To Ticketmaster θα απαιτεί από τους φανς να εμβολιαστούν ή να έχουν κάνει τεστ για να μπουν στις συναυλίες
To Ticketmaster θα απαιτεί από τους φανς να εμβολιαστούν ή να έχουν κάνει τεστ εντός 72 ωρών για να μπουν στις συναυλίες
Το πλάνο είναι ότι θα απαιτείται από τους φανς να συνδέσουν τα εισιτήριά τους με μια εφαρμογή υγείας για να επιβεβαιώσουν την καλή κατάσταση της υγείας τους.
Καθώς οι υπεύθυνοι των συναυλιών αρχίζουν να κάνουν σχέδια σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι συναυλίες μπορούν να ξαναρχίσουν με ασφάλεια, ένα άρθρο από το Billboard δείχνει ότι το Ticketmaster εργάζεται σε ένα σχέδιο που θα απαιτούσε από τους συμμετέχοντες στη συναυλία να έχουν εμβολιαστεί για τη νόσο του κορονοϊού ή να έχουν κάνει τεστ εντός των τελευταίων 72 ωρών, για να γίνουν δεκτοί στο χώρο.
Το άρθρο του Billboard υπογραμμίζει ότι το σχέδιο βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, αλλά θα απαιτήσει από τους φανς να συνδέσουν τις ψηφιακές εφαρμογές Ticketmaster με εφαρμογές τρίτων εταιρειών υγείας όπως το Digital Health Pass από την IBM ή το CLEAR Health Pass, καθώς και εφαρμογές εμβολίων / δοκιμών όπως CVS Minute Clinic.
Στη συνέχεια, η αναφορά σημειώνει ότι ο φαν δε χρειάζεται να μεταφέρει τα αποτελέσματα του τεστ καθώς το εκάστοτε εργαστήριο υποχρεούται να παραδώσει τα αποτελέσματα στην εταιρεία υγείας του πελάτη, η οποία στη συνέχεια θα παραχωρεί τις πληροφορίες στο Ticketmaster για να επιβεβαιώσει ότι το άτομο είναι ασφαλές να εισέλθει. Το άρθρο αναφέρει “Εάν ένας θαυμαστής βρεθεί θετικός ή δεν έκανε τεστ για να επαληθεύσει την κατάστασή του, δεν θα του παραχωρείται η πρόσβαση στη συναυλία.” Δεν διευκρινίζεται εάν θα δοθεί επιστροφή χρημάτων στον φαν για την εκδήλωση ή εάν θα υπάρξει κάποια άλλη ποινή.
Το Ticketmaster δεν θα κρατά ιατρικά αρχεία στους δικούς του διακομιστές, θα παίρνουν μόνο επιβεβαίωση από τις εφαρμογές υγείας τρίτων. Ένα άλλο εμπόδιο είναι ότι δεν υπάρχει εφαρμογή που να παρέχει αποτελέσματα εμβολίων σε πραγματικό χρόνο ακόμη, αλλά ο πρόεδρος της Ticketmaster Mark Yovich είναι σίγουρος ότι η ζήτηση στην αγορά θα έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κάποια εφαρμογή σύντομα.
Το Ticketmaster εργάζεται επίσης για την εξάλειψη των χάρτινων εισιτηρίων, κάτι που μπορεί να περιορίσει το ποσό της μεταπώλησης εισιτηρίων και να εργαστεί σε κάτι που αποκαλούν “SmartEvent”. Το σύστημα θα χρησιμοποιηθεί για να ειδοποιεί τους συμμετέχοντες σχετικά με την καθυστέρηση στην είσοδο, την κοινωνική απόσταση και ενδεχομένως, την ιχνηλάτιση ατόμων. Απομένει να δούμε ποιο θα είναι το τελικό τους σχέδιο και πώς θα ανταποκριθούν οι φανς σε αυτό.
Χθες, ο Διευθύνων Σύμβουλος του Live Nation, θυγατρική του Ticketmaster, σημείωσε ότι εργάζονται σε έναν «χάρτη πορείας για να επιστρέψουν στη ζωή τους με ασφάλεια», με σχέδια να «κλιμακώσουν τις συναυλίες το καλοκαίρι του 2021».
Το #AskforEU στοχεύει να απαντήσει -με όσα μέσα διαθέτει- στις απορίες των αναγνωστών αναφορικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι απορίες σας θα απαντούνται κάθε Πέμπτη. Γράψτε μας στο e-mail: Askcityvibes@yahoo.com
Τι είναι η ΕΕ;
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια πολιτική και οικονομική ένωση η οποία απαριθμεί 27 κράτη-μέλη. Είναι καθολική διάδοχος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων(ΕΚ).
Πώς ιδρύθηκε η ΕΕ:
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.*
Πότε και πού και μεταξύ ποιών υπογράφηκε η Συνθήκη του Μάαστριχτ;
Η συνθήκη του Μάαστριχ υπογράφηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1992 στην ομώνυμη πόλη της Ολλανδίας μεταξύ δώδεκα χωρών(Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Λουξεμβούργο και Πορτογαλία). Άρχισε να ισχύει από την 1η Νοεμβρίου 1993.
Πως οριοθετεί τη δράση της η ΕΕ;
Η ΕΕ οριοθετεί τη δράση της μέσω των Συνθηκών της οι οποίες είναι η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΕΕ και ΣΛΕΕ αντίστοιχα)
Ποιά στοιχεία ξεχωρίζουν την Ένωση από τα κράτη-μέλη;
Καταρχάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει διαφορετική έννομη τάξη τόσο από την εθνική των κρατών μελών όσο και από τη διεθνή. Η έννομη τάξη της ΕΕ ονομάζεται ενωσιακή. Πέρα από τη διαφορετική έννομη τάξη, διαθέτει ξεχωριστά θεσμικά ή δευτερεύοντα όργανα προκειμένου να υλοποιεί τις στόχους της, δική της νομοθεσία και δικαστήρια.
Ποια είναι τα όργανα της ΕΕ;
Αρχικά πρέπει να διακρίνουμε μεταξύ κύριων/θεσμικών οργάνων και δευτερευόντων. Τα κύρια/θεσμικά όργανα ασκούν τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία της Ένωσης και είναι τα εξής: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το Συμβούλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και το Ελεγκτικό Συνέδριο. Τα δευτερεύοντα όργανα,τα οποία ασκούν συμβουλευτικά καθήκοντα, είναι η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΟΚΕ) και η Επιτροπή των Περιφερειών. ( Μπορείτε να ανατρέξετε στο σχετικό άρθρο: 13 ΣΕΕ)
* Η Συνθήκη του Μαάστριχ ονομάζεται αλλιώς Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΣΕΕ)
Τα λέμε την επόμενη Πέμπτη!
Νέος λογαριασμός στο instagram που προβάλει την Ελλάδα μας.
Το 2020 μας έχει επηρεάσει όλους πολύ και μας έχει αλλάξει το τρόπο ζωής μας και το πως είχαμε συνηθίσει να ζούμε.
Κορωνοϊός , Ελληνοτουρκικά, αύξηση ανεργίας , απώλειες των ανθρώπων μας και πολλά άλλα που δυστυχώς για το προσεχές μέλλον δεν φαίνονται να αλλάζουν ριζικά.
Επίσης τα ταξίδια και ο τουρισμός δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα απο όλο αυτό που προδιαγράψαμε. Σίγουρα η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας έχει πληγεί στο βάρος όλων όσων συμβαίνουν! Πως το αντιμετωπίζουμε λοιπόν όλο αυτό; Παθητικά και περιμένοντας κάτι να αλλάξει?
Μα και αν αλλάξει αυτό κάτι άλλο δεν θα προκύψει; Τουλάχιστον αυτό θα μπορούσε να μας το διδάξει η χρονιά που διανύουμε το 2020. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού μήπως; Τελικά όταν πάνε στραβά θα πρέπει να εγκαταλείπουμε ή να προσπαθούμε περισσότερο;
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος , σίγουρα υπάρχει όμως μία ζωή και πέρα από την οποιαδήποτε προσοχή που πρέπει να δώσουμε στο δώρο της ζωής μας αλλά και των δικών μας ανθρώπων θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ανταπεξέλθουμε στα δύσκολα, γιατί κάποια στιγμή θα έρθουν και τα εύκολα.
Ο λογαριασμός στο instagram και η ιδέα.
Η φιλοσοφία του instagram είναι τέτοια που μπορεί να αναδείξει τις ομορφιές της Ελλάδας μας, του φυσικού της τοπίου, των όμορφων χωριών της, των νησιών της, αλλά και του μοναδικού ήλιου της και των θαλασσών της!
Ο λογαριασμός μας είναι @amazing_greek_pics όπου μπορείτε όλοι να συμμετέχετε φωτογράφοι ή μη. Μόνος περιορισμός οι ποιοτικές φωτογραφίες και το επίππεδο της φωτογραφίας να παραμείνει υψηλό!
Οποιαδήποτε φωτογραφία αναδυκνύει την χώρα μας όπως π.χ αξιοθέατα
Απαγορεύονται φωτογραφίες μοντάζ και ψηφιακής σύνθεσης που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Π.χ. κακές μάσκες, κάθε φωτογραφία που θα στέλνεται θα λαμβάνει και τον λόγο που θα απορρίπτεται αν σε περίπτωση δεν δημοσιευτεί. Συντονιστής σε όλη αυτή τη διαδικασία O Christos Aggelidis καταξιωμένος φωτογράφος ο οποίος έχει βραβευτεί πολλές φορές για το έργο του, αλλά έχει και εμπειρία απο κριτική φωτογραφιών αφου συμμετείχε 2 φορές ως κριτής σε παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας του Photoweddingstories . Παρακάτω το site του
Κάθε μήνα ο δημιουργός που θα μαζεύει τα περισσότερα like στο @amazing_greek_pics στο instargam θα του γίνεται ένα 20λεπτο αφιέρωμα στην ραδιοφωνική εκπομπή του Αγγελίδη Χρήστου Art On Air
Στο τέλος κάθε χρονιάς (2021) οι 2 καλύτερες φωτογραφίες θα τυπώνονται και θα αποστέλλονται στον δημιουργό
Περήφανος χορηγός
10 παράξενοι νόμοι για το σεξ
Όσο το σeξ συνεχίζει και από τελεί ταμπού για πολλές χώρες του κόσμου, τότε θα συνεχίσουν να υπάρχουν και παράξενοι νόμοι γύρω από αυτό. Μόνο που οι παρακάτω 10 νόμοι δεν είναι μόνο παράξενοι επειδή το σeξ είναι ταμπού, αλλά πολλούς περισσότερους λόγους. Μερικοί από αυτούς είναι άλλωστε τόσο παράξενοι που δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα…
Στο Ντουμπάι απαγορεύεται το φιλί δημοσίως
Στο Ντουμπάι σου επιτρέπεται (το πολύ) να κρατάς το χέρι του/της συντρόφου σου. Μέχρι εκεί. Γιατί αν σε δουν να φιλιέσαι δημοσίως, τότε μπορούν να σε συλλάβουν αφού το φιλί θεωρείται προσβολή της δημοσίας αιδούς. Και οι αγκαλιές θα σηκώσουν τα βλέμματα τον γύρω, αλλά το φιλί μπορεί να σε στείλει φυλακή με την ποινή να είναι 10 ημέρες. Αν μάλιστα σε συλλάβουν να φιλιέσαι μεθυσμένος, τότε η ποινή μπορεί να φτάσει έως και ένα έτος.
Στην Κολομβία, η μητέρα της νύφης είναι παρούσα την πρώτη νύχτα του γάμου
Και δεν εννοούμε στην τελετή ή στην δεξίωση, αλλά μετά από αυτά, όταν το ζευγάρι αποσυρθεί για να κάνει σeξ για πρώτη φορά. Εξωφρενικό; Στην Κολομβία είναι και φυσιολογικό και νόμιμο. Και μάλιστα η παρουσία της μητέρας στο δωμάτιο, ατενίζοντας το θέαμα είναι υποχρεωτική. Πως όμως μπορείς να κάνεις σeξ όταν κάποιος σε κοιτάει και κυρίως η μητέρα σου;
Στην Ινδονησία μπορείς να καταλήξεις στην φυλακή αν σε πιάσουν να αuνανίζεσαι
Υπάρχουν διάφορες αναφορές πως άνδρες που πιάστηκαν στην Ινδονησία να αuνανίζονται, τιμωρούνταν αυστηρά. Μπορεί να υπήρχε η φήμη πως η τιμωρία ήταν ο αποκεφαλισμός αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Πάντως μην νομίζετε πως τη γλιτώνουν. Οι «παραβάτες» μπορεί να περάσουν στη φυλακή έως και 32 μήνες.
Είναι παράνομο να κάνει σeξ με αρσενικά ζώα στον Λίβανο
Ξέρουμε τι σκεφτήκατε. Με αρσενικά ζώα. Με θηλυκά δηλαδή δεν είναι παράνομο. Πρόκειται για έναν από τους πιο παράξενους και συγχρόνως αηδιαστικούς νόμους που υπάρχουν. Το να κάνεις σeξ με ζώα στον λίβανο είναι οκ, αλλά μόνο αν είναι θηλυκά!
Στην Ουγγαρία απαγορεύεται να κάνεις σeξ με ανοικτά τα φώτα
Κι όμως. Αν κάνεις σeξ στην Βουδαπέστη πρέπει οπωσδήποτε και κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη να κάνεις σeξ στο σκοτάδι. Ακόμα κι αν είσαι στο σπίτι σου. Ακόμα κι αν είναι με τον/την σύζυγό σου.
Στο Τέξας υπάρχει πλαφόν στους δονητές που μπορείς να έχεις σπίτι σου
Ναι ξέρουμε πως το Τέξας σαν πολιτεία δεν είναι και πολύ με τα καλά του. Αλλά κι αυτό πάλι; Μπορείς να έχεις στο σπίτι σου μέχρι έξι δονητές. Ούτε έναν περισσότερο. Κι αυτό γιατί αν έχει ένα ή δυο συρτάρια γεμάτα με συλλογές όπως τα μαχαιροπίρουνα ας πούμε, τότε αντιμετωπίζεις κατηγορίες για απάτη, οι οποίες μπορεί να σου στοιχίσουν 4 χιλιάδες δολάρια και φυλάκιση ενός έτους. Απάτη;
Μην απατήσεις ποτέ στην Ουρουγουάη
Κανονικά πουθενά δεν πρέπει, αλλά στην Ουρουγουάη υπάρχει ένας (πολύ σοβαρός) λόγος παραπάνω. Αν ένας σύζυγος σε πιάσει πάνω στην πράξη με τη γυναίκα του, τότε είναι απολύτως νόμιμο να σκοτώσει να σκοτώσει και τους δυο ή να κάνει κάτι ακόμα χειρότερο: να ευνουχίσει τον άνδρα και κόψει την μύτη της γυναίκας. Ποιοι διαταραγμένοι απόφοιτοι της νομικής έγραψαν αυτούς του νόμους;
Στη Γιούτα το να παντρευτείς τα πρώτα ξαδέρφια σου είναι θέμα ηλικίας
Όπως σε όλον τον κόσμο έτσι και στην πολιτεία της Γιούτα, το να παντρευτείς τον πρώτο σου ξάδερφο ή την πρώτη σου ξαδέρφη, είναι παράνομο. Ωστόσο στην Γιούτα υπάρχει μια εξαίρεση. Αν και οι δυο είστε πάνω από 65 ετών, τότε γίνεται και παραγίνεται. Α, και αν μπορείς να αποδείξουν πως και οι δυο δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, τότε μπορούν να παντρευτούν από τα 55. Αν δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, τότε ο γάμος θεωρείται άκυρος.
Στην Οξφόρδη του Οχάιο οι φωτογραφίες θεωρούνται ζωντανές
Μπορεί εν έτη 2020 να μας φαίνεται κι αυτό παράξενο αλλά θα τους το δίναμε. Δηλαδή να είναι παράνομο στην Οξφόρδη του Οχάιο, μια γυναίκα να γδυθεί μπροστά σε έναν άνδρα. Οκ, παραείναι σεμνότυφο για την εποχή, αλλά εντάξει. Αλλά στη συγκεκριμένη περιοχή του Οχάιο το πάνε ένα βήμα παραπέρα. Είναι παράνομο να γδυθείς ακόμα και μπροστά σε φωτογραφία ενός άνδρα. Δηλαδή αν στο σπίτι έχεις μια κορνίζα του συζύγου σου, κάθε φορά που θα γδύνεσαι θα πρέπει να την κατεβάζεις για να μην βλέπει.
Στη Βολιβία τα οικογενειακά σκάνδαλα είναι ευπρόσδεκτα αλλά όχι ταυτόχρονα
Στην Βολιβία λοιπόν, το να κάνεις σeξ με συγγενείς ή παράξενες σχέσεις με άλλους ανθρώπους μπορεί να μην είναι ηθικά αποδεκτό, αλλά δεν είναι παράνομο. Τι εννοούμε παράξενες σχέσεις με άλλους ανθρώπους; Ας πούμε ότι έχει σχέση ταυτόχρονα με την μητέρα και την κόρη. Μπορείς, αλλά είναι παράνομο να κάνεις σeξ μαζί τους ταυτόχρονα.
Η μελέτη Restart-19, όπως ονομάζεται, διεξήχθηκε στις 22 Αυγούστου στη Λειψία σε συναυλία του pop καλλιτέχνη Tim Bendzko, μέσω της χρήσης ειδικών συσκευών καταγραφής κίνησης.
Τα αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν τώρα στο διαδίκτυο.
Οι συμμετέχοντες, που είχαν κάνει τεστ Covid-19, πριν την συναυλία, για 10 ώρες τους είχε ζητηθεί να κινούνται και να πραγματοποιούν διάφορα σενάρια εντός του συναυλιακού χώρου, με διαφορετικά επίπεδα ασφάλειας και κοινωνικοποίησης.
Όπως σημειώνουν οι New York Times, οι μελετητές κατέληξαν στο πόρισμα πως το ρίσκο της εξάπλωσης του ιού σε συναυλιακούς χώρους είναι χαμηλό προς πολύ χαμηλό, εφόσον πάντα όσοι προσέρχονται τηρούν στο έπακρο τα μέτρα υγιεινής και ο χώρος διαθέτει καλό σύστημα εξαερισμού και το ανάλογο μέγεθος.
Ο Dr. Michael Gekle, μέλος της επιστημονικής ομάδας, σχολίασε:
«Δεν υπάρχει επιχείρημα εναντίον της μη διεξαγωγής μιας τέτοιας εκδήλωσης. Η πιθανότητα μετάδοσης του ιού είναι πολύ μικρή».
Οι ερευνητές συμπέραναν πως ο εξαερισμός είναι καθοριστικός ως προς την μείωση της εξάπλωσης του ιού. Επιπρόσθετα, η αποστασιοποίηση ήταν ο δεύτερος πιο καθοριστικός παράγων, με την έρευνα να καταλήγει στο συμπέρασμα πως το μεγαλύτερο ρίσκο έκθεσης του κόσμου υφίσταται είτε στα διαλείμματα της συναυλίας είτε κατά την είσοδο στον χώρο, όπου παρατηρούνταν σχετικός συνωστισμός.
Η Dr. Gabriel Scally, πρόεδρος επιδημιολογίας και δημόσιας υγείας της Βασιλικής Εταιρείας Ιατρικής, σχολίασε στους Times πως τα αποτελέσματα της έρευνας είναι «πιθανώς χρήσιμα», τονίζοντας όμως πως το συγκεκριμένο περιβάλλον ίσως είναι δύσκολο να μεταφερθεί σε πραγματικές συναυλίες.
Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα εδώ. Οφείλει να τονισθεί πως η δημοσίευση δεν έχει ακόμη αξιολογηθεί από την επιστημονική κοινότητα.
Κοινωνικά πειράματα που συγκλόνισαν: «Το πείραμα του Στανφορντ – The Stanford Prison Experiment»
Η εποχή που διανύουμε είναι δύσκολη. Το ξέρεις, το ξέρω. Η πανδημία καλά κρατεί και είναι ακόμη αβέβαιο και θολό το πότε θα αφήσουμε μια και καλή την όλη αυτή κατάσταση πίσω μας. Το mini lockdown ήδη είναι σε ισχύ για εμάς τους εντός Θεσσαλονίκης και είναι πολύ πιθανό να ξαναζήσουμε ένα καθολικό lockdown απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα, κάτι το οποίο απεύχομαι φυσικά να συμβεί. Η όλη κατάσταση που ζούμε αυτή τη στιγμή αλλά και οι ιστορίες καθημερινής τρέλας που συναντώ παντού σχεδόν πλέον αλλά κυρίως στη δουλειά μου, έφερε στο μυαλό μου κάποια από τα γνωστότερα πειράματα που συγκλόνισαν κι έμειναν στην ιστορία. Η αναζήτηση με οδήγησε και σε πολλά ακόμη που δεν γνώριζα. Αξίζει λοιπόν μια μνεία σε αυτά.
Πολλά από αυτά έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη, είτε ως μια ολοκληρωμένη και καλοστημένη παραγωγή, είτε με τη μορφή ντοκιμαντέρ. Μιας και η κατάσταση είναι περίεργη και πολλοί θα περάσουν αρκετούστικο χρόνο σπίτι τους απ’ ότι φαίνεται, αξίζει να μάθουμε για αυτά μιας κι έχουν πολύ food for thought να δώσουν όπως λεν και στο χωριό μου.
Το πείραμα του Στανφορντ έχει πραγματικά άπειρο υλικό για να μελετήσει κανείς. Θα έλεγα ότι είναι από τα γνωστότερα στο είδος του. Είναι ένα πείραμα που δημιούργησε περισσότερα ερωτήματα από αυτά που τελικά κατάφερε να απαντήσει. Ταινίες, ντοκιμαντέρ, υλικό στο youtube, αυθεντικό οπτικοακουστικό υλικό, αμέτρητα άρθρα προς μελέτη, τόσο επιστημονικά όσο και θεωρίες κάθε είδους. Εγώ θα σταθώ μόνο στα εξακριβωμένα γεγονότα του πειράματος και την μεταφορά του εντός κινηματογραφικών αιθουσών.
Οι ομοιότητες που θα συναντήσει κανείς με το σήμερα ίσως πολλές, ιδίως την δεδομένη χρονική περίοδο, ίσως και κάθε χρονική περίοδο, όπως και στα περισσότερα πειράματα που αφορούν την ανθρώπινη συμπεριφορά και ψυχολογία. Είναι το διαχρονικά ακατέργαστο ένστικτο του ανθρώπινου είδους όταν χαλαρώνουν ή απουσιάζουν οι συνηθισμένοι κοινωνικοί ρόλοι και κοινωνικές αξίες που μπορεί να βάζουν φρένο σε πρωτόγονες συμπεριφορές κι ένστικτα.
Οι ηθικές επιπτώσεις αυτής της μελέτης εξακολουθούν να συζητιούνται σε κολέγια, πανεπιστήμια και προπτυχιακά μαθήματα ψυχολογίας ανά τον κόσμο αλλά και σε όσους αρέσκονται να παρατηρούν την συμπεριφορά του ανθρώπου μέσα στην δομή της δημιουργίας του.
Το πείραμα φυλάκισης του Σταντφορν -The Stanford Prison Experiment– είναι απ’ τα γνωστότερα πειράματα στην ιστορία της κοινωνικής συμπεριφοράς και ψυχολογίας και αφορά τις επιπτώσεις που επιφέρει η μετατροπή ενός απλού, καθημερινού ανθρώπου σε δεσμοφύλακα ή φυλακισμένο.
Το «πείραμα της φυλακής» διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Stanford από μια ερευνητική ομάδα με επικεφαλή τον καθηγητή ψυχολογίας Φίλιπ Ζιμπάρντο (Philip Zimbardo) το 1971 και στο οποίο έλαβαν μέρος φοιτητές διαφόρων σχολών. Η αναζήτηση των εθελοντών έγινε μέσω αγγελίας σε τοπική εφημερίδα και δίνονταν 15 δολάρια ημερησίως (περίπου 100$ στο σήμερα) για την συμμετοχή τους. Ο Ζιμπάρντο είχε τον ρόλο του επιθεωρητή της φυλακής.
Η αγγελία για την εύρεση εθελοντών σε τοπική εφημερίδα.
Η επιλογή. Στο υπόγειο της σχολής δημιουργήθηκε μία εικονική φυλακή. Οι 24 φοιτητές που επιλέχθηκαν από τους 70 περίπου που δήλωσαν αρχικά ενδιαφέρον, χωρίστηκαν σε 2 ομάδες. Για την επιλογή των υποψηφίων έγιναν διαγνωστικές συνεντεύξεις, εξετάσεις, τεστ προσωπικότητας και ψυχοσύνθεσης ώστε να υπάρχει πλήρη απουσία ποινικού μητρώου, χρήσης ναρκωτικών, ιατρικών αλλά και ψυχολογικών προβλημάτων. Οι υποψήφιοι ήταν άντρες, κυρίως μεσαίας τάξης. Οι ομάδες δημιουργήθηκαν με τυχαίο τρόπο μετά την ρίψη ενός κέρματος. Το «Κορώνα ή γράμματα» καθόρισε τους ρόλους του καθενός.
Ο σκοπός. Σκοπός του πειράματος ήταν η μελέτη του τρόπου και αντίδρασης συνηθισμένων ανθρώπων με μια απλή και φυσιολογική ζωή πάνω σε μια ραγδαία αλλαγή κοινωνικών ρόλων κάτω από απρόοπτες και δύσκολες συνθήκες. Ένα άρθρο του 97′ αναφέρει πως:
Πρωταρχικός λόγος του Zimbardo για τη διεξαγωγή του πειράματος, ήταν να επικεντρωθεί στη δύναμη των ρόλων, των κανόνων, των συμβόλων, της ταυτότητας μιας ομάδας και την κατάσταση μιας επιβεβαιωμένης συμπεριφοράς που θα προκύψει από ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Ουσιαστικά ο Zimbardo ήθελε να δει τι θα συνέβαινε όταν η ανθρώπινη ελευθερία, αξιοπρέπεια και ατομικότητα αφαιρούνται και τις επιπτώσεις που έχει στη ζωή ενός ανθρώπου όταν αυτήν γίνεται πλήρως ελεγχόμενη. Οι συνθήκες του πειράματος ήταν τόσο αληθοφανείς, ώστε να προσομοιάζουν στην πραγματική εμπειρία της κράτησης σε μια φυλακή.
Η φυλακή. Για την διαμόρφωση της φυλακής αλλά και του όλου κλίματος εντός αυτής, ζητήθηκε η συμβολή ανθρώπων έμπειρων, τόσο για τις συνθήκες κράτησης, όσο και για την διαμόρφωση του χώρου της φυλακής. Μεταξύ αυτών, ήταν και ένας πρώην κατάδικος, ο Carlo Prescott, ο οποίος είχε εκτίσει πάνω από 17 χρόνια φυλάκισης για απόπειρα δολοφονίας. Ο Prescott βοήθησε κυρίως την πλευρά των κρατουμένων, στο να γνωρίζουν πως είναι να ζει κανείς πίσω από τα κάγκελα μιας φυλακής.
Η φυλακή κατασκευάστηκε στο υπόγειο της σχολής. Ως κελιά επιλέχθηκαν κάποιες εργαστηριακές αίθουσες και για να μπορεί η προσομοίωση να αγγίζει μια πραγματική συνθήκη, αφαιρέθηκαν οι αρχικές πόρτες και τοποθετήθηκε στην θέση τους ειδική κατασκευή με πόρτες με χαλύβδινες ράβδους και αριθμούς κελιών.
Η «αυλή» των φυλακών ήταν ένας μικρός διάδρομος όπου οι κρατούμενοι είχαν το δικαίωμα να περπατούν, να ασκούνται, να τρώνε. Στην μία πλευρά της αίθουσας υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα μέσω του οποίου γινόταν η βιντεοσκόπηση των γεγονότων. Στην άλλη πλευρά του διαδρόμου, απέναντι από τα κελιά, υπήρχε ένας πολύ μικρός χώρος, μια ντουλάπα. Ήταν σκοτεινός και στενός. Ονομάστηκε «η τρύπα». Ήταν ο χώρος απομόνωσης των ανυπάκουων κρατουμένων. Υπήρχε σύστημα ενδοεπικοινωνίας που επέτρεπε στους δεσμοφύλακες να ακούνε κρυφά τις συζητήσεις των κρατουμένων αλλά και να γίνονται δημόσιες ανακοινώσεις σε αυτούς. Δεν υπήρχαν ρολόγια και παράθυρα. Έτσι η αίσθηση του χρόνου είχε χαθεί πλήρως.
Η σύλληψη. Για την σύλληψη των φοιτητών/κρατουμένων, συμμετείχε η τοπική αστυνομία εθελοντικά. Η αρχική σύλληψη έγινε από πραγματικούς αστυνομικούς, η μεταφορά με περιπολικά και οι συλληφθέντες μεταφέρθηκαν αρχικά στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Η σύλληψη έγινε απρόοπτα μιας κι όσοι επιλέχθηκαν να είναι κρατούμενοι, είχαν οδηγίες να παραμείνουν σπίτι τους μέχρι νεωτέρας. Οι συλλήψεις ήταν για παραβίαση του Ποινικού Κώδικα 211 και ένοπλη ληστεία. Στους φοιτητές/συλληφθέντες έγινε ανακοίνωση των δικαιωμάτων τους, πήραν δαχτυλικά αποτυπώματα, έγινε πλήρη αναγνώριση και τους έδεσαν τα μάτια . Με τα μάτια δεμένα και σε κατάσταση σοκ για την αιφνιδιαστική τους σύλληψή από την αστυνομία της πόλης, οι κρατούμενοι μπήκαν σε ένα περιπολικό και οδηγήθηκαν στην «φυλακή κομητείας του Στάνφορντ» για κράτηση. Στην είσοδο της «φυλακής» τους υποδέχθηκαν οι δεσμοφύλακες/φοιτητές όπου τους ανακοίνωσαν τα αδικήματα για τα οποία κρίθηκαν ένοχοι και το καθεστώς κράτησης. Σοκ και σύγχυση!
Οι συνθήκες κράτησης. Κάθε κρατούμενος ελέγχθηκε σχολαστικά από τους δεσμοφύλακες. Στη συνέχεια τους ζητήθηκε να γδυθούν και απολυμάνθηκαν για ψείρες και μικρόβια. Ήταν μια διαδικασία υποβάθμισης και εξευτελισμού των κρατουμένων και είχε ως απώτερο σκοπό να δείξουν οι δεσμοφύλακες το ποιος κάνει κουμάντο. Η διαδικασία ήταν παρόμοια με μια σειρά φωτογραφιών που τραβήχτηκαν από τον Danny Lyons σε φυλακές του Τέξας.
Διαδικασία απολύμανσης κρατουμένων στις φυλακές του Τέξας.
Τους δόθηκε στολή. Το κυρίως μέρος της ήταν μια μεγάλη μπλούζα, σαν ρόμπα και τους απαγορεύθηκε η χρήση εσωρούχων. Το κεφάλι τους καλύφθηκε με ενός είδους καλσόν. Ο λόγος ήταν για να αφαιρεθεί η ατομικότητα κι ελευθερία έκφρασης που δημιουργεί η κόμμωση και να είναι όλοι ένα, σαν να τους είχα ξυρίσει το κεφάλι ώστε να μην μπορεί να ξεχωρίζει κανένας, όπως συμβαίνει σε πραγματικές συνθήκες κράτησης ή στον στρατό. Στον δεξιό τους αστράγαλο τοποθετήθηκε μια βαριά αλυσίδα η οποία έκλεινε με μια εξίσου βαριά κλειδαριά. Η αλυσίδα στο πόδι τους, η οποία ήταν ασυνήθιστη για τις περισσότερες φυλακές, χρησιμοποιήθηκε για να υπενθυμίζει στους κρατούμενους την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν αλλά και το περιβάλλον στο οποίο θα ζούσαν. Ακόμα και όταν οι κρατούμενοι έπεφταν για ύπνο, δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από την αυτήν την αποπνικτική ατμόσφαιρα. Ένας απ’ τους φυλακισμένους κατά την διάρκεια του ύπνου του γύρισε πλευρό, η αλυσίδα χτύπησε το άλλο του πόδι, αυτό τον ξύπνησε και του υπενθύμισε ότι ήταν ακόμα στη φυλακή, ανήμπορος να ξεφύγει από αυτήν ακόμη και στα όνειρά του.
Η χρήση των αριθμών ταυτότητας ήταν ένας τρόπος να κάνουν τους κρατουμένους να αισθάνονται ανώνυμοι και ανύπαρκτοι. Κάθε φυλακισμένος έπρεπε να καλείται μόνο με τον αριθμό ταυτότητάς του και θα μπορούσε να αναφέρεται στον ίδιο και στους άλλους κρατούμενους μόνο με τον αριθμό τους.
Στους δεσμοφύλακες δεν δόθηκε κάποια ειδική εκπαίδευση για το πως θα συμπεριφέρονται ως φρουροί. Έτσι, ήταν ελεύθεροι, εντός ορίων, να κάνουν ό,τι θεωρούσαν αναγκαίο για την διατήρηση της τάξης και του νόμου εντός της φυλακής. Η μόνη ρητή οδηγία που είχαν ήταν η απαγόρευση άσκησης σωματικής βίας. Τους δόθηκαν στολές στρατιωτικού τύπου, ξύλινα γκλοπ και φορούσαν γυαλιά καθρέφτη ώστε να μην υπάρχει άμεση οπτική επαφή με τους κρατούμενους.
Πέρα από τους βασικούς κι αρχικούς κανόνες που δόθηκαν κι έπρεπε να τηρούνται, όπως το να τρώνε για παράδειγμα όλο τους το φαγητό οι κρατούμενοι, οι δεσμοφύλακες δημιούργησαν ένα δικό τους σύνολο κανόνων, τον οποίον έθεσαν στην συνέχεια σε εφαρμογή.
Μία από τις πρώτες κοινές τιμωρίες που εφαρμόστηκαν, ήταν η επιβολή sit-ups και push-ups στους «άτακτους» κρατούμενους για τις όποιες παραβιάσεις κανόνων. Τα push-ups χρησιμοποιήθηκαν ως μορφή επιβολής, εξουσίας και τιμωρίας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου από τους Γερμανούς ναζί. Ήταν μια συνηθισμένη τακτική εξευτελισμού. Τους πατούσαν με τις αρβύλες τους, κάθονταν επάνω στην πλάτη τους, ή πατούσαν δυνατά με τις μπότες τους τα χέρια των αιχμαλώτων. Ακριβώς τις ίδιες τακτικές εφάρμοσαν και οι δεσμοφύλακες στους κρατούμενους του πειράματος.
Push-ups ως τιμωρία.
Αποτελέσματα. Μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, οι 2 ομάδες παρουσίασαν την τυπική συμπεριφορά του ρόλους τους. Αρκετές από τις τακτικές των φρουρών οδήγησαν σε επικίνδυνες και ψυχολογικά καταστροφικές συνέπειες για τους περισσότερους κρατούμενους. Tο ένα τρίτο των φρουρών κρίθηκε ότι επέδειξε «γνήσιες σαδιστικές τάσεις». Ήταν εχθρικοί και εφευρετικοί στις μορφές ταπείνωσης που ασκούσαν. Φάνηκαν να απολαμβάνουν απόλυτα τον ρόλο και την δύναμη που τους δόθηκε και μπορούσαν να ασκήσουν επάνω στους κρατούμενους. Καμία από τις προκαταρκτικές εξετάσεις και δοκιμές δεν προέβλεψε αυτήν την εξέλιξη που θα ακολουθούσε.
Στον αντίποδα, οι κρατούμενοι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα «έσπασαν». Οι περισσότεροι από αυτούς προσπαθούσαν να αποφεύγουν τους ταραχοποιούς κρατούμενους οι οποίοι προκαλούσαν προβλήματα. Αρκετοί έγιναν γρήγορα υπάκουοι, ένιωθαν ανήμποροι, γεμάτοι απογοήτευση και απελπισία. Τα σημάδια ψυχικής και συναισθηματικής δυσφορίας από τον εξευτελισμό και την ταπείνωση που είχαν δεχθεί από τους δεσμοφύλακες, ήταν πέρα για πέρα εμφανή. Μέχρι το τέλος του πειράματος, οι κρατούμενοι διαλύθηκαν πλήρως, τόσο ως ομάδα όσο και ως άτομα. Δεν υπήρχε πλέον η ενότητα της ομάδας, απλώς μια ομάδα μεμονωμένων ανθρώπων που προσπαθούσε να επιβιώσει από όλο αυτό. Αντίθετα, οι δεσμοφύλακες είχαν κερδίσει τον πλήρη έλεγχο της φυλακής. Ήταν ενωμένοι ως ομάδα και κατάφεραν να επιφέρουν, σχεδόν, την τυφλή υπακοή του κάθε κρατούμενου.
Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστεί ψυχοσωματικά ένα μεγάλο μέρος των κρατουμένων και τρεις φοιτητές να αποχωρήσουν νωρίς από το πείραμα.
Σε λιγότερο από 36 ώρες από την έναρξη του πειράματος, ο φυλακισμένος #8612 παρουσίασε οξεία συναισθηματική διαταραχή, αποδιοργανωμένη σκέψη, ανεξέλεγκτη οργή και κλάμα.
Μετά την κατάρρευση του, λόγω των σκληρών και απάνθρωπων συνθηκών που επικρατούσαν στη φυλακή, ο Ζιμπάρντο συνειδητοποίησε ότι είχε παθητικά επιτρέψει ανάρμοστες συμπεριφορές να συμβούν υπό την εποπτεία του και τόσο οι δεσμοφύλακες όσο και οι φυλακισμένοι, είχαν ταυτιστεί απόλυτα με τους ρόλους τους ήδη από την δεύτερη κιόλας μέρα. Όλα αυτά συντέλεσαν στο να διακοπεί το πείραμα στις 6 μέρες από τις 14 που είχε οριστεί αρχικά.
Οι ηθικές ανησυχίες σχετικά με το πείραμα, συχνά συγκρίνονται με το παρόμοιο αμφιλεγόμενο πείραμα του Stanley Milgram που διεξήχθη δέκα χρόνια νωρίτερα το 1961 στο Πανεπιστήμιο Yale, το οποίο είχε ως αντικείμενο μελέτης την υπακοή στην εκάστοτε εξουσία.
Πείραμα και κινηματογράφος. Όπως ανέφερα και νωρίτερα, το ενδιαφέρον γύρω από το πείραμα του Στανφορντ ήταν τεράστιο και αναμενόμενο. Από τότε έχουν γυριστεί τρεις ταινίες με άμεση αναφορά. Η μία ουσιαστικά είναι το remake της πρώτης. Φυσικά υπάρχουν και πολλά ντοκιμαντέρ που αφορούν την όλη ιστορία. Όρεξη να χεις και χρόνο για να τα παρακολουθήσεις.
Ταινίες:
Das Experiment (2001) – Είναι η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του πειράματος. Γερμανικής παραγωγής με πολύ καλές ερμηνείες. Περιγράφει σε μεγάλο βαθμό την πραγματική εξέλιξη των γεγονότων. Φυσικά έχει και τις ατομικές της πινελιές και προσθήκες όπως συμβαίνει παντού άλλωστε και δείχνει γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, απ’ όσα ξέρουμε τουλάχιστον.
Stanford Experiment (2010) – Είναι η δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά στην μεγάλη οθόνη. Ουσιαστικά είναι ένα remake της πρωτότυπης γερμανικής σε αμερικάνικη version και παραγωγή. Δυνατή, καλοί ηθοποιοί και ερμηνείες. Προφανώς καλύτερα εφέ μιας κι από την πρώτη μεταφορά πέρασαν δέκα χρόνια. Εάν με ρωτάς όμως, θα προτιμήσω την γερμανική πρωτότυπη. Πιο ατμοσφαιρική κατ’ εμέ.
The Stanford Prison Experiment (2015) – Οκ, αυτήν η αμερικάνικη παραγωγή είναι η απόλυτη μεταφορά του πειράματος στην μεγάλη οθόνη. Από την αρχή της μέχρι και το τέλος της. Από την ρίψη του κέρματος για την δημιουργία των ομάδων, την σύλληψη των κρατουμένων από τους αστυνομικούς του τοπικού τμήματος, μέχρι και την πρόωρη διακοπή του. Σε ταξιδεύει ακριβώς στο 1971 και σε τοποθετεί μες την καρδιά των γεγονότων. Ατμοσφαιρική, καλοστημένη. Ρούχα, στυλ ντυσίματος, μαλλιών, περιβάλλοντος. Είσαι μες την ζωή των 70s.
Σύγκριση με το Abu Ghraib. Μετά το περιστατικό του 2004 στις φυλακές του Abu Ghraib στο Ιράκ όπου Αμερικανοί στρατιώτες εξευτέλισαν και βασάνισαν κρατούμενους από Ιράκ και Αφγανιστάν, οι κάπως παλιοί σίγουρα θυμούνται το περιστατικό και τις διαστάσεις που είχε πάρει, ο ίδιος ο Zimbardo είχε δώσει τεράστια σημασία και προσοχή στις λεπτομέρειες. Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει μέρος στην όλη υπόθεση και να καταθέσει ως ειδικός μάρτυρας στο στρατοδικείο που έγινε για τον φρουρό και λοχία Ivan Chip Frederick, μιας και είχε πρόσβαση σε όλο το ιστορικό και τις αναφορές έρευνας της υπόθεσης. Εν τέλει αποχώρησε από την υπόθεση και μετέπειτα έγραψε το βιβλίο «The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil» το οποίο εκδόθηκε το 2007.
Εδώ, εδώ και εδώ θα βρεις περισσότερα για την υπόθεση του Abu Ghraib.
Τώρα, στο youtube έχει πολύ καλό υλικό απ’ το αυθεντικό αρχείο του πειράματος. Θα το βρεις εδώ.
Για να συντάξω αυτό το κείμενο, άντλησα πληροφορίες από διάφορους ιστότοπους. Κυρίως από την επίσημη ιστοσελίδα του The Stanford Prison Experiment καθώς και το wikipedia.org. Αν θες να δεις περισσότερα, επισκέψου την επίσημη ιστοσελίδα του Καθηγητή Zimbardo.
Ξύδι ή ξίδι; Νοιώθω ή νιώθω; Αυτί ή αφτί; Τελικά ποιος είναι ο σωστός τρόπος γραφής;
Συζητήσεις επί συζητήσεων και διαφωνίες επί διαφωνιών σε σχέση με την ορθογραφία κάποιων λέξεων, οι οποίες πέρασαν στην καθημερινή χρήση της γλώσσας μας, με δύο διαφορετικούς τρόπους γραφής.Ο σωστός τρόπος, ωστόσο, είναι πάντα ένας, και σύμφωνα με τον Καθηγητή Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργο Μπαμπινιώτη, αυτός ο τρόπος καθορίζεται από την ιστορική ορθογραφία της λέξης.
Στην Ελληνική δηλαδή, όπως και στις περισσότερες άλλες εθνικές γλώσσες (Αγγλική, Γαλλική, Γερμανική, Κινεζική, Ιαπωνική κ.ά.), γράφουμε τις λέξεις όχι ακριβώς όπως τις προφέρουμε σήμερα, αλλά όπως γράφονταν παραδοσιακά σύμφωνα με την ιστορία κάθε λέξης και την ορθογραφία της από τότε που εμφανίζεται στην ιστορία μιας γλώσσας. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ιστορική ορθογραφία, λέει ο Καθηγητής, συμπίπτει με αυτό που ονομάζουμε ετυμολογία της λέξης, δηλ. με «την αληθή προέλευσή» της (έτυμος = αληθής). Έτσι όταν ο Άγγλος προφέρει «νάιτ» και γράφει knight «ιππότης», είναι γιατί γράφει τη λέξη με την ιστορική (και όχι τη φωνητική) ορθογραφία, την γράφει όπως προφερόταν παλιά (κνιχτ) στις γερμανικές γλώσσες σύμφωνα με την (ετυμολογική) προέλευσή της.
Ας δούμε όμως μερικές από τις πιο συνηθισμένες ορθογραφικές διαφωνίες της ελληνικής γλώσσας και ποιος τελικά είναι ο σωστός τρόπος γραφής τους, σύμφωνα πάντα με τη θέση του πλέον ειδικού στο θέμα, Γιώργου Μπαμπινιώτη.
Κτήριο ή κτίριο; Το σωστό είναι κτήριο. Το κτήριο γράφεται με -η-, γιατί είναι από το ευκτήριον (οίκημα) «οίκος προσευχής». Το ρήμα κτίζω δεν μπορεί να δώσει παράγωγο σε -ριος που να δικαιολογεί γραφή με -ι- (κτίριο), η δε παρετυμολογική σύνδεση με το κτίζω ως εξήγηση θα αποτελούσε ερμηνευτικό τέχνασμα
Εταιρεία ή εταιρία; Το σωστό είναι εταιρεία. Το εταιρεία γράφεται σωστά με -ει- ως θηλ. (εταιρεία) του αρχ. επιθέτου εταιρείος, και όχι ως παράγωγο του εταίρος, οπότε θα ήταν εταιρία (για θηλυκά από επίθετα πρβλ. φίλιος – φιλία, πλατύς – πλατεία κ.ά.).
Αυγό ή Αβγό; Το σωστό είναι αβγό. Το αβγό έχοντας τους φθόγγους βγ από φωνητική εξέλιξη, γράφεται κανονικά με -β- (τα ωά > ταουα > ταγουά > ταουγά > ταβγά > τ’ αβγό).
Αυτί ή αφτί; Το σωστό είναι αφτί. Όπως και το αβγό, έτσι και το αφτί (τα ωτία > ταουτία > ταφτία > τ’ αφτί).
Γλείφω ή γλύφω; Το σωστό είναι γλείφω. Το γλείφω γράφεται με -ει- (άλλο είναι το γλύφω με -υ- απ’ όπου το γλύπτης), γιατί παράγεται από το αρχ. εκλείχω (λείχω σημαίνει «γλείφω») με -φ- αντί -χ- κατά το αλείφω.
Αντιπροσωπεία ή αντιπροσωπία; Το σωστό είναι αντιπροσωπία. Η λέξη είναι παράγωγο της λέξης αντιπρόσωπος και όχι του αντιπροσωπεύω.
Γλυτώνω ή γλιτώνω; Το σωστό είναι γλυτώνω. Το ρήμα γλυτώνω προέρχεται απ’ το μεσαιωνικό ρήμα εκλυτώνω που σημαίνει ελευθερώνω, χαλαρώνω, το οποίο προέρχεται με τη σειρά του απ’ το αρχαίο ελληνικό επίθετο ἔκλυτος που σημαίνει αφημένος ελεύθερος, χαλαρός.
Νοιώθω ή νιώθω; Το σωστό είναι νιώθω. Το μεσαιωνικό ρήμα νιώθω προέρχεται από τον μεταπλασμένο τύπο γνώθω του αρχαίου ρήματος γιγνώσκω. Η λέξη ορθογραφείται κανονικά με -ι- (νιώθω), η δε γραφή με -οι- (νοιώθω) οφείλεται σε εσφαλμένη σύνδεση με τη λέξη έννοια.
Ξύδι ή ξίδι; Το σωστό είναι ξίδι. Η λέξη προέρχεται από το υποκοριστικό της αρχαιοελληνικής λέξης όξος, δηλαδή από το οξίδιον και όχι από το οξύς. Επομένως το σωστό είναι ξίδι.
Συγγνώμη ή συγνώμη; Το σωστό είναι συγγνώμη. Η λέξη προέρχεται από το «συν + γνώμη» (συν + γιγνώσκω: έχω την ίδια γνώμη με κάποιον, αλλάζω γνώμη, μετανοώ). Το «ν» αφομοιώνεται από το «γ» που ακολουθεί και μετατρέπεται και αυτό σε «γ». Επηρεαζόμενοι από την προφορά της, όπου το «γγ» ακούγεται ως ένα «γ», παραλείπουμε και στον γραπτό λόγο το ένα από τα δύο «γ». Έτσι όμως αλλοιώνουμε την προέλευση της λέξης αφού προέρχεται από το «συν + γνώμη» και όχι από το «συ + γνώμη».
Η Επέτειος του ΟΧΙ μνημονεύει την άρνηση της Ελλάδας στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε από τον Ιταλό πρέσβη Μπενίτο Μουσολίνι στον Έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά την 28η Οκτωβρίου του 1940.
Ο πρώτος αιτούνταν την οικειοθελή υποδούλωση της Ελλάδας προκειμένου να διαβεί στον ελλαδικό χώρο καταλαμβάνοντας παράλληλα κάποια εδάφη του.
Μολαταύτα, ο Έλληνας δικτάτορας αρνήθηκε και απόρροια αυτής είναι η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και, φυσικά, η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.
Συγκεκριμένα, οι ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα μέσω των Ελληνο-αλβανικών συνόρων. Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο του 1941, απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή βόρεια της Χειμάρρας.
Η ημερομηνία που καθιερώθηκε σηματοδοτούσε την έναρξη της ελληνικής νίκης επί του ιταλικού φασισμού, που, μάλιστα, υπερέβαινε τα εθνικά όρια, καθώς εντασσόταν στο πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πλαίσιο του αντιφασιστικού αγώνα. Έναν αγώνα για λευτεριά, ανεξαρτησία και δημοκρατία.
Άλλωστε, η Ελλάδα έχει παράδοση στην ανακήρυξη εθνικών επετείων στο ξεκίνημα κι όχι στο τέλος των γεγονότων που τις συγκροτούν.
Συμπερασματικά, το λεγόμενο «Έπος του Σαράντα» και οι μεγάλες νίκες, που ο ελληνικός στρατός κατήγαγε εις βάρος των Ιταλών, γιορτάζονται κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου στην Ελλάδα και την Κύπρο κάθε χρόνο ως επίσημη εθνική εορτή και αργία.
Μάλιστα στη Θεσσαλονίκη γίνεται μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, με εξαίρεση την φετινή χρονιά, καθώς η γιορτή σχεδόν συμπίπτει τόσο με την επέτειο απελευθέρωσης της πόλης από τους Οθωμανούς όσο και με τον εορτασμού του πολιούχου της πόλης Αγίου Δημητρίου.
Η επική απάντηση της WeTransfer στην πιο σουρεαλιστική φωτογραφία της ελληνικής γραφειοκρατίας
Μέχρι και το WeTransfer ανάγκασε να απαντήσει η ελληνική, σουρεαλιστική πραγματικότητα.
Όλα ξεκίνησαν από έναν χρήστη του Twitter που μοιράστηκε μια απίθανη φωτογραφία, η οποία έκανε αμέσως τον γύρο του Διαδικτύου.
Συγκεκριμένα, στη φωτογραφία βλέπουμε ένα φορτηγό γεμάτο με αρχεία και έγγραφα που μεταφέρονται από την ΔΟΥ Αχαρνών στην ΔΟΥ Αγίων Αναργύρων.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η «χαρτούρα» είναι πεταμένη άναρχα μέσα στην καρότσα του φορτηγού, χωρίς καμία οργάνωση, αρχειοθέτηση ή σειρά. Η φωτογραφία δείχνει με λίγα λόγια τα κακώς κείμενα της ελληνικής γραφειοκρατίας.
«Ελλάδα 2020. Μεταφορά αρχείων από ΔΟΥ Αχαρνών στην ΔΟΥ Αγ Αναργύρων. Περίμενε εσύ μετά να δείς προκοπή σε αυτήν την χώρα ανέκδοτο», έγραψε χαρακτηριστικά.
Κάποιος λοιπόν έκανε retweet τη φωτογραφία κάνοντας tag το WeTransfer, τη γνωστή εταιρεία μεταφοράς αρχείων υπολογιστή.
Ελλάδα 2020. Μεταφορά αρχείων από ΔΟΥ Αχαρνών στην ΔΟΥ Αγ Αναργύρων. Περίμενε εσύ μετά να δείς προκοπή σε αυτήν την χώρα ανέκδοτο pic.twitter.com/2Q1dbQJLVr
Οι άνθρωποι της WeTransfer φαίνεται πώς είδαν την ανάρτηση και έσπευσαν να απαντήσουν!
«Had to Google translate this but… lol someone let them know about us please» («Έπρεπε να το βάλουμε στον Google translate αλλά… lol κάποιος να τους ενημερώσει για εμάς παρακαλώ»), ήταν το επικό και spot on μήνυμά τους!
Had to Google translate this but… lol someone let them know about us please.
Τώρα μπορείς να σώσεις τον πλανήτη… βλέποντας πορνό
Σε ενδιαφέρει το πορνό αλλά και η διάσωση του πλανήτη, αλλά ποτέ δε βρίσκεις χρόνο α. για να τα κάνεις β. για να τα συνδυάσεις;
Τα πράγματα είναι απλά: στο πλαίσιο της νέας του καμπάνιας «Get Wood, Give Wood»(καλύτερα να μη μεταφραστεί το motto αυτό), το cam site ImLive υποσχέθηκε ότι θα φυτεύει ένα δέντρο όταν ο χρήστης κάνει τον performer που παρακολουθεί να… δονείται. Για την ακρίβεια, δεσμεύθηκε ότι μέρος των εσόδων του θα διατίθεται για τη φύτευση δένδρου, κάθε φορά που ένας επισκέπτης στέλνει (αγοράζει) δονήσεις που «ενεργοποιούν» το sex toy με το οποίο ικανοποιείται εκείνη τη στιγμή on camera ο εκάστοτε performer.
Για το κοινωφελές αυτό έργο, τo ImLive συνεργάστηκε με τις οργανώσεις Tree-Nation, One Tree Planted και το ίδρυμα Arbor Day Foundation. Στο σχετικό δελτίο τύπου, ο αντιπρόεδρος του επιχειρηματικού τομέα του ImLive, Adrian Stoneman ανέφερε: «Το ImLive ως οργάνωση υπήρξε ανέκαθεν μεγάλος υποστηρικτής της περιβαλλοντικής προστασίας και δε θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι από το να γνωστοποιήσουμε στον κόσμο ότι “αγκαλιάζουμε” τα δέντρα με το να φυτέψουμε μερικά ανά τον κόσμο».
Η καμπάνια ήταν προϊόν έμπνευσης ενός μέλους που ζήτησε από το site να «φυτεύει ένα δέντρο κάθε φορά που ένα μοντέλο έρχεται σε οργασμό», όταν για τα 18α γενέθλια του ImLive διενεργήθηκε μαραθώνιος πραγματοποίησης ευχών, εκ των οποίων οι 18 εκπληρώθηκαν. Για την ιστορία πάντως, ο αριθμός των δέντρων που θα φυτευτούν έφτασε τις 30000. Οργασμός… αναδάσωσης!!!
