Η Άννα, ο Λάρι, ο Νταν και η Άλις δείχνουν ανοιχτοί να έρθουν κοντά, πλησιάζοντας ο ένας τον άλλον ασφυκτικά, αχόρταγα, χωρίς καμία αναστολή. Μοιραία, μέσω του πλησιάσματος της σάρκας, θα ενσαρκωθεί και το αιώνιο παράδοξο του έρωτα: όσο πιο κοντά θα πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, τόσο πιο έντονα θα βιώνουν τις παγίδες, τα ρίσκα, τα συναισθηματικά κενά, τα αδιέξοδα, τις ματαιώσεις και το βαθύ ανικανοποίητο τού μαζί. Ο πόθος, η έλξη, η σεξουαλική ορμή, ο εθισμός, τα σκοτεινά πάθη, οι ανασφάλειες, η περηφάνεια, η ζήλια, η απόγνωση, η προδοσία, η προσποίηση, η εκδίκηση – τίποτα δεν θα μείνει ανέγγιχτο σε αυτό το αιχμηρό ερωτικό τετράγωνο, που παραμένει διαρκώς και με τις τέσσερις πλευρές ανοιχτές.

Το πολυβραβευμένο έργο του Μάρμπερ παίρνει σάρκα και οστά , επάνω στο σανίδι και καθηλώνει τον θεατή , βρισκόμενος σε μια μάχη αέναου έρωτα και προδοσίας . Τι είναι άραγε προδοσία ; Είναι να γνωρίζεις πως το έτερον ήμισυ σου πολιορκείται από κάποιον δικό σου , παραδιδόμενο σε μια πύρινη κόλαση αλήθειας ; Ή μήπως δεν είναι στα αλήθεια , το άλλο μας μισό , είναι μια φράση που ολότελα μισοτελειωμένη , σε αφήνει απροσάρμοστο στην εκδοχή της θλίψης ; Το Closer είναι ένα δραματικό έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Πάτρικ Μάρμπερ. Έκανε την πρεμιέρα του στο Cottesloe Theatre του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο το 1997 και έκανε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική στο Music Box Theatre στο Μπρόντγουεϊ στις 25 Ιανουαρίου 1999.   Γνώρισε τεράστια επιτυχία και κέρδισε σημαντικά βραβεία του αγγλόφωνου θεάτρου, όπως Laurence Olivier Award for Best New Play (1998), New York Drama Critics’ Circle Award for Best Foreign Play (1999) και άλλα. Το 2004 , το κείμενο γίνεται ευρέως γνωστό , μέσα από την τηλεοπτική ενσάρκωση των χαρακτήρων του , με τους Τζούλια Ρόμπερτς, Τζουντ Λο, Νάταλι Πόρτμαν και Κλάιβ Όουεν , σε σκηνοθεσία Μάικ Νίκολς . Στο ελληνικό θέατρο ,  ο δικός μας Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος σκηνοθετεί ένα sold out αριστούργημα της σύγχρονης τέχνης , μεταφέροντας στο ακροατήριο , τον συναισθηματικό διχασμό των πρωταγωνιστών . Η ερμηνεία των διαλόγων απογειώνεται από τους καταξιωμένους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση και προσδίδουν την αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας στα βλέμματα των θεατών . Ο θεατής παρακολουθεί τα ζευγάρια να εναλλάσσονται , επί σκηνής και βιώνει φανερά τον πόνο που αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους , ζει μέσα από το φοβισμένο χαμόγελο τους , ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την ευτυχία που τους αρμόζει και γνωρίζει ξανά την κοινωνική κατασκευή του , καθώς και τα θεμέλια από τα οποία αποτελείται η σημερινή καθημερινότητα. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος λέει για την παράσταση: «Η αναζήτησή της ευτυχίας είναι εναγώνια, η υπέρβαση της μοναξιάς καθίσταται αδύνατη και η ανθρώπινη προσέγγιση, ζωώδης. Απομένει μόνο η ευθραυστότητα της επαφής. Ήρωες νησίδες που ταξιδεύουν ανερμάτιστοι και εν πολλοίς ορφανοί. Ανικανοποίητοι και λαίμαργοι. Το Closer του Πάτρικ Μάρμπερ παραμένει ένα διαχρονικά επίκαιρο close-up στην ανθρώπινη αγωνία για σύνδεση. Στην θεατρική του εκδοχή οι ηλεκτρισμένοι, καταιγιστικοί διάλογοι, η έντονη χημεία, και οι περισσότερες από μία κορυφώσεις, αφήνουν να αιωρείται η υπόνοια ότι οι πρωταγωνιστές ενεργούν με κίνητρο τον συναισθηματικό πόνο και την αυτοκαταστροφή, παρά τη γνήσια σύνδεση. Αν “closer” σημαίνει πλησίασμα, τελικά ερχόμαστε πιο κοντά στις απαντήσεις ή πιο στην απομάκρυνση;» Η κάθαρσις της απόλυτης διαστρέβλωσης του έρωτα , ρέει άφθονη μέσα από τις φράσεις που επιλέγουν οι ηθοποιοί για να περιγράψουν , αυτό που πραγματικά τους συμβαίνει .

Σχέσεις αναλώσιμες , σχέσεις φθηνές και τιποτένιες . Μέσω της θεατρικής γλώσσας , το ακροατήριο παρατηρεί εξόφθαλμα τέσσερις ανθρώπους , μπλεγμένους σε έναν σχηματισμό πολύπλοκων ερωτικών σχέσεων . Η τρυφερότητα των συναισθημάτων καταρρίπτεται από την ωμή απεικόνιση των σεξουαλικών διεργέσεων , χρησιμοποιώντας ένα έντονα ακατάλληλο φραστικό περιεχόμενο . Ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή μόνοι , ακάθαρτοι χωρίς φιλοδοξίες . Αποχωρούμε από αυτήν την ζωή , με τιμές και δόξα , χωρίς κανείς να μας κρατά το χέρι . Το βαθύ αίσθημα της μοναχικότητας διατρέχει όλο το έργο , οραματίζεσαι την απόλυτη εξαθλίωση της ζωής σου , σε απαριθμημένα δευτερόλεπτα και ας σε κοιτούν κατάματα , πρωταγωνιστές ερωτευμένοι . Το έργο αυτό , με τους εξαιρετικούς Μιχάλη Λεβεντογιάννη , Βίκυ Παπαδοπούλου , Σπύρο Σταμούλη και Ναταλία Swift ταράζει συθέμελα τα γλυκά νερά της ψυχής μας και ταυτόχρονα γαληνεύει τις αναταραχές των σκέψεων μας . Η σκηνοθετική μαεστρία και οι εκρηκτικές σχέσεις που αντανακλώνται στην παράσταση , μας κάνει να απορούμε τελικά , πόσο κοντά μπορούν να βρεθούν δυο ανθρώπινα σώματα ; Οι ήρωες θα μπορέσουν να συναντηθούν ή δεν μπορούν να έρθουν κοντά ούτε με τον εαυτό τους; Τελικά «Closer» σημαίνει «πιο κοντά μεταξύ μας» ή «πιο κλεισμένα μέσα μας»; Επηρεασμένη βαθύτατα από τα χρόνια της πανδημίας και τον εσωτερικό εγκλεισμό μας  , η παράσταση επιδίδεται σε μια εναλλαγή μεταξύ αυταπάτης και πραγματικότητας , ένα φιάσκο ανάμεσα στην αληθινή αγάπη και στην καπήλευση της . Τι είναι αγάπη ; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε αγάπη στα σωθικά μας και γιατί τα πυρπολούμε , ευθύς μόλις το αντιληφθούμε ; Πως νιώθουμε όταν κάποιος μας αγαπά ; Πως νιώθουμε όταν εμείς τον αγαπάμε ; Γιατί ενώ αγαπούμε κάποιον , αναζητούμε πρόχειρες λύσεις των συμπεριφορών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ; Γιατί ερεθιζόμαστε από την εικόνα και όχι από την πραγματική υφή που μας προσφέρει ο άνθρωπος μας ; Καθώς απολαμβάνουμε την παράσταση , εφαρμόζεται μια πάλη , μέσα μας , μεταξύ ενοχής και τρόμου . Τι είναι αυτό που πραγματικά επιθυμούμε από τους άλλους ; Γιατί τους πλησιάζουμε , γιατί επιδιώκουμε να έρθουμε κοντά τους ; Ποια αρχέγονα ένστικτα ξυπνούν , όταν συνάπτουμε σχέσεις με το πεπρωμένο μας ; Το Closer είναι ένα έργο που θα σε κάνει να αναρωτηθείς την πραγματική αιτία των ανθρώπινων σχέσεων , γιατί φεύγουμε , γιατί τρέχουμε , γιατί καταδικάζουμε τις ψυχές μας , σε ισόβια δεσμά , ελεύθεροι πολιορκημένοι των αναγκών μας , δεσμώτες των τραυμάτων μας και είλωτες των πράξεων μας . Αυτό το αέναο κυνήγι αυτοπροσδιορισμού , μέσα από τα μάτια του άλλου , φθείρει την κακοτράχηλη υπομονή που διαθέτουμε και μας μετατρέπει σε πολιτικά παίγνια , στα χέρια στρατηλατών – μη έχοντας επιλογή να αντισταθούμε . Το τραγούδι που συνοδεύει την αλλαγή των σκηνικών αποτελεί ένα σπαρακτικό δείγμα αφοσίωσης της καλλιτεχνικής διεύθυνσης ακόμα και στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες!

Μέσα στο ερωτικό σχήμα που διαφαίνεται καθόλη την διάρκεια της παράστασης , οι πρωταγωνιστές εκδικούνται ο ένας τον άλλον , ή έτσι περισσότερο νομίζουν , μπλέκοντας ακόμα περισσότερο τις ερωτικές τους έλξεις . Η αποτύπωση των ενδεχόμενων σεξουαλικών πράξεων γίνεται με απόλυτη πειστικότητα . Το σεξ , η βία , ο έρωτας , η θλίψης , είναι θέματα που διαπερνά σταθερά το έργο , βάζοντας κάποιες φορές τον θεατή στην θέση του αμερόληπτου δικαστή . Ποιος έχει δίκιο σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν καλύπτεσαι πια από σου έχει προσφέρει ως τώρα , ο ερωτικός σου παρτενέρ ; Κατά πόσο έχουμε αποδομημοποιήσει την έννοια των σεξουαλικών ορμών και πως αυτές δικαιολογούνται στο πλαίσιο της κοινωνίας ; Σε τι διαφέρουμε τελικά από το ζωικό βασίλειο , τι μας κάνει ανώτερα όντα , αν καταρρίψουμε τον αστικό μύθο των συνευρέσεων ; Με ένα ανατρεπτικό τέλος , η συγκεκριμένη παράσταση βυθίζει το ακροατήριο στην απόλυτη σιωπή και συνιστά τροφή για σκέψη , αφήνοντας πίσω σου τις κλειστές πόρτες του θεάτρου . Ο χώρος των σκηνικών και κοστουμιών , που έχει επιμεληθεί με ιδιαίτερη προσοχή η παραγωγή , δημιουργεί ένα κλίμα κορύφωσης που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την λυρικότητα του έργου . Φυσικά , οι ερμηνείες μιλούν από μόνες τους . Ο υπέροχος Μιχάλης Λεβεντογιάννης , ο αγαπημένος μας εισαγγελέας από την σειρά Παγιδευμένοι , που προβάλλεται στον ΑΝΤ1 , υποδύεται έναν από τους τέσσερις εκρηκτικούς χαρακτήρες που συμμετέχουν στο ερωτικό τετράγωνο που εξελίσσεται και ομορφαίνει ακόμα περισσότερο την σκηνική παρουσία του έργου , με το υποκριτικό του ταλέντο . Η πολυτάλαντη Βίκυ Παπαδοπούλου , που γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από την επιτυχημένη σειρά – Έτερος Εγώ -, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια , δεν αργεί παρά να μπλεχθεί στα δίχτυα του έρωτα , προσπαθώντας να στοιβάξει τα ερωτικά συναισθήματα με το αστείρευτο ταλέντο της , ενώ η φοβερή Ναταλία Σουίφτ ,το αστέρι της σειράς Milky Way , που ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του στο κανάλι MEGA , ενσαρκώνοντας έναν πολύπαθο γυναικείο χαρακτήρα στην παράσταση , μας έχει ότι τονίσει ότι  «Κάθε φορά που παίζω αυτόν τον ρόλο, συνειδητοποιώ πόσο ανεξερεύνητο παραμένει το σύμπαν του έρωτα. Σαν ένα άλυτο μυστήριο, που ο καθένας το προσεγγίζει με τον δικό του τρόπο». Τέλος , μια ξεχωριστή μνεία στον γοητευτικό Σπύρο Σταμούλη , τον εισαγγελέας μας από την σειρά Άγριες Μέλισσες , που κατακτά την ερμηνεία του ρόλου του , με μεγάλη άνεση , χαρίζοντας μας , έναν κρυφό πόθο αμαρτίας για τον χαρακτήρα που υποδύεται .Οι 4 ήρωες , βαθιά πληγωμένοι από τις εγωιστικές συμπεριφορές τους δεν διστάζουν να τολμήσουν το άπιαστο – να αγγίξουν την ευτυχία με κάθε κόστος . Παρακολουθώντας με αμείωτο ενδιαφέρον την παράσταση , χωρίς πραγματικά να κλείσω βλέφαρα , θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης , για αυτήν την φαντασμαγορική εμπειρία !

Το Closer είναι μια παράσταση – μπέρδεμα . Σου γεννά απορίες , σου αποκαλύπτει τους πιο ευφάνταστους προβληματισμούς σου , ανακατεύει αρκετά χρώματα της εικαστικής παλέτας , ώστε να βγει ένα αριστούργημα . Είναι η παράσταση που οφείλεις να κλείσεις εισιτήριο γιατί τα sold out πέφτουν βροχή ! Αν ψάχνεις μια εναλλαγή των δραστηριοτήτων σου , μη έχοντας λύσεις , τότε το Closer σε περιμένει να εξερευνήσεις τους πολυδιάστατους χαρακτήρες που παρουσιάζει και ένα τέλος που σίγουρα …. δεν είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου ! Αν θέλεις να ακολουθήσεις τα χνάρια τεσσάρων ανθρώπων , που μοιάζουν ολότερα διασκορπισμένοι στην λήθη των προβλημάτων τους , αν θέλεις απολαυστικό χιούμορ που πάντα πλαισιώνει τις σκηνές και μια δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη εξιλέωση , τότε σου προτείνουμε να παρακολουθήσεις την συγκεκριμένη παράσταση , απολαμβάνοντας τους πρωταγωνιστές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Ένα ιδιαίτερο καλοδουλεμένο θέαμα , με μια αξιόλογη διανομή ρόλων , κερδίζει ακόμα και τον πιο αυστηρό κριτή  ! Μια παράσταση με ιδιαίτερα βωμολοχικό περιεχόμενο , κατάλληλο για άνω των 18 ετών . Ποιοι είμαστε και πως βαδίζουμε προς το άγνωστο ; Ποιες ανώτερες δυνάμεις καταστρέφουν την πηγή των δυνατοτήτων μας και ποιος τελικά μας στερεί τον έρωτα ; Πως είναι να αγαπάς βαθιά και ανεπηρέαστα κάποιον ; Πως νιώθεις τον παλμό του , κάτω από τα ιδρωμένα χέρια σου και πόσο το αξίζεις ; Πόσο αξίζουν οι ζωές μας , με τίμημα την προδοσία ; Και τελικά , τι είναι προδοσία ; Γιατί εκδικούμαστε αυτόν , που στην πραγματικότητα μισούμε ; Πως βιώνουμε το αίσθημα της προδοσίας από τον σύντροφο μας ; Είναι το σεξ , η πλήρης διαύγεια των ανθρώπινων επιλογών μας ; Τι είναι αυτό που μας τραβάει πίσω , απομακρύνοντας την σκέψη μας από την εκάστοτε πτυχή του έρωτα ; Πόσο πονάει τελικά , η ατίμωση από το ζευγάρι μας ;  Τι είναι αυτό που τελικά μας φέρνει κοντά με την αγάπη ;Πως νιώθεις , όταν διαβάζεις στα χείλη μου , την λέξη έρωτας και πόσο θα με τιμωρήσεις που την είπα ;  Υπάρχει αυτό που αισθανόμαστε και αν ναι , γιατί δεν το ανακαλύπτουν όλοι ; Ερωτήματα που παρακολουθώντας την παράσταση , καλύπτονται διαδοχικά , αφήνοντας μια επίγευση οικειότητας στα χείλη του θεατή . Και να θυμάσαι πάντα κάτι . Το θέατρο δεν  σε προδίδει ποτέ . Όσο και αν έχεις συνηθίσει . Το θέατρο είναι πάντα εκεί , για να καλύψει τις πιο βαθιές πληγές !

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο Πάτρικ Μάρμπερ

Σκηνοθεσία Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος

Δραματουργική επεξεργασία Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος

Μετάφραση Θωμάς Μοσχόπουλος

Σκηνογράφος Λίνα Πηγαδιώτη

Σχεδιασμός Φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης

Ενδυματολόγος Βασιλική Σύρμα

Μουσική Δανάη Νίλσεν

Βοηθός ενδυματολόγου Λίλη Ζωγραφάκη

Βοηθός σκηνοθέτη Νάλια Ζήκου

Φωτογραφίες Πάτροκλος Σκαφίδας

Ερμηνεία Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Ναταλία Σουίφτ, Σπύρος Σταμούλης

Μακιγιάζ Διονυσία Κωνσταντίνου

Επιμέλεια κομμώσεων/περούκες Διονυσία Κωνσταντίνου

Σύμβουλος δραματουργίας Τζιάνα Τσαϊλακοπούλου

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τοποθεσία: Θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Πλατεία Καραϊσκάκη, (Στάση Μετρό Μεταξουργείο, έξοδος Δεληγιάννη).
Ημερομηνία: Μ. Δευτέρα 29 Απριλίου, στις 19.00, Μ. Τρίτη 30 Απριλίου, στις 21.00 και Μ. Τετάρτη 1 Μαΐου, στις 21.00. Διάρκεια: 95’

Πληροφορίες: Τηλ.: 6973005570, www.theatro-kydonia.gr

Τιμές εισιτηρίων: 16€ και 12€ φοιτητικό (μειωμένο)
Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/event/taksi-theatro-stathmos/

H Εταιρεία Θεάτρου ΜΝΗΜΗ παρουσιάζει στην Αθήνα, για τρεις (3) μόνο παραστάσεις, το βραβευμένο θεατρικό έργο των Ιζόλτ Γκόλντεν και Ντέιβιντ Χόραν «ΤΑΞΗ» (Class) σε σκηνοθεσία Μιχάλη Βιρβιδάκη.

Το έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, έκανε πρεμιέρα την 1^η Δεκεμβρίου 2023 στο θέατρο Κυδωνία στα Χανιά, και αφού ολοκλήρωσε εκεί έναν ευρύ κύκλο παραστάσεων, επισκέπτεται τώρα την Αθήνα όπου θα παρουσιαστεί τη Μεγάλη Δευτέρα 29, ώρα 7μ.μ., Μεγάλη Τρίτη 30 Απριλίου, ώρα 9μ.μ.,και Μεγάλη Τετάρτη 1 Μαΐου, ώρα 9μ.μ.,  στο θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Πλατεία Καραϊσκάκη, (Στάση Μετρό Μεταξουργείο, έξοδος Δεληγιάννη).

Η Τάξη (Class) παίχτηκε στο Φεστιβάλ Θεάτρου του Δουβλίνου το 2017 με μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο θέατρο Abbey του Δουβλίνου τον Ιανουάριο του 2018 και κατόπιν στο Traverse Theatre στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φριντζ του Εδιμβούργου, όπου απέσπασε το βραβείο Scotsman’s Fringe First, καθώς και το βραβείο ZeBBie καλύτερης συγγραφής από την Ένωση Συγγραφέων της Ιρλανδίας.

Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον θεατρικό έργο που απευθύνεται σε όλους τους θεατρόφιλους και ιδιαίτερα στους εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές, καθώς το θέμα του αφορά στην εκπαιδευτική διαδικασία μέσα σε μια τάξη δημοτικού σχολείου με έμφαση στα ζητήματα της εκπαίδευσης και τις μεθόδους διδασκαλίας – ανέκαθεν μια διακεκαυμένη ζώνη εντάσεων, αντιπαραθέσεων και αμφισβητήσεων τόσο από την πλευρά των γονιών των μαθητών όσο και από την πλευρά των εκπαιδευτικών, αλλά και των μαθητών ως χωριστή κατηγορία.

Οι συντελεστές:

Το έργο έχει ανέβει σε μετάφραση Δημήτρη Κιούση, σκηνοθεσία και αισθητική της παράστασης Μιχάλη Βιρβιδάκη, κοστούμια Αιμίλιου Καλογερή, συνθέσεις ήχων Δημήτρη Ιατρόπουλου, χειρισμό φωτισμού και ήχων Ευγενίας Αναστασοπούλου και με βοηθό σκηνοθέτη τον Φώτη Κοτρώτσο.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Αιμίλιος Καλογερής (Ρέι ΜακΚάφερτι), Παναγιώτης Νικολιδάκης (Μπράιαν Κοστέλο αλλά και Τζέιντεν) και Ρίτα Μαρτσάκη (Ντόνα Κοστέλο αλλά και Κάιλι). 

Η παράσταση συνοδεύεται από πρόγραμμα-βιβλίο με τη μετάφραση του έργου, τη διανομή, εισαγωγικά και πληροφοριακά κείμενα σχετικά με το έργο και φωτογραφίες από την παράσταση.

Το έργο:

Ο Μπράιαν και η Ντόνα έχουν χωρίσει πρόσφατα και έρχονται στο σχολείο να συζητήσουν με τον δάσκαλο τις μαθησιακές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο γιος τους Τζέιντεν. Ο δάσκαλος, ο κύριος ΜακΚάφερτι, ένας ευγενικός άνδρας, τους έχει προσκαλέσει να συζητήσουν το θέμα. Όμως η συνάντηση, που αρχίζει σαν μια συνηθισμένη επίσκεψη, εξελίσσεται σε μια χαώδη συνδιαλλαγή μεταξύ των τριών προσώπων και η αίθουσα διδασκαλίας μετατρέπεται σε έναν μικρόκοσμο ταξικών διαφορών και πολιτιστικής διαμάχης.

Η πρόταση του δασκάλου να στείλουν τον Τζέιντεν σε ειδικό ψυχολόγο προκαλεί θυμό στον Μπράιαν και φόβο στη Ντόνα πως αυτό θα στιγματίσει το γιο τους ως άτομο με ειδικές ανάγκες. Η Ντόνα υποστηρίζει από προσωπική εμπειρία πως το εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί σε μια ατμόσφαιρα προκαταλήψεων και διακρίσεων και πως ένα παιδί που περνάει δύσκολες οικογενειακές στιγμές μπορεί να περιθωριοποιηθεί εφ’ όρου ζωής και να στερηθεί μια ομαλή και φυσιολογική ζωή.

Μία ενδιαφέρουσα πτυχή του κειμένου είναι πως οι συγγραφείς ζητούν στη διανομή του έργου οι ηθοποιοί που ερμηνεύουν τους ρόλους των γονιών να ερμηνεύσουν και τα δύο παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, παρά την διαφορά της ηλικίας. Με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν να προβάλουν στη συμπεριφορά των παιδιών χαρακτηριστικά των γονιών τους και να δείξουν την καθοριστική επίδραση της οικογένειας στην πρόοδό τους.

Οι συγγραφείς:

Ο David Horan είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του Bewley’s Café Theatre, και εργάζεται ως ελεύθερος θεατρικός σκηνοθέτης. Διδάσκει στην Lir National Academy του Trinity College στο Δουβλίνο. Σπούδασε στο Samuel Beckett Centre του Trinity College, καθώς και στο Ecole Jacques Lecoq στο Παρίσι. Έχει εργαστεί στο Θέατρο Abbey και έχει κερδίσει βραβεία καινούριας δουλειάς στο Φριντζ του Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Έχει σκηνοθετήσει επίσης συγγραφείς όπως ο Σαίξπηρ και ο Φρίελ.

Η Iseult Golden είναι καλλιτεχνική συνδιευθύντρια του θεάτρου Iris και έχει παίξει σε όλες τις παραγωγές του, και συγκεκριμένα στα έργα The World’s Wife, Lady Susan, To Kill a Dead Man και Tick My Box! Έχει σπουδάσει στη δραματική σχολή Gaiety του Δουβλίνου στην Ιρλανδία. Έχει πάρει μέρος σε πολλές περιοδείες με διάφορες θεατρικές ομάδες όπως οι Barabbas, Macnas, Blue Raincoat Theatre Company και Storytellers Theatre Company.

Η ιστορία στη μουσική, έχει δείξει ότι πέρα από τα «original tracks», γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία και τα «covers», και μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις να γνωρίζουν ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ότι τα «originals». Στο προηγούμενο άρθρο, αναφέραμε κάποια από τα πολύ χαρακτηριστικά τραγούδια, τα οποία γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με μεταγενέστερη εκτέλεση, και ήδη παρουσίασε μεγάλο ενδιαφέρον. Οπότε ας πάμε να δούμε κι άλλα τραγούδια, τα οποία γνώρισαν αυτή την επιτυχία.

Natalie Imbruglia – Torn (από Ednaswap)

Η ιστορία αυτού του τραγουδιού, ξεκινά από το 1991, όταν το έγραψαν οι Scott Cutler and Anne Preven με τον παραγωγό Phil Thornalley, και προοριζόταν ως solo single για την Preven. Το ερμήνευσαν κιόλας σε live τους με τη μπάντα τους Ednaswap, ωστόσο αυτό δεν κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά. Κυκλοφόρησε όμως επίσημα για πρώτη φορά το 1993 από την Δανή τραγουδίστρια Lis Sørensen, ερμηνεύοντάς το στην μητρική γλώσσα ως Brændt, και μάλιστα έγινε μεγάλη επιτυχία στη Δανία. Το 1995 όμως, οι Ednaswap το ηχογράφησαν το τραγούδι που γράψανε το 1991, και το κυκλοφόρησαν σαν κανονική στούντιο εκτέλεση, συμπεριλαμβάνοντάς το στο ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ τους. Το 1996 η Αμερικανο-Νορβηγίδα Trine Rein, το κυκλοφόρησε με τη δική της ερμηνεία, και το συμπεριέλαβε στο 2ο της άλμπουμ Beneath My Skin. Έφτασε μέχρι και το No. 10 στα charts της Νορβηγίας. Και το 1997 η Αυστραλή Natalie Imbruglia έδωσε τη δική της εκτέλεση στο Torn, σε συνεργασία με τον Phil Thornalley. Συμπεριλήφθηκε στο ντεμπούτο της άλμπουμ Left On The Middle, και ήταν αυτή που γνώρισε τη μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως. No. 1 σε Καναδά, Ισπανία, Σουηδία, Δανία, και ΗΠΑ, και πολλά πλασαρίσματα σε charts απ’ όλο το κόσμο σε υψηλές θέσεις. Στην Ελλάδα μεταξύ των οποίων βρέθηκε μέχρι και το No. 4. Επίσης πούλησε πάνω από 4 εκατομμύρια φυσικά αντίτυπα παγκοσμίως.

2. Sinéad O’Connor – Nothing Compares 2 U (από Prince)

Το 1984, ο αείμνηστος Prince το έγραψε και το ηχογράφησε σε δικό του demo, το οποίο έμεινε στο συρτάρι για αρκετά χρόνια, μέχρι να βγει στη κυκλοφορία το 2018. Το 1985 το παραχώρησε στη μπάντα του The Family, για το ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ. Το 1990 ο Prince το έδωσε στη σπουδαία Ιρλανδή ερμηνεύτρια, και αείμνηστη πλέον Sinéad O’Connor για το 2ο της άλμπουμ I Do Not Want What I Haven’t Got. Η δικιά της ερμηνεία στο Nothing Compares 2 U, ήταν αυτή που κέρδισε το ευρύ κοινό, κατακτώντας τη κορυφή σε 22 charts απ’ όλο τον κόσμο. Ενώ μέχρι και σήμερα ακούγεται στο ραδιόφωνο, και ιδιαίτερα μετά από το θάνατό της στις 26 Ιουλίου του 2023. Επίσης πούλησε και 3.5 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

3. Lenny Kravitz – American Woman (από Guess Who)

Το 1970 οι Guess Who το κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά, για το ομώνυμο άλμπουμ. Το τραγούδι γνώρισε μια πρώιμη επιτυχία, με πλασαρίσματα σε 9 charts, όπου κατέκτησαν τη κορυφή σε 3 από αυτά. Μάλιστα πούλησαν και πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα. Το 1999 ο Lenny Kravitz διασκεύασε το American Woman, και χρησιμοποιήθηκε ως soundtrack της ταινίας Austin Powers: The Spy Who Shagged Me. Μπορεί να μην κατέκτησε καμιά κορυφή, αλλά είχε πλασαρίσματα σε περισσότερα charts (18), ενώ του χάρισε και βραβείο Grammy στη κατηγορία “Best Male Rock Vocal Performance” το 2000.

4. James Arthur – Impossible (από Shontelle)

Το τραγούδι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2010, από τη τραγουδίστρια από το Μπαρμπέιντος Shontelle, και συμπεριλήφθηκε στο 2ο της άλμπουμ No Gravity. Είναι αναμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία της singles, καθώς πλασαρίστηκε σε 18 charts απ’ όλο τον κόσμο, με καλύτερο το No. 3 στο UK Hip Hop/R&B. Ενώ πούλησε και 1.5 εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως. Το 2012 όμως ο James Arthur με τη δικιά του καθηλωτική ερμηνεία στο Impossible, ήταν αυτή που του χάρισε αρχικά τη νίκη στο Βρετανικό X-Factor, και τη παγκόσμια αναγνωρισιμότητα στη συνέχεια. Κατέκτησε τη κορυφή σε 8 charts απ’ όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Ενώ πλασαρίστηκε και σε άλλα 22, με υψηλές θέσεις στα περισσότερα. Πούλησε επίσης γύρω στα 4 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ σύλλεξε και 4 εκατομμύρια streams από την Ισπανία εκείνη τη χρονιά.

5. Limp Bizkit – Behind Blue Eyes (από The Who)

Το 1970 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από τους The Who για το 5ο τους άλμπουμ Who’s Next. Δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, καθώς βρέθηκε στο No. 34 του Billboard Hot 100, με ανάλογα πλασαρίσματα και σε άλλα 3 charts. Το 2003 το διασκεύασαν οι Limp Bizkit, και το συμπεριέλαβαν στο 4ο τους άλμπουμ Results May Vary. Η δικιά τους version στο Behind Blue Eyes σαφώς γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία παγκοσμίως, με πλασάρισμα σε 27 charts απ’ όλο τον κόσμο, με 2 εξ’ αυτών στη κορυφή (Τσεχία και Σουηδία). Ενώ πούλησε γύρω στα 1.7 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

6. Guns N’ Roses – Knocking On Heaven’s Door (από Bob Dylan)

Το Knocking On Heaven’s Door, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1973 από τον Bob Dylan, και χρησιμοποιήθηκε ως soundtrack στη ταινία Pat Garrett and Billy the Kid. Γνώρισε σπουδαία επιτυχία εκείνη την εποχή, όπου και πλασαρίστηκε σε 12 charts, με καλύτερο το No. 3 στη Νορβηγία. Το 1975 το διασκεύασε και ο Eric Clapton, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει επιτυχία. Το 1990 οι Guns N’ Roses το διασκεύασαν, αρχικά για τις ανάγκες της ταινίας Days Of Thunder, με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise. Αργότερα με μια ελαφριά τροποποίηση στην ηχογραφημένη διασκευή τους, το συμπεριέλαβαν στο 4ο τους αλμπουμ Use Your Illusion II (1992), και ήταν αυτό που γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία. Πλασάρισμα σε περισσότερα charts, με 5 εξ’ αυτών στο No. 1, αλλά και σχεδόν 1 εκατομμύριο σε πωλήσεις αντιτύπων παγκοσμίως.

7. Måneskin – Beggin (από Four Seasons)

Το Beggin κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1967 από τους Four Seasons, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει κάποια σπουδαία επιτυχία. Το 1974 το διασκεύασαν οι Ολλανδοί Shocking Blue για το άλμπουμ τους Good Time, χωρίς ωστόσο κι εκείνοι να γνωρίσουν επιτυχία. Το 2007 το τραγούδι επανήλθε στην επιφάνεια, με τον Γάλλο DJ Pilooski, κυκλοφορώντας την καινούργια version, η οποία μάλιστα μπήκε και σε μερικές ραδιοφωνικές playlists. Λίγο αργότερα την ίδια χρονιά, οι Νορβηγοί Madcon κυκλοφόρησαν τη δική τους εκτέλεση στο Beggin, σημειώνοντας πολύ μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως. Το Beggin δια χειρός Madcon γνώρισε μια πρωτόγνωρη επιτυχία, κάνοντας την εμφάνισή του σε 29 charts απ’ όλο τον κόσμο. Κατέκτησε και τη κορυφή σε 6 charts. Ενώ μάλιστα πουλήθηκαν και 1 εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως. Πολύ ωραία ακούγονται όλα αυτά. Βέβαια ότι κάνανε οι Madcon, οι Måneskin το κάνανε καλύτερα αργότερα. Το 2016 το ερμήνευσαν στον τελικό του Ιταλικού X-Factor, όπου και τερμάτισαν 2οι. Ωστόσο λίγο αργότερα συμπεριέλαβαν τη διασκευή τους στο ντεμπούτο EP album τους με τίτλο Chosen το 2017. Σε πρώτη φάση δεν έκανε και το κάτι σπουδαίο η διασκευή τους. Όμως το 2021 μετά από τη νίκη τους στην Eurovision στο Ρότερνταμ, απέκτησαν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, και η διασκευή τους στο Beggin ήδη έγινε viral στο Tik Tok, κάτι που αργότερα το ώθησε και σε παγκόσμια επιτυχία στη συνέχεια. Έκανε την εμφάνισή του σε 46 charts απ’ όλο τον κόσμο, με τα 10 εξ’ αυτών στο No. 1. Επίσης πούλησε πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ σύλλεξε και πιστοποιήσεις σε streams από την Ελλάδα που ήταν 2 φορές πλατινένιο με 4 εκατομμύρια streams, αλλά και από τη Σουηδία που ήταν επίσης 2 φορές πλατινένιο με 16 εκατομμύρια streams.

8. Jamelia – Superstar (από Christine Milton)

Τον Ιανουάριο του 2003, η Δανή τραγουδίστρια Christine Milton το κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, και το συμπεριέλαβε στο ντεμπούτο της άλμπουμ Friday που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά (2004). Έγινε No. 1 επιτυχία στη Δανία, ενώ μάλιστα βρέθηκε και στο No. 15 στη Νορβηγία. Τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, η Βρετανίδα R&B τραγουδίστρια Jamelia το πήρε και το διασκεύασε το Superstar για το 2ο της άλμπουμ Thank You, και ουσιαστικά το απογείωσε. No. 1 σε Αυστραλία, Τσεχία, Νέα Ζηλανδία, και Πολωνία. No. 2 σε Ηνωμένο Βασίλειο, Ελβετία, και Ευρωπαϊκό Top 100. Αλλά και No. 6 στην Ελλάδα, ανάμεσα στα 29 charts που βρέθηκε. Ενώ πούλησε παράλληλα και περίπου 1 εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως.

9. Fugees – Killing Me Softly (από Lori Lieberman)

Το Killing Me Softly πρωτοκυκλοφόρησε το 1972 από την Αμερικανίδα Lori Lieberman. Η επιτυχία του τραγουδιού ήρθε ένα χρόνο μετά, με την ερμηνεία της (επίσης) Αμερικανίδας Roberta Flack, για το ομότιτλο άλμπουμ. Η Roberta Flack έφερε το τραγούδι στο No. 1 του Καναδά (Χ2), της Αυστραλίας , και στο Billboard Hot 100, ανάμεσα στα 14 charts που πλασαρίστηκε. Ενώ πούλησε πάνω από 1 εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως. Το 1996 οι Αμερικανοί Fugees, δώσανε μια Hip Hop νότα στο Killing Me Softly, και με τη μοναδική φωνή της Lauryn Hill. Η δικιά τους version βρέθηκε No. 1 στα 29 charts, από τα 36 που πλασαρίστηκαν. Ενώ πούλησε και πάνω από 7 εκατομμύρια φυσικά αντίτυπα παγκοσμίως. Άκρως εντυπωσιακά νούμερα.

10. Nirvana – The Man Who Sold The World (από David Bowie)

Το 1970 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά από τον αείμνηστο David Bowie, από το τρίτο άλμπουμ, που είχε ως τίτλο το όνομα του τραγουδιού. Παρά το γεγονός ότι είναι από τα σχετικά γνωστά τραγούδια της δισκογραφίας του, το The Man Who Sold The World δεν κατάφερε να γνωρίσει κάποια μεγάλη επιτυχία. Το 1974, η Σκωτσέζα τραγουδίστρια Lulu, έδωσε τη δική της pop-soul νότα της, και το έκανε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, φέρνοντάς το μέχρι και το No. 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1993 οι Nirvana, λόγω της λατρείας που είχαν ο αείμνηστος Kurt Cobain και ο Krist Novoselic στο τραγούδι του David Bowie, θεώρησαν μια πολύ καλή ιδέα να ηχογραφήσουν την live ερμηνεία τους στο The Man Who Sold The World, για τo MTV Unplugged in New York. Αυτή η ιδέα που υλοποίησαν, αργότερα μετατράπηκε σε μεγάλη επιτυχία, καθώς βρέθηκε στο No. 1 στην Πολωνία. Επίσης βρέθηκαν στο No. 2 σε Ισλανδία και Ισπανία, αλλά και No. 5 σε Γαλλία και US Alternative Top 50. Και τέλος πούλησαν πάνω από 600 χιλιάδες αντίτυπα παγκοσμίως.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αφού έχει ανακοινωθεί μεγάλο μέρος των ονομάτων που θα συνθέσουν το συναυλιακό καλοκαίρι, στους ένθερμους συναυλιόφιλους, και λοιπούς μουσικόφιλους επικρατεί αναβρασμός. “Όχι θα πάω σ’ αυτή τη συναυλία”, “σ’ αυτούς έχω πάει πόσες φορές, ας δω και κάποιον άλλον”, ή “αυτός είναι ακριβός, ας πάω στον άλλον που είναι πιο φθηνός και πιο τίμιος”, και πολλά άλλα τέτοια. Γενικά υπάρχει αυτός ο πονοκέφαλος για το μέγεθος του μπάτζετ που θα διαθέσει ο καθένας για τις συναυλίες του καλοκαιριού.

Κακά τα ψέματα, ζούμε σε δύσκολους καιρούς, με στενά οικονομικά περιθώρια. Όμως τα ονόματα που έρχονται κάθε χρόνο είναι πολλά, και μεγάλο μέρος εξ’ αυτών ελκυστικά. Έχει υπολογίσει κανείς πόσο στοιχίζουν όλα τα εισιτήρια, για όλες τις συναυλίες του καλοκαιριού;

Well, αυτόν τον υπολογισμό τον έκανε ο πολύ γνωστός καθηγητής φωνητικής και μουσικός αναλυτής Δημήτρης Μπάρμπας, ή a.k.a. Mr. Music. Έκανε τον υπολογισμό μόνο για τα 4 μεγάλα μεγάλα φεστιβάλ στην Αθήνα, δηλαδή για το Release Athens Festival (10 ημέρες),το AthensRocks (2 ημέρες), το Ejekt Festival (3 ημέρες), και τα Rockwave Nights στον Λυκαβηττό (10 ημέρες). Η λυπητερή ξεκινάει από τα 1104€ (μόνο τα απλά εισιτήρια) και φτάνει μέχρι τα 2554€ (μόνο τα VIP). Προσέξτε όμως. Δεν συνυπολογίζουμε και τις μεμονωμένες συναυλίες, ή και διάφορα άλλα κόστη (μετακίνηση, διαμονή, ποτά, φαγητά, & merch), διότι πολύ απλά το συνολικό κόστος ξεφεύγει ακόμη περισσότερο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dimitris_Barmpas 🎤📒🎸 (@mr.music.gr)

Δεν βγαίνουμε μάνα μου!!!

Βρείτε τον Mr. Music σε Facebook, Instagram, & YouTube.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει της μοδός να ακούμε “νέα τραγούδια” στο ραδιόφωνο, τα οποία προέρχονται από παλαιότερες και αγαπημένες επιτυχίες. Είτε ως καινούργιες version, είτε με δανεισμένα samples. Στο ότι μερικοί μουσικοί/καλλιτέχνες δημιουργούν νέα μουσική με ήχους από 80s, 90s, ή και 00s, είναι ένα κεφάλαιο τελείως διαφορετικό. Όπως και να ‘χει, όλοι λίγο πολύ έχουμε καταλάβει πλέον ότι η παρθενογένεση στη μουσική, έχει φθαρεί σε πολύ σημαντικό βαθμό. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην εντυπωσιαζόμαστε πλέον τόσο σε καινούργιες κυκλοφορίες που θα βρούμε στο Spotify, στο YouTube, ή και να ακούσουμε στο ραδιόφωνο. Αλλά ας μην τα βλέπουμε όλα μαύρα. Έχουμε ακούσει και διασκευές πολύ πιο πετυχημένες από τις αυθεντικές εκτελέσεις. Ή μάλλον καλύτερα, έχουμε ακούσει κι έχουμε αγαπήσει τραγούδια, τα οποία αργότερα ανακαλύψαμε ότι ήταν διασκευές. Οπότε ας δούμε μερικά από τα πολύ αγαπημένα τραγούδια, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία ως διασκευές.

1. Mariah Carey – Without You (από Badfinger)

Το τραγούδι πρωτοκυκλοφόρησε το 1970 από τους Βρετανούς Badfinger, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει επιτυχία. Το 1971 ο αείμνηστος Harry Nilsson πήρε το τραγούδι, και το έφερε στη κορυφή σε 8 charts απ’ όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και στο Billboard Hot 100. Το 1994, η Mariah Carey έδωσε τη δική της ερμηνεία στο Without You. Σαφώς γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία, καθώς πλασαρίστηκε σε ακόμη περισσότερα charts απ’ όλο τον κόσμο, ενώ άγγιξε την κορυφή στα 17 από αυτά.

2. Tina Turner – The Best (από Bonnie Tyler)

Το The Best ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά της αείμνηστης Tina Turner. Μ’ αυτό την έμαθε και τη θυμάται πολύς κόσμος. Το 1989 που κυκλοφόρησε, ήδη γνώρισε μεγάλη επιτυχία, και συνεχίζει μέχρι σήμερα να ακούγεται στο ραδιόφωνο. Κάτι που σίγουρα δεν γνωρίζει ο κόσμος, είναι ότι το τραγούδι αρχικά ένα χρόνο πιο πριν (1988) από την Bonnie Tyler. Μόνο που δεν γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία, μέχρι να το ερμηνεύσει η Tina Turner.

3. Whitney Houston – I Will Always Love You (από Dolly Parton)

Το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά το 1974 από την Dolly Parton, η οποία το 1982 και το 1995 έδωσε καινούργια πνοή στην αρχική της ερμηνεία. Ωστόσο η αείμνηστη Whitney Houston το 1992, με την δική της μοναδική ερμηνεία στο I Will Always Love You, καθήλωσε το κοινό. Βρέθηκε στην κορυφή σε 29(!) charts απ’ όλο τον κόσμο, επίσης πήρε 16 βραβεία, και τέλος εντάχθηκε στο Grammy Hall Of Fame (2018), και στο Library Of Congress (2020).

4. Kim Wilde – You Keep Me Hangin’ On (από The Supremes)

Το τραγούδι κυκλοφόρησε από τις The Supremes το 1966, με την Diana Ross στη σύνθεση. Το τραγούδι πλασαρίστηκε σε 18 charts απ’ όλο τον κόσμο, όπου στα 6 από αυτά βρέθηκε στην κορυφή. Το 1967 το διασκεύασαν οι Vanilla Fudge, χωρίς ωστόσο με μεγάλη επιτυχία. Το 1986 όμως η Kim Wilde έδωσε τη δική της πνοή στο You Keep Me Hangin’ On, και πλασαρίστηκε σε περισσότερα charts, και σε πιο υψηλές θέσεις γενικά. Ενώ μέχρι και σήμερα η δική της version ακούγεται στο ραδιόφωνο.

5. Pretty Maids – Please Don’t Leave Me (από John Sykes)

Το 1982, το τότε μέλος των Thin Lizzy, ο John Sykes κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του σόλο single Please Don’t Leave Me, το οποίο φυσικά δεν γνώρισε κάποια επιτυχία. Βασικά πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ότι είναι τραγούδι του John Sykes. Το 1992 το πήραν οι Δανοί Pretty Maids, και το έκαναν ακόμη πιο γνωστό στο κοινό με τη δική τους εκτέλεση. Μέχρι και σήμερα υπάρχει στη playlist αρκετών ραδιοφωνικών σταθμών.

6. Joan Jett & The Blackhearts – I Love Rock N’ Roll (από Arrows)

Το I Love Rock N’ Roll κυκλοφόρησε το 1975 από τους Arrows. Το 1976 η Joan Jett τη περίοδο που περιόδευε με τις Runaways, παρακολούθησε από κοντά live το I Love Rock N’ Roll από τους Arrows, και κάπου εκεί γεννήθηκε η επιθυμία της, να το ερμηνεύσει και η ίδια με τον δικό της τρόπο. Το έκανε εν τέλει το 1982 ως Joan Jett & The Blackhearts, κι έγινε ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της, με τη τόση επιτυχία που γνώρισε. Βρέθηκε στη κορυφή σε 10 charts, μεταξύ των οποίων και το Billboard Hot 100.

7. Laura Branigan – Self Control (από Raf)

Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της αείμνηστης Laura Branigan. Με πολύ καλό πλασάρισμα σε αρκετά charts απ’ όλο τον κόσμο, και μάλιστα στα 13 από αυτά να καταλαμβάνει τη κορυφή. Και βρίσκεται μέχρι και σήμερα σε αρκετές ραδιοφωνικές playlists. Όμως αρκετός κόσμος δεν γνωρίζει ότι το Self Control ανήκει στον Ιταλό καλλιτέχνη Raf. Μάλιστα το τραγούδι με τη δική του εκτέλεση, κυκλοφόρησε λίγο πριν από την Laura Branigan, στην ίδια χρονιά όμως (1984).

8. Enrique Iglesias – Tired Of Being Sorry (από Ringside)

Το 2005 πρωτοκυκλοφόρησε το Tired Of Being Sorry από τους Αμερικανούς Ringside, χωρίς ωστόσο να γνωρίζει ιδιαίτερη επιτυχία στον κόσμο, παρά μόνο στη Πολωνία. Το 2007 το πήρε ο Enrique Iglesias, και του έδωσε τη δική του ερμηνεία. Σαφώς το τραγούδι γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία με τη δική του ερμηνεία, ενώ κατάφερε να πλασαριστεί σε κάποια charts.

9. No Doubt – It’s My Life (από Talk Talk)

Κυκλοφόρησε αρχικά το 1984 από τους Talk Talk, και μάλιστα ήταν από τις μεγάλες τους επιτυχίες. Μέτρια μεν, αλλά σημαντικά δε, τα πλασαρίσματά του σε 13 charts, με κορυφαίο το No. 1 στο US Hot Dance Club Play (Billboard). Το 2003 οι No Doubt πήραν το It’s My Life, κι έδωσαν την δικιά τους πιο δυναμική ερμηνεία. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχει καλύτερα πλασαρίσματα, και σε περισσότερα charts σε σχέση με πριν. No. 1 σε Τσεχία και Πολωνία, και No. 10 στο Billboard Hot 100 μεταξύ των οποίων. Καθόλου άσχημα.

10. Celine Dion – All By Myself (από Eric Carmen)

Τον Δεκέμβριο του 1975 το κυκλοφόρησε αρχικά ο αείμνηστος (πλέον) Eric Carmen. Μάλιστα ήταν το ντεμπούτο του solo single, μετά από τη πρώτη διάλυση των Rasberries. Και μάλιστα έγινε κι από τα πιο χαρακτηριστικά του τραγούδια, μαζί και με άλλες μεταγενέστερες επιτυχίες του. Μάλιστα πλασαρίστηκε σε 15 charts, με κορυφαία τα 3 No. 1, και No. 2 στο Billboard Hot 100. 21 χρόνια αργότερα, τον ίδιο μήνα μάλιστα (Δεκέμβριος του 1996), η Celine Dion το ερμήνευσε με τον δικό της τρόπο. Φυσικά η καθηλωτική της ερμηνεία γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία. Περισσότερα πλασαρίσματα σε charts, με 3 No. 1. Όπως και για τον Eric Carmen, έτσι και για την Celine Dion, το All By Myself έγινε από τα πιο χαρακτηριστικά της τραγούδια.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

📌 Πού: Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Αθήνα, Τ.Κ: 104 36, τηλ.: 210 5232097
📅 Πότε: Από Σάββατο 2 Μαρτίου και κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00 για 15 μόνο παραστάσεις.
Επιπλέον παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 10, 17 και 24 Απριλίου στις 20:00
💵 Εισιτήρια: 20 € (κανονικό), 16 € (μειωμένο: άνω των 65, φοιτητικό, ομαδικό), 12 € (ατέλειες-άνεργοι)
Προπώληση: Προσφορά Προπώλησης στα 12 ευρώ έως 20/3 MORE.COM

Διάρκεια: 90’

*Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Περιλαμβάνει γυμνό και είναι κατάλληλη άνω των 15 ετών.

«Κάθε λέξη ανοίγει μια πληγή, κάθε χαμόγελο αποκαλύπτει κι έναν κυνόδοντα».

Ο Θανάσης Σαράντος βουτά στον σαγηνευτικό κόσμο του Χάινερ Μύλλερ (Heiner Muller), σκηνοθετώντας το πιο εμβληματικό έργο του, το «Κουαρτέτο». Ένα κείμενο αντισυμβατικό, μια ιλαροτραγωδία για τις ανθρώπινες σχέσεις και την αυτοκαταστροφή των δυτικών κοινωνιών.

Ο διεθνούς φήμης Γερμανός θεατρικός συγγραφέας εμπνέεται από τη Μερτέιγ και τον Βαλμόν, τα δύο πρόσωπα του περίφημου επιστολογραφικού μυθιστορήματος του Λακλό «Επικίνδυνες Σχέσεις» (1781) και δημιουργεί ένα σαγηνευτικό ζευγάρι, το οποίο απορρίπτει κάθε κοινωνικό κανόνα και ηθική. Οι ήρωές του είναι ταυτόχρονα θύτες και θύματα σε ένα ανελέητο παιχνίδι σεξ και εξουσίας.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι δύο υπάρξεις προσπαθούν να δώσουν νόημα στη ζωή τους και να αντιμετωπίσουν τον θάνατο. Στη μοιραία τελευταία επαφή τους επιδίδονται σε μία ερωτική χορογραφία των σωμάτων, εναλλάσσοντας ρόλους και ταυτότητες υπερβαίνοντας τα όρια των φύλων. Ο έρωτας ως μέσο σαγήνευσης και καταδυνάστευσης τούς οδηγεί στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Ο συγγραφέας προσδιορίζει τον χρόνο που διαδραματίζεται το έργο «πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και μετά τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο» και τοποθετεί την πλοκή του σ’ ένα τοπίο ερειπωμένο και παγερό. Το «Κουαρτέτο» είναι μια μαύρη φάρσα, μια τραγική κωμωδία που σκιαγραφεί με χιούμορ και σαρκασμό την πτώση και την αυτοκαταστροφή των δυτικών κοινωνιών καθώς και την παρακμή του αστικού πολιτισμού.

Ταυτότητα παράστασης

«Κουαρτέτο»
του Χάινερ Μύλλερ
Πρεμιέρα: 23 Μαρτίου

Ερμηνεύουν: Χρήστος Βασιλόπουλος (Βαλμόν), Κερασία Σαμαρά (Μερτέιγ),

Σκηνοθεσία: Θανάσης Σαράντος
Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου
Δραματουργική ανάλυση – Κείμενα προγράμματος: Εύη Προύσαλη
Σύνθεση Μουσικής: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης
Σκηνικά: Θάλεια Ιστικοπούλου
Κατασκευή κοστουμιών: Μάριος Καραβασίλης
Επιμέλεια Kίνησης: Πλωτίνος Ηλιάδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Γκρέζιος
Επιμέλεια make up: Ειρήνη Γάτου
Κομμώσεις: Χαράλαμπος Παπαγεωργίου
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Προβολή-Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: «ΗΘΙΚΟΝ ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ» ΑΜΚΕ

Το 5^ο Πανελλήνιο Συνέδριο Θεολόγων Εκπαιδευτικών πραγματοποιήθηκε από τις 23 έως τις 25 Φεβρουαρίου 2024, στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το συνέδριο, που διοργανώθηκε από το Παιδαγωγικό Εργαστήριο του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και την Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, είχε ως στόχο τη διερεύνηση καινοτόμων προσεγγίσεων στη διδασκαλία των Θρησκευτικών.

Οι συμμετέχοντες, μεταξύ άλλων και η Κατερίνα Συμφέρη, συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, μελετητών, φοιτητών και εκπροσώπων από διάφορους οργανισμούς, συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν το θέμα: «Σχεδιασμός και διδασκαλία Θρησκευτικών με τα νέα Προγράμματα Σπουδών. Διδακτικά Σενάρια για το μάθημα των Θρησκευτικών».

Το συνέδριο επικεντρώθηκε σε τέσσερα βασικά θέματα:

• Νέα Προγράμματα Σπουδών: Εκσυγχρονισμός εκπαιδευτικού περιεχομένου.
• Καινοτόμος Διδασκαλία: Νέες μέθοδοι, όπως τεχνολογία και μάθηση με βάση την εμπειρία.
• Προσεγγίσεις χωρίς αποκλεισμούς: Προώθηση διαπολιτισμικής και διαθρησκευτικής κατανόησης.
• Εκπαίδευση εξ αποστάσεως: Προκλήσεις και οφέλη, με επίκεντρο τη χρήση τεχνολογίας.

Προχωρώντας προς τα εμπρός, τα αποτελέσματα του συνεδρίου θα συνεχίσουν να ενημερώνουν και να εμπνέουν την καινοτομία στην εκπαίδευση των Θρησκευτικών, δίνοντας τη δυνατότητα στους μαθητές να περιηγηθούν σε διάφορα θρησκευτικά και πολιτιστικά τοπία με κατανόηση και ενσυναίσθηση.

Οι εργασίες του συνεδρίου είναι επίσης προσβάσιμες στο διαδίκτυο μέσω της πλατφόρμας YouTube στον ακόλουθο σύνδεσμο: [URL](https://www.youtube.com/@user-dt8ls3gi3j) και το πρόγραμμα του συνεδρίου: [URL](https://theo.auth.gr/wp-content/uploads/2024/02/23_2__programma_5_Synedrio.pdf)

Ακολουθεί συνοπτικά η ομιλία της Κατερίνας Συμφέρη, καθώς και φωτογραφικό υλικό.

Τεχνολογικός Μεσσιανισμός και Θεολογία
Στον σημερινό ταχέως εξελισσόμενο κόσμο, η σχέση μεταξύ τεχνολογίας και θεολογίας είναι περίπλοκη. Ο «τεχνολογικός μεσσιανισμός» προκύπτει καθώς αναλογιζόμαστε την επίδραση της τεχνολογίας στην πνευματικότητα, την ανθρωπότητα και το θείο.
Στον πυρήνα του, ο τεχνολογικός μεσσιανισμός πιστεύει στη δύναμη της τεχνολογίας να ανταποκρίνεται στις ανθρώπινες ανάγκες και τις πνευματικές φιλοδοξίες, οραματίζοντάς την ως ένα μονοπάτι προς τη φώτιση και την εκπλήρωση.
Ωστόσο, προκαλεί επίσης προβληματισμό σχετικά με τις ηθικές επιπτώσεις της τεχνολογίας και την επιρροή της στις παραδοσιακές πεποιθήσεις και πρακτικές.
Από την τεχνητή νοημοσύνη στην εικονική πραγματικότητα, οι θεολόγοι καταπιάνονται με το πώς η τεχνολογία διαμορφώνει τη θρησκευτική σκέψη και πρακτική, αμφισβητώντας τις δυνατότητές της να προάγει την πνευματική ανάπτυξη, ενώ αντιμετωπίζουν κοινωνικές και περιβαλλοντικές ανησυχίες. Στην επιδίωξή μας για πρόοδο, είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη τον αντίκτυπο της τεχνολογίας στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, διασφαλίζοντας ότι οι εξελίξεις μας ευθυγραμμίζονται με τις ηθικές αρχές και το σεβασμό για όλη τη δημιουργία.
Καθώς περιηγούμαστε στο πολύπλοκο έδαφος της τεχνολογίας και της θεολογίας, είναι επιτακτική ανάγκη να το προσεγγίζουμε με ταπεινότητα και ηθική διάκριση. Ας οραματιστούμε ένα μέλλον όπου η τεχνολογία θα χρησιμεύει ως εργαλείο για την ανθρώπινη άνθηση, την αλληλεγγύη και την πνευματική αφύπνιση, καθοδηγούμενη από ένα ισχυρό ηθικό πλαίσιο που βασίζεται στη συμπόνια, τη δικαιοσύνη και τον σεβασμό για την ιερότητα της ζωής.
Στη διαλεκτική μεταξύ τεχνολογίας και θεολογίας, είθε να βρούμε έμπνευση για να χαράξουμε μια πορεία προς έναν πιο δίκαιο, ισότιμο και συμπονετικό κόσμο, όπου η τεχνολογία χρησιμεύει ως καταλύτης για βαθύτερη σύνδεση, κατανόηση και σεβασμό για τα μυστήρια της ύπαρξης.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός

Με αφορμή την πρεμιέρα της παράστασης «spa – σε κατάρα» του Στέφανου Παπατρέχα, η «Κατερίνα» (Κωνσταντίνα Κλαψινού), παραχώρησε στον cityvibes.gr και στον Γιώργο Μαλέκα μια συνέντευξη για τη δική της οπτική στο έργο:

Ε: Τι σημαίνει για εσένα «κατάρα»; Το χρησιμοποιείς στην καθημερινότητα σου; Με ποιά έννοια;

Α: Μόνο με χιούμορ, όπως ακριβώς την χρησιμοποίησε ο Στέφανος Παπατρέχας για το έργο μας, μπορώ να δεχτώ την λέξη και την έννοια της κατάρας. Δεν πιστεύω καθόλου σε αυτά και γι΄ αυτό όταν μου είπε το θέμα του καινούργιου του έργου, γέλασα με το άκουσμα και μόνο μιας ινδιάνικης κατάρας. Πιστεύω στην θετική και την αρνητική ενέργεια που εκπέμπει ο άνθρωπος, αλλά μέχρι εκεί.

Ε: Πώς περνάει τη μέρα της στο Spa η «Κατερίνα»;

Α: Η Κατερίνα μου, αντιμετωπίζει τα πάντα ως ακόμα μία εμπειρία. Την ενθουσιάζει το παραμικρό, δοκιμάζει χωρίς αντίσταση όλα όσα την υποχρεώνει το πρόγραμμα να κάνει και περιμένει με ανυπομονησία να βγει έξω και να πει στον αγαπημένο της πώς πέρασε. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που θα έρθει αντιμέτωπη με όσα την τρομάζουν και με ανθρώπους που θα προσπαθήσουν να της μειώσουν όλα όσα έχουν μεγάλη αξία για εκείνη. Εκεί βλέπουμε μια εντελώς διαφορετική Κατερίνα, έτοιμη να βγάλει νύχια και να υπερασπιστεί τα πιστεύω της.

Είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα.

Κωνσταντίνα Κλαψινού

Ε: Σε τι βαθμό / σε ποιά στοιχεία της προσωπικότητάς σου ταυτίζεσαι με την «Κατερίνα»;

Α: Παρά το γεγονός πως κατάφερε να με κάνει να την αγαπήσω και να την θαυμάσω, το σίγουρο είναι ότι είμαστε πολύ μακριά με την Κατερίνα. Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύει πολύ στους άλλους και στα ειλικρινή τους αισθήματα, κάτι που εγώ καταφέρνω με δυσκολία και όχι συχνά. Εκφράζεται με απίστευτη ειλικρίνεια και είναι τρομερά αυθόρμητη. Εγώ είμαι πιο προσεκτική και πιο ενοχική όταν έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν έχω οικειότητα. Έχει συνδυάσει την ευτυχία της με την συντροφικότητα, σε αντίθεση με μένα που δεν ένιωσα ποτέ να το έχω ανάγκη. Χαίρομαι όταν μου συμβαίνει, αλλά ξέρω ότι μπορώ να ζήσω και να είμαι καλά και χωρίς αυτό.

Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.

Κωνσταντίνα Κλαψινού

Ε: Πώς ερμηνεύεις τα «πράσινα άλογα»; Πόσο κοντά είναι στην φράση που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας; 

Α: Μου αρέσουν πολύ τα λογοπαίγνια και με τράβηξε εξαρχής ο τίτλος στο έργο του Στέφανου που παίζει με τις λέξεις. Έτσι, λοιπόν, και όσο αφορά στα πράσινα άλογα, κάποιοι θεωρούν πως η κανονική γραφή είναι «πράσσειν άλογα», το να πράττει δηλαδή κανείς παράλογα, χωρίς λογική. Ωστόσο, ψάχνοντάς το λίγο παραπάνω, δεν είναι τελικά σίγουρο πιο από τα δυο είναι σωστό («πράσσειν άλογα» ή «πράσινα άλογα»), γιατί την έκφραση πράσινα άλογα την συναντάμε και σε άλλες γλώσσες και ουσιαστικά αναφέρεται σε κάτι που δεν υπάρχει, κάτι τρελό και ανήκουστο. Ο Στέφανος πιστεύω θέλησε να παίξει από τη μια μεριά με το παράλογο που έχει το έργο ως συνθήκη – μια ινδιάνικη κατάρα που απειλεί να μεταμορφώσει όλον τον δυτικό κόσμο σε πράσινα άλογα – και με τα ευτράπελα που αυτή φέρνει, αλλά από την άλλη και με τη ζωώδη πλευρά, τις ορμές, τα ένστικτα ή ακόμη και τη φύση μας ως ζώα, που οι άνθρωποι έχουμε λίγο ξεχάσει στην ανάγκη μας να ευχαριστήσουμε τους γύρω μας και να είμαστε σωστά και υποδειγματικά μέλη μιας κοινωνίας.

Ε: Και κάτι που αφορά την Κωνσταντίνα, που θαυμάζω από μικρός, πολύ: Τι σε εμπνέει πολύ έντονα στη δουλειά σου; Ποια συνθήκη στη ζωή σου, επιβεβαιώνει το «ηθοποιός, σημαίνει φως»;

Α: Έμπνευση για κάθε ηθοποιό, σκηνοθέτη, συγγραφέα πιστεύω είναι οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζεσαι. Όταν βρίσκεσαι με ανθρώπους που μιλάτε την ίδια γλώσσα, που ονειρεύεστε ίδιες αξίας πράγματα, που τους βλέπεις να δημιουργούν και το κεφάλι σου γεμίζει με εικόνες και ιδέες, όλο αυτό σε κάνει να εμπνέεσαι και να θες να δουλεύεις ασταμάτητα χωρίς να νιώσεις στιγμή κουρασμένος και άδειος. Νιώθω πολύ τυχερή που τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι διπλά σε τέτοιους ανθρώπους. Με τον Στέφανο Παπατρέχα και τον Λάζαρο Βαρτάνη, ένιωσα από την πρώτη στιγμή ότι μπορώ να πω τα πάντα και να συνεννοηθούμε, χωρίς καν να ανοίξω το στόμα μου. Όλο αυτό είναι το φως. Σε μια κοινωνία με πολλά σκοτάδια, μπαίνεις στο θέατρο με τέτοιους ανθρώπους και όλα γίνονται πιο φωτεινά.

Σε υπερευχαριστούμε Κωνσταντίνα 😊

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας
Φωτογραφίες Παράστασης: Μάκης Γκαρτζόπουλος

Μιχάλης Σεβαστέρης. Τι να πούμε για αυτόν τον εξαίρετο κωμικό, αλλά και άνθρωπο. Τζογαδόρος, αλλά δε του αρέσει καθόλου να «Τζογάρει» τις ζωές των ζώων. Vegan, λοιπόν, επίσης! Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Μαλέκα και τον cityvibes.gr, με αφορμή την παράστασή του στο Λοσάντζελε είναι απλά worth reading.

Ε: Πόσο καιρό είσαι vegan και πώς ξεκίνησες;

Α: Είμαι εδώ και 12 χρόνια. Από μικρό παιδί είχα προβληματισμούς πάνω σε αυτό το θέμα. Στα 18 μου πρώτη φορά υιοθέτησα δύο γατιά και ένιωσα πως ήρθα πιο κοντά με όλα τα ζώα. Έτσι αποφάσισα αυτό που τόσο καιρό σκεφτόμουν ότι μου ταιριάζει να το δοκιμάσω και σαν πράξη. Στην αρχή ήταν δύσκολα αλλά μόλις βρήκα τα βίγκαν φαγητά που σου ταιριάζουν, έγινε μία συνήθεια και δεν ένιωθα ότι μου λείπει κάτι. Πέρα από βιταμίνη Β12. Πάρτε συμπλήρωμα.

Ε: Τι σε εμπνέει περισσότερο στο «Λοσάντζελε» σαν χώρος;

Α: Ότι είναι ένας χώρος που φτιάχτηκε ειδικά και μόνο για την τέχνη του stand up comedy! Είναι μια πολύ πρωτοποριακή και τολμηρή κίνηση για την Ελλάδα! Παίζω εκεί σχεδόν 2 χρόνια και όλες αυτές οι εμφανίσεις που έχω κάνει στο Λοσάντζελε με βοήθησαν πολύ να διαμορφωθώ σαν κωμικός.

Ε: Διαβάζοντας για το πόκερ και την ενασχόλησή σου με αυτό, θα σου θέσω μια τριάδα και θέλω κατάταξη: ύπνος, σεξ, πόκερ.

Α: Προτιμώ όλα σε ένα. Στριπ πόκερ στο όνειρό μου.
Όχι οκ. 1. Πόκερ, γιατί άμα χάνω δε θα μπορώ ούτε να κοιμηθώ, ούτε να κάνω σεξ. 2 ύπνος. Για να ξυπνήσω και να ξαναπαίξω πόκερ. 3 σεξ. Αλλά μόνο αν με πληρώσουν κανα 20€ για να κάνω.

Ε: Νιώθεις καθόλου “influencer”; όχι απαραίτητα όπως οι instagrammers, παρά με την πραγματική του έννοια: πιστεύεις ότι κάποιος εμπνέεται από σένα; το έχεις νιώσει;

Α: Έχω γίνει γνωστός ως τζογαδόρος οπότε το πολύ-πολύ να ενέπνευσα κάποιον να παίξει το εξοχικό του. Ελπίζω να το διπλασίασε.

Ε: Υπάρχουν άτομα στο χώρο του stand up που θαυμάζεις ή/και θα ήθελες να συνεργαστείτε; (αν δεν έχει γίνει ήδη)

Α: Θαυμάζω αρκετά άτομα στο χώρο. Οι κωμικοί που θεωρώ τους καλύτερους και συστήνω σε όλους να δουν είναι Μαθιουδάκης – Βύρωνας, Χριστοφορίδης, Cain. Ελάτε γκεστ στο τζογαδόρο με γυαλί ηλίου και μπλε φουσκοτό μπουφάν.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Μιχάλη!

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλεκας

📌 Πού: Arch Club΄Live Stage, Κωνσταντινουπόλεως 111, Βοτανικός
📅 Πότε: Κυριακές 25/2, 3 & 10 Μαρτίου στις 21:00
💵 Εισιτήρια: 15 € (προπώληση), 19 € (πόρτα)
Ειδική τιμή εισιτηρίου Θέασης (Α.με.Α. / άνεργοι / φοιτητές / ειδικές κατηγορίες με την επίδειξη της αντίστοιχης κάρτας): 11€ και 12€
Προπώληση: εδώ και στα δίκτυα καταστημάτων των Public, Nova, Media Markt, Shell, BP, EKO, Metro, My Market.
Διάρκεια: 90’
Παραγωγή: HAH Comedy / TMR Entertainment Group
Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

*Ο χώρος είναι προσβάσιμος σε ΑμεΑ.

Στις παραστάσεις της δεν έπεφτε καρφίτσα. Ε, ήταν μονόδρομος! Η Κατερίνα Βρανά ξαναχτυπά στο Arch Club Live Stage με την «Ντερμπεντέρισσα», προσθέτοντας 3 extra παραστάσεις.

Εθιστικά αστεία και πιο τρυφερή από ποτέ. Όσοι την είδατε, ξέρετε. Όσοι δεν την είδατε ακόμη, τι περιμένετε; Σπεύσατε να κλείσετε το εισιτήριο για μια τέλεια βραδιά!

• Ποια είναι τα τέσσερα μοναδικά επαγγέλματα που δεν μπορεί να κάνει μια γυναίκα;
• Ποια είναι η πιο κολλητή άσπονδη φίλη της που την ακολουθεί σαν στόκερ παντού τις πιο ακατάλληλες στιγμές;
• Πώς ένα καινούριο ζευγάρι ψηλοτάκουνες γόβες μπορεί να φτιάξει τη μέρα σου;
• Γιατί, ενώ οι καιροί αλλάζουν, οι ενδυματολογικές επιλογές των ανδρών περιορίζονται;
• Ξέρετε μήπως αν υπάρχει μια λέξη που να εμπεριέχει όλες τις ιδιότητες μιας δυναμικής, έξυπνης, αλανιάρας και θαρραλέας γυναίκας;

Τα τελευταία επτά χρόνια ήταν αρκετά επεισοδιακά για την Κατερίνα. Τα τελευταία τέσσερα ήταν επεισοδιακά για όλο τον κόσμο. Μετά από ένα σχεδόν θανατικό, μία αναπηρία, μία πανδημία, δύο καραντίνες και τρεις παραστάσεις (“Staying Alive”, Το διαδικτυακό «Καλή Βρανοχρονιά» και το επετειακό «Φέτα, Σεξ και Αναπηρία»), η αγαπημένη stand up κωμικός έρχεται με σπαρταριστό υλικό μέσα από το οποίο αναρωτιέται πού βρίσκεται και πού βρισκόμαστε σήμερα.

Με την μοναδική, χαρακτηριστική της ματιά, η Κατερίνα εξετάζει πώς αισθάνεται η ίδια ως γυναίκα και ως κωμικός με τα στερεότυπα και τις έμφυλες προκαταλήψεις, πώς και αν η αναπηρία έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα της, τη θηλυκότητά της, τη σεξουαλικότητα και το χιούμορ της, ενώ μιλά για όλες εκείνες τις μικρές και μεγάλες χαρές που μπορούν να σου φτιάξουν την ημέρα.

Μια βαθιά ειλικρινή και απολαυστικά αστεία παρατήρηση όσων ζούμε σήμερα και συχνά δεν θίγουμε, ιδωμένα μέσα από το απίθανα κωμικό φίλτρο της Κατερίνας Βρανά. Της φίνας, της ντερμπεντέρισσας.