Το Πάρκο των Χρωμάτων στην Κατερίνη δημιουργήθηκε για να λειτουργήσει ως «δώρο» του δήμου στους δημότες και κυρίως στους επαγγελματίες, προκειμένου να ενισχυθεί η αγορά και να αποκτήσει η πόλη έναν επιπλέον πόλο έλξης, εξερευνώντας τα 52 στρέμματα έκτασης.

Το πάρκο αυτό θεωρείται ως ένα από τα ομορφότερα αστικά πάρκα στην Ελλάδα, και  διακρίνεται για την εξαιρετική του καλαισθησία, όπως είναι στημένο και διαμορφωμένο. Υπάρχουν μουσικά σχήματα, νεανικές μπάντες, χορωδιακά σύνολα και η υπαίθρια αγορά συμπληρώνει με γεύσεις, αρώματα, παραδοσιακά προϊόντα της Πιερίας, και παιχνίδια.

Υπάγεται στο Δημοτικό Πάρκο Κατερίνης, που πιθανόν γύρω στον 18^ο αιώνα οριοθετήθηκε, όταν η Κατερίνη, που τότε αποτελούσε τμήμα της Θεσσαλονίκης, βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή. Ο χώρος αρχικά δόθηκε για πολεμικές προετοιμασίες καθόσον χρησίμευε για στρατιωτικές ασκήσεις και για στρατωνισμό πολεμικού προσωπικού των Οθωμανών. Τα δύο κανόνια στη βόρεια πλευρά του Δημοτικού Κήπου, βρίσκονται εκεί ως πολύτιμα ιστορικά κειμήλια για να θυμίζουν την τουρκική κατοχή και την απελευθέρωση.

Μετά την απελευθέρωση, αρχικά μετατράπηκε σε πλατεία Ολυμπιάδος και πρασίνου, όπου το 1922 ιδρύθηκε φυτώριο πεύκων, ενώ το 1933 δημιουργήθηκε και ένας σχολικός κήπος. Αργότερα προστέθηκε τότε ένα γήπεδο, ως η έδρα των ιστορικών ομάδων «Μέγας Αλέξανδρος» και «Όλυμπος», εκ των οποίων ανέκυψε ο ιστορικός σύλλογος «Πιερικός» που έκανε γνωστή την Κατερίνη στα πέρατα της Ελλάδας.

Από τη δεκαετία του ’90 μέχρι σήμερα, δεν έχει πια τείχη, αλλά παραμένει το σιντριβάνι, που ο θεμέλιος λίθος του τοποθέτησε ο δήμαρχος Σολομώντας Παπαδόπουλος το 1957. Αργότερα στο πάρκο δημιουργήθηκε στην βορειοδυτική πλευρά ένας μικρός ζωολογικό κήπος, όπου πλέον στην θέση του βρίσκεται μια νέα σύγχρονη παιδική χαρά. Ακόμα, περιλαμβάνει το ανοιχτό θέατρο, το Μνημείο Βαλκανικών Αγώνων, το Μνημείο της Πολύτεκνης Μάνας και το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και το άγαλμα του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Στην βόρεια πλευρά βρίσκεται και το Πνευματικό κέντρο της Κατερίνης (Εκάβη), που διαθέτει συνεδριακό χώρο, Δημοτική Βιβλιοθήκη, αίθουσα μουσικής εκπαίδευσης, τεχνών, διαλέξεων και ομιλιών, έναν χώρο ΚΑΠΗ. Στην νότια πλευρά του πάρκου υπάρχει το μικρό θεατράκι που φιλοξενεί ποικίλες παραστάσεις και μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις.

Στο κέντρο του βρίσκονται λιμνούλες, γεφυράκια και πλακόστρωτα μονοπάτια μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον και πέτρινες κατασκευές, με νερά και νεροπίδακες, με αιωνόβια δένδρα. Παγκάκια και ξύλινα τραπέζια είναι τοποθετημένα σε διάφορα σημεία του, για στιγμές ξεκούρασης χαλάρωσης και πικ-νικ. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια προσπάθεια δημιουργίας και πάλι ενός μικρού ζωολογικού κήπου μέσα στο πάρκο στην νότια πλευρά, με διάφορα ζώα, όπως κουνέλια και πτηνά.

Η συλλογή των δέντρων (48 στο σύνολο) του Δημοτικού Πάρκου Κατερίνης λειτουργεί ως παρακαταθήκη του ελλαδικού τοπίου και ειδικότερα της βόρειας Ελλάδας φιλοξενώντας μια πληθώρα φυτικών ειδών και μια πολύ μεγάλη ποικιλία ελληνικών αυτοφυών αρωματικών φυτών.

Ταυτότητα παρεμβάσεων τα τελευταία έτη έχει ως εξής. Η ύπαρξη πληροφοριακών και κατευθυντήριων πινακίδων για την Ιστορία του Πάρκου και την ταυτότητα των Φυτών που φιλοξενεί, οι δημιουργικές κατασκευές και παιχνίδια, Selfie Point για ερωτευμένους, Dog Park με προσθήκη παιχνιδιών δεξιοτήτων και εκπαίδευσης και πινακίδα σήμανσης με τους κανόνες του, από δύο μαρμάρινα επιδαπέδια και επιτραπέζια σκάκι, τρία παγκάκια γίγας τα οποία έχουν ήδη γίνει πόλος έλξης συνιστώντας μόνιμο σημείο φωτογράφισης, δύο υπαίθρια τραπέζια επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Επιπλέον, τοποθετήθηκε τραπέζι teqball για την ποδοσφαιρόφιλη νεολαία της πόλης, ποδηλατοθήκη στην είσοδο του πάρκου, ανταλλακτική βιβλιοθήκη και απινιδωτής σε καίριο σημείο.

Και φυσικά μια κεντρική πινακίδα στην είσοδο, στην οποία αποτυπώνεται το νέο λογότυπο του πάρκου μαζί με το χάρτη του πάρκου και το σύστημα QR code οδηγώντας στο katerini.gr.

Επιπλέον πληροφορίες
Ιστοσελίδα:  pieriaguide.gr
Ιστοσελίδα:  katerini.gr

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Το πρώτο αυτόματο μηχάνημα που θα προσφέρει με το πάτημα ενός κουμπιού δωρεάν διηγήματα θα αποκτήσει στις αρχές του Οκτωβρίου η Νέα Υόρκη, με πρωτοβουλία της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Center for Fiction, ελληνηστί Κέντρο Φαντασίας με έδρα το Μπρούκλιν.

Μια πολιτιστική καινοτομία που αρχικά δοκίμασε ο δήμος της γαλλικής πόλης Γκρενόμπλ, που βρίσκεται στις Άλπεις. Η συνταγή με τους αυτόματους πωλητές πέτυχε, κι έγιναν ένα μέσον προσφοράς δωρεάν πολιτισμού. Πλέον οι κάτοικοι αξιοποιούν ποιοτικά μέρος της αναμονής που περιλαμβάνει η καθημερινότητας τους.

Η ιδέα είναι να προσφέρουν στο κοινό μια «χειροπιαστή στιγμή με μια ιστορία σε ένα φιλικό προς το περιβάλλον χαρτί». Οι επισκέπτες της Center for Fiction θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν στα χέρια τους ένα σύντομο διήγημα,σε μορφή απόδειξης, που στις περισσότερες περιπτώσεις θα μπορούν να διαβάσουν σε λιγότερο από πέντε λεπτά.

Ένα κουμπί θα είναι για παιδικά διηγήματα, ενώ τα άλλα δύο με θέματα που θα εναλλάσσονται στη διάρκεια του χρόνου, έτσι ώστε οι αναγνώστες να έχουν πάντα μια νέα – και κάθε φορά διαφορετική – συλλογή ιστοριών, από κλασικά λαϊκά παραμύθια έως και σύγχρονες ιστορίες.

«Η ανάγνωση στο χαρτί είναι πιο ζωντανή και ενθαρρύνει την ονειροπόληση. Η ανάγνωση διηγημάτων συνεισφέρει στην προώθηση της αγάπης για τα βιβλία, ενώ ταυτόχρονα προωθείται και η αγάπη για τη γνώση και τον πολιτισμό. Η Short Édition προσφέρει μια φρέσκια, πνευματική στιγμή για όλα τα επίπεδα ανάγνωσης και τις ηλικίες, με σκοπό την πρόοδο της κοινωνίας», αναφέρει η Short Édition.

Η φαντασία και ο γραπτός λόγος έχουν επιστρέψει στους δημόσιους χώρους, υποστηρίζουν αρχιτέκτονες, πολεοδόμοι και συγγραφείς. Ενώ πολλοί είναι οι κάτοικοι που υποστηρίζουν ότι οι αυτόματες μηχανές πώλησης ιστοριών με την έντυπη μορφή τους, είναι ένα διάλειμμα από τις πανταχού παρούσες οθόνες των κινητών τους.

View this post on Instagram

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Short Édition (@shortedition)

Τα διηγήματα που θα τυπώνει το μηχάνημα θα επιλέγονται τυχαία μέσα από μία λίστα της Center for Fiction, που θα αντλεί υλικό τόσο από τη βάση δεδομένων της Short Édition, όσο και από το δίκτυο συνεργατών της οργάνωσης.

Το αυτόματο μηχάνημα έχει ήδη ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, από το 2016 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά. Έχει μάλιστα λάβει το βραβείο Consumer Electronic Show Tech for a Better World, το 2018. Σήμερα, υπάρχουν περισσότερα από 300 αυτόματα μηχανήματα διηγημάτων σε όλο τον κόσμο, τα οποία έχουν διανείμει πάνω από 5,6 εκατομμύρια ιστορίες!

Το Center for Fiction στο Μπρούκλιν υποδέχεται το αυτόματο μηχάνημα διηγημάτων στις 2 Οκτωβρίου και αναμένει οι πολίτες της Νέας Υόρκης να αδράξουν την ευκαιρία για μία πιο άμεση επαφή με την ανάγνωση.

---

Είθε αυτή η καινοτομία αυτή να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο δίνοντας την ευκαιρία σε νέους διηγηματογράφους να αποκτήσουν απήχηση και να αναδείξουν το έργο τους, αλλά και να αποτελέσει το πολιτιστικό αυτό βήμα που θα φέρει στο προσκήνιο γνωστά και αγαπημένα διηγήματα και τους δημιουργούς τους, ώστε “να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούριοι„.

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Το Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας – FeCHA παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά τις «Ημέρες Ισπανόφωνου Κινηματογράφου/ Días de Cine Hispanófono» στις 12-14 Οκτωβρίου 2021, με αφορμή την «Día de la Hispanidad/ Día del Respeto a la Diversidad Cultural» (Ημέρα της Ισπανοσύνης/ Ημέρα Σεβασμού της Πολιτισμικής Διαφορετικότητας) μετά από την μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στις διαδικτυακές προβολές του 2020.

Κατά τη διάρκεια των «Ημερών Ισπανόφωνου Κινηματογράφου/Días de Cine Hispanófono», θα παρουσιαστούν έξι (6) Ισπανόφωνες ταινίες από την Ισπανία, την Αργεντινή, το Μεξικό, το Περού και την Κούβα, μέσω διαδικτύου και απολύτως δωρεάν για όλη την Ελλάδα.

Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες 12-14/10 για συσκευές αποκλειστικά εντός της Ελλάδας στην επίσημη ιστοσελίδα του Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας – FeCHA.

https://video.fecha.gr/

Λίγα λόγια για την «Día de la Hispanidad/ Día del Respeto a la Diversidad Cultural» (Ημέρα της Ισπανοσύνης/ Ημέρα Σεβασμού της Πολιτισμικής Διαφορετικότητας)

Με αφορμή την ανακάλυψη της Αμερικής στις 12 Οκτωβρίου 1492 από τον Χριστόφορο Κολόμβο -ο οποίος πίστευε ότι είχε βρεθεί στις Ινδίες- γιορτάζεται η ημέρα αυτή στην Ισπανία με την ονομασία «Día de la Hispanidad» (Ημέρα της Ισπανοσύνης). Ο όρος Hispanidad, αντιπροσωπεύει το σύνολο των ισπανόφωνων λαών και πολιτισμών.Στη Λατινική Αμερική, η ίδια ημέρα γιορτάζεται ως «Día del Respeto a la Diversidad Cultural» (Ημέρα Σεβασμού της Πολιτισμικής Διαφορετικότητας) και εστιάζει στο σεβασμό της πολυμορφίας των πολιτισμών της Λατινικής Αμερικής.

Σας παραθέτω τις ταινίες που προβάλλονται με μια σύντομη περίληψη της πλοκής τους:

Καμένη Γη /Terra Calcinada

Antonio Ferrer / Ισπανία / 2020 / 75’

Μέσα από τις καταθέσεις μαρτύρων και ειδικών, ο σκηνοθέτης αποπειράται να αποτυπώσει πως ο Φρανκισμός κατάφερε να διαμορφώσει μια πειθήνια κοινωνία και πως, πλέον, βιώνουμε μια κατάσταση αδιαφορίας με αποτέλεσμα την άνοδο της ακροδεξιάς.

(ES)Es la búsqueda, con el testimonio de víctimas y expertos, por entender qué fue el franquismo, cómo logró una sociedad dócil y cómo hemos llegado al estado de indiferencia actual y de crecimiento de la ultraderecha.

Ο Φιντέλ από Κοντά / Fidel de cerca

Eduardo Flores, Gabriel Beristain, Roberto Chile /

Μεξικό, Κούβα, ΗΠΑ / 2020 / 94’

Η ταινία δεν είναι χρονολογική αποτύπωση των γεγονότων αλλά μια μοναδική ματιά από κοντά, σε μία από τις πιο εμβληματικές και μελετημένες, αλλά λιγότερο γνωστές προσωπικότητες της εποχής μας.

(ES) La película no es un recuento cronológico estricto de los eventos en que le tocó participar, sino una ventana única para acercarnos a unos de los personajes más emblemáticos, más estudiados, pero menos conocidos de nuestro tiempo.

Alcatena

Diego Arandojo / Αργεντινή / 2020 / 97’

Η ζωή και το έργο του Αργεντίνου κομίστα Enrique «Quique Alcatena». Μια διερευνητική ματιά στον δημιουργό και τους φανταστικούς του κόσμους, με μαρτυρίες συνεργατών, φίλων και οικογένειας.Σε συνεργασία με το Comicdom CON Athens.

(ES) Vida y obra del historietista argentino Enrique «Quique Alcatena». Una mirada profunda sobre este creador de mundos y seres fantásticos, con el aporte testimonial de compañeros de trabajo, amigos y familia. En colaboración con Comicdom CON Athens.

• 

• 

Η Δίνη / El remolino

Laura Herrero Garvín / Μεξικό / 2016 / 73’

Ο Πέδρο είναι ένας αγρότης που υπερασπίζεται την ταυτότητά του και τα όνειρά του. Η αδερφή του, Έσθερ, αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον για την κόρη της, ενώ, ταυτόχρονα, μοιράζεται τον κόσμο της μέσα από την μικρή της κάμερα. Μένουν στο Ελ Ρεμολίνο, μια μικρή κοινότητα στο Τσιάπας του Μεξικού, η οποία επηρεάζεται από δυνατές πλημμύρες κάθε χρόνο. Για αυτούς η ζωή είναι σαν μια δίνη που τους στριφογυρίζει ανάμεσα στους προσωπικούς τους κύκλους και στο φυσικό κύκλο του ποταμού.

(ES) Pedro es un campesino que defiende su identidad y sus sueños; su hermana Esther lucha por una mejor vida para su hija mientras nos comparte su mundo a través de una pequeña cámara.

Το Όνειρο του Μαρακάμε/ El sueño del Mara’akame

Federico Cecchetti / Μεξικό / 2016 / 90’

Ο Νιέρι, είναι ένας νεαρός Ουιτσόλ που έχει όνειρο να ταξιδέψει στην Πόλη του Μεξικού για να παίξει σε μια συναυλία, αλλά ο πατέρας του, ένας Μαρακάμε (Σαμάνος), έχει άλλα σχέδια για αυτόν. Θέλει ο γιος του να ακολουθήσει τις παραδόσεις και να βρει το γαλάζιο ελάφι στα όνειρά του, για να μάθει να θεραπεύει και να γίνει και αυτός Μαρακάμε. Ο Νιέρι θα ταξιδέψει στην πρωτεύουσα, όπου θα χαθεί μεν, αλλά θα βρει το όραμά του.

(ES) Nieri es un joven huichol cuyo sueño es viajar con su banda musical a tocar en un concierto en la gran Ciudad de México, pero su padre, un Mara´akame (chamán huichol), tiene otros planes para él, pues debe seguir su tradición y encontrar al venado azul en sus sueños, para así poder aprender a sanar y convertirse en un Mara´akame. Nieri viaja a la gran ciudad donde al estar completamente perdido encontrará su visión.

Το Φως στον Λόφο / La luz en el cerro

Ricardo Velarde / Περού / 2016 / 85’

O Γιέφερσον και ο Τσίνο, δυο γιατροί που κάνουν νεκροψίες και ο Παντίγια, ένας αστυνόμος με παρελθόν βίαιης συμπεριφοράς, θα βρεθούν στη μέση μιας έρευνας σε μια απομακρυσμένη πόλη στις Άνδεις του Περού, όταν ένας βοσκός θα βρεθεί νεκρός υπό ύποπτες συνθήκες.

(ES) Jefferson y Chino, dos practicantes forenses, y Padilla, un capitán de policía castigado por su conducta violenta, se ven inmersos en una investigación en un pueblo remoto de los Andes Peruanos. Allí, ha sido encontrado el cadáver de un pastor en extrañas circunstancias.

Κείμενα στα ισπανικά: Nicoleta Xinariu

Ο κινηματογράφος για ακόμη μια φορά συνδέει αριστοτεχνικά λαούς , κουλτούρες και πολιτισμούς.

Δείτε όσες περισσότερες μπορείτε. Αξίζουν πραγματικά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές του Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας – FeCHA για το άρτιο και ποιοτικό αυτό αποτέλεσμα.

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Η λίμνη Κερκίνη υπάγεται στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας και συγκεκριμένα στο νομό Σερρών και απέχει 80 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για μια τεχνητή λίμνη με εισροή των ποταμών Στρυμόνα, Κερκινίτη και Κρούσια.

Το όνομα της δανείστηκε από τη μνημονευόμενη στον Αρριανό λίμνη Κερκινίτιδα, όπου ναυλοχούσε ο στόλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και δημιουργήθηκε στην θέση του έλους του «Μπουτκόβου», που ταυτίζεται από τους περισσότερους ερευνητές της ιστορικής γεωγραφίας της Ανατολικής Μακεδονίας, με την αρχαία λίμνη Πρασιάδα.

 «Τηθύςδ’ Ώκεανω Ποταμούς τέκε δινήεντας, Νεϊλόντ’ ‘Αλφειόν τε και Ήριδανόν βαθυδίνην Στρυμόνα Μαίανδρόν τε καί Ίστρον…»

Ησιόδου, Θεογονία, στ., 337-339. 

Κατασκευάστηκε το 1932 με την δημιουργία φράγματος στον ποταμό Στρυμόνα, στην περιοχή του Λιθότοπου, για την ανάσχεση και συγκράτηση των πλημμυρικών παροχών και αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν μέρος αποθήκευσης νερού για την άρδευση της πεδιάδας του Νομού. Το 1982 κατασκευάστηκε νέο φράγμα, λόγω της μείωσης της χωρητικότητας εξαιτίας των φερτών υλών του Σερραϊκού κάμπου. Η έκτασή της ποικίλλει από 54.250 έως 72.110 στρέμματα με ύψος 35 μέτρα από την επιφάνεια.

Άξιο αναφοράς αποτελεί το γεγονός ότι η εν λόγω λίμνη προστατεύεται από τη Σύμβαση Ramsar και αποτελεί περιοχή του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φύση 2000» ή «Natura 2000». Εκεί, συναντώνται πολλά είδη θηλαστικών και μάλιστα κάποια εξ αυτών είναι σπάνια αρπακτικά απειλούμενα με εξαφάνιση, ενώ αποτελεί ένα από τα καλυτέρα μέρη της Ευρώπης για φυσική παρατήρηση 300 περίπου ειδών. Συνάμα, η περιοχή αποτελεί μοναδικό πεδίο έρευνας σχετικά με τους υγροτόπους και τη διαχείριση τους.

Ιδίως τα ύστερα χρόνια η Κερκίνη γνωρίζει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη και με την ελεγχόμενη αξιοποίησή της βοηθά και στην ενίσχυση των εισοδημάτων των κατοίκων της περιοχής. Ειδικότερα, προσφέρεται για περιβαλλοντική εκπαίδευση και αποτελεί ιδανικό μέρος για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού. Η βιοποικιλότητα της περιοχής είναι σπουδαία.

Είναι ένας από τους 10 Υγροτόπους Διεθνούς Σημασίας της Ελλάδας. Επίσης είναι μία από τις 196 Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά της Ελλάδας (IBA), και Περιοχή Ειδικής Προστασίας (SPA – Οδηγία 79/409/ΕΟΚ).

Επιπλέον πληροφορίες
Ιστοσελίδα: http://kerkini.gr/

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Τρεις γυναίκες ένα συμβάν που τους άλλαξε την ζωή

Στις 20 Μαΐου του 2020 ήρθε η είδηση πως μια 34χρονη στην Καλλιθέα δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι. Το περιστατικό σημειώθηκε στις 9:30 το πρωί σε κτήριο στην οδό Θησέως -έναν κεντρικό δρόμο με αρκετή κίνηση- στον χώρο εργασίας της Ιωάννας Παλιοσπύρου.

Στις 23 Δεκεμβρίου του 2008 σε παρόμοια θέση είχε βρεθεί η Κωνσταντίνα Κούνεβα , πρώην ευροβουλευτής, το θύμα περιέλουσαν αγνώστοι με βιτριόλι και αναγκάζοντας την μάλιστα να το καταπιεί. Επέζησε χάρη στη φροντίδα ιατρών και νοσηλευτών και χάρη στο πλατύ κίνημα αλληλεγγύης, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που εξασφάλισε πόρους για τις διαδοχικές, δεκάδες χειρουργικές επεμβάσεις και θεραπείες που χρειάστηκε ώστε να αποκατασταθούν ζωτικές λειτουργίες του οργανισμού της. Οι ευθύνες δεν έχουν αποδωθεί μέχρι σήμερα, ενώ η ίδια δηλώνει ότι ο κόσμος στάθηκε στο πλευρό της και την δικαίωσε.

Μια ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα

Το Chhapaak είναι μια Ινδική βιογραφική δραματική ταινία με τους διαλόγους να αποδίδονται στην διάλεκτο Χίντι του 2020 βασισμένη στη ζωή του επιζώντος της όξινης επίθεσης. Σε σκηνοθεσία της Meghna Gulzar, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο να ερμηνεύεται από την Deepika Padukone.

Το «κατάβρεγμα» στα ινδικά μεταφράζεται «Chhapaak». Αυτός ακριβώς είναι και ο τίτλος της ταινίας που με θέμα την αληθινή ιστορία της Λάξμι Αγκαρουάλ, μιας 15χρονης κοπέλας που το 2005 δέχθηκε επίθεση με οξύ από έναν άνδρα στο Νέο Δελχί.

«Κατάβρεγμα». Λέξη που ακούγεται «δροσερή» αλλά και στις μέρες μας παραπέμπει σε λέξη «μαρτυρική» από την οποία ξεπηδούν μεγάλα δεινά, πόνος και απύθμενες δυστυχίες.

Η Λάξμι χρειάστηκε να κάνει αρκετές πλαστικές επεμβάσεις για να αποκτήσει ξανά πρόσωπο, στον καθρέφτη και στην κοινωνία. Κι αν, με τη βοήθεια της επιστήμης, το πρώτο κάπως το κατάφερε, για το δεύτερο ακόμη πασχίζει μετά από δεκαπέντε χρόνια.

Γιατί τα τραύματα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν περιορίζονται μόνο στο κορμί. Οι επιζώντες αποστραγγίζονται από την κοινωνία, περιθωριοποιούνται. «Ο δράστης σου επιτίθεται μια φορά. Όμως η κοινωνία σου επιτίθεται κάθε φορά, σε κάθε στιγμή» είχε δηλώσει η Αγκαρουάλ.

Η ίδια έγινε ακτιβίστρια και αφιέρωσε τη σακατεμένη ζωή της σε δικαστικούς αγώνες ώστε να απαγορευτεί η ελεύθερη πώληση οξέος και να γίνει πιο εύκολη η δίωξη των δραστών. Tσάμπα πράμα. Τριάντα ρουπίες, δηλαδή 0.036 ευρώ κοστίζει ένα μπουκάλι οξύ στην Ινδία. Και οι ποινές για τους δράστες, σκέτα χάδια. Σκεφτείτε ότι μέχρι πρότινος ο νόμος αντιμετώπιζε το ίδιο τις επιθέσεις με οξύ και τις επιθέσεις με τσάι.

Με τους αγώνες της Αγκαρουάλ κάποια πρόοδος συντελέστηκε. Μπήκε –υποτίθεται- ένας έλεγχος στις πωλήσεις του οξέος και έγινε κάποια αυστηροποίηση των ποινών. Αλλά οι επιθέσεις –σε βάρος κυρίως γυναικών- δεν σταμάτησαν. Το έγκλημα συνεχίζεται. Και δυστυχώς όχι μόνο στην Ινδία.

Η ταινία άρχισε να προβάλλεται στις αρχές του 2020 και μέχρι αυτή τη στιγμή έχει συγκεντρώσει 3 βραβεία και 4 υποψηφιότητες. Στο IMDB έχει περάσει οριακά την βάση αγγίζοντας το 5.1/10. Λόγω της επικαιρότητας του σεναρίου , πιθανότατα η βαθμολογία να έχει αυξητικές τάσεις.

Προς το παρόν η ταινία είναι διαθέσιμη με ελληνικούς υπότιτλους στην σελίδα Voody.online.

Ακολουθεί το τρέιλερ της ταινίας «Chhapaak» :

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Το Μπούρτζι, δηλαδή κάστρο, το επιθαλάσσιο φρούριο, αποτελεί σήμα κατατεθέν της πόλης του Ναυπλίου. Βρίσκεται πάνω στο νησάκι των Αγίων Θεοδώρων, στο μέσο του λιμανιού της πόλης, περίπου 400 μέτρα από το μόλο, όπου υπάρχει και ο ομώνυμος Βυζαντινός αφιερωμένος στον Άγιο Θεόδωρο ναός.

Έμεινε γνωστό με την τουρκική ονομασία να προέρχεται από την τουρκοαραβική γλώσσα και σημαίνει «νησί-φρούριο», σήμα κατατεθέν μαζί με το κάστρο του Παλαμηδίου για το Ναύπλιο. Η παλαιότερη ονομασία του από τους Ενετούς ήταν «Castello dello soglio» και για το λιμάνι «Porto di cadena», λιμάνι της αλυσίδας, διότι κάθε βράδυ το έκλειναν για ασφάλεια.

Οι Ενετοί αντιλαμβανόμενοι τη στρατηγική του θέση για την προστασία του λιμανιού, οικοδόμησαν στα μέσα του 15^ου αιώνα έναν πύργο. O Ιταλός αρχιτέκτονας Αντόνιο Γκαμπέλο, που είχε αναλάβει και το κτίσιμο του Kάστρου των Tόρων, σχεδίασε το επιθαλάσσιο φρούριο, που ολοκληρώθηκε από το μηχανικό Mπρανκαλεόνε.

Αρχιτεκτονική
H σχεδίασή του είναι προσαρμοσμένη στο επίμηκες σχήμα της βραχονησίδας, ενώ το κέντρο του καταλαμβάνει ένας πύργος σε σχήμα ακανόνιστου εξαγώνου (donjon), με σκεπαστές κανονιοστοιχίες εκατέρωθεν σε χαμηλότερο επίπεδο και μπαταριές για κανόνια. Εσωτερικά, είναι τριώροφος και η επικοινωνία μεταξύ των ορόφων γινόταν με κινητές σκάλες για λόγους ασφαλείας και υδροδοτούνταν από μια μεγάλη κυκλική δεξαμενή στο υπόγειο του πύργου. Οι είσοδοι βρίσκονταν βόρεια και νότια, με το βορειοανατολικό τμήμα να φέρει μικρό όρμο. Για την ασφάλεια του λιμανιού από εχθρικά πλοία, υπήρχε στενή δίοδος που έκλεινε με αλυσίδα ανάμεσα στο επιθαλάσσιο φρούριο και το λιμενοβραχίονα. Η εξωτερική του επιφάνεια εξομαλύνθηκε με επιχώσεις και κάλυψη με σχιστόλιθο.

Από την άλλη, οι Τούρκοι περιέβαλαν το Μπούρτζι με τη λεγόμενη πορπορέλα, δηλαδή με υποθαλάσσιο φράγμα από πέτρες, ούτως ώστε να μην είναι δυνατή η προσέγγιση μεγάλων πλοίων.

Ιστορική αναφορά – Απελευθέρωση
Τον 18^ο αιώνα, οι Ενετοί προέβησαν σε συμπληρώσεις στο Μπούρτζι και ανυψώνοντας τον κεντρικό πύργο όλο το νησάκι καλύφθηκε με οχυρώσεις. Στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, πάλι, το Μπούρτζι ήταν γνωστό ως Kαστέλι ή Θαλασσόπυργος. Η κατάληψη του κάστρου έγινε στις 18 Ιουνίου του 1822, όπου ο γάλλος ταγματάρχης Φ. Γκιουρντέν κατάφερε να ματαιώσει τον ανεφοδιασμό των τούρκων από αγγλικό πλοίο. Αργότερα έγινε το κέντρο της άμυνας των Ελλήνων από την επιδρομή του Ιμπραήμ με φρούραρχο τον Δημήτρη Σαχτούρη. Εκεί, το 1826, βρήκε καταφύγιο η ελληνική κυβέρνηση, όταν το επαναστατημένο έθνος βρισκόταν σε εμφύλια σύρραξη.

Λειτουργία
Tο Μπούρτζι λειτούργησε ως φρούριο μέχρι το 1865 μετά την έλευση του Βασιλέως Γεωργίου του Α’ και κατ΄ εντολή του και αφοπλίστηκε και κατέστη τόπος διαμονής του δημίου της γκιλοτίνας. Στο εξής αποτελούσε τον τόπο διαμονής των δημίων που πραγματοποιούσαν τις εκτελέσεις των θανατοποινιτών των φυλακών του Παλαμηδιού. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου το Ναύπλιο βομβαρδίστηκε με αποτέλεσμα να επιφέρει ζημιές και στο Μπούρτζι. Tο 1935 μετατράπηκε σε ξενοδοχείο από τον γερμανό αρχιτέκτονα Schaeffer, αλλοιώνοντάς το αισθητά και φιλοξένησε διάσημες προσωπικότητες έως το 1970.

Με τη δημιουργία του Οργανισμού Τουρισμού, αναπαλαιώθηκε με οικονομική επιβάρυνση του Παναγιώτη Κωστούρου και μετετράπη έτσι σε ένα από τα πρώτα άξια λόγου τουριστικά κέντρα Α΄ Κατηγορίας στην Ελλάδα. Σήμερα ο υπαίθριος χώρος του χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις ενώ ένα τμήμα του λειτουργεί τακτικά ως συνεδριακός χώρος.

Με καραβάκι από την προκυμαία του Ναυπλίου είναι εφικτή η επίσκεψη σε αυτό σε απόσταση 10 λεπτών.

Πλάνα από την εποχή που λειτουργούσε ως ξενοδοχείο «Ο Άνθρωπος του Τραίνου», 1958.

Επιπλέον πληροφορίες
Ιστοσελίδα: www.nafplio.gr
Ιστοσελίδα: cityofnafplio

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Ο Γάλλος street artist Τζουλιέν Μάλλαντ, γνωστός και ως Seth Globepainter, δημιουργεί πολύχρωμα έργα τέχνης στους τοίχους κτιρίων όλου του κόσμου.

Οι μεγάλης κλίμακας τοιχογραφίες του απεικονίζουν συχνότερα παιδιά και είναι γεμάτες με χρώματα.

Πολύ συχνά ο Μάλλαντ συνεργάζεται και με τοπικούς καλλιτέχνες που συναντά στις πόλεις που ταξιδεύει.

Ο γεννημένος στο Παρίσι καλλιτέχνης δραστηριοποιείται σε αυτό το είδος τέχνης από τη δεκαετία του ’90. Έχει κυκλοφορήσει ήδη δύο βιβλία σχετικά με τα ταξίδια του και την τέχνη του δρόμου.

Το πιο πρόσφατο ονομάζεται «Extramuros” και περιγράφει τα ταξίδια του και τα έργα που δημιούργησε στην Ινδία, στη Κίνα, στο Μεξικό, στην Ινδονησία και στο Βιετνάμ.

• 

• 

• 

• 

• 

Πηγή

Η 1η Οκτωβρίου είναι Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας και δεν είναι λίγοι οι ηλικιωμένοι που προσπαθούν να ξεγελάσουν τη μοναξιά τους…

Μια διαφορετική ιστορία 4 λεπτών με έναν συναρπαστικό χαρακτήρα που μπορεί να μας αφήσει ένα δάκρυ και συνάμα ένα χαμόγελο. Μία ιστορία που δύσκολα θα διαγραφεί από το μυαλό μας.

Το «Geri’s Game» ( Το παιχνίδι του Τζέρι) είναι μια ταινία μικρού μήκους Κινουμένων Σχεδίων από την Pixar. Δημιουργήθηκε από τον Γιαν Πινκάβα το 1997 και απέσπασε Όσκαρ κατηγορία Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, χαρίζοντας το πρώτο χρυσό αγαλματίδιο στην Pixar.

Η ταινία αυτή προβλήθηκε στους κινηματογράφους μαζί με την ταινία  «Toy Story»

Η ιστορία έχει ως πρωταγωνιστή έναν ηλικιωμένο άνδρα, τον Τζέρι (με την φωνή του Μπομπ Πίτερσον), ο οποίος παίζει μια παρτίδα σκάκι εναντίον του εαυτού του σε ένα πάρκο.

Ο Τζέρι παίζει ολομόναχος, μέχρι που κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας «σωσίας» του. Στον αγώνα μεταξύ του Τζέρι και του «σωσία» υπάρχει ένα έπαθλο: η μασέλα του Τζέρι. Όποιος κέρδιζε τον αγώνα, θα κέρδιζε και την μασέλα.

Ενώ ο «σωσίας» του έχει καθαρά το προβάδισμα… κάτι αλλάζει και το αποτέλεσμα είναι συγκινητικό.

Πηγή

Η περιοχή Άγιος Νικόλαος ανήκει στον δήμο Νάουσας, της Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και φέρει υψόμετρο 505 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας.

Το Άλσος Αγίου Νικολάου, αλλιώς Άγιος Νικόλας για τους Ναουσαίους, είναι ένα πανελλήνιο τουριστικό κέντρο αναψυχής μόλις 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της ηρωικής πόλης της Νάουσας και η πρόσβαση είναι εύκολη, είτε με Ι.Χ., είτε με αστικό λεωφορείο και ταξί. Ένας επίγειος παράδεισος στην καρδιά της Ημαθίας και μόλις μια ανάσα από την Θεσσαλονίκη. Είναι πιθανόν το πιο φημισμένο αξιοθέατο της Νάουσας.

Πρόκειται για μία καταπράσινη έκταση με μεγάλα πλατάνια, που την διασχίζει το ποτάμι της Νάουσας, η Αράπιτσα. Το μοναδικό στην Ελλάδα υπεραιωνόβιο άλσος πλατάνων εντυπωσιάζει τον επισκέπτη σε κάθε εποχή για την μεγαλοπρέπεια και τον όγκο του. Στη σκιά του αναπαύεται το απέραντο πράσινο του φυσικού χλοοτάπητα που συνυπάρχει με το άγριο αυτοφυές πυξάρι, τη φλαμουριά, τη βελανιδιά και το άφθονο νερό σε μια σπάνια συμφωνία ήχων και χρωμάτων.

Αυτόν τον πανέμορφο τόπο χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια του προγράμματος LIFE αφενός για να τον προστατεύσει και αναδείξει και αφετέρου για να βάλει τις βάσεις για μια ορθολογικά οικολογική διαχείριση, ώστε το πολυποίκιλο πλέγμα χρήσεων και δραστηριοτήτων που φιλοξενούνται στο χώρο να επιτρέπουν την αειφορία.

Αποτέλεσμα της αξιόλογης αυτής προσπάθειας υπήρξε το Ειδικό Ευρωπαϊκό Βραβείο σημαντική διάκριση στα πλαίσια του θεσμού των Ευρωπαϊκών Βραβείων αστικού και περιφερειακού σχεδιασμού το 1997.

Εκεί, υπάρχει η ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Νικολάου, οι πηγές του ποταμού Αράπιτσα, μια μικρή τεχνητή λίμνη, με πέστροφες και πάπιες, αθλητικές εγκαταστάσεις: Γήπεδα μπάσκετ, βόλεϊ και τένις, παιδική χαρά, εκτροφείο θηραμάτων, μαγαζιά με τοπικά προϊόντα και σουβενίρ, ταβέρνες και καφετέριες, το μικρό τραίνο για μια σύντομη περιήγηση του Άλσους και το Κέντρο περιβαλλοντικής ενημέρωσης για μια πρώτη γνωριμία με την χλωρίδα και πανίδα της περιοχής.

Στην είσοδο του Άλσους έχει ολοκληρωθεί και ο χώρος στάθμευσης 250 θέσεων.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ

Η Ροτόντα, ή αλλιώς ναός των Ασωμάτων Δυνάμεων και Αρχαγγέλων ή Αγίου Γεωργίου, όπως επικρατεί, βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης και αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα ρωμαϊκά πολυπολιτισμικά μνημεία στην Ελλάδα και το αρχαιότερο. Μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό στα τέλη του 4^ου αιώνα από τους Ρωμαίους και συγκεκριμένα από τον Γαλέριο. Χάρη στην Ρωμαϊκή Τετραρχία, δημιουργώντας νέα μορφή πολιτικής διακυβέρνησης, οι διοικητικές ανάγκες του νέου συστήματος τον οδήγησαν στην διαταγή κατασκευής ενός εκτεταμένου ανακτορικού συγκροτήματος στην Θεσσαλονίκη.

Διακοσμήθηκε περίτεχνα με παλαιο-χριστιανικά μωσαϊκά και απεικονίσεις αγίων και μαρτύρων σε καμάρες κογχών, τοξωτά ανοίγματα φεγγιτών και τον μεγάλο θόλο, καθώς ήταν ένα από τα σπουδαιότερα διοικητικά και οικονομικά κέντρα. Πιστεύεται πως χτίστηκε ως μαυσωλείο του Γαλέριου ή ότι αρχικός σκοπός ήταν η χρήση του ως βαπτιστήριο των πιστών Χριστιανών της Θεσσαλονίκης.

Η Ροτόντα ως κατασκευή είναι μοναδική στον Ελλαδικό χώρο διότι η κυκλική μορφή της παραπέμπει και ακολουθεί ακριβώς την τεχνοτροπία του Πάνθεον στη Ρώμη. Συνδεόταν με την αψίδα του Γαλερίου (Καμάρα) μέσω μιας πομπικής οδού με κιονοστοιχίες εκατέρωθεν, που κατέληγε στο κυρίως Ανακτορικό συγκρότημα και απλώνεται στη νότια πλευρά της Ροτόντας στην οδό Δημητρίου Γούναρη προς τη θάλασσα.

ΟΝΟΜΑΣΙΑ
Ροτόντα ονομάστηκε από το κυκλικό της σχήμα. Το σημερινό της όνομα είναι «ναός Αγίου Γεωργίου», που το έλαβε από το όνομα του γειτονικού ναΐσκου μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912. Σ’ αυτό μεταφέρθηκαν τα ιερά σκεύη και οι φορητές εικόνες. «Με την αλλαγή αυτή ξεχάστηκε η παλιά ονομασία του μεγάλου ναού». Η σημερινή μορφή της είναι τρίκλιτη βασιλική, που ανήκει στη μονή του Αγίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους που ολοκληρώθηκε το 1815.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε Χριστιανικός ναός για περισσότερα από 1200 χρόνια και μητρόπολη της Θεσσαλονίκης από το 1524 έως το 1591, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους το 1591 μετατράπηκε σε τζαμί από τον Σεΐχη Σουλεϊμάν Χορτατζή Εφέντη κατά την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας. Ξανάγινε εκκλησία, στέγη αρχαιολογικών γλυπτών, με κάποιους ερευνητές να τον ταυτίζουν με τον ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων που αναφέρουν οι βυζαντινές πηγές. Τότε ήταν που έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Διανοίχθηκε και διευρύνθηκε η ανατολική κόγχη και κατασκευάστηκε το ιερό βήμα με ημικυκλική αψίδα στα ανατολικά. Στη δυτική κόγχη διαμορφώθηκε νέα είσοδος με νάρθηκα και προστέθηκε πρόπυλο με δύο παρεκκλήσια, που δεν σώζονται. Η αψίδα ενισχύθηκε εξωτερικά με τοίχο και διακοσμήθηκε με την τοιχογραφία της Αναλήψεως.

Με τον μεγάλο σεισμό του 1978 προκλήθηκαν σημαντικές ζημιές και προβλήματα στατικότητας. Ακολούθησε ένα πολύπλευρο, πολυδάπανο και πολύχρονο πρόγραμμα στερέωσης, συντήρησης και αποκατάστασης από την ελληνική πολιτεία με φορέα το υπουργείο Πολιτισμού, που απέδωσε το μνημείο ασφαλές και λαμπρό στο ελληνικό και παγκόσμιο επιστημονικό και περιηγητικό κοινό. Μετά την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αφιερώθηκε στον Άγιο Γεώργιο.

Πρόκειται για ένα θολωτό κυκλικό πλινθόκτιστο κτίσμα. Η διάμετρος του είναι 24,50 μέτρα και το ύψος περίπου 30. Εσωτερικά στο πάχος των τοίχων, 6,30 μέτρων, ανοίγονται οκτώ καμαροσκέπαστες κόγχες. Πάνω από αυτές υπάρχουν μεγάλα παράθυρα με τοξωτές απολήξεις και, στα ενδιάμεσα, μια ακόμη σειρά από μικρότερα. Το οικοδόμημα είναι καλυμμένο με μεγάλο ημισφαιρικό τρούλο, στην κορυφή του οποίου υπήρχε οπαίο, για να διαχέεται στο εσωτερικό το φως της ημέρας. Τον τρούλο κρύβει εξωτερικά ο υπερυψωμένος περιμετρικός τοίχος, που κλείνει με ξύλινη κεραμοσκεπή. Η είσοδος του μνημείου -στην αρχική κατασκευή- ήταν από τα νοτιοδυτικά, όπου υπάρχει ένα πρόπυλο και όπου κατέληγε η «πομπική οδός». Στην ανατολική πλευρά αρχικά γκρεμίστηκε ο κυλινδρικός τοίχος, ώστε να χτιστεί ορθογώνιος χώρος που θα φιλοξενούσε το ιερό βήμα του ναού, το οποίο έπειτα ξαναχτίστηκε χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά εξωτερικά αντερείσματα για την στήριξή του, ενώ διανοίχτηκε είσοδος με νάρθηκα, στην δυτική πλευρά του κτιρίου όπως συνηθίζεται στους χριστιανικούς ναούς. Χτίστηκαν ακόμη δυο παρεκκλήσια στον περίβολο, ένα κυκλικό ανατολικά και ένα οκταγωνικό δυτικά. Έξω από το νότιο πρόπυλο του μνημείου έχει εντοπιστεί η βάση του μαρμάρινου μονολιθικού άμβωνα, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.

ΝΑΟΣ Ή ΜΟΥΣΕΙΟ;
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, η τοπική Μητρόπολη επιθυμούσε διακαώς η Ροτόντα να υπαχθεί αποκλειστικά στη χριστιανική λατρεία. Μάλιστα από το 1912 ως το 1920 το μνημείο χρησιμοποιήθηκε ως χριστανικός ναός. Μετά το 1918 όμως άρχισαν αρχαιολογικές ανασκαφές στο μνημείο, πρώτα από τον Εμπράρ και αργότερα από τον Δανό αρχαιολόγο και αρχιτέκτονα Ντίγκβε. Συχνά γίνονταν κάποιες θρησκευτικές τελετές, όπως στη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, με τη συμμετοχή και της πανεπιστημιακής κοινότητας της πόλης. Ο κόσμος που συχνάζει στα περισσότερα από αυτά είναι φοιτητές καθώς η όλη περιοχή βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στο Α.Π.Θ. και σφύζει από ζωή.

ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ
Το μνημείο φέρει διττό χαρακτήρα, μουσειακό και λατρευτικό και παράλληλα αποκαθιστά ιστορικά στοιχεία, όπως ο σταυρός που υπήρχε από την απελευθέρωση της πόλης ως το σεισμό του 1978. Έτσι, προβάλλεται η διαχρονική, διαθρησκευτική και διαπολιτισμική πορεία του με τις τρεις φάσεις του, που είναι αποτυπωμένες στο διάσημο οικοδόμημα, την αρχαιότητα, τον χριστιανισμό και το μουσουλμανισμό.

ΣΗΜΕΡΑ
Η Ροτόντα λειτουργεί σήμερα ως επισκέψιμο μνημείο, Μουσείο. Ο έφορος της νέας Εφορείας Πόλης Σταμάτης Χονδρογιάννης σχεδιάζει σειρά δράσεων με σεβασμό στον διττό χαρακτήρα της. Παραδίδει το μνημείο στην πολιτιστική ζωή της πόλης, ενώ ταυτόχρονα προσθέτει μία επιπλέον λειτουργία και επανατοποθετεί τον σταυρό (με έγκριση του ΚΑΣ) στην κορυφή της στέγης που υπήρχε από την απελευθέρωση έως τη δεκαετία του ’50, για να τονίσει τη διαχρονική και διαπολιτισμική ιερότητα του μνημείου στη διάρκεια των 1.700 χρόνων της ζωής του από τον αρχαίο, τον χριστιανικό και μουσουλμανικό κόσμο.

Από το 1988 ανήκει στα μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Στις 18 Δεκεμβρίου 2015 η Ροτόντα μετά από τις εργασίες αποκατάστασης άνοιξε τις πύλες της στο κοινό και ξαναβρήκε τη θέση της στην πολιτιστική κληρονομιά της Θεσσαλονίκης. Είναι ίσως το μοναδικό μνημείο στον κόσμο που υπήρξε στην πορεία των αιώνων ναός των τριών μεγάλων θρησκειών, του αρχαίου Δωδεκάθεου, του Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού, και σηματοδοτεί το μεταίχμιο ανάμεσα στον ειδωλολατρικό και το χριστιανικό κόσμο.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310 204868
Δευτέρα έως Κυριακή 8:00-20:00, Τρίτη κλειστά

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ