Ο Ευαγγελισμός της Παναγίας – 25η Μαρτίου

Ο Ευαγγελισμός της Παναγίας είναι μια βαθιά σημαντική πτυχή της χριστιανικής παράδοσης και θεολογίας. Ενώ ο όρος «ευαγγελισμός» αναφέρεται χαρακτηριστικά στη διάδοση του Χριστιανικού Ευαγγελίου, στην περίπτωση της Μαρίας, περιλαμβάνει τόσο τη διακήρυξη του ρόλου της στην ιστορία της σωτηρίας όσο και τη συνεχή αφοσίωση και σεβασμό που λαμβάνει από πιστούς σε όλο τον κόσμο.

Ο Ευαγγελισμός της Μαρίας ξεκινά με τις βιβλικές αφηγήσεις που βρίσκονται στην Καινή Διαθήκη, ιδιαίτερα στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου, του Λουκά και του Ιωάννη. Αυτά τα κείμενα την απεικονίζουν ως κεντρικό πρόσωπο στην ιστορία της γέννησης, της ζωής, του θανάτου και της ανάστασης του Ιησού Χριστού. Το «ναι» της Μαρίας στην αναγγελία του αγγέλου Γαβριήλ για τη θεϊκή της κλήση να γίνει μητέρα του Σωτήρα αποτελεί παράδειγμα της ακλόνητης πίστης και της υπακοής της στο θέλημα του Θεού.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της χριστιανικής ιστορίας, θεολόγοι, λόγιοι και πιστοί αναλογίστηκαν τη σημασία της Μαρίας, τονίζοντας συχνά τον μοναδικό της ρόλο ως Θεοτόκου, ή «Θεοφέρουσα». Αυτός ο τίτλος υπογραμμίζει το ρόλο της Μαρίας ως εκείνης που γέννησε τον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι ταυτόχρονα πλήρως ανθρώπινος και πλήρως θεϊκός. Μέσω της πρόθυμης συνεργασίας της με το σχέδιο του Θεού, η Μαρία γίνεται σύμβολο της συμμετοχής της ανθρωπότητας στο λυτρωτικό έργο του Θεού.

Ο Ευαγγελισμός της Παναγίας εκτείνεται πέρα από τις βιβλικές αφηγήσεις για να συμπεριλάβει Μαριανές εμφανίσεις, όπου οι πιστοί ισχυρίζονται ότι έχουν βιώσει οράματα ή συναντήσεις με τη Μαρία. Αυτές οι εμφανίσεις συχνά περιλαμβάνουν μηνύματα αγάπης, μετάνοιας και προσευχής, ενθαρρύνοντας τους πιστούς να εμβαθύνουν τη σχέση τους με τον Θεό και να ζήσουν πληρέστερα την πίστη τους.

Η αφοσίωση στη Μαρία είναι μια κεντρική πτυχή πολλών χριστιανικών παραδόσεων, συμπεριλαμβανομένου του Καθολικισμού, της Ανατολικής Ορθοδοξίας και ορισμένων προτεσταντικών δογμάτων. Πρακτικές όπως η προσευχή του Ροδαρίου, η απαγγελία του Αγγέλου και ο εορτασμός των Μαριανών εορτών χρησιμεύουν ως εκφράσεις αυτής της αφοσίωσης και αντικατοπτρίζουν τη συνεχή επιρροή και τη σημασία της Μαρίας στη ζωή των πιστών.

O Ευαγγελισμός της Παναγίας περιλαμβάνει τη διακήρυξη του ρόλου της στην ιστορία της σωτηρίας, τον προβληματισμό για τη σημασία της στη χριστιανική θεολογία και την αφοσίωση και τη λατρεία που λαμβάνει από πιστούς σε όλο τον κόσμο. Το παράδειγμα της πίστης, της ταπεινοφροσύνης και της υπακοής της Μαρίας συνεχίζει να εμπνέει και να καθοδηγεί τους Χριστιανούς στο ταξίδι τους για μαθητεία και πνευματική ανάπτυξη.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Σημειωτική – Ένα Αρχαίο Μέσο Επικοινωνίας που Εξακολουθεί να Επιτυγχάνει Σημαντικούς Σκοπούς

Η σημειωτική αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μέσα επικοινωνίας που έχουν χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο. Αν και οι ακριβείς χρονολογίες της εμφάνισής της δεν είναι γνωστές, η σημειωτική είναι ένα μέσο που υπήρχε σε διάφορες μορφές και σε πολλές κουλτούρες ανά τους αιώνες.

Η ιστορία της σημειωτικής μπορεί να ανιχνευθεί από τη χρήση πρωτόγονων μορφών γραφής όπως οι γλυπτές εικόνες σε πέτρες ή τα απλά σύμβολα που χρησίμευαν για να αναπαρασταθεί μια ιδέα ή ένα γεγονός. Αργότερα, με την εξέλιξη της γλώσσας και της γραφής, η σημειωτική απέκτησε μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και ποικιλία, με τη χρήση των πινάκων, των κειμένων και των καταγραφών.

Στη σύγχρονη εποχή, η σημειωτική έχει εξελιχθεί σε πολλές μορφές, περιλαμβανομένων των σημειώσεων, των δελτίων, των αναφορών και των συνόψεων. Χρησιμοποιείται σε διάφορους τομείς της ζωής, από την εκπαίδευση και την επιστήμη έως την επιχειρηματικότητα και την προσωπική οργάνωση.

Ένα από τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα της σημειωτικής είναι η δυνατότητα να καταγραφούν και να διατηρηθούν πληροφορίες και ιδέες για μελλοντική αναφορά και ανάλυση. Επιπλέον, η σημειωτική μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για την οργάνωση των σκέψεων και των καθηκόντων, βοηθώντας τους ανθρώπους να παραμένουν οργανωμένοι και παραγωγικοί.

Παρόλο που η τεχνολογία έχει φέρει νέες μορφές επικοινωνίας και αποθήκευσης πληροφοριών, η σημειωτική συνεχίζει να αποτελεί ένα αξιόπιστο και αποτελεσματικό μέσο για την καταγραφή και τη διάδοση των ιδεών και της γνώσης. Με τη σωστή χρήση και τη συνεχή εξέλιξή της, η σημειωτική μπορεί να συνεχίσει να εξυπηρετεί σημαντικούς σκοπούς στον τομέα της επικοινωνίας και της αποθήκευσης πληροφοριών.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Κοινωνιογλοσσωλογία και καθημερινότητα

Η κοινωνιογλωσσολογία είναι μια περιοχή της γλωσσολογίας που μελετά τη σχέση μεταξύ της γλώσσας και της κοινωνίας. Αναλύει πώς οι κοινωνικές δομές, οι πολιτισμικές πρακτικές και οι κοινωνικές σχέσεις επηρεάζουν και διαμορφώνουν τη χρήση της γλώσσας, καθώς και πώς η γλώσσα αντανακλά τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες.

Στην καθημερινότητά μας, η γλώσσα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής. Χρησιμοποιούμε τη γλώσσα για να επικοινωνούμε με τους άλλους, να εκφράζουμε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, να διατηρούμε σχέσεις και να αλληλεπιδρούμε στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Η κοινωνιογλωσσολογία μας βοηθάει να κατανοήσουμε πώς οι κοινωνικές πραγματικότητες επηρεάζουν τη χρήση της γλώσσας στην καθημερινή ζωή. Για παράδειγμα, η κοινωνική τάξη, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η φυλετική και εθνοτική ταυτότητα, καθώς και οι κοινωνικές συνθήκες, μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο μια γλώσσα χρησιμοποιείται και αντιλαμβάνεται.

Ένα παράδειγμα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι διάφορες κοινωνικές ομάδες χρησιμοποιούν διαφορετικά λεξιλόγια ή διακριτικές φράσεις που αντανακλούν την ταυτότητά τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Επίσης, η κοινωνική διάκριση μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν ή αντιδρούν σε διαφορετικές διαλέκτους ή ακόμα και στον τρόπο που διαμορφώνονται οι γλωσσικές πολιτικές.

Συνοψίζοντας, η κοινωνιογλωσσολογία μας προσφέρει ένα πλαίσιο κατανόησης για τον τρόπο με τον οποίο η γλώσσα ενσωματώνεται στην καθημερινή μας ζωή και πώς επηρεάζεται από τις κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες που μας περιβάλλουν.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




3. Η Ιστορία ως απλό περίγραμμα/πλαίσιο

Ορισμένα λογοτεχνικά έργα έχουν αφενός ιστορικό θέμα, που χρησιμοποιείται όμως ως απλό πλαίσιο της υπόθεσης, όπως σε ένα ιστορικό ρομάντζο, ένα ερωτικό μυθιστόρημα δηλαδή, ο συγγραφέας του οποίου θέλει μεν να ξεφύγει από τη σύγχρονη εποχή αλλά περιορίζεται σε κοινότυπες, γενικές και τυποποιημένες εικόνες του παρελθόντος.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ούτε ο λογοτέχνης έχει προσπαθήσει να κατανοήσει σε βάθος το παρελθόν και να το ζωγραφίσει με σχετική ακρίβεια ούτε οι περιπέτειες των ηρώων του στηρίζονται ουσιαστικά στα ήθη εκείνης της παλαιότερης εποχής. Πρόκειται για έργα ψυχαγωγικά χωρίς ιδιαίτερη λογοτεχνική αξία. Ωστόσο, μας ενδιαφέρουν πρώτα γιατί δείχνουν με ποια στοιχεία έχει αποτυπωθεί το παρελθόν και είναι αναγνωρίσιμο σε δημιουργούς και αναγνώστες και δεύτερο για την ίδια την επιλογή (μοναδική ή συνήθη) της συγκεκριμένης περιόδου.

Ένα χαρακτηριστικό της λογοτεχνίας είναι το ότι σε αντίθεση με ότι συνέβη στη λογοτεχνική διαχείριση της Επανάσταση του 1821 και του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, δύο μείζονα γεγονότα της ελληνικής Ιστορίας τα οποία τα «διεκδίκησαν» εξίσου σχεδόν ο ποιητικός και ο πεζός λόγος, το θέμα της Μικρασίας, αναπτύχθηκε ιδίως στην πεζογραφία.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




2. Ο ιδεολογικός χρωματισμός

Η προβολή μέσω της λογοτεχνίας ενός μικρού ή μεγαλύτερου ιστορικού συμβάντος φανερώνει εξαρχής μια προτίμηση, μια προσπάθεια να προβληθεί κυρίως θετικά αλλά ίσως και αρνητικά το συγκεκριμένο γεγονός σύμφωνα με τις ιδεολογικές απόψεις και την κοσμοθεωρία του εκάστοτε συγγραφέα. Ακόμη και η έκθεση των γεγονότων από έναν ιστορικό θεωρείται πλέον όχι «αντικειμενική» παρουσίαση, αλλά ως μια αφήγηση με στοιχεία υποκειμενικότητας στην οπτική γωνία από την οποία εκπορεύεται και στη διατύπωσή της.

Η  γνωστή  φράση  του  γνωστού  Άγγλου  ποιητή  και  κριτικού  της  λογοτεχνίας:

Η ποίηση είναι η υπέρτατη μορφή της συγκινησιακής χρήσης της γλώσσας…

Α. Richards

…προβάλλει ως πρωτεύον χαρακτηριστικό της ποίησης τη δυνατότητά της να καλλιεργεί και να επαυξάνει τη δύναμη ενός λόγου που απευθύνεται πολύ περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη λογική. Φαίνεται ότι για τους συγγραφείς ο συνοπτικός, υπαινικτικός και μεταφορικός ποιητικός λόγος, αν και συναισθηματικά ισχυρότερος, υστερούσε στη λεπτομερή απεικόνιση των γεγονότων του 1922, στην προβολή αυτής της τραγωδίας με καταγγελτικό τρόπο και στη διατήρηση μιας καθαρής περιγραφής των Χαμένων πατρίδων στη μνήμη. Η ανάγκη να αποδοθούν οι τραγικές περιπέτειες του Ελληνισμού σε μια ανεπτυγμένη αφήγηση και η λεπτομερής απόδοση των προσωπικών ιστοριών μπορούσαν να καλυφθούν μόνο με τον πεζό λόγο.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Είδαμε τις «Κραυγές», του δίδυμου «Βούλγαρη – Μακρυνόρη» στο Φ.Ο.Υ. It’s a «must watch»!

Γράφει ο Γιώργος Μαλέκας:

Ανεβάζοντας το δελτίο τύπου για την επερχόμενη παράσταση «Κραυγές», μου κίνησε πολύ την περιέργεια η λεπτομέρεια «θεατρικό ντοκυμαντέρ». Λατρεύοντας το θέατρο (και σαν ηθοποιός, αλλά και σαν θεατής), ήθελα οπωσδήποτε να γίνω κομμάτι της πρεμιέρας. Δείτε και εσείς το δελτίο τύπου και πείτε μου, τι θα κάνατε στη θέση μου:

«Οκτώ γυναίκες επί σκηνής έρχονται αντιμέτωπες με τους εφιάλτες τους.
Οκτώ γυναίκες επί σκηνής τολμούν να ανασύρουν μνήμες.
Οκτώ γυναίκες επί σκηνής καταθέτουν τις ιστορίες τους.
Τόσες πολλές διαφορές, μα τόσο κοινές οι διαδρομές και η κατάληξή τους.
Ένα μοίρασμα της συντριπτικής θλίψης που προκαλεί η έμφυλη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι ουλές, οι ζημιές, τα σημάδια, εκεί… να διαρκούν όσο η ζωή.
Και στη μέση… αυτός!
Πώς θεραπεύεται κανείς από μια τόσο φρικτή συνθήκη;
 Η παρενόχληση, η κακοποίηση, η βία σε όλες της μορφές (λεκτική, σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/συναισθηματική, ενδο-οικογενειακή κ.ο.κ.) ένα έγκλημα χωρίς διακρίσεις!»

Αυτά μας λέει για το έργο το δελτίο και λέω: «Γιώργο, εδώ είμαστε».

Επικοινωνώ με τους σκηνοθέτες για τις λεπτομέρειες και βρίσκομαι στην ώρα μου εκεί για την πρεμιέρα. Ένας χώρος φιλόξενος, ζεστός, με μεγάλη σκηνή, ικανός για να υποστηρίξει καλά έργα. Και το δίδυμο σκηνοθετών το εκμεταλλέυτηκε στο έπακρο (και καλά έκανε!)

Εκτειθέμενος, λοιπόν, πρώτη φορά σε ένα τέτοιο θεατρικό είδος δε μπορώ να μη σταθώ στο τεχνικό κομμάτι. Καλώς ή κακώς, το όλο story και περιεχόμενο, αν και πολύ έντονο, χωρίς καμία απόκρυψη της αλήθειας για το φαινόμενο της έμφυλης βίας, δεν παρουσίαζε κάτι ιδιαίτερα καινούριο ή ανατρεπτικό στην όλη γνώση της παρούσας κατάστασης. Ήταν, άλλωστε ξεκάθαρο, πως ο στόχος δεν είναι να ενημερώσει, παρά να προκαλέσει το συναίσθημά μας να συνειδητοποιήσει ξανά και ξανά την ωμή πραγματικότητα!

Πάμε, λοιπόν στο ζουμί της ιστορίας. το «γύρω, γύρω» του σεναρίου, όπως συνηθίζω να το λέω. Με μια λέξη; Καταπληκτικό!
Υπέροχη και πλήρως δουλεμένη κινησιολογία, τεχνικά άρτιο, ενώ η επιλογή του αρχαίου ελληνικού δράματος στην ερμηνεία των ηθοποιών, έδεσε με το documentary style και το ρόλο του «δημοσιογράφου», μια ωραία πινελιά για την ωμή παρουσίαση των αριθμών και των στατιστικών, στην Ελλάδα.

Ο άντρας – θύτης όλων αυτών, δημιουργεί πληθώρα συναισθημάτων. Θυμό, οργή, απαξίωση. Το ταλέντο όμως του ηθοποιού καταφέρνει να γυρίσει και τον τροχό, προκαλώντας λύπηση, με τον υπέροχο, δυνατό μονόλογο για τα δύσκολα παιδικά χρόνια και το δικό του ρόλο ως «θύμα» στην εξίσωση.

Συνολικά, είναι μια παράσταση στα «must watch». Πολλά συγχαρητήρια για την δημιουργία αυτή των σκηνοθετών. Περιμένουμε με απόλυτη ανυπομονησία τα επόμενά τους βήματα!




El vestido

TW: Sexual content

Playlist to read this article 

Do i wanna know by Arctic Monkeys 

It was in the suitcase, folded, among thousands of clothes, which had become a tangle. The things in the suitcase always became a mess, if we look at the way in which the clothes were placed, by the person who had the suitcase in their possession. It was hiding inside the suitcase but managed to stand out from the rest of the luggage. Perhaps its color provoked this, cobalt blue that reminded Greece and the islands that adorn the Mediterranean Sea, cobalt blue used by the ancient Egyptians to make glasses, cobalt blue used by Vermeer for creating “Girl with a Pearl Earring”. The shade of blue that brings electrified caress to whoever touches it, made el vestido look even more wonderful, even more invincible. After all, it had been bought with special intentions, without anyone knowing why it had ended up in the person’s suitcase in the first place. Not that it wasn’t beautiful. It was very beautiful. It reached up to one’s knees and hugged one’s curves perfectly. It was sleeveless and gently caressed the wearer’s shoulders, giving it a glimpse of a hidden haven in fashion. Made by the dainty hands of the fairies that hid in the flower bed under the window of the person to whom el vestido belonged, it harmoniously framed the chest of the person who had it to the extent that the eyes of the rest fell upon the result indiscriminately. The person who would wear it gasped at the sight of it and decided to give it a chance to show off the beauty that was hidden under the sea blue that adorned the fabric. The roommate of the person who would wear it was shocked by the sight of el vestido and suggested that the person not change anything about the stage presence. It had to go down, as it was. The person who would wear it finished with the final touches of the look and put on a pair of pink high shoes. The time had come. The person wearing el vestido slowly descended the stairs, took a deep breath, and entered the living room through the open door. The gazes of the people gathered there fell upon the person and felt her cheeks burn with shame. El vestido managed to distinguish only one glance. That of the shadow.

The shadow, standing in the doorway, let his gaze spread in awe over the body of the person wearing el vestido. The shadow imagined kissing, again and again,  passionately, the point where flesh and cloth met, where the heavenly bodies deviated from course while chasing their tails and moving in orbits of pleasure. The one wearing el vestido bit the soft red lips that accompanied the magic, floating in the ether of the hall, and pushed back the naiveties hiding the forehead.  Felt uncomfortable, hearing the sound of blood in her veins flowing erratically and took a seat next to the group that was ready to start the presentation. The shadow felt the disputed spot between the legs ignite and pulsate rhythmically synchronized with the hips of the person wearing el vestido, in a failed attempt to conceal the commotion that had been created in the vessels of the aorta which was now about to burst from the passion of the moment. El vestido caught red-handed the shadow, have already been marbled by the drool that flowed from the wearer’s parted lips, as the person explained the cultural heritage of the country that had organized the particular evening. It was all set up for the scene to come this way, el vestido observed. Looked at its owner, as if to whisper words of comfort into her ears that had been engulfed in flames by the tension in the low-ceilinged room. The shadow hung from the lips of the person wearing el vestido, like the hanging gardens of Babylon feeling an inexhaustible sexual desire permeate every cell of the brain system, and notwithstanding anymore, tried not to think about el vestido and the person wearing it. Trying to think of other things. Calmer. More frozen. The shadow was thinking how things would progress if he pushed the person wearing el vestido against the wall that separated the corridor from the courtyard and asked some entirely innocent questions about the origin, the person so proudly declared during the presentation. Only the answers –  would be implicit. A nod of satisfaction was enough. So enough for him. Or maybe resort to more drastic solutions, that no one would ever need to find out. The shadow wanted to remove el vestido from the person by any means possible, at all costs.

Like the lightning of god Zeus and the will of a man, the opportunity appeared before the shadow’s eyes and it could not ignore it. Couldn’t give up on her like the others that appeared all these days. It’s now or never, the shadow reminded itself and opened the door to the room with the number 15 faintly written on it. The shadow saw the person wearing el vestido prowling the third-floor hallway. She wanted to sneak it out before the shadow saw her. However, did the person know that the shadow had already heard the footsteps creaking on the wooden floor . And was about to start a new era. The shadow took a few silent leaps to reach the unreachable step of the person wearing el vestido, while it saw a strong hand gently grasping the fabric of which had been materialized. El vestido managed to distinguish the blurred,  by the sense of touch, golden irises wishing to beam up into some galaxy tonight or be silent forever as the shadow inhaled the wearer΄s scent and could barely stop itself from admiring the magnificent bosom. El vestido should have accepted the fate the stars had planned for it. It was made to go out, while it was barely worn. Back at ours, the wearer was shocked to see the wrist immovable and a pair of large eyes,  full of shots of the Sicilian coast, staring into her as if they wanted to swallow her existence. El vestido saw its wearer whisk away the hands as if they had been drenched in blood and automatically took a step back, smiling defiantly. Everyone knew where this challenge would lead painted on that person’s lips. The shadow unprovoked took a step forward. El vestido saw his master take a step back, letting one leg dangle before stepping firmly onto the rung. The shadow took another step forward. The person wearing el vestido took another step back and felt her back against the damp cold wall. The shadow let out a loud laugh and stood in front of the stairs leading down, blocking the person’s path. El vestido was caught like a mouse in a rattrap, realizing there was no way out . The person wearing it tried to take a step back. No success. The shadow licked her lips and took two steps forward. Could smell impending death if she would lavish her kisses. If only she did that.

The shadow that previously came dangerously close and cornered el vestido on the little naughty steps of the far-flung inn, was now unfolding its hidden graces, making el vestido slide gently off the wearer’s shoulders, marking the area with a passionate kiss on the collarbone of the person who had just parted with el vestido. It fell discreetly to the floor and revealed the beauty of the person’s nudity looking at it with a shy smile. With an actually questioning smile about whether anything like this had ever happened before. The shadow gently pushed it into the corner of the closet which it later thought of clumsily brushing against the wearer’s back and clasped strong warm hands around the exposed waist which, as el vestido could tell, was tormented by desires that would lead her to burn indefinitely in hell, in the company of sinners who thought to dream of a night like this, bestowed with nature’s blessings. The shadow began to reverently lead the person who had bought el vestido to the headboard of the bed, turning off the lights so that the person would become a shadow like it and casually tossing the sheets that preheated the den that was going to host in the wild dawn,  the most hedonistic words ever heard from the language that Romeo used to describe as if she were an ancient goddess, his lover. Maybe they haven’t been written yet. Maybe not. Back in the night that gave birth to an unrestrained passion, the head of the person wearing el vestido gently rested on the pillow, while the shadow, with discrete movements, began to trace paths with his fingertips on the body that protruded without a trace of cloth to cover it, paths that no mortal would ever dare to cross. El vestido prayed to the gods that this moment would never pass as the shadow stilled its hand, looking deep into the naked person’s soul, and bent down slowly and excruciatingly to bite the earlobe that had been burning with every word the shadow uttered. Listened to the howling of the wind, which was desperately asking for the window to be opened and for him to taste the orgasm they had lost in the bed sheets. El vestido closed its eyes and felt an incomprehensible heat smoldering the fabric of which it was made. It felt like a human for a while.

El Vestido looked at them, the shadows that protruded on the edge of the bed, and admired the ethereal movement of their hands, as they successively touched with so much care,  each other’s fiery flesh, in a slow sensual rhythm, with the ultimate goal of ascending to heavenward. It let his gaze spread and capture the scene which was developing rapidly in front of el vestido, thrown to the floor, as it was, exploring the echo that carried the sharp breaths of the two shadows. It had just found what human happiness finally stood for. The puzzle pieces came together and gave the answer which had been sought throughout its soulless life. Two resplendent bodies, united mentally and physically, not being able to find the primitive start, where the first begins and where the other ends, not knowing whether the beginning of love-consciousness was the one that gave birth to the universe or completely destroyed it. El vestido was dizzy, given the intensity of the erotic moment, and began memorizing all that could be understandable, since it had no human hypostasis. It was trying to memorize the unbridled movement of the shadow, shifting back and forth, increasing the pace, with each impingement with the wearer’s naked body. It saw its master floundering, like a fish out of water, dominating the heavens and cursing the Devine, as the nebula of human existence parted and passed into something more ethereal, something more like a vicious cycle of nature. Εl vestido saw the shadow emerge from the rush of sexual climax as it moved back and forth and the clamor spread throughout the small hut, leaving behind traces of magical dust that clung to the walls and absorbed the love that all the ancient poets extolled. What ancient tragedy can embrace these two creatures and tame them, thought el vestido. This dangerous thought was interrupted by the shadow that threw his head back and placed his lips gently on the forehead of the person who until now wore el vestido. The wind had stopped howling and the night spread its black veils over the two creatures and covered what should not be seen, unable to help but admire the work of art unfolding before the eyes, as the hands of the clock struck midnight. El vestido smiled widely. The purpose of its existence had just been achieved.

Ariadne Emmanouilidou




1. Η διατήρηση στη μνήμη

Είναι κοινός τόπος η παραδοχή ότι το πέρασμα του χρόνου επουλώνει όχι μόνο τις σωματικές αλλά και τις ψυχικές πληγές και αμβλύνει τον πόνο. Παράλληλα, όμως, ο χρόνος από συμπαραστάτης γίνεται και αντίπαλος γιατί συσκοτίζει όσα συνέβησαν. Η μνήμη μόνο μπορεί να διατηρήσει ζωντανά τα πρόσωπα, τους τόπους, τα γεγονότα.

Η εκστρατεία στη Μικρά Ασία, η Καταστροφή και η προσπάθεια των προσφύγων να επιβιώσουν στην Ελλάδα, όπως και τα άλλα δύο κορυφαία γεγονότα της νεότερης Ελληνικής ιστορίας: η Επανάσταση του 1821 και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μαζί με την Κατοχή και τον Εμφύλιο, αποτέλεσαν από πολύ νωρίς θέμα μιας πολύ μεγάλης σειράς δημοσιευμάτων, δημοσιογραφικών, ιστορικών, και λογοτεχνικών.

Ένας από τους βασικούς λόγους γραφής αυτών των κειμένων ήταν η διατήρηση στη μνήμη των θριάμβων αλλά και των τραγικών επεισοδίων και η διάδοση της σημασίας τους όσο το δυνατόν περισσότερο.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Η λογοτεχνία ως μαρτυρία

Η λογοτεχνία με τρόπο ευχάριστο και όχι κουραστικό, χωρίς να επιβάλλει την αμέριστη προσοχή του αναγνώστη, όπως ένα επιστημονικό βιβλίο, τέρπει, ενημερώνει, διδάσκει, προβάλλει νέες ιδέες, προκαλεί, συγκινεί.

Όταν ένα ιστορικό γεγονός γίνεται θέμα λογοτεχνικής αφήγησης εντυπώνεται στο νου πολύ εντονότερα από ότι μέσω μιας απλής παράθεσης των σχετικών στοιχείων. Για παράδειγμα, το δράμα του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου με τις μάχες των χαρακωμάτων στα πεδία της Ευρώπης και τα εκατομμύρια νεκρών στρατιωτών αποδόθηκε ανάγλυφα και συναρπαστικά σε μυθιστορήματα, όπως το Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο του Έριχ Μαρία Ρέμαρκ και Η ζωή εν τάφω του Στράτη Μυριβήλη, που έμειναν αξέχαστα στο νου και την ψυχή των αναγνωστών.

Η διαφορά της λογοτεχνικής από τις άλλες αφηγήσεις έγκειται στο ό,τι απευθύνεται στο συναίσθημα και προκαλεί συγκίνηση στον αναγνώστη, ενώ ανάγει τα ατομικά βιώματα των λογοτεχνικών ηρώων σε πανανθρώπινα παραδείγματα και δημιουργεί αλησμόνητες εικόνες ζωής, κυρίως μέσα από την αισθητική απόλαυση. Επιπλέον, όπως πρόσφατα είπε ο Ιταλός συγγραφέας.

Στο λογοτεχνικό χειρισμό ενός ιστορικού θέματος μπορούμε να διακρίνουμε τρία στοιχεία που σχετίζονται με τις προθέσεις του κάθε συγγραφέα.

Αντόνιο Ταμπούκι

1.               Η διατήρηση στη μνήμη

2.               Ο ιδεολογικός χρωματισμός

3.               Η Ιστορία ως απλό περίγραμμα/πλαίσιο

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Να μάθεις να φεύγεις χωρίς αποσκευές, χωρίς ενθύμια για το τέλος.

Να περιμένεις μέχρι εκεί που μπορείς όχι μέχρι εκεί που θέλεις. Ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, δεν περιμένει κανέναν.

Να μάθεις να φεύγεις χωρίς αποσκευές, χωρίς ενθύμια για το τέλος. Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά. Να μη δίνεις ψεύτικες ελπίδες στον εαυτό σου. Το είδες, το έμαθες πια, δεν ωφελεί. Να περιμένεις μέχρι εκεί που μπορείς όχι μέχρι εκεί που θέλεις. Ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, δεν περιμένει κανέναν. Να μη στερείς από τον εαυτό σου το δικαίωμα να πας παρακάτω.

Ο κύκλος έκλεισε πια. Μάζεψε την κομματιασμένη σου αξιοπρέπεια και φύγε. Τρέξε μακριά. Ως εδώ ήταν, κατάλαβέ το. Μην καταπονείς άλλο τον οργανισμό σου. Δεν κουράστηκες πια; Ως εδώ ήταν.

Πάρτο απόφαση. Δεν ήταν γραφτό να γίνει. Ελευθέρωσε τον εαυτό σου, επίτρεψέ του να πάει παρακάτω.

Έχεις κάθε δικαίωμα να το κάνεις αυτό. Μη χαραμίζεσαι άλλο, μη σπαταλάς την ουσία σου. Όσο νωρίτερα το αντιληφθείς τόσο καλύτερα θα είναι για σένα. Σε περιμένουν κι άλλες Ιθάκες παρακάτω.

Σταμάτα να αποδίδεις ευθύνες στον εαυτό σου. Φταις που πίστεψες ότι θα αλλάξει κι όλα θα γίνουν όπως πριν αλλά ως εκεί. Δεν είσαι υπεύθυνος για όλα τα δεινά του κόσμου κι είναι λάθος να πιστεύεις το αντίθετο.

Άνοιξε τα μάτια σου επιτέλους. Αφέσου στο παρόν, άφησέ το να σε κερδίσει, επίτρεψέ του να σε συμπαρασύρει, να σου κλείσει πονηρά το μάτι. Μάθε να φεύγεις χωρίς αποσκευές, χωρίς ενθύμια για το τέλος.

Μάθε να ζεις ελεύθερος κρατώντας μόνο τις αναμνήσεις σου. Τίποτα άλλο δε χρειάζεσαι για να κάνεις μια νέα αρχή. Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά, είναι βαρίδια που σε τραβούν στον πάτο και δε θέλεις κάτι τέτοιο. Προσπάθησε να ευτυχήσεις κάνοντας απλώς μια νέα, αξιοπρεπή αρχή. Είναι αυτό ακριβώς που έχεις ανάγκη, αυτό που χρειάζεσαι στην παρούσα φάση της ζωής σου.

Πηγή