„The health gap” Sir M. Marmot

Γιατί το σύστημα υγείας δεν λειτουργεί? 

Για πάρα πολλούς λόγους. Παράδειγμα, οι Αμερικανοί εκπαιδεύονται στο πως να σκέφτονται από μικρή ηλικία, εκπαιδεύονται σε λογική σκέψη, έχουν μια πραγματική ιδέα για τον εαυτό τους – στον κάθε ένας έχει δοθεί ευκαιρία πάνω σε αυτό που είναι καλός να γίνει καλύτερος. 
Από την άλλη πλευρά, εδώ, ο κόσμος δεν μαθαίνει πως να σκεφτεί λογικά, γιατί έχει το «σίγουρο» ότι κάποιος γνωστός θα τον βοηθήσει. Δεν ξέρει τι είναι λογική, γιατί ποτέ δεν την χρειαζόταν. Το χειρότερο, η κάθε Ελληνίδα μάνα νομίζει ότι το παιδί της είναι το πιο λαμπερό μυαλό στο κόσμο και δεν το καθοδηγεί εκεί που πραγματικά είναι καλό, αλλά το οδηγεί στην δικιά της ιδέα για επιτυχία. 

Τώρα, πως αυτό έχει να κάνει με το σύστημα υγείας? Με πάρα πολλά. 

Πρώτον, το σύστημα και όλα τα συστήματα είτε πολιτικά είτε όχι είναι φτιαγμένα από ανθρώπους με ελάχιστη κοινή λογική. Το σύστημα πρέπει να είναι φτιαγμένο να δώσει λύσεις σε προβλήματα, όχι να δημιουργεί παραπάνω προβλήματα για έτοιμες λύσεις. 

Δεύτερον, το ενδιαφέρον δεν είναι στραμμένο προς τον άνθρωπο που χρήζει βοήθεια, αλλά προς το όφελος του συστήματος.  Το σύστημα κάθε αυτού δεν λειτουργεί υπέρ. του κράτους, αλλά υπέρ του ιδίου του συστήματος. 

Υπάρχει ένα απίστευτο βιβλίο στενευμένο σε αυτό το «κενό» στην υγειά, «the health gap”, για οποίος ενδιαφέρεται να δει την πραγματικότητα. 

Δυνατότητες για ισότητα δεν υπάρχουν από την στιγμή που ο κάθε ένας μας αρχίζει από διαφορετικό επίπεδο. Δεν είμαστε ίσοι, και όπως λειτουργεί όλο το σύστημα δεν θα γίνουμε ποτέ. Η υγειά δεν είναι για όλους, γιατί η υγεία δεν είναι μόνο η νοσοκομειακή περίθαλψη, αλλά και οι καταστάσεις πριν και μετά, εκπαίδευση, εισόδημα και διατροφή. Δεν γίνεται να θεραπεύει κάνεις έναν άστεγο να τον στέλνει ξανά στο παγκάκι και να του λέει να μείνει υγιής. Το σύστημα ως σύστημα δεν στοχεύει την υγειά όλων, αλλά μόνο σε αυτούς που έχουν δυνατότητα να τηρούν υγείς καταστάσεις πριν και μετά τη νοσοκομειακή περίθαλψη, που έχουν εκπαιδευθεί και έχουν ένα μέτριο προς υψηλό εισόδημα. 

Υγειά συμπεριλαμβάνει το δικαίωμα του ατόμου να εργαστεί, να εκπαιδευθεί, να είναι ψυχικά υγιές, να τρώει καλά, να έχει σπίτι και νερό. 

 Οποίος γεννιέται σε οικογένεια με μέτριο προς υψηλό εκδόσιμα μπορεί να λάβει καλύτερη εκπαίδευση από άτομα γεννημένα σε οικογένειες με χαμηλό εισόδημα. Η εκπαίδευση από την άλλη οδηγεί σε καλή υγειά. Έχει μελέτες αναφερόμενες στο βιβλίο αυτό που συγκρίνουν χώρες χαμηλού εισοδήματος με την Αμερική. Το ποσοστό των ατόμων με αρρώστια είναι υπερβολικά μεγάλος. Η εκπαίδευση του πολύ χαμηλή. Αλλά το σύστημα είναι φτιαγμένο να προωθεί σε εκπαίδευση και υγειά μόνο άτομα με υψηλότερο εισόδημα. Από την άλλη ο κύκλος δεν τελειώνει εδώ. Οποίος έχει υψηλότερο εισόδημα και καλύτερη εκπαίδευση έχει τη τάση να έχει και καλύτερη υγειά, γιατί προφανώς μπορεί να προσέχει την υγειά του και την ψυχική του ακεραιότητα καλυτέρα. 

Μπορεί να αλλάξει αυτό? Η είναι καταδικασμένη υπόθεση από την στιγμή που η κοινωνία δεν έχει κοινή λογική? Ίσως… Ίσως και όχι. Πως καλύπτονται τέτοια κενά?

Οι Αμερικανοί το προσπαθούν. Θα πει κάνεις ότι έχουν λεφτά. Ναι, αλλά μήπως έχουν λεφτά γιατί προσέχουν το λαό τους να έχει υγειά και εκπαίδευση και ισότητα η τουλάχιστον δυνατότητα για εξέλιξη ?! Πόσοι από σας μπορείτε να εξελιχθείτε εδώ χωρίς γνωριμία ? Πόσοι ? Πόσοι από σας έχετε δυνατότητα να πάτε σε όλους τους γιατρούς που χρειάζεστε χωρίς στο τέλος να χρειαστείτε δάνειο ? Πόσοι ? Πόσοι από σας μπορείτε να φροντίσετε την ψυχική σας υγειά χωρίς να χρειαστεί στο τέλος δάνειο ? Πόσοι? Πόσοι από σας είχατε εκπαίδευση τελείως επαρκής χωρίς φροντιστήριά επί πληρωμής? Πόσοι? Πόσοι από σας έχετε δυνατότητα να καλύψετε την υγεία σας ή/και την υγεία των γονιών σας και να πληρώνετε τα φροντιστήριά των παιδιών σας? Πόσοι? Μάλλον κάτι δεν λειτουργεί….

Alexandrina Nikova

Με τον όρο «Σχολική Συμβουλευτική» νοείται ο Κλάδος της Ψυχολογίας που ασχολείται με την προώθηση και αποκατάσταση της «ψυχοκοινωνικής ισορροπίας και λειτουργίας» παιδιών E.E.A., γονέων και εκπαιδευτικών, που έχουν ανάγκη βοήθειας. Πρόκειται για την ισορροπία που έχει διαταραχτεί από ποικίλες αρνητικές περιβαλλοντικές επιδράσεις ή εμπειρίες και από εσωτερικές δυσλειτουργίες, συναισθήματα άγχους και φόβου.

Ακόμη γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικοί αναζητούν βοήθεια και υποστήριξη με αυτή για να διαχειριστούν ζητήματα ενδοπροσωπικής και διαπροσωπικής φύσης, ζητήματα σχέσεων, ζητήματα που τους προκαλούν σύγχυση, δυσφορία, ένταση, εσωτερικές συγκρούσεις, άγχος.

Έτσι, με αυτή την ειδικότητα, ο Συμβουλευτικός Ψυχολόγος βοηθά τον συμβουλευόμενο να βελτιώσει την προσωπική του κατάσταση, να ανακουφιστεί από τη λύπη και τη στενοχώρια, να επιλύσει τις κρίσιμες καταστάσεις που αντιμετωπίζει και να κάνει καλύτερη χρήση των αποθεμάτων και ικανοτήτων που διαθέτει.

Μια σειρά παραγόντων, όπως οι προσπάθειες για σχολική και κοινωνική ένταξη μαθητών με αναπηρία, η τεχνολογική εξέλιξη, το ενδιαφέρον για την ψυχική υγεία οδήγησαν την ανάπτυξη της συμβουλευτικής στον χώρο της ειδικής αγωγής, με πρωτοπόρα στην ανάπτυξη παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών στο σχολείο την Γερμανία, με στόχο τη στήριξη του μαθητή στην ακαδημαϊκή του πορεία, την παροχή εξατομικευμένης ψυχοπαιδαγωγικής συμβουλευτικής σε παιδιά με δυσκολίες ή διαταραχές, καθώς και τη συμβουλευτική εκπαιδευτικών, διευθυντών και γονιών.

Το έργο αυτό επωμίζεται ο Σύμβουλος Παιδαγωγός, ένας παιδαγωγός ειδικευμένος στη συμβουλευτική. Στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρία, η συμβουλευτική αφορά το άτομο και την οικογένειά του, αλλά και την ευαισθητοποίηση του σχολείου ευρύτερα. Καθοριστική είναι η πρόσβαση του ατόμου σε εσωτερικούς συναισθηματικούς πόρους, όπως το κουράγιο για συνεχή προσπάθεια, η ανοχή στη ματαίωση και την αποτυχία.

Το περιεχόμενο της Συμβουλευτικής περιλαμβάνει την παρακολούθηση των παιδιών σε χώρους, όπως το σχολείο, το σπίτι, την ψυχολογική τους στήριξη, την προσέγγιση θεμάτων που ενδιαφέρουν το παιδί, τον σχεδιασμό, την εφαρμογή και την αξιολόγηση προγραμμάτων ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων και τη διευκόλυνση για μια ομαλή μετάβαση από τη μία εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η ατομική ψυχολογία έχει εισηγητή τον Adler στοχεύει να βοηθήσει το άτομο να ξεπεράσει το σύμπλεγμα κατωτερότητας, δηλαδή το αίσθημα ότι είναι κατώτερο από τους άλλους και να αναπτύξει ανωτερότητα.

Για αυτόν τον λόγο και δίνει έμφαση στη βοήθεια του συμβουλευόμενου, ώστε να επιτύχει τους σκοπούς του και να μπορέσει να αντισταθμίσει με τρόπο αποδεκτό τα μειονεκτήματά του.

Η θεωρία αυτή εφαρμόζεται με μεγάλη επιτυχία στον χώρο της συμβουλευτικής και ειδικά της οικογενειακής συμβουλευτικής και έχει μεγάλη απήχηση και ευρεία εφαρμογή.

Η εφαρμογή της εν λόγω θεωρίας στον χώρο της Συμβουλευτικής ακολουθεί μια διαδικασία τεσσάρων σταδίων:

• διαμόρφωση και παγίωση συμβουλευτικής σχέσης,
• διάγνωση του προβλήματος/αιτήματος,
• ερμηνεία του τρόπου ζωής, των σχέσεων και του τρόπου αντίληψης του εαυτού και
• επαναπροσανατολισμός του ατόμου και επίτευξη ισορροπίας ψυχικής ζωής από το ίδιο.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου και καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ένωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) από το 1993.

Εις ανάμνηση της διακήρυξης του Βίντχουκ, μια έκκληση ελευθεροτυπίας που υπέγραψαν Αφρικανοί δημοσιογράφοι το 1991 για ελεύθερα, ανεξάρτητα και πλουραλιστικά Μ.Μ.Ε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας μας υπενθυμίζει την αξία της προστασίας του θεμελιωδών δικαιωμάτων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του Τύπου. Όπως κατοχυρώνονται από το άρθρο 19 της Παγκόσμιας Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ, αλλά και από το σύνταγμα της χώρας μας.

Σύμφωνα με το άρθρο 19, «καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και από όλο τον κόσμο».

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας αναγνωρίζεται και ως ημέρα φόρου τιμής προς τους δημοσιογράφους που έχασαν τη ζωή στο καθήκον.

Η ελευθερία του Τύπου είναι απαραίτητη για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη βιώσιμη ανάπτυξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αναστασία Κακλαμάνου

Το coaching (προγύμναση-προπόνηση) είναι η σύμπραξη σε μία προκλητική και δημιουργική διαδικασία σκέψης που εμπνέει τους συνεργάτες να μεγιστοποιήσουν τις προσωπικές και επαγγελματικές τους δυνατότητες. Δεν είναι καθοδήγηση, δεν δρα στο παρελθόν, δεν θεραπεύει τραύματα, δεν κάνει διαγνώσεις και ο coach δεν αναλαμβάνει να βρει τη λύση ή να εκτελέσει μία δράση. Εξετάζει πώς το παρόν επηρεάζει το μέλλον, ορίζει με σαφήνεια τους στόχους και παράγει ένα σχέδιο δράσης το οποίο ο πελάτης θα ακολουθήσει με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Το mentoring αποδίδεται ως μια διαδικασία καθοδήγησης από κάποιον έμπειρο σε κάποιον που βρίσκεται στο ξεκίνημα μιας διαδικασίας ή κάποιον που χρειάζεται υποστήριξη.

Η λέξη Μέντορας παραπέμπει στον σύμβουλο και φίλο, ο οποίος ενεργεί ως πνευματικός οδηγός και καθοδηγητής. Πρόκειται για έναν προσωποκεντρικό μαθησιακό διάλογο που σκοπεύει κυρίως στην ανάπτυξη σοφίας δια μέσου αναστοχαστικών πρακτικών παρά στην απλή μεταβίβαση γνώσης.

Η συμβουλευτική συχνά ταυτίζεται με την καθοδήγηση, την ψυχοθεραπεία και τον προσανατολισμό (guidance). Ωστόσο, τρία σημεία εστίασης βοηθούν στη διάκριση των εννοιών:

• η θεραπευτική αγωγή παρέχεται συνήθως σε άτομα με διαταραχές ψυχικής υγείας και στοχεύει στη διόρθωση ενός προβλήματος,
• η ανάπτυξη στοχεύει στη βελτίωση της ψυχολογικής λειτουργίας του ατόμου και αφορά άτομα που λειτουργούν επαρκώς, αλλά χρειάζονται αλλαγές στη ζωή τους, και
• η πρόληψη αφορά την παροχή υπηρεσιών, με στόχο την αποτροπή εμφάνισης μελλοντικών προβλημάτων.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Δεν κοιμήθηκα καλά χθες το βράδυ.
Είχα αγωνία.
Έχω ήδη τρεις μήνες στη Θεσσαλονίκη,
μα σήμερα θα πρέπει να επιστρέψω στην πόλη μου.

Μα αυτό δε με ενοχλεί τόσο.
Δε με ενοχλεί τόσο η επιστροφή.
Με ενοχλεί η νοσταλγία με την οποία με βαραίνει αυτή η πόλη.
Όμως είναι μια πολύ γλυκιά νοσταλγία, όπως κάθε άλλη.

Τα πήρα όλα; Μάλλον όλα τα πήρα.
Δυόμισι ώρες κοντά είναι ο Βόλος, και ούτε δυόμισι.
Ελπίζω να είμαι μόνος μου στο λεωφορείο για να μπορέσω να κοιμηθώ.
Ή να σκεφτώ.

Αλλιώς μπορώ να κάνω αυτό που γνωρίζω καλύτερα: να παρατηρώ τους ανθρώπους.
Στο δρόμο, στα καταστήματα, στα εστιατόρια, στο ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης.
Γιατί κινούνται έτσι; Γιατί συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο;
Θα μπορούσα να καθίσω σε μια γωνιά και να τους παρατηρώ για ώρες.

Όμως κύλησε ο χρόνος και πρέπει να φύγω.

Εχέφρων

Σκοπός της ατομικής συμβουλευτικής είναι αφενός να παράσχει στο άτομο την απαραίτητη βοήθεια για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του και την προσαρμογή του στο περιβάλλον, και αφετέρου την ενίσχυσή του για ανάπτυξη των δυνατοτήτων του και διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας. Ανάλογα με την περίπτωση, επιλέγεται είτε ο ένας είτε ο άλλος τρόπος άσκησής της.

Ειδικότερα, η ατομική συμβουλευτική ενδείκνυται σε ποικίλες περιπτώσεις: κρίσεις, λόγους εμπιστευτικότητας και προστασίας του ατόμου, αυτοαντίληψη, όταν βιώνει έντονο φόβο να εκτεθεί στην ομάδα, και υπάρχει κίνδυνος απόρριψης, όταν νιώθει ανίκανο να συμμετάσχει.

Η ομαδική συμβουλευτική ενδείκνυται για να: γίνει κατανοητός ο τρόπος αντίληψης των πραγμάτων από τους άλλους, γνωριμία και εκτίμηση άλλων ανθρώπων διαφορετικών μεταξύ τους, καλλιέργεια των κοινωνικών δεξιοτήτων, αποκτήσει την αίσθηση του ανήκειν σε μια ομάδα, συζήτηση θεμάτων με άλλους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις, βρίσκει υποστήριξη από την ομάδα των συνομηλίκων και όχι από ένα άτομο, μπορέσει ο σύμβουλος να εκτιμήσει τα άτομα σε μια ευρύτερη κοινωνική κατάσταση συγκριτικά με την ατομική διαδικασία.

Τα άτομα Ε.Ε.Α. έρχονται αντιμέτωπα με ανάγκες δύσκολες στην εκπλήρωσή τους, οι οποίες απορρέουν από τη σχέση τους με τον εαυτό τους και τον περιβάλλοντα κόσμο, αλλά και από την ανάγκη για επαφή με ομάδες και διαμορφώνονται τρεις άξονες.

• Συναισθηματικός άξονας: Το άτομο δέχεται συμβουλευτική υποστήριξη για δόμηση ή αναδόμηση της σχέσης του με τον εαυτό του. Η συμβουλευτική στον άξονα αυτό στοχεύει στην αναγνώριση και αποδοχή του «χαμένου κομματιού» του εαυτού ενδυναμώνοντας την αυτοπεποίθηση και το αυτοσυναίσθημα του, που  να είναι χαμηλό και για την ενίσχυσή του είναι σημαντική η προσφορά στην ομάδα και η αποδοχή από τα μέλη της. Απώτερος στόχος της συμβουλευτικής στον συναισθηματικό άξονα είναι ο Σύμβουλος μέσα από την επαφή του και την εφαρμογή τεχνικών προσέγγισης να επικοινωνήσει μαζί του σε συναισθηματικό επίπεδο.
• Γνωστικός άξονας: Ο Σύμβουλος καθοδηγεί το άτομο να «μάθει πώς να μαθαίνει». Ο στόχος της Συμβουλευτικής αντιστοιχεί στους στόχους που τίθενται στα γνωστικά αντικείμενα, τα οποία συνήθως ακολουθούν τα ιεραρχικά στάδια μάθησης του Bloom, δηλαδή γνώση, κατανόηση, εφαρμογή, ανάλυση, σύνθεση, αξιολόγηση.
• Ψυχοκοινωνικός άξονας: Στον άξονα αυτό οι στόχοι σχετίζονται με την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη διαπροσωπική επικοινωνία του ατόμου, ώστε να διαμορφώσει και εδραιώσει μοντέλα συμπεριφοράς και αλληλεπίδρασης. Απώτερος στόχος είναι η ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημοσύνης όσον αφορά τον διαπροσωπικό άξονα, την αναγνώριση και κατανόηση των συναισθημάτων των ατόμων γύρω και την ενσυναίσθηση της κατάστασης του άλλου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η διατροφή μπορεί να επηρεάσει την υγεία σου σε μέγιστο βαθμό και όταν αναφερόμαστε στην υγεία, δεν αναφερόμαστε μόνο στη σωματική υγεία αλλά και στη ψυχική.

Είναι εξίσου σημαντικό να επικεντρωθούμε και σε αυτή πρωτού εμφανιστεί κάποιο πρόβλημα. Καθώς αποδεικνύεται πως η ψυχική, σωματική και πνευματική υγεία έχουν σύνδεση μεταξύ τους και αποτελούν μέρη του ίδιου συνόλου για να πετύχουμε την «ευεξία».

Μέσα στη μέρα μας, όλα αυτά τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι 3 διαφορετικά μέρη που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κάνουμε παρεμβάσεις στη διατροφή μας, χωρίς να σκεφτούμε τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στη ψυχολογία μας.

Για παράδειγμα, σίγουρα υπήρξαν αρκετές φορές που στερηθήκαμε το αγαπημένο μας φαγητό σε μια δίαιτα και αυτό επηρέασε τη ψυχολογία μας έντονα.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να υπάρχει μια ιεράρχηση των επιλογών μας για τον τρόπο ζωής προκειμένου να έχουμε ως στόχο τον υγιεινό τρόπο ζωής.

Το πώς αισθανόμαστε, το πώς φαινόμαστε, ακόμα και η ποιότητα των σκέψεων μας επηρεάζεται από τη διατροφή που επιλέγουμε να κάνουμε. Μια υγιής εικόνα του σώματος ξεκινά από την υγιεινή διατροφή. Η αυτοεκτίμηση ξεκινά από το σώμα μας εφόσον το μυαλό και το σώμα αποτελούν μια οντότητα!

Μπορεί για παράδειγμα, να ακολουθείς την πιο υγιεινή διατροφή, όμως από την άλλη πλευρά να δυσκολεύεσαι να διαχειριστείς το έντονο άγχος στη ζωή σου ή να έχεις προβλήματα με τον ύπνο σου ή ακόμα και να δυσκολεύεσαι να βρεις χρόνο για να κάνεις την άσκησή σου.

Ωστόσο, πρέπει να κάνουμε ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει κάποιο μαγικό, ούτε καν το «μυστικό για την ψυχική υγεία» αλλά ούτε και για την ισορροπημένη διατροφή! Διότι η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει μια κοινή προσέγγιση για έναν ψυχικά υγιεινό τρόπο ζωής που μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικός και λειτουργικός για όλους. 

Αναστασία Κακλαμάνου

Τα είδη της Συμβουλευτικής είναι η ψυχολογική συμβουλευτική, η παιδαγωγική συμβουλευτική, η επαγγελματική συμβουλευτική και η θεραπευτική συμβουλευτική. Στην εκπαίδευση χρησιμοποιούνται, κυρίως, τα δύο πρώτα είδη συμβουλευτικής, οι οποίες αποδίδονται με τον κοινό όρο ψυχοπαιδαγωγική συμβουλευτική, όπου εντάσσεται και η επαγγελματική συμβουλευτική με την έννοια του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού.

Ο όρος συμβουλευτική ταυτίζεται συχνά με άλλους όρους, όπως καθοδήγηση, προσανατολισμός, ψυχοθεραπεία από τους οποίους, ωστόσο, διαφοροποιείται. Η συμβουλευτική, είτε ατομική είτε ομαδική, βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές και επιδιωκόμενους στόχους.

Η ετυμολογία της λέξης παραπέμπει στη διαδικασία του συν-βουλεύεσθαι, κατά την οποία ένα εξειδικευμένο άτομο, ο σύμβουλος, βοηθάει τον συμβουλευόμενο να βελτιώσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, να βρει λύσεις στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με ανάπτυξη της δεξιότητας επίλυσης προβλήματος μια λήψης απόφασης και να ανακουφίζεται από αρνητικά συναισθήματα, όπως η λύπη και ο θυμός.

Πρόκειται για μια διαδικασία που προϋποθέτει την ύπαρξη διαπροσωπικών σχέσεων ανάμεσα στον σύμβουλο και τον συμβουλευόμενο, οι οποίοι επιδιώκουν την εύρεση λύσης σε ένα πρόβλημα κατέχοντας διαφορετικό βαθμό εμπειρίας και εξειδίκευσης.

Για τον σκοπό αυτό, ο σύμβουλος αξιοποιεί ψυχολογικές μεθόδους που στηρίζονται σε συστηματική και βαθιά γνώση της ανθρώπινης προσωπικότητας και εφαρμόζει στρατηγικές για να επιφέρει την επιθυμητή αλλαγή. Για την επιλογή των πιο κατάλληλων στρατηγικών ο σύμβουλος λαμβάνει υπόψη του τους στόχους του συμβουλευόμενου και τον θεωρητικό προσανατολισμό του ιδίου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Μία ακόμη μεγάλη έξοδος μπροστά μας και το τι είδαν τα μάτια μας στους δρόμους είναι απλά εγκληματικό.

Είναι καθημερινό φαινόμενο, αλλά σε μία μαζική έξοδο γίνετε ακόμη πιο έντονο. Για τι μιλάμε;

Για τα παιδιά στο αυτοκίνητο.

• Παιδιά στο πίσω κάθισμα να χοροπηδάνε ανεξέλεγκτα.
• Να βγάζουν τα κεφαλάκια τους από τα παράθυρα εν κινήση.
• Μανάδες συνοδηγοί να κρατάνε τα μωρά τους αγκαλιά.
• Πατεράδες οδηγοί, με τους κανακάρηδες στα πόδια τους, να τους “μαθαίνουν!!!!” οδήγηση.
• Παιδικά καθίσματα; Είτε ανύπαρκτα, είτε διακοσμητικά (για τα μάτια της αστυνομίας).
• Παιδιά σε μηχανάκια χωρίς κράνος.

Και η λίστα δυστυχώς δεν έχει τέλος

Όλοι χαρούμενοι με το μυαλό τους στην όμορφη μέρα που έχουν μπροστά τους.

Μέχρι να έρθει το απότομο φρενάρισμα.
Και η χαρούμενη εκδρομή να γίνει τραγωδία.
Γιατί δεν χρειάζεται σύγκρουση για να γίνει το κακό. Αρκεί και ένα απότομο φρενάρισμα.
Αν ρωτήσεις όλους αυτούς τους γονείς, αν αγαπάνε τα παιδιά τους, θα σε απαντήσουν ότι τα λατρεύουν. Και δεν λένε ψέμματα.

Γιατί όμως τότε τα εκθέτουν καθημερινά σε θανάσιμο κίνδυνο;
Δεν το γνωρίζουν;
Αμφιβάλλω.
Δεν τους νοιάζει η ασφάλεια των παιδιών τους;
Το αποκλείω.
Δεν έχουν χρήματα για καθισματάκι;
Όταν πρόκειται για την ασφάλεια και τη ζωή των παιδιών μας νομίζω το οικονομικό δεν πρέπει να είναι ποτέ ζήτημα. Εξάλλου υπάρχουν πλέον πολύ οικονομικά καθισματάκια αλλά και τρόποι χρηματοδότησης απόκτησης τους, που δεν μπορεί να είναι κάτι τέτοιο δικαιολογία.
Γιατί λοιπόν;
Σίγουρα (όπως για πολλά άλλα πράγματα στην Ελλάδα) η έλλειψη παιδείας.
Ίσως και γιατί το “σιγά μην γίνει σε μένα” είναι μία νοοτροπία που δεν έχουμε καταφέρει να αποβάλλει από μέσα μας.
Ίσως και γιατί -δυστυχώς- ζούμε ακόμη με τη λογική του “μάγκα” που πάει κόντρα στα πρέπει και δεν θα γίνουμε ποτέ οι “φλώροι” που υπακούν στους κανόνες.

Και πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο;
Μακροχρόνια, η αναπλήρωση του ελλείμματος παιδείας θα ήταν η ιδανική λύση. Αλλά το “μακροχρόνια” στην Ελλάδα το σπείραμε και δεν φύτρωσε σε πάρα πολλά άλλα και το συγκεκριμένο ζήτημα κοστίζει σε ζωές και θέλει άμεση παρέμβαση.
Άρα τι κάνουμε;
Εφαρμόζουμε το μόνο -δυστυχώς- τρόπο που καταλαβαίνει ο Έλληνας.
Την τιμωρία.

Εξοντωτικά πρόστιμα, θα ήταν μία αρχή. Αλλά -αν θέλετε την προσωπική μου άποψη- νομίζω πως η προσωρινή αφαίρεση επιμέλειας (και ίσως και η οριστική σε περίπτωση επανάληψης) είναι το πιο σωστό μέτρο.
Θα με πείτε υπερβολικό.
Συγχωρέστε με αλλά δεν είμαι. Ο τρόπος που “αφήνουμε” τα παιδιά μας στο αυτοκίνητο ή σε άλλα οχήματα είναι μία ξεκάθαρη περίπτωση έκθεσης ανηλίκου σε κίνδυνο, η οποία σε άλλες περιπτώσεις τιμωρείτε με την ίδια “ποινή”. Γιατί όχι και εδώ;

Είναι ωραίο να λες “Τα παιδιά μου είναι η ζωή μου”, αλλά θα πρέπει να το δείχνεις με πράξεις και όχι μόνο με λόγια. Γι΄ αυτό ας κάνουμε την αρχή.

Τα παιδιά στο καθισματάκι.

Ζώνη ασφαλείας.

Κράνος και για το παιδί στη μηχανή.

Και καλό μας ταξίδι