Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σπάρτης και στο βαθύτερο τμήμα του έχουν βρεθεί σκελετοί.

Εσείς γνωρίζατε πως η μυθική και τόσο πολυσυζητημένη καταβόθρα της Αρχαίας Σπάρτης Καιάδας υπάρχει στην πραγματικότητα;  Κι όμως ο Καιάδας υπάρχει και βρίσκεται στο χωριό Τρύπη της Λακωνίας λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη της Σπάρτης.

Μπορεί να μην έχει την μορφή που οι περισσότεροι φαντάζονται, δηλαδή ένας τεράστιος κρατήρας στην γη με ατελείωτο βάθος όμως είναι εξίσου εντυπωσιακός ειδικά από κοντά.

Δείτε το βίντεο:

Ο Καιάδας αρχικά μοιάζει με μια σχισμή σε ένα κονικό ύψωμα στο τελείωμα του χωριού όταν όμως πλησιάσεις κοντά του τότε το θέαμα γίνεται άκρως εντυπωσιακό. Στην βάση της σχισμής δημιουργείται μια διπλή είσοδος με κάθετη ροή από όπου βγαίνει πολύ έντονος και κρύος αέρας και για όσο μπορείς να διακρίνεις μέσα σε αυτό σου δίνει την εντύπωση πως οδηγεί στα τάρταρα της γης.

Είναι σπηλαιοβάραθρο με ερευνημένο τμήμα μήκους περίπου 50 μ. Η σημερινή είσοδός του, πλάτους περίπου 0,50 μ., βρίσκεται περίπου 30 μ. ψηλότερα από τον δρόμο. Η αρχική είσοδος, σε ακόμα ψηλότερο επίπεδο, δεν είναι ορατή σήμερα.

Ο κύριος όγκος των ανθρώπινων οστών είναι συγκεντρωμένος στο βαθύτερο τμήμα του σπηλαιοβάραθρου. Οστά βρέθηκαν και σε φυσικές σχισμές ή εσοχές αρκετά ψηλότερα από το σημερινό δάπεδο. Πρόκειται, σύμφωνα με τα συμπεράσματα της ανθρωπολογικής μελέτης, για σκελετούς κυρίως ώριμων ανδρών και λίγων γυναικών που κατέληξαν εκεί ως ακέραια σώματα και όχι ως διαμελισμένα οστά. Το σπηλαιοβάραθρο μπορεί να συνδεθεί με τις ιστορικές μαρτυρίες σχετικά με τη μορφή και τη χρήση του σπηλαίου Καιάδα από τους Σπαρτιάτες κατά τη διάρκεια των Μεσσηνιακών πολέμων (8ος-5ος αιώνας π.Χ.), για κατακρήμνιση των εχθρών και των καταδίκων τους. Λείπουν όμως προς το παρόν τεκμήρια για την ακριβή χρονολόγηση του οστεολογικού υλικού.

Το σπήλαιο δεν αποτελεί οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο.

Ο κατακρημνισμός σε βάρα­θρο εφαρμοζόταν ακόμη και στην Αθήνα, στην Κόρινθο,στους Δελφούς.και στην Θεσσαλία. Στη Θεσσαλία αυτός ο τόπος τιμωρίας ονομαζόταν ”Κόρακες”.Ακόμη και σήμερα πολύ συχνά όταν κάτι ή κάποιος μας θυμώνει, του βγάζουμε εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τον κόρακα…λέμε δηλαδή την γνωστή σε όλους μας φράση “άι στον κόρακα!” Η φράση που συναντάται στα αρχαία κείμενα είναι “πέμπειν ἐς κόρακας”. Εκτός από το αυτονόη­το μαρτύριο, η ποινή εμπεριείχε και με­ταφυσικές προεκτάσεις, καθώς το σώμα παρέμενε άταφο και η ψυχή αδυνατούσε να λυτρωθεί.Υπήρχαν όμως μέρη στα όποια άφηναν τα δύσμορφα και άρρωστα μωρά να τα μεγαλώσουν οι είλωτες. Ο Καιάδας έχει μάλλον κακώς ταυτιστεί με τους Αποθέτες τον τόπο δηλαδή που οι Σπαρτιάτες απέθεταν τα μη αρτιμελή βρέφη, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος και μόνον αυτός, στον βίο του Λυκούργου

Οι σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι αυτή την τύχη είχαν μόνο τα παιδιά με βαριές δυσμορφίες και όχι ελαφρές αναπηρίες, αλλά και παιδιά από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες.

Πηγή

Τελικά κάτι κάναμε σωστά τόσο καιρό.

ν θέλεις να έχεις μια λαμπρή σταδιοδρομία στον εργασιακό τομέα, τότε θα πρέπει να αγαπήσεις περισσότερο τον εαυτό σου, σύμφωνα με μια νέα έρευνα. Την έρευνα έτρεξε η Univia και σε αυτήν πήραν μέρος 1012 άτομα, τα οποία ρωτήθηκαν για τη συχνότητα αυνανισμού τους, αλλά και τη δουλειά τους.

Τα αποτελέσματα, λοιπόν, έδειξαν πως όσοι αυνανίζονταν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα είχαν καλύτερες θέσεις εργασίας, αλλά και καλύτερους μισθούς.

Η Univia εξήγησε σχετικά πως “όσοι αυνανίζονταν συχνά, είχαν περισσότερες πιθανότητες να βρουν δουλειά, να κρατήσουν καλές θέσεις και να διεκδικήσουν υψηλότερες μισθούς”.

Στη συνέχεια της έρευνας φαίνεται πως όσοι δεν αυνανίζονταν συχνά είχαν κατά μέσο όρο ένα μισθό που έφτανε τα 44.000 δολάρια το χρόνο, ενώ αντίθετα όσοι το έκαναν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα είχαν κατά μισθό κατά μέσο όρο 47.000 δολαρίων.  Επίσης, οι δεύτεροι είχαν 8% περισσότερες πιθανότητες να ζητήσουν αύξηση και να την πάρουν.

Αν και δεν υπάρχει ακόμα ασφαλής εξήγηση, οι ερευνητές επισημαίνουν πως ο αυνανισμός συνδέεται με την αυτοπεποίθηση.

Όπως εξήγησαν, “ο αυνανισμός μπορεί να συνδέεται με την αυτοπεποίθηση, αλλά και το θάρρος που χρειάζεσαι για να ζητήσεις από τον ανώτερό σου να σου δώσει αυτό που αξίζεις και τελικά να καταφέρεις να το πάρεις”.

Κάτι παραπάνω φαίνεται πως ξέρουν στην εταιρεία LELO UK, που έχουν αποφασίσει να κάνουν σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις ‘δώρο’ στους εργαζομένους τους μια μέρα ρεπό για αυνανισμό. Όπως υποστηρίζουν αυτό τους κάνει χαρούμενους και έξτρα παραγωγικούς.

Πηγή

Κάθε χρόνο, από τα μέσα Φεβρουαρίου έως τα μέσα Μαρτίου, ένα μεγάλο γεγονός συμβαίνει στο Εθνικό Πάρκο Wapusk που βρίσκεται στον Καναδά: Για πρώτη φορά οι πολικές αρκούδες βγαίνουν από τις σπηλιές τους μαζί με τα τεσσάρων μηνών μωρά τους.

Πέρυσι, η Ντέιζι Τζιλαρντίνι, μια επαγγελματίας φωτογράφος άγριας φύσης, αποφάσισε να πάει στο πάρκο για να αποθανατίσει με τον φωτογραφικό της φακό αυτές τις όμορφες στιγμές.

Αλλά το εγχείρημα της ήταν κάθε άλλο παρά εύκολο.. Η Ντέιζι έμεινε έξω στο πολικό κρύο 13 ολόκληρες ημέρες, περιμένοντας μπροστά από το σπήλαιο τις αρκούδες να εμφανιστούν. Η θερμοκρασία εκείνων των ημερών: -50 ° Κελσίου! Χρειάζεται κουράγιο και μόνο να το σκεφτείς!

Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες της..

Πηγή

To Prado της Μαδρίτης δεν είναι το πρώτο. Το Λούβρο στο Παρίσι, το Metropolitan Museum of Art, αλλά και η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου διαθέτουν πρόγραμμα αφής σε ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες, το οποίο επιτρέπει στους επισκέπτες με προβλήματα όρασης να νιώσουν τα έργα με τα δάκτυλα τους.

Ωστόσο, το ισπανικό Pradο πραγματικά πρωτοπορεί καθώς χρησιμοποιεί τεχνικές 3D, ώστε να αναπαράξει δεκάδες σπουδαία έργα τέχνη σε τρισιδιάστατη μορφή. Τώρα οι επισκέπτες του μεγάλου ισπανικού μουσείου θα μπορούν να αισθανθούν με τα χέρια του  έργα του Goya και του Velazquez με έναν μη οπτικό τρόπο.

Σύμφωνα με τον κατάλογο της έκθεσης, μπορεί επίσης κανείς να νιώσει πίνακα του Ελ Γκρέκο και τη διάσημη Mona Lisa του Ντα Βίντσι ανάμεσα σε άλλα. Μάλιστα, υπάρχει και μια διαδικτυακή πλατφόρμα που περιέχει όλα τα έργα που είναι διαθέσιμα ή θα προστεθούν στη συλλογή του μουσείου, παρέχοντας και επιπλέον πληροφορίες. Τέλος, η έκθεση περιέχει ενημερωτικά κείμενα σε γραφή braille και ακουστικό υλικό που συνοδεύει τα έργα, αλλά και αδιαφανή γυαλιά, τα οποία συνδυαστικά μετατρέπουν την επίσκεψη στο χώρο σε μια αξέχαστη εμπειρία.

Πηγή

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος χωρίς αδέσποτα σκυλιά;

Η Ολλανδία πήρε το προβάδισμα και τους έσωσε βρίσκοντας σε όλους ένα σπίτι.

Η κυβέρνηση έλαβε συγκεκριμένες ενέργειες για να το επιτύχει με την εφαρμογή της μεθόδου PSVIR (επιλογή, αποστείρωση, εμβολιασμός, αναγνώριση και επιστροφή).

Από τον 19ο αιώνα, η Ολλανδία είχε έναν τεράστιο πληθυσμό σκύλων. Σχεδόν κάθε οικογένεια στη χώρα είχε ένα σκυλί ως κατοικίδιο, επειδή οι άνθρωποι το έβλεπαν ως σύμβολο της κοινωνικής κατάστασης.

Αλλά ο μεγάλος αριθμός σκύλων που ζούσαν εκεί πυροδότησε ένα ξέσπασμα λύσσας που σύντομα έγινε μια από τις κύριες αιτίες θανάτου. Από φόβο, πολλοί ιδιοκτήτες άρχισαν να εγκαταλείπουν τα κατοικίδια ζώα τους και από τότε που η ενέργεια αυτή θεωρήθηκε νόμιμη, οι δρόμοι γέμισαν με αδέσποτα σκυλιά όλων των ειδών.

Ημέρες στείρωσης

Η Ολλανδία ήθελε να αλλάξει αυτές τις ατυχείς περιστάσεις. Άρχισαν να το κάνουν με την οργάνωση ημερών κατά τις οποίες η στείρωση και ο ευνουχισμός ήταν υποχρεωτικοί. Όλα ήταν δωρεάν. Η κυβέρνηση κάλυψε όλα τα έξοδα. Κάθε σκύλος είχε επίσης δωρεάν ιατρικές εξετάσεις για να επαληθεύσει ποια εμβόλια και ιατρικές υπηρεσίες χρειάζονταν.

Νόμοι κατά της εγκατάλειψης

Για να πάρει περισσότερο έλεγχο και να τερματίσει το πρόβλημα μια για πάντα, η κυβέρνηση ψήφισε ένα νόμο που προστατεύει τα ζώα και ενέκρινε έναν άλλο νόμο σχετικά με την υγεία και την καλή διαβίωση των ζώων.

Η νέα νομοθεσία ενθάρρυνε τους ιδιοκτήτες να παρέχουν στα κατοικίδια ζώα κατάλληλη μεταχείριση και να εξαλείφουν τις καταχρήσεις. Εάν οι ιδιοκτήτες δεν τους ακολούθησαν, θα μπορούσαν να τιμωρηθούν με φυλάκιση έως 3 χρόνια και πρόστιμο μεγαλύτερο από 16.000 δολάρια.

Υψηλότεροι φόροι για την αγορά σκύλων αναπαραγωγής

Οι άνθρωποι που αποφασίζουν να έχουν σκύλο στο σπίτι συνήθως επιλέγουν να υιοθετήσουν ή να αγοράσουν σκυλιά αναπαραγωγής επειδή θεωρούν ότι είναι πιο όμορφα και υγιή.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ολλανδική κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τους φόρους για την αγορά σκύλων στα καταστήματα.

Κατά συνέπεια, αυτό το πρόσθετο βάρος ανάγκασε τους ιδιοκτήτες σκύλων να αρχίσουν να εξετάζουν άλλους τρόπους για να πάρουν κατοικίδια ζώα και αύξησαν την πιθανότητα αδέσποτου υιοθεσίας σκύλου.

Εκστρατείες ευαισθητοποίησης

Το κράτος άρχισε επίσης να εκτελεί μια άλλη εκστρατεία ευαισθητοποίησης. Αυτή τη φορά οι άνθρωποι είχαν την ευκαιρία να φροντίσουν τα άστεγα κουτάβια.

Σιγά-σιγά οι άνθρωποι δέθηκαν μαζί τους και πάνω από ένα εκατομμύριο αδέσποτα σκυλιά κατάφεραν να βρουν μια οικογένεια και ένα ασφαλές μέρος για να ζήσουν.

Η επιχείρηση αυτή είχε τεράστιο αντίκτυπο στους πολίτες και οδήγησε το 90% του πληθυσμού να υιοθετήσει ένα σκυλί ως κατοικίδιο ζώο.

Ένα ευτυχές τέλος για τα κουτάβια

Σήμερα, τα κουτάβια που ζουν στην Ολλανδία δεν ζουν μόνο άνετα στα σπίτια, αλλά είναι επίσης αποδεκτά στα περισσότερα καταστήματα, εστιατόρια και άλλες εγκαταστάσεις της χώρας.

Πηγή

Το NBA αποχαιρέτησε χθες με το δικό του μοναδικό τρόπο τον αδικοχαμένο Kobe Bryant με ένα συγκλονιστικό video.

Σύμφωνα με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών, 129 εκατομμύρια εκτάρια δάσος, έκταση ίση με το μέγεθος της Νότιας Αφρικής έχουν χαθεί για πάντα από τη γη από το 1990. Κάθε χρόνο επίσης χάνεται σε δάσος μία περιοχή ίση με το μέγεθος του Παναμά.

Το 15% των εκπομπών αερίου του θερμοκηπίου προέρχεται από την αποψίλωση των δασών. Αμέτρητα είδη φυτών και ζώων χάνουν τον οικότοπό τους κάθε ημέρα, εξέλιξη που είναι απόλυτα καταστροφική για τον πλανήτη μας και δεν μπορούμε πολύ απλά να επιτρέψουμε να συνεχιστεί.

Τι μπορείς όμως να κάνει μπροστά στη μεγάλη καταστροφή; Μπορεί να γίνει κάτι από τον καθένα ώστε να υπάρξει διαφορά προς το καλύτερο; Ο Βραζιλιάνος φωτογράφος Sebastião Salgado και η γυναίκα του Lélia Deluiz Wanick Salgado αποφάσισαν να δείξουν πως μια μικρή ομάδα παθιασμένων και αφοσιωμένων ανθρώπων μπορεί να αντιστρέψει την αποψίλωση των δασών και να ξεκινήσει πετυχημένες προσπάθειες αναδάσωσης.

Ο Salgado είναι ένας ιδιαίτερα αναγνωρισμένος και πετυχημένος φωτογράφος, ο οποίος έχει κερδίσει κάθε σημαντικό βραβείο στο φωτορεπορτάζ και έχει κυκλοφορήσει πολλά βιβλία. Στη δεκαετία του ’90 εξουθενωμένος σωματικά και συναισθηματικά από τη γενοκτονία στη Ρουάντα, επέστρεψε στην πατρίδα του στη Βραζιλία, σε μια περιοχή που κάποτε ήταν ένα πλούσιο τροπικό δάσος. Αντικρίζοντας το θέαμα σοκαρίστηκε, καθώς η περιοχή είχε γίνει άγονη και είχε μείνει χωρίς άγρια ζωή. Παρόλα αυτά η γυναίκα του Lelia πίστευε ότι μπορούσε ο τόπος να βρει πάλι τη χαμένη του ομορφιά.

«Η γη ήταν τόσο άρρωστη όσο εγώ – τα πάντα ήταν κατεστραμμένα», δήλωσε ο Salgado στον Guardian το 2015. «Μόλις το 0,5% της γης ήταν καλυμμένο από δέντρα. Τότε η σύζυγός μου είχε μια υπέροχη ιδέα να φυτεύσουμε και να ζωντανέψουμε το δάσος. Και όταν αρχίσαμε να το κάνουμε, τότε όλα τα έντομα, τα πουλά και τα ψάρια επέστρεψαν. Χάρη στην αύξηση των δέντρων, αναγεννήθηκα κι εγώ».

Ο Sebastiao και η Lelia ίδρυσαν το ινστιτούτο Terra, μια μικρή οργάνωση που έχει φυτέψει από τότε 4 εκατομμύρια φυτά και έχει αναστήσει το δάσος. «Ίσως έχουμε λύση», ανέφερε ο Salgado. «Υπάρχει μια οντότητα στον πλανήτη μας που μπορεί να μετατρέψει το διοξείδιο του άνθρακα σε οξυγόνο, που είναι το δέντρο. Πρέπει να ξαναφυτέψουμε τα δάση.»

Ωστόσο σημειώνει ότι η αναδάσωση πρέπει να είναι προσεκτική: «Χρειαζόμαστε δάση από γηγενή δέντρα. Διαφορετικά τα ζώα δεν πρόκειται να έρθουν και τα δάση θα παραμείνουν σιωπηλά.»

Αφού εξασφάλισαν να φυτευθούν μόνο γηγενή φυτά, η περιοχή γνώρισε αξιοσημείωτη ανάπτυξη τα επόμενα 20 χρόνια. Η άγρια ζωή επέστρεψε και εκεί όπου υπήρχε θανατηφόρα σιωπή, τώρα υπάρχει μια «κακοφωνία» από καλέσματα πουλιών και ζουζουνίσματα εντόμων.

Συνολικά έχουν επιστρέψει 172 είδη πουλιών, όπως και 33 είδη θηλαστικών, 293 είδη φυτών, 15 είδη ερπετών και 15 είδη αμφίβιων. Ένα ολόκληρο οικοσύστημα ξαναχτίστηκε από το μηδέν.

Το πρότζεκτ ενέπνευσε εκατομμύρια κόσμου, καθώς έδωσε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα οικολογική δράσης που δείχνει πόσο γρήγορα το περιβάλλον μπορεί να επανέλθει με συλλογικές και μελετημένες δράσεις.

Πηγή

Η Amy Hehe είναι η γυναίκα που επέλεξε ν’ αφήσει τη ζωή της πίσω και να ξεκινήσει μία νέα, ανοίγοντας νοσοκομείο για τα ορφανά παιδιά στην Κένυα.

Η ιστορία της Amy Hehe πρέπει να διαδοθεί με οποιονδήποτε τρόπο σε όλον τον κόσμο. Είναι η επιλογή της ζωής μιας νεαρής Αμερικανίδας που αποφάσισε να δώσει ζωή στο όνειρό της, να βοηθήσει αυτούς που είναι άρρωστοι και έχουν ανάγκη.

Η Amy άφησε τα πάντα για να ανοίξει ένα νοσοκομείο και κέντρο βοήθειας στην Κένυα, με ασθενείς ορφανά και άρρωστα παιδιά, των οποίων η ζωή δεν έχει σίγουρα παρουσιάσει την καλύτερη πλευρά της.

Στο πλευρό της ο σύζυγός της

Μόλις 13 ετών, η Amy είχε ήδη καταλάβει ποια θα ήταν η πορεία της ζωής της. Πέταξε τα πάντα και άνοιξε ένα νοσοκομείο, έχοντας στο πλευρό της τον Ρομπ, τον σύζυγό της, ο οποίος είναι χαρούμενος που μοιράζεται ένα έργο ζωής.

Η Amy αντιμετωπίζει, βοηθά και δίνει ελπίδα σε πολλά μικρά παιδιά που πάσχουν από υποσιτισμό, ελονοσία, τραύματα πολέμου, HIV, τα οποία χωρίς την υποστήριξη της, θα είχαν εγκαταλειφθεί στον εαυτό τους.

Παραδέχεται ότι είναι δύσκολο το όλο εγχείρημα

“Αν και αυτή η ζωή είναι η πραγματοποίηση ενός ονείρου μου, είμαι η πρώτη που παραδέχομαι ότι δεν είναι καθόλου εύκολο”, ανέφερε η Amy σε πρόσφατη συνέντευξη.

Το περιβάλλον της Κένυας στην πραγματικότητα, εκτός από το ότι είναι ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, παρουσιάζει δυσκολίες και παγίδες κάθε είδους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επιλογή να ρίξετε τα πάντα και να ανοίξετε ένα νοσοκομείο και ένα κέντρο εξυπηρέτησης καθιστά αυτή την ιστορία μοναδική και απόλυτη αξία.

Χρειαζόμαστε παραδείγματα που μας προσκαλούν να προβληματιστούμε και σίγουρα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Πηγή

Ομογενής που ζούσε στο Σαν Φρανσίσκο και έφυγε από τη ζωή πριν από κάποια χρόνια, είχε ως τελευταία επιθυμία να δωριθεί μετά θάνατον η περιουσία του στο Παναρκαδικό νοσοκομείο και το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

Οπως αναφέρει το ρεπορτάζ της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Τρίπολης (DRT), ο Διοικητής του Νοσοκομείου, Αναστάσιος Τζανής, έλαβε ένα email από τον Γενικό Πρόξενο του Σαν Φρανσίσκο, μέσω του οποίου του γνωστοποιήθηκε η ύπαρξη διαθήκης ενός εκλιπόντα Ελληνοαμερικανού, ο οποίος επιθυμεί να μοιραστεί από 1 εκατομμύριο ευρώ στο Παναρκαδικό Νοσοκομείο και το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, αντίστοιχα.

Τζανής: «Δώρο εξ ουρανού»

Σύμφωνα με τον διοικητή του νοσοκομείου κ.Τζανή: «Χτες μας ήρθε ένα email από τον Γενικό Πρόξενο στο San Francisco Αντώνη Σγουρόπουλο, όπου μας γνωστοποιείται πως ομογενής που έχει φύγει από την ζωή εδώ και κάποια χρόνια, δώρισε στο Παναρκαδικό νοσοκομείο 1.000.000 δολάρια», τόνισε μεταξύ άλλων, ενώ συμπλήρωσε:

«Είναι ένα δώρο που μας ήρθε εξ ουρανού. Αν μάλιστα σε αυτό συμπεριλάβουμε και την δωρεά που μας κάνει ο συμπατριώτης μας ο κ.Τσιώλης – όπου δημιουργούμε καινούργιων τμήμα εμφραγμάτων και εγκεφαλικών με τέσσερα κρεβάτια και τον καλύτερο εξοπλισμό που υπάρχει στην αγορά – νομίζω πως κάνουμε μια πολύ καλή αρχή».

Πηγή

Ένα μάτσο εφημερίδες, φτηνά υφάσματα και λίγη κόλα συνέθεσαν τα παιδικά όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Μπάρμπα Μυτούσης, ο καλοκάγαθος θείος, ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα τα ανιψάκια του συνέδεσαν για δέκα ολόκληρα χρόνια στη τηλεόραση και 45 χρόνια σε όλη την Ελλάδα την αποτελεσματικότερη… απόδραση της πιτσιρικαρίας από τη πραγματικότητα.

Ήταν το δικό τους «μαγικό χαλί» με το οποίο ταξίδευαν στη χώρα του ονείρου και του παραμυθιού.

Ο Μπαρμπα Μυτούσης τα είχε τα χρονάκια του όταν έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο στα 1966. Είχε… γεννηθεί την 1η Μαρτίου 1939 από την Ελένη Θεοχάρη Περάκη στην Αθήνα. Μεγάλωσε δύσκολα με Πόλεμο και Κατοχή. Πάντα όμως είχε τη διάθεση να διασκεδάζει τους μικρούς του φίλους.

Μέσα στα ταραγμένα εκείνα χρόνια τριγυρνούσε την Ελλάδα δίνοντας παραστάσεις προσπαθώντας να χορτάσει γέλιο τα πεινασμένα – κυριολεκτικά – παιδάκια.

Την 1η Νοεμβρίου 1966, ημέρα Τρίτη, ο καλοκάγαθος θείος, η παμπόνηρη Σουβλίτσα και ο αγαθούλης Κλούβιος, τελευταία άφιξη στις παραστάσεις εμπνευσμένος από τις Κλαψωδίες της Αλκης Ζέης, έκαναν την εμφάνισή τους στους ελάχιστους τηλεθεατές που διέθεταν τότε τηλεοπτικές συσκευές.

Η εκπομπή αρχικά ήταν 15ήμερη και διαρκούσε 15 λεπτά. Από τον Φεβρουάριο του 1967 όμως έγινε εβδομαδιαία και ημίωρη.

Ποιοι όμως κρύβονταν πίσω από τις κούκλες; Η Ελένη Θεοχάρη Περάκη ήταν η δημιουργός του «Κουκλοθεάτρου Αθηνών». Είχε γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια το 1919, είχε σπουδάσει Ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι κι από τα είκοσι χρόνια της δόθηκε ολόψυχα στο δημιούργημά της. Οι κούκλες, φτιαγμένες από φτηνά υλικά, έπαιρναν ζωή από την ίδια και τις συνεργάτιδές της.

Τρεις ηθοποιοί, η Ελένη Κοτσίρη που έγραφε και τα κείμενα, η Επη Πρωτονοτάρου και η Κούλα Κατσούρη που είχε και τις δημόσιες σχέσεις ήταν ο βασικός πυρήνας. Από κοντά και η σκηνογράφος Ανθούλα Ξανθού – Σταυριανού.

Τη μουσική είχε αναλάβει η Ερση Παπαστάμου.

Από το 1970 το «Κουκλοθέατρο Αθηνών» απέκτησε και στέγη, εκτός τηλεόρασης. Στο θεατράκι της ΧΕΝ όπου κάθε χειμώνα έδινε παραστάσεις, ενώ το καλοκαίρι γύριζε την περιφέρεια.

Η εκπομπή αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους. Για δέκα ολόκληρα χρόνια είχε σταματήσει το ρολόι του χρόνου. Όλα αυτά τα χρόνια ούτε ο θείος, ούτε τα ανίψια μεγάλωσαν.

Την Πρωτοχρονιά του 1976 μεταδόθηκε το τελευταίο επεισόδιο. Την επόμενη Πέμπτη προβλήθηκε μια ξένη παραγωγή, το «Μπράντι Κιντς» κι αμέσως μετά πήραν τη θέση του τα «Ελληνικά παραμύθια», μια σοβαρή προσπάθεια για να αποδοθούν με θεατρικό τρόπο τα λαϊκά παραμύθια.

Ακούστε ένα επεισόδιο της σειράς

Οι τίτλοι των επεισοδίων των πρώτων εκπομπών

Η περιέργεια της Σουβλίτσας (1-11), η ακαταστασία της Σουβλίτσας (15-11), η τεμεπλιά του Κλούβιου (29-11), ο πονόδοντος και το πιπέρι (13-12), ο Αη Βασίλης (27-12), η σάκα (10-1), η σουβλίτσα ζωγράφος (24-1), η Σουβλίτσα ζαχαροπλάστης (7-2), ο Κλούβιος, η Σουβλίτσα και τα μαθήματα (14-2), η Σουβλίτσα και ο Παπίνος (21-2), ο Κλούβιος και η Σουβλίτσα μασκαράδες (7-3), το τσίρκο Μπάλο Μπάκα (14-3), η καρδερίνα στο κλουβί (21-3), το μικρούτσικο το Νιό (28-3).

Πηγή