Με αφορμή την επερχόμενη παράσταστη “Ύβρις”, η Ιωάννα Κινινή, στο ρόλο της Αντιγόνης, δίνει τη δική της οπτική για το έργο, αλλά εκφράζει και τις σκέψεις της για την κοινωνική του πλευρά:

Η “Ύβρις” του Νίκου Τουλιάτου μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από μια θεατρική πράξη — είναι ένα τελετουργικό. Πώς βίωσες αυτή τη συνάντηση του σώματος, της φωνής και του ρυθμού; Σε ποιο σημείο ένιωσες ότι η “ύβρις” γίνεται βίωμα και όχι απλώς ρόλος;

«Πράγματι, είναι σαν μια τελετουργική παράσταση. Είναι πολύ δυνατή από όλες τις απόψεις. Η συγκεκριμένη παράσταση είναι ιδιαίτερη, γιατί ο ρυθμός και ο ήχος παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο τόσο για την ίδια την παράσταση, όσο και για εμάς που είμαστε μέρος όλου αυτού.

Προσωπικά ένιωσα τεράστια χαρά που βρίσκομαι σε αυτήν την ομάδα, με αυτόν τον σκηνοθέτη, γιατί μου μαθαίνει πράγματα που μέχρι στιγμής ούτε εγώ η ίδια ήξερα ότι θα μπορούσα να καταφέρω. Δεν πίστευα πως θα μπορέσω να προσεγγίσω την «Αντιγόνη» σε τόσο μικρή ηλικία, και ευχαριστώ τον Νίκο Τουλιάτο που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.

Η παράσταση βασίζεται στον ήχο και τη μουσική· άλλωστε, η ομάδα έχει το όνομα «Ηχοποιοί», οπότε είναι φυσικό όλη η δημιουργία να στηρίζεται πάνω σε αυτό. Δεν μπορώ να κρύψω πως δυσκολεύτηκα πολύ στην αρχή να συνδεθώ με όλη αυτή τη διαδικασία και να αρχίσω να «ακούω» πραγματικά, όχι απλώς να «παίζω», αλλά να αφουγκράζομαι όλους τους ήχους που υπάρχουν εκείνη τη στιγμή.

Χρειάζεται πολλή συγκέντρωση και υπομονή. Πρέπει να είσαι ανοιχτός στο να δοκιμάσεις πράγματα που ίσως να μην είχες σκεφτεί ποτέ ότι μπορείς να κάνεις. Με βοήθησαν όμως πάρα πολύ, τόσο ο σκηνοθέτης όσο και όλοι οι ηθοποιοί, στο να ξεκλειδωθώ και να χαλαρώσω. Έτσι, άρχισα σιγά σιγά να αφήνομαι σε όσα νιώθω, βιώνω, ακούω και βλέπω, με λίγα λόγια, σε όλα όσα συμβαίνουν μέσα στην παράσταση.

Νιώθω πολύ ενθουσιασμένη που είμαι μέρος όλου αυτού και ελπίζω να αρέσει και να αγγίξει πραγματικά τους ανθρώπους που θα έρθουν να μας δουν!»

Το έργο αντλεί από μια αρχέγονη έννοια — την ύβρη ως υπέρβαση του μέτρου.
Πιστεύεις πως ο σύγχρονος άνθρωπος διαπράττει σήμερα μια νέα μορφή ύβρεως; Κι αν ναι, πού τη βλέπεις πιο έντονα;

«Φυσικά και υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρη». Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε με την παράσταση είναι πως τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε μέχρι σήμερα. Υπάρχει ακόμη μια Αντιγόνη, η επανάσταση. Υπάρχει ακόμη και η «Μήδεια», δηλαδή υπάρχουν γυναίκες που σκοτώνουν τα παιδιά τους ή τόσες γυναικοκτονίες που ακούμε καθημερινά όλα αυτά τα χρόνια. Ναι, είναι άνθρωποι που διαπράττουν «Ύβρι».

Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι μέσα μας και δεν αποφασίσουμε να σταματήσουμε να καταστρέφουμε την ανθρωπότητα, όλο αυτό δεν θα σταματήσει ποτέ. Με στεναχωρεί και με θυμώνει που, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν τόσοι «άνθρωποι» που κάνουν τόσο κακό· που σκοτώνουν επειδή –υποτίθεται– «αγαπούν». Μπορεί να με βγάλει από τα ρούχα μου η φράση «την σκότωσα γιατί την αγαπούσα». Όχι! Δεν την αγαπούσες στ’ αλήθεια· δεν ξέρεις καν τι σημαίνει αγάπη.

Ένας άνθρωπος που σκοτώνει, που βιάζει, που κακοποιεί –έστω και λεκτικά– δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να φέρεται, δεν ξέρει τίποτα. Συγγνώμη που είμαι τόσο απόλυτη, αλλά στις μέρες που ζούμε, δεν μπορεί το μυαλό μου να χωρέσει όλες αυτές τις φράσεις και τις πράξεις. Μου είναι πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο που θέλουν συνειδητά να κάνουν κακό.

Αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε εσωτερικά, δεν θα εξελιχθούμε ποτέ ως άνθρωποι. Μόνο αυτό μπορώ να πω σε αυτή τη φάση: ας κοιτάξουμε λίγο περισσότερο τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι και ας αφήσουμε τους άλλους.»

Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.

Ιωάννα Κινινή

Η παράσταση φαίνεται να ισορροπεί ανάμεσα στο λόγο και στον ήχο, σχεδόν σαν μια “συμφωνία” ανθρώπινων συναισθημάτων. Πώς λειτουργεί για σένα αυτή η μουσικότητα στη σκηνή; Σε βοηθά να «μπεις» πιο βαθιά στο συναίσθημα ή απαιτεί μεγαλύτερη πειθαρχία;

«Εντάξει, νιώθω πολλά και έντονα συναισθήματα μέσα μου. Είναι πραγματικά μοναδικό αυτό που ζω αυτή τη φάση της ζωής μου. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που βρίσκομαι σε αυτή τη συγκεκριμένη παράσταση.

Νομίζω πως χρειάζονται και τα δύο: από τη μία η πειθαρχία, κι από την άλλη όλη αυτή η εμπειρία με τον ήχο που με βοηθά να προσεγγίσω με έναν διαφορετικό τρόπο την «Αντιγόνη». Ακούγοντας όλα όσα συμβαίνουν στην παράσταση, νιώθω πως συνδέομαι βαθύτερα με αυτήν. Είναι μια ιδιαίτερη παράσταση, και αυτό με αγγίζει ακόμη περισσότερο και με πεισμώνει ώστε να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό.

Είναι δύσκολο να συμμετέχεις σε μια παράσταση όπου συνδυάζονται ο ήχος και η υποκριτική, αλλά αυτό είναι και το μαγικό σημείο, όταν συμβαίνει πραγματικά και όταν, τελικά, καταφέρνεις να συνδεθείς βαθιά με όσα διαδραματίζονται εκείνη τη στιγμή. Για μένα, αυτό είναι το σημαντικότερο.

Το να είσαι ηθοποιός δεν σημαίνει απλώς να «παίζεις». Απαιτεί πολλά περισσότερα απ’ όσα νόμιζα, και σιγά σιγά τα ανακαλύπτω, μέσα από τη δουλειά και τις εμπειρίες που αποκτώ.»

Αν έπρεπε να ορίσεις την “Ύβρη” με μια φράση που πηγάζει από την προσωπική σου αλήθεια,
ποια θα ήταν; Και τι θα ήθελες να “πάρει μαζί του” ο θεατής φεύγοντας από την αίθουσα;

«Αρχικά, να πω πως είναι πολύ ωραία ερώτηση αυτή. Θα ήθελα, πρώτα απ’ όλα, ο θεατής που θα δει τη συγκεκριμένη παράσταση να «σκεφτεί φεύγοντας» πως, αν εμείς οι ίδιοι δεν αλλάξουμε κάποια στιγμή τον τρόπο σκέψης μας, η λέξη «Ύβρις» θα παραμένει πάντα επίκαιρη.

Αυτό που μου αρέσει πολύ στην παράσταση είναι πως δείχνει την πραγματικότητα «στο πιάτο». Είναι τόσο επίκαιρη και τόσο δυνατή, που σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα. Γιατί, πραγματικά, όλα όσα είχαν γραφτεί τότε από τον Ευριπίδη και τους άλλους τραγικούς ποιητές, συμβαίνουν μέχρι και σήμερα — το 2025! Είναι τρομερό αν το σκεφτεί κανείς, ότι δεν έχουμε αλλάξει ουσιαστικά ως κοινωνία.

Θα ήθελα, λοιπόν, ο θεατής να φύγει σκεπτικός· να του δημιουργηθούν σκέψεις και συναισθήματα γύρω από αυτό που είδε. Να μπει σε μια διαδικασία εσωτερικού διαλόγου. Κυρίως αυτό.

Όσον αφορά τώρα το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να βρω μια φράση. Η «Ύβρις» από μόνη της είναι μια τόσο δυνατή λέξη. Σημαίνει όταν κάποιος διαπράττει μια πράξη που δεν θα έπρεπε — «διέπραξες ύβρη». Αν πρέπει να πω ποια εικόνα μου έρχεται πρώτη στο μυαλό όταν ακούω αυτή τη λέξη, είναι η «γυναικοκτονία». Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο πέρα από αυτό.

Με στεναχωρεί βαθιά όλα όσα συμβαίνουν· το γεγονός ότι, αντί να προχωράμε και να εξελισσόμαστε ως άνθρωποι με όνειρα και αξίες, πηγαίνουμε ένα βήμα πίσω. Αυτό δεν μπορώ εύκολα να το δεχτώ μέσα μου.»

Κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή, κουβαλάς κι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Τι αφήνεις πίσω σου όταν τελειώνει η παράσταση; Και τι κρατάς μαζί σου στο τέλος κάθε βραδιάς;

«Σίγουρα κουβαλάμε πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μας όταν παίζουμε σε μια παράσταση. Κρατάω μέσα μου όλα όσα έχω μάθει, μέσα από όσα έχω βιώσει σε όλη αυτή τη διαδρομή, από την αρχή έως το τέλος. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να μάθεις έναν ρόλο, χρειάζεται να βιώσεις πολλά και έντονα συναισθήματα.

Κάθε ρόλος κάτι μας μαθαίνει· κάτι ανακαλύπτουμε και για τον ίδιο μας τον εαυτό μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία. Όλα αυτά θα τα έχω πάντα μέσα μου. Θα αφήσω, βέβαια, πίσω μου τα έντονα συναισθήματα που βίωσα ως «ρόλος» και όχι ως Ιωάννα. Αφήνω πίσω μου, γενικότερα, όσα ένιωσα μέσα από τον ρόλο μου.

Όταν τελειώνει μια παράσταση, σιγά σιγά βγαίνεις από όλη αυτή τη φάση και επιστρέφεις στην πραγματικότητα. Αφήνεις κι ένα δικό σου κομμάτι πάνω στη σκηνή και προχωράς. Φεύγεις από τον «θεατρικό σου ρόλο», αφήνεις όλα όσα ένιωσες εκεί, και συνεχίζεις με τον εαυτό σου.»

Αν η “Ύβρις” ήταν ένα στάδιο προσωπικής εξέλιξης, ποιο επόμενο βήμα θα ήθελες να ακολουθήσει στη διαδρομή σου ως ηθοποιός ή δημιουργός; Κάτι που να σε πάει ακόμη πιο πέρα;

Χμ… δύσκολη ερώτηση αυτή. Ως ηθοποιός, θα ήθελα να έρθουν πράγματα που αγαπώ και που με εξελίσσουν. Φυσικά, εύχομαι να έρθουν ευκαιρίες που θα με πάνε πιο πέρα, που θα με εξελίξουν όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου· έχω μάθει να αφήνομαι στη ζωή και να εμπιστεύομαι την κρίση του εαυτού μου.

Πιστεύω πως όλα έρχονται τη στιγμή που είμαστε πραγματικά έτοιμοι να τα δούμε. Μου αρέσει πολύ η φράση: «Όλα θα έρθουν, αρκεί να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για να τα δεις». Αυτή η φράση με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Για να έρθουν πράγματα σε εμάς —πέρα από την τύχη— οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί μέσα μας.

Οπότε, δεν μπορώ να απαντήσω με απόλυτη σιγουριά σε αυτή την ερώτηση. Μπορώ, όμως, να πω πως θα ήθελα να έρχονται πράγματα που με εξελίσσουν και με αντιπροσωπεύουν, τουλάχιστον στο καλλιτεχνικό μου κομμάτι. Ως ηθοποιός, θέλω να κάνω πράγματα που αγαπώ πραγματικά.

Σε ευχαριστούμε πολύ Ιωάννα και καλή επιτυχία!

Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας

«ΥΒΡΙΣ» | Μια Παράσταση του Νίκου Τουλιάτου για ένα Ρυθμοποιητικό Θέατρο, με την ομάδα «Ηχοποιοί» | Από 3 Νοεμβρίου στο Θεάτρο «Αλκμήνη»

Οφείλουμε ένα λεπτό κραυγής για όλα τα χρόνια που σιωπήσαμε..

Τί ακριβώς είναι η ύβρη;

Είναι μια καταστροφική και αυτοκαταστροφική δράση που οδηγεί πάντοτε στο πουθενά. Έξη πρόσωπα από την αρχαία ελληνική τραγωδία απολογούνται για τις πράξεις τους σε ένα συμπόσιο στον Άδη που τελείται εν είδη δικαστηρίου και επαναλαμβάνεται αέναα σαν τέλειος αξεδιάλυτος κύκλος. Πρόσωπα που έφτασαν στην ύβρη ή υπήρξαν θύματα της Ύβρης. Πρόσωπα που αντιστάθηκαν. Πρόσωπα που ορμώμενα από το πάθος τους για τον πλούτο, την εξουσία, την απονομή δικαιοσύνης ή την υπεράσπιση της τιμής άλλοτε καταπατώντας και άλλοτε χάνοντας την πίστη τους.

Η παράσταση αυτή με τη μορφή μιας δίκης στον Άδη, η οποία ουσιαστικά δεν επιφέρει τιμωρία μας φέρνει αντιμέτωπους με τα αποτελέσματα παθών που βιωμένοι στον υπέρτατο βαθμό, καταλήγουν να είναι μια ύβρη. Οι ένοχοι και τα θύματα στο συμπόσιο αυτό αποκαλύπτονται, ξεσπούν και απολογούνται. Δεν είναι διαφορετικοί από τους θεατές που στρέφονται στις προσωπικές τους ύβρεις και αδιέξοδα, στα καταστροφικά τους πάθη, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Μίσος, φανατισμός και φασισμός, κατεστραμμένο περιβάλλον, ρατσισμός σε κάθε επίπεδο. Όλοι μας φέρουμε εν δυνάμει έναν αιμοδιψή, τυφλωμένο για δύναμη και εξουσία Αγαμέμνονα…

Στην εποχή που διανύουμε, είναι πάρα πολύ εύκολο να αγγίξουμε το υπερβολικό το οποίο οδηγεί σε κάθε είδους ύβρη, εκμηδενίζοντας το ήθος και τη λογική.

Μέσα από αυτή την παράσταση, ο καθένας από εμάς θα βρεθεί αντιμέτωπος, έστω και με συμβολικό τρόπο, με τις πράξεις του και ελπίζουμε ότι θα αντιληφθεί την αναγκαιότητα του να έχει ηθική και κοινωνική συνείδηση. Χρέος μας λοιπόν ως άνθρωποι, είναι να εργαστούμε για να γίνουμε ηθικά ανώτεροι.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία: Νίκος Τουλιάτος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γεώργιος Ερμήνοος Καπετανάκος
Φωτογραφίες: Λίλια Αγάθου
Επιλογή Κειμένων: Νίκος Τουλιάτος
Πρωτότυπα Κείμενα: Ειρήνη Καπελώνη
Μετάφραση: Άννα Μωραΐτου, Ειρήνη Καπελώνη, Νίκος Τουλιάτος
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Αυτοσχεδιαστικό Ηχοτοπίο: Simone Mongelli, Άλμπα Λυμτσιούλη, Χρυσηίδα, Γιώργος Γκρίζης
Επιμέλεια Κίνησης: Μαρία Κασιδόκωστα

Παραγωγή ΑΜΚΕ ΗΧΟΔΡΑΣΗ

Διάρκεια: 60 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Διάθεση εισιτηρίων στο ticketservices.gr και στο ταμείο του θεάτρου

Πληροφορίες κρατήσεις: echodrasi.info@gmail.com και στα τηλέφωνα 6940739441, 6953004227

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γεώργιος Ερμήνοος Καπετανάκος ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ
Δημήτρης Σπαθής ΚΡΕΩΝ
Βάγια Ματάφτση ΚΟΡΥΦΑΙΑ
Κωνσταντίνος Μπίσαλας ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ
Ειρήνη Καπελώνη ΜΗΔΕΙΑ
Χρυσηίδα ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
Ιωάννα Κινινή ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Σταματίνα Κωτσιοπούλου ΗΛΕΚΤΡΑ
Simone Mongelli ΚΡΟΥΣΤΑ
Άλμπα Λυμτσιούλη ΤΣΕΛΟ
Γιώργος Γκρίζης ΦΩΝΗΤΙΚΑ

Η επιτυχημένη καλοκαιρινή σπονδυλωτή κωμωδία του δημοφιλούς σκηνοθετικού διδύμου Βούλγαρη-Μακρυνόρη επιστρέφει στις θεατρικές σκηνές από εκεί που ξεκίνησε το ταξίδι της, στην Αθήνα, από 11 Οκτωβρίου και μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα από οκτώ κωμικά στιγμιότυπα, όπου το γέλιο αλλά και η συγκίνηση συνυπάρχουν, όπως και στην ίδια τη ζωή.

Οκτώ μονόπρακτα. Οκτώ διαφορετικοί κόσμοι. Οκτώ “ΣΕΛΙΔΕΣ” με έναν κοινό παρονομαστή: τον άνθρωπο και την αέναη, σχεδόν αδέξια, αλλά πάντα γνήσια αναζήτησή του για την αγάπη.

Μια σκηνική αφήγηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο στην πιο αληθινή του μορφή.

Ποτέ ο εγωισμός δεν ήταν τόσο απολαυστικός!

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: ΣΑΒΒΑΤΟ 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2025

ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ “ΝΕΑ ΕΛΒΕΤΙΑ”
Νέας Ελβετίας 34, Βύρωνας
Τηλ. 210 7645310

Είσοδος από 5 ευρώ
Πληροφορίες –Κρατήσεις 693 723 5073
(11.00 με 14.00 και 18.00 εώς 20.00)

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 8:30 μ.μ.

(Οι επόμενες παραστάσεις και οι θεατρικοί χώροι θα ανακοινωθούν σύντομα)

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

THE SHAPES : Φωτεινή Σιούτη, Σέβη Μολυντρή, Μαρίνα Τσακίρη, Δημήτρης Σάννας, Μαίρη Δασκαλάκη, Χρήστος Παπαχρήστος, Κατερίνα Κόρδα, Γιάννης Αργυρίου

Και σε εμφάνιση έκπληξη οι:
Σπύρος Μπιμπίλας, Κωστής Σαββιδάκης, Τζούλι Τσόλκα, Γιώργος Ζώης, Γωγώ Βογάσαρη, Γωγώ Φάκου-Θεοδωράκη, Μάνθος Καλαντζής, Γιάννης Χαντέλης και ο Γιώργος Βούλγαρης

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Βούλγαρης & Γιάννης Μακρυνόρης

Βοηθός σκηνοθετών : Φωτεινή Σιούτη

Σκηνικά αντικείμενα : Φωτεινή Σιούτη & The Shapes

Ενδυματολογία : The Shapes

Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Βούλγαρης

Αφίσα-Πρόγραμμα & Digital Video Art : Γιάννης Μακρυνόρης

Πρωτότυπη μουσική σύνθεση : Nighthunter

Επιμέλεια μουσικής : Βούλγαρης–Μακρυνόρης

Ηχος : Γιάννης Μακρυνόρης

Παραγωγή – Οργάνωση & Επικοινωνία : The Shapes

Στην ιστορία της ανθρωπότητας διαχρονικά, υπάρχει η έμμονη προσπάθεια της κοινωνίας να επιβάλει μια φόρμα-δίπολο φύλων, ως βάση για την διαμόρφωση μιας συγκεκριμένης/προδιαγεγραμμένης κοινωνικής ταυτότητας των ανθρώπων.
Επιχειρείται η συμμόρφωση στις κλειστές έννοιες της αρρενωπότητας ή της θηλυκότητας στη διαμόρφωση της αντίληψης των μελών της τόσο για το φύλο τους όσο και την αλληλεπίδρασή τους με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.

Η έξωθεν διαμορφωμένη και επιβεβλημένη αυτή ψευδής κοινωνική ταυτότητα, η προσαρμοσμένη στα συγκεκριμένα έμφυλα καλούπια συμπεριφοράς, λειτουργεί αφ’ ενός σαν ένα κέλυφος προστασίας από την επικριτική ματιά του στενότερου αλλά και ευρύτερου περιβάλλοντος, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ένα τεράστιο περιορισμό έκφρασης της προσωπικότητας του ατόμου.

Η διαδικασία της ρήξης, του σπασίματος του κελύφους αυτού, η απελευθερωτική επιλογή της εξόδου, είναι μια διαδικασία προσωπική, πολύπλοκη και πολύπλευρη, που μέσα από τις όποιες δυσκολίες, συντελεί στην απόρριψη της «φυσιολογικότητας» των έμφυλων ρόλων, την πραγματική συνάντηση του ατόμου με τον αληθινό του εαυτό και την αποδοχή μοναδικότητας του.
Με αφορμή τα 20 χρόνια Athens Pride, ο καλλιτέχνης Δημήτρης Αστερίου με μέσο την ζωγραφική και την γλυπτική, αφηγείται ιστορίες ανθρώπων στην προσπάθειά τους αυτή να έρθουν σε επαφή με την φύση τους, να την αναγνωρίσουν και να επιτρέψουν στους/στις/στα εαυτούς/ές/ά τους να επικοινωνήσουν στο περιβάλλον τους.

Με έντονα, ζεστά χρώματα και πληθώρα υλικών -ακρυλικά, λάδια, μαρκαδόροι, ακουαρέλες, ξύλα, κόλλες και ready mades- σε έργα μεγάλων διαστάσεων και γλυπτές εγκαταστάσεις γυμνά σώματα μοναχικών εφήβων, ομόφυλων ζευγαριών, τρανς αγοριών και κοριτσιών, μέσα από ένα πλήθος συμβόλων μας καλούν να γίνουμε συμμέτοχοι σ’ αυτό το ταξίδι.

Άνθρωποι διχασμένοι ανάμεσα στην σωματικότητα της φύσης τους και τις ιδεοληψίες της κοινωνίας, μεταμορφώνονται: τα κεφάλια τους γίνονται κουτιά που φυλακίζουν την σκέψη ασφυκτικά, ενώ κάποια άλλα γίνονται σπίτια -σύμβολα του καλλιτέχνη της πορείας προς την ωριμότητα τους και την ολοκλήρωση τους- σπάζουν το κέλυφος και μεταμορφώνονται σε απελευθερωμένα και περήφανα κυπαρίσσια που διεκδικούν την ασφάλεια και την ελευθερία την χαρά τής ζωής με σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Συντελεστές/τριες/ά:
Εικαστικός ζωγράφος: Αστερίου Δημήτριος
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ: HUMAN CAST & Athens Pride
Επιμέλεια έκθεσης: Αικατερίνη Κονταρίνη, Μαίρη Σακελλαρίου, Νάσος Κατσιαούνης
Τίτλοι έργων από τον ποιητή: Μύρων μ. Παβένος

Τόπος / ημερομηνίες και ώρες λειτουργίας της έκθεσης:
Aίθουσα Αποθήκη της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων

Πέμπτη 5/6: 11.00 – 15.00,
Εγκαίνια Παρασκευή 6/6 18.30 – 22.30
7-8-9/6 11.00 – 15.00 & 17:00 – 21:00,
10-11-12-13-14-15/6 11:00 – 15:00

Προσβασιμότητα εκδήλωσης:
Η Τεχνόπολη είναι πλήρως προσβάσιμη σε άτομα με αμαξίδιο. Οι χώροι είναι κυρίως εξωτερικοί και επίπεδοι.
Ο κοντινότερος σταθμός μετρό είναι ο «Κεραμεικός» (Γραμμή 3 – Μπλε), σε απόσταση 50 μέτρων από την είσοδο στην οδό Ιάκχου, με διαθέσιμο ασανσέρ και προσβάσιμη τουαλέτα.
Εξυπηρέτηση με λεωφορεία και τρόλεϊ παρέχεται από τη στάση «Φωταέριο» στην οδό Πειραιώς, με πρόσβαση στις γραμμές 049, 815, 838, 914, Β18, Γ18 και το τρόλεϊ 21.
Δεν υπάρχει διαθέσιμος χώρος στάθμευσης εντός Τεχνόπολις· προτείνεται η χρήση Μέσων Μαζικής Μεταφοράς ή κοντινών ιδιωτικών πάρκινγκ.

Event link

Επτά μονόπρακτα. Επτά διαφορετικοί κόσμοι. Επτά ”ΣΕΛΙΔΕΣ” με έναν κοινό παρονομαστή: Τον άνθρωπο και την αέναη, σχεδόν αδέξια, αλλά πάντα γνήσια αναζήτησή του για την αγάπη.

Η ολοκαίνουργια θεατρική δουλειά του δημοφιλούς σκηνοθετικού διδύμου Βούλγαρη-Μακρυνόρη μετά την τεράστια επιτυχία του έργου τους ‘’ΚΡΑΥΓΕΣ’’ και της θεατρικής τους ομάδας “THE SHAPES” , μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι μέσα από επτά κωμικοτραγικά στιγμιότυπα, όπου το γέλιο και η συγκίνηση συνυπάρχουν, όπως και στην ίδια τη ζωή.
Πρόσωπα καθημερινά, οικεία, άλλοτε αστεία, άλλοτε εύθραυστα, ξεδιπλώνουν μπροστά μας τις πιο μύχιες επιθυμίες και τις πιο αδέξιες προσπάθειες να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.
Σε ένα πολυπρισματικό θεατρικό έργο με άξονα το χιούμορ, την ευαισθησία και την δραματική ένταση, η παράσταση αναδεικνύει την ανάγκη για σύνδεση και τις συχνά αδέξιες αλλά αυθεντικές εκφάνσεις του έρωτα.
Μια σκηνική αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση, με επίκεντρο τον άνθρωπο στην πιο αληθινή του μορφή.
Ποτέ ο εγωισμός δεν ήταν τόσο απολαυστικός!

Αρχικές προγραμματισμένες παραστάσεις

ΣΑΒΒΑΤΟ 21 & ΚΥΡΙΑΚΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2025
ΚΙΝΗΜΑΤΟΘΕΑΤΡΟ “ΝΕΑ ΕΛΒΕΤΙΑ” (πρώην “ΛΟΥΙΖΑ”)
Νέας Ελβετίας 34 Βύρωνας
Τηλ. 210 7645310

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ 9.μ.μ.
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

THE SHAPES: Φωτεινή Σιούτη, Σπύρος Σιλιβίστρας , Σέβη Μολυντρή, Μαρίνα Τσακίρη, Δημήτρης Σάννας, Μαίρη Δασκαλάκη, Γιάννης Αργυρίου, Αναστασία Αλαγκιόζογλου.

Και σε εμφάνιση έκπληξη οι ηθοποιοί:
Κωστής Σαββιδάκης, Τζούλι Τσόλκα,
Γιώργος Ζώης, Γωγώ Βογάσαρη,
Γιάννης Χαντέλης
& Γιώργος Βούλγαρης

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Βούλγαρης & Γιάννης Μακρυνόρης

Σκηνικά αντικείμενα : Φωτεινή Σιούτη
Ενδυματολογία : The Shapes team
Σχεδιασμός φωτισμών και χειρισμός : Γιώργος Βούλγαρης
Αφίσα & Digital Video Art : Γιάννης Μακρυνόρης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση : Nighthunter

Επιμέλεια μουσικής : Βούλγαρης–Μακρυνόρης
Ηχος : Γιάννης Μακρυνόρης

Παραγωγή και οργάνωση: The Shapes team

Με αφορμή την Παράσταση «Λεμονγκράς», ο ηθοποιός Λευτέρης Βασιλάκης μίλησε στο cityvibes και μοιράστηκε τις σκέψεις του πάνω στο έργο, αλλά και τις υπόλοιπες συνεργασίες του:

Το «Λέμονγκρας» βασίζεται σε αληθινή ιστορία και εξερευνά θέματα όπως τα οικογενειακά μυστικά και η επίδραση του παρελθόντος στο παρόν. Πώς επηρέασε αυτή η βάση την ερμηνεία σου και την προσέγγισή σας στον ρόλο;

“Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα”, είχε πει ο Ελύτης.
Και είναι ακριβώς αυτός ο τρόπος να κάνεις θέατρο είτε πρόκειται για αληθινή ιστορία είτε για μυθοπλασία. Στο Λέμονγκρας έχουμε συνδυασμό και τον δύο – βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία η Ηρώ έγραψε ένα έργο της φαντασίας. Η προσέγγιση και η ερμηνεία ενός ρόλου έχει πάντα την ίδια διαδρομή: μελέτη – παρατήρηση – δοκιμή – εξάσκηση. Tο τι μένει, εξαρτάται από το τι εξυπηρετεί πρώτον την εξέλιξη της ιστορίας και δεύτερον την συνύπαρξη του ρόλου με τους άλλους ήρωες τις ιστορίας και το αντίστροφο.

Εκτός από το θέατρο, σε έχουμε δει και τηλεοπτικά. Πώς διαφέρει η εμπειρία του θεάτρου από την τηλεόραση για εσένα , και ποιο από τα δύο σου προσφέρει μεγαλύτερη δημιουργική ικανοποίηση;

Όσο πιο πολύ έχεις δουλέψει στο θέατρο και έχεις εξασκηθεί στο σώμα,στη φωνή,στα εκφραστικά σου μέσα και στα συναισθηματικά σου αποθέματα τόσο πιο αποτελεσματικός θα είσαι στους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί ένα τηλεοπτικό γύρισμα. Kαι τα δύο τα απολαμβάνω εξίσου σαν κάθε φορά να είναι η πρώτη φορά.

Πώς κυλάει η συνεργασία σου με την Ηρω καθώς και με την υπόλοιπη ομάδα;

Είναι η δεύτερη χρονιά που συνεργάζομαι με την Ηρω – αυτή την φορά σε δικό της έργο και δική της σκηνοθεσία.
Η Ηρώ είναι ένα υπέροχο πλάσμα γεμάτο ευγένεια ,καλοσύνη ,δοτικότητα και ταλέντο.Χαρακτηριστικά που διακρίνεις εντός και εκτός σκηνής. Είναι απόλαυση να την συναντώ επι σκηνής και μεγάλη χαρά να συνδημιουργώ με την υπόλοιπη ομάδα που σφύζει από ταλέντο,καλή διάθεση και συναδελφικό σεβασμό.

Σε ευχαριστούμε πολύ Λευτέρη!

Έρχεται ο Φεβρουάριος και μαζί του η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Η γιορτή του έρωτα. Η ημέρα των ερωτευμένων. Η επίσημη μέρα για λουλούδια, καρδούλες, αρκουδάκια, σοκολατάκια, μπαλονάκια, γλυκά λογάκια.

Η Κατερίνα Βρανά δεν τα πάει πολύ καλά με όλα αυτά. Όχι τον έρωτα. Την ημέρα.

Αν είστε κι εσείς από τα άτομα που τα χαλάει η συγκεκριμένη μέρα, η Κατερίνα έχει φτιάξει μια παράσταση ειδικά για ‘σας!

Μια παράσταση stand up comedy γεμάτη γέλιο, σάτιρα, βαρύ νταλκά. Γεμάτη μουσική και προσωπικές ιστορίες. Της Κατερίνας και δικές σας.

Σ’ αυτή την απολαυστική stand up comedy παράσταση, η κορυφαία κωμικός θ’ αναλύσει καυτά ζητήματα, όπως:

Γιατί τα σοκολατάκια θεωρούνται τροφή του έρωτα; Γιατί να μην θεωρείται, ας πούμε, το σουβλάκι ή η πίτσα ή-ακόμη καλύτερα-μια ωραία καρμπονάρα;
Γιατί να υπάρχει γιορτή των ερωτευμένων όταν, θα έλεγε κανείς ότι οι χωρισμένοι έχουν περισσότερη ανάγκη από κεφάτες δραστηριότητες;
Κι, επιτέλους, γιατί να υπάρχει αυτή η γιορτή, ε;;;
Αν είστε σε σχέση ή και όχι. Αν είστε φρεσκοχωρισμένοι-ες-α. Αν αγαπάτε ή αν είστε ελεύθεροι κι ωραίες, το “Anti-Valentine’s Show” της Κατερίνας Βρανά θα σας καλύψει ΟΛΟΥΣ. ΟΛΕΣ. ΟΛΑ.

Disclaimer: Κανένας ερωτευμένος δεν πρόκειται να κακοποιηθεί κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Κατερίνα Βρανά: “Anti-Valentine’s Show”

Πού: Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, Λεωφόρος Συγγρού 143, Νέα Σμύρνη Τ.Κ: 171 21, τηλ.: 210 931 5600
Πότε: Τετάρτη 12 και Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου στις 21:00 (οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30)
Εισιτήρια: Από 12 €
Προπώληση: MORE.COM
Διάρκεια: 90’
Αφίσα: Σάντρα Σωτηρίου
Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: Fizzbox Productions

Με αφορμή την παράσταση “Οι Δούλες” του Ζαν Ζενέ, στο Θέατρο Arroyo, Ο ​​​​​​Αινείας Άλυ-Νουρ Ποντίκης και η Κωνσταντίνα Δαυλίτη, μοιράζονται στο Γιώργο Μαλέκα και το cityvibes.gr τις σκέψεις τους σχετικά με το θεατρικό δράμα του Γάλλου Λογοτέχνη, αλλά και τη συνεργασία τους ως μέλη της ομάδας «Disarters»:

1) Ποια στοιχεία του έργου θεωρείτε ότι παραμένουν επίκαιρα στη σημερινή εποχή; Πώς αυτό αποδίδεται επι σκηνής;

Αινείας: Το έργο «Οι Δούλες» του Ζαν Ζενέ, παρά το γεγονός ότι γράφτηκε το 1947, συνεχίζει να διατηρεί την επικαιρότητα του, κυρίως λόγω των θεμάτων που πραγματεύεται, όπως η εξουσία, η κοινωνική τάξη, η καταπίεση, η ταυτότητα και η σχέση κυρίαρχου και καταπιεσμένου. Σήμερα, οι κοινωνικές ανισότητες και οι διακρίσεις παραμένουν έντονα παρούσες, και η αναπαράσταση της καταπίεσης από τις εξουσιαστικές δομές στον κόσμο των δούλων και των κυριών είναι εξαιρετικά σχετική. Η υποταγή και η υποτίμηση των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και η ανάγκη για εξουσία, επιβεβαίωση και αναγνώριση παραμένουν κεντρικά ζητήματα στον σύγχρονο κόσμο. Η πάλη για την αναγνώριση και την προσωπική αξία των δούλων, που στην περίπτωση του έργου αποτυπώνεται με την εξωτερική εμφάνιση και τις τελετουργίες τους, αναδεικνύει τις ανησυχίες για την προσωπική ταυτότητα και την κοινωνική θέση, θέματα που είναι εξαιρετικά επίκαιρα. Στη σύγχρονη εποχή, αυτό μπορεί να παραλληλιστεί με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, την κουλτούρα των social media και την εμμονή με την εικόνα και τη δημόσια αναγνώριση.
Όσον αφορά την παράσταση αυτό αποδίδεται πρωτίστως με την έντονη σωματικότητα και εκφραστικότητα των ηθοποιών που τονίζουν τη σύγκρουση εξουσίας και υποταγής. Αυτό συνοδεύεται από τον σκηνικό καμβά και τα φωτιστικά εφέ που έχει επιλέξει η σκηνοθέτης τα οποία ενισχύουν την ένταση και την εσωτερική πάλη των χαρακτήρων.

Κωνσταντίνα: Θα σταθώ στο βασικό θέμα του έργου μας, το οποίο είναι το ταξικό ζήτημα. Οι δυο αδερφές, ούσες δούλες, βρίσκονται στο κατώτερο κοινωνικά στρώμα σε σχέση με την κυρία τους, που είναι στο ανώτατο κοινωνικά στρώμα, είναι το πρόσωπο της εξουσίας. Πιο συγκεκριμενα τα δυο αυτά κορίτσια δίνουν μια μάχη να ανέλθουν και να γίνουν η κυρια, ώστε να μπορέσουν να υπάρξουν. Με την σκηνοθετική μάτια της κυρίας Μελεμέ δώσαμε μεγαλύτερη έμφαση στο παιχνίδι, έτσι λοιπόν η θεατρική σκηνή μετατρέπεται σε αρένα μάχης/επιβίωσης όπου οι δυο αδερφές παίζοντας το παιχνίδι τους όπου παριστάνουν την κυρία, αποκτούν φωνή, επαναστατούν.

2) Ο Ζενέ εμπνεύστηκε το έργο από το διαβόητο έγκλημα των αδελφών Παπέν. Πώς αυτή η πραγματική ιστορία επηρέασε την ερμηνεία σας και την κατανόηση των χαρακτήρων;

Κωνσταντίνα: Από την πρώτη στιγμή ήρθαμε σε επαφή με την ιστορία των αδερφών Παπέν. Οι περισσότεροι σουρεαλιστές τότε επηρεάστηκαν από αυτή την ιστορία , καθώς επίσης και ο Ζενέ. Θεωρώ πολύ ενδιαφέρον το ότι η σουρεαλιστική βάση του έργο μας άπτεται της πραγματικότητας. Προσωπικά η ιστορία τους με βοήθησε να κατανοήσω ότι η Κλαίρη και η Σολανζ είναι κακοποιημένα πλάσματα, όπως η Κριστίν και η Λέα. Ο τρόπος που θα αμυνθεί ένα κακοποιημένο άτομο, που δεν έχει μάθει στην αγάπη και την φροντίδα, είναι να επαναλάβει τις πράξεις επίθεσης που έχει δεχτεί προς τον εαυτό του και προς τους άλλους. Έτσι, λοιπόν, τα δυο πρόσωπα υποκύπτουν στα ζωώδη τους ένστικτα για να επιβιώσουν.

Αινείας: Η πραγματική ιστορία των αδελφών Παπέν, που σκότωσαν τη μητέρα και τη κόρη του σπιτιού, επηρεάζει έντονα την κατανόηση των χαρακτήρων στο έργο του Ζενέ. Το έγκλημα αυτό, που είχε χαρακτηριστικά ακραίας συναισθηματικής φόρτισης και ψυχολογικής έντασης, προσφέρει ένα ισχυρό υπόβαθρο για την ερμηνεία των δύο δούλων στο έργο.
Αυτό το ιστορικό γεγονός ενισχύει την αίσθηση της έντονης συναισθηματικής σύγκρουσης που χαρακτηρίζει τους χαρακτήρες, καθώς και την αμφιθυμία τους απέναντι στην εξουσία και την υποταγή. Η σχέση των αδελφών Παπέν, γεμάτη από ένταση και ψυχική διαταραχή, αποτυπώνεται στη δυναμική μεταξύ των δούλων, που προσπαθούν να υπερβούν τους περιορισμούς που τους έχει επιβάλλει η κοινωνία και οι σχέσεις εξουσίας. Το έγκλημα και η ψυχολογική ένταση των αδελφών Παπέν προσδίδουν βάθος στην κατανόηση της ψυχολογίας των ηρωίδων του Ζενέ, τονίζοντας τη σφοδρότητα της εσωτερικής τους πάλης και την ανάγκη για εξουσία και ελευθερία.

3) Πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια της ελευθερίας μέσα από το έργο του Ζενέ, δεδομένων των περιορισμών και των κοινωνικών ρόλων που επιβάλλονται στους χαρακτήρες;

Αινείας: Στο έργο του Ζενέ, η ελευθερία δεν είναι απλώς η δυνατότητα να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς περιορισμούς. Αντίθετα, οι χαρακτήρες του είναι συχνά παγιδευμένοι σε κοινωνικούς ρόλους και καταστάσεις που τους περιορίζουν. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθούν να διεκδικήσουν την ελευθερία τους με τον τρόπο τους, συχνά μέσα από την παρανομία, την αντίσταση ή την απόρριψη των κοινωνικών κανόνων. Για τον Ζενέ, η ελευθερία είναι περισσότερο η άρνηση των περιορισμών που επιβάλλει η κοινωνία και η δημιουργία μιας νέας ταυτότητας, ακόμα κι αν αυτή είναι περιθωριακή ή ανεύθυνη.

Κωνσταντίνα: Όπως είπαμε στο έργο κυριαρχεί το ζήτημα των τάξεων. Ο Ζενέ επινοεί το κρυφό παιχνίδι των δυο δουλών μέσα στο οποίο είναι ελεύθερες να κάνουν, να πουν και να φανταστούν ό,τι θέλουν, κάτι που στην πραγματική τους ζωή δεν μπορεί να συμβεί. Μάλιστα μονόδρομος προς την ελευθερία είναι ο θάνατος.

Θαυμάζω κάθε φορά την ευρηματικότητα και την ματιά της (σ.σ. της Λίλλυ Μελεμέ – σκηνοθέτιδος) που εξάπτουν την φαντασία. Έχει το ταλέντο να φτιάχνει όμορφες εικόνες και να βοηθά τον ηθοποιό να κάνει μια ουσιαστική βουτιά στους χαρακτήρες.

Κωνσταντίνα Δαυλίτη

4) Πώς κυλάει η συνεργασία μεταξύ σας αλλά και με τη σκηνοθέτη του ξακουστού “ANNA – X” τη σεζόν 2024 – 2025;

Κωνσταντίνα: Έχω την χαρά να συνεργάζομαι με τους συμφοιτητές μου. Αυτό για μένα είναι πολύ θετικό καθώς γνωρίζουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον, τα καλά και τα στραβά που λέμε. Οπότε και εντάσεις να υπάρχουν το επόμενο λεπτό έχουμε ξαναβρεί τις ισορροπίες μας εφόσον έχουμε κοινούς κώδικες, τόσο σαν καλλιτέχνες όσο και σαν άνθρωποι. Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβει αν δεν μας έδινε την ευκαιρία η κυρία Μελεμέ, καθώς υπήρξε μέντορας μας στην σχολή. Οφείλουμε να πούμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ αφού ήταν κοντα μας σταθερά και καθόλη την διάρκεια της διαδικασίας και των προβών παρα την πίεση του χρόνου. Κάτι που δεν είναι καθόλου δεδομένο. Θαυμάζω κάθε φορά την ευρηματικότητα και την μάτια της που εξάπτουν την φαντασία. Έχει το ταλέντο να φτιάχνει όμορφες εικόνες και να βοηθά τον ηθοποιό να κάνει μια ουσιαστική βουτιά στους χαρακτήρες.

Αινείας: Με την ομάδα έχουμε άρτια συνεργασία. Ήμασταν ήδη τρία χρόνια μαζί στην Δραματική Σχολή και γνωρίζουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον.
Αυτά που μας χαρακτηρίζουν είναι η πολύ καλή χημεία και η ομαδικότητα που έχουμε, τα οποία συνοδεύονται από την εργατικότητα και την ορμητικότητα μας.
Όσο αφορά τη Λίλλυ Μελεμέ ο,τι και να πω είναι λίγο. Υπήρξε δασκάλα μου στο τελευταίο έτος της Δραματικής σχολής και νιώθω ευλογημένος που βρέθηκα στον δρόμο της στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα. Είναι ένας ευγενής άνθρωπος που ακούει τους ηθοποιούς του και που η αισθητική είναι κάτι που πηγάζει από μέσα της. Με τις στοχευμένες και λεπτομερείς οδηγίες της προστατεύει και αναδεικνύει τόσο το υποκριτικό όσο και το εικαστικό κομμάτι. Πραγματικά νιώθω τυχερός που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν και ελπίζω να αξιωθώ ώστε κάποια στιγμή να ξανά σμίξουμε.

Σας ευχαριστώ πολύ Αινεία & Κωνσταντίνα και εύχομαι καλή επιτυχία στα επόμενά σας βήματα!
Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μαλέκας

“Οι Δούλες” του Ζαν Ζενέ, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, από τη νέα θεατρική ομάδα DISARTERS | Από 14 Ιανουαρίου 2025, στο Θέατρο Arroyo

Σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον, τέσσερις άνθρωποι και μια επιστημονική έρευνα. Μέσα σε ένα «διαφορετικό» δωμάτιο με μια κάμερα που παρακολουθεί και καταγράφει. Μια «φωνή» που διεξάγει προγραμματισμένες συνεντεύξεις.
Δεν είναι γραμμική η διαδρομή αυτής της ιστορίας.
Τι σχέση έχει το αεροπορικό δυστύχημα στη Μαλαισία με την Ελλάδα; Τι σχέση έχει ο Ρονάλντο με τον Πλάτωνα; Ποιος είναι ο Αμέλητας ποταμός;
Τι είναι η μνήμη; Η απάντηση είναι παραπάνω από μία, μία για κάθε άνθρωπο που υπάρχει πάνω στη γη.
Ό, τι συμβαίνει είναι η αλήθεια ή υπάρχουν μόνο διαφορετικές προοπτικές;
Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τις αναμνήσεις του;
Τι θα γινόταν ο κόσμος όλος χωρίς την ιστορία του;
Numb.
Το μούδιασμα της ανθρωπότητας πριν τον όλεθρο και την καταστροφή της, το μούδιασμα πριν σταματήσουν όλες οι αισθήσεις της να λειτουργούν.
Λοιπόν… Τι είναι για σας η μνήμη;

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Νίκος Σκουλάς
Σκηνογραφία: Σταύρος Καραγιάννης
Κοστούμια: Βάσω Τσίκου
Μουσική: Βαγγέλης Παρασκευαΐδης
Ηχητικό μοντάζ: Κώστας Ραγιαδάκος, Κώστας Γεροχρήστος
Ηχητικά εφέ: THE AUDIO CULT
Μίξη μουσικής: Γιώτης Παρασκευαΐδης (STUDIO AUX)
Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου

Παίζουν: Λουκάς Κούτρας, Κωνσταντίνα Πέτροβα, Ορέστης Τουλιάτος, Νίκος Σκουλάς
Στο ρόλο της «ΦΩΝΗΣ» η Αλεξάνδρα Καρακατσάνη

Μια παραγωγή της Small Script

Πληροφορίες
Θέατρο Αλκμήνη – Secret Room: Αλκμήνης 8-12, Αθήνα 118 54, μετρό: Κεραμεικός

Πρεμιέρα: Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2025
Ημέρες παραστάσεων: Κάθε Σάββατο έως 12 Απριλίου 2025
Ώρα έναρξης: 21.15

Τιμές εισιτηρίων: 16€ κανονικό, 12€ μειωμένο (φοιτητικό, ΑμεΑ, ανέργων)
Προσφορά προπώλησης: 10€ για το Σάββατο 18 & 25 Ιανουαρίου

Προπώληση εισιτηρίων
TICKETSERVICES
Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνικά: 210 7234567
Online: ΕΔΩ

Οι τηλεφωνικές και οι online αγορές περιλαμβάνουν χρέωση υπηρεσίας 5%

Παρίσι, 1673. Μια μυστική κηδεία ξετυλίγει το κουβάρι ενός σκοτεινού παραμυθιού με επίκεντρο τον Μολιέρο και την Εκκλησία της εποχής.

Ο ερχομός του καινούργιου Αρχιεπισκόπου των Παρισίων φέρνει αναστάτωση στην πρόβα του θιάσου του Μολιέρου, ενώ η επιβολή ενός ιερέα μέσα στον θίασο θα δημιουργήσει τριγμούς και διχόνοιες. Ο Αρχιεπίσκοπος, παλιός εχθρός του Μολιέρου, είναι αποφασισμένος να διακόψει κάθε θεατρική πράξη στο Παρίσι ενώ ο Μολιέρος, πέραν της όλης κατάστασης έχει να διαχειριστεί και ένα νέο για τον ίδιο που αλλάζει τα πάντα. Το πιο φυσιολογικό και όμορφο πράγμα στον κόσμο: Πεθαίνει.

Όταν όμως μαθαίνει για τον θάνατο ενός άλλου ανθρώπου, καλείται να αντιμετωπίσει όλους τους φόβους του και την αρρώστιά του προκειμένου να βρει δικαιοσύνη.
Θα τα καταφέρει πριν τον προλάβει ο θάνατος;

Η νικήτρια ομάδα Κ4 Theater Groop (νέα σύσταση της ομάδας Ε.Α.Ν.) του φετινού διαγωνισμού Green Object που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Handmade & Recycled Theater Festival του Τεχνοχώρου Φάμπρικα, δημιουργεί το τρίτο πρωτότυπο έργο της («Το Σπίτι με τα Κόκκινα Γιασεμιά» και «Ιππόκαμπος») βασισμένο σε αληθινά γεγονότα της ζωής του Μολιέρου και πλάθει ένα μύθο γύρω από την σχέση Ανθρώπου – Θεού και Κοινωνίας – Εκκλησίας.

Ερωτικά τρίγωνα, δολοφονίες και όνειρα συνθέτουν το σύμπαν μιας ιστορίας που επηρεάζεται από παιδικά και ενήλικα παραμύθια, την Αγία Γραφή και το έργο του Μολιέρου συνθέτοντας μια ολοκαίνουργια προσέγγιση στην ιστορία του Γάλλου συγγραφέα θέτωντας το καίριο ερώτημα στον θεατή:

Ποιος είναι ο Θεός;

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο: Κώστας Κουτρούλης, Θύμιος Διαμάντης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπούρας, Θύμιος Διαμάντης, Κώστας Κουτρούλης
Πρωτότυπη Μουσική: Ορφέας Αλπανίδης
Επιμέλεια Κοστουμιών: Ράνια Αντύπα
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art ensemble
Φωτογραφίες – Video: Σίμος Πράσινος
Montage video: Παντελής Πέτρου
Γραφιστικά Αφίσας: Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου

Παίζουν (αλφαβητικά): Πέπη Γιαννιώτη, Θύμιος Διαμάντης, Νεφέλη Καστανιά, Κώστας Κουτρούλης, Νικόλας Σούλης, Νίκος Στεργιώτης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα: 20 Ιανουαρίου 2025
Ημέρες και ώρες: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00, για 8 μόνο παραστάσεις
Διάρκεια: 90 λεπτά

Ρεκτιφιέ – Κέντρο Έρευνας Μεικτών Παραστατικών Τεχνών:
Λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως 119

Τιμές Εισιτηρίων

Ταμείο: 16 ευρώ
Προπώληση: 14 ευρώ
Μειωμένο (Φοιτητικό, Πολυτέκνων, Α.με.Α, Άνω των 65): 10 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων: more.com

Παραγωγή: ΚΑΠΠΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΜΚΕ