Ανεβάζοντας το δελτίο τύπου για την επερχόμενη παράσταση «Κραυγές», μου κίνησε πολύ την περιέργεια η λεπτομέρεια «θεατρικό ντοκυμαντέρ». Λατρεύοντας το θέατρο (και σαν ηθοποιός, αλλά και σαν θεατής), ήθελα οπωσδήποτε να γίνω κομμάτι της πρεμιέρας. Δείτε και εσείς το δελτίο τύπου και πείτε μου, τι θα κάνατε στη θέση μου:
«Οκτώ γυναίκες επί σκηνής έρχονται αντιμέτωπες με τους εφιάλτες τους. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής τολμούν να ανασύρουν μνήμες. Οκτώ γυναίκες επί σκηνής καταθέτουν τις ιστορίες τους. Τόσες πολλές διαφορές, μα τόσο κοινές οι διαδρομές και η κατάληξή τους. Ένα μοίρασμα της συντριπτικής θλίψης που προκαλεί η έμφυλη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Οι ουλές, οι ζημιές, τα σημάδια, εκεί… να διαρκούν όσο η ζωή. Και στη μέση… αυτός! Πώς θεραπεύεται κανείς από μια τόσο φρικτή συνθήκη; Η παρενόχληση, η κακοποίηση, η βία σε όλες της μορφές (λεκτική, σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/συναισθηματική, ενδο-οικογενειακή κ.ο.κ.) ένα έγκλημα χωρίς διακρίσεις!»
Αυτά μας λέει για το έργο το δελτίο και λέω: «Γιώργο, εδώ είμαστε».
Επικοινωνώ με τους σκηνοθέτες για τις λεπτομέρειες και βρίσκομαι στην ώρα μου εκεί για την πρεμιέρα. Ένας χώρος φιλόξενος, ζεστός, με μεγάλη σκηνή, ικανός για να υποστηρίξει καλά έργα. Και το δίδυμο σκηνοθετών το εκμεταλλέυτηκε στο έπακρο (και καλά έκανε!)
Εκτειθέμενος, λοιπόν, πρώτη φορά σε ένα τέτοιο θεατρικό είδος δε μπορώ να μη σταθώ στο τεχνικό κομμάτι. Καλώς ή κακώς, το όλο story και περιεχόμενο, αν και πολύ έντονο, χωρίς καμία απόκρυψη της αλήθειας για το φαινόμενο της έμφυλης βίας, δεν παρουσίαζε κάτι ιδιαίτερα καινούριο ή ανατρεπτικό στην όλη γνώση της παρούσας κατάστασης. Ήταν, άλλωστε ξεκάθαρο, πως ο στόχος δεν είναι να ενημερώσει, παρά να προκαλέσει το συναίσθημά μας να συνειδητοποιήσει ξανά και ξανά την ωμή πραγματικότητα!
Πάμε, λοιπόν στο ζουμί της ιστορίας. το «γύρω, γύρω» του σεναρίου, όπως συνηθίζω να το λέω. Με μια λέξη; Καταπληκτικό! Υπέροχη και πλήρως δουλεμένη κινησιολογία, τεχνικά άρτιο, ενώ η επιλογή του αρχαίου ελληνικού δράματος στην ερμηνεία των ηθοποιών, έδεσε με το documentary style και το ρόλο του «δημοσιογράφου», μια ωραία πινελιά για την ωμή παρουσίαση των αριθμών και των στατιστικών, στην Ελλάδα.
Ο άντρας – θύτης όλων αυτών, δημιουργεί πληθώρα συναισθημάτων. Θυμό, οργή, απαξίωση. Το ταλέντο όμως του ηθοποιού καταφέρνει να γυρίσει και τον τροχό, προκαλώντας λύπηση, με τον υπέροχο, δυνατό μονόλογο για τα δύσκολα παιδικά χρόνια και το δικό του ρόλο ως «θύμα» στην εξίσωση.
Συνολικά, είναι μια παράσταση στα «must watch». Πολλά συγχαρητήρια για την δημιουργία αυτή των σκηνοθετών. Περιμένουμε με απόλυτη ανυπομονησία τα επόμενά τους βήματα!
Μαρία Μαυροματάκη: […] «Η αγάπη μετράει». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η αγάπη.
Με αφορμή την παράσταση «Η σημαία των Αθηνών», του Ανδρέα Κεντζού (λεπτομέρειες της παράστασης εδώ), η ηθοποιός Μαρία Μαυροματάκη, στη συνέντευξη, που παραχώρησε στο portal μας και στον Γιώργο Μαλέκα, ξεδιπλώνει το χαρακτήρα της «Σοφίας» και τι ρόλο διαδραματίζει στη φιλοσοφία του κειμένου.
Ε: Η σημαία στο έργο συμβολίζει μια σημαντική παρελθοντική πράξη αντίστασης. Πώς πιστεύετε ότι οι πράξεις και οι επιλογές του χαρακτήρα σας αντανακλούν ή αψηφούν την κληρονομιά ενός τέτοιου συμβόλου;
Στη «Σημαία των Αθηνών» του Ανδρέα Κεντζού, που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μυλωνάς στο Από Μηχανής Θέατρο, ενσαρκώνω τον ρόλο της Σοφίας. Είναι η κόρη ενός ανθρώπου ο οποίος την περίοδο της γερμανικής Κατοχής, μικρό παιδί ακόμη, προέβη σε μια ηρωική πράξη αντίστασης. Για την ακρίβεια, συμμετείχε στην πρώτη πράξη αντίστασης κατά του φασισμού στην Ευρώπη, δίνοντας τον προσωπικό του αγώνα για την ελευθερία. Το προϊόν της δράσης του, η «γερμανική σημαία», βρίσκεται σήμερα στα χέρια της Σοφίας και της οικογένειάς της, κειμήλιο μυστικό και βάρος δυσβάσταχτο. Η Σοφία, θεματοφύλακας της οικογενειακής ιστορίας, φυλάσσει ευλαβικά τη βαριά κληρονομιά, ζώντας η ίδια στη σκιά της, ανήμπορη να τη διαχειριστεί και να ανοίξει τους δικούς της δρόμους. Η ευκαιρία να κάνει ένα βήμα προς την ατομική της ελευθερία δίνεται όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις ερωτικές επιλογές της κόρης της και καλείται να ξεπεράσει κοινωνικές συμβάσεις και βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις. Περνώντας από διαφορετικά στάδια και βιώνοντας ποικίλα συναισθήματα κατά τη διάρκεια του έργου, υποχωρεί τελικά μπροστά στην αγάπη, παραδίδοντας το ηρωικό σύμβολο του παρελθόντος εκεί όπου ανήκει: Στο μέλλον. Στους νέους, που έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία.
Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα.
Μαρία Μαυροματάκη
Ε: Το έργο χρησιμοποιεί τη μαύρη κωμωδία για να εξερευνήσει σοβαρά θέματα. Αντίθεση που αδιαμφισβήτητα προκαλεί αίσθηση! Πώς εξισορροπούνται τα κωμικά στοιχεία με τις πιο σοβαρές πτυχές της ιστορίας του χαρακτήρα σας;
Η κωμωδία υπήρξε ανέκαθεν ένας τρόπος να θίξει κανείς ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα. Όταν πρόκειται, μάλιστα, για γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας, που είναι ακόμα νωπά στο συλλογικό ασυνείδητο, και άρα ιδιαίτερα φορτισμένα, ή για φλέγοντα κοινωνικά θέματα που δεν έχουν βρει ακόμα λύση, γεννιέται πολλές φορές η ανάγκη να αποφορτιστούν μέσα από την κωμωδία, η οποία επιδρά συνήθως λυτρωτικά. Στη «Σημαία των Αθηνών» υπάρχει από γραφής μία κωμική διάσταση, την οποία έχει αναδείξει ακόμη περισσότερο η σκηνοθεσία. Ο ρόλος της Σοφίας, ωστόσο, είναι κατά βάση δραματικός. Πρόκειται για μια γυναίκα που ζει με το βάρος της ευθύνης απέναντι στον ήρωα πατέρα της, εγκλωβισμένη σ’ έναν γάμο γεμάτο αδιέξοδα, η οποία καλείται να αντιμετωπίσει καταπρόσωπο την αλήθεια του παιδιού της. Αυτή η μάχη με τον ίδιο της τον εαυτό και τις παγιωμένες αντιλήψεις της, η πεισματική αντίσταση που προβάλλει μέχρι την τελική υποχώρηση, εμπεριέχει ένα κωμικό στοιχείο ιδιαίτερα ενδιαφέρον, που αποτέλεσε μια ωραία πρόκληση και για εμένα κατά τη διάρκεια των προβών. Είναι πραγματικά ιλιγγιώδης ο τρόπος με τον οποίο εναλλάσσονται οι δραματικές με τις κωμικές στιγμές, απόρροια των εσωτερικών συγκρούσεων, όχι μόνο στον ρόλο της Σοφίας, αλλά και σε όλο το έργο.
Ε: Τι μηνύματα ελπίζετε να αποκομίσει το κοινό από τον ρόλο σας;
Λέει κάποια στιγμή ο σύζυγος της Σοφίας: «Η αγάπη μετράει». Αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα. Η αγάπη. Στη διάρκεια του έργου η Σοφία περνάει απανωτά σοκ. Αποκαλύπτονται μπροστά της μυστικά που αντίκεινται στις αξίες της και διαταράσσουν τις ισορροπίες της, σπάζοντας τα ταμπού και όλα τα στεγανά της. Όσο κι αν αντιστέκεται στην αρχή, σταδιακά υποχωρεί και συμφιλιώνεται. Το κλειδί για την εξέλιξή της είναι η αγάπη, η αγάπη για την κόρη της, που την οδηγεί στην αποδοχή. Αποδέχεται το παιδί της, αποδέχεται τον άντρα της και στο τέλος αποδέχεται τον εαυτό της.
Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα.
Μαρία Μαυροματάκη
Ε: Πώς κυλάει η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές;
Κάθε φορά που ξεκινάει μια θεατρική δουλειά, οι ηθοποιοί εντάσσονται σε μια καινούργια οικογένεια, δημιουργώντας δεσμούς με τα υπόλοιπα μέλη. Στη δική μας θεατρική οικογένεια –που είναι οικογένεια και στο έργο– αναπτύξαμε πολύ ωραίες σχέσεις και συνεργαστήκαμε άψογα. Η διαδικασία των προβών είναι συνήθως κοπιώδης και ιδιαίτερα δημιουργική, με στιγμές έμπνευσης, αλλά και έντασης, που φέρνουν τους συντελεστές όλο και πιο κοντά, μέχρι να δέσουν μεταξύ τους και να ανέβουν στη σκηνή σαν ένα αρμονικό σύνολο, μία ομάδα. Νομίζω ότι εμείς το καταφέραμε αυτό στις πρόβες και συνεχίζουμε και στη διάρκεια των παραστάσεων.
Το μοναδικό νέο ταλέντο της κωμωδίας επιστρέφει στη σκηνή του Λοσάντζελε κάθε Παρασκευή με 6 ενεργειακά ποτά (απαραίτητα ώστε να μείνει εντελώς ακίνητος για 90’), κωμικά one liners και οικογενειακές ιστορίες (λίγο χειρότερες απ’ τις τηλεοπτικές). Ένα stand up γεμάτο ανατροπές! Είναι στ’ αλήθεια άνθρωπος ο Μιχάλης Σεβαστέρης; Mήπως είναι απλά ένα τζογαδόρικο ρομπότ με μοναδικό σκοπό να μας κάνει όλους να τρώμε χόρτα;
Ποια είναι η τακτική επιβίωσής του στο λεωφορείο; Άραγε, έχει μειώσει τις φορές ανά λεπτό που αναφέρει ότι είναι βίγκαν; (μπα!) Του λένε ψέματα στις καφετέριες πως τον ξέρουν για να του αποσπάσουν την προσοχή και να του κλέψουν την τσάντα;
Υ.Γ: Μείνετε για το χορευτικό κομμάτι στο τέλος!
Who is who Ο Μιχάλης Σεβαστέρης γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1994, μεγάλωσε με τη γιαγιά του και στα 23 του ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή. Ήταν τότε που κατάλαβε ότι είναι ερωτευμένος με το stand up. Έκτοτε παίζει τακτικά, ενώ παράλληλα διοργανώνει το εβδομαδιαίο Open Mic στο Foka Negra, όπου νέοι κωμικοί κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Εκτός σκηνής, ασχολείται επαγγελματικά με το online poker. Και είναι καλός. Η άλλη μεγάλη αγάπη του είναι το σκυλί του, η Μπομπ. Δηλώνει φιλόζωος, ασχολείται με τον ακτιβισμό υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων, ενώ για ένα διάστημα υπήρξε εθελοντής σε καταφύγιο ζώων στη Μούρθια της Ισπανίας. Μπορείτε να πάρετε μια πρώτη, πολύ αντιπροσωπευτική γεύση για τον ίδιο, τη φιλοσοφία του και τη δουλειά του, ακολουθώντας τον στα social media του.
“ΜΟΜΕΝT” της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου | Μια παράσταση εμπνευσμένη από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». | Έναρξη: 22/2
📌 Πού: Θέατρο ΕΛΕΡ, Φρυνίχου 10, Αθήνα, Τ.Κ: 10558, τηλ.: 211 7353928 📅 Πότε: Από Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή στις 21:00 (έως 5 Απριλίου). Extra παραστάσεις: Σάββατο 23/3 και 30/3 💵 Εισιτήρια: 17 € (γενική είσοδος) και 12 € μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, ΑμεΑ). Προπώληση: Ticketservices εδώ Διάρκεια: 75΄
Τι θα συνέβαινε αν ήξερες ότι ο χρόνος τελειώνει αύριο; Ή ότι δεν τελειώνει ποτέ; Αν μπορούσες να μείνεις για πάντα νέος; Αν η ζωή επαναλαμβανόταν αέναα ή δεν υπήρχε παρελθόν; Κι αν μπορούσες να πιάσεις τον χρόνο; Να τον σταματήσεις έστω για μια στιγμή; Ποια θα ήταν αυτή;
Η ομάδα ΕΑΝ παρουσιάζει το “MOMENT”, μια παράσταση με θέμα τον Χρόνο, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν». Πρόκειται για ένα σύγχρονο θεατρικό έργο, με την υπογραφή της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου, μια ιστορία για τον άνθρωπο που στέκει απέναντι στον χρόνο γεμάτος ερωτήματα.
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Ο Άλμπερτ, ο νεαρός υπάλληλος ενός γραφείου ευρεσιτεχνιών, παλεύει με τον χρόνο. Αν τον κατανοήσει θα γίνει αυτό που πάντα ονειρευόταν: ο πιο διάσημος φυσικός στην ιστορία. Εξαντλημένος και φλεγόμενος από ιδέες, βλέπει ασταμάτητα όνειρα. Ονειρεύεται κόσμους, σε κάθε έναν από τους οποίους ο χρόνος λειτουργεί διαφορετικά. Όσο η μάταιη μάχη συνεχίζεται, τα όνειρα σφίγγουν γύρω του σαν κλοιός, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο χρόνος είναι εν τέλει πάνω από τον άνθρωπο; Μια μάχη εξ’ ορισμού χαμένη; Ή μπορεί να ξανακερδηθεί;
Ταυτότητα παράστασης
ΜΟΜΕΝΤ Ειρήνη Αναγνωστοπούλου Εμπνευσμένο από το βιβλίο του Alan Lightman «Τα Όνειρα του Αϊνστάιν».
Εύη Δόβελου: […] Η απώλεια ενός παιδιού αποτελεί φαινόμενο βαθύτερο και εντονότερο από αυτό που παρατηρείται σε άλλες μορφές πένθους…
Με αφορμή την παράσταση «Rabbit Hole», στο θέατρο ΕΛΕΡ (πληροφορίες εδώ), η ηθοποιός Εύη Δόβελου – με τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Μαλέκα και τον cityvibes.gr – μας τοποθετεί στην «πρώτη σειρά» του θεάτρου και μας μιλάει για το πολυβραβευμένο αυτό έργο.
Σύντομη κριτική για την παράσταση:
Μια από τις πιο αξιοσημείωτες πτυχές του “Rabbit Hole” είναι η αμείλικτη ειλικρίνειά του. Δεν αποφεύγει την ακατάστατη σκέψη και το απρόβλεπτο της θλίψης. Το σενάριο πλέκει το χιούμορ και τις καθημερινές στιγμές, δημιουργώντας μια πολυδιάστατη απεικόνιση της ζωής μετά την απώλεια. Αυτό δεν είναι ένα έργο για το πώς θα κλείσεις μια πληγή, αλλά για τη συνεχιζόμενη διαδικασία της ζωής με την απώλεια και τα μικρά βήματα προς τη θεραπεία.
Γιώργος Μαλέκας, cityvibes.gr
E: Ο χαρακτήρας της Izzy, που υποδύεστε, έχει έναν μοναδικό τρόπο να διαχειρίζεται την οικογενειακή τραγωδία. Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο της στη διαδικασία “επούλωσης” της οικογένειας και ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε για να αναδείξετε αυτές τις πτυχές του χαρακτήρα της;
Α: Ο αντισυμβατικός και επαναστατικός χαρακτήρας της Izzy διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην επούλωση της οικογενειακής οδύνης δίνοντας έναν πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό τόνο στη βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί μέσα στην οικογένεια. Με την ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της, η μικρή αδερφή δημιουργεί εξ αρχής αναστάτωση αλλά εν τέλει βοηθάει την αδερφή της και τον άντρα της να γυρίσουν σελίδα. Μια από τις προκλήσεις που αντιμετώπισα ήταν να αποτυπώσω το έξαλλο παρελθόν της και τον απερίσκεπτο τρόπο ζωής της ενώ η Izzy προσπαθεί να τα αφήσει πίσω της.
Ε: Οι σχέσεις της Izzy με τους άλλους χαρακτήρες είναι αρκετά πολυεπίπεδες. Θα μπορούσατε να μοιραστείτε τις απόψεις σας σχετικά με το πώς εξελίσσονται αυτές οι σχέσεις κατά τη διάρκεια του έργου και τι σημαίνουν στο ευρύτερο πλαίσιο του συναισθηματικού “αγώνα” κάθε ανθρώπου;
Α: Η Izzy βρίσκεται αρχικά σε δύσκολη θέση λόγω της εγκυμοσύνης της μιας και είναι τόσο πρόσφατος ο θάνατος του μικρού της ανιψιού. Γνωρίζει ότι είναι δύσκολο να το αποδεχτεί η μεγάλη της αδερφή καθώς την θεωρεί ανεύθυνη και ανέτοιμη για ένα τέτοιο βήμα. Θέλει όμως να βιώσει τη μητρότητα παρόλο που δεν έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό της, ούτε και οι άλλοι σε αυτήν, μιας και είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Σε όλο το έργο την κατατρέχει ένα βαθύ αίσθημα αβεβαιότητας όσον αφορά το νέο ξεκίνημα που επέλεξε να κάνει. Έτσι λοιπόν η ίδια, όπως και όλοι οι χαρακτήρες του έργου αγωνίζονται με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο να κατανοήσουν και να αποδεχτούν το τραγικό γεγονός ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν. Ο συναισθηματικός αγώνας που βιώνει κάθε ήρωας είναι μοναδικός και το μονοπάτι της αυτοφροντίδας έρχεται από διαφορετική προσέγγιση.
Ε: Αν μπορούσατε να προσφέρετε στην Izzy συμβουλές ή ιδέες που βασίζονται στις δικές σας εμπειρίες ζωής, τι θα της λέγατε;
Α: Θα την συμβούλευα ότι δεν χρειάζεται την αποδοχή και την επιβεβαίωση κανενός για οποιοδήποτε βήμα πρόκειται να κάνει στη ζωή της. Η ίδια είναι ικανή να παίρνει τις αποφάσεις που επιθυμεί έτσι ώστε να απολαύσει το ταξίδι αυτοεξάρτησης και ενηλικίωσής της.
Ε: Τοποθετώντας το κείμενο στην κοινωνία του 2024 ποιες πτυχές της ιστορίας της Izzy (ή και του έργου γενικότερα) πιστεύετε ότι βρίσκουν μεγαλύτερη απήχηση στο σύγχρονο κοινό και γιατί;
Το Rabbit Hole είναι μια όμορφη, γλυκόπικρη ιστορία απώλειας και επιβίωσης που αναδεικνύει την ακράδαντη δύναμη των σχέσεων μέσα σε μια οικογένεια. Με αυτό τον τρόπο, το έργο παραμένει διαχρονικό διότι η απώλεια ενός παιδιού αποτελεί φαινόμενο βαθύτερο και εντονότερο από αυτό που παρατηρείται σε άλλες μορφές πένθους. Η ζωή του γονέα συγκλονίζεται δια παντός και πολλές φορές αυτός εγκαταλείπεται σε μια άνευ νοήματος επιβίωση. Ωστόσο, ο συγγραφέας αφήνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας που το χρειαζόμαστε όσο τίποτα στις μέρες μας.
Ευχαριστούμε πολυ! Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ Επιμέλεια συνέντευξης:Γιώργος Μαλέκας
Δέσποινα Σαραφείδου: […] Και σήμερα ακόμα, πάμπολλες είναι οι γυναίκες που ξεριζώνονται για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους στην πατρίδα.
Με αφορμή την παράσταση «Μάλο Μόμε, ή μικρό κορίτσι» (πληροφορίες εδώ), η ηθοποιός Δέσποινα Σαραφείδου μίλησε στον Γιώργο Μαλέκα για το έργο, αλλά και τα νοήματα που έχει να μας μεταφέρει.
Σύντομη κριτική:
Είναι δύσκολο να αποτυπώσεις τα συναισθήματα ενός βιβλίου πάνω στη σκηνή. Η διασκευή και η σκηνοθεσία της Νάντιας Δαλκυριάδου, όμως δεν απογοήτευσε θεωρώ κανέναν θεατή. Το μεγαλύτερο καλό που έχει να προσφέρει αυτή η παράσταση είναι να υπενθυμίσει, σε όσους ξέχασαν, αλλά και να διδάξει σε όσους δε ξέρουν. Ανήκοντας (και λόγω ηλικίας) στο δεύτερο, δε μπορώ να παραλείψω τη σημαντικότητα αυτού του έργου να μου δημιουργήσει έντονα συναισθήματα ακόμα και αν δεν είχα προσωπικό ή οικογενειακό βίωμα σχετικό. Μια παράσταση στα «must watch», για όσους ψάχνουν ποιοτικό θέατρο.
Γιώργος Μαλέκας, cityvibes.gr
Ε: Το έργο απεικονίζει την οδυνηρή πραγματικότητα των οικογενειών που χωρίζονται λόγω οικονομικών αναγκών. Από τη δική σου οπτική γωνία, πώς αυτός ο χωρισμός επηρεάζει τη σχέση μητέρας-κόρης και τι αποκαλύπτει η επανασύνδεσή τους για την ανθρώπινη ανάγκη του «ανήκειν» και της κατανόησης;
Α: «Ο ζωντανός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει» – ο αποχωρισμός της μάνας από την κόρη στο Μάλο μόμε δημιουργεί βαθύ τραύμα στην κόρη. Η μικρούλα αντιλαμβάνεται την αναχώρηση της μάνας ως εγκατάλειψη. Σε τρυφερή ηλικία, έχοντας ανάγκη τη μητρική φροντίδα, νιώθει μόνη, αβοήθητη. Και, μολονότι ζει με τους παππούδες, βιώνει την ορφάνια. Όταν λοιπόν ξαναβρίσκονται, την κατηγορεί για το φευγιό της και νιώθει ανίκανη να τη συγχωρήσει. Η μάνα από την πλευρά της, που έχει φύγει για να προσφέρει στα παιδιά της ένα καλύτερο μέλλον, γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο – «τα χρόνια πέρασαν, δε γυρίζουν πίσω», λέει. Η αντιπαράθεσή τους κορυφώνεται σε άγρια σύγκρουση, που τις πληγώνει και τις διαλύει. Ωστόσο, οι παράλληλες αφηγήσεις τους, οι αμοιβαίες εξομολογήσεις τους δίνουν και στις δύο μια ευκαιρία να κατανοήσουν το πώς βίωσε καθεμιά τους αυτόν τον αποχωρισμό και δημιουργούν τη δυνατότητα μιας προσέγγισης μεταξύ τους.
Ε: Πώς πιστεύεις ότι η απόφαση αυτή (του αποχωρισμού) επηρέασε την έννοια της μητρότητας και της θυσίας;
Α: Η μάνα ξενιτεύεται από ανάγκη, η ακραία φτώχεια την οδηγεί στα εργοστάσια της Γερμανίας, ώστε να συνεισφέρει στην επιβίωση της οικογένειας που έχει μείνει πίσω. «Εδώ είναι το μέλλον, είπα, η ευκαιρία μας να δημιουργηθούμε». Αντιμετωπίζει τη σκληρότητα του συστήματος, το ρατσισμό και τη βία προς τους ξένους εργάτες, έχοντας αποφασίσει να τα καταφέρει, παλεύοντας με νύχια και με δόντια. Ανοίγει με λαχτάρα τα γράμματα για να δει τις φωτογραφίες των κοριτσιών της, παίρνει κουράγιο από τις φωνές τους που ακούει στις κασέτες. Γι’ αυτήν, που στερείται την επαφή με τα παιδιά της, που ακούει να τη φωνάζουν «έι», σαν ξένη και όχι σαν μαμά, πιο σημαντικό είναι να μην περάσουν εκείνα τα δικά της βάσανα, να έχουν τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. «Εσάς, μόνο εσάς σκεφτόμουν, για σας τα έκανα όλα, για να σπουδάστε, να βάλετε ένα βραχιόλι στο χέρι σας».
Ε: Το Μάλο μόμε έχει φόντο τη μετανάστευση των Ελλήνων «Γκασταρμπάιτερ» στη Γερμανία. Κατά τη γνώμη σου, ποιες γνώσεις προσφέρει αυτό το έργο για τη συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας και γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό να αναφερθεί σήμερα; Πώς συμβάλλει στη συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση και τις επιπτώσεις της στη δυναμική της οικογένειας;
Α: Το Μάλο μόμε εστιάζει σε μια ατομική περίπτωση και παράλληλα ανοίγει σε μια ευρύτερη εικόνα, όπου παρουσιάζονται οι διακρατικές συμφωνίες, οι οικονομικές και πολιτικές σκοπιμότητες της εποχής, αλλά και οι όροι διαβίωσης των εργατών στη Γερμανία. Έτσι, αφενός αποκτά κανείς μια εποπτεία των συνθηκών που συνέβαλαν στο φαινόμενο της μετανάστευσης τη συγκεκριμένη περίοδο, αφετέρου μια επίγνωση των λόγων που οδηγούν στην έξοδο από μια χώρα στη σύγχρονη εποχή. Νομίζω πως μια τέτοια γνώση είναι σημαντική, καθώς η Ελλάδα και σήμερα αποτελεί χώρα προέλευσης, χώρα προορισμού και αλλά και σταθμό για τις μεταναστευτικές ροές. Ταυτόχρονα, με την εστίαση στην ατομική περίπτωση, με κέντρο τη σύγκρουση της μάνας-μετανάστριας και της κόρης που έμεινε πίσω, διαγράφονται η αποξένωση, το τραύμα, το απωθημένο, η πίκρα, η οργή, η λαχτάρα για αγάπη, η δυσκολία συνύπαρξης των δύο γενεών που σημαδεύτηκαν από τον αναγκαστικό αποχωρισμό τους.
Ε: Οι εμπειρίες και τα βιώματα των γυναικών στις ιστορίες της μετανάστευσης δεν προβάλλονται συχνά. Πώς συμβάλλει η ιστορία του χαρακτήρα σου στην κατανόηση των ρόλων και των προκλήσεων των γυναικών στο πλαίσιο της μετανάστευσης;
Α: Η μάνα-μετανάστρια που ενσαρκώνω μιλάει για τη ζωή της σ’ ένα χωριό της Μακεδονίας, τα χρόνια μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, αλλά κυρίως αφηγείται τη δική της Οδύσσεια του μετανάστη. Τη διαδικασία να βγάλει χαρτιά για να φύγει, τις ιατρικές εξετάσεις, το μακρύ ταξίδι μέσω Αθήνας-Πάτρας-Μπρίντιζι για να φτάσει στον πρώτο προορισμό, στο σταθμό του Μονάχου, τις συνθήκες εργασίας, τη στάση των αφεντικών, τις αντιδράσεις του πληθυσμού απέναντι στους ξένους φιλοξενούμενους εργάτες, τις παρενοχλήσεις που υφίσταται. Ως γυναίκα, μεγαλωμένη σε κοινωνία πατριαρχική, έρχεται αντιμέτωπη με λογής δυσχέρειες και προκλήσεις, από το φόβο της για την απομάκρυνση απ’ τον γενέθλιο τόπο και την έκθεση σε πρωτόγνωρες καταστάσεις, μέχρι το ρατσισμό, την ξενοφοβία, τη σεξουαλική βία. Πέρα από όλα αυτά, όντας μητέρα, βιώνει έντονα το χωρισμό από τις κόρες της, καθώς η επαφή μαζί τους περιορίζεται σε γράμματα, φωτογραφίες, κασέτες και λίγα ταξίδια στην πατρίδα. Πώς να κρατηθεί ζωντανή η σχέση μαζί τους; Και πώς να γεφυρωθεί η ψυχική απόσταση που μοιραία εγκαθίσταται; Και σήμερα ακόμα, πάμπολλες είναι οι γυναίκες που ξεριζώνονται για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους στην πατρίδα. Παρόμοια είναι τα βιώματά τους, οι αντιξοότητες που έχουν να αντιμετωπίσουν, παρόμοια είναι η βαναυσότητα προς το φύλο τους, η σκληρή δουλειά, η μοναξιά.
credit photo Δημήτρης Γερακίτης
Σε ευχαριστούμε πολύ, Δέσποινα!
Επιμέλεια Συνέντευξης:Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση, μπορείτε να βρείτε εδώ
Γιώργος Βούλγαρης – Γιάννης Μακρυνόρης | Το δίδυμο σκηνοθετών μας μιλά, λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Κραυγές».
Με αφορμή την επερχόμενη πρεμιέρα της παράστασης «Κραυγές» του διδύμου Βούλγαρη – Μακρυνόρη (πληροφορίες εδω), οι δημιουργοί και σκηνοθέτες της παράστασης παραχώρησαν στο cityvibes.gr και το Γιώργο Μαλέκα μια σύντομη συνέντευξη για την παράσταση, αλλά και τις σκέψεις τους.
Ε: Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε τις “Κραυγές” και πώς προσεγγίσατε το ευαίσθητο θέμα της έμφυλης βίας στη σκηνοθεσία σας;
Γιώργος Βούλγαρης: Το έργο γράφτηκε στην δύσκολη περίοδο της καραντίνας όπου όλα τα συναισθήματα, οι αναζητήσεις, οι προσωπικές ανασφάλειες και τα προσωπικά ζητούμενα του καθενός από εμάς μεγεθύνθηκαν σε απεριόριστο βαθμό. Οι αναθεωρήσεις των κεκτημένων της ζωής μας, της προσωπικής μας διαδρομής, έπεσε στο τραπέζι των διαβουλεύσεων με τον εαυτό μας. Βλέποντας το φαινόμενο των γυναικοκτονιών να παίρνει τραγικές διαστάσεις μέσα στην καραντίνα, ανέσυρα μνήμες από το στενό μου οικογενειακό περιβάλλον (ο πατέρας μου προς την μητέρα μου και στη μέση εγώ) και ήθελα να αποτίσω πρωτίστως φόρο τιμής, μέσω της μητέρας μου, σε όλες αυτές τις γυναίκες που βίωσαν κάποια στιγμή στη ζωή τους κακοποιητική συμπεριφορά και βία. Ήταν προσωπική ανάγκη! Την εκμυστηρεύτηκα στον Γιάννη και εκεί αρχίσαμε να θέτουμε τον κορμό του έργου και τα πλαίσια που θα κινηθούμε. Συμφωνήσαμε να συμπεριληφθούν οι μορφές βίας που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία του θύματος (λεκτική, ψυχολογική, εργασιακή, σωματική και σεξουαλική), δοσμένα όμως με καθαρά θεατρικό και ποιητικό τρόπο και όχι στείρα καταγραφή γεγονότων.
Γιάννης Μακρυνόρης: Η περίοδος της καραντίνας, ειδικά της πρώτης, όξυνε πολύ τον συναισθηματικό κόσμο όλων μας. Μας έφερε τόσο αντιμέτωπους με τους εαυτούς μας, όσο και με το άμεσο ενδοοικογενειακό περιβάλλον όπου υπήρξε πιο συνεχή τριβή λόγω του εγκλεισμού. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων τα πράγματα κλιμακώθηκαν με πολύ άσχημο τρόπο με αποτέλεσμα να σημειωθούν πολλά περιστατικά έμφυλης βίας και πιο συγκεκριμένα γυναικοκτονιών. Όταν λοιπόν ακούς ξαφνικά και τόσο επαναλαμβανόμενα τέτοιες ειδήσεις μέσα σε μια περίοδο περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης σε συνδυασμό με ένα γενικότερο κλίμα αναστάτωσης και ανησυχίας, μοιραία δεν μένεις ασυγκίνητος. Αυτό ήταν το έναυσμα. Συνδυαστικά και με το προσωπικό ιστορικό που μου αφηγήθηκε ο Γιώργος ανασύροντας μνήμες του, αποφασίσαμε να καταπιαστούμε με αυτό το θέμα και έτσι ξεκινησαμε την συγγραφή.
Θέλαμε να δημιουργήσουμε πάνω στη σκηνή εικόνες αυθεντικές, που να έχουν μια ισορροπία μεταξύ σκληρής απόδοσης καταστάσεων και καλλιτεχνικής έκφρασης και παράλληλα να δίνουν στον θεατή τον χώρο για να προβληματιστεί, να αισθανθεί και τελικά να αποφασίσει τι θέλει ο ίδιος να νιώσει και τι να κρατήσει από αυτό που είδε.
Γιάννης Μακρυνόρης
Ε: Κατά την απεικόνιση των ιστοριών οκτώ διαφορετικών γυναικών, ποιες ήταν οι προκλήσεις και οι προβληματισμοί για να διασφαλίσετε ότι κάθε ιστορία θα ειπωθεί με αυθεντικότητα και σεβασμό;
Γιώργος Βούλγαρης: Δεν θέλαμε το εγχείρημα να βγει “μελό”. Αυτός ήταν ο μεγαλύτερος φόβος και προβληματισμός μου. Δεν θέλαμε να πάρουμε συναισθηματική θέση στην ιστορία αυτών των γυναικών. Θέλαμε να καταγράψουμε την ωμή αλήθεια και ο τελικός αποδέκτης να είναι ο θεατής ως προς το συναίσθημα που θα νιώσει.
Γιάννης Μακρυνόρης: Το θέμα του έργου ήταν από μόνο του σκληρό και ευαίσθητο ταυτόχρονα. Εκείνο ήταν το επίκεντρο. Η σκηνική εικονοποίηση ήταν οι δορυφόροι γύρω του. Το στοίχημα ήταν να αποδοθεί το θέμα καλλιτεχνικά, χωρίς όμως να κλίνει περισσότερο προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα. Θέλαμε να δημιουργήσουμε πάνω στη σκηνή εικόνες αυθεντικές, που να έχουν μια ισορροπία μεταξύ σκληρής απόδοσης καταστάσεων και καλλιτεχνικής έκφρασης και παράλληλα να δίνουν στον θεατή τον χώρο για να προβληματιστεί, να αισθανθεί και τελικά να αποφασίσει τι θέλει ο ίδιος να νιώσει και τι να κρατήσει από αυτό που είδε. Κι αν κρίνω από τις διάφορες απόψεις που έχουμε ακούσει από κόσμο που το είδε στα προηγούμενα ανεβάσματα, μάλλον τα καταφέραμε.
Ε: Δεδομένης της έντασης του θέματος, πώς εξισορροπήσατε το συναισθηματικό βάρος του έργου για το κοινό, μεταφέροντας παράλληλα ένα ισχυρό μήνυμα;
Γιώργος Βούλγαρης: Ο “ποιητικός” και συμπυκνωμένος λόγος του κειμένου είναι ένας εξισορροπητικός παράγοντας. Ένας συνδυασμός ποίησης και σκληρών εικόνων με την πρωτότυπη μουσική που γράφτηκε ειδικά για το έργο, βοήθησαν το έργο να σταθεί πιο “εύπεπτο” προς τον θεατή.
Γιάννης Μακρυνόρης: Είναι όλα θέμα σωστού συνδυασμού. Συμπυκνωμένος και θεματικά στοχευμένος λόγος με μια δόση ποιητικότητας (θέατρο κάνουμε πρωτίστως), μαζί με επίσης στοχευμένες εικόνες και ατμοσφαιρική μουσική που συνοδεύουν τον λόγο και ολοκληρώνουν τον καμβά, υπό το πρίσμα της κινηματογραφικής αισθητικής που χαρακτηρίζει τις δουλειές μας.
Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις. Αρκεί να μην το υποτιμήσεις και να του απευθυνθείς με ειλικρίνεια και σεβασμό με το έργο σου.
Γιώργος Βούλγαρης και Γιάννης Μακρυνόρης
Ε: Τι ελπίζετε να πάρει το κοινό από αυτή την παράσταση και ποιες συζητήσεις θέλετε να πυροδοτήσετε με αυτό το έργο;
Γιώργος Βούλγαρης: Το έργο εχει δοκιμαστεί. Αυτό είναι το τρίτο ανέβασμά του. Σε όλες αυτές τις παραστάσεις που έχουν προηγηθεί, ήρθαν άνθρωποι που το είχαν δει δύο και τρεις φορές, ξανά και ξανά. Δεν μπήκαμε ποτέ στην διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό. Ξέρουμε την δυναμική του έργου μας και το προσφέρουμε με πολύ σεβασμό και ειλικρίνεια στον κόσμο που εμπιστεύεται τόσα χρόνια την σκηνοθετική μας ματιά. Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις.
Γιάννης Μακρυνόρης: Τα μηνύματα του έργου θα έλεγα ότι υπόκεινται στην κρίση και την προσωπική ματιά του κάθε θεατή, ανάλογα με την κάθε ιδιοσυγκρασία και τα οποιαδήποτε προσωπικά βιώματα. Το έργο μπορεί σε κάποια άτομα να ανασύρει μνήμες, να πυροδοτήσει ενδεχομένως συγκαλυμμένα συναισθήματα, να ενεργοποιήσει οτιδήποτε μέσα τους. Προσυπογράφω τη φράση του Γιώργου: Το κοινό δεν μπορείς να το ξεγελάσεις. Αρκεί να μην το υποτιμήσεις και να του απευθυνθείς με ειλικρίνεια και σεβασμό με το έργο σου. Από εκεί και πέρα, το κοινό είναι ελεύθερο να νιώσει ό,τι θέλει. Αυτή είναι άλλωστε και η πολυπλευρότητα της τέχνης.
Ε: Θα μπορούσατε να μοιραστείτε πληροφορίες σχετικά με το πώς συνεργαστήκατε ως συν-σκηνοθέτες για να ζωντανέψετε αυτή τη μοναδική πράξη παράστασης ντοκιμαντέρ;
Γιώργος Βούλγαρης: Με τον Γιάννη Μακρυνόρη συνεργαζόμαστε χρόνια ως σκηνοθετικό δίδυμο. Δεν είναι η πρώτη μας δουλειά μαζί. Θεωρούμε ότι το είδος αυτό του documentary performance theater είναι ένα είδος το οποίο μας βοηθά να δουλεύουμε πολύ πιο ελεύθερα, περισσότερο από κάθε άλλο είδος.
Γιάννης Μακρυνόρης: Στο παρελθόν έχουμε καταπιαστεί ξανά με αυτό το είδος θεάτρου και συγκεκριμένα, κάποια σεζόν είχαμε ασχοληθεί και με το προσφυγικό ζήτημα, δοσμένο μέσα από τον ψυχισμό παιδιών προσφύγων, όπου και τότε το έργο μας είχε μεγάλη απήχηση. Σαφώς και το documentary performance theater μας προσφέρει ένα ευρύτερο φάσμα καλλιτεχνικής έκφρασης σε σχέση με ένα συμβατικό ίσως έργο με αρχή-μέση-τέλος, αν και δεν περιοριζόμαστε φυσικά μόνο σε αυτό το είδος. Μετρώντας χρόνια επαγγελματικής συνεργασίας, έχουμε ασχοληθεί και με έργα πιο κλασικής θεατρικής δομής, προσθέτοντας όμως πάντα το προσωπικό μας στίγμα και την δική μας τεχνική και αισθητική.
Σας ευχαριστούμε πολύ Γιάννη και Γιώργο και καλή σας επιτυχία!
Επιμέλεια συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας Πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ
4 ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ για την «Μαύρη Σαμπούκα» | 3, 4, 10 και 11/2 στο θέατρο Πόλη
📌 Πού: Θέατρο Πόλη, Φωκαίας 4 & Αριστοτέλους 87, πλ. Βικτωρίας, 211 1828900 📅 Πότε: Σάββατο 3 και 10 Φεβρουαρίου στις 21:00 και Κυριακή 4 και 11 Φεβρουαρίου στις 19:30 Διάρκεια: 100’ χωρίς διάλειμμα 💵 Εισιτήρια: Από 14 € Προπώληση εισιτηρίων: εδω
Μια κωμωδία για τη φιλία, το λάθος timing και τα μεγάλα σουξέ!
Ο Τόλης Παπαδημητρίου ανανεώνει για τελευταία φορά το ήδη σαρωτικό του κείμενο και μαζί με τον Αντώνη Στάμο χαρίζουν 100 λεπτά γέλιου μέχρι δακρύων. Δες το! Ή ξαναδές το! Είναι η τελευταία σου ευκαιρία.. Αλήθεια τώρα!
Πλοκή Όλα ξεκινούν από μια… λάθος διάρρηξη. Ο Βλάσης Κουρούπας, ένας ταξιτζής από τις Κουκουβάουνες, μπερδεύει τους ορόφους και μπαίνει στο σπίτι του πάμπλουτου μουσικοσυνθέτη Διονύσιου Αβέρωφ με σκοπό να κλέψει. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο όταν κάνει την εμφάνισή του ο συνεργός του, ο Μήτσος (αλλά αυτό δεν θα το αποκαλύψουμε, spoiler δεν κάνουμε).
Είναι η μοίρα, είναι οι θεοί- και τα δύο ή τίποτα από αυτά- που συνωμότησαν για να φέρουν αυτούς τους δύο ανθρώπους κοντά; Το μόνο σίγουρο είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, ο Βλάσης και το είδωλό του, ο δημιουργός του λαϊκού σουξέ «Μαύρη Σαμπούκα» δεν θα είχαν συναντηθεί ποτέ και δεν θα ανέπτυσσαν μια σχέση παράδοξα δυνατή.
Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν με την ιστορία το hashtag #Pentheas, η Φουρέιρα και ο Αργυρός, τα απανωτά έκτακτα δελτία ειδήσεων, ο Tweety και τα αμέτρητα σφηνάκια, η απάντηση θα δοθεί επί σκηνής. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η «Μαύρη Σαμπούκα» είναι μια κωμωδία-ωδή στη φιλία που καλεί τους δύο βασικούς της χαρακτήρες να ζήσουν-και κυρίως να μοιραστούν- την πιο τρελή νύχτα της ζωής τους!
«Πώς θα χαρακτήριζα την Μαύρη Σαμπούκα; Απολαυστική έκρηξη!!! Τρελός ρυθμός, απίστευτες ατάκες – δεν τις προλαβαίνεις- και μοναδική χημεία των πρωταγωνιστών! Βγαίνοντας από το θέατρο θα σου συμβούν 2 πράγματα: θα ανυπομονείς να την ξαναδείς και θα σιγοτραγουδάς: Με έχεις στη μπούκα, με έχεις στη μπούκα, πίνω για ‘σένανε μαύρη σαμπούκα!»
Μάκης Πουνέντης, ραδιοφωνικός παραγωγός
Βιογραφικό Τόλη Παπαδημητρίου
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου. Έχει καταγωγή από την Άρτα και την Καρδίτσα και μεγάλωσε στη Χαλκίδα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και την Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών «Ιάκωβος Καμπανέλλης».
Με αφορμή τη θεατρική του δραστηριότητα ξεκινά να εργάζεται ως σεναριογράφος- διαλογογράφος σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Κάτι χωρισμένα παλικάρια», «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Παράλληλα πρωταγωνιστεί στον β’ κύκλο της σειράς «Μην ψαρώνεις», ενώ αναλαμβάνει ως βασικός κειμενογράφος στην ψυχαγωγική εκπομπή «Καλό μεσημεράκι». Ταυτόχρονα με την τηλεοπτική του επιτυχία κάνει το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα στον κινηματογράφο με την ταινία «Αιγαίο SOS» το 2018. Φέτος τον βλέπουμε για μια ακόμη χρονιά να υποδύεται τον Ηλία Κανάτη στο «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα».
«Δε μιλένιαλς», σε κείμενο και σκηνοθεσία Χρύσας Κολοκούρη | Από Τρίτη 20 Φεβρουαρίου, στον Τεχνοχώρο Φάμπρικα – Bar.
Info:
📌 Τοποθεσία: Τεχνοχώρος Φάμπρικα – Bar, Μεγάλου Αλεξάνδρου 125, Κεραμεικός 📅 Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Τρίτη 20 Φεβρουαρίου 2024. Ώρα: 21:00 Παραστάσεις: Κάθε Τρίτη στις 21:00. Διάρκεια: 80 λεπτά Πληροφορίες και κρατήσεις: Τηλ.: 6947643827 💵 Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (ελάχιστη κατανάλωση στον χώρο 5 ευρώ) Προπώλησηεδώ
Άραγε τι σημαίνει να ζεις στην Αθήνα του 2024, εκεί γύρω στα 30;
δείτε το trailer της παράστασης
Τρεις νέοι άνθρωποι, λίγο πριν και λίγο μετά τα 30, προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους στη ζωή, τον έρωτα και τη φιλία. Ένα πάρτι γενεθλίων, ένας χωρισμός, το νοίκι στο τέλος του μήνα, ένας μουσικός παραγωγός που δεν έρχεται ποτέ, αποτυχημένες οντισιόν και συνεντεύξεις για δουλειά, η ενηλικίωση και η ελπίδα ότι, δεν μπορεί, κάτι θα συμβεί… Όλα με φόντο την Αθήνα του σήμερα.
Μία παράσταση με έντονα στοιχεία μιούζικαλ, στην οποία οι τρεις χαρακτήρες ξεδιπλώνουν με χιούμορ και σαρκασμό τις δυσκολίες και τα όνειρα μιας γενιάς, που έχει την προσδοκία να ζήσει όπως η προηγούμενη, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να χαράξει τον δικό της δρόμο και να κρατήσει ζωντανή μέσα της την αίσθηση πως τελικά (μάλλον) όλα θα πάνε καλά. «Έχουμε πολλά ονόματα: η γενιά που δεν αγοράζει σπίτι, η γενιά που μένει με τους γονείς της, η γενιά του ενοικίου. Διαβάζουμε αγγελίες, ρωτάμε φίλους, μετράμε τα λεφτά. Ψάχνουμε εκείνα τα τετραγωνικά από μπετόν και σίδερα στον αέρα, να χωρέσουν έπιπλα, βιβλία, αναμνηστικά, πράγματα δικά μας, πράγματα αλλωνών, πράγματα που κάποτε ήταν σε άλλα σπίτια».
Ποια είναι η γενιά των millennials; Θα τα καταφέρει να βρει τον βηματισμό της δίπλα στις προηγούμενες; Και αν ναι, με τι κόστος; Υπάρχει χρόνος για όνειρα ή ο ρομαντισμός πεθαίνει, όταν μεγαλώνουμε;
Την παράσταση πλαισιώνει η έκθεση ζωγραφικής του Συμεών Τσακίρη, με τίτλο «Κι εγώ!». Πρόκειται για ένα θεματικό σύνολο ζωγραφικών ασκήσεων, που λειτουργούν ως προσευχές/μάντρα στο μυαλό του ανθρώπου κάθε γενιάς, που επιθυμεί να ενώσει τα κομμάτια του και να πει ευχαριστώ και αντίο στον παλιό του εαυτό.
Συντελεστές:
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Χρύσα Κολοκούρη Πρωτότυπη μουσική και μουσικός επί σκηνής: Tsolimon (Νίκος Τσώλης) Αφίσα-artwork: Γιώτα Ζουμπούλη Φωτογραφίες: Σοφία Μανώλη Trailer: Συμεών Τσακίρης Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Η παράσταση του έργου της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας (2015) Λευκορωσίδας δημοσιογράφου και συγγραφέως Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, «Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας», σε σύλληψη και ερμηνεία Κάτιας Γέρου – Ναταλίας Γεωργοσοπούλου και δραματουργική επεξεργασία Παντελή Μπουκάλα, λόγω αυξημένου ενδιαφέροντος του κοινού,παρατείνεται έως τις 25 Φεβρουαρίου.
Αξίζει να σημειωθεί πως στις 28 Γενάρη η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Μαρόκο (Ραμπάτ) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ JASSAD “Festival International des femmes metteuses en scène”.
Λίγα λόγια για το έργο:
Δύο γυναικείες φιγούρες στη σκηνή καταθέτουν ένα σύγχρονο μαρτυρολόγιο για τη συμμετοχή της σοβιετικής γυναίκας στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Αφηγούνται την τραγική ιστορία της θηλυκότητας μέσα στα πεδία των μαχών, δημιουργώντας ένα τοπίο μνήμης, όπου συνδέονται το παρόν με το παρελθόν, το πραγματικό με το ονειρικό.
Ο σκηνικός χρόνος, γεμάτος ρωγμές και ρήγματα, δημιουργεί τον τόπο όπου ανασαίνει η ανθρώπινη ψυχή. Οι δύο θηλυκές φιγούρες αποκαλύπτουν προσωπικά βιώματα γεμάτα συγκρούσεις και αντιφάσεις και την ίδια στιγμή φωτίζουν το ανείπωτο βάθος των συναισθημάτων τους, των απόκρυφων επιθυμιών και των ονείρων τους.
Μεταξύ έρωτα και πολέμου, μνήμης και ιστορίας, οργής και χιούμορ, οι γυναίκες αυτές επαναδιεκδικούν τις ζωές τους, τα σώματά τους, τα συναισθήματά τους, τους εαυτούς τους. Κατά τη διάρκεια της παράστασης η σκηνή μετατρέπεται σε χώρο εξέγερσης του ανθρώπινου πάθους απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης.
Το βιβλίο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς είναι ένα πολυφωνικό ντοκουμέντο, μια εξομολόγηση της γυναικείας μνήμης από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Κυκλοφορεί σε μετάφραση Ελένης Μπακοπούλου από τις εκδόσεις Πατάκη.
