Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:

Η Gillian ήταν μόλις 8 ετών, όμως το μέλλον της δε φαινόταν πολύ ευοίωνο. Δεν τα πήγαινε καθόλου καλά στο σχολείο. Τα γράμματα της ήταν χάλια, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, δεν έγραφε καλά στα τεστ. Σηκωνόταν συνεχώς όρθια μέσα στην τάξη, κοιτούσε έξω από το παράθυρο, παρέσερνε και τα υπόλοιπα παιδιά. Ο δάσκαλος αναγκαζόταν συνεχώς να τη συνετίζει και να τη μαλώνει.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Το σχολείο της θεώρησε ότι έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία και φέρεται έτσι. Τη δεκαετία του 1930 δεν υπήρχε καν σαν έννοια το ADHD (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας). Οπότε μη γνωρίζοντας τι ακριβώς κάνει το κορίτσι τόσο υπερκινητικό, σύστησαν στη μητέρα της να την πάει σε ψυχολόγο.

Και όντως, ανήσυχη και αγχωμένη η μητέρα της την πήγε σε ψυχολόγο για αξιολόγηση. Η μικρή έκατσε σε έναν μεγάλο δερμάτινο καναπέ και κουνούσε συνεχώς τα πόδια της. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχει πιθανότητα από την αξιολόγηση να την πάνε σε ειδικό σχολείο, σταμάτησε. Αγχωμένη για την εντύπωση που θα έκανε, κάθισε πάνω στα χέρια της για να μην τα κουνάει νευρικά.

Ο ψυχολόγος για ένα 20λεπτο μιλούσε με την μητέρα για τα προβλήματα της μικρής στο σχολείο. Αν και δεν απηύθυνε το λόγο στην Gillian την παρακολουθούσε συνέχεια. Ήταν αρκετά αγχωμένη από τον τρόπο που απαντούσε η μητέρα της.

Εκείνη δεν πίστευε ότι έχει πρόβλημα, αλλά το πίστευαν όλοι οι υπόλοιποι γύρω της. Και αυτό μπορεί να την οδηγούσε στο ειδικό σχολείο που δεν ήθελε να πάει.

Όταν τελείωσε η συζήτηση, ο ψυχολόγος σηκώθηκε. Πλησίασε την μικρή και της είπε ότι θα πάνε στο διπλανό δωμάτιο για να μιλήσουν με τη μητέρα της. Καθώς έφευγε ο ψυχολόγος, άνοιξε το ράδιο για να βεβαιωθεί ότι η μικρή δεν θα ακούει τα όσα λένε. Λίγο πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε και είδε τη Gillian.

«Ελάτε να την δείτε!» ψιθύρισε στη μητέρα της. Οι δύο τους την κοίταζαν κρυφά τη μικρή να χορεύει με απίστευτη αρμονία. Ο καθένας θα μπορούσε να διακρίνει ότι οι κινήσεις της Gillian ήταν πολύ φυσικές! Εκτός από ταλέντο, είχε και μια απόλυτη ευχαρίστηση στο πρόσωπο της!

Τότε ο ψυχολόγος γύρισε προς τη μητέρα της μικρής και της είπε:

«Ξέρετε κυρία μου, η κόρη σας δεν έχει πρόβλημα. Απλά είναι χορεύτρια! Να την πάτε σε σχολή χορού!»

Έτσι και έγινε. Το κορίτσι πήγε εκεί που ανήκε. Σε σχολείο χορού!

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ευτυχισμένη με έκανε αυτό! Την πρώτη φορά που μπήκα στην αίθουσα είδα ανθρώπους σαν και εμένα! Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να καθίσουν στιγμή! Ανθρώπους που για να σκεφτούν έπρεπε να κινούνται διαρκώς!

Συνέχισε στο Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας και έφτιαξε δική της εταιρία μουσικών θεατρικών παραγωγών. Συναντήθηκε με τον Andrew Lloyd Webber και έκαναν μαζί μερικές από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις όλων των εποχών. Όπως τα μιούζικαλ “Cats” και “The Phantom of the Opera”.

Το κορίτσι αυτό με το δυσοίωνο μέλλον και τα προβλήματα στο σχολείο, έγινε γνωστή στον κόσμο ως Gillian Lynne.
Η γνωστή και καταξιωμένη Βρετανίδα μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, παραγωγός, ηθοποιός και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Αυτό συνέβη επειδή κάποιος είδε αυτό που πραγματικά ήταν – κάποιος που ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να την έβαζε σε φαρμακευτική αγωγή για να κατευνάσει όλο αυτό που ήταν. Και τότε η Gillian Lynne θα είχε πραγματικά ένα δυσοίωνο μέλλον.

Πηγή

Ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ.

Ένα δύσκολο θέμα.

Που δυστυχώς με κάποιο τρόπο αγγίζει τις περισσότερες οικογένειες.

Μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ.

Που δεν μπορείς να την περιγράψεις.

Που μερικές φορές δεν θέλεις καν να μιλήσεις γι’ αυτήν.

Και κάποτε πέφτει το βλέμμα σου σε αυτήν εδώ τη φωτογραφία, σε ένα γλυπτό. Ένα γλυπτό που απεικονίζει μια γυναίκα που θρηνεί κι ένα παιδάκι να την παρηγορεί. Δύο φιγούρες φτιαγμένες από διαφορετικά υλικά, με το παιδάκι να εμφανίζεται διαφανές. Και το μυαλό σου πάει κάπου.

Οφείλω να ομολογήσω πως η εικόνα αυτού του γλυπτού μου προκάλεσε συναισθήματα και μου κίνησε το ενδιαφέρον κι έτσι έψαξα να βρω πληροφορίες για την ιστορία πίσω από το γλυπτό. Εντόπισα λοιπόν μία συνέντευξη του ίδιου του δημιουργού στο evenifministries.

Πρόκειται για τον Martin Hudáček, έναν Σλοβάκο γλύπτη, ο οποίος εμπνέεται τις δημιουργίες του από το Θεό, όπως λέει ο ίδιος, και απεικονίζει στα γλυπτά του θέματα που έχουν να κάνουν με το Θεό.

Το συγκεκριμένο γλυπτό, που φέρει το όνομα «Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ» απεικονίζει, σύμφωνα πάντα με τον γλύπτη, μια γυναίκα που θρηνεί την έκτρωση της και το αγέννητο παιδί της σε νηπιακή ηλικία να την παρηγορεί, αγγίζοντας την απαλά στο κεφάλι και να της προσφέρει συγχώρεση.

Ο λόγος που έφτιαξα το συγκεκριμένο γλυπτό ήταν για να δείξω την αξία και την αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου, ακόμα και πριν τη γέννηση του. Ήθελα να τονίσω τη σημασία της προστασίας της ανθρώπινης ζωής από τη στιγμή της σύλληψης μέχρι τη στιγμή του φυσιολογικού θανάτου.

Με αυτό το γλυπτό ο καλλιτέχνης θέλει να προσφέρει βοήθεια στις γυναίκες που πάσχουν από μετατραυματικό στρες μετά από μια έκτρωση, μια διαταραχή που μπορεί να παρουσιαστεί ακόμα και χρόνια μετά από την έκτρωση και συνοδεύεται από συμπτώματα κατάθλιψης.

Η γυναίκα και το παιδί του γλυπτού ήταν αληθινά μοντέλα. Η γυναίκα είναι φτιαγμένη από πολυεποξείδιο, ενώ το παιδί από πολυεστέρα.

ο άγαλμα κατασκεύασε ο γλύπτης στα πλαίσια της μεταπτυχιακής του εργασίας στην Ακαδημία Τέχνης της Σλοβακίας στο Τμήμα Γλυπτικής και η αλήθεια είναι πως τον έχει κάνει διάσημο με ανθρώπους από όλον τον κόσμο να παραγγέλνουν αντίγραφα του πρωτότυπου γλυπτού που βρίσκεται στη Σλοβακία. Μάλιστα σε δύο μήνες πρόκειται να παραδώσει στην Πολωνία ένα δεύτερο άγαλμα με τίτλο «Στο παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ 2», με την διαφορά ότι το νέο αυτό δημιούργημα θα απεικονίζει και μια αντρική φιγούρα μαζί με τη γυναίκα και το παιδί.

Το παράδοξο είναι πως τα περισσότερα σχόλια στο evenifministries που φιλοξενεί τη συνέντευξη του Martin Hudáček, αλλά και οπουδήποτε αλλού συνάντησα φωτογραφίες από “Το παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ”, δεν προέρχονται από μαμάδες που έκαναν έκτρωση, αλλά γενικότερα από γονείς που έζησαν τη νεογνική απώλεια. 

Εξάλλου όταν έρχεσαι σε επαφή με ένα έργο τέχνης δεν έχει καμία απολύτως σημασία η σκέψη και το συναίσθημα του δημιουργού του. Σημασία έχει αυτό που σκέφτεσαι και αυτό που νιώθεις εσύ. Διαφορετικά κάθε ποίημα, κάθε τραγούδι, κάθε πίνακας ζωγραφικής θα συνοδεύονταν από την ερμηνεία του δημιουργού. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αυτή άλλωστε είναι και η ομορφιά της τέχνης. Ξαναγεννιέται κάθε φορά που «αγγίζει» κάποιον.

Πηγή

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο μάγος των κινουμένων σχεδίων και ο αγαπημένος παραμυθάς της καρδιάς μας. Η επιτυχία του όμως ήταν πραγματικά απλή; Ήταν πραγματικά ευτυχισμένος;

Ο Γουώλτερ Έλιας Ντίσνεϋ, γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1901 στο Σικάγο των ΗΠΑ και απεβίωσε στις 15 Δεκεμβρίου 1966 από καρκίνο στους πνεύμονες. Ήταν Αμερικανός animator, επιχειρηματίας, ηθοποιός φωνής και παραγωγός ταινιών. Είχε όμως και άλλες ιδιότητες όπως: σεναριογράφος, σκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων, τηλεοπτικός παρουσιαστής, συγγραφέας, ζωγράφος και εφευρέτης.

Υπήρξε πρωτοπόρος στη βιομηχανία του αμερικανικού animation (κινουμένων σχεδίων) και μαζί με τον αδερφό του, Ρόι, ίδρυσε το Disney Brothers Studio. Ως παραγωγός ταινιών, κέρδισε συνολικά 26 Όσκαρ από 59 υποψηφιότητες και έτσι κατέχει το ρεκόρ περισσότερων Βραβείων Ακαδημίας που έχουν δοθεί σε ένα άτομο. Κέρδισε ένα Βραβείο Έμμυ και τρεις Χρυσές Σφαίρες, εκ των οποίων οι δύο στην κατηγορία Χρυσό Επίτευγμα.

Η δύσκολη παιδική ηλικία του

Αυτός ο υπέροχος φωτεινός άνθρωπος που έκανε εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο – αλλά και μεγάλους – ευτυχισμένους, ήταν ο ίδιος δυστυχισμένος έχοντας βιώσει δύσκολη ζωή. Στην ηλικία των πέντε ετών, ενώ όλα τα παιδιά ήταν απασχολημένα στα παιχνίδια τους, ο Γουώλτ μάζευε μήλα από την οικογενειακή τους φάρμα.

Αυτή η δουλειά ήταν φυσικά ιδιαίτερα δύσκολη για ένα μικρό παιδί. Προσπαθούσε να την κάνει καλά, ανίκανος να ξεφύγει από τον αυστηρό πατέρα του. Αργότερα η οικογένεια μετακόμισε για το Σικάγο. Εκεί στην ηλικία των 8, έπρεπε κάθε πρωί στις 3:30 να αφήνει το ζεστό κρεβάτι του και να μοιράσει εφημερίδες πριν το σχολείο. Κάτι που επαναλάμβανε και το απόγευμα.

Από μικρή ηλικία κατάλαβε ότι αυτό που τον βοηθάει να ξεχνάει τη σκληρή ζωή του (και τον βίαιο πατέρα του), ήταν η ζωγραφική. Ζωγράφιζε φάρμες και ζώα και άρχισε να δείχνει επαγγελματικό ενδιαφέρον. Έτσι ξεκίνησε να τα πουλάει στη γειτονιά του. Στην εφηβεία του έκανε τρεις δουλειές για να καταφέρει να πληρώνει τα μαθήματα που έκανε στην “τέχνη της ζωγραφικής καρτούνς”.

Η γέννηση του Mickey Mouse και του Donald Fauntleroy Duck (Mickey Mouse universe και Donald Duck universe):

Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ και ο animator Ουμπ Άιουερκς δημιούργησαν τον χαρακτήρα Mickey Mouse, ο οποίος  παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Μάιο του 1928. Ήταν ένα ποντίκι στο οποίο ο Ντίσνεϋ έδινει τη φωνή του μέχρι το 1947. Οι εργαζόμενοι της Ντίσνεϋ ισχυρίζονται πως ο Ουμπ σχεδίασε την εξωτερική εμφάνιση του Mickey, αλλά ο Γουώλτ του έδωσε την ψυχή.

Έπρεπε ο Μίκυ να είναι απλός στον σχεδιασμό του. Τα αυτιά του ήταν στρογγυλά, ο κορμός του είχε το σχήμα αχλαδιού και τα πόδια του κατέληγαν σε δύο μεγάλες πατούσες, όπως ενός παιδιού που χρησιμοποιεί τα παπούτσια του πατέρα του. Δεν θέλαμε να του δώσουμε χέρια ποντικού, γιατί έπρεπε να θυμίζει άνθρωπο. Έτσι του φορέσαμε γάντια και του αφαιρέσαμε ένα δάκτυλο, γιατί τα πέντε έμοιαζαν υπερβολικά σε ένα τόσο μικρό σώμα.

Walt Disney

Ήξερες ότι ο Μίκυ, πριν το ντεμπούτο του είχε σχεδιαστεί ως σκύλος, γάτα, αγελάδα και άλογο και αρχικά ο Ντίσνεϋ του είχε δώσει το όνομα Μόρτιμερ Μάους, το οποίο τελικά άλλαξε επειδή δεν ήταν αρκετά διασκεδαστικό;

Στις 9 Ιουνίου του 1934, έκανε την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση η πάπια Donald Duck, μία κακόκεφη και νευρική πάπια που δημιουργήθηκε ως αντίθεση του καλού και γλυκού Mickey! Έπειτα σχεδιάστηκαν οι αγαπημένοι και δημοφιλείς χαρακτήρες: η Μίνι Μάους, ο Πλούτο, ο Γκούφυ και τα τρία γουρουνάκια. Όλοι τους είχαν ανθρώπινη μορφή και ήταν καλά σχεδιασμένοι και με δημιουργική φαντασία.

Επιπλέον, ο Γουώλτ Ντίσνεϋ δημιούργησε το θεματικό πάρκο με το όνομα Disneyland στο Άναχαϊμ της Καλιφόρνια, το οποίο άνοιξε στις 17 Ιουλίου του 1955. Το μεγάλο όνειρο του παραμυθά ήταν η δημιουργία μίας πόλης με παιχνίδια, να αλλάξει τα θεματικά πάρκα και την οικογενειακή διασκέδαση και ψυχαγωγία.

Ο ίδιος το περιγράφει ως «ένα χαρούμενο μέρος αφιερωμένο στα ιδανικά, τα όνειρα και τα σκληρά γεγονότα που δημιούργησαν την Αμερική».

Κινούμενα σχέδια του Γουώλτ Ντίσνεϋ με μεγάλη επιτυχία:

• Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι (1937)
• Ο Πινόκιο (1940)
• Η Φαντασία (1940)
• Το Ντάμπο (1941)
• Το Μπάμπι (1942)
• Το Σαλούδος Αμίγκος (1943)
• Τα Τρεις Καμπαλέρος (1945)
• Το Μουσική και Χαρά (1946)
• Το Ώρα για Διασκέδαση (1947)
• Το Νοσταλγικές Μελωδίες (1948)
• Το Ίκαμποντ και ο κύριος Τοντ (1949)
• Η Σταχτοπούτα (1950)
• Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (1951)
• Ο Πίτερ Παν (1953)
• Η Λαίδη και ο Αλήτης (1955)
• Η Ωραία Κοιμωμένη (1959)
• Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας (1961)
• Το Σπαθί του Βασιλιά Αρθούρου (1963)
• Η Μαίρη Πόππινς (1964)

Θα ήθελα το όνομα Ντίσνεϋ να είναι συνώνυμο με θεάματα ποιότητας που απευθύνονται σε όλες τις ηλικίες…

Walt Disney

Αλήθειες και μύθοι για τον Γουώλτ Ντίσνεϋ:

• Είναι μύθος πως η σωρός του βρίσκεται κατεψυγμένη κάπου στη Disneyland. Είναι τόσο ξακουστό σαν αληθινό. Αστικός μύθος δηλαδή!
• Δημιούργησε την Disneyland επειδή είχε κόλλημα με τα τρένα. Το αρχικό του σχέδιο μάλιστα, ήτανε να φτιάξει ένα τρένο μέσα στο στούντιο του και μετά του ήρθε η ιδέα να χτίσει ένα χωριό για να αποβιβάζονται οι επιβάτες του τρένου του.
• Είχε τη δική του μυστική εταιρία… το Club 33, όπου τα μέλη του μπορούσαν να απολαύσουν κοκτέιλς και γκουρμέ φαγητά.
• Είναι αλήθεια ότι ο Ντίσνεϋ δεν ήθελε να δουλεύουν γυναίκες στο στούντιο του και το απαγόρευε.
• Δεν ήθελε να υπάρχει μούσι και τρίχες στο πρόσωπο των εργαζομένων του. Αυτό άλλαξε από το 2012!!! και μετά, που πλέον επιτρέπεται το μούσι αλλά πολύ κοντό και περιποιημένο.
• Είναι μύθος ότι κανείς δεν πεθαίνει στην παραμυθένια χώρα του Ντίσνεϋ! Έχουν συμβεί και εκεί ατυχήματα, εκ των οποίων κάποια θανατηφόρα.
• Οι φήμες των τουριστών λένε πως βλέπουν τις κουρτίνες να κουνιούνται μαγικά. Μύθος ή αλήθεια;;;

Ξέρεις ότι σε όλα τα έργα του ο Γουώλτ Ντίσνεϋ υπάρχουν ως ήρωες ζώα;  Ο στόχος του είναι να δείξει την απαραίτητη ύπαρξη τους και την αξία τους.

Ξέρεις ότι όλοι οι ήρωες του είναι ορφανοί ή πεθαίνουν στη συνέχεια; Αυτό συμβαίνει από τη μία γιατί θέλει οι ήρωες του να αποκτούν γρήγορα ευθύνες… αλλά μία άλλη μεριά, μας λέει πως ο θάνατος της μητέρας του τον είχε στοιχειώσει.

Η Walt Disney Company είναι ο μεγαλύτερος όμιλος μέσων ενημέρωσης στον κόσμο από πλευράς εσόδων, που ξεπερνούν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια, και η Walt Disney Pictures είναι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά στούντιο ταινιών στο Χόλιγουντ.

Εμείς θα τον θυμόμαστε πάντα όταν ακόμη και σήμερα βλέπουμε κάποιο από τα έργα του και συγκινούμαστε. Θα τον κρατάμε ζωντανό μέσα μας για να ξέρει πως ναι τα κατάφερε… διασκέδασε και έκανε ευτυχισμένο έναν πλανήτη!

Πηγή

Από όλους εμάς στο CityVibes.gr, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις μανούλες του κόσμου.

Η Ingeborg Meinster-Van der Duin, μια δασκάλα από το ολλανδικό σχολείο Haarlem Dr. H.Bavinck, ένιωσε τρομερή νοσταλγία για τους μαθητές της κατά την διάρκεια της καραντίνας που τα σχολεία της χώρας είναι κλειστά και αποφάσισε να τους το δείξει με τον πιο δημιουργικό τρόπο!

Κατά την διάρκεια των διακοπών του Πάσχα, οπότε δεν είχε τηλε-μαθήματα, έκατσε και έπλεξε με τα χεράκια της 23 φανταστικά κουκλάκια –ένα για τον κάθε αγαπημένο της μαθητή!

Και επειδή δεν έχει ακόμα την δυνατότητα να τους τα δώσει, τα φωτογράφισε και έστειλε στους γονείς την εικόνα, η οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να μη γίνει viral!

Πηγή

Mε αργά βήματα η αυτοκινητοβιομηχανία προχωρά στην επανέναρξη της παραγωγικής διαδικασίας και στην επιστροφή στην κανονικότητα όμως φαίνεται πως ο Covid-19 θα αφήσει και κάποια ανεξίτηλα σημάδια.

Σε πρόσφατη έρευνα του Bloomberg μεταξύ αρκετών σχεδιαστών ήταν κοινά αποδεχτό πως ο σχεδιασμός των αυτοκινήτων θα υποστεί αλλαγές μετά την πανδημία του Covid-19.  Ο επικεφαλής σχεδιασμού της Daimler, Gorden Wagener σημείωσε μεταξύ άλλων πως η πανδημία έχει αλλάξει για πολύ κόσμο την αντίληψη σχετικά με την ασφάλεια και την πολυτέλεια.

Αντίστοιχη είναι και η λογική του Felix Kibertus, της Rolls-Royce ο οποίος τόνισε πως στο μέλλον, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα έχει πολύ μεγάλη σημασία η ελευθερία του να μπορείς να μετακινείσαι νιώθοντας ασφαλής και τα αυτοκίνητα θα πρέπει να μεταφέρουν αυτή την ασφάλεια σε όσους φιλοξενούνται στην καμπίνα τους.

Είναι λοιπόν σχεδόν σίγουρο πως όλοι οι κατασκευαστές θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν υψηλότερα στάνταρ προστασίας στο εσωτερικό των αυτοκινήτων. Αρκετοί προσφέρουν ήδη προηγμένα συστήματα φιλτραρίσματος του αέρα ενώ η Jaguar Land Rover πειραματίζεται σε μια τεχνολογία υπέρυθρης ακτινοβολίας για την αντιμετώπιση βακτηρίων και ιών. Στόχος είναι αυτή η τεχνολογία να ενσωματωθεί στο σύστημα κλιματισμού ώστε να σταματά την κυκλοφορία επικίνδυνων παθογόνων στον αέρα της καμπίνας. Η Mercedes-Benz από την πλευρά της αν και δεν έχει δώσει λεπτομέρειες για την τεχνολογία της και τον τρόπο που θα λειτουργεί έχει αποκαλύψει πως μεταξύ άλλων εξετάζει τη δυνατότητα για καθαρισμό όχι μόνο του αέρα που κυκλοφορεί στο αυτοκίνητα αλλά και αυτού που βρίσκεται γύρω του.

Πηγή

Χρειάζεστε μόνο μια κάρτα βιβλιοθήκης.

Αν είστε βιβλιοφάγοι και γενικότερα έχετε πάθος με τα βιβλία, η πόλη του Σίδνεϋ μερίμνησε για εσάς, προσφέροντας δωρεάν, μια ολόκληρη στοίβα από νέο αναγνωστικό υλικό, διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Το μόνο που χρειάζεστε, είναι μια ηλεκτρονική κάρτα βιβλιοθήκης, η οποία παρέχεται δωρεάν, μέσω της οποίας μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε χιλιάδες ηλεκτρονικά βιβλία και συλλογές, αρκεί να κάνετε την αντίστοιχη εγγραφή της ψηφιακής βιβλιοθήκης του Σίδνεϋ και να επιλέξετε από τα χιλιάδες ψηφιακά βιβλία.

Επίσης, προκειμένου να διαβάζετε μέσω του υπολογιστή σας, θα χρειαστεί πρώτα να δημιουργήσετε λογαριασμό για να αποκτήσετε Abode Reader ID Στη συνέχεια θα εγκαταστήσετε το πρόγραμμα Adobe Digital Editions, συμβατό με τη συσκευή σας και θα εισάγετε την Adobe Reader ID σας.

Στην περίπτωση που θέλετε να διαβάζετε μέσω i-phone ή tablet, τότε εγκαταστήστε τις εφαρμογές BorrowBox and Indyreads, διαθέσιμες για iOS and Android συσκευές. 

Πηγή

«Ο κίνδυνος θανάτου από Covid-19 είναι χαμηλός, συνεπώς οι πολιτικοί μπορούν να διαβεβαιώσουν το κοινό ότι οι χειρότεροι φόβοι μας έχουν περάσει». Αυτό αναφέρει ο διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής ιατρικής, επιδημιολογίας και στατιστικής Γιάννης Ιωαννίδης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια σε άρθρο του στους χθεσινούς «Κυριακάτικους Τάιμς του Λονδίνου», σε συνεργασία με τον Ρόχαν Σίλβα, πρώην σύμβουλο του Βρετανού πρωθυπουργού και συνεργάτη της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου (LSE).

Επιπλέον, όπως τονίζουν, «μια άλλη συνέπεια είναι ότι ένα lockdown δεν είναι πλέον η δέουσα απάντηση, ιδίως με δεδομένες τις σοβαρά αρνητικές επιπτώσεις: μαζική ανεργία και αύξηση της οικιακής βίας, τα προβλήματα ψυχικής υγείας και παιδικής κακοποίησης, καθώς και οι θάνατοι που προκαλούνται από καθυστερημένη ή ματαιωμένη ιατρική θεραπεία».

Όπως αναφέρει το άρθρο, όσο περνάει ο χρόνος, προκύπτει μια πιο αισιόδοξη εικόνα σχετικά με τις αρχικές «τρομοκρατικές» στατιστικές, που οδήγησαν πολλές κυβερνήσεις να «κατεβάσουν ρολά» στις οικονομίες τους και να βάλουν σε καραντίνα τον πληθυσμό τους. Σύμφωνα με τον κ. Ιωαννίδη, «πρώτον, είναι σαφές ότι η Covid-19 είναι πολύ πιο συχνή από ό,τι είχε αρχικά υποτεθεί. Η τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων που μολύνονται, έχουν ήπια συμπτώματα ή καθόλου. Οι ερευνητές έχουν ελέγξει για αντισώματα γενικούς πληθυσμούς και έχουν φθάσει στο ίδιο συμπέρασμα: ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί από Covid-19, είναι πολλές φορές μεγαλύτερος από ό,τι δείχνουν οι επίσημες στατιστικές».

Δεύτερον, όπως επισημαίνεται, «τα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Covid-19 είναι πολύ λιγότερο θανατηφόρα από ό,τι είχε υπάρξει αρχικά ο φόβος. Από τη στιγμή που λαμβάνεται υπόψη ο μεγάλος αριθμός μη διαγνωσμένων περιστατικών, η νόσος έχει θνητότητα συγκρίσιμη μιας σοβαρής εποχικής γρίπης, τουλάχιστον στις περιοχές όπου τα νοσοκομεία και οι οίκοι ευγηρίας δεν έχουν κατακλυστεί. Επίσης βλέπουμε την απότομη ηλικιακή διαβάθμιση της θνητότητας της Covid-19, με περίπου το 90% έως 95% των θανάτων στην Ευρώπη να συμβαίνουν σε άτομα άνω των 65 ετών. Για τα παιδιά και τους νέους ξέρουμε ότι η Covid-19 είναι λιγότερο θανατηφόρα από τη γρίπη».

Τρίτον, σύμφωνα με τους Ιωαννίδη και Ρόχαν, «η θανατηφόρα Covid-19 είναι συχνά μια “νοσοκομειακή” λοίμωξη, που οι άνθρωποι κολλάνε στο νοσοκομείο. Επίσης ο ιός μπορεί να αποβεί ολέθριος σε όσους διαμένουν σε οίκους ευγηρίας: σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες περίπου οι μισοί θάνατοι προέρχονται από τέτοιες εγκαταστάσεις».

Ακόμη, οι δυσανάλογα πολλοί θάνατοι σε μέρη όπως το Μπέργκαμο της Ιταλίας και το Κουίνς της Νέας Υόρκης, αποδίδονται κυρίως στο ότι μολύνθηκε μεγάλο ποσοστό του ιατρικού προσωπικού, που μετέδωσε τον κορονωϊό σε ήδη ασθενείς (με άλλη πάθηση).

«Οι ηγέτες μας πρέπει να συνεχίσουν να ακολουθούν τη βασισμένη στην επιστήμη προσέγγισή τους και να μη φοβούνται να επικοινωνήσουν στο κοινό τα τελευταία ευρήματα», αναφέρει το δημοσίευμα και προσθέτει ότι «ο τερματισμός του lockdown δεν πρέπει να σημαίνει την έναρξη μιας εποχής μαζικής επιτήρησης, είτε μέσω τεστ ιχνηλάτησης ή αναξιόπιστου ελέγχου αντισωμάτων για πιστοποιητικά ανοσίας». Από την άλλη, επισημαίνεται ότι «η προσεκτική άρση των περιοριστικών μέτρων (lockdown) δεν πρέπει να θεωρηθεί ως προσπάθεια για επίτευξη ανοσίας της αγέλης – μια ασύνετη στρατηγική για μια λοίμωξη που τόσο εύκολα μολύνει νοσοκομεία και γηροκομεία».

Ο κ. Ιωαννίδης προτείνει τακτικά τεστ σε νοσοκομεία και γηροκομεία, ενώ συμβουλεύει το κοινό να αποφεύγει τα νοσοκομεία, αν έχει συμπτώματα Covid-19, εκτός και αν κάποιος νιώθει πολύ άρρωστος. «Η περαιτέρω χαλάρωση του lockdown μπορεί να διαμορφωθεί από προσεκτική αξιολόγηση του πώς εξελίσσεται η επιδημία και η διαθεσιμότητα νοσοκομειακών κλινών», όπως λέει.

«Ασφαλώς ο Covid-19 είναι ένας νέος ιός και υπάρχουν πολλά που έχουμε ακόμη να μάθουμε. Όμως όλα τα τελευταία στοιχεία και δεδομένα δείχνουν προς μια ευνοϊκή κατεύθυνση…Με βάση όλα όσα ξέρουμε για τον ιό, οι υπεύθυνοι για τη χάραξη πολιτικής μπορούν να περάσουν στην επόμενη φάση και να αρχίσουν να βάζουν ένα τέλος στο lockdown», καταλήγει αισιόδοξα το άρθρο.

Είναι επίσης ενδεικτικό ότι την προηγούμενη Κυριακή η αμερικανική εφημερίδα Wall Street Journal παρουσίασε εκτενώς τις απόψεις του Γ. Ιωαννίδη με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ο αγγελιοφόρος καλών ειδήσεων για τον κορονωϊό». Όπως αναφέρει και το δημοσίευμα, ορισμένοι άλλοι συνάδελφοί του τον έχουν επικρίνει ως υπερβολικά αισιόδοξο και βιαστικό να καταργηθούν τα περιοριστικά μέτρα. Ο ίδιος απαντά ότι προτιμά να κοιτάζει τα πραγματικά νούμερα για τον κορονωϊό (ούτε καν τα μαθηματικά μοντέλα που συχνά βασίζονται σε εκτιμήσεις) και να μη διαδίδει «ιστορίες τρόμου» και ψευδείς ειδήσεις (fake news) που απλώς τραβούν την προσοχή.

Πηγή

Μικρά καταστήματα από όλη την Ελλάδα διανέμουν κατ’ οίκον τα προϊόντα τους και αντιστέκονται στις δυσκολίες με το σύνθημα «Είμαστε το βιβλιοπωλείο ΣΟΥ»!

Τουλάχιστον 50 μικρά βιβλιοπωλεία της χώρας ενώνουν τις δυνάμεις τους υπό την ομπρέλα της κίνησης «Είμαστε το βιβλιοπωλείο ΣΟΥ» και επιβεβαιώνουν την προσωπική σχέση που χτίζουν όλα αυτά τα χρόνια με τους πελάτες τους. Τα βιβλιοπωλεία της γειτονιάς, λαμβάνουν τις παραγγελίες τους τηλεφωνικά, με mail ή ακόμα και μέσω των επίσημων σελίδων τους στα social media και στη συνέχεια, τηρώντας όλα τα μέτρα υγιεινής και προστασίας, τις παραδίδουν στα σπίτια των πελατών κατόπιν ραντεβού.

Η ιδιαίτερη αυτή πρωτοβουλία, η οποία αποτελεί ακόμα ένα «παιδί» της καραντίνας, ξεκίνησε μέσω του δικτύου επικοινωνίας που έχουν οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων, θέλοντας να προσανατολίσουν τον κόσμο στο βιβλίο αλλά και να παρέχουν στους πελάτες τους, όσο πιο άμεσα γίνεται, όλα τα υλικά για την απασχόληση των παιδιών στο σπίτι. Η Ευαγγελία Κέπετζη είναι ιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου «Χαρτομάνι» στο Ωραιόκαστρο και περιγράφει πώς πήρε ζωή αυτή η δράση:

«Όταν ανακοινώθηκε η καραντίνα πολλοί συνάδελφοι έκλεισαν τα καταστήματά τους είτε γιατί ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, είτε γιατί έχουν παιδιά και έπρεπε να είναι σπίτι κλπ. Μετά από συζήτηση στην ομάδα προέκυψε αυτή η ιδέα. Τώρα είμαστε πάνω από 50 συμμετέχοντες. Δεν είμαστε πολλοί αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα αλλά ο στόχος είναι να υπάρχει και μία κοινή γραμμή και φιλοσοφία. Είμαστε μικρά καταστήματα με αγάπη για το βιβλίο και θέλουμε ο κόσμος να κινηθεί και να προσανατολιστεί προς το βιβλίο.

Πλαστελίνες και βιβλία οι καλύτεροι σύμμαχοι των γονέων

Η ανάγκη της απασχόλησης των παιδιών τη στιγμή που οι γονείς μπορεί να δούλευαν από το σπίτι, χωρίς να υπάρχει πλέον δυνατότητα εξωτερικής βοήθειας, αντιμετωπίστηκε με κατασκευές, βιβλία και άλλες δημιουργικές δραστηριότητες. Παράλληλα, οι ενήλικες αναζήτησαν έναν τρόπο να μιλήσουν στα παιδιά τους για αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση και το βιβλίο ήταν και πάλι εδώ για να τους λύσει τα χέρια: «Ο κόσμος βρέθηκε ξαφνικά σπίτι, για μεγάλο διάστημα, με τα παιδιά του και κανείς δε μπόρεσε να προετοιμαστεί. Υπήρξε μεγάλη ανάγκη να προμηθευτούν υλικά για κατασκευές προκειμένου να συνεχιστεί η ρουτίνα των παιδιών αλλά και η απασχόλησή τους μέσα στο σπίτι. Τις πρώτες εβδομάδες ο κόσμος ήταν χαμένος. Για παράδειγμα δε μπορώ να μετρήσω πόσες πλαστελίνες μου ζητούσαν. Από ένα σημείο και μετά ανέβαζα καθημερινά στα social του μαγαζιού βίντεο με κατασκευές και αυτό προέτρεπε τον κόσμο να τηλεφωνεί και να παραγγέλνει τα υλικά που χρειαζόταν.

α βιβλία έφυγαν πολύ, κατά βάση τα παιδικά. Βέβαια το βιβλίο ήταν και ένα πολύ καλό δώρο για το Πάσχα. Γενικώς το βιβλίο αναπτύσσει μία ιδιαίτερη επικοινωνία μεταξύ του γονέα και του παιδιού. Την επικοινωνία που έχουμε ανάγκη για να κατευνάσουμε τα πνεύματα, να κοιμηθούμε και να ζήσουμε μία κοινή ζωή. Επίσης οι γονείς έπρεπε να εξηγήσουν και κάποια πράγματα στα παιδιά τους. Τα βιβλία που είχαν σχέση με την καθαριότητα και κάποιοι νέοι τίτλοι αποκλειστικά για τον κορωνοϊό είχαν μεγάλη ζήτηση. Τα παιδιά από 2 έως 5 ετών μαγεύονται από το βιβλίο επομένως λειτούργησε πολύ βοηθητικά. Δε θεωρώ όμως ότι ο κόσμος διάβασε βιβλία. Πέραν των παιδικών δηλαδή, αγοράστηκαν αλλά δεν πιστεύω ότι διαβάστηκαν. Όταν η ειδησεογραφική ενημέρωση είναι μεγάλη και κουβαλάμε βάρος δεν μπορούμε να διαβάσουμε. Αυτό το διάστημα δεν ήταν διακοπές παρόλο που το πήραμε έτσι στην αρχή.» εξηγεί η Ευαγγελία.

Η προσωπική σχέση που αναπτύσσει ένα μαγαζί μικρής εμβέλειας με τους καταναλωτές αντανακλάται στην αμφίπλευρη στήριξη σε δύσκολους καιρούς. Έτσι λειτούργησε και η Ευαγγελία αυτή την περίοδο, η οποία αποφάσισε να διανέμει προσωπικά τις παραγγελίες όταν οι μεταφορείς, λόγω αυξημένου φόρτου εργασίας, θα παρέδιδαν τα προϊόντα σε δέκα ημέρες: «Οι μεταφορικές με τις οποίες συνεργαζόμαστε είχαν πλήρες πρόγραμμα λόγω της κατάστασης και το σύστημα μπλόκαρε. Επομένως σκέφτηκα να κάνουμε τη διανομή προσωπικά. Έχουμε σχέση με τους πελάτες και έτσι τους καταλαβαίνεις. Όταν τους συναντάς στο super market, στη βόλτα ή στο δρόμο δε μπορείς να είσαι απρόσωπος και αδιάφορος. Τουλάχιστον εγώ δε μπορώ να είμαι έτσι. Κάθε μέρα έκανα περίπου δέκα παραδόσεις. Τη Μεγάλη Εβδομάδα ήταν πιο πιεστικά τα πράγματα γιατί έπρεπε οι παραγγελίες να δοθούν σε συγκεκριμένο χρόνο και κατόπιν ραντεβού με τους πελάτες. Από τις 09:00 το πρωί έως τις 02:00 το μεσημέρι δέχομαι παραγγελίες και παραλαβές. Μετά κάνω τις παραδόσεις.»

Η εξέλιξη είναι το «όνειρο» του βιβλιοπωλείου

Κύριο μέλημα φυσικά ήταν, και παραμένει, η ασφάλεια τόσο της ίδιας όσο και των πελατών κατά την παράδοση της παραγγελίας. Τα προϊόντα έπρεπε να έχουν απολυμανθεί σχολαστικά ώστε να μην αποτελέσουν πηγή μετάδοσης του ιού: «Η απολύμανση γινόταν όταν έφταναν τα πράγματα. Ό,τι υπήρχε ήδη μέσα στο μαγαζί απολυμάνθηκε από τις πρώτες κιόλας μέρες. Οι κούτες που έφταναν σε εμάς έμεναν έξω από το μαγαζί, ανοίγονταν με γάντια, τα προϊόντα καθαρίζονταν προσεκτικά και μετά τακτοποιούνταν στα ράφια ξέροντας πως όλα είναι καθαρά. Ακόμα και έτσι όμως, όταν ένας πελάτης έκανε μία παραγγελία, πριν παραδώσω τα προϊόντα τα απολύμανα εκ νέου και μάλιστα τα παρέδιδα εντός σφραγισμένων φακέλων. Έπειτα έμπαιναν όλα τα δέματα σε μία τσάντα που είχα μόνο για αυτή τη χρήση την οποία και καθάριζα τακτικά και τα παρέδιδα με το αμάξι μου.»

Με τα συμμετέχοντα στη δράση καταστήματα να αυξάνονται καθημερινά, δεν αποκλείεται μελλοντικά δούμε όλο και περισσότερα. Στην παρούσα φάση, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ενημερώνονται από την επίσημη σελίδα της πρωτοβουλίας στο Facebook, τόσο για τα βιβλιοπωλεία που τη συνθέτουν όσο για τους τρέχοντες διαγωνισμούς. Σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και κατανόησης, η Ευαγγελία μας υπενθυμίζει πως ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε είναι να παραμείνουμε ενωμένοι: «Ελπίζω μελλοντικά να πετύχουμε και τη δημιουργία εκδηλώσεων. Η κίνησή μας θα συνεχιστεί και μετά την καραντίνα και θα οι δράσεις μας αναρτώνται στη σελίδα μας στο Facebook. Πρόκειται για κάτι που γεννήθηκε μέσα στην καραντίνα και η εξέλιξη είναι το όνειρο των βιβλιοπωλείων. Οι επαγγελματίες πρέπει να συνεννοούμαστε γιατί με την καλή σχέση μόνο να κερδίσεις μπορείς. Ήταν μία ανάγκη μας αυτό. Το να ξέρεις ότι έχω κάπου να ακουμπήσω και να πω το πρόβλημά μου και να δούμε μαζί πως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.»

Πηγή

Ενώ η πανδημία του κορονοϊού καλά κρατεί και θα μας κρατήσει μακριά από τις μαζικές συγκεντρώσεις και events, στη Δανία φαίνεται πως βρήκαν την λύση να παρακολουθήσουν συναυλία και μάλιστα εκτός σπιτιού και ζωντανά!

Την περασμένη εβδομάδα, στην πόλη  Aarhus πραγματοποιήθηκε η πρώτη drive-in συναυλία ever, όπου το κοινό μπόρεσε και παρακολούθησε μέσα από την άνεση του αυτοκινήτου του,  ζωντανά τους καλλιτέχνες πάνω στην σκηνή!

Ο τραγουδιστής Mads Langer έκανε το πρόγραμμά του από την σκηνή, ενώ οι θεατές μέσα από το αυτοκίνητό τους συντονίστηκαν σε ειδικά διαμορφωμένη FM συχνότητα και άκουγαν την μουσική, από απόσταση λίγων μέτρων μέσα από τα αυτοκίνητά τους!

Αν μη τι άλλο ήταν μια ευφάνταστη ιδέα …

Πηγή