Στο μαθησιακό περιβάλλον ενός προγράμματος εκπαίδευσης ενηλίκων που συνδυάζει τεχνικές εξ αποστάσεως εκπαίδευσης και παραδοσιακής εκπαίδευσης, ο εκπαιδευτής χρειάζεται να διαθέτει εκείνες τις δεξιότητες που θα του επιτρέψουν να οργανώσει αποτελεσματικά επιμορφωτικές δραστηριότητες που έχουν τη μορφή ομαδικών συναντήσεων σεμιναριακού χαρακτήρα, τη μορφή εξ αποστάσεως μελέτης του εκπαιδευτικού υλικού, αξιολόγησης και σύγχρονης και ασύγχρονης επικοινωνίας και συνεργασίας μέσω του περιβάλλοντος ηλεκτρονικής διαχείρισης της μάθησης.
Η προετοιμασία του εκπαιδευτή αναλαμβάνεται από το φορέα παροχής του προγράμματος στο πλαίσιο σεμιναριακών συναντήσεων «πρόσωπο με πρόσωπο», όπου οι εκπαιδευτές ενημερώνονται αναλυτικά για τις απαιτήσεις του ρόλου τους, τις ανάγκες που καλούνται να καλύψουν και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις που προσδιορίζονται από το πλαίσιο αρχών του επιμορφωτικού προγράμματος.
Η διάρκεια του σεμιναρίου καθορίζεται από το φορέα οργάνωσης του προγράμματος ανάλογα με τις δυνατότητες συνάθροισης των εκπαιδευτών στον ίδιο χώρο αλλά και το χρόνο που μπορεί να αφιερωθεί για την εκπαίδευσή τους. Συνήθως, ένα σεμινάριο διάρκειας μεταξύ 10 και 15 ωρών επαρκεί για την ανάπτυξη των θεματικών ενοτήτων.
Βέβαια, θα πρέπει να επισημανθεί ότι ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του σεμιναρίου οι εκπαιδευτές είναι πιθανό να έχουν απορίες ή κάποιες ανασφάλειες για τις αρμοδιότητες που θα τους ανατεθούν. Για το σκοπό αυτό διατίθεται στους εκπαιδευτές, αμέσως μετά την εκπαίδευσή τους, άμεση πρόσβαση στο ηλεκτρονικό περιβάλλον διαχείρισης της μάθησης προκειμένου να έχουν επικοινωνία με τους υπευθύνους οργάνωσης του προγράμματος μέσα από τα διαθέσιμα εργαλεία επικοινωνίας.
Επίσης, η επικοινωνία μπορεί να γίνεται μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή και τηλεφωνικής συνομιλίας προκειμένου οι εκπαιδευτές να είναι έτοιμοι όταν ξεκινήσει το σεμινάριο.
Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.
Κάρολος Κουν, 1908-1987, Ο Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης
Το θέατρο αποτελεί έναν κλάδο της τέχνης που αναφέρεται στη δημιουργία και την απόδοση ιστοριών (πραγματικών ή φανταστικών) ζωντανά μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου. Βέβαια, συνδράμουν και άλλες τέχνες όπως τα εικαστικά, η μουσική και ο χορός με σκοπό την τέρψη και την επιμόρφωση των θεατών.
Το θέατρο είναι εντελώς διαφορετικό από την παρακολούθηση μιας ταινίας γιατί είναι ζωντανό, άμεσο και ασκεί μια διαφορετική επίδραση και γοητεία στον άνθρωπο.
Πλέον, έχουμε τη δυνατότητα να «εισέλθουμε» στον κόσμου του θεάτρου πιο εύκολα από ότι παλαιότερα διότι έχουμε περισσότερες επιλογές, ευκαιρίες να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινότητα μας και να συναντήσουμε μια άλλη πραγματικότητα, λίγο πιο «καλλιτεχνική»!
Τα οφέλη του θεάτρου είναι αναμφισβήτητα πολλά και ευτυχώς, πλέον, πολλά σχολεία έχουν εντάξει τη θεατρική αγωγή στο εκπαιδευτικό τους πρόγραμμα ή το θέατρο αποτελεί επιλογή για εκδρομή. Επομένως, μπορούμε να έρθουμε σε επαφή με τον υπέροχο αυτόν κόσμο από μικρή ηλικία. Ακόμη, μη ξεχνάμε δεν είναι λίγα τα παιδιά που έχουν ως εξωσχολική δραστηριότητα το θεατρικό παιχνίδι.
Η θεατρική αγωγή στα παιδιά συμβάλλει σημαντικά στη συνολική μόρφωση και εκπαίδευση τους και προσφέρει ποικιλία γνώσεων. Το θέατρο έχει την ικανότητα να συμβάλλει στην πνευματική ανάπτυξη του παιδιού κάνοντας το να συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι έκφρασης. Είναι μια ζωντανή τέχνη που παραδίδει συγκλονιστικά συναισθήματα, γνώσεις, πληροφορίες σε ένα παιδί και ενεργοποιεί τα πνευματικά του χαρίσματα.
Μέσα από αυτό, μπορεί να προβάλει υψηλή αξία και να δημιουργήσει πρότυπα. Το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει για τα παιδιά με δύο τρόπους: από την οπτική του κοινού και από την οπτική των ηθοποιών, τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά και βιώνουν τον ρόλο του έργου.
Το παιδί λόγω του θεατρού:
1. Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα καθώς μαθαίνει να συζητάει τις ιδέες του.
2. Αποκτά μεγαλύτερη κατανόηση για τον κόσμο, τις αξίες, τον συνάνθρωπο.
3. Το άγχος του μειώνεται καθώς η συγκέντρωση του ενισχύεται.
4. Η φαντασία του αναπτύσσεται.
5. Λαμβάνει γλωσσικά ερεθίσματα και ιδέες που το βοηθούν να αναπτύξει το λεξιλόγιό του.
Το 2022 είναι θέμα που ακόμα μας κάνει αίσθηση. Τώρα που οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες σε κάθε τομέα κάποιοι χώροι είναι ανδροκρατούμενοι. Δεν αποτελούν άβατο απλά η γυναικεία παρουσία μπορεί να προκαλέσει μια μικρή ενόχληση η πανικό.
Ένας χώρος με κυρίαρχο φύλο το ανδρικό είναι το γήπεδο κυρίως οι αθλητικοί χώροι για αγώνες που αφορούν τη στρογγυλή θεά, την μπάλα. Τα αγόρια, έχουν μεγάλη αγάπη να παρακολουθούν αγώνες ποδοσφαίρου με την παρέα τους είτε μέσω τηλεοπτικών μεταδόσεων είτε ζωντανά στο «ναό» όπως αποκαλούν το γήπεδο της αγαπημένης τους ομάδας. Είναι η ώρα που θέλουν να φωνάξουν, να πανηγυρίζουν , να βρωμολοχήσουν ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Είναι η ώρα που αισθάνονται πως παίζουν οι ίδιοι μπάλα. Άλλωστε οι φίλαθλοι είναι ο 12ος παίκτης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.
Τι γίνεται όμως όταν οι γυναίκες εισέρχονται στο χόμπυ τους; Όταν θέλουν και οι ίδιες να δουν έναν αγώνα καθώς έμαθαν από μικρές να υποστηρίζουν την ομάδα που υποστηρίζει είτε ο μπαμπάς είτε ο αδερφός;
Εκεί λίγο τα πράγματα πιέζονται. Τα αρσενικά κατά την πλειοψηφία τους δεν επιθυμούν τα θηλυκά να μπαίνουν στα λημέρια τους. Δεν θέλουν οι γυναίκες είτε να ακούν τις κουβέντες τους είτε να επέμβουν στο δικό τους χρόνο με την παρέα τους. Υπάρχει όμως και μια κατηγορία ανδρών που δεν αποδοκιμάζει τα κορίτσια που βλέπουν μπάλα. Προτιμάει την παρέα μαζί τους είτε γιατί είναι φίλες τους και περνούν χρόνο μαζί είτε επιθυμούν να έχουν τη σύντροφο μαζί τους και να μοιράζονται τα έντονα συναισθήματα που τους προσφέρουν τα 90 λεπτά παρακολούθησης. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι το πάθος για νίκη.
Πολλές γυναίκες(ανάμεσα τους και εγώ) επιδιώκουν να συνοδευούν τα αγόρια τους ή να πάνε παρέα με τους φίλους τους στο γήπεδο. Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν τη πρώτη φορά μέσα στο γήπεδο νομίζω δεν τα ξεχνάς ακόμα και αν δεν σ αρέσει η μπάλα. Θα νιώσεις τη μαγεία πως έχει εισέλθει σε ένα χώρο που έχει ζήσει ιστορικές στιγμές. Κάθε γήπεδο είναι ένα μουσείο καθώς η κάθε ομάδα έχει γράψει την δική της ιστορία στο χορτάρι. Οι γυναίκες ανήκουν στην κατηγορία που είτε θα πάνε μια φορά και θα έχουν καταγεγραμμένη αυτήν την εμπειρία είτε θα συνεχίσουν να πηγαίνουν ξανά και ξανά. Οι γυναίκες φίλαθλοι που αγαπούν πραγματικά την ομάδα είναι δυσεύρετες και σπάνιες.
Βαφτίζονται «φίλαθλοι» καθώς πηγαίνουν μια φορά στο γήπεδο. Δεν είναι όμως έτσι . Φίλαθλος και όχι οπαδός βαφτίζεσαι όταν έχεις νιώσει «στο πετσί» τις χαρές, τις νίκες και τις ήττες. Όταν έχεις διανύσει χιλιόμετρα για την αγαπημένη σου ομάδα και έχεις πονέσει για μια κακή χρονιά. Οι γυναίκες –οπαδοί έχουν δρόμο για να βαφτιστούν αλλά δεν σημαίνει πως υπάρχουν γιατί η μπάλα μπορεί να είναι η μεγάλη τους καψούρα..
Η επόμενη φορά που θα δεις μια γυναίκα στο γήπεδο, άσε την αρνητική κριτική και άφησε τη να το απολαύσει. Οι γυναίκες –ακόμα και αν χαρακτηριστούν «βαμμένες» το γουστάρουν να μην είναι ουδέτερες όταν δεν προκαλούν και αν δεν τις προκαλέσουν κινούμενες πάντα μέσα σε όρια και λογικά πλαίσια.
Μια μεταβλητή, που επηρεάζει σημαντικά την ομαλή ένταξη των μαθητών με προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο, είναι οι αντιλήψεις των εκπαιδευτικών απέναντι στην ένταξη, καθώς η επιτυχία των πολιτικών ένταξης, που έχουν εφαρμοστεί συνδέονται άρρηκτα με το τι πιστεύουν οι εκπαιδευτικοί.
Οι μελέτες για τις απόψεις των εκπαιδευτικών αφορούν και εστιάζουν κυρίως στη διδακτική εμπειρία και στην αντιλαμβανόμενη αποτελεσματικότητά τους για τη διαχείριση της σχολικής τάξης, στην έλλειψη οικονομικών πόρων για τις κατάλληλες προσαρμογές, στην απουσία δια-υπηρεσιακής συνεργασίας, στην ανεπάρκεια κατάρτισης σε θέματα διαχείρισης της συμπεριφοράς καθώς και στη μειωμένη αποτελεσματικότητα εξαιτίας του άγχους ή της εξουθένωσης τους.
Διαπιστώνεται ότι η αρνητική στάση των εκπαιδευτικών, όταν υπάρχει, οδηγεί σε αυξανόμενη αρνητική αλληλεπίδραση με τους μαθητές, που με τη σειρά της ανατροφοδοτεί και καλλιεργεί αρνητικά συναισθήματα αμφίπλευρα, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο.
Όμως, η αξία της αποδοχής και του αισθήματος του «ανήκειν» σε μια ομάδα είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και, με αυτή την έννοια, είναι αναγκαία η συμπερίληψη των μαθητών με συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, όπως και κάθε άλλης ιδιαίτερης ομάδας.
Η ενεργή συμμετοχή των παιδιών με προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολικό πλαίσιο απαιτεί, από την πλευρά του εκπαιδευτικού, αφενός θετική προδιάθεση και αφετέρου σωστή οργάνωση της σχολικής τάξης και γνώση τεχνικών για τη σωστή διαχείριση συμπεριφοράς, γιατί έτσι θα μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να ανταπεξέλθουν στις πολλαπλές προκλήσεις των μαθητών με συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες.
Ένα βιβλίο το οποίο αναφέρεται σε ένα επίκαιρο θέμα, το προσφυγικό φαινόμενο, είναι το βιβλίο «Ένα σπιτάκι για τη Σάλλυ» της συγγραφέας Γιώτα Βάσση έκδοση του 2018. Ενήλικες και παιδιά αναγκάστηκαν με βίαιο τρόπο να αποχωρήσουν μέσα από δύσκολες συνθήκες από την πατρίδα τους και να αναζητήσουν ένα περιβάλλον πιο ασφαλές για να φτιάξουν ξανά τις ζωές τους, να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτούς και την οικογένεια τους.
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στο προσφυγικό φαινόμενο και εστιάζει στην προσφυγική εμπειρία και στη δύναμη της ζωής και της φιλίας. Δεν επιχειρεί να μεταδώσει γνώσεις για τους διαφορετικούς πληθυσμούς που μπορεί να προέρχονται τα παιδιά πρόσφυγες αλλά δίνει έμφαση στους λόγους και στις συνθήκες μετακίνησης και διαμονής των προσφύγων.
Η ιστορία της Σάλλυ που αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα της και να αναζητήσει έναν άλλον τόπο είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος για να μιλήσεις σε παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας για ένα τόσο ευαίσθητο και λεπτό ζήτημα. Με βασικό άξονα τη δύναμη της ζωής και της φιλίας αλλά και της συνύπαρξης, τα παιδιά με την ανάγνωση αυτού του βιβλίου είναι σε θέση κατανοήσουν το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να ζουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον.
Επίσης, είναι κατάλληλα γραμμένο και εικονογραφημένο για γονείς και παιδιά. Με πρωτοβουλία των Γιατρών του Κόσμου έχει μεταφραστεί στα αραβικά για να μπορέσουν να το διαβάσουν και τα παιδιά πρόσφυγες που ζουν πλέον στην Ελλάδα σε δομές φιλοξενίας από τις εκδόσεις Παρισιάνου και παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα Λασκαρίδη υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Είναι φορές που έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να πιστέψει πως ένα μόνο δευτερόλεπτο θα άλλαζε ακόμη και ολόκληρη τη ζωή μας. Βραδιές που στριφογυρνούσε στη σκέψη μας αυτό το «αν μου έδινε μια στιγμή μόνο ακόμη, να εκφράσω όλα όσα έχω μέσα μου», τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Είναι όμως πραγματικό; Οι άνθρωποι, κυρίως στις ερωτικές σχέσεις, έχουν μία τάση να εξαντλούν κάθε χρονικό περιθώριο που τους δίνετε για να εκφράσουν όλα όσα σκέφτονται, νιώθουν και βιώνουν μόνοι τους και στο τέλος να μην έχουν πει ούτε τα μισά από όσα θα ήθελαν. Ο πραγματικός χρόνος όμως που μας χωρίζει από το να τα εξομολογηθούμε, απέχει μόνο μια… απόφαση.
Κάποια λεπτά ενώ μιλούσατε, το μόνο που είχες στο μυαλό σου ήταν κάποιο «γιατί», ένα «ίσως» με δική σου υπόθεση ή μερικά μοναδικά κομμάτια σου που θα ήθελες να μοιραστείς. Μέρες ολόκληρες σκεφτόσουν αυτές τις δύο λέξεις που κρατάς μέσα σου και για να τις πεις θα χρειαζόσουν μία μόνο στιγμή. Χρόνια ονειρεύεσαι τη σκηνή αυτή, μελετώντας ξανά και ξανά τα λόγια σου για τότε, με κάθε λεπτομέρεια. Κι όσο ο καιρός είναι περασμένος, προστίθονται κι άλλα. Πρόβα στην πρόβα, αναρρωτιέσαι ποια θα ‘ταν η «κατάλληλη» αυτή σκηνή που πρέπει να ξεθάψεις το βινύλιο με τίτλο «Οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου» το οποίο έχει γίνει γνώριμη μελωδία και συντροφεύει πλέον όλες τις νύχτες σου.
Για κάθε σχέση υπάρχει ένα ιδεατό ρολόι. Είναι αυτό που ξεκινάει να μετράει από την πρώτη στιγμή, αυτή της γνωριμίας. Κάποιες φορές χτυπάει δυνατά, όπως οι ανήσυχοι, ακαθόριστοι χτύποι της καρδιάς μας για να στρέφουμε την προσοχή μας πάνω του. Κι άλλες πάλι, λειτουργεί αθόρυβα για να μη μας θυμίζει την παρουσία του. Σ’ άλλες σχέσεις ο χρόνος κυλλάει προς τη φυσιολογική κατεύθυνση του ρολογιού, ενώ σ’ άλλες μετράει αντίστροφα. Όσες φορές όμως κι αν προσπαθήσεις να βγάλεις την μπαταρία έχοντας σκοπό να παγώσεις το χρόνο, οι δείκτες του παραμένουν εκεί που τις άφησε ο χρόνος και η συνέχεια τους αν και εξαρτάται από σένα για το πότε θα είναι, δε θα είναι ίδια, γιατί θα έχει χάσει την αξία της πραγματικότητας.
Η σχέση μας με το χρόνο στις ερωτικές σχέσεις, εξαρτάται από την ανάγκη μας για ασφάλεια και ο δείκτης του ρολογιού αντιπροσωπεύει τα συναισθήματά μας. Όλες εκείνες οι φορές που δεν καταφέραμε να πούμε όλα όσα θα θέλαμε, όταν ποτέ δεν εκφράσαμε όσα νιώθουμε κρατώντας τα μυστικά, τότε που δεν είπαμε τι μας πειράζει, εκείνες τις φορές που δεν εξωτερικεύσαμε ότι δεν περνούσαμε όμορφα, δεν ήταν γιατί δεν μπορούσαμε. Αλλά γιατί η σχέση μας μετά από τα παραπάνω, θα άλλαζε σε κάτι άγνωστο σε εμάς.
Όπως λένε κι οι Coldplay στο τραγούδι Clocks, “Η σύγχυση δεν σταματά ποτέ, κλείνοντας τοίχους και σημειώνοντας ρολόγια”. Γι’ αυτό πριν από κάθε φορά που θα φτάσεις να επιζητάς ένα μονάχα δευτερόλεπτο ακόμη, φρόντισε όλα τα προηγούμενα να τα έχεις αξιοποιήσει τρέχοντας μέσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα σου, κρατώντας στο χέρι σου τη δική σου -μοναδική- απόφαση.
Γράφει η Στέλλα Μακαρώνη
Για εκείνα τα αντίο που πρέπει να δοθούν
Είχαμε ξαναμιλήσει , για εκείνα τα αντίο. Τα νοσταλγικά , τα απόμακρα , τα – γεμάτα θλίψη , που σου αφήνουν μια πικρία στην άκρη της γλώσσας. Τα αντίο , θα μπορούσαν να ναι και ολόκληρη σειρά . Τόμοι ολόκληροι , γραμμένοι από ανθρώπου χέρι , σκαλισμένα με θυμό και επιφορτισμένα με αναμνήσεις και πρόσωπα . Τα αντίο , είναι πολλά , θυμάστε ; Θέλει , με προσοχή , κάθε φορά να επιλέγεις το σωστό , εκείνο που αρμόζει , που χωράει να μπει σε μια ανθρώπινη σχέση που οδεύει προς την δύση της. Μερικές φορές , επιβάλλονται τα αντίο . Τα αποζητά ο οργανισμός , σαν αντίδοτο του πόνου . Σαν παυσίπονο τσέπης , επιχρυσωμένο με “δεν πειράζει , έτσι έπρεπε να γίνει “ , “ εγώ δεν το θέλα , μα με αναγκάσαν οι συνθήκες “. Τι γίνεται , παρά ταύτα , με εκείνα τα αντίο , που πρέπει να δοθούν; Απαντήσεις που αναμένονται , ερωτήσεις που κρυφογελούν στο σκοτάδι , ψάχνοντας σε ξένα σώματα , να βρουν παρηγοριά. Και εσύ , ηθικός αυτουργός , δέκτης της οργής και συνέταιρος της θλίψης, αρνείσαι κατηγορηματικά την εμπλοκή σου με τα αντίο. Τα ‘πάτε , τα συμφωνήσατε , τα ξεκαθαρίσατε. Τα αντίο , δεν χωρούν. Κοσμούν αυτάρεσκα τα τελευταία μηνύματα σας , με μια δόση ειρωνείας , πως όλα τα καλά τελειώνουν . Και τα αντίο , μόνο έτσι έχουν αξία . Και ξεχνάς , πως και τα αντίο έχουν ψυχή . Και φτερουγάνε , προσμένοντας καρτερικά , να δοθούν με τρόπο σωστό , κατάλληλο , τίμιο . Όμορφο , αξιοπρεπέστατο . Που δεν σβήνει τις αναμνήσεις , σαν να ‘τανε γραμμένες με μολύβι , σε χαρτί τσαλακωμένο γεμάτο υποσχέσεις. Φρόντισε να τιμάς , τα αντίο που επιλέγεις . Και η ολοζώντανη μορφή σου , να παρασέρνει τα λόγια της στο , μένος του αέρα , λόγια πικρά και πληγωμένα , λόγια που κρύβουν αντίο βασανισμένα. Μα να τα λες , κοιτώντας τον άλλον στα μάτια , ευθυτενώς με τόλμη , προσευχόμενος να μην είναι απλά μια λανθασμένη γνώμη , παρά συνειδητοποιημένες αποφάσεις. Γιατί , τα αντίο που πρέπει να δοθούν , τα πληκτρολόγια δεν τα ξέρουν .
Τα αντίο προσκαλούν στην συζήτηση και εκείνες , τις μικρές αναλαμπές δικαιωμάτων που ανακατεύονται στον πάτο της κατσαρόλας με τα όρια , σαν να μην μας έφτανε ο πόνος και η θλίψη , λες και το κάνουν επίτηδες , να σέρνονται καταβεβλημένα για να δικάσουν εκείνον που έχει ανάγκη από αντίο. Και η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι , σφραγίζεται ο φάκελος , λύνεται το κουβάρι , με συνοπτικές διαδικασίες . Καταδικάζοντας εκείνον , που έχει ανάγκη να αποχωριστεί τον πολύτιμο του λίθο , τον άνθρωπο που διάλεξε , λέγοντας πως – δεν σέβεται τα όρια , την τάση για απομόνωση , την κραυγαλέα μορφή θλίψης του άλλου , απορρίπτοντας με χέρι δικαστή και ατσάλινη ψυχή , ελαφρυντικά και αποδείξεις . Και δικαιώνεται πανηγυρικά , εκείνος που απορρίπτει τα καθωσπρέπει αντίο , που δεν αντέχει , δεν μπορεί , δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί. Και οι μικρές φτερούγες , γεμάτες αναμνήσεις που αχνοφαίνονται στον πρωινό καφέ του , φτερούγες που εναγκαλίζουν με θέρμη τα τρυφερά αντίο , κόβονται απότομα , προκαλώντας πτώση. Γιατί , δικαίωμα στην εξιλέωση , στην κάθαρσις , στο όμορφο , ντυμένο με κορδέλες πολύχρωμες και αέρινες , αντίο , έχει και εκείνος που θέλει με ευλάβεια να αποχαιρετήσει τα χέρια που του προσέφεραν σιγουριά , ασφάλεια , δίχως μίσος. Και ποιος είσαι εσύ , ω άνθρωπε , που κρίνεις ποιος πρέπει να λάβει , τα καθωσπρέπει αντίο , δεν φτάνει που σε αγάπησε σαν να τανε αίμα σου και το μοναδικό του βιός του ; Αρνείσαι να συμμεριστείς τις ενοχικές του σκέψεις , πως θα ‘πρεπε να κλείσει , η υπόθεση του έρωτος που “ σε έχει πια ζαλίσει “ , χωρίς αποχαιρετισμούς και ανώδυνα αντίο , παρά μόνο μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο , χωρίς δακρύβρεχτα “μείνε “ , “σε παρακαλώ “ , και στην ψυχή φωλιάζει το διψασμένο κρύο. Μήπως να μαθαίναμε τι θα απογίνουν τελικά εκείνα τα αντίο ;
Με χέρι τρεμάμενο , παράμερα , σκουπίζουμε διστακτικά , τα δάκρυα που τρέχουν , το αίμα από τις πληγές των λαβωμένων “αντίο “. Και η θλίψη πηγάζει βαθιά από την γνώση μας- ξέρουμε άλλωστε πως θα καταλήξουν. Τα σπασμένα τους φτερά , δίνουν ώθηση να φύγουν , σε ξένες φωλιές να εγκατασταθούν , σωστά να αγαπηθούν. Και μένει η πίκρα στα χείλη τους, ακλόνητη η φλόγα αναζωπυρώνεται μέσα τους , σε κάθε ανάμνηση του αείμνηστου εκείνου έρωτα,που του έλειπε ο επίλογος και τα αυθεντικά αντίο. Και σε κάθε στιγμή, της σύντομης ζωής τους , κραυγάζουν με δύναμη , με μίσος , πως τα αδικήσανε, πως μείνανε ορφανά , χωρίς συγνώμες . Και πως έχουν ανάγκη να δοθούν σωστά , να σταματήσουν το ανούσιο κρυφτοκυνηγητό ανάμεσα στα πλήθη και να φτάσουν στον προορισμό τους. Και ύστερα σιωπή- η νύχτα που απλώνεται φέρνει σιγή στα σπίτια που μετοίκησαν τα αντίο και το σκοτάδι , πυκνό και αδιαπέραστο , φέρνει στο νου τις στιγμές που έλαμπαν από ευτυχία. Και νόμιζαν πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σταλούν και να λυτρώσουν εκείνον που έχει ανάγκη. Δεν ήξεραν, όμως , πως στους ανθρώπους , στις σχέσεις που διαγράφουν στην πορεία της ζωής τους , τα κουμάντα τα κάνει ο εγωισμός και όχι οι ίδιοι. Και στους δυο , τρίτος πια χωρεί. Ειδικά , αν είναι εκείνος , ο εγωισμός που τρέφεται στα στήθη των ανθρώπινων όντων και τους τρελαίνει , τους τυφλώνει , στέλνει την Άτη του Ομήρου να τους θολώσει το μυαλό και να ξεχάσουν κάθε τι γνώριμο τους . Ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ξέχνα , αντίο μου , τα θέλω σου και μη , ξέχνα τον καλόκαρδο σκοπό σου και μείνε δέσμιος του εγωισμού , μέχρι να ΄ρθούν τα πάνω κάτω. Και ας μην δεις ποτέ το φως του ήλιου . Και ας μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου • άλλωστε ποιος στο εγγυάται ; Ακόμα και αν φτάσεις , θα ναι αργά , η ζημιά θα έχει γίνει και οι πληγές που ξεδιψούν με ψευδαισθήσεις και θεραπείες , ξανανοιγουν – μήπως κλείσαν και ποτέ ;
Στα μάτια μου μοιάζουν , κρυφές πτυχές των πόθων , τα πληγωμένα αντίο που βασανίζουν φίλους , αδέρφια , μανάδες , συντρόφους . Εκείνους τους ανήμπορους , τους τυχαίους , τους ανθρώπους που τυρρανούν τους εαυτούς τους , μέχρι να κλείσουν μόνοι τους τις πληγές τους . Ένα μεγάλο ευχαριστώ , σε όσους δίνουν πνοή στα τελευταία αντίο και υπόσχονται την τελευταία ιερή συνάντηση του αποχαιρετισμού . Που δεν στερούν από το ταίρι τους το δικαίωμα των εξηγήσεων , των χορτασμένων ματιών , των τρεμάμενων φωνών και το τελευταίο χάδι . Όλα ετούτα , συνιστούν το τελευταίο αντίο που πρέπει να δοθεί , θεμελιώνουν την σύσταση του , βάζουν φωτιά στα σωθικά των χωρισμένων και επέρχεται η τελείωσις της σχέσης. Και σε όσους τα στερείτε , τα απαρνήστε , τα φτύνετε και τα χλευάζετε , σαν να ‘τανε κωμικά αστεία , είναι του κύκλου τα γυρίσματα μεγάλη αμαρτία . Θαρρείτε πως δεν θα έρθει και η δική σας ώρα , να νιώσετε το αίσθημα της αδικίας να διατρέχει το κορμί σας και να παρακαλείτε γονατιστοί τα θυμωμένα αντίο που κάποτε αγνοήσατε – και τους στερήσατε και εσείς την εξιλέωση τους ; Θαρρείτε πως δεν θα γελάσουνε εις βάρος σας την ώρα που πνιγμένοι στα δάκρυα μιας άλλης σχέσης , την ώρα και την στιγμή που θα τους απευθυνθείτε με κόμπο στο λαιμό να σας σώσουν ; Ίσως να μην το κάνουν – γιατί είναι και καλόκαρδα πανάθεμα τα . Μα κάποια στιγμή , θα πέσετε πάνω τους και θα σας θυμηθούν. Και τότε θα ναι πλέον αργά για συγνώμες και προσπάθειες . Τότε πια , τα αντίο θα είναι σκουριασμένα , βαλσαμωμένα σε νέες περιπέτειες , απασχολημένα με άλλες υποθέσεις . Ρισκάρεις ;
Τα αντίο που πρέπει να δοθούν , ζωγραφισμένα στα αγωνιώδη πρόσωπα των καυγάδων , είναι η πολύτιμη σας ευκαιρία. Να αναζητήσετε τα λάθη σας , να ανατρέξετε σε παλαιότερες αναμνήσεις , να αποφασίσετε τέλος πάντων αν μαζί δεν κάνετε (και χώρια δεν μπορείτε ) . Τα αντίο αυτού του είδους , δίνουν στον παρευρισκόμενο μια ανάσα ζωής , έναν τελευταίο συλλογισμό , μια ανασκόπησης της κατάστασης και σιγουρεύουν τα βήματα του . Είναι άραγε αναγκαίο το αντίο σε όλες τις περιπτώσεις ; Ή μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε; Θυμηθείτε μόνο – τα αντίο δεν είναι πάντοτε επιλογή μας , οι μικρές σταγόνες εγωισμού πρέπει να στερέψουν για να δώσετε χώρο στα δικαιώματα του ανθρώπου σας , μην βιαστείτε να του αρνηθείτε την τελευταία συνάντηση , την τελευταία αγκαλιά , το τελευταίο χάδι . Για εκείνον σημαίνουν πολλά ,ίσως να είναι και η κάθαρσις του . Το αποδεσμευτικό σινιάλο , η ξεθωριασμένη ανάμνηση που θα κρατήσει φυλαγμένη στο σεντούκι του για αιώνες. Κοιτάξτε , γύρω σας . Πόσες ξεθωριασμένες αναμνήσεις χωρίς τα αντίο που πρέπει να δοθούν περικυκλώνουν τους ανθρώπους , στοιχειώνουν την ύπαρξη τους και γίνονται δέσμιοι του παρελθόντος. Και σε κανέναν δεν κάνει καλό , να δεσμεύεται από το παρελθόν του . Μάρτυς πολλών δακρύων και συνοφρυωμένων προσώπων , που τους άρπαξαν , μέσα από την ψυχούλα τους , αβίαστα , το αντίο , μην τους το στερείτε . Και αν εκείνα τα αντίο , που δίνονται υπό τον ήχο της βροχής και σφαλίζουν έρωτες και σχέσεις , δεν είναι η δική σου , μονόπλευρη αμαρτία , ίσως και να άλλαζε , αν μιλάγαμε για αυτά τα αντίο . Τα λυτρωτικά , τα αποδεσμευτικά , εκείνα που αποσείουν τα βάρη του έρωτος . Τα γελαστά και όμορφα , που πρέπει να δοθούν αντίο.
«Καλή Σαρακοστή» ευχηθήκαμε όλοι πάνω από τα πιάτα με τα θαλασσινά την Καθαρά Δευτέρα. Ξεκίνησε λοιπόν μια περίοδος για τους ορθόδοξους χριστιανούς προετοιμασίας για τα Άγια και Φρικτά Πάθη του Χριστού. Τι σημαίνει αυτή η περίοδος για τους πιστούς και ποιο είναι το πραγματικό νόημα της νηστείας;
Η νηστεία είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από τις λέξεις «νὴ και το ρήμα ἐσθίω, που είναι άλλος τύπος του ἔσθω και σημαίνει τρώγω. Δηλαδή αυτός που νηστεύει απέχει από ορισμένες τροφές. Η αποχή από τις τροφές είναι ο αγώνας του χριστιανού να συνδεθεί άρρηκτα με τον Θεό. Είναι μια διαδρομή που ο άνθρωπος δεν στερείται μόνο τη ποσότητα και την ποιότητα ορισμένων τροφών αλλά αγωνίζεται ψυχοσωματικά. Οφείλουμε να χαλιναγωγήσουμε το πάθος της λαιμαργίας με τη αρετή της εγκράτειας και να περιορίσουμε τις απολαύσεις της τροφής.
Οφείλουμε όμως να είμαστε προσεκτικοί και συνειδητοποιημένοι όταν νηστεύουμε. Νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τις τροφές αλλά έχει πνευματική σημασία. Είναι ουσιαστικά η μεταβολή ολόκληρου του βίου μας από τα αμαρτήματα μας. Ο πιστός κάνει αγώνα να μην υποκύψει στις απολαύσεις που συνήθως είναι σωματικές. Αντιστέκεται να αμαρτήσει με γνώση πως έρχεται κοντά στο Θεό και πως το σώμα του είναι ένας μικρός ναός. Ο άνθρωπος είναι πολύ εύκολο να σταματήσει τη νηστεία και να αντισταθεί στο απαγορευμένο. Ο πρωτόπλαστος Αδάμ ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στην αμαρτία και έφαγε τον «απαγορευμένο καρπό».
«Η νηστεία που επιθυμώ εγώ, είναι αυτή: Να σπάτε τα δεσμά των αδικημένων, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, ν’ απελευθερώνετε τους καταπιεσμένους και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο να μοιράζεστε το ψωμί σας, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι σας˙ αν βλέπετε κάποιον γυμνό, να τον ενδύετε με ρούχα και να μην αρνείστε την βοήθεια στον συνάνθρωπό σας.
Τότε μόνο θα λάμψετε σαν το φως της αυγής και οι πληγές σας πολύ γρήγορα θα θεραπευθούν˙ η δικαιοσύνη θα βαδίζει ενώπιόν σας και θα έχετε την δόξα μου ως οπισθοφυλακή. Θα με φωνάζετε, κι εγώ θα σας αποκρίνομαι˙ βοήθεια θα γυρεύετε, κι εγώ θα σας απαντώ, Ἰδοὺ πάρειμι» (Ησ. 58, 3-9)»
Τα λόγια του Κυρίου για την νηστεία περιλαμβάνουν όλο το πνευματικό νόημα της σημαντικής περιόδου. Ο Κύριος μας ζητά όχι μόνο τη στέρηση των τροφών αλλά να κάνουμε έργα. Να βοηθήσουμε τους αδύναμους και τους αδικημένους και να απελευθερωθούμε από τα πνευματικά μας βάρη. Η ελάφρυνση από τα φορτία της ψυχής μας πραγματοποιείται με το μυστήριο της εξομολόγησης όπου ο άνθρωπος μέσα από τη μετάνοια ζητά συγχώρεση από το δημιουργό. Ο Θεός ζητάει να βοηθάμε και να αγαπάμε τον πλησίον μας μοιράζοντας τα υλικά αγαθά που διαθέτουμε. Να ελεήσουμε ένα φτωχό, να βοηθήσουμε τους άπορους να έχουν ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι τους . Στην θρησκεία δεν μετράνε μόνο τα λόγια αλλά και οι πράξεις.
Η σωματική νηστεία είναι απαραίτητη μεν αλλά χάνει κάθε νόημα και γίνεται αληθινά επικίνδυνη αν ξεκοπεί από την πνευματική προσπάθεια – από την προσευχή και την αυτοσυγκέντρωση. Η νηστεία είναι μια τέχνη που την κατέχουν απόλυτα οι άγιοι. Θα ήταν αλαζονικό και επικίνδυνο για μάς αν δοκιμάζαμε αυτή την τέχνη χωρίς διάκριση και προσοχή. Η λατρεία της Μεγάλης Σαρακοστής μάς υπενθυμίζει συνέχεια τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τους πειρασμούς που περιμένουν όσους νομίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν στη δύναμη της θέλησής τους και όχι στο Θεό.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν τις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να μυηθούμε λίγο στο νόημα των ημερών με αποχή από τις σωματικές μας απολαύσεις αλλά και τον πνευματικό μας αγώνα με πράξεις απέναντι στους συνανθρώπους μας και θα νιώσουμε το φως της Ανάστασης να λάμπει στις καρδιές μας.
Σου γράφω , αυτές τις λίγες παραγράφους , αυτό το μικρό γράμμα , με την ελπίδα ότι θα το διαβάσεις και θα δώσεις σημασία σε όσα πρόκειται να σου πω . Δεν είναι κρυφά μυστικά , πράγματα που δεν έχεις ξανακούσει , μιας και τα επαναλαμβάνω διαρκώς στο μάθημα. Είναι λέξεις που έχεις ακούσει από το στόμα μου και φτάνουν στα ζωηρά αυτάκια σου που με πολλή διάθεση “πιάνουν “ τις λέξεις στον αέρα και τις κάνεις δικές σου. Θα μιλήσουμε λίγο για σένα, άσε στην άκρη τα μαθήματα , τον πολλαπλασιασμό , τις εξισώσεις , τα ουσιαστικά α ‘κλίσης και τον Οδυσσέα ,όλα αυτά που σε αγχώνουν . Θα μιλήσουμε για το πόσο ιδιαίτερο πλάσμα είσαι και πως , αν το βάλεις σαν στόχο , σαν ένα στοίχημα με τον εαυτό σου , μπορείς να καταφέρεις τα πάντα . Και χωρίς υπερδυνάμεις , σαν εκείνες στην τηλεόραση , που έχουν οι ήρωες και μπορούν να μετακινήσουν ολόκληρα κτίρια . Δική σου δύναμη , δικό σου όπλο , εκείνο που οι άλλοι θαυμάζουν σε σένα , είναι το μυαλό σου . Ναι , εκείνο το πραγματάκι που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι μας και αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε η φύση. Γιατί , αγαπημένη μου , Ε , ποιος , πιστεύεις , ότι θα γίνει ένας σπουδαίος άνθρωπος , με γνώσεις και ιστορίες να διηγείται , θα πραγματοποιήσει τα όνειρα του ; Η απάντηση κρύβεται στην εξής λέξη : Εσύ ! Δεν με πιστεύεις ; Πάμε να το δούμε!
Στο λέω , από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα , από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε πάνω από εκείνη την καταραμένη άσκηση των ποσοστών ( που μεταξύ μας ούτε εγώ ήξερα την λύση της ). Κανένας δεν είναι τέλειος , κανένας δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας την ρίζα του 178 ,ούτε τραγουδούσε Όμηρο , τα βράδια του στην κούνια . Όλοι μας μάθαμε , πάθαμε και καταλάβαμε . Όλοι μας , σε μια άσκηση κολλήσαμε , σε ένα διαγώνισμα πατώσαμε και νιώσαμε ότι δεν αξίζουμε. Ξέρω πως ταυτίζεσαι , πως νιώθεις όσα λέω , γιατί έχω δει το βλέμμα σου , αγάπη μου , όταν κάνεις λάθος και απελπίζεσαι. Και είμαι εδώ , για να το αλλάξω αυτό , να σου αποδείξω ότι μέσα από τα λάθη σου στα αλήθεια μαθαίνεις και γίνεσαι καλύτερη. Και τι σημασία έχει που δεν κατάλαβες πως ορίζουμε την μεταβλητή , το χ . Θα στο δείξω , ξανά και ξανά , και πάλι από την αρχή και δεν θα τα παρατήσουμε μέχρι να το καταλάβουμε τελείως και να με αγκαλιάσεις , λέγοντας μου πως με ευχαριστείς , ενώ στην πραγματικότητα , δεν έχω κάνει τίποτα. Εσύ είσαι εκείνη , που με πείσμα βγάζει γλώσσα στα εμπόδια και τα βάζει με διαφορετικό εχθρό κάθε φορά . Και πάντα νικάς , και πάντα θα νικάς, γιατί είσαι γεννημένη μαχήτρια και σου αρέσει να διαβάζεις . Αχ , πόσο μου αρέσει , όταν μου μιλάς με ενθουσιασμό , για το καινούργιο σου βιβλίο , για την νέα ηρωίδα , που τυχαία σου μοιάζει . Να μπορούσες να δεις την χαρά μου , κάθε φορά που μου ζητάς να σου φέρω ένα βιβλίο . Όταν με ρωτάς με ανυπομονησία , πότε θα πάμε στον μαγικό παράδεισο της δικής σου φαντασίας , την βιβλιοθήκη – το μέρος μας , το μεγάλο μυστικό που φυλάμε στις καρδιές μας και που θα φροντίσουμε να το διδάξουμε και σε άλλα παιδιά – το πόσο μαγικός είναι ο κόσμος των βιβλίων . Μια παρένθεση εδώ , σαν συμβουλή , για τούτο τον μαγικό κόσμο , καλό μου . Μην σταματάς να διαβάζεις βιβλία . Μην σταματήσεις ποτέ , να ξεφυλλίζεις τις σελίδες τους και να ρουφάς με αγάπη όσα σου μαθαίνουν . Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι μας φίλοι , ακόμα και εκείνο το παραπονεμένο και παρεξηγημένο των μαθηματικών . Έχει πολλά να σου πει , γνώσεις να σου δώσει και ένα μήνυμα σημαντικό : Ίσως και να το έχεις παρεξηγήσει , τι λες ; Να του δίναμε μια ακόμα ευκαιρία ;
Ξέρω πως συμβαίνουν διάφορα στο μυαλουδάκι σου , τελευταία. Ένα είναι το ρημαδι , πόσα πια να πρωτο σκεφτεί και να μάθει ; Η εφηβεία , το στάδιο που βρίσκεσαι τώρα , δεν είναι και το καλύτερο , το ξέρω ! Νεύρα , φωνές , φασαρία , άρνηση για διάβασμα . Κάθε φορά που θα νιώθεις , αυτά τα συναισθήματα που περιέγραψα , να μετράς μέχρι το δέκα και να παίρνεις βαθιές ανάσες , όπως σου έμαθα όταν αγχώνεσαι πάνω από μια άσκηση . Τι είναι πιο σημαντικό , να είμαστε ήρεμοι και να μπορούμε να λύνουμε τα προβλήματα ή να νευριάζουμε και με φωνές να μην καταφέρνουμε απολύτως τίποτα ; Προσπάθησε να πείσεις τον εαυτό σου , ότι στην πραγματικότητα δεν αξίζει να νευριάσω τόσο πολύ , για ένα πράγμα , που μετά από 10 λεπτά δεν θα θυμάμαι καν . Πως η ηρεμία θα με βοηθήσει να ξεπεράσω την δυσκολία του προβλήματος και στο τέλος θα βγω νικήτρια ! Είναι σημαντικό να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας και να αγαπάμε τον εαυτό μας – πως αλλιώς θα πετύχαινε ο άνθρωπος όλους τους στόχους του . Να θυμάσαι πάντα και να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου , πόσο έξυπνη , όμορφη , ιδιαίτερη , χαμογελαστή , αστεία είσαι. Του το οφείλεις , άλλωστε , είναι ο μεγαλύτερος σου υποστηρικτής . Να αγαπάς , κάθε εκατοστό του σώματος σου – είναι όλα πλασμένα όμορφα και αγγελικά από την φύση και εκείνα που βλέπεις ως ατέλειες , που κατεβάζεις το βλέμμα κάθε φορά που τα κοιτάς, είναι στην ουσία όλη η ομορφιά σου , το κάτι διαφορετικό που σε ξεχωρίζει . Να αγκαλιάζεις τα σημεία του σώματος σου που δεν σου αρέσουν , να τους ψιθυρίζεις πόσο περήφανη αισθάνεσαι που τα έχεις . Δεν έχεις ανάγκη , κανένα γράμμα , καμία δασκάλα , κανένα φίλο , κανέναν άνθρωπο να σου υπενθυμίζει πόσο ξεχωριστή είσαι – θα πρέπει να το έχεις πάντα στο μυαλό σου . Αυτή είσαι , ένα ξεχωριστό διαμάντι , μια μοναδική προσωπικότητα , μια υπέροχη κόρη , φίλη , μαθήτρια , ένας όμορφος άνθρωπος . Αισθάνομαι τυχερή που έχω έναν τόσο σημαντικό άνθρωπο στην ζωή μου , να του μαθαίνω όσα ξέρω και παράλληλα να με μαθαίνει και εκείνος , διδάγματα ζωής . Γιατί , αγαπημένη μου Ε , όταν συναντιόμαστε κάθε βδομάδα , δεν είσαι εσύ η μόνη που μαθαίνει – ο δάσκαλος μπαίνει και εκείνος σε ρόλο μαθητή. Μου μαθαίνεις πως να χειρίζομαι καλύτερα τα δικά μου προβλήματα , την ηρεμία μου , να αντιμετωπίζω προβλήματα που ίσως προκύψουν και πάνω από όλα , γίνομαι καλύτερος άνθρωπος . Ξέρεις πόσες φορές , μέσα στην ημέρα με πιάνει νευρικότητα , όταν κάτι δεν μου πηγαίνει καλά ; Θυμάμαι , όμως , πως είμαι δάσκαλος σου και όπως αντιμετωπίζω εσένα και τα λάθη σου με ψυχραιμία , έτσι θα πρέπει να κάνω και στην δική μου ζωή . Όμορφα , απλά και ωραία . Βλέπεις που τελικά , που για κάποιους ανθρώπους είσαι σημαντική ;
Είναι πολλές οι ασκήσεις μάτια μου το ξέρω. Είναι πολλά όσα πρέπει να μάθεις , άκου με που σε λέω. Έχεις στα χέρια σου ένα πανίσχυρο μυαλό και θέληση για μάθηση. Μην νομίζεις πως εγώ τρελαίνομαι να σε βλέπω να κουράζεσαι συνέχεια με ένα τόσο φορτωμένο πρόγραμμα , από την μία το σχολείο και από την άλλη οι γονείς , να λένε να λένε και εσύ να προσπαθείς. Είμαι μαζί σου , σε όλο αυτό και ας μην το καταλαβαίνεις . Δική μου επιθυμία , είναι να γίνεις μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου , ένας καλύτερος άνθρωπος , ένας όμορφος άνθρωπος. Τι και αν τελειώσεις όλες τις ασκήσεις , αλλά το χαμόγελο σου έχει σβήσει από τα χείλη σου ; Αγαπητή Ε , εγώ θέλω χαρούμενους μαθητές , ζωηρούς μαθητές , χαμογελαστά παιδιά , με άποψη και θέλω.Θέλω να είμαι ο δάσκαλος σου , όταν κάνουμε ανάλυση τους στίχους του Ομήρου , ψυχολόγος σου όταν σου έχει συμβεί κάτι δυσάρεστο και σε κάνει να νιώθεις άσχημα , προπονητής σου σε κάθε αγώνα- διαγώνισμα ,φίλη σου όταν θέλεις να μοιραστείς την χαρά μαζί μου. Είμαι δίπλα σου σε κάθε μορφή- ρόλο που εσύ επιλέγεις να μου δώσεις .
Δεν τελειώσαμε εδώ , γλυκιά μου , αγαπητή Ε . Εδώ τελειώνει το μικρό μου γράμμα , γεμάτο συμβούλες και αγάπη για το μέλλον , για σένα , για όσα σκοπεύεις να ονειρευτείς και να κάνεις. Όσα σου γράφω , θα τα επαναλαμβάνω , θα τα λέω ξανά και ξανά , μέχρι οι λέξεις να αποτυπωθούν καλά στο όμορφο μυαλουδάκι σου. Δεν θα ξεχνάς , να αναζητάς αυτό το γράμμα , κάθε φορά που νιώθεις που δεν τα καταφέρνεις , νιώθεις πως πνίγεσαι , πως ο κόσμος δεν σε καταλαβαίνει. Να διαβάζεις συχνά τους κανόνες , αγαπητή Ε που σου έχω δώσει. Εκείνοι είναι σύμμαχοι της αυτοπεποίθησης σου , θα σου υπενθυμίζουν που και που , τι αξίζεις . Μην ξεχνάς να τρως , να πίνεις νερό , να φροντίζεις τον εαυτό σου , να του δείχνεις την απαραίτητη προσοχή , να τον αγαπάς και να τον εμψυχώνεις σε κάθε δυσκολία. Αγαπητή Ε , είμαι περήφανη που έχω την ευκαιρία να σου διδάσκω αρχαία , γλώσσα , μαθηματικά , φυσική , αγάπη , ειλικρίνεια , προσπάθεια , φιλότιμο , σεβασμό και άλλες πολλές αξίες . Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που μου άνοιξες την πόρτα του δωματίου σου και με καλοσώρισες στον κόσμο σου . Που με άφησες να ρίξω μια ματιά στην ψυχή σου , στις ανησυχίες σου , στις πιο βαθιές σου σκέψεις . Μην αμφιβάλλεις , στιγμή , λεπτό , για όσα έχω πει , τα λόγια μου κρύβουν αλήθειες . Μέχρι το επόμενο μάθημα , οι σκέψεις μου στα χνάρια σου , να διαβάσεις όσα γράφω και να θυμάσαι – είμαστε μαζί σε όλο αυτό !
Με θαυμασμό και αγάπη ,
Ο δάσκαλος σου
*Τα παραπάνω αποτελούν προιόν μυθοπλασίας . Ή και όχι !
Πως μπορώ να μιλήσω σε ένα παιδί για τον πόλεμο;
Ύστερα από τα γεγονότα που εξακολουθούν να κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κόσμου παγκοσμίως και το φόβο που κυριάρχησε στις ψυχές μας μετά το άκουσμα του πολέμου στην Ουκρανία, δεν θα γινόταν να μην ασχοληθούμε με τον τρόπο που θα εξηγήσουμε σε ένα παιδί για τον πόλεμο και ό,τι συνεπάγεται με αυτό.
Τα παιδία έχουν πολλές απορίες και ανησυχίες για το τι συμβαίνει και για το τι θα συμβεί στο μέλλον. Εύλογες απορίες που δυστυχώς κανείς μας δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Ωστόσο, μπορούμε να τα προφυλάξουμε και να τα καθησυχάσουμε.
Ο βασικός κανόνας για όλες τις ηλικίες είναι όχι στην υπερβολική πληροφόρηση, όχι στον καταιγισμό εικόνων και όχι στην υπερβολική απόκρυψη που οδηγεί στην αποστείρωση των παιδιών. Τα παιδιά πρέπει να έχουν πρόσβαση στην πληροφορία ανάλογα με την ηλικία τους.
Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν έρχονται συνήθως σε επαφή με την πληροφορία, αν δεν τους τη δώσουμε εμείς. Επομένως, δεν εξηγούμε σε ένα παιδί του νηπιαγωγείου που δεν μας ρώτησε τι συμβαίνει με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Τα παιδιά του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου σίγουρα γνωρίζουν ό,τι συμβαίνει είτε από συμμαθητές, είτε από συζητήσεις δασκάλων, είτε από τα social media, είτε από το ίδιο τους το σπίτι.
Σε γενικές γραμμές, όμως, προσπαθούμε να δίνουμε λίγες πληροφορίες, χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες και προσπαθούμε να απαντάμε στις απορίες τους με τρόπο καθησυχαστικό και ήρεμο.
Επίσης, απάνταμε με ειλικρίνεια όσα γνωρίζουμε χωρίς να τα τρομοκρατήσουμε. Αν δεν γνωρίζουμε κάτι, δεν είναι κακό να πούμε πως δεν ξέρουμε.
Τέλος, αγκαλιάζουμε το παιδί για να ηρεμήσει και αποφεύγουμε να βλέπει τη τηλεόραση κυρίως δελτία ειδήσεων προκειμένου να μην δει εικόνες που μπορεί να το τραυματίσουν.
