Ο Ελβετός γλωσσολόγος Ferdinand de Saussure, προσέγγισε τη γλώσσα ως ένα «σύστημα σημείων τα οποία εκφράζουν ιδέες» και υποστήριξε ότι το σύστημα αυτό μπορεί να χωριστεί σε δύο βασικά μέρη: το λόγο (langue), ο οποίος αποτελεί το αυθαίρετο σύστημα συμβόλων που έχουν υιοθετήσει και αφομοιώσει τα μέλη μιας δεδομένης γλωσσικής κοινότητας, και την ομιλία (parole), δηλαδή η εξωτερίκευση του συστήματος αυτού από το άτομο.
Αξίωσε επίσης ότι η γλωσσολογία ασχολείται με την ιστορία των γλωσσών, και με τις κοινωνικές ή πολιτισμικές επιρροές που σχηματίζουν την εξέλιξη της γλώσσας. Θεμελίωσε τη διάκριση μορφής – ύλης στη γλώσσα, αξιώνοντας ότι «η γλώσσα είναι μορφή, όχι ύλη».
Ως ύλη, εννοεί το διπλό σύνολο στοιχείων που έχει στη διάθεσή του ο ομιλητής, των φωνητικών και εννοιολογικών στοιχείων. Η ύλη θα μπορούσε να παρομοιαστεί με μια άμορφη εύπλαστη μάζα η οποία μπορεί να πάρει το σχήμα που επιθυμεί αυτός που την έχει και επεξεργάζεται. Η συγκεκριμένη έκφραση που μπορεί να πάρει η μάζα αυτή, αποτελεί τη μορφή, δηλαδή συγκεκριμένη αυτόνομη δομή κι όχι απλώς ύλη.
Η διάκριση μεταξύ λόγου και ομιλίας είναι ιδιαίτερα σημαντική για την επιστήμη της γλωσσολογίας επειδή επισήμανε την ανάγκη να μελετηθεί επιστημονικά τόσο η γλώσσα ως εσωτερικό σύστημα όσο και ως εφαρμογή αυτού του συστήματος κατά άτομα.
Ένα γλωσσικό σύστημα είναι εκ φύσεως αφηρημένο κοινωνικό φαινόμενο ή θεσμό, το οποίο λαμβάνει υπόσταση μέσω της γλωσσικής συμπεριφοράς των μελών της γλωσσικής κοινότητας.
Συνεπώς, αντιλαμβάνεται τη γλωσσολογία ιδιαίτερα κοντά στην κοινωνιολογία και την κοινωνική γλωσσολογία. Με τις έννοιες που εισήγαγε έδωσε νέα πνοή στην επιστήμη της γλωσσολογίας και άνοιξε νέους ορίζοντες μελέτης για την επιστήμη και υπήρξε ο ιδρυτής της επιστήμης της σημειολογίας, με τον ορισμό που έδωσε στην γλώσσα, ως ένα σύστημα σημείων.
Ήθελα να γράψω για την Ελβετία που πήγα, για την ζωή γενικά, αλλά με αφορμή τα γεγονότα στην Ουκρανία, δεν μπορώ να μείνω σιωπηλή…
Δεν θα ξεκινήσω την ανάλυση ποιος φταίει και ποιος όχι. Προφανώς και οι δυο πλευρές φταίνε. Ωστόσο, δεν φταίει ο λαός που δεν έχει σπίτι. Τα παιδιά που κλαίνε. Φαντάζεστε μια νύχτα να ξυπνήσετε εσείς από βομβαρδισμό… μια μέρα να μείνετε χωρίς τίποτα, εκεί που νομίσατε ότι τα έχετε όλα… Κρίμα πως χάνεται η ανθρωπότητα.
Όχι. Δεν θα μιλήσω για αυτό. Θα ξεκινήσω να λέω όμως, πόσο «άχρηστοι» έχουμε γίνει όλοι. Έχουμε ¨Εξελιχθεί¨ τόσο πολύ που διαβάζοντας τα νέα ετοιμάζεσαι να «φουντάρεις».
Παθολογικές συμπεριφορές, εγκληματικότητα, αδιαφορία, απάθεια και εγωισμός.
Αυτό θα είναι το motto του 21ου αιώνα.
Σε τι οικογένειες μεγαλώσατε? Σε τι περιβάλλον ζείτε και γίνατε όλοι έτσι όπως είστε?
Αντί να διαβάσετε ‘κανα βιβλίο πηγαίνετε και καταστρέφετε τις μέλισσες. Έχετε μάθει ποτέ ότι χωρίς μέλισσες θα καταστραφεί το οικοσύστημα μας ?! Το θέμα είναι ότι δεν σας φταίει κανείς που είστε έτσι.
Αντί να δείτε τον εαυτό σας κατηγορείτε τους άλλους.
Αντί να πάτε να λύσετε τα ψυχολογικά σας, δίνετε εσείς συμβουλές… Τον εαυτό σας δεν μπορείτε να συμβουλέψετε, μη προσπαθείτε άδικα να συμβουλέψετε άλλους.
Δεν έχετε μάθει ότι κάθε πράξη σε αυτή τη ζωή έχει ευθύνη και συνέπεια. Πως να το ξέρετε αφού και αυτοί γύρω σας δεν το ξέρουν. Η μεγαλύτερη εξέλιξη στον κόσμο γίνεται μέσα μας, με τον εαυτό μας. Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να βρεις ποιος είσαι και να δώσεις αγάπη στον κόσμο. Πως γίνατε όλοι έτσι ? Δεν αναρωτιέστε ποτέ εάν είστε καλά?
Δεν μπορεί στον 21ο αιώνα τον ψυχολόγο να τον έχουμε ακόμα για μάγος. Πηγαίνετε να λύσετε τα θέματα σας πριν είναι αργά !
Πως γίνεται οι αρχαίοι Έλληνες να μπορούσαν να δουν τον κόσμο και να σκεφτούν για τη φύση, τον άνθρωπο, και εσείς να μην μπορείτε?! Η επιστήμη δεν εξελίσσεται, η επιστήμη σας προσφέρει έτοιμα παράγωγα, τα οποία σας κάνει ακόμα πιο χαζούς. Η εξέλιξη είναι μέσα μας.
Η ιατρική την μπερδεύουν για κύκλος του supernatural, προσπαθώντας να θεραπεύσει τελειωμένα περιστατικά και φρικτούς ιούς . “Foolish the doctor who despises the knowledge acquired by the ancients” – Ιπποκράτης. Έχετε παρατηρήσει ότι οι παππούδες σας είναι πιο υγειές από σας παρόλο που δεν είχαν tablet και smartphone. Δεν αναρωτιέστε γιατί !?
Θεωρείτε ότι ο κόσμος αυτή τη στιγμή εξελίσσεται? Θεωρείτε ότι είναι όλα καλά?
Ξυπνήστε ή τουλάχιστον μην προκαλείτε και άλλες ζημίες. Βρείτε τα με τον εαυτό σας, με τη φύση, με το γύρω σας. Δείτε τι γίνεται… Δείτε που πάμε…
Καλός άνθρωπος γεννιέσαι, δε γίνεσαι. Και κάτι τέτοιο δεν είναι κατάρα. Χάρισμα είναι
Είναι αυτή η κατάσταση που εσύ δίνεις… και δεν παίρνεις!
Όλοι έχουμε συναντήσει τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μας. Άτομα καλοπροαίρετα, φιλικά, συμπαθητικά. Ανθρώπους που δίνουν και τους ευχαριστεί μόνο αυτό.
Δεν εθελοτυφλούν, δεν πιστεύουν ότι δίνουν όσα παίρνουν, γιατί στην τελική αυτό τους αφήνει αδιάφορους.
Δε δίνουν μόνο όταν έχουν συμφέρον, δεν σκέφτονται καν τις συνθήκες τόπου, χρόνου και κυρίως ατόμου, όταν είναι να προσφέρουν.
Για αυτούς ο καλός λόγος, η χαρά που θα μοιράσουν και η αγάπη που απλόχερα δωρίζουν έρχεται αυθόρμητα. Δε θέλει σκέψη η καλοσύνη!
Είναι άτομα, που όπως λένε, και το τονίζω το όπως λένε, χαίρεσαι να συναντάς, να κάνεις παρέα μαζί τους, να τους έχεις στη ζωή σου στην τελική! Μιλάς για αυτούς και τα λόγια σου στάζουν μέλι, τους επιδοκιμάζεις και θεωρείς με το κουτό σου το μυαλό ότι έτσι ανταποδίδεις αυτό που… δεν σου ζητούν!
Αλλά τελικά όλα είναι μόνο… λόγια!
Είναι κοινότυπο, αλλά εδώ αρμόζει απόλυτα η φράση «να τα βράσω τα λόγια, η πράξη έχει σημασία»!
Αν χαιρόσουνα πραγματικά που στην ζωή σου είχες την τιμή να γνωρίσεις ένα τέτοιο άτομο, θα έδινες λίγη προσοχή στα σημάδια.
Οι άνθρωποι, γενικά προσφέρουν στους άλλους αυτά που επιθυμούν οι ίδιοι για τον εαυτό τους.
Αυτό είναι και το πολυπόθητο σημάδι! Ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου και τόσο καιρό ποδοπατάς, επειδή τον θεωρείς δεδομένο, θέλει απλά την προσοχή σου.
Δεν έχει ανάγκη από λεκτική αναγνώριση των όσων κάνει για σένα, αλλά από πρακτική.
Είναι άνθρωπος ευαίσθητος, που έχει καταλάβει το απόλυτο νόημα της ζωής, την ανιδιοτελή προσφορά!
Απλά και αυτοί… άνθρωποι είναι και όχι καλοφτιαγμένα ρομπότ.
Κάποιες στιγμές ξυπνάει μέσα τους η λογική, η κοινή λογική.
Βλέπουν πράγματα που βγάζουν μάτι, ότι πιάστηκαν κορόιδο. Είναι κάποιες στιγμές, – στο κάποιες δώστε σημασία, γιατί είναι αυτές οι εξαιρέσεις – που τους παίρνει από κάτω, που ξυπνάνε λες και βγήκαν από λήθαργο και αντικρίζουν την ωμή και σκληρή πραγματικότητα. Συνειδητοποιούν ότι αυτό για το οποίο τόσο καιρό πάσχιζαν δεν αξίζει, δεν αγγίζει καμία προσδοκία τους. Και νιώθουν το απόλυτο κενό, την απογοήτευση, που χειρότερο συναίσθημα δεν υπάρχει. Η λύπη, η στεναχώρια, ο θυμός είναι εφήμερα, ο χρόνος τα γιατρεύει. Η απογοήτευση όμως, σε πληγώνει βαθιά, σου δημιουργεί τραύμα, ανεπανόρθωτο. Σου διαλύει το μέσα σου σαν παλάτι στην άμμο. Αυτό κατεδαφίζεται και εσύ νιώθεις άδειος.
Κι όμως, ακόμη και τότε δεν κατηγορούν τους άλλους, θεωρούν ότι υπαίτιοι είναι αυτοί οι ίδιοι. Και ίσως να έχουν δίκιο! Γιατί δίνουν χωρίς να λογαριάζουν σε ποιον πάει, δεν κρίνουν τους ανθρώπους με τα συνήθη κριτήρια. Αν αγαπούν , αγαπούν αληθινά και δίνονται άνευ όρων. Αναγνωρίζουν τα λάθη τους, που τους οδήγησαν σε αδιέξοδα. Δεν κρατούν όμως κακία και αυτό είναι το ευαίσθητο σημείο τους, που τους καθιστά έρμαιο της τύχης τους!
Αυτά τα άτομα συνήθως, είναι και τα πιο πληγωμένα. Αγαπήστε τα, λίγο παραπάνω! Δίνουν στους άλλους με την ελπίδα ότι έτσι. θα γιατρευτεί η δική τους πληγή, θα καλυφθεί η δική τους ανάγκη για αγάπη. Και στην τελική, τι ζητάνε; Να τους σηκώσεις, όταν πέφτουν!
Ένα άγγιγμα από το πουθενά, εκεί που δεν το περιμένουν. Ένα τηλεφώνημα σε ανύποπτο χρόνο. Ένα φιλί για καληνύχτα ή ευχαριστώ. Μία βόλτα που θα τους ξεκουράσει και θα τους αλλάξει τη ρουτίνα. Απλά πράγματα ζητούν αυτοί οι άνθρωποι. Ενδείξεις μικρές, αλλά θαυματουργές. Ικανές να τους βυθίσουν πάλι… στον κόσμο τους, που δεν είναι ονειρικά πλασμένος, ούτε έχει ροζ συννεφάκια. Απλά όταν ο ουρανός γεμίζει με γκρι σύννεφα βρέχονται, γιατί βάζουν κάτω από την ομπρέλα τους αυτούς που αγαπούν… και λένε ότι λατρεύουν να περπατάνε στη βροχή!
Και είναι μάταιο να προσπαθήσει να αλλάξει ένας τέτοιος άνθρωπος. Θα πέφτει πάντα σε τοίχο. Θα του συμπεριφέρονται άσχημα και όμως, στην πρώτη ευκαιρία θα συμπεριφερθεί σωστά.
Έτσι γεννιέσαι, δεν γίνεσαι.
Δεν θα πω ότι είναι κατάρα, το αντίθετο μάλιστα, είναι χάρισμα, που δυστυχώς δεν έχει αναγνωριστεί και δεν εκτιμάτε σχεδόν ποτέ.
Και επειδή σε αυτήν την ζωή, οι καλοί θα την πατάνε πάντα, και όσο αυτή θα τους πατάει αυτοί θα σέρνονται, μήπως πρέπει απλά να τους δωρίσουμε και άλλη μία ομπρέλα για τις βροχερές μέρες;
Η UNESCO είναι ο οργανισμός των ηνωμένων εθνών για την εκπαίδευση, την επιστήμη και τον πολιτισμό. Ιδρύθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1945. Στόχος είναι η ευημερία του ανθρώπου σε ένα κόσμο όπου θα υπάρχει ειρήνη. Έχει ρυθμιστικό ρόλο στις διεθνείς συνεργασίες, θέτει τα πρότυπα σύναψης των διαφόρων διεθνών συμφωνιών, αναλαμβάνει την διάδοση πληροφοριών και γνώσης.
Unesco και εκπαίδευση
Η εκπαίδευση αποτελεί ένα από τα κύρια πεδία δράσης της UNESCO που πρεσβεύει ότι αυτή αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα. Από την ίδρυση της εργάζεται με σκοπό: τη βελτίωση της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο σε στενή συνεργασία με τα υπουργεία και τους φορείς γενικότερα των κρατών μελών καθώς είναι αυτή που θα οδηγήσει σε κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, την ύπαρξη δικαιοσύνης στις κοινωνίες, τη θεώρηση της γνώσης ως πολύτιμο αγαθό και μέσο για την προώθηση της ειρήνης και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στόχοι της Unesco για την εκπαίδευση
Στο παγκόσμιο forum για την εκπαίδευση που πραγματοποιήθηκε στο Ντακάρ το 2000 η εκπαίδευση αναγνωρίστηκε ως ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και απαραίτητο ώστε να επέλθει η ειρήνη και η ανάπτυξη ανάμεσα στις χώρες σε μία εποχή παγκοσμιοποίησης. Σε αυτό τέθηκαν οι εξής στόχοι:
Πρόνοια για την φροντίδα και την εκπαίδευση των παιδιών ειδικά για τα ευάλωτα και μη προνομιούχα παιδιά
Πρόσβαση σε ολοκληρωμένη δωρεάν και υποχρεωτική εκπαίδευση καλής ποιότητας
Να επιτευχθεί 50 % βελτίωση όσον αφορά τον αλφαβητισμό των ενηλίκων
Ισότητα των φύλων στην εκπαίδευση μέχρι το 2015 με εστίαση στην πλήρη και ίση πρόσβαση σε καλής ποιότητας εκπαίδευση για τα κορίτσια
Οι στόχοι της Unesco σήμερα
Να εξασφαλιστεί πως όλα τα κορίτσια και τα αγόρια θα έχουν δωρεάν και ίση πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση
Όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε ποιοτική φροντίδα και προσχολική εκπαίδευση
Ίση πρόσβαση για όλες τις γυναίκες και τους άντρες σε προσιτή και ποιοτική τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου
Να υπάρξει σημαντική αύξηση στον αριθμό των νέων και των ενηλίκων που έχουν ικανότητες τόσο τεχνικές όσο και επαγγελματικές με σκοπό την εύρεση εργασίας
Να μειωθούν οι φυλετικές διακρίσεις στην εκπαίδευση
Να εξασφαλιστεί ότι όλοι θα έχουν τη γνώση και τις ικανότητες που χρειάζονται ώστε να προωθήσουν την βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα την ισότητα των φύλων την προώθηση μίας κουλτούρας ειρήνης και μη ύπαρξης βίας καθώς και την εκτίμησή της διαφορετικότητας
Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι εξαιρετικά σημαντικός όχι μόνο για την εκπαιδευτική πράξη και την διδαχή του εκάστοτε γνωστικού αντικειμένου, αλλά έτι περισσότερο για την ηθική διαπαιδαγώγηση των μαθητών του.
Έτσι, ο εκπαιδευτικός οφείλει να διαποτίζεται με πολλές ικανότητες: να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος σχετικά με την αρχική του εκπαίδευση, να φέρει δηλαδή εκπαιδευτική κατάρτιση, και να είναι στοχαζόμενος επαγγελματίας. Επιπλέον, να έχει την ικανότητα να εφαρμόζει όλες εκείνες τις τροποποιήσεις στο πρόγραμμα σπουδών επί πρακτέου, κάτι που συνακόλουθα τον καθιστά ικανό να αναγνωρίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες, αλλά και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των μαθητών του, όπως διαμορφώνονται με βάση το πολιτισμικό τους κεφάλαιο και να διαλευκάνει την πολιτισμική τους ταυτότητα, τη διαφορετικότητα και να τη «μετουσιώσει» σε πράξη.
Ακόμη, ο εκπαιδευτικός οφείλει να συμβάλει στην αξιοποίηση των διαφορετικών ταυτοτήτων, ως πηγές μάθησης για τους υπολοίπους και έτσι να μην κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους μαθητές, αλλά απεναντίας να έχει υψηλές προσδοκίες για όλους τους και να καλλιεργεί τόσο τις δημοκρατικές αξίες, όσο και συμπεριφορές. Συνεπώς, να αποκτά ανάλογες στάσεις, με προϋπόθεση ότι είναι γνώστης της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πραγματικότητας συλλήβδην.
Κλείνοντας, είναι ύψιστης σημασίας ο εκπαιδευτικός να είναι πρώτιστα παιδαγωγός και άνθρωπος και να κυμαίνεται θετικά προς άλλες εθνοπολιτισμικές ομάδες, ώστε να είναι σε θέση και ικανός να εφαρμόζει στρατηγικές για την εξάλειψη ρατσισμού και προκαταλήψεων.
Η μετανάστευση ανέκαθεν αποτελεί ένα πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο φαινόμενο. Ένα φαινόμενο εγγενές της ανθρώπινης εξέλιξης που σχετίζεται και επηρεάζεται από πολλούς τομείς όπως αυτόν της πολιτικής, της οικονομίας, του πολιτισμού κ.α.
Σε γενικές γραμμές, μετανάστευση ορίζεται η μόνιμη ή προσωρινή μεταβολή του τόπου εγκατάστασης ενός ατόμου, μιας ομάδας ή ενός κοινωνικού συνόλου. Ο κυριότερος λόγος που οδηγεί ένα πλήθος ατόμων να φύγει από την πατρίδα του είναι η αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης και οικονομικής ευημερίας.
Η οικονομική κρίση και η ανεργία στις μέρες μας «ανάγκασε» αρκετό κόσμο να ξενιτευτεί και να αναζητήσει κάτι καλύτερο στο εξωτερικό, κυρίως σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις στατιστικές για τη μετανάστευση στην Ευρώπη, 2.7 εκατομμύρια άτομα μετανάστευσαν στην ΕΕ (αριθμοί μετανάστευσης 2019).
Καλό θα ήταν να τονιστεί πως χωρίς μετανάστευση ο ευρωπαϊκός πληθυσμός θα είχε συρρικνωθεί κατά μισό εκατομμύριο το 2019, δεδομένου ότι γεννήθηκαν 4,2 εκατομμύρια παιδιά, ενώ πέθαναν 4,7 εκατομμύρια άτομα στην ΕΕ. Το 2020, σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία, ο πληθυσμός της ΕΕ συρρικνώθηκε κατά περίπου 300 χιλιάδες άτομα (από 447,3 εκατομμύρια την 1η Ιανουαρίου 2020 σε 447,0 εκατομμύρια την 1η Ιανουαρίου 2021), λόγω του συνδυασμού λιγότερων γεννήσεων, περισσότερων θανάτων και της μείωσης της καθαρής μετανάστευσης.
Σίγουρα, οι οικονομικοί λόγοι δεν είναι οι μοναδικοί που συνδράμουν στη διάρκεια του φαινομένου. Η μετανάστευση για λόγους εκπαίδευσης και εξειδίκευσης, η οικογενειακή επανένωση, η μετανάστευση για περιβαλλοντικούς λόγους είναι επίσης σημαντικοί και αποτελούν λόγους που επηρεάζουν την απόφαση κάποιων ατόμων να φύγουν στο εξωτερικό.
Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, αξίζει να επισημανθεί πως οι τρεις σημαντικοί παράγοντες απώθησης (οι παράγοντες απώθησης είναι οι λόγοι που ωθούν κάποιον να φύγει από ένα μέρος χώρα προέλευσης) και έλξης (οι παράγοντες έλξης είναι οι λόγοι που ελκύουν τους εν δυνάμει μετανάστες προς μια συγκεκριμένη περιοχή) είναι:
Ο όρος «διαπολιτισμικότητα» σημαίνει μία διαδικασία συνάντησης, αλληλεπίδρασης, αμοιβαίας συνεργασίας και παραπέρα ανάπτυξης των πολιτισμών. Είναι μία διαδικασία αλληλεπίδρασης ατόμων διαφορετικών εθνικών και πολιτισμικών ομάδων, με σκοπό το μετασχηματισμό του σχολείου και της κοινωνίας.
Τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να εκφράζονται και ως ατομικές και ως συλλογικές προσωπικότητες, διατηρώντας την πολιτισμική τους ταυτότητα και εμπλουτίζοντάς την με στοιχεία της ταυτότητας του «άλλου».
Σχετικά με την διαπολιτισμική εκπαίδευση παρατηρείται αύξηση του ποσοστού εγγραφής μεταναστών και παλιννοστούντων στα ελληνικά σχολεία, καθώς και η ελλιπής προετοιμασία σχολείων και εκπαιδευτικών. Δυο είναι τα κύρια προβλήματα. αφενός η διαφορετική γλώσσα και αφετέρου η δυσκολία στην επικοινωνία εκπαιδευτικών-μαθητών λόγω των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων. Συμπερασματικά, πρέπει να δοθεί έμφαση στην αναζήτηση νέων παιδαγωγικών προσεγγίσεων.
Το σχολείο του 21ου αιώνα οφείλει και πρέπει να είναι διαπολιτισμικό. Προκειμένου να μπορέσει να λειτουργήσει η προσπάθεια της Διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, για τη δημιουργία ενός «Σχολείου για όλους», πρέπει να γίνει νέα διαρρύθμιση του σχολικού χώρου, να χρησιμοποιηθούν καινοτόμες διδακτικές τεχνικές, κάποιες εκ των οποίων είναι οι ακόλουθες: η ομαδοσυνεργατική μάθηση, η μέθοδος project, η αντικατάσταση παράδοσης από συζήτηση, το παιχνίδι ρόλων-δημιουργικές δραματοποιήσεις.
I was about to explode if I didn’t catch the opportunity to write about it. Expressing my thoughts, my deepest reactions reading in -not in my mother tongue language -. Firstly, I mentally conceived this was about to get some kind of ass-joke. You know, the one’s when your best friend tells you and you two burst out laughing while being at a goddamn someone’s funeral. I find it hard to explicate myself in Greek – it was not about showing off my well-trained English skills, which I practice from time to time, arguing with random people on tik tok. It was about this book. Este Libro, for my Spanish friends. This book appeared heavenly to change my mind completely. To coerce myself to believe in love, to explore the dark-blued ocean of mixed feelings, to finally make a statement: The love hypothesis was a game-changer. Not soon after I took it, I realised this was going to be epic – you know, when a book, a fictional character, changes you completely. Outside and antithetically. Beforehand, I would love to ask my readers this – don’t bother with any grammatical mistakes or misspellings. These things happen when you endeavour to express yourself in a language you were inspirited to learn. In your own way. I’ve been absorbed by the magnificent plotline, I didn’t pay attention to controlling my emotions while writing this review at 4:00 am. And my grammatical errors. But keep this instead- the love hypothesis is worth your time.
I was a little concerned when I first saw the book’s cover. Was it about another dull romance story, where people fall in love, overcome their boundaries and find their happy ending; I was sure as hell – I was about to yawn for the rest of the day, as soon as I was leafing through it. I was wrong. So wrong. I ended up putting my high expectations even higher. My standards for the opposite sex reached top floor. Roof garden to be accurate. Adam, the main character, successfully won my heart from his first pick-ups. Protect him, at all costs, my dear writer, who happens to become the cause I will never easily open my world to anyone. So, here’s the plot. As a third-year PhD candidate, Olive Smith doesn’t believe in lasting romantic relationships–but her best friend does, and that’s what got her into this situation. Convincing Anh that Olive is dating and well on her way to a happily ever after was always going to take more than hand-wavy Jedi mind tricks: Scientists require proof. So, like any self-respecting biologist, Olive panics and kisses the first man she sees. Guess the rest. That man is none other than Adam Carlsen, a young hotshot professor–and well-known ass. Which is why Olive is positively floored when Stanford’s reigning lab tyrant agrees to keep her charade a secret and be her fake boyfriend. Suddenly their little experiment feels dangerously close to combustion. And Olive discovers that the only thing more complicated than a hypothesis on love is putting her own heart under the microscope.
It’s is not about science. It’s not about love either. It’s a mix of both. While reading it, I felt the need to delve into more details about academia’s high society. Being an undergrad law student didn’t stop me from searching meticulously about Stanford’s science department where all take place. That’s actually impressive, my dear writer. Sharpening my desire of sieving through stuff I don’t honestly find attractive. Well, not as attractive as Adam. Back to the book, I was amused by the fancy dialogues between Olive and Adam, as they turned out to be the comfiest characters I’ve come across. Intelligent, funny, with a dose of black humour, detailed description of their personalities, everything to kill. As their history is evolving, we can sneak a peek at the past, their sob stories, especially Adam’s past, where we can get a glimpse of what causes him to act like a – according to anybody who happens to be his grad – total jerk. You will love him, I can confirm this. Furthermore, the chances of empathising with the rest of the cast are high enough. Despite the intense focus on Adam / Olive, our favourite writer gives us a well-pleasant aftertaste of other characters like Ahn or Malcolm ( Olive’s best friends ), Tom ( Adam’s best friend ), Dr Aslan, Jeremy and so on. Rom-com; Not sure if this characteristic feature responds to the book’s reality. As well as being known for an anti lover warrior, this book caught my heart and melted it within 20 seconds. Believing in love – unconditional, determined, non-toxic, both-sided, pure – this kind of love, was something I didn’t actually expect. Yes, my beloved readers, Mrs Ali Hazelwood achieved the infeasible. Thanks to Adam, after all, for becoming the role model of “ how men should behave” effectually. Seriously, men, favourite creatures on this planet, take notes!
The grumpy professor, in conjunction with the well-meaning grad student, introduce us to a – not as prevalent as I thought – topic: Women in STEM. Much of this is set out by Ahn, Olive’s best friend. Their journey as women in STEM and the challenges they face allowed me to look at this issue with fresh eyes. Working in a field, by a majority of men, is not always easy. As you discover through the story, we, women don’t always get the emotional support to shoot for accomplishments, we set as a goalie. Attention, SPOILER! Sexual harassments occur more than often in STEM fields … No gender except. Alas, we can’t always get rid of the ignorant misogynists. I think Hazelwood made a really compelling take on the issue of misogyny, gender inequality, and sexual harassment in The Love Hypothesis. Hint: Wanna see furious, charming Adam in a fight ;
Last but not least, let’s focus on Adam. Here it comes, my favourite paragraph of this review. Why so much ado about him? Special, caring, humorous. Tall, broody, six-packed, handsome with genius IQ but unapproachable, notoriously moody, obnoxious, and antagonistic. Ladies and gentlemen, him. The one who managed to set fire onto some long-forgotten,well-hidden, tender love feelings. The one who extended my high standards…a little? Who I am lying to, this man is absolute perfection! Santa, here’s my gift for next Christmas. The way he treats Olive, the surrounding mystery of his existence, everything in running order. Say less, my dear writer, this man captured my heart, not only for his look but mainly ‘cause he fulfils every girl’s dream. I actually slapped my forehead when I realised that I’ve been simping over a man WHO DOESN’T EXIST IN MY LIFE! Or someone I could find somewhere out there….. SPOILER: My sweet Adam, you ordered and drank Olive’s favourite pumpkin spice drink despite you hate it. L E G E N D!
“You could room with me.”
“I couldn’t.”
“The room is a double, of course,” he offered, as if that piece of information could have possibly changed her mind.
“It’s not a good idea.”
“Why?”
“Adam.” She rubbed her forehead with her fingers. “There will be only one bed.”
He frowned. “No, as I said it’s a double—”
“It’s not. It won’t be. There will be only one bed, for sure.”
He gave her a puzzled look. “I got the booking confirmation the other day. I can forward it to you if you want, it says that—”
“It doesn’t matter what it says. It’s always one bed.”
He stared at her, perplexed, and she sighed and leaned helplessly against the back of her chair. He’d clearly never seen a rom-com or read a romance novel in his life.
As a demisexual person, it shocked me to my bones, when I discovered that the main character, Olive, is demisexual! For a so-called rom-com smart book, it was actually a surprise to see someone behaving like myself in the sexual field. Let me explain- demisexual –only feeling sexual attraction to someone with whom they have an emotional bond– represented in the book, was so beautifully established and get me thrilled. Further, Olive states that she doesn’t particularly want to have sex… but she doesn’t want to, either. Never have I ever seen these kinds of words in a book! Soft and simultaneously clever.
I have one, too.” She pulled her hair behind her shoulder and showed him the small, half-moon-shaped line right next to her temple.
“I know.”
“You know? About my scar?”
He nodded.
“When did you notice? It’s really faint.”
He shrugged and began tracing it with his thumb.
Maybe I was a little bit dramatic. Maybe not. Maybe we got lost in translation, maybe I asked for too much. Oops, sorry about that, Taylor’s spirit got into me! After all, ’s said and done, 5 stars are minimum in contrast to the well-written story of these two lovebirds! Count in, a happy ending isn’t always what we actually wait for. Inside Academia’s environment, we feel the pulse of high-level competition, trust issues, anxiety disorder, and love at first sight. Including Adam and his six-pack brilliant ….mind! The love hypothesis will change the way you see romance from now on, I can guarantee that. So,
Have you already noted “ Love Hypothesis” in your booklist?
Το αίσθημα της αγάπης είναι τόσο όμορφο, γλυκό αλλά και σημαντικό. Νιώθουμε αγάπη για πολλά πράγματα γύρω μας και τα παιδιά λαμβάνουν από πολύ μικρή ηλικία το συναίσθημα αυτό. Όμως, δεν γίνεται να εκφράσουν εύκολα πάντα αυτά που νιώθουν, καθώς η εξέλιξη της ομιλίας των παιδιών σχετίζεται με την ηλικία και τα ερεθίσματα που δέχονται από το περιβάλλον τους.
Στα παιδιά οφείλουμε να μιλάμε για τα συναισθήματα με απλό τρόπο και με παραδείγματα προκειμένου να τα κατανοήσουν εύκολα, ακόμη και να ζητήσουμε από τα ίδια να εκφράσουν την αγάπη με το δικό τους τρόπο όπως το έχουν στο μυαλό τους. Αρκετές φορές, βέβαια, τα λόγια των παιδιών περί αγάπης μας σοκάρουν όταν έχουν ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη.
Οφείλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας πως η αγάπη μπορεί να εκδηλωθεί με ποικίλλους τρόπους, όπως με το να αφιερώνουμε χρόνο στους ανθρώπους που αγαπάμε, να τους αποδεχόμαστε όπως είναι, με μια αγκαλία, ένα φιλί ή ένα χαμόγελο.
Ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουμε για το συναίσθημα αυτό στα παιδιά είναι μέσα από τα παιδικά βιβλία. Διαβάζοντας ξεχωριστές ιστορίες στα βιβλία, τα παιδιά θα ανακαλύψουν τι είναι πραγματικά η αγάπη αλλά και τα είδη αγάπης που υπάρχουν (γονική αγάπη, αδερφική, ερωτική, φιλική, η αγάπη μεταξύ συγγενών).
Κάθε σχέση αγάπης, προσφέρει μια μοναδική εμπειρία και ποικιλία συναισθημάτων. Μέσω αυτών αναπτύσσονται συναισθηματικά και κοινωνικά οι άνθρωποι. Τα παιδιά μαθαίνουν να σχετίζονται με τους συνανθρώπους τους, αποκτούν αυτοπεποίθηση, αισιοδοξία και αναπτύσσουν προσαρμοστικές συμπεριφορές.
Ας δούμε, λοπόν, κάποια παιδικά βιβλία για την αγάπη:
Αναφορικά με το ιστορικό υπόβαθρο της θεωρίας του ανθρώπινου κεφαλαίου, έπειτα από το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες είχαν πολύ υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που άγγιζαν το 6% το χρόνο. Οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης συνδέθηκαν με το υψηλό ποσοστό απασχόλησης του ανθρώπινου δυναμικού. Σημαντικοί παράγοντες υπήρξαν οι οικονομικοί, όπως η ανασυγκρότηση των οικονομιών, η ανοικοδόμηση, η επέκταση της βιομηχανικής παραγωγής, οι τεχνολογικοί, όπως η χρησιμοποίηση νέων υλικών, πλαστικό, αλουμίνιο, καουτσούκ και οι πολιτικοί, όπως η παρέμβαση του κράτους στην οικονομική δραστηριότητα, δημόσιες επενδύσεις, κρατικοποιήσεις, έλεγχος στην οικονομική δραστηριότητα.
Για την εκπαίδευση και την οικονομική ανάπτυξη, ο ΟΟΣΑ από το 1961 υποστήριζε ότι η εκπαίδευση τροφοδοτεί την οικονομική ανάπτυξη. Η εκπαίδευση θεωρήθηκε μέσο αντιμετώπισης των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων και υπήρξε μια από τις βασικές προτεραιότητες των κυβερνήσεων όλων των κρατών και επένδυσαν σημαντικά ποσά σε αυτήν για περισσότερη ισότητα ευκαιριών και οικονομική ανάπτυξη. Λαμβάνονται αντισταθμιστικά μέτρα στις Η.Π.Α. και στη Μεγάλη Βρετανία για ευπαθείς ομάδες και για χαμηλές εισοδηματικά τάξεις. Ενώ, το 1961 διατυπώθηκε η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου από τον Theodor Schultz.
Η θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου
Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή οι αναπτυγμένες χώρες οφείλουν τη διαφορετική ανάπτυξη στη διαφορά του ανθρώπινου δυναμικού. Η επένδυση στη γνώση και στην καινοτομία συντελεί στην ανάπτυξη ανθρώπινου κεφαλαίου. Το ανθρώπινο κεφάλαιο αποτελείται από γνώσεις, δεξιότητες και άλλα χαρακτηριστικά που αυξάνουν την παραγωγικότητα της εργασίας. Οι βασικές ιδιότητές του είναι ότι είναι ενσωματωμένο στον άνθρωπο, είναι κεφάλαιο, διότι παράγει νέα κέρδη και δεν μπορεί να διαχωριστεί από το άτομο που την κατέχει.
