Η περικοπή των Εμμαούς (Λκ. 24:13-35) συνιστά μία από τις πιο πυκνές θεολογικά αφηγήσεις της μετα-αναστάσιμης εμπειρίας. Δύο μαθητές, καθ’ οδόν προς το χωριό Εμμαούς, συναντούν τον Αναστημένο χωρίς να Τον αναγνωρίσουν, η αποκάλυψη συντελείται «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου». Η 4η Απριλίου, ως ημερολογιακή αναφορά εντός της πασχάλιας περιόδου (όταν συμπίπτει με τις ημέρες μετά το Πάσχα), λειτουργεί συμβολικά ως στιγμή μετάβασης από το πένθος στη χαρά, από την αμφιβολία στην αναγνώριση. Στην ιστορία της τέχνης, η σκηνή αυτή βρήκε εμβληματική εικαστική αποτύπωση στον Caravaggio, ιδίως στον πίνακα Supper at Emmaus (1601, Λονδίνο) και στη μεταγενέστερη εκδοχή του 1606 (Μιλάνο).
Η βιβλική αφήγηση και η σημειωτική της αναγνώρισης
Το κείμενο του Λουκά οικοδομεί μια δραματουργία αναβολής: η ταυτότητα του Χριστού παραμένει «κρατουμένη», έως ότου το σπάσιμο του άρτου λειτουργήσει ως σημείο-κλειδί. Η αναγνώριση δεν είναι οπτική αλλά ερμηνευτική· προϋποθέτει μνήμη, κοινότητα και τελετουργική πράξη (Brown, 1997). Η «οδός» προς Εμμαούς καθίσταται μεταφορά μαθητείας: ο Χριστός ερμηνεύει τις Γραφές, επανανοηματοδοτώντας το πάθος ως αναγκαίο πέρασμα στη δόξα. Η 4η Απριλίου, όταν εντάσσεται στη λειτουργική περίοδο της Αναστάσεως, ανακαλεί αυτήν ακριβώς τη μετάβαση από τη σύγχυση στην επιφοίτηση.
Ο Caravaggio και η θεολογία του chiaroscuro
Στον πίνακα του 1601, ο Caravaggio αξιοποιεί το δραματικό κοντράστ φωτός-σκότους (chiaroscuro) για να αποδώσει τη στιγμή της αποκάλυψης. Το φως δεν είναι απλώς φυσική πηγή αλλά θεολογικός δείκτης: τέμνει το σκοτάδι της άγνοιας και σηματοδοτεί την εσωτερική μεταστροφή των μαθητών (Hibbard, 1983). Οι χειρονομίες εκρήγνυνται προς τον θεατή—ο ένας μαθητής ανασηκώνεται απότομα, ο άλλος ανοίγει τα χέρια σε στάση έκπληξης—με αποτέλεσμα η σκηνή να υπερβαίνει τον καμβά και να εμπλέκει τον παρατηρητή ως μάρτυρα της αναγνώρισης (Langdon, 1998).
Η νατουραλιστική απόδοση των προσώπων και των αντικειμένων (καλάθι με φρούτα που ισορροπεί επικίνδυνα στο άκρο του τραπεζιού) υπογραμμίζει την εγγύτητα του ιερού προς το καθημερινό. Η ευχαριστιακή διάσταση—«κλάσις τοῦ ἄρτου»—συνδέει τη σκηνή με τη ζώσα λατρευτική εμπειρία της Εκκλησίας, ιδίως κατά τις ημέρες μετά το Πάσχα, όπου η 4η Απριλίου μπορεί να λειτουργήσει ως συμβολικός σταθμός μνήμης και συμμετοχής.
Η εκδοχή του 1606: από τη θεατρικότητα στη σιωπηλή ένταση
Η μεταγενέστερη εκδοχή (1606) παρουσιάζει πιο συγκρατημένη χειρονομία και εσωτερικότερη ατμόσφαιρα. Η θεολογική έμφαση μετατοπίζεται από το εξωτερικό σοκ της αναγνώρισης στην εσωτερική βεβαιότητα. Η εικαστική οικονομία και η βαθύτερη σκίαση αντανακλούν, κατά πολλούς μελετητές, τη δραματική περίοδο της ζωής του ζωγράφου (Graham-Dixon, 2010). Η σκηνή των Εμμαούς καθίσταται έτσι όχι μόνο βιβλικό επεισόδιο αλλά και υπαρξιακό σχόλιο περί απώλειας και εύρεσης.
Η εικονογράφηση των Εμμαούς από τον Caravaggio συνιστά συνάντηση θεολογίας και αισθητικής: το φως ως αποκάλυψη, η χειρονομία ως σημείο, το τραπέζι ως τόπος κοινότητας. Η 4η Απριλίου, όταν εγγράφεται στο πασχάλιο πλαίσιο, μπορεί να λειτουργήσει ως ημερομηνία μνήμης της «κλάσεως του άρτου»—μια υπενθύμιση ότι η αναγνώριση του Θείου συντελείται μέσα στην κοινή πράξη και την ερμηνεία της ιστορίας.
Brown, R. E. (1997). An Introduction to the New Testament. New York: Doubleday.
Graham-Dixon, A. (2010). Caravaggio: A Life Sacred and Profane. London: Penguin.
Hibbard, H. (1983). Caravaggio. New York: Harper & Row.
Holy Bible, Gospel according to Luke 24:13–35.
Langdon, H. (1998). Caravaggio: A Life. London: Chatto & Windus.
Ιωάννα Κινινή: «Με στεναχωρεί βαθιά όλα όσα συμβαίνουν· το γεγονός ότι, αντί να προχωράμε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι με όνειρα και αξίες, πηγαίνουμε ένα βήμα πίσω […]»
Με αφορμή την επερχόμενη παράσταστη “Ύβρις”, η Ιωάννα Κινινή, στο ρόλο της Αντιγόνης, δίνει τη δική της οπτική για το έργο, αλλά εκφράζει και τις σκέψεις της για την κοινωνική του πλευρά:
Η “Ύβρις” του Νίκου Τουλιάτου μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική πράξη — είναι ένα τελετουργικό. Πώς βίωσες αυτή τη συνάντηση του σώματος, της φωνής και του ρυθμού; Σε ποιο σημείο ένιωσες ότι η “ύβρις” γίνεται βίωμα και όχι απλώς ρόλος;
«Πράγματι, είναι σαν μια τελετουργική παράσταση. Είναι πολύ δυνατή από όλες τις απόψεις. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ιδιαίτερη, γιατί ο ρυθμός και ο ήχος παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο τόσο για την ίδια την παράσταση, όσο και για εμάς που είμαστε μέρος όλου αυτού.
Προσωπικά ένιωσα τεράστια χαρά που βρίσκομαι σε αυτήν την ομάδα, με αυτόν τον σκηνοθέτη, γιατί μου μαθαίνει πράγματα που μέχρι στιγμής ούτε εγώ η ίδια ήξερα ότι θα μπορούσα να καταφέρω. Δεν πίστευα πως θα μπορέσω να προσεγγίσω την «Αντιγόνη» σε τόσο μικρή ηλικία, και ευχαριστώ τον Νίκο Τουλιάτο που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.
Η παράσταση βασίζεται στον ήχο και τη μουσική· άλλωστε, η ομάδα έχει το όνομα «Ηχοποιοί», οπότε είναι φυσικό όλη η δημιουργία να στηρίζεται πάνω σε αυτό. Δεν μπορώ να κρύψω πως δυσκολεύτηκα πολύ στην αρχή να συνδεθώ με όλη αυτή τη διαδικασία και να αρχίσω να «ακούω» πραγματικά, όχι απλώς να «παίζω», αλλά να αφουγκράζομαι όλους τους ήχους που υπάρχουν εκείνη τη στιγμή.
Χρειάζεται πολλή συγκέντρωση και υπομονή. Πρέπει να είσαι ανοιχτός στο να δοκιμάσεις πράγματα που ίσως να μην είχες σκεφτεί ποτέ ότι μπορείς να κάνεις. Με βοήθησαν όμως πάρα πολύ, τόσο ο σκηνοθέτης όσο και όλοι οι ηθοποιοί, στο να ξεκλειδωθώ και να χαλαρώσω. Έτσι, άρχισα σιγά σιγά να αφήνομαι σε όσα νιώθω, βιώνω, ακούω και βλέπω, με λίγα λόγια, σε όλα όσα συμβαίνουν μέσα στην παράσταση.
Νιώθω πολύ ενθουσιασμένη που είμαι μέρος όλου αυτού και ελπίζω να αρέσει και να αγγίξει πραγματικά τους ανθρώπους που θα έρθουν να μας δουν!»
Το έργο αντλεί από μια αρχέγονη έννοια — την ύβρη ως υπέρβαση του μέτρου. Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος διαπράττει σήμερα μια νέα μορφή ύβρεως; Κι αν ναι, πού τη βλέπεις πιο έντονα;
«Φυσικά και υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρη». Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε με την παράσταση είναι πως τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα. Υπάρχει ακόμη μια Αντιγόνη, η επανάσταση. Υπάρχει ακόμη και η «Μήδεια», δηλαδή υπάρχουν γυναίκες που σκοτώνουν τα παιδιά τους ή τόσες γυναικοκτονίες που ακούμε καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια. Ναι, είναι άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρι».
Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι μέσα μας και δεν αποφασίσουμε να σταματήσουμε να καταστρέφουμε την ανθρωπότητα, όλο αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Με στεναχωρεί και με θυμώνει που, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν τόσοι «άνθρωποι» που κάνουν τόσο κακό· που σκοτώνουν επειδή –υποτίθεται– «αγαπούν». Μπορεί να με βγάλει από τα ρούχα μου η φράση «την σκότωσα γιατί την αγαπούσα». Όχι! Δεν την αγαπούσες στ’ αλήθεια· δεν ξέρεις καν τι σημαίνει αγάπη.
Ένας άνθρωπος που σκοτώνει, που βιάζει, που κακοποιεί –έστω και λεκτικά– δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να φέρεται, δεν ξέρει τίποτα. Συγγνώμη που είμαι τόσο απόλυτη, αλλά στις μέρες που ζούμε, δεν μπορεί το μυαλό μου να χωρέσει όλες αυτές τις φράσεις και τις πράξεις. Μου είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο που θέλουν συνειδητά να κάνουν κακό.
Αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε εσωτερικά, δεν θα εξελιχθούμε ποτέ ως άνθρωποι. Μόνο αυτό μπορώ να πω σε αυτή τη φάση: ας κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι και ας αφήσουμε τους άλλους.»
Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.
Ιωάννα Κινινή
Η παράσταση φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στο λόγο και στον ήχο, σχεδόν σαν μια “συμφωνία” ανθρώπινων συναισθημάτων. Πώς λειτουργεί για σένα αυτή η μουσικότητα στη σκηνή; Σε βοηθά να «μπεις» πιο βαθιά στο συναίσθημα ή απαιτεί μεγαλύτερη πειθαρχία;
«Εντάξει, νιώθω πολλά και έντονα συναισθήματα μέσα μου. Είναι πραγματικά μοναδικό αυτό που ζω αυτή τη φάση της ζωής μου. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που βρίσκομαι σε αυτή τη συγκεκριμένη παράσταση.
Νομίζω πως χρειάζονται και τα δύο: από τη μία η πειθαρχία, κι από την άλλη όλη αυτή η εμπειρία με τον ήχο που με βοηθά να προσεγγίσω με έναν διαφορετικό τρόπο την «Αντιγόνη». Ακούγοντας όλα όσα συμβαίνουν στην παράσταση, νιώθω πως συνδέομαι βαθύτερα με αυτήν. Είναι μια ιδιαίτερη παράσταση, και αυτό με αγγίζει ακόμη περισσότερο και με πεισμώνει ώστε να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.
Είναι δύσκολο να συμμετέχεις σε μια παράσταση όπου συνδυάζονται ο ήχος και η υποκριτική, αλλά αυτό είναι και το μαγικό σημείο, όταν συμβαίνει πραγματικά και όταν, τελικά, καταφέρνεις να συνδεθείς βαθιά με όσα διαδραματίζονται εκείνη τη στιγμή. Για μένα, αυτό είναι το σημαντικότερο.
Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.»
Αν έπρεπε να ορίσεις την “Ύβρη” με μια φράση που πηγάζει από την προσωπική σου αλήθεια, ποια θα ήταν; Και τι θα ήθελες να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από την αίθουσα;
«Αρχικά, να πω πως είναι πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Θα ήθελα, πρώτα απ’ όλα, ο θεατής που θα δει τη συγκεκριμένη παράσταση να «σκεφτεί φεύγοντας» πως, αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε κάποια στιγμή τον τρόπο σκέψης μας, η λέξη «Ύβρις» θα παραμένει πάντα επίκαιρη.
Αυτό που μου αρέσει πολύ στην παράσταση είναι πως δείχνει την πραγματικότητα «στο πιάτο». Είναι τόσο επίκαιρη και τόσο δυνατή, που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα. Γιατί, πραγματικά, όλα όσα είχαν γραφτεί τότε από τον Ευριπίδη και τους άλλους τραγικούς ποιητές, συμβαίνουν μέχρι και σήμερα — το 2025! Είναι τρομερό αν το σκεφτεί κανείς, ότι δεν έχουμε αλλάξει ουσιαστικά ως κοινωνία.
Θα ήθελα, λοιπόν, ο θεατής να φύγει σκεπτικός· να του δημιουργηθούν σκέψεις και συναισθήματα γύρω από αυτό που είδε. Να μπει σε μια διαδικασία εσωτερικού διαλόγου. Κυρίως αυτό.
Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βρω μια φράση. Η «Ύβρις» από μόνη της είναι μια τόσο δυνατή λέξη. Σημαίνει όταν κάποιος διαπράττει μια πράξη που δεν θα έπρεπε — «διέπραξες ύβρη». Αν πρέπει να πω ποια εικόνα μου έρχεται πρώτη στο μυαλό όταν ακούω αυτή τη λέξη, είναι η «γυναικοκτονία». Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο πέρα από αυτό.
Με στεναχωρεί βαθιά όλα όσα συμβαίνουν· το γεγονός ότι, αντί να προχωράμε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι με όνειρα και αξίες, πηγαίνουμε ένα βήμα πίσω. Αυτό δεν μπορώ εύκολα να το δεχτώ μέσα μου.»
Κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή, κουβαλάς κι ένα κομμάτι του εαυτού σου. Τι αφήνεις πίσω σου όταν τελειώνει η παράσταση; Και τι κρατάς μαζί σου στο τέλος κάθε βραδιάς;
«Σίγουρα κουβαλάμε πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας όταν παίζουμε σε μια παράσταση. Κρατάω μέσα μου όλα όσα έχω μάθει, μέσα από όσα έχω βιώσει σε όλη αυτή τη διαδρομή, από την αρχή έως το τέλος. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να μάθεις έναν ρόλο, χρειάζεται να βιώσεις πολλά και έντονα συναισθήματα.
Κάθε ρόλος κάτι μας μαθαίνει· κάτι ανακαλύπτουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία. Όλα αυτά θα τα έχω πάντα μέσα μου. Θα αφήσω, βέβαια, πίσω μου τα έντονα συναισθήματα που βίωσα ως «ρόλος» και όχι ως Ιωάννα. Αφήνω πίσω μου, γενικότερα, όσα ένιωσα μέσα από τον ρόλο μου.
Όταν τελειώνει μια παράσταση, σιγά σιγά βγαίνεις από όλη αυτή τη φάση και επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Αφήνεις κι ένα δικό σου κομμάτι πάνω στη σκηνή και προχωράς. Φεύγεις από τον «θεατρικό σου ρόλο», αφήνεις όλα όσα ένιωσες εκεί, και συνεχίζεις με τον εαυτό σου.»
Αν η “Ύβρις” ήταν ένα στάδιο προσωπικής εξέλιξης, ποιο επόμενο βήμα θα ήθελες να ακολουθήσει στη διαδρομή σου ως ηθοποιός ή δημιουργός; Κάτι που να σε πάει ακόμη πιο πέρα;
Χμ… δύσκολη ερώτηση αυτή. Ως ηθοποιός, θα ήθελα να έρθουν πράγματα που αγαπώ και που με εξελίσσουν. Φυσικά, εύχομαι να έρθουν ευκαιρίες που θα με πάνε πιο πέρα, που θα με εξελίξουν όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου· έχω μάθει να αφήνομαι στη ζωή και να εμπιστεύομαι την κρίση του εαυτού μου.
Πιστεύω πως όλα έρχονται τη στιγμή που είμαστε πραγματικά έτοιμοι να τα δούμε. Μου αρέσει πολύ η φράση: «Όλα θα έρθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να τα δεις». Αυτή η φράση με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Για να έρθουν πράγματα σε εμάς —πέρα από την τύχη— οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί μέσα μας.
Οπότε, δεν μπορώ να απαντήσω με απόλυτη σιγουριά σε αυτή την ερώτηση. Μπορώ, όμως, να πω πως θα ήθελα να έρχονται πράγματα που με εξελίσσουν και με αντιπροσωπεύουν, τουλάχιστον στο καλλιτεχνικό μου κομμάτι. Ως ηθοποιός, θέλω να κάνω πράγματα που αγαπώ πραγματικά.
«Σελίδες», του δημοφιλούς σκηνοθετικού διδύμου Γιώργου Βούλγαρη & Γιάννη Μακρυνόρη | Επιστρέφει από 11 Οκτωβρίου.
Η επιτυχημένη καλοκαιρινή σπονδυλωτή κωμωδία του δημοφιλούς σκηνοθετικού διδύμου Βούλγαρη-Μακρυνόρη επιστρέφει στις θεατρικές σκηνές από εκεί που ξεκίνησε το ταξίδι της, στην Αθήνα, από 11 Οκτωβρίου και μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα από οκτώ κωμικά στιγμιότυπα, όπου το γέλιο αλλά και η συγκίνηση συνυπάρχουν, όπως και στην ίδια τη ζωή.
Οκτώ μονόπρακτα. Οκτώ διαφορετικοί κόσμοι. Οκτώ “ΣΕΛΙΔΕΣ” με έναν κοινό παρονομαστή: τον άνθρωπο και την αέναη, σχεδόν αδέξια, αλλά πάντα γνήσια αναζήτησή του για την αγάπη.
Μια σκηνική αφήγηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο στην πιο αληθινή του μορφή.
Και σε εμφάνιση έκπληξη οι: Σπύρος Μπιμπίλας, Κωστής Σαββιδάκης, Τζούλι Τσόλκα, Γιώργος Ζώης, Γωγώ Βογάσαρη, Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη, Μάνθος Καλαντζής, Γιάννης Χαντέλης και ο Γιώργος Βούλγαρης
Αφίσα-Πρόγραμμα & Digital Video Art : Γιάννης Μακρυνόρης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση : Nighthunter
Επιμέλεια μουσικής : Βούλγαρης–Μακρυνόρης
Ηχος : Γιάννης Μακρυνόρης
Παραγωγή – Οργάνωση & Επικοινωνία : The Shapes
Το ποιητικό κείμενο ενεργοποιεί τη φαντασία
Η ποίηση αποτελεί έναν από τους πλέον δυναμικούς τρόπους λογοτεχνικής έκφρασης, καθώς μέσα από την αισθητική χρήση της γλώσσας, τις μεταφορές και τη συμβολική δομή της, ενεργοποιεί και καλλιεργεί τη φαντασία του αναγνώστη. Η φαντασία δεν περιορίζεται μόνο στη δημιουργία εικόνων, αλλά συνδέεται με την ικανότητα κατανόησης νοημάτων πέρα από το κυριολεκτικό επίπεδο και αντίληψης για τις διαφορετικές οπτικές του κόσμου.
Λειτουργία φαντασίας στην ποίηση
Η ποίηση, χάρη στην ιδιαιτερότητα της γλώσσας της, επιτρέπει στον αναγνώστη να εμπλακεί σε μια διαδικασία ανακατασκευής του νοήματος. Όπως σημειώνει ο Ricoeur (1975), η ποιητική γλώσσα δεν αναπαριστά απλώς την πραγματικότητα, αλλά την αναδιαμορφώνει, καλώντας τον αναγνώστη να συμμετάσχει ενεργά στη δημιουργία του νοήματος. Στο ίδιο πνεύμα, ο Contini (1992) επισημαίνει ότι η ποίηση, μέσα από τη «densità semantica» (σημασιολογική πυκνότητα), απαιτεί μια πράξη φαντασιακής συμμετοχής από τον αναγνώστη, ώστε να αποκωδικοποιηθεί πλήρως το νόημά της. Με αυτόν τον τρόπο, η φαντασία ενεργοποιείται ώστε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ λέξεων και εμπειρίας.
Αισθητική εμπειρία και εικόνες
Σύμφωνα με τον Iser (1978), ο αναγνώστης λειτουργεί ως «συμπαραγωγός» του κειμένου, αφού καλείται να συμπληρώσει τα κενά και να δημιουργήσει νοητικές εικόνες που αναδύονται μέσα από την ποιητική αφήγηση. Οι μεταφορές και οι συμβολισμοί μετατρέπουν την ανάγνωση σε ένα ταξίδι φαντασίας, όπου ο αναγνώστης δεν λαμβάνει απλώς το μήνυμα, αλλά το συνδιαμορφώνει. Αντίστοιχα, ο Calvino (1993) τονίζει ότι η ποίηση ανοίγει «viste infinite» (άπειρες προοπτικές), ενεργοποιώντας μια δημιουργική διαδικασία φαντασιακής ερμηνείας.
Η ποίηση ως χώρος δημιουργικότητας
Η ποιητική εμπειρία δεν είναι στατική αλλά δημιουργική. Ο Barthes (1977) υποστηρίζει ότι το κείμενο λειτουργεί ως «χώρος γραφής», στον οποίο ο αναγνώστης γίνεται δημιουργός, φέρνοντας τις δικές του εμπειρίες και φαντασιώσεις στην ερμηνεία. Παράλληλα, ο Eco (1979) υπογραμμίζει τη σημασία του «opera aperta», του ανοιχτού έργου, το οποίο αφήνει χώρο για ποικίλες ερμηνείες, καθιστώντας τη φαντασία κεντρικό στοιχείο της λογοτεχνικής πρόσληψης. Με αυτόν τον τρόπο, η ποίηση δεν περιορίζεται στη μεταβίβαση ενός μηνύματος, αλλά ανοίγει έναν κόσμο δυνατοτήτων, όπου η φαντασία αποτελεί τον κύριο μηχανισμό νοηματοδότησης.
Η ποίηση ενεργοποιεί τη φαντασία διότι δεν παρέχει έτοιμες απαντήσεις, αλλά προτρέπει τον αναγνώστη να εμπλακεί σε μια δημιουργική διαδικασία ερμηνείας. Μέσα από τη συμβολική γλώσσα, τις εικόνες και τις μεταφορές, το ποιητικό κείμενο γίνεται χώρος όπου η φαντασία αναπτύσσεται, προσφέροντας στον αναγνώστη όχι μόνο αισθητική απόλαυση, αλλά και βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και του κόσμου.
«Ahi, i miei giorni incandescenti!» Da un po’ di tempo mi accorgo che sto perdendo il senso di appartenenza ai luoghi, alle cose, forse a causa dello spettro di un’imminente partenza o perché, in generale, l’instabilità mi divora. E all’improvviso mi sento ancorato alle montagne, agli alberi, alle strade, quasi geloso di ogni abitante felice delle più remote periferie. Immagino i moti di rivoluzione, un rivolo d’acqua sottile e esiguo che però non finisce mai, millenni nello sguardo di un vecchio signore che fuma il sigaro. Penso al mio volto cambiato nel corso degli anni. Ora sì che me li ricordo, i miei giorni incandescenti: erano tutti lì, mentre li vivevo normalmente, senza dare in escandescenza. Senza chiedermi se fosse il luogo e il momento, perché lo erano e basta. Eppure è così facile dimenticare di aver vissuto… Nicola Sileo
Ricoeur, P. (1975). La métaphore vive. Éditions du Seuil.
“Fallout” – Από το video game στην επιτυχημένη σειρά του Prime Video
Όταν μια μεταφορά από video game μετατρέπεται σε τηλεοπτικό φαινόμενο, τότε ξέρεις πως κάτι έχει γίνει σωστά. Η σειρά “Fallout” του Prime Video βασίζεται στο θρυλικό μεταποκαλυπτικό παιχνίδι της Bethesda και κατάφερε όχι μόνο να ικανοποιήσει τους φαν του παιχνιδιού αλλά και να προσελκύσει κοινό που δεν έχει αγγίξει ποτέ κονσόλα.
Το σενάριο διαδραματίζεται σε έναν ερημωμένο μεταπυρηνικό κόσμο, όπου οι επιζώντες ζουν είτε στα ερείπια των παλιών πόλεων είτε σε υπόγεια καταφύγια. Η πρωταγωνίστρια Lucy (Ella Purnell), μια ιδεαλίστρια νέα γυναίκα που γεννήθηκε σε καταφύγιο, αναγκάζεται να βγει στην επιφάνεια για να σώσει τον πατέρα της – και εκεί ξεκινά η επική της περιπέτεια.
Η σειρά ξεχωρίζει για την εξαιρετική παραγωγή της, τους πολύπλοκους χαρακτήρες και την λεπτομερή απεικόνιση ενός κόσμου που συνδυάζει ρετρό αισθητική των ‘50s με τεχνολογίες επιστημονικής φαντασίας. Οι ερμηνείες είναι καθηλωτικές, με την Walton Goggins να κλέβει την παράσταση στον ρόλο του “Ghoul”, ενός μεταλλαγμένου πρώην καουμπόι που λειτουργεί ως ηθικός καθρέφτης της κοινωνίας που κατέρρευσε.
Η σειρά δεν είναι απλώς ένα action show – ασχολείται με βαθύτερα θέματα όπως η ανθρώπινη ηθική, η επιβίωση και το τίμημα της τεχνολογικής προόδου. Αν δεν το έχεις δει ακόμα, το “Fallout” είναι η σειρά που αξίζει να βάλεις στη λίστα σου – είτε είσαι φαν της sci-fi, είτε απλώς θέλεις κάτι διαφορετικό και καλοφτιαγμένο.
Κοινότητες Δημιουργίας: Συμμετοχή και πρωτοβουλία στις θεσμικές συλλογικότητες: Κοινωνία, εκπαίδευση, πολιτική διαβούλευση
Το 11ο Επιστημονικό Συνέδριο του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (ΙΑΚΕ), πραγματοποιήθηκε από τις 8 έως τις 11 Μαΐου 2025 στο Ηράκλειο Κρήτης, εστιάζει στις πολυεπίπεδες σχέσεις μεταξύ της παιδείας, της κοινωνίας των πολιτών και των δημόσιων πολιτικών. Με βασική θεματική τις κοινότητες δημιουργίας, τη δημιουργική συμμετοχή και τη συμμετοχική πρωτοβουλία, το συνέδριο προσφέρει ένα δυναμικό πλαίσιο διαλόγου για τις συνεργατικές πρακτικές που προκύπτουν από τη σύμπραξη εκπαιδευτικών, ερευνητών, πολιτών, φορέων και θεσμών.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη διεπιστημονική προσέγγιση των δημιουργικών κοινοτήτων ως συλλογικών μορφών δράσης που συμβάλλουν στην παραγωγή κοινωνικής και πολιτιστικής καινοτομίας, στην ενίσχυση της συμμετοχής και στη διαμόρφωση νέων μορφών κοινωνικού κεφαλαίου. Το συνέδριο φιλοξενεί εισηγήσεις που αναδεικνύουν τη διασύνδεση της εκπαίδευσης με την πολιτική συμμετοχή, τον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών και της πολιτειακής παιδείας, καθώς και τις δυνατότητες που προσφέρει η αξιοποίηση της τέχνης και των νέων τεχνολογιών – συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης και της ψηφιακής διακυβέρνησης – στην ενίσχυση της συμπερίληψης και της δημιουργικής δράσης.
Ιδιαίτερη τιμή και αναγνώριση επεφύλαξε η επιστημονική κοινότητα στην εισηγήτρια του συνεδρίου Κατερίνα Συμφέρη, καθώς της απονεμήθηκε διττή βράβευση για το ερευνητικό της έργο, το οποίο αναπτύχθηκε μέσα από δύο αυτοτελείς, αλλά θεματικά συνεκτικές μελέτες. Η βράβευση αυτή συνιστά έμπρακτη επιβεβαίωση της ποιότητας, της επιστημονικής εγκυρότητας και της κοινωνικής απήχησης του έργου της. Οι δύο μελέτες, οι οποίες προσεγγίζουν με καινοτόμο τρόπο ζητήματα που άπτονται των δημιουργικών κοινοτήτων, της συμμετοχικής δράσης και της διασύνδεσης της εκπαίδευσης με τις νέες μορφές πολιτικής και κοινωνικής εμπλοκής, ξεχώρισαν για τη μεθοδολογική τους αρτιότητα, τον αναλυτικό τους βάθος και τη συμβολή τους στον διεπιστημονικό διάλογο. Η διπλή αυτή διάκριση ενισχύει περαιτέρω τη σημασία της έρευνας αυτής στο ευρύτερο πλαίσιο των κοινωνικών επιστημών και υπογραμμίζει τη δυναμική των σύγχρονων θεωρητικών και πρακτικών προσεγγίσεων σε ζητήματα πολιτισμικής συμμετοχής και συλλογικής δημιουργίας.
Ακολουθούν συνοπτικά οι δυο εισηγήσεις της Κατερίνας Συμφέρη, καθώς και φωτογραφικό υλικό.
Τίτλος εισήγησης: «Η θρησκεία και ο πολιτισμός ως παράγοντες κοινωνικής συνοχής: η αλληλεπίδραση πνευματικότητας, εκπαιδευτικής δράσης και πολιτισμικής ταυτότητας στην δημιουργία κοινωνικών δεσμών και προώθηση κοινών στόχων»
Η μελέτη διερευνά τον ρόλο της θρησκείας και του πολιτισμού στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, μέσα από την αλληλεπίδραση πνευματικότητας, εκπαίδευσης και πολιτισμικής ταυτότητας. Αναλύονται παραδείγματα από διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις (Ορθοδοξία, Ισλάμ, Ινδουισμός, Σίντο, Σκανδιναβικός Προτεσταντισμός), αναδεικνύοντας τη συμβολή των θρησκευτικών κοινοτήτων στη διαμόρφωση κοινών αξιών, στην υποστήριξη ευάλωτων ομάδων και στην προώθηση της αλληλεγγύης και της συμπερίληψης. Η θρησκευτική και πολιτισμική δράση προβάλλεται ως βασικός πυλώνας κοινωνικής συνοχής και συλλογικής προόδου, εντός και εκτός της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Τίτλος εισήγησης: «Πολυτροπικές προσεγγίσεις της ιταλικής γλώσσας ως εργαλείο δημιουργικότητας και προγραμματισμού στις εκπαιδευτικές κοινότητες του 21ου αιώνα»
Η παρούσα εισήγηση διερευνά τις πολυτροπικές προσεγγίσεις στη διδασκαλία της ιταλικής ως ξένης γλώσσας, αναδεικνύοντας τη συμβολή τους στην καλλιέργεια του πολυγραμματισμού και της δημιουργικής έκφρασης στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών κοινοτήτων του 21ου αιώνα. Μέσω της διαθεματικής ενσωμάτωσης γλωσσικού, πολιτισμικού, οπτικού και ψηφιακού γραμματισμού, προτείνεται η αξιοποίηση αυθεντικών πολιτισμικών κειμένων – όπως λογοτεχνικά έργα (π.χ. Boccaccio), ταινίες (La Grande Bellezza), μουσικά κομμάτια (Nel blu dipinto di blu), καθώς και πολυτροπικών μέσων (Podcasts, Blogs, Vlogs). Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε ψηφιακά εργαλεία όπως το Padlet, οι εφαρμογές επαυξημένης πραγματικότητας (AR) και τα κοινωνικά δίκτυα (Instagram, TikTok), τα οποία αξιοποιούνται για την ενίσχυση της πολιτισμικής ενσυναίσθησης και της βιωματικής μάθησης. Παράλληλα, παρουσιάζονται πρακτικά παραδείγματα από την εφαρμογή ευρωπαϊκών προγραμμάτων (Erasmus+, eTwinning), τα οποία ενισχύουν τη διαπολιτισμική συνεργασία και τον μαθητοκεντρικό σχεδιασμό. Κλείνοντας, προτείνονται διδακτικές δραστηριότητες, όπως η δημιουργία πολυτροπικών ιστοριών και η κριτική ανάλυση ιταλικών ταινιών μέσω διαδραστικών εργαλείων, που συμβάλλουν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων κριτικής σκέψης, διαπολιτισμικής κατανόησης και πολιτισμικής ταυτότητας μέσα από τη χρήση της ιταλικής γλώσσας.
🧬 Επιστήμονες αναβιώνουν τους εξαφανισμένους ανταρόλυκους – Η Colossal Biosciences φέρνει στη ζωή τους θρυλικούς λύκους του Game of Thrones
Ένα επίτευγμα που μέχρι πρότινος θεωρούταν αδύνατο πέρασε από τη φαντασία στην πραγματικότητα: οι ανταρόλυκοι —το προϊστορικό, εξαφανισμένο είδος λύκου που ενέπνευσε τους «direwolves» στο Game of Thrones— έχουν αναβιώσει χάρη στη δουλειά της βιοτεχνολογικής εταιρείας Colossal Biosciences. Το εγχείρημα αυτό, που συνδυάζει αρχαίο DNA, σύγχρονη γενετική μηχανική και έναν αέρα… από Westeros, ανοίγει νέους δρόμους για την επιστήμη, αλλά και σοβαρούς ηθικούς προβληματισμούς.
🐺 Ποιοι ήταν οι ανταρόλυκοι;
Οι ανταρόλυκοι (Canis dirus) έζησαν κατά την Πλειστόκαινο Εποχή και εξαφανίστηκαν περίπου πριν από 12.500 χρόνια. Ήταν μεγαλύτεροι και πιο στιβαροί από τους σημερινούς γκρίζους λύκους, με πιο ισχυρό δάγκωμα, φαρδύτερα κρανία και μυώδες σώμα που μπορούσε να φτάσει και τα 70 κιλά. Σε αντίθεση με ό,τι πιστευόταν μέχρι πρόσφατα, δεν ήταν στενοί συγγενείς του γκρίζου λύκου, αλλά αποτελούσαν ένα εντελώς διαφορετικό γένος.
🧪 Η αναβίωση: Επιστημονικό θαύμα ή φυσικός κίνδυνος;
Η Colossal Biosciences —η ίδια εταιρεία που εργάζεται στην αναβίωση του μαμούθ— ανακοίνωσε την επιτυχή δημιουργία τριών υβριδικών κουταβιών ανταρόλυκου χρησιμοποιώντας μια πρωτοποριακή μέθοδο:
Εξαγωγή DNA από ένα δόντι 13.000 ετών και ένα κρανίο 72.000 ετών.
Ανακατασκευή του γονιδιώματος του ανταρόλυκου.
Ενσωμάτωση των αρχαίων γονιδίων σε έμβρυα σύγχρονων λύκων μέσω της τεχνολογίας CRISPR.
Γέννηση των πρώτων ζωντανών “νεο-ανταρόλυκων” σε εργαστήριο στο Τέξας.
Τα τρία κουτάβια ονομάστηκαν Ρωμύλος, Ρέμος και Καλίσι (αναφορά στη Μητέρα των Δράκων του Game of Thrones), και σύμφωνα με την εταιρεία, μοιάζουν κατά 90% με τους αρχαίους ανταρόλυκους. Αυτή είναι η πρώτη αναβίωση εξαφανισμένου σαρκοφάγου στην ιστορία της επιστήμης.
🎬 Δείτε τους πρώτους αναβιωμένους ανταρόλυκους
Η Colossal δημοσίευσε φωτογραφίες και βίντεο από τα αξιολάτρευτα αλλά εντυπωσιακά κουτάβια, που ήδη δείχνουν τη σωματική τους υπεροχή:
Η εντυπωσιακή αυτή πρόοδος γεννά και σοβαρά ερωτήματα:
Τι ρόλο μπορούν να παίξουν τα αναβιωμένα αρπακτικά σε έναν κόσμο που δεν τα έχει πια ανάγκη;
Πόσο ασφαλές είναι να εισάγονται ξανά εξαφανισμένα είδη στο οικοσύστημα;
Μπορεί η τεχνολογία να χρησιμοποιηθεί και για σκοπούς πέραν της επιστήμης – ίσως ακόμη και στρατιωτικούς;
Η επικεφαλής ερευνήτρια της Colossal, Δρ. Μέλανι Τσαν, σημείωσε:
«Δεν πρόκειται απλώς για επιστροφή ενός ζώου — είναι ένα βήμα προς μια εποχή όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να αλλάζει ριζικά το φυσικό παρελθόν και το μέλλον».
🐾 Από τον θρύλο στην πραγματικότητα
Η τηλεοπτική απεικόνιση των ανταρόλυκων στο Game of Thrones ως πιστών και μαγικών θηρίων μπορεί να ήταν φανταστική, αλλά ο πυρήνας της έμπνευσης ήταν απολύτως πραγματικός. Και τώρα, χάρη στην επιστήμη, αυτή η πραγματικότητα ζωντανεύει ξανά — έστω και σε ελεγχόμενο περιβάλλον.Το ερώτημα που μένει είναι: Ανοίγουμε το δρόμο για την αποκατάσταση της φύσης ή για την ανατροπή της;
Το μενού της εβδομάδας
Η λύση στο αιώνιο πρόβλημα κάθε νοικοκυριού: Τι μαγειρεύουμε σήμερα;
ΠΡΩΤΟ ΠΙΑΤΟ
ΚΥΡΙΩΣ ΠΙΑΤΟ
ΣΑΛΑΤΑ
ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ
ΔΕΥΤΕΡΑ
Κανελόνια με κιμά ή κρέπες με τυριά
Μακαρόνια μπολονέζ ή καρμπονάρα φούρνου
Μακαρονοσαλάτα
Κέικ σοκολάτας ή μάφινς σοκολάτας
ΤΡΙΤΗ
Κρεατόσουπα
Γιουβαρλάκια ή σουτζουκάκια
Κρητική σαλάτα
Ρυζόγαλο ή πανακότα με φωλιά κανταϊφιού
ΤΕΤΑΡΤΗ
Ψαρόσουπα
Σολομός λεμονάτος στον φούρνο με σπανάκι ή πατάτες
Πατατοσαλάτα
Τάρτα μήλου ή λεμονόπιτα
ΠΕΜΠΤΗ
Σούπα μινεστρόνε ή ριζότο με λαχανικά
Μπιφτέκια γεμιστά με πατάτες στον φούρνο
Σαλάτα με ντομάτα και αγγούρι
Σοκολατόπιτα ή λαβές σοκολάτας
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Σπανακόπιτα με φύλλο κρούστας ή τυρόπιτα
Φακές σούπα ή φασολάδα
Χωριάτικη σαλάτα
Ζελές φρούτων ή χαλβάς Φαρσάλων
ΣΑΒΒΑΤΟ
Ρολακια κοτόπουλο με μπέικον και κασέρι
Παστίτσιο ελαφρύ με κοτόπουλο
Σαλάτα του Καίσαρα
Γαλατόπιτα ή γαλακτομπούρεκο
ΚΥΡΙΑΚΗ
Σνίτσελ χοιρινό με πέστο και μπέικον ή πιτσάκια
Ρολό μπιφτέκι γεμιστό με καρότα, πιπεριές και τυριά με πατάτες φούρνου ή πουρέ πατάτας
Πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις της διδασκαλίας ξένων γλωσσών στην Ευρώπη. Η κοινωνική κατασκευή των ισχυρών και των αδύναμων γλωσσών
Το διεθνές συνέδριο COSTLANG24, που θα διεξαχθεί από τις 13 έως τις 15 Δεκεμβρίου 2024 στο Παλαιό Κτήριο της Φιλοσοφικής Σχολής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, παρέχει μια μοναδική ευκαιρία να εξεταστούν σε βάθος οι πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις της διδασκαλίας ξένων γλωσσών στην Ευρώπη. Βασικός στόχος του συνεδρίου είναι η ανάδειξη της ασυμφωνίας μεταξύ των επίσημων δηλώσεων των ευρωπαϊκών θεσμών για τη στήριξη μιας πολυγλωσσικής πολιτικής και της πραγματικότητας που αντικατοπτρίζεται στις γλωσσικές πολιτικές των κρατών-μελών.
Η Κοινωνικοπολιτική Συγκυρία των Ευρωπαϊκών Γλωσσικών Πολιτικών Οι γλωσσικές πολιτικές στην Ευρώπη είναι στενά συνδεδεμένες με τις κοινωνικές και πολιτικές προτεραιότητες των κρατών, καθώς και με τις απαιτήσεις των υπερεθνικών πολιτικών και οικονομικών δομών. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Αγγλικά αναδείχθηκαν σε κυρίαρχη «ισχυρή» γλώσσα, με ρόλο παγκόσμιας γλώσσας επικοινωνίας. Αντίθετα, γλώσσες όπως τα Ιταλικά παραγκωνίζονται, ακόμα και σε περιπτώσεις όπου οι οικονομικές και πολιτισμικές σχέσεις θα δικαιολογούσαν την ευρύτερη προώθησή τους. Αυτή η προτίμηση για τις ισχυρές γλώσσες είναι ιδιαίτερα εμφανής στα εκπαιδευτικά συστήματα, όπου τα προγράμματα διδασκαλίας ξένων γλωσσών συχνά δίνουν προτεραιότητα σε γλώσσες με μεγάλη διεθνή επιρροή. Ως αποτέλεσμα, υπονομεύεται η γλωσσική πολυμορφία που χαρακτηρίζει την ευρωπαϊκή ήπειρο, γεγονός που εγείρει ανησυχίες για τη δίκαιη εκπροσώπηση των γλωσσών και των πολιτιστικών ταυτοτήτων που αυτές ενσωματώνουν.
Η Αναγκαιότητα Υποστήριξης των Αδύναμων Γλωσσών Η περιορισμένη εκπροσώπηση αδύναμων γλωσσών, όπως τα Ιταλικά, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα του ευρωπαϊκού οικονομικού και πολιτισμικού τοπίου. Για παράδειγμα, η σημαντική συμβολή της Ιταλίας στο ευρωπαϊκό εμπόριο, τον τουρισμό και την πολιτιστική κληρονομιά υπογραμμίζει την ανάγκη προώθησης της ιταλικής γλώσσας. Η παραμέληση τέτοιων γλωσσών στα εκπαιδευτικά συστήματα όχι μόνο περιορίζει τις δυνατότητες των ατόμων για οικονομική συμμετοχή, αλλά και μειώνει τις πολιτισμικές ανταλλαγές και την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών. Η θέσπιση πολιτικών που υποστηρίζουν τις αδύναμες γλώσσες απαιτεί αναγνώριση της αξίας τους πέρα από την οικονομική τους χρησιμότητα. Αυτό περιλαμβάνει την προώθηση της γλωσσικής ποικιλομορφίας ως στοιχείο πολιτισμικής διατήρησης και κοινωνικής δικαιοσύνης, καθώς και την αμφισβήτηση της κυριαρχίας των ισχυρών γλωσσών που διαμορφώνουν τα θεσμικά και εκπαιδευτικά πλαίσια.
Θεματικοί Άξονες και Σημασία του Συνεδρίου Το συνέδριο COSTLANG24 εξετάζει τις πολύπλευρες διαστάσεις της γλωσσικής πολιτικής μέσα από τους εξής θεματικούς άξονες:
Οικονομική Διάσταση: Διερεύνηση της σχέσης μεταξύ οικονομικών δεσμών των ευρωπαϊκών χωρών και της διδασκαλίας ξένων γλωσσών.
Γλωσσική και Κοινωνιογλωσσική Διάσταση: Ανάλυση των τάσεων στη γλωσσομάθεια, των συστημάτων πιστοποίησης και της σχέσης μεταξύ τυπικών γλωσσών και διαλέκτων.
Πολιτική Διάσταση: Εξέταση της αμοιβαιότητας στη διδασκαλία ξένων γλωσσών μεταξύ κρατών και της εξέλιξης της πολιτικής για τη γλωσσομάθεια στη δημόσια εκπαίδευση.
Πολιτισμική Διάσταση: Μελέτη των ιστορικών και καλλιτεχνικών διασυνδέσεων μεταξύ χωρών και της επίδρασής τους στις προτεραιότητες διδασκαλίας γλωσσών.
Με την ανάλυση αυτών των θεματικών, το συνέδριο φιλοδοξεί να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών αναγκών των ευρωπαϊκών κοινωνιών και των θεσμικών πρακτικών που διαμορφώνουν τη διδασκαλία ξένων γλωσσών. Το διεθνές συνέδριο υπογραμμίζει την επιτακτική ανάγκη για αναθεώρηση των γλωσσικών πολιτικών στην Ευρώπη, ώστε να ανταποκρίνονται στη γλωσσική ποικιλομορφία και τις πραγματικές ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η προώθηση των αδύναμων γλωσσών απαιτεί τη διαμόρφωση πολιτικών που προάγουν τη συμπερίληψη και την πολιτισμική εκπροσώπηση στα εκπαιδευτικά συστήματα. Οι συζητήσεις και τα συμπεράσματα του συνεδρίου αναμένεται να συμβάλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση πολιτικών που στηρίζουν την γλωσσική πολυμορφία και τη δίκαιη εκπαίδευση στις ξένες γλώσσες στην Ευρώπη.
Οι συμμετέχοντες, μεταξύ άλλων και η Κατερίνα Συμφέρη συμπεριλαμβανομένων εκπαιδευτικών, μελετητών, φοιτητών και εκπροσώπων από διάφορους οργανισμούς, συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν το θέμα: «Ρόλος συμβουλευτικής, εκπαίδευση, αναφυόμενες προκλήσεις και προοπτικές».
Ακολουθεί συνοπτικά η ομιλία της Κατερίνας Συμφέρη, καθώς και φωτογραφικό υλικό.
Politiche di rafforzamento del plurilinguismo in Europa: iniziative educative e coesione sociale con riferimento specifico alla lingua italiana Le politiche di rafforzamento del plurilinguismo in Europa mirano a promuovere la diversità linguistica e culturale come strumenti di coesione sociale, mobilità educativa e cooperazione interculturale. In questo contesto, la lingua italiana riveste un ruolo strategico grazie alla sua rilevanza storica, culturale e geografica. La ricerca indaga come la promozione dell’italiano, attraverso programmi educativi come Erasmus+, eTwinning e accordi bilaterali, contribuisca al multilinguismo europeo e alla diffusione della cultura italiana. Inoltre, analizza l’importanza della lingua come seconda lingua straniera nei paesi dell’Europa Centrale e Meridionale, evidenziando i legami storici, culturali e commerciali con l’Italia. La diplomazia culturale italiana e le iniziative innovative, come summer school, borse di studio e progetti digitali, rafforzano l’insegnamento della lingua italiana, facilitando la comunicazione interculturale e promuovendo la comprensione reciproca. Infine, viene approfondita la dimensione sociale dell’insegnamento dell’italiano, soprattutto come strumento di integrazione per le comunità immigrate. La lingua italiana si configura, dunque, come un ponte tra passato e presente, favorendo la cooperazione, la diversità e l’unità culturale in Europa.
Η Φωτεινή Μαγεία του Armadale: Ένας Χριστουγεννιάτικος Θρύλος
Ένας Φωτεινός Χάρτης στην καρδιά της Σκωτίας
Στην καρδιά της Σκωτίας, σε μια μικρή πόλη με το όνομα Armadale, κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα μεταμορφώνονται σε μια μαγική εμπειρία. Οι κάτοικοι, με επικεφαλής το δημιουργικό ζευγάρι Γκάρι και Άννα Γκρέι, δημιουργούν ένα φαντασμαγορικό θέαμα φωτός και ήχου που έχει γίνει θρύλος πέρα από τα σύνορα της Σκωτίας.
Ένα Ταξίδι Φαντασίας
Οι φωτοεγκαταστάσεις στο σπίτι των Γκρέι δεν είναι απλά μια συλλογή από χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Είναι ένα ταξίδι φαντασίας, όπου χιλιάδες λαμπάκια LED, χειροποίητα στολίδια και προσεκτικά επιλεγμένη μουσική συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ένα παραμυθένιο τοπίο. Κάθε χρόνο, το ζευγάρι επινοεί ένα νέο θέμα, μεταμορφώνοντας τον κήπο τους σε έναν κόσμο από χιόνια, ξωτικά, και μαγικά πλάσματα.
Πίσω από τις Φωτεινές Σκηνές
Πίσω από αυτή τη μαγεία κρύβεται η ακούραστη δουλειά του Γκάρι και της Άννα. Ξεκινώντας από τον Ιανουάριο, σχεδιάζουν, κατασκευάζουν και προγραμματίζουν κάθε λεπτομέρεια αυτού του φαντασμαγορικού σόου. Χιλιάδες ώρες δουλειάς καταλήγουν σε ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα που μαγεύει μικρούς και μεγάλους.
Φιλανθρωπία και Κοινότητα
Εκτός από την καλλιτεχνική τους δημιουργικότητα, οι Γκρέι έχουν μια βαθιά αίσθηση κοινωνικής ευθύνης. Κάθε χρόνο, οι φωτοεγκαταστάσεις των Γκρέι συγκεντρώνουν χρήματα για διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις. Αυτή η πρωτοβουλία έχει φέρει τους κατοίκους της περιοχής πιο κοντά, δημιουργώντας μια αίσθηση κοινότητας και αλληλεγγύης.
Ένα Μήνυμα Ελπίδας
Το σπίτι των Γκρέι είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό χριστουγεννιάτικο θέαμα. Είναι ένα μήνυμα ελπίδας, χαράς και αλληλεγγύης. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος συχνά φαίνεται σκοτεινός, οι φωτεινές δημιουργίες του Γκάρι και της Άννα μας υπενθυμίζουν ότι ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, το φως μπορεί να νικήσει το σκοτάδι.
Πρόσκληση για Φαντασία
Αν βρεθείτε ποτέ στη Σκωτία κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε το σπίτι των Γκρέι. Είναι μια εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη και θα σας γεμίσει με θαυμασμό για την ανθρώπινη δημιουργικότητα και καλοσύνη.
