Να τι θα συμβεί αν βάλετε μια φλούδα λεμονιού στο πλυντήριο πιάτων
Όλες οι νοικοκυρές που είναι μανιακές με την καθαριότητα κατά καιρούς δοκιμάζουν οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτρέψει κάθε εστία βρωμιάς και μικροβίων στο σπίτι τους.
Μην ξοδεύετε άδικα τα χρήματα σας σε κάθε λογής απορρυπαντικά όταν μπορείτε να βρείτε τη λύση στη φύση. Το λεμόνι έχει αποδειχθεί θαυματουργό και έχει βγάλει όλες τις νοικοκυρές ασπροπρόσωπες ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Εμείς σας παρουσιάζουμε μια νέα ιδιότητα του λεμονιού που μέχρι σήμερα ίσως να αγνοούσατε.
Το λεμόνι κάνει θαύματα και στο πλυντήριο πιάτων σας. Μια μικρή φέτα λεμονιού στο πλυντήριο πιάτων (ανάμεσα στα πιάτα) ή ένα ποτήρι με λίγο από το χυμό του (στη θήκη που μπαίνει και το απορρυπαντικό) θα το ανανεώσει αισθητά.
Η αλλαγή δε θα γίνει μόνο στους εσωτερικούς χώρους του πλυντηρίου αλλά και στα πιάτα που θα καθαρίσουν ακόμα καλύτερα. Επίσης λίγος χυμός λεμονιού θα κάνει τη δράση του απορρυπαντικού ακόμα πιο ισχυρή ενώ οι φλούδες λεμονιού ανάμεσα στα πιάτα θα τα κάνουν ακόμα πιο λευκά και θα δώσουν μια διακριτική μυρωδιά στα σκεύη.
Μια ενδιαφέρουσα, θα λέγαμε, λύση είναι να μην πετάτε τα χρησιμοποιημένα λεμόνια. Μπορείτε αφού χρησιμοποιήσετε το χυμό τους σε κάποια συνταγή, να τα βάζετε στο πλυντήριο πιάτων έτσι ώστε να τα εκμεταλλεύεστε στο έπακρον.
Έξτρα tip Βάλτε μερικές φλούδες λεμονιού στον πάτο κάθε σακούλας που τοποθετείτε στον κάδο απορριμάτων. Έτσι τα σκουπίδια σας θα μυρίζουν όμορφα και η κουζίνα θα αποκτήσει μια διακριτική μυρωδιά λεμονιού.
Απίστευτο κόλπο: Πώς θα καθαρίσεις εύκολα ένα βραστό αυγό απλά φυσώντας το [βίντεο]
Ένας νεαρός μοιράστηκε στο Tik Tok το κόλπο του για να καθαρίζει γρήγορα τα βραστά αυγά.
Ο Zack Crean δημοσίευσε ένα βίντεο στο οποίο σύμφωνα με τις οδηγίες του, αρχικά σπάει τη μυτερή άκρη του αυγού και απομακρύνει ένα κομμάτι από το κέλυφος. Στη συνέχεια κάνει το ίδιο και με την κάτω πλευρά του αυγού, απομακρύνοντας επίσης ένα κομμάτι από το κέλυφος.
Στη συνέχεια απλά φυσάει από τη μυτερή πλευρά του αυγού και αυτό βγαίνει καθαρισμένο.
Η ζωή της Θεσσαλονικιάς Άννα Φρανκ στο διαμέρισμα της Τσιμισκή
Έζησε «548 ημέρες με άλλο όνομα», σχεδόν ενάμιση χρόνο μέσα στην απόλυτη σιωπή, σ’ ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου στην οδό Τσιμισκή 113, με μοναδική διέξοδο στα παιδικά της όνειρα το ημερολόγιο που κρατούσε, ενόσω η ίδια και η οικογένειά της κρύβονταν από τους ναζί. Και με την …ταράτσα να είναι όχι απλώς χώρος παιχνιδιού αλλά «…ο κόσμος μου όλος», όπως έλεγε.
Η Θεσσαλονικιά Άννα Φρανκ -όπως την αποκάλεσαν- Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο, προτού καλά καλά συμπληρώσει δέκα χρόνια ζωής βρέθηκε μαζί με την οικογένειά της να κρύβεται στο διαμέρισμα της οικογένειας του γιατρού Γιώργου Καρακώτσου και της συζύγου του Φαίδρας, προκειμένου να γλιτώσει από τα στρατόπεδα θανάτου του Γ’ Ράιχ, όπου οδηγήθηκε η συντριπτική πλειονότητα των εβραίων πολιτών της Θεσσαλονίκης.
«Έφυγε» στις 16 Μαΐου από τη ζωή, σχεδόν πλήρης ημερών, αλλά και με ψυχική πληρότητα θα έλεγε κανείς, αφού είχε προλάβει τόσο να καταγράψει όλα όσα βίωσε στο βιβλίο της «548 ημέρες με άλλο όνομα» (σ.σ. μεταξύ άλλων έχει μεταφραστεί και στα γερμανικά από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου) όσο και να μιλήσει για τη φρίκη των ημερών και το Ολοκαύτωμα σε εκατοντάδες παιδιά -και όχι μόνο- προκειμένου να διασφαλίσει πως «ποτέ ξανά» δεν θα επαναληφθούν τέτοια ειδεχθή εγκλήματα.
«Αυτό που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή ήταν η απόλυτη σιωπή», έλεγε κάποια χρόνια πριν, σε μια αφήγησή της για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ «Φιλιά εις τα παιδιά» του Βασίλη Λουλέ, όπου περιέγραφε τον καιρό εκείνο που τον ουρανό της Ευρώπης σκέπαζε η ναζιστική μαυρίλα…
«Όλο εκείνο το διάστημα δεν θυμάμαι ν’ ακούσαμε μουσική, δεν θυμάμαι να φωνάξαμε σαν παιδιά ή να παίξαμε ένα τρελό κυνηγητό. Ενάμιση χρόνο δεν ξέρω κι αν ακούγαμε τους εαυτούς μας να μιλάμε, εκτός το βράδυ, που έκλειναν τα πάντα και μαζευόμασταν γύρω από μια λάμπα πετρελαίου να φάμε αυτό το φτωχικό βραδινό που τρώγαμε. Εμείς, με τη φαντασία των παιδιών, δημιουργούσαμε εικόνες και παραστάσεις. Ήταν η απόλυτη σιωπή», θυμόταν.
«Ευτυχώς υπήρχε το παιχνίδι. Πώς συνεννοούμασταν για το παιχνίδι δεν ξέρω, ίσως μιλώντας χαμηλόφωνα γιατί ήμασταν στην ταράτσα. Δεν μας έβλεπε κανείς. Είχε ένα πεζουλάκι μόνο, στο οποίο ανεβαίναμε και το κάναμε καράβι και παίζαμε ότι αρμενίζαμε σε θάλασσες ελεύθερες από Γερμανούς. Ήταν το πιο ωραίο μας παιχνίδι. Αυτή η ταράτσα ήταν όλος μου ο κόσμος»…
Σε μια συγκλονιστική ομιλία της στο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, που δημοσιεύτηκε στο Άλεφ (διμηνιαία έκδοση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών/ τεύχος 45) και υπενθύμισε, μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο Βίκτωρ Ελιέζερ, η Ροζίνα Ασσέρ- Πάρδο περιέγραφε τις ατέλειωτες ημέρες του εγκλεισμού: «Από το παράθυρο του διαμερίσματος αυτού παρακολουθούσαμε τις ατέλειωτες σειρές των Εβραίων που τους πήγαιναν με τα πόδια στου Βαρώνου Χιρς -σταθμός επιβίβασης- για την Πολωνία. Ήταν η χώρα της Επαγγελίας μας έλεγαν. Όλοι ίσοι όλοι στην δουλειά, κι άλλα πολλά ψέματα. Ανάμεσα στις μακριές κινούμενες σειρές ήταν οι θείες/οι μου τα ξαδέρφια και οι δύο γιαγιάδες μου. Ήταν η μοναδική φορά που είδα τον πατέρα μου να κλαίει…».
Η οικογένεια της Ροζίνας Ασσέρ Πάρδο έζησε σ’ ένα δωμάτιο του διαμερίσματος της οικογένειας Καρακώτσου 548 ημέρες, με όσες δυσκολίες μπορεί να έχει ένας τέτοιου είδους εγκλεισμός και με την απειλή εφόδου από τους ναζί να επικρέμαται της κεφαλής των ως άλλη «Δαμόκλειος σπάθη». Στη Ροζίνα, η Φαίδρα Καρακώτσου είχε δώσει το όνομα Ρούλα αφού για τους γείτονες, η ίδια και οι δύο αδελφές της ήταν ανιψιές του γιατρού και της συζύγου του. «Έζησα με το ψεύτικο όνομα 548 ημέρες, 18 μήνες, ενάμιση χρόνο», έλεγε…
«Μέναμε σ’ ένα διαμέρισμα. Οι άγγελοί μας (η οικογένεια του γιατρού) μας είχαν παραχωρήσει ένα δωμάτιο, στο οποίο μέναμε. Εγώ σ’ ένα παιδικό κρεβατάκι, σ’ ένα μονό κρεβάτι ο πατέρας και η μητέρα μου και σ’ ένα άλλο η Ρόζα και η μεγαλύτερή μας αδελφή. Όμως κυκλοφορούσαμε στο σπίτι, τρώγαμε όλοι μαζί», περιγράφει, αφηγούμενη τις ημέρες εκείνες, η Ντενίζ Μπεράχα, η μικρότερη αδελφή της Ροζίνας (ή Ρόζας όπως η ίδια την αποκαλεί), η οποία ήταν μόλις 4,5 ετών την εποχή εκείνη.
Η ζωή τις 548 αυτές ημέρες κυλούσε με πολλή αγάπη από την πλευρά των προστατών τους αλλά όχι πάντα χωρίς κινδύνους. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση που ανακαλεί στη μνήμη, μέσα από τις αφηγήσεις της μητέρας του, ο γιος της Ροζίνας Ασσέρ- Πάρδο, Βίκτωρ. «Δεν ήταν ακίνδυνες αυτές οι μέρες. Μια φορά έκαναν έφοδο οι Γερμανοί. Η οικογένεια που τούς έκρυβε δεν ήταν εκεί παρά μόνο η Μαρία, μια κοπέλα 14 ετών τότε, οικιακή βοηθός. Κρύφτηκαν στο δωμάτιο και κλείδωσαν αλλά ο παππούς μου ξέχασε το κλειδί πάνω στην πόρτα», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Βίκτωρ Ασσέρ και παρ’ όλο που η μνήμη «έσβησε» τις λεπτομέρειες θυμάται πως κι αυτή η περιπέτεια της οικογένειας της μητέρας του είχε -ευτυχώς- αίσιο τέλος…
Μάλιστα, όπως αποκαλύπτει η κ. Μπεράχα, η αδελφή της είχε τη δύναμη να επιστρέψει πολλά χρόνια αργότερα σ’ αυτό το ίδιο διαμέρισμα για τις ανάγκες μιας συνέντευξης και να αναβιώσει, μέσα από την αφήγησή της, εκείνες τις δύσκολες μέρες.
Ένα ημερολόγιο- παρακαταθήκη μνήμης για τις επόμενες γενιές
Με προτροπή του πατέρα της, η 10χρονη Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο άρχισε να καταγράφει συμβάντα, σκέψεις και συναισθήματα για εκείνες τις δύσκολες μέρες του εγκλεισμού σ’ ένα ημερολόγιο, το οποίο φυλάσσεται σήμερα στο Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος ως παρακαταθήκη μνήμης για τις επόμενες γενιές.
«Η Ρόζα είχε την πολύ μεγάλη δύναμη να τα βάλει στο χαρτί και να τα αφηγηθεί. Πάντα είχε στο νου της να διατηρηθεί η μνήμη», εξηγεί η Ντενίζ Μπεράχα. Το ημερολόγιο αυτό, τονίζει, έχει διπλή αξία. «Είναι το ημερολόγιο ενός σχεδόν δεκάχρονου κοριτσιού, αλλά παράλληλα, επειδή η Ρόζα έψαξε πράγματα και ιστορικά και χρονολογικά για να τα βάλει σε μια τάξη, έχει και την παράλληλη γενική ιστορία».
Η ίδια (η Ντενίζ) θυμάται πως όσες φορές τόλμησε, όπως χαρακτηριστικά λέει, να ανοίξει κουβέντα με τις αδελφές της, μετά τα ξεχνούσε. «Σαν να ήθελα να λησμονήσω… Δεν έχω μνήμες από εκείνη την περίοδο (σ.σ. λόγω της μικρής της ηλικίας), μόνο συναισθήματα. Δεν έχω συνέχεια του χρόνου, μόνο φωτογραφίες μνήμες», σημειώνει και θυμάται πως αυτό που και οι τρεις αδελφές «κληρονόμησαν» απ’ όλα όσα βίωσαν ήταν «…μια αίσθηση φόβου ανεξήγητου που δεν μας άφησε εύκολα στη ζωή μας και την οποία με πολλή δύναμη προσπαθήσαμε να ξεπεράσουμε».
Άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά λέει η κ. Μπεράχα, το καταπληκτικό ήταν πως ύστερα απ’ όλα όσα βίωσε η οικογένεια η ζωή …πήγε μπροστά. «Είναι κάτι απίθανο πώς η ζωή πήγε μπροστά για την ίδια τη ζωή. Πώς οι γονείς μας, νέοι άνθρωποι, γύρω στα 40-45, που έχασαν αδελφές, μάνες, ολόκληρες οικογένειες, μπόρεσαν να ξαναπιάσουν τη ζωή από την αρχή, να μας μεγαλώσουν, να “τραγουδήσουν” τη ζωή… Όλα πήγαν μπροστά. Η ζωή για τη ζωή», τονίζει η μόνη πλέον εν ζωή από τις τρεις αδελφές της οικογένειας.
Με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης στις 26 Οκτώβρη 1944, όταν η οικογένεια βγήκε από την κρυψώνα της, «…νιώσαμε μια απέραντη ερήμωση», έλεγε η Ροζίνα Ασσέρ Πάρδο στο ασφυκτικά γεμάτο αμφιθέατρο της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. «Η μόνη εβραϊκή οικογένεια στο κέντρο, η δική μας, άλλη μία στις Εξοχές μερικές από μεικτούς γάμους κι άρχισαν να έρχονται από τα βουνά Εβραίοι αντάρτες. Μετρηθήκαμε, ήμασταν 70 Εβραίοι όλοι κι όλοι»… Αυτή η εικόνα που έμεινε βαθιά χαραγμένη στην ψυχή της, την έκανε όχι μόνο να αφηγείται τα δεινά του Ολοκαυτώματος στα δικά της παιδιά κι εγγόνια, γύρω από το τραπέζι του Σαββάτου στο οποίο κάθονταν όλοι, όπως λέει ο γιος της Βίκτωρ, αλλά και σε σχολεία και όπου αλλού την καλούσαν.
Άλλωστε, «για τη Ρόζα, το θέμα αυτό δεν ήταν εβραϊκό, δεν ήταν και δεν είναι δικό μας θέμα. Είναι θέμα του να δεχθείς τον άλλον όπως είναι. Αν κάτι έχει αξία, αν είναι κάτι να μείνει, είναι αυτό. Ας είναι διαφορετικός, είναι σαν κι εμάς», όπως αναφέρει, βάζοντας τον επίλογο στη συζήτηση για την πολυαγαπημένη της αδελφή, η Ντενίζ Μπεράχα.
Oι εκκλησίες τη Μεγάλη Εβδομάδα, παρέμειναν κλειστές λόγω κορονοϊού και δε γιορτάστηκε με τον γνωστό λαμπρό τρόπο η Ανάσταση.
Η Ιερά Σύνοδος, ακολουθώντας τις αποφάσεις που είχε λάβει τότε η Πολιτεία, ανέβαλε την αναστάσιμη νύχτα για την 26η Μαΐου, μετά, δηλαδή, τη σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων κατά της εξάπλωσης του ιού. Έτσι, απόψε λέμε το Χριστός Ανέστη!
«Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο κίνδυνος να περάσει σύντομα, ώστε όλοι μαζί (Κλήρος και λαός) να αξιωθούμε να εορτάσουμε την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας με πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020», ανέφερε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος την 1η Απριλίου.
Φτιάχνουν ειδική στολή για συναυλίες που… προφυλάσσει από τον κορωνοϊό
Ας πάρουμε λίγο χρόνο και ας σκεφτούμε το εξής. Κάποιος σκέφτηκε αυτή την ιδέα, την είπε σε έναν συνεργάτη του, μαζί την είπαν σε κάποιον άλλο, όλοι τους το βρήκαν εξαιρετικό και αποφάσισαν να προχωρήσουν.
Μιλάμε για την ειδική στολή για συναυλίες που βλέπετε στην φωτογραφία και οι εμπνευστές της λένε ότι επιτρέπει στους θεατές να νιώσουν ασφαλείς στους συναυλιακούς χώρους αφού προφυλάσσει από τον κορωνοϊό.
«Ονομάζεται Micrashell και είναι μια λύση που μπορεί να φέρει τους ανθρώπους κοντά με ασφάλεια» δήλωσε ο Miguel Risueno υπεύθυνος νέων προϊόντων στη εταιρεία Production Club στην Καλιφόρνια. «Είναι μία στολή για το μισό σώμα, που ανεβάζει την ασφάλεια σου στο επόμενο επίπεδο».
Οι υπεύθυνοι της εταιρείας κατέληξαν σε αυτή την ιδέα μετά από ένα brainstorming που προκλήθηκε από εικόνες στην τηλεόραση με ανθρώπους να βγαίνουν έξω παρά την απαγόρευση.
«Με τη δική μας λύση προσπαθούμε να βρούμε χώρο για όλους χωρίς να υπάρχει κοινωνική απόσταση» συνέχισε ο Risueno και τόνισε ότι η ιδέα τους είναι οι στολές να έχουν αγοραστεί από το κάθε venue που θα τις νοικιάζει στους θεατές και στη συνέχεια θα τις καθαρίζει και θα τις αποστειρώνει.
Φυσικά δεν αναφέρεται πουθενά στην τιμή ενώ λέει ότι είχαν ως στόχο η στολή να αποτελεί και ένα κομμάτι… μόδας, ώστε αυτοί που τη φοράνε να νιώθουν καλά με την εμφάνιση τους. Η στολή Micrashell έχει ειδικό φίλτρο N95, ενώ έχει υποδοχές για ποτό και ειδικό ατμό για ηλεκτρονικό τσιγάρο. Φυσικά και προστατεύεσαι μόνο όταν φοράς το κράνος…
Θα είμαστε εδώ να σας ενημερώσουμε όταν η εταιρεία φαλιρίσει αφού ο κόσμος δεν θα είναι έτοιμος να αποδεχθεί ακόμα αυτές τις εξαιρετικές ιδέες.
DIY: Φτιάξτε αρωματικό σπρέι για να μοσχομυρίζουν τα ρούχα σας
Φτιάξτε το πιο αρωματικό και οικονομικό σπρέι για τα ρούχα σας με υλικά που ήδη έχετε ακολουθώντας τα παρακάτω βήματα.
Είναι ωραίο πράγμα να φοράτε ρούχα που μοσχοβολάνε. Η μυρωδιά άλλωστε παίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία μας σύμφωνα με τους ειδικούς. Μια άσχημη μυρωδιά μπορεί να μας χαλάσει τη διάθεση χωρίς να το καταλάβουμε, ενώ μια όμορφη μυρωδιά μπορεί να μας ανεβάσει ψυχολογικά ή να μας θυμίσει όμορφες αναμνήσεις.
Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι ένα αιθέριο έλαιο της επιλογής σας και αποστειρωμένο νερό.
Τι θα χρειαστείτε
30 σταγόνες αιθέριο έλαιο της επιλογής σας (θα βρείτε σε φαρμακεία μια μεγάλη ποικιλία από αιθέρια έλαια) 1.5 φλ. αποστειρωμένο νερό 85 γρ. βότκα 1 άδειο μπουκαλάκι σπρέι 1 χωνί
Οδηγίες
Ξεκινήστε ανακατεύοντας σε ένα βαζάκι τη βότκα με το αποστειρωμένο νερό.
Στη συνέχεια προσθέστε 30 σταγόνες από το αγαπημένο σας αιθέριο έλαιο. Μπορείτε αν θέλετε να συνδυάσετε περισσότερα από ένα αιθέρια έλαια.
Χρησιμοποιώντας το χωνί, ρίξτε το μείγμα μέσα στο άδειο μπουκαλάκι και μόλις ετοιμάσατε σε λιγότερο από 5 λεπτά ένα υπέροχο αρωματικό σπρέι για τα ρούχα σας.
Ψεκάστε με αυτό τα ρούχα σας για να μυρίζουν πάντα όμορφα.
Έξτρα tips για υπέροχη μυρωδιά
Ψεκάστε μερικά βαμβακάκια ή χαρτομάντιλα με το αγαπημένο σας άρωμα. Αφήστε τα να στεγνώσουν και τοποθετήστε τα ανάμεσα στα ρούχα σας μέσα στη ντουλάπα.
Βάλτε σε ένα πουγκάκι κόκκους καφέ και δημιουργήστε πάνω στο πουγκί μερικές τρυπούλες. Κρεμάστε το στη ντουλάπα σας και όλες οι άσχημες μυρωδιές θα απομακρυνθούν, ενώ ταυτόχρονα τα ρούχα σας θα αποκτήσουν μια διακριτική όμορφη μυρωδιά.
Βάλτε σε ένα μπουκαλάκι ίση ποσότητα νερού και βότκας και ψεκάστε με αυτό ρούχα που θέλετε να αποκτήσουν άρωμα φρεσκάδας.
TDF22: Απόψε ζωντανή συζήτηση και Q&A με τους Ρόμπερτ Φισκ και Γιούνγκ Τσανγκ
Απόψε Πέμπτη 21 Μαΐου στις 9 το βράδυ θα διεξαχθεί ανοιχτή συζήτηση με τον Ρόμπερτ Φισκ και τον Γιούνγκ Τσανγκ στο κανάλι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο YouTube. Η Γκέλυ Μαδεμλή συντονίζει την συζήτηση η οποία θα πραγματοποιηθεί επ’ ευκαιρία της προβολής του ντοκυμαντέρ «This is Not a Movie» του Γιούνγκ Τσανγκ. Το ντοκυμαντέρ μας ταξιδεύει στην Μέση Ανατολή μέσα από τα μάτια του διάσημου πολεμικού ανταποκριτή Ρόμπερτ Φισκ. Δείτε το ντοκιμαντέρ online.
Πηγή εικόνας: filmfestival.gr
Λίγα λόγια για τον Ρόμπερτ Φισκ
Ο Βρετανός Ρόμπερτ Φισκ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Λογίζεται ως ο σημαντικότερος πολεμικός ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή, από το 1976 ως τώρα αδιαλείπτως και είναι ο άνθρωπος που πήρε τρεις φορές συνέντευξη από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Το cityvibes.gr σας πάει διακοπές στην Άνδρο-Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό μας!
Τι αφορά ο διαγωνισμός μας
Στις ιδιαίτερες συνθήκες που ζήσαμε της επιδημίας αλλά και των δύσκολων εργασιακών όσο και οικονομικών συνθηκών που προέκυψαν, το Cityvibes.gr διοργανώνει τον παρακάτω διαγωνισμό:
2 διανυκτερεύσεις- 3 ημέρες για 2 άτομα στο camara suites στην Άνδρο συνολικής αξίας άνω των 340€ . Οι ημερομηνίες που μπορεί να χρησιμοποιηθεί το δώρο μας είναι αποκλειστικά και μόνο 03 έως 05/07/2020
Πως θα πάρετε μέρος στον διαγωνισμό
Ο διαγωνισμός αφορά μόνο ένα νικητή ο οποίος μπορεί να συνοδεύεται απο άλλο ένα άτομο.
Για να πάρετε μέρος πρέπει:
1ος τροποςinstagram
Να ακολουθήσετε και τους τρεις παρακάτω λογαριασμούς στο instagram
2. Tag τρεις φίλους σας στα σχόλια της ανάρτησης του διαγωνισμού σε οποιονδήποτε από τους τρεις παραπάνω λογαριασμούς.
Προσοχή απαιτούνται και τα δυο βήματα για να θεωρείται έγκυρη η συμμετοχή σας.
Δεν έχει σημασία με ποιο τρόπο θα ξεκινήσετε fb ή instagram . Αν συμπληρώσετε και τους 2 τρόπους θα έχετε 2 συμμετοχές αλλιώς μόνο μία.
Η Σουίτα του νικητή
Όροι συμμετοχής
1.Οι ημερομηνίες της διαμονής είναι συγκεκριμένες (03-05/07/2020) και δεν μπορούν να αλλάξουν! Η σουίτα είναι συγκεκριμένη (ceto suite)
2. Δεν ανταλλάσσεται το δώρο με χρηματική αμοιβή
3. Στο δώρο του διαγωνισμού δεν συμπεριλαμβάνονται τα έξοδα μετακίνησης από και προς την Άνδρο
4. Δεν μπορούν να συμμετέχουν οι παραγωγοί και οι αρθρογράφοι του cityvibes.gr
Ο διαγωνισμός θα ξεκινήσει στις 19.05.2020 όπου θα ανακοινωθεί στην εκπομπή του Χρήστου Αγγελίδη Art on Air (κάθε Τρίτη 20.00-22.00) και θα ολοκληρωθεί 16.06.2020 με τη κλήρωση και την ανακοίνωση του νικητή. Σε περίπτωση που δεν επικοινωνήσει ο νικητής μέσα σε 24 ώρες από την ανακοίνωση του αποτελέσματος θα κληρωθεί-ανακοινωθεί ο επόμενος.
Λίγα λόγια για το camara suites
Έχοντας το προνόμιο να βρίσκεται στο πιο υπερυψωμένο και απόκρημνο σημείο του βράχου έχεις την αίσθηση ότι ταξιδεύεις στα κύματα και το χρόνο.
Παλιός οχυρωματικός πύργος, κατά την Ενετική εποχή, σου εξασφαλίζει απόλυτη εποπτεία της χερσονήσου και του κόλπου ενώ εσύ καραδοκείς αν θα εμφανιστεί ή όχι κάποιος πειρατής.
Με ανέσεις που ξεπερνούν το αναμενόμενο, οι suites υπόσχονται ότι θα δώσουν στον ταξιδιώτη μια εμπειρία απόλυτης χαλάρωσης με ήχους και χρώματα της θάλασσας, που σπάνια μπορεί κανείς να αισθανθεί.
Πολυτελή χειροποίητα έπιπλα με υπογραφή του N.Haritos, χειροποίητα στρώματα της εταιρείας HYPNOS brand, εικαστικά στοιχεία που απηχούν την Ανδριώτικη ναυτοσύνη, ατμοσφαιρικός φωτισμός, όλα αυτά συνθέτουν ένα ειδυλλιακό σκηνικό έτοιμο να ικανοποιήσει και τα πιο απαιτητικά γούστα.
Χορηγοί του διαγωνισμού είναι:
Κορωνοϊος: Βραβεύμενος σεφ παραδίδει φαγητό κατ’ οίκον στη Βόρεια Ιταλία
Μετά την πίτσα και το κινέζικο φαγητό, ήρθε η ώρα για τα φαγητά κατσαρόλας από έναν βραβευμένο σεφ με αστέρι Michelin που θα παραδίδονται σε πακέτο κατευθείαν στους πελάτες στη Βόρεια Ιταλία.
Συγκεκριμένα, ο Μαρκ Λαντερί, Γάλλος μάγειρας με ένα αστέρι Μισελέν στο ενεργητικό του, διευθύνει από το 2015 το Ristorante al Castello de Grinzane Cavour, σε ένα μικρό δήμο στο Πιεμόντε, στα σύνορα με τη Γαλλία. Ωστόσο, λόγω της επιδημίας της Covid-19, ο Μαρκ Λαντερί χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του έπειτα από δύο μήνες κλεισίματος του εστιατορίου λόγω της καραντίνας και αποφάσισε να στραφεί στο φαγητό με παράδοση κατ΄οίκον.
«Αποφασίσαμε να κάνουμε παραδόσεις, ώστε να μην χάσουμε τη δυναμική μας και να αποκτήσουμε νέα πελατεία» δήλωσε στο AFPTV, σύμφωνα με το ΑΠΕ. «Είχαμε κανονικά μια ολοένα και πιο μακρινή πελατεία, από το Τορίνο, το Μιλάνο και, στη συνέχεια, μια ξένη πελατεία, αλλά τώρα πρέπει να εξυπηρετούμε μια πελατεία περισσότερο τοπική», εξηγεί ο πρώην μαθητής του Αλέν Ντουκάς.
Ο Μαρκ Λαντερί κάνει τα πάντα στο εστιατόριο στο Καστέλο ντε Γκρίντσανε Καβούρ: μαγειρεύει τα φαγητά του από την αρχή έως το τέλος και κάνει και τις διανομές. Τέλος, για να προσεγγίσει μια τοπική πελατεία, ο σεφ έπρεπε να μειώσει τις τιμές του και στο εξής προτείνει μενού στα 35 ευρώ. «Είναι μια πιο τοπική και πιο απλή κουζίνα και είμαι μόνος επί του παρόντος γιατί οι υπάλληλοι είναι σε τεχνική ανεργία», δηλώνει.
Καμίλ Κλοντέλ: Η ιδιοφυής γλύπτρια που πέθανε απομονωμένη σε ψυχιατρικό άσυλο
Σπουδαία γλύπτρια, ασυμβίβαστη γυναίκα, ανήσυχο πνεύμα, καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Παρόλο που ποτέ δεν κατάφερε να ξεφύγει από την σκιά του Ροντέν, το έργο της εμπνέει ακόμα και σήμερα. Και, πιθανότατα, να είχε δώσει ακόμα περισσότερα, αν η αμείλικτη απόφαση της οικογένειας της να την κλείσει σε ψυχιατρικό άσυλο δεν «σκότωνε» αυτό το ταλέντο.
Όπως πολλές από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές ιδιοφυΐες της ιστορίας έτσι και η Κλοντέλ επαλήθευσε το μοιραίο σενάριο που θέλει να αναγνωρίζονται μετά το θάνατό τους. Ποια ήταν όμως η Καμίλ Κλοντέλ και γιατί δικαιώθηκε σχεδόν 7 δεκαετίες μετά το θάνατό της;
Γεννημένη το 1864 σε μια αγροτική περιοχή της Γαλλίας μεγάλωσε με μια μητέρα που δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα στοργική μαζί της. Η απόμακρη της στάση οφείλονταν τόσο στο γεγονός ότι δεν ήταν αγόρι, όσο και για την ανήσυχη και επαναστατική της φύση που δεν συμφωνούσε με το πνεύμα του καθωσπρεπισμού της εποχής. Από την άλλη, ο πατέρας της, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, τη λάτρευε και, τελικά, ήταν ο μόνος από την οικογένεια της που τη στήριξε. Από πολύ μικρή έδειξε το ταλέντο της στη γλυπτική και όταν ο πατέρας της Louise Prosper το διαπίστωσε, της έδωσε το καλύτερο δωμάτιο στο σπίτι για να το χρησιμοποιήσει ως στούντιο.
Λίγο μετά την εφηβεία, η έμφυτη κλίση της στα γλυπτά, αναγνωρίστηκε από τον γλύπτη Alfred Boucher ο οποίος και έπεισε την οικογένεια της να την αφήσουν να ακολουθήσει μια ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Κάπως έτσι, το 1881, και αφού εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τη μητέρα και τον κατά 4 χρόνια νεότερο της αδερφό, ξεκίνησε σπουδές σχεδίου, ανατομίας και γλυπτικής στην ιδιωτική Ακαδημία Colarossi, (αφού μέχρι και το 1897 η Ακαδημία Καλών Τεχνών δε δεχόταν γυναίκες σπουδάστριες) με τον Μπουσέ να παραμένει μέντορας της.
Στο πλευρό του Μπουσέ έμαθε τα μυστικά της γλυπτικής, ενώ ένα χρόνο αργότερα, όταν εκείνος θα έφευγε για Ιταλία, τη σύστησε και «παρέδωσε» στον Ογκίστ Ροντέν, τον άντρα που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική της πορεία λόγω της θυελλώδους σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ τους.
Ξεκίνησε ως μαθήτρια του, έγινε μοντέλο του, ύστερα ερωμένη του και τελικά παντοτινή του μούσα. Εκείνος 43 ετών και γνωστός όχι μόνο για τα έργα του, αλλά και για την ακόρεστη επιθυμία του για τις γυναίκες, παρόλο που, επί χρόνια, συζούσε με τη σύντροφό του, Ρόουζ Μπιουρέτ. Εκείνη, κατειλημμένη από τον διακαή της πόθο για δημιουργία, εξέλιξη και φυσικά για τον εραστή της που τής έριχνε τουλάχιστον 20 χρόνια.
«Μια εξέγερση ενάντια στη φύση: μια γυναικεία μεγαλοφυία», περιέγραφε την Κλοντέλ ο συγγραφέας και κριτικός τέχνης, Οκτάβ Μιμπρό. Στα πρώιμα έργα τηςείναι φανερή η επιρροή της από το στιλ του Ροντέν, αλλά η φαντασία, ο λυρισμός, οι στάσεις που δείχνουν κίνηση και το έντονο αφηγηματικό και συναισθηματικό στοιχείο είναι προσωπικά της στοιχεία και τα οποία είναι έντονα στο γλυπτό The Waltz και φυσικά στο περίφημο Shakuntala.
Εν τω μεταξύ η σχέση της με τον Ροντέν κράτησε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν έμειναν ποτέ μαζί. Εκείνη, δημοσίως, τον αποκαλούσε πάντα, «κύριο Ροντέν» κι εκείνος «δεσποινίδα Κλοντέλ». Παρόλα αυτά στις ερωτικές επιστολές που αντάλλασαν και στις οποίες μπορούσε να εκφράζεται όπως πραγματικά ένιωθε του έγραφε: «Κοιμάμαι γυμνή για να μπορώ να φανταστώ καλύτερα ότι είσαι εδώ μαζί μου. Τελείως γυμνή. Αλλά όταν ξυπνάω, όλα είναι διαφορετικά».
Χώρισαν οριστικά το 1898 με εκείνη να ζει την πιο παραγωγική περίοδο της ζωής της. Όσο συμμετείχε σε εκθέσεις σε σαλόν της εποχής, τόσο οι κριτικοί την αποθέωναν, χαρακτηρίζοντας τα έργα της ως «γλυπτά που αψηφούν τη βαρύτητα».
Παρόλα αυτά, ενώ ο Ροντέν γινόταν όλο και πιο σπουδαίος και πλούσιος, εκείνη δεν κατάφερνε να βγάζει ούτε τα προς το ζην. Οπότε ζούσε με την ευγενική χορηγία του Ροντέν, μέχρι που το 1905 αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια ψυχολογικής αστάθειας. Καταστρέφει πολλά από τα αγάλματα της και εξαφανίζεται για μεγάλες χρονικές περιόδους ενώ παρουσιάζει και σημάδια παράνοιας. Ένα από αυτά ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας που πίστευε ότι είχε οργανώσει ο Ροντέν για να την σκοτώσει.
Από το 1906 και μετά απομονώθηκε στο εργαστήριο της όπου δούλευε ακατάπαυστα και παράλληλα ζούσε εκεί με τα σημάδια της σχιζοφρένειας, με την οποία τελικά διεγνώσθη αργότερα, να γίνονται όλο και πιο συχνά. Οι γείτονές της τής έκαναν παράπονα για το πόσο βρώμικο διατηρούσε το διαμέρισμα της στο οποίο συζούσε με αρκετές γάτες. Τα βράδια έβγαινε στην πόλη και περιφερόταν στους κάδους για να βρει φαγητό. Σταμάτησε να έχει επαφές με τους φίλους της γιατί όπως έλεγε, δεν είχε χρήματα να αγοράσει καινούρια ρούχα και παπούτσια και αυτά που ήδη είχε ήταν φθαρμένα. Όταν, τελικά, έπαιρνε κάποια χρήματα στα χέρια της από την πώληση κάποιου έργου της, μάζευε άστεγους από το δρόμο και τους καλούσε στο σπίτι για δείπνο.
Περνούσε ολόκληρες μέρες κάνοντας σκίτσα ανθρώπων από τους δρόμους και, ύστερα, τους μετέτρεπε σε ειδώλια τα οποία φορούσαν ρούχα ως αντίδραση στη μανία που είχε ο Ροντέν με το γυμνό. Τα συρτάρια και τα ντουλάπια της ήταν γεμάτα από αυτές τις μικρές φιγούρες, οι οποίες πρέπει να αποτελούσαν μια ρεαλιστική αναπαράσταση της ζωής στο Παρίσι της δεκαετίας του 10’. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως έμοιαζαν, γιατί τα κατέστρεψε όλα.
Το 1913, ο άνθρωπος που την είχε λατρέψει άδολα και αυθεντικά για το ταλέντο και το χαρακτήρα της, ο πατέρας της, πέθανε.
Μόλις τρεις μέρες αργότερα, ο αδερφός της Πολ Κλοντέλ, ζήτησε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο θα επέτρεπε τον εγκλεισμό της Καμίλ σε φρενοκομείο. Πέντε μέρες μετά, δύο νοσοκομειακοί υπάλληλοι εισέβαλαν στο διαμέρισμά της στην Quai de Bourbon όπου την βρήκαν να κάθεται βρώμικη, ανάμεσα στις γάτες της και την έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο το οποίο την πήγε στο άσυλο Ville-Evrard κοντά στο Παρίσι.
«Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».
Οταν, τον επόμενο χρόνο, ξέσπασε πόλεμος και ο γερμανικός στρατός πλησίαζε στο Παρίσι, το άσυλο εκκενώθηκε και οι ασθενείς, και μαζί με αυτούς και η Κλοντέλ, μεταφέρθηκαν στο άσυλο του Montdevergues, κοντά στην πόλη Αβινιόν.Κι ενώ, μετά από ένα χρόνο, οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο Ville-Evrard, η μητέρα της χρησιμοποίησε τις γνωριμίες που είχε για να κρατήσει την κόρη της εκεί, προκειμένου να βρίσκεται όσο πιο μακριά της γίνεται.
Στο Montdevergues θα περνούσε τα επόμενα 29 χρόνια της ζωής της με τον Τύπο να ωρύεται ενάντια στην οικογένεια της η οποία είχε καταδικάσει ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πνεύματα και ταλέντα της εποχής.
«Τρελοκομεία», έγραψε μια φορά στον αδελφό της ο οποίος μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια την επισκέφτηκε 7 φορές, «είναι σπίτια που έχουν σκοπό να σου προκαλέσουν πόνο.Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».
Στο μεταξύ, ο Ροντέν έστελνε χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας της ενώ διατηρούσε και ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Biron όπου έμενε για να φυλάει τα έργα της. Ο ίδιος πέθανε το 1917.
Παρά τις κρίσεις που εκδήλωνε, οι γιατροί κάποια στιγμή διέγνωσαν ότι η κατάσταση της βελτιώνονταν. Επιπλέον, δεν είχε βλάψει ποτέ κανέναν και δεν αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο. Έτσι, θέλησαν να της δώσουν εξιτήριο. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαβίωση της, έγραψε ένα γράμμα στη μητέρα της στο οποίο την παρακαλούσε να τη δεχτεί στο σπίτι, έστω σε ένα μικρό δωματιάκι. Η μητέρα της ήταν κάθετη. Δεν ήθελε για κανένα λόγο πίσω μια κόρη που μόνο θλίψη και προβλήματα τής είχε προκαλέσει.
Εγκαταλελειμμένη από όλους, προσπάθησε να κρατηθεί μόνο από αναμνήσεις της οικογένειας της, πολλές φορές κατασκευασμένες. Το 1939, 75 χρονών πια, έγραψε στον αδερφό της: «Μερικές φορές σκέφτομαι την αγαπημένη μας μητέρα. Δεν την έχω δει ποτέ από την ημέρα που πήρατε τη μοιραία απόφαση να με κλείσετε σε ένα τρελάδικο. Σκέφτομαι το όμορφο πορτρέτο που της είχα φτιάξει με φόντο τον υπέροχο κήπο μας. Τα μεγάλα μάτια στα οποία μπορούσες να διαβάσεις τον πόνο, το πνεύμα παραίτησης που υπήρχε σε όλο της το πρόσωπο, τα χέρια διπλωμένα στα γόνατά της. Κάθε της κίνηση ήταν δείγμα μετριοφροσύνης ενώ η μόνιμη αίσθηση του χρέους την ώθησε να γίνει υπερβολική, Αυτή ήταν η φτωχή μας μητέρα. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ αυτό το πορτραίτο (περισσότερο απ’ όσο έχω δει εκείνη δηλαδή)».
Η Καμίλ Κλοντέλ πέθανε, το 1943, ύστερα από 30 χρόνια εγκλεισμού. Στην κηδεία της δεν παρευρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειας, ενώ η ίδια ενταφιάστηκε σε έναν κοινόχρηστο τάφο του ασύλου. Στην τελευταία επίσκεψη που της έκανε ο αδερφός της, ένα μήνα πριν το θάνατό, η μόνη φράση που του είπε ήταν «Mon petit Paul» («Μικρέ μου Πολ»).
Ο ίδιος έκανε οργάνωσε μια έκθεση των έργων της το 1951, η οποία δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1984, τα γλυπτά της εκτέθηκαν στο μουσείο Ροντέν και το όνομά της έγινε παγκοσμίως γνωστό.
Η ταινία Camille Claudel (1988) περιγράφει τη ζωή της σπουδαίας και άτυχης γλύπτριας με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Αντζανί και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Ροντέν.
Το Μάρτιο του 2017, στο πολιτιστικό αρχείο της Γαλλίας προστέθηκε το μουσείο Καμίλ Κλοντέλ. Βρίσκεται στο Νοζάν συρ Σεν (Nogent-sur-Seine), μια κοινότητα δυο ώρες μακριά από το Παρίσι, όπου έζησε η Κλοντέλ από το 1876-1879 και θα φιλοξενεί όλα τα διασωθέντα έργα της.
