1

Αμφιβολίες

Η ποίηση είναι
σαν τα μαύρα βράχια σε κάποιο γκρεμνό
στέκει εκεί, σταθερή, ακόμα και αν κανείς δεν την βλέπει
και αν κανείς δεν τολμάει να πάει κοντά της

Είναι σαν τ’ αστέρια στον ουρανό
φωτίζει όταν δεν βλέπει ο κόσμος
απόμακρη και κάποιες φορές νεκρώσιμη
μα τόσο κοντινή που θαρρείς πως θα την πιάσεις αν απλώσεις τα χέρια σου

είναι σαν το φως το πρωί που σε ξυπνάει και σε ταλαιπωρεί μα αργότερα σε ζεσταίνει με έναν τρόπο ανεξήγητο και όταν φεύγει όμως ησυχάζεις

είναι σαν την μύγα το καλοκαίρι
που σου χαλάει τον μεσημεριανό σου ύπνο
που δεν σε αφήνει σε ησυχία
που την κυνηγάς να σταματήσει να σε βασανίζει

είναι η ποίηση φορτίο
εμείς απλό μουλάρι που κάποιος μας την φόρτωσε
αν είμαστε τυχεροί πολύτιμο το φορτίο
αλλιώς απλή φύρα σε χέρι άπληστων

είναι σαν το πολυκαιρισμένο σου μπουφάν
που είναι γεμάτο τρύπες, μπαλώματα σκισμένες τσέπες
που πια δεν σου κάνει
αλλά σε ζεσταίνει με ένα μοναδικό τρυφερό τρόπο τα ξημερώματα

είναι περίεργο πράγμα
σαν τα σκουλήκια στην γη, την πεταλούδα
σαν την γλώσσα του φιδιού
και την γιατρική γλώσσα του σκύλου

Όμορφο πράγμα η ποίηση, τρομαχτικό,
κανείς δεν το κατέχει
και όποιος νομίζει το αντίθετο ποτέ δεν την αγάπησε
ποτέ εραστής δεν ήτανε

Είναι εκείνα τα στραβά δόντια
στο στόμα που θέλεις να φιλήσεις στα όνειρα σου
εκείνο το κορμί που βλέπεις στα όνειρα σου
που έχει πρόσωπο όλους όσους αγάπησες ποτέ σου

Είναι στα κόκαλα σου μέσα το μεδούλι
το αίμα μέσα στις φλέβες
η ψυχή μες στο κορμί
η φωτιά μέσα στα κάρβουνα της ζωής σου
Και αν πότε την ανταμώσεις
μην πας να τις μιλήσεις
τον έξυπνο μην κάνεις
αν θέλει αυτή μονάχη θα σε βρει αγάπη μου

Άγγελος Καρανικόλας




Όταν συνειδητοποιήσεις ότι τελικά τα χόμπι είναι εκείνα τα τυχαία πράγματα που ξεκουράζουν την ψυχή σου.

Δεν ξέρω άμα έχουμε όλοι κάποιο χόμπι ή έστω μια ενασχόληση από επιλογή, κάτι σαν μια δεύτερη δηλαδή, που είναι ταυτόχρονα σαν έναν παιχνίδι ανάλυσης σκέψεων- προβλημάτων, που τελικά ξεκουράζει το σώμα από την πίεση της ημέρας. Προφανώς όταν διαλέγουμε ένα χόμπι, παρόλο που καταναλώνουμε ενέργεια, επειδή μας δίνει ευχαρίστηση δεν το θεωρούμε βάρος. Και έτσι έχουμε προσθέσει κάτι στην ζωή μάς χωρίς να το έχουμε καταλάβει.  

Με την πάροδο του χρόνου βλέπεις και νιώθεις ότι ακόμα και ένα χόμπι αποδίδει καρπούς, και όχι μόνο ψυχικά και εγκεφαλικά,  αλλά και υλικά. Βέβαια καμιά φορά δεν αναγνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τους κόπους μας.

 Λειτουργούμε τόσο μηχανικά που μπορεί να προσπεράσουμε μια επιτυχία μας, χωρίς να το έχουμε μοιραστεί με την ψυχή μας για τον κόπο της. Όλοι θέλουμε να έχουμε όσες περισσότερες όμορφες και θετικές σκέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει «πάντα>> , να είμαστε σε θέση να μπορούμε να προσφέρουμε και εμείς λίγη βοήθεια στην διαδικασία.   

Στην ανεμελιά μιας πράξεις, αν δώσουμε πραγματική σημασία, θα διαπιστώσουμε πόσα πολλά κάνει το μυαλό για εμάς και τα μάτια μας κοιτάνε αλλού. Για αυτό καμιά φορά η υπενθύμιση- κομπλιμέντο, έχει βαθύτερο νόημα αν εκτιμάμε πρώτα εμείς τούς εαυτούς μας και τα αποτελέσματα των πράξεων μας.

Φυσικά το τυχαίο δεν είναι κάτι που μεταφράζεται με όλη την έννοια του τυχαίου, περισσότερο μεταφορικά μιας και πέραν της αρέσκειας όταν διαλέγουμε κάτι δεν γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα, μόνο τις δικές μας υποθέσεις. Σίγουρα αφού κάτι το διαλέξαμε μας αρέσει και μας εκφράζει, απλά το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε απόλυτα γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας προφανώς γιατί μας ευχαριστεί, αλλά οι μελλοντικές απολαβές παραμένουν ένα μυστήριο.

Το να έχουμε την πολυτέλεια να βάζουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά κατά την διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου- μιας εργασίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια θεϊκή παρέμβαση.

 Η διαχείριση του χρόνου πλέον, μιας και έχει γίνει εφιάλτης στην κουζίνα, το να βρίσκουμε τρόπους οργάνωσης του, είναι εκείνο που θα σώσει την ημέρα. Σκεφτόμαστε περισσότερο από όσο μπορούμε να ανταπεξέλθουμε ψυχικά με αποτέλεσμα να χάνουμε τις μικρές αλλά σημαντικές απολαβές της κάθε μέρας.   

Μέσα στα πράγματα που επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι βρίσκεται η επιτυχία. Μέσα σε εκείνα τα πράγματα είμαστε εμείς.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Μια ματιά σου μόνο φτάνει

Δεν υπάρχει λογική σε αυτό, το μόνο που είδα ήταν τα μάτια σου. Αμυδρά λίγο την υπόλοιπη μορφή σου, αλλά σχεδόν αδιάφορα. Στο πρώτο κοίταγμα, δεν είδα τι βλέπω, μέχρι την δεύτερη αστραπιαία ματιά που κοκάλωσα. Ήθελα να μιλήσω αλλά το στόμα μου δεν συνεργαζόταν . Αυτά είναι από εκείνα τα σχεδόν ανεξήγητα θαύματα που εκείνη την στιγμή δεν ξέρεις τι συμβαίνει.

Με ρώτησε μια μέρα ένας άνθρωπος, πώς διαλέγουμε άνδρα. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, απλά είναι αυτό το κάτι. Στην έρευνα για το ποιος ήταν, όλοι όπως πάντα, λέει το κοντό του και το μακρύ του. Ποτέ κανείς έξω από τα δόντια κουβέντες. Ζήλια παντού. Όσο αυτοί μου λέγανε για τα 1000 κακά του, εγώ εκεί, στην δική μου πραγματικότητα. Μου άρεσε αυτό που είδα, και όλα τα άλλα ήταν περιττά. Όλες οι προσπάθειες για την μείωση της εικόνας σου στα μάτια μου, αντιθέτως με προκαλούσαν πιο πολύ.

Όλοι ψάχνουν μια δικαιολογία, μια εξήγηση για τα πάντα. Δεν υφίσταται αυτή η παρανοϊκή αντίληψη, τα συναισθήματα να έχουν εξήγηση. Εστιάζουμε σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που όντως μας κίνησε αρχικά το ενδιαφέρον.  Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι όλα στην ζωή μας προκύπτουν από ένα αστραπιαίο συναίσθημα.

Μου σχολιάσανε τα πάντα, εκτός από αυτόν σαν παρουσία. Εκτός από αυτό που είναι σαν άνθρωπος, ένας άνθρωπος που άσχετα αν έχει καταλάβει πως λειτουργεί η ζωή, αυτός ζει την ζωή του μαχόμενος για οτιδήποτε τον ευχαριστεί και τον ικανοποιεί. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν στην ζωή τους να παραμερίσουν τις απόψεις των άλλων, ζώντας ξεκάθαρα για τους ίδιους.

Το πιο συναρπαστικό στην συνάντηση αυτού του ανθρώπου, ήταν η ντροπαλότητα και ο σεβασμός απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα , που για έναν τόσο κραυγαλέο χαρακτήρα, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι και το πιο σύνηθες. Μια ύπαρξη που κοιτάζει ξεκάθαρα τον εαυτό του, χωρίς να μιζεριάζει τον πολύτιμο χρόνο του με την κλάψα των γύρο.  

Αδύνατον μια τέτοια παρουσία στον χώρο να περνάει απαρατήρητη, και κυρίως όταν ο καθρέφτης της ψυχής μιλάει από μόνο του. Σε καθηλώνουν σαν μαχαίρια στον τοίχο, και δεν θα παραπονεθείς κιόλας. Τίποτα πιο ξεκούραστο σε μια τρελή καθημερινότητα, από δύο μάτια που τα κοιτάς και γαληνεύει η ψυχή σου. Που τα κοιτάς και χαίρεσαι χωρίς να ξέρεις γιατί.

Η εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών χωρίς να χάνουμε το νόημα, είναι το απόλυτο φάρμακο για όποιον βλέπει το όμορφο σε οτιδήποτε.    

Ιωάννα Γκαβριλίου




Την διεκδίκηση την κερδίζουμε, δεν είναι δικαίωμα

Μεγάλο πρόβλημα να μην αντιλαμβανόμαστε στην ώρα μας τους σωστούς ανθρώπους. Όσο και αν μας κυνηγάει η καθημερινότητα, η λεπτομέρεια στην σωστή θέση, είναι όλη η εικόνα που εμάς  μας περνάει απαρατήρητη. Τουλάχιστον οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να μας διευκολύνουν την ζωή ξεκινώντας από τα μικρότερα πράγματα. Προσέχουν τις κινήσεις μας και τις ανάγκες μας, και μπορεί καμιά φορά περισσότερο από εμάς τους ίδιους ή περισσότερο και από όσο το χρειαζόμαστε.

Έρχεται η μέρα που μια τέτοια συμπεριφορά ή σχέση, φτάνει ακαριαία στο τέλος της επειδή ο ένας από τους δύο αρχίζει και νιώθει ασφυκτικά από την πολύ προσοχή που παίρνει. Σαν αυτό που λέμε <δεν μπορείς να δώσεις κάτι σε κάποιον αν ο ίδιος δεν το θέλει >. Καμιά φορά πιστεύουμε ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε μια συμβουλή ή ένα χέρι βοηθείας, χωρίς όμως να βάζουμε τους εαυτούς μας στην θέση του άλλου.

Η εκτίμηση των ανθρώπων είναι μακροχρόνια διαδικασία και δεν εγγυάται κανείς ότι πάντα κάνουμε σωστή εκτίμηση των πραγμάτων.  Το διάβασα των ανθρώπων συνήθως είναι κατά το ήμισυ σωστή, μιας και η παρέμβαση συναισθημάτων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης αφήνει την διαδικασία στην μέση.  Είτε μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, είτε η φαντασία οργιάζει και παραπλανεί την ορθή μας κρίση. Αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι είναι το γεγονός ότι έχουμε ελπίδες πως πάντα θα καταφέρνουμε να βάζουμε τον καλύτερο εαυτό των άλλων.

Καμιά φορά μέσα από τις συμπεριφορές των άλλων μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον με ανιδιοτέλεια, αν δεν θα ήμασταν τόσο εγωιστές. Η σύγχρονη κοινωνία μας έχει αποξενώσει τόσο πολύ που πλέον δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Και μόνο όταν χάνουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν κάτι που τελικά το χρειαζόμασταν. Η αν δε  το χρειαζόμασταν ήταν σίγουρα κάτι που μας διευκόλυνε την ζωή, < η λεγόμενη εκμετάλλευση >.

Σε αυτό το σημείο μιας και πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε τέτοιου είδους σχέσεων δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν έναν άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα προς χρήση. Η αναγνώριση των αναγκών μας μέσα από τα μάτια αλλωνών θα έπρεπε να μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και λίγο πιο ώριμοι. Όχι να ζητάμε και τα ρέστα που μας φέρθηκαν πιο καλά από ότι αξίζαμε. 

Τα δικαιώματα μας σε αυτήν την ζωή είναι μέχρι εκεί που δεν εισβάλλουμε στην ψυχή του άλλου με ύπουλο τρόπο ώστε να βγαίνουμε μόνο εμείς κερδισμένοι. Όπως και η διεκδίκηση δεν είναι για προσωπικό όφελος, αλλά για αμοιβαία ικανοποίηση ψυχικών και υλικών αναγκών.

Ιωάννα Γκαβριλίου




MY BODY HAIR , MY CHOICE !

Χρειάζεται τουλάχιστον να μην διαθέτεις βασικές γνώσεις βιολογίας για να μπορείς να αρθρώσεις τέτοιες εκφράσεις που υποβαθμίζουν την φυσική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα σώμα. Το οποιοδήποτε σώμα , του οποιοδήποτε ανθρώπου. Χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον κομπλεξικό άτομο , για να μπορείς να ανεβάζεις τέτοιες δηλώσεις περί ….πρότυπα αξύριστης μασχάλης. Και ακόμα , χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον πολλά επίπεδα κάτω από το μότο ‘”αγαπήστε τον εαυτό σας ” , για να σε κομπλάρει η θέα ενός σώματος που διαφέρει από τα πρότυπα τα οποία με σθεναρά αντίσταση η κοινωνία δεν λέει να αποβάλλει. Ποιος σας όρισε κριτές και ποιος σας έβαλε στην κριτική επιτροπή για τα υποτιθέμενα καλλιστεία στα οποία άνδρες και γυναίκες νοητά , στο δικό σας μυαλό , που φαίνεται να έχει σταματήσει σε αιώνες πίσω , συμμετέχουν; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις την ζωή του άλλου , με το αν θέλει να ξυρίζεται ή όχι , αν θέλει να κυκλοφορεί χωρίς γένια ή όχι , και με ποδαράκι γεμάτο ” αντιαισθητικές τρίχες ” που εσείς αποκαλείτε έτσι ; Η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη που διανύουμε ως εποχή , δεν συμβαδίζει με τις καρικατούρες που εκφέρετε ως απόψεις. Την στιγμή που μπορούμε μέσα από τα μέσα ενημέρωσης να προωθήσουμε μια αγκαλιά για όλα τα σώματα εκεί έξω και να αναδείξουμε την διαφορετικότητα του καθενός , ανεβάζουμε βιντεάκια στα οποία μας ενοχλεί η τριχωτή μασχάλη κάποιου. Η γεμάτη τρίχες πλάτη και τα αξύριστα πόδια. Μπορείς να νιώσεις περισσότερο κλόουν, αν συμφωνείς με αυτά.

Η άποψη σου είναι δεκτή και οφείλεις να την εκφράζεις με όποιον τρόπο θέλεις. Όταν όμως , με αυτόν τον τρόπο δημιουργείς ανασφάλειες σε άλλα άτομα που παλεύουν να αγαπήσουν ό,τι διαθέτουν , όταν θέλεις να λέγεσαι προοδευτικός αλλά κάπου κολλάει το ζήτημα , όταν βλέπεις την φυσική εξέλιξη ενός σώματος που έχει υποστεί γέννες , φθορά χρόνου , περιόδους , εφηβεία και αηδιάζεις , όταν σε ενοχλεί καθετί αντίθετο με το δικό σου – σύμφωνα με τα πρότυπα σου – πρόσωπο και σώμα , τότε εσύ είσαι το πρόβλημα. Αν η γυναίκα της διπλανής πόρτας θέλει να ξυρίζεται, είναι δικό της πρόβλημα. Αν δεν θέλει , ισχύει το ίδιο. Το μόνο που έχετε να κάνετε , όλοι εσείς οι ανοιχτόμυαλοι (!) άνθρωποι είναι να κλειστείτε σε μια σπηλιά , ως άλλοι νεάτερνταλ , με τα δικά σας τέλεια σώματα , με τα δικά σας τέλεια πόδια και τα δικά σας τέλεια πρότυπα ομορφιάς. Εμείς οι υπόλοιποι , με τις τρίχες στα χέρια , με τις τρίχες στο πηγούνι , με τις κυτταρίτιδες και τις ραγάδες μας , ας κοιτάξουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Και αν θέλεις η γυναίκα σου / ο άνδρας σου , να έχει τρίχες ή να έχει το τέλειο ξυρισμένο πόδι , μπορείς απλά να διαλέξεις σύντροφό , φίλο , γνωστό , σύμφωνα με τα δικά σου πρότυπα ομορφιάς. Εμείς , έτσι γουστάρουμε να είμαστε , έτσι θέλουμε να παραμείνουμε , με τα πάχη μας , με τις κοιλίες μας , με τις ραγάδες που όμορφα στολίζουν το σώμα μας , με το κοντό μας ύψος , με το μεγάλο νούμερο στους στηθόδεσμους , με το μικρό νούμερο στα τζιν. Αν προτίθεσαι να μας αλλάξεις και να μας δείξεις το σωστό πρότυπο ομορφιάς που θέλει η κοινωνία του σήμερα , ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Προτιμώ τις τρίχες μου στα χέρια , που εξάλλου με προστατεύουν από το κρύο , αν είχες διαβάσει ποτέ καλή βιολογία στο σχολείο. Προτιμώ να κυκλοφορώ με αξύριστη μασχάλη γιατί δεν μπορώ να την υποβάλλω σε καθημερινή επαφή με λεπίδες που γδέρνουν το αγαπημένο μου σώμα. Προτιμώ να βγαίνω με αξύριστο στέρνο , έτσι γιατί με έπλασαν και έτσι θέλω να είμαι. Το θέμα είναι – γιατί συνεχίζεις να μου επιβάλλεις τα δικά σου – λανθασμένα – πρότυπα που δεν έχουν πλέον αξία ;

  Προς όλους εκείνους που τους ενοχλεί η θέα μιας κοιλιάς , ακόμα και επίπεδης , προς όλους εκείνους που τους ενοχλεί το θέαμα μιας αξύριστης μασχάλης ( αντί να τρέξουν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους και να του παράσχουν τις πρώτες βοήθειες ) , προς όλους εκείνους που γουστάρουν μόνο 60-90-60. Η φύση πάντα ξέρει τι κάνει ( για δες τα είχε πει και ο Αριστοτέλης , τότε που έπαιζες με την σβήστρα σου , αντί να ακούσεις και σήμερα βρίσκεσαι εδώ και έχεις άποψη για τα σώματα των άλλων). Οι όμορφες ραγάδες που στολίζουν το σώμα μας και το κάνουν να φαίνεται ακόμα πιο μοναδικό, μοιάζουν με κύματα της θάλασσας , που σκάνε με δύναμη στην ακτή. Οι ραγάδες λοιπόν , που τόσο πολύ κομπλάρετε στην θέα τους , υπάρχουν και στην φύση και μάλιστα κολυμπάμε ανέμελοι το καλοκαίρι με το πρόσωπο μας να απολαμβάνει τα μικρά αυτά κύματα. Πως είναι δυνατόν να μην αγαπήσεις κάτι που η ίδια η φύση δημιούργησε ! Η κυτταρίτιδα που παλεύουμε να κρύψουμε τα καλοκαίρια , κάτω από το μαγιό μας και αισθανόμαστε δυσφορία που τις αντικρίζουμε, μοιάζει με μια φλούδα πορτοκάλι. Άλλωστε έτσι δεν συχνά την ονομάζουν ; Η ώριμη αυτή φλούδα του πορτοκαλιού , η όψη της οποίας μοιάζει με το δικό μας σώμα , είναι η τελειότητα της φύσης . Το ακούς , άνθρωπε μου ; Είσαι η τελειότητα της φύσης . Και οι “ατέλειες ” που βρίσκουν οι άλλοι πάνω σου , είναι αυτές που σε καθιστούν το τελειότερο δημιούργημα της φύσης ! 

 Για να ξαναγυρίσουμε στις άθλιες δηλώσεις που ορισμένοι άνθρωποι επικροτούν , οι τρίχες μας υπάρχουν εκ φύσεως. Υπάρχουν εκεί για κάποιον λόγο. Αν εμείς θέλουμε να τις βγάζουμε , δικό μας πρόβλημα. Αν εμείς δεν θέλουμε , δεν πέφτει λόγος σε κανέναν . Γύρνα το βλέμμα σου για να κοιτάξεις το δικό σου τέλειο σώμα που αγγίζει τα πρότυπα ομορφιάς σου και άσε το δικό μου , γεμάτο τρίχες , να μην φτάνει ούτε στο ελάχιστο την “τελειότητα ” του δικού σου. Εγώ όμως , αισθάνομαι καλά μέσα σε αυτό και χαίρομαι που η φύση έβαλε τα δυνατά της για να με σφυρηλατήσει. Όσο make up και αν βάλεις, όσο ξυρισμένο σώμα και αν έχεις , όσο τέλειο και αν είναι , οι ανασφάλειες σου παραμένουν και δυστυχώς αγγίζουν και την δική μου υπόσταση. Όμως , ήρθε η ώρα να βάλουμε μερικά πράγματα στην θέση τους. Κουμάντο στο σώμα σου , όχι στους άλλους. Αν σε χαλάει η όψη κάποιου σώματος , γύρνα από την άλλη και φάε μια μπανάνα για να διατηρήσεις το καλλίγραμμο κορμί σου. Εγώ και η κάθε εγώ ας καθίσουμε με μια σακουλάρα πατατάκια και μετά θα γκρινιάξουμε που πρήστηκε η κοιλιά μας. Γιατί έτσι μας αρέσει! Την τελειότητα που αναζητείς , ποτέ σου δεν θα την βρεις , γιατί το σώμα σου δεν θέλει άλλο τελειότητα. Το σώμα θα σου πει φτάνει , θέλω μια ανάσα , μια στάση , ένα pit stop. Το σώμα σου θέλει αγάπη , θέλει φροντίδα και πάνω από όλα Α Π Ο Δ Ο Χ Η .  

Για τους έξυπνους που θα θελήσουν να υποστηρίξουν τέτοιες παλαιολιθικές αντιλήψεις, για εκείνους που αναζητούν το τέλειο ( ενώ δεν είναι ικανοί να το κρατήσουν ) , για τις γυναίκες που σιχαίνονται τα αξύριστα πόδια και δεν μπορούν την “νέα αυτή μόδα ” , για όλους τους ανθρώπους που επειδή δεν έχουν κυτταρίτιδα , αποφασίζουν να κομπλάρουν τους υπόλοιπους, που έχουν. Το μεγαλύτερο παράδειγμα γύρω σας είναι η οικογένεια. Κοιτάξτε την μητέρα σας , την γιαγιά σας. Κοιτάξτε την φθορά του χρόνου που δεν αλλοίωσε ούτε στο μισό την ομορφιά που διαθέτουν. Και ας έχουν / δεν έχουν ραγάδες από τις γέννες στις οποίες υποβλήθηκαν προκειμένου να βγείτε εσείς και να έχετε και άποψη για τις ραγάδες των άλλων. Κοιτάξτε τον πατέρα σας / την μητέρα σας . Ας έχει / δεν έχει σημάδια από τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς , με τις οποίες εσύ μπόρεσες , ως παιδί , και επιβίωσες για να μπορείς να κρίνεις τα σημάδια στα χέρια των άλλων. Δεν υπάρχουν αντιαισθητικές τρίχες , δεν υπάρχουν αντιαισθητικά σημάδια και ραγάδες. Σε ένα περιβάλλον που καθημερινά βλέπεις πως αυτή είναι η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου , η Ίδια του η φύση , πως μπορείς να στηλιτεύεις ξένο κόσμο για την δική του;

Κορίτσια , αγόρια , άτομ@ όλων των κατηγοριών , με τρίχες , χωρίς τρίχες , με παραπάνω κιλά , με λιγότερα κιλά, με ό,τι και αν διαθέτετε στο σώμα σας. Είστε υπέροχοι ακριβώς όπως είστε . Βγείτε άφοβα και δείξτε την κυτταρίτιδα , γιατί είστε ένα υπέροχο και ζουμερό πορτοκάλι. Βγείτε άφοβα και δείξτε τις τρίχες στα πόδια , στην μασχάλη , στο αιδοίο, στο πηγούνι. Στολίζουν το γεμάτο αγάπη σώμα σας . Βγείτε έξω χωρίς να φοβάστε αν φαίνονται οι ραγάδες από το σορτς σας. Είναι η απόδειξη ότι εσείς είστε οι “τέλειοι ” και όχι αυτοί που τις κρίνουν. Άλλωστε ,τα κύματα της θάλασσας , με τα οποία μοιάζουν , μόνο να τα θαυμάσεις μπορείς… αγαπήστε τα χέρια , τα πόδια , το κεφάλι , το καθετί ξεχωριστό πάνω σας γιατί έτσι σας αξίζει. Και στο διάολο όλοι εκείνοι που σας κοιτούν με ξινισμένο βλέμμα. Εσείς να είστε ευτυχισμένοι. Και πιστέψτε με , πιο ευτυχισμένοι και πιο τέλειοι από όταν θα φορέσετε το χαμόγελο σας και θα βγείτε έξω , χωρίς να σας ενδιαφέρει αν έχετε τρίχες , ραγάδες , πανάδες και κτλ. , δεν θα είστε ποτέ ! Άδικα ψάχνουν το τέλειο εκείνοι που απορρίπτουν τις τρίχες. Εκείνοι είναι ικανοί να παρέμβουν άσχημα στην φύση προκειμένου να δημιουργήσουν την εικόνα του τέλειου που έχουν στο μυαλό τους . Αγαπήστε το κάθε πράγμα του σώματός σας ξεχωριστά , από την κορφή ως τα νύχια.  Το αξίζετε. Η μοναδικότητα του κάθε σώματος δεν θα συγκριθεί ποτέ , με το αψεγάδιαστο κορμί και πρόσωπο που κάτω από την τελειότητα κρύβουν την μικροψυχία της κριτικής . Άλλωστε , η νέα μόδα που θεωρούν το αξύριστο , για να λέμε και το στραβού το δίκαιο , δεν είναι μόδα , αλλά η απαρχή της ανθρώπινης ύπαρξης . Εκτός αν πιστεύουν ότι οι homo sapiens χρησιμοποιούσαν ξυραφάκια στην αρχαιότητα… Πάρτε το χέρι σας . Σηκώστε το και με απαλές κινήσεις , χαϊδέψτε τις ραγάδες σας  , την κυτταρίτιδα , τις τρίχες στο στέρνο σας . Αγκαλιάστε το πόδι σας και νιώστε την θέρμη που εκπέμπουν οι τρίχες , τις οποίες με μανία η κοινωνία θέλει να τις ξεριζώσει. Χαϊδέψτε το σώμα σας , γιατί αυτό είναι το μόνο που θέλει . Δεν θέλει ούτε αισθητικές επεμβάσεις , ούτε δίαιτες , ούτε ξύρισμα και αποτριχώσεις. Το σώμα αναζητά την δική σας αγάπη που θα το αναδείξει. Και να το θυμάστε : μεγαλύτερη περιποίηση από την αγάπη που εσείς οφείλετε να δείξετε  , για το σώμα σας , δεν θα υπάρξει ποτέ ! ….

Το παρόν κείμενο είναι απάντηση προς όλους εκείνους που ξεσηκώθηκαν για τις αξύριστες μασχάλες , και τα αξύριστα πόδια . Αυτή η νοσηρή νοοτροπία που προβάλλετε  , ήρθε η ώρα , να αποβληθεί από την κοινωνία για να μπορέσουμε επιτέλους να θεωρούμαστε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Ι !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Τεχνική Jigsaw

Με την εφαρμογή της τεχνικής Jigsaw (στρατηγική παζλ ή εργασία σε ομάδες ειδημόνων), νοείται μια στρατηγική συνεργατικής μάθησης, μια διαπολιτισμική πρακτική διδασκαλίας, στην οποία δια μέσω ποικίλων διερευνητικών δραστηριοτήτων προελαύνει η ανάπτυξη της ανοχής και της ενσυναίσθησης.

Εν συνεχεία, προβάλλεται το σκεπτικό της διδακτικής προσέγγισης. Επιπλέον, περιγράφονται τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα, το γνωστικό αντικείμενο και οι δραστηριότητες που εκτελούν οι μαθητές, καθώς και παρουσιάζεται η αποτίμηση και η αξιολόγηση της εφαρμογής.

Υφίστανται δυο τύποι ομάδας. Αφενός, η ομάδα βάσης, όπου κάθε μέλος της αναλαμβάνει να μελετήσει έναν επιμέρους τομέα, και αφετέρου η εξειδικευμένη ομάδα, που απαρτίζεται από τους μαθητές των αρχικών ομάδων, έναν από κάθε ομάδα ως εκπρόσωπος. Αρχικά, οι ομάδες αποκτούν και καταθέτουν γνώσεις στο εκάστοτε γνωστικό αντικείμενο, και έπειτα μελετούν από κοινού την εξειδικευμένη γνώση. Εφεξής, επιστρέφουν στις αρχικές τους ομάδες, ώστε να ανταλλάξουν την αποκτηθείσα γνώση παρέχοντας, έτσι, την ευκαιρία να γνωρίσει η ολομέλεια της τάξης όλες τις πτυχές του μαθησιακού αντικειμένου.

Η προαναφερθείσα διαδικασία λαμβάνει χώρα σε μια σειρά βημάτων:

Βήμα 1ο:
Αφού συλλεχθεί το υλικό από τους εκπαιδευτικούς, αποπειράται -εν συντομία- η διάκριση των διαστάσεων και των επιμέρους θεμάτων του ζητήματος. Ο απώτερος σκοπός έγκειται στον προβληματισμό των μαθητών και στην επαφή τους με το κατάλληλο λεξιλόγιο και τις στρατηγικές προσέγγισης του κειμένου.

Βήμα 2ο:
Χωρίζονται οι μαθητές σε μικρότερες ομάδες και μοιράζονται τα προς μελέτη θέματα, με πανταχού παρουσία του εκάστοτε εκπαιδευτικού για την επικείμενη στήριξη ανάλογα με τις ανάγκες και τη δυσκολία του θέματος. Κατόπιν, σχηματίζεται ο δεύτερος τύπος ομάδας, η «εξειδικευμένη», με έναν εκπρόσωπο από κάθε μια.

Βήμα 3ο:
Τα μέλη της ομάδας αυτής συνδιαλέγονται, πιθανώς και να αναζητήσουν επιπλέον στοιχεία μέσω βιβλιοθήκης, διαδικτύου, εγκυκλοπαίδειας.

Βήμα 4ο:
Αναδιοργανώνεται η τάξη προκειμένου οι εκπρόσωποι αυτοί να επιστρέψουν στις αρχικές ομάδες για να μεταφέρουν τις γνώσεις που αποκόμισαν στα υπόλοιπα μέλη.

Βήμα 5ο:
Οι εκπαιδευτικοί βοηθούν τους μαθητές να συνθέσουν την παρουσίασή τους, και μετά μέσα από ερωτήσεις οδηγούν τη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια βάση του εκάστοτε θέματος.

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




ΑΠΟΨΕΙΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΩΝ

Κατά την περίοδο των νομάδων και καρποσυλλεκτών, υπήρχαν απόψεις ηθικής και κανόνων, αλλά ήταν προφανώς λίγες και χαλαρές. Στις χιλιετίες της Γεωργικής Επανάστασης που ακολούθησαν, οι γεωργοί χρειάστηκε να λύσουν προβλήματα, που μέχρι και σήμερα απασχολούν, αφού αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, και αναζητούν νέες λύσεις.

Σαφώς, την εποχή εκείνη, η ανθρωπότητα χαρακτηριζόταν από στενές επαφές και σχέσεις ιδίως στα σημεία της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ανατολικής Τουρκίας, όπου και ήταν ανάγκη να οργανωθούν οι κοινωνίες και να αποφασιστούν κανόνες και νόμοι. Συνεπώς, έπρεπε να τεθούν και μάλιστα να τηρηθούν, επιφέροντας τις αντίστοιχες ποινές, όπως τιμωρία, φυλακή, ραβδισμούς και, φυσικά, δικαστήρια που αποφαίνονται ποιος είναι αθώος, ένοχος και πώς τιμωρείται.

Λόγου χάρη, γύρω στο 2200 π.Χ. στην περιοχή της Ουρ στη Μεσοποταμία έχει διασωθεί σύνολο νόμων, καθώς και μνεία δικαστηρίων, που λειτουργούν με δικαστή, μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Την εποχή αυτή αρχίζει η κωδικοποίηση και η καταγραφή των νόμων, παρακολουθώντας το αίσθημα δικαίου και τις αγωνίες για την λειτουργία της κοινωνίας.

ΧΑΜΟΥΡΑΜΠΙ
Πρόκειται για μια περίφημη συλλογή νόμων των Βαβυλωνίων του 1800 π.Χ.. Οι νόμοι είναι 300 και προβλέπουν τιμωρίες και απαγορεύσεις για ποικίλους τύπους αδικημάτων, μεταξύ των οποίων κεντρική θέση κατέχει η έννοια του «κλέβω». Οι τιμωρίες είναι πολύ βαριές, ποινές σε αμοιβή, πρόστιμο, φυλάκιση, αλλά κυρίως ραβδισμοί, αποκοπή χεριών και, συλλήβδην, μελών του σώματος.

Στο σημείο αυτό κρίνεται σημαντικό να αναφερθεί ότι η έννοια αυτή δημιουργείται, διότι έχει παραχθεί η έννοια του «έχω», της κατοχής, της ιδιοκτησίας. Ως νομάδες, καρποσυλλέκτες και κυνηγοί, δεν υπήρχε περιουσία για την αποστροφή προς την κλοπή. Μολαταύτα, οι γεωργοί διαθέτουν πια αποθέματα, αποθηκεύουν, έχουν αντικείμενα στην ιδιοκτησία τους. Εξ αυτού, επικρατεί και αγωνία ως προς το πώς μέλει να προστατευτεί η περιουσία και προβλέπονται τιμωρίες.

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Review στην σειρά «El Inocente» στο Netflix.

Όλοι βλέπουμε σειρές, όλοι βλέπουμε ταινίες και διαμορφώνουμε άποψη για αυτές. Το παρόν άρθρο λοιπόν είναι πιο πολύ γνώμη για μια ενδιαφέρουσα σειρά και δεν διεκδικώ εγώ προσωπικά τον τίτλο του «κριτικού ταινιών/σειρών», προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Ακόμα, να αναφερθεί εκ των προτέρων, ότι στο παρόν κείμενο δεν υπάρχουν spoiler.

Μετά από αυτόν τον ίσως και όχι αναγκαίο πρόλογο, πάμε στην σειρά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα φρέσκια ισπανική σειρά μιας σεζόν που ανέβηκε πριν από λιγότερο από έναν μήνα στην πλατφόρμα. Την υπογράφει ο Oriol Paulo, οποίος μας έχει δώσει και άλλα εξαιρετικά θρίλερ, όπως το El Cuerpo(2012), το Contratiempo(2016, Αόρατος Επισκέπτης) και το Durante La Tormenta(2018, Η Οφθαλμαπάτη), με τα τελευταία δύο να βρίσκονται επίσης στην ίδια πλατφόρμα. Κάνει εξαιρετική δουλειά στην σκηνοθεσία. Το σενάριο βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Harlan Coben, του 2005.

Η σειρά ακολουθεί τον πρωταγωνιστή Mateo Vidal, έναν νέο άνθρωπο με όνειρο να γίνει ένας σπουδαίος δικηγόρος, που πληρώνει ένα θανατηφόρο ατύχημα, για το οποίο φυλακίστηκε και τώρα, μετά την αποφυλάκισή του, προσπαθεί να βρει μια δεύτερη ευκαιρία για να συνεχίσει την ζωή του από εκεί που την άφησε. Ωστόσο, όσο βρίσκεται στην φυλακή, η μοίρα του επιφυλάσσει την απώλεια των κοντινών του ανθρώπων. Στη νέα του ζωή έχει για συνοδοιπόρο του την Olivia Costa, μια όμορφη γυναίκα, με άγνωστο παρελθόν. Εξαρχής, δημιουργούνται κάποια ερωτήματα για το τυχαίο της συνάντησής τους. Η Olivia δέχεται ένα τηλεφώνημα, το οποίο, πυροδοτεί την δράση και οδηγεί σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο παιχνίδι.

Παράλληλα με την κεντρική πλοκή, βλέπουμε και μια φιλόδοξη αστυνομικό, την Lorena Ortiz, η οποία προσπαθεί με ζήλο να λύσει μια, φαινομενικά άσχετη με την κεντρική πλοκή, υπόθεση. Στην υπόθεση αυτή προσπαθεί διακαώς να παρέμβει ο Teo Agilar, ένας αστυνομικός από την Μονάδα Ειδικών Εγκλημάτων. Υπάρχουν και άλλα δευτερεύοντα πρόσωπα, τα οποία όμως στην πορεία της σειράς, παίζουν σημαντικό ρόλο.

Αυτά τα δύο νήματα πλέκονται παράλληλα και αρχικά, μοιάζουν άσχετα, στην πορεία όμως διαφαίνονται οι συνδέσεις και συσχετισμοί. Τα πρώτα δύο επεισόδια μοιάζουν εντελώς άσχετα μέχρι το σημείο σύνδεσης, σε τέτοιο βαθμό που αναρωτήθηκα αν έχω βάλει την σωστή σειρά κατά την παρακολούθηση του 2ου επεισοδίου! Οι αναδρομές είναι συχνές και κάποιες φορές κάπως απότομες, αλλά χωρίς να σε αποσυντονίζουν.

Στην διαδρομή προς την επίλυση του μυστηρίου, τίθενται διαρκώς νέα δεδομένα, υπάρχουν πολλά πάνω κάτω, στιγμές δράσης στο παρόν αλλά και στο παρελθόν. Διάφορα ένοχα μυστικά που αποκαλύπτονται, θέτουν νέα ερωτήματα, πράγμα που σε κρατάει σε μια διαρκή εγρήγορση. Οι ανατροπές είναι συχνές και μέχρι και το τέλος της σειράς. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της κατάλληλης παρουσίασης της κατάστασης, ώστε να έρχονται στο φως κάποια στοιχεία, αφήνοντας όμως κάποια κενά σημεία. Έτσι, διαρκώς βρισκόμαστε σε υποψίες για τους πρωταγωνιστές και όσα ενδεχομένως κρύβουν.

Οι πρωταγωνιστές σκιαγραφούνται βαθμηδόν και με έξυπνο τρόπο, αλλά σε βάθος στο σύνολο της σειράς. Μάλιστα, στην αρχή πολλών επεισοδίων, βλέπουμε κάθε φορά κάποιον από τους πρωταγωνιστές να δρα σιωπηλός και μια φωνή, σε δεύτερο πρόσωπο απευθύνεται στο πρόσωπο που βλέπουμε, σαν να πρόκειται για την συνείδησή του, και μας φωτίζει κάποιες λεπτομέρειες. Αυτό είναι μια εξαιρετικά έξυπνη πρακτική από τον σκηνοθέτη.

Ως θέματα πίσω από την υπόθεση, τίθεται η ηθική, που υπάρχει στο παρασκήνιο της δράσης των ηρώων και διαρκώς μας δίνει αφορμές για σκέψη σχετικά με τα πραγματικά κίνητρα των ηρώων και στο τέλος, μας μένει ένα ερώτημα για την ευμεταβλητότητά της. Επίσης, κύριο ερώτημα είναι το κατά πόσο κάθε άνθρωπος δικαιούται να αφήσει το παρελθόν πίσω του και να κάνει μια νέα αρχή, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία, όσο ενοχοποιημένο παρελθόν και αν έχει και κατά πόσο μπορεί να ενταχθεί αποτελεσματικά πίσω στην κοινωνία.

Συμπερασματικά, είναι μια σειρά που την προτείνω ανεπιφύλακτα, διότι και αισθητικά αλλά και θεματικά ξεχωρίζει και λόγω της δράσης της, την παρακολουθείς με μεγάλη αγωνία για το παρακάτω. Άλλωστε, είναι σειρά μιας σεζόν, οπότε είναι εύκολο να την δει ο καθένας.

Γιώργος Τσαμήτρος




Μελοποιημένα ποιήματα

Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις την αριστουργηματική ελληνική ποίηση με τους ρυθμούς του έντεχνου, παραδοσιακού ή ροκ τραγουδιού;

Την απάντηση την αφήνουνε να την κρίνετε εσείς, καθώς σας παραθέτουμε 9 τραγούδια-ποίηση, ώστε να διευρύνετε τους μουσικούς σας ορίζοντες, αλλά και για να γνωρίσετε καλύτερα τον μεγαλειώδη πολιτισμό μας, μέσα από αυτά τα μαγευτικά μελοποιημένα ποιήματα:

«Γουίλι ο μαύρος θερμαστής», Νίκος Καββαδίας

Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Καββαδίας έχει κάνει αισθητή την παρουσία του στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, καθώς τα περισσότερα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Ένα από τα ποιήματα αυτά είναι και το «Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί» , από την πρώτη συλλογή του Νίκου Καββαδία με όνομα «Μαραμπού», η οποία κυκλοφόρησε το 1933.

Η μελοποίηση Θάνου Μικρούτσικου μετατρέπει το ποίημα σε ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ροκ τραγούδια, με ερμηνευτή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει τραγουδήσει αρκετούς ακόμη στίχους ποιητών. Η χαρακτηριστική ροκ χροιά του Βασίλη Παπακωνσταντίνου προσδίδει στο ποίημα όλο τον δυναμισμό που του αρμόζει.

«Θεσσαλονίκη ΙΙ», Νίκος Καββαδίας

Ο Νίκος Καββαδίας αγαπούσε πολύ τη Θεσσαλονίκη. Αυτό φαίνεται και μέσα από τα ποιήματά του, αφού έχει αφιερώσει δύο ποιήματα στην ερωτική αυτή πόλη. Αν και ταξίδεψε σε πολλά μέρη η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη που τον ενέπνεε. Ήταν δεμένος με την θάλασσα, με το λιμάνι, ίσως γιατί ο ίδιος υπήρξε ναυτικός. Η μαγική ταξιδιωτική περιγραφή του Νίκου Καββαδία, αναμειγμένη με την απλότητα των καθημερινών εικόνων χαρακτηρίζουν το ποίημα «Θεσσαλονίκη ΙΙ».

Ένα ποίημα από τη συλλογή «Τραβέρσο» (1975), το οποίο μελοποίησαν οι Ξέμπαρκοι το 1934, δημιουργώντας ένα υπέροχο μουσικό άσμα που συναρπάζει τους λάτρες του έντεχνου τραγουδιού και όχι μόνο!

«Βράδυ», Κώστας Καρυωτάκης

Η μελαγχολική διάθεση που διαποτίζει τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη μετουσιώνεται επίσης σε μελοποιημένα άσματα. Το 1982 η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί 13 ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη και δημιουργεί το άλμπουμ «Καρυωτάκης – 13 τραγούδια», το οποίο κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ελληνική δισκογραφία.

Η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει ένα από τα πιο εμβληματικά, μελοποιημένα ποιήματα του άλμπουμ, το «Βράδυ», που ανήκει στην ποιητική συλλογή Ελεγεία και σάτιρες(1927). Πρόκειται για ένα ποίημα επηρεασμένο από το πνεύμα του νεοσυμβολισμού, όπως φανερώνουν οι υποβλητικές εικόνες, η μελαγχολία αλλά και η μουσικότητα των στίχων.

«Ερωτόκριτος», Βιτσέντζος Κορνάρος

Ο Ερωτόκριτος πρόκειται για ένα από τα πιο κλασικά και πιο δημοφιλή έργα, αφού μας διηγείται, με αρκετά διαχρονικό τρόπο, μια ιστορία αγάπης που συνδυάζει επίσης τη φιλία και το οικογενειακό περιβάλλον. Ποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει καλύτερα το αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου από τον Γιάννη Ξυλούρη;

Ο Γιάννης Ξυλούρης, η φωνή της Κρήτης, τραγουδά ελαφρώς παραλλαγμένα τους στίχους που έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος, χωρίς όμως να παραλείπει να αποδώσει την παραστατικότητα και την ζωντάνια που πρεσβεύει το εξαίσιο αυτό ποίημα.

Μία ακόμη μοναδική ερμηνεία είναι εκείνη του Γιάννη Χαρούλη που κυκλοφόρησε το 2015, από το άλμπουμ «Χίλια Καλώς εσμίξαμε» – Live στο Λυκαβηττό .

«Εμένα οι φίλοι μου», Κατερίνα Γώγου

Γνωρίσαμε και αγαπήσαμε την Κατερίνα Γώγου μέσα από τις ταινίες της Φίνος Φιλμς. Η Κατερίνα Γώγου χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως παιδί-θαύμα, αφού σε ηλικία μόλις 5 ετών ξεκίνησε να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις. Παρόλα αυτά, δεν πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια, ελέω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Από ταλαντούχα ηθοποιός η Κατερίνα Γώγου μετατρέπεται σε επαναστατική ποιήτρια, που αρχίζει να γράφει «για τον εαυτό μου, από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή», όπως η ίδια δήλωνε.

Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα της είναι το «Εμένα οι φίλοι μου» που μελοποιήθηκε το 1998 από τους Magic de Spell, οι οποίοι ερμήνευσαν το κομμάτι με τον Σωκράτη Μάλαμα προσθέτοντας ένα ακόμη διαμάντι στην ελληνική ροκ μουσική σκηνή.

«Σπασμένο Καράβι», Γιάννης Σκαρίμπας

Το 1936, Γιάννης Σκαρίμπας, εξωτερικεύει τις ψυχικές του εικόνες και συνθέτει το Σπασμένο Καράβι, από την ποιητική συλλογή «Ουλαλούμ». Οι στίχοι του ποιήματος ακούγονται πιο δυνατά στους ανθρώπους που επιλέγουν την μοναξιά τους, καθώς ο Γιάννης Σκαρίμπας μας ταξιδεύει σε ένα άψυχο τοπίο, σε έναν ακίνητο κόσμο, όπου το μόνο ζωντανό ον εκεί, είναι ο μοναχικός άνθρωπος.

Τους μαγικούς αυτούς στίχους μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός και σε συνδυασμό με την υπέροχη ερμηνεία του Δημήτρη Μπάση, με την Κατερίνα Νιτσοπούλου στα φωνητικά, δημιούργησαν ένα διαχρονικό αριστούργημα που συνάντησε τεράστια επιτυχία.

«Το παράπονο», Οδυσσέας Ελύτης

Από την λίστα αυτή δεν θα μπορούσε να λείπει κάποιο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Αναμφίβολα πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, αφού βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας ποιητής που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ.

Αρκετά από τα ποιήματά του έγιναν στίχοι τραγουδιών, όμως αυτό που ξεχωρίσαμε είναι το «Παράπονο» από τη συλλογή Τα Ρω του έρωτα (1972), το οποίο μελοποίησε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. H Ελευθερία Αρβανιτάκη, η ερμηνεύτρια του τραγουδιού έχει δηλώσει πως το «Παράπονο» της άλλαξε την ζωή, καθώς αναπολεί με συγκίνηση την στιγμή που ο Οδυσσέας Ελύτης έδωσε την έγκριση για να μελοποιηθεί το τραγούδι που θα απογείωνε την λαμπρή καριέρα της.

«Ερωτικό», Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ζούσε μια ζωή προκλητική για τη συντηρητική κοινωνία της εποχής εκείνης, αν και ήταν αρκετά διακριτικός, κλεισμένος στον εαυτό του και συγκρατημένος, μέχρι και τη στιγμή που αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Το 1928, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, συνέθεσε το «Ερωτικό», αφιερωμένο στην μεγάλη αγάπη του, τον Κώστα Γκίκα. Μάλιστα το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας», μαρτυρώντας παράλληλα την ερωτική απογοήτευση και την θλίψη που ένοιωθε ο ποιητής, φέρνοντας στο μυαλό του το πρόσωπο του αγαπημένου του.

Το γεμάτο αυτό ευαισθησία ποίημα, μελοποιήθηκε από τον Νίκο Ξυδάκη και το τραγούδησε με μαγευτικό τρόπο η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί δημιούργησαν ένα από τα πιο όμορφα, ερωτικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας.

«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», Νίκος Γκάτσος

Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου…Ένα αρκετά γνωστό και πανέμορφο τραγούδι που έχει αγαπηθεί από γενιές και γενιές. Οι στίχοι του σπουδαίου Νίκου Γκάτσου και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, δημιουργούν ένα άσμα που αγγίζει την ψυχή κάθε μουσικόφιλου! Η μελωδία του τραγουδιού γράφτηκε το Νοέμβριο του 1958 στο Παρίσι και χρησιμοποιήθηκε για την αγγλοϊσπανική ταινία του Μισέλ Πάουελ, «Honeymoon».

Η πρώτη ερμηνεύτρια του μελοποιημένου αυτού ποιήματος ήταν η μοναδική Γιοβάνα. Έπειτα ερμηνεύτηκε από διάφορους σπουδαίους καλλιτέχνες, ακόμη και στο εξωτερικό. Διεθνώς ακούγεται ως «Honeymoon song», σε στίχους του Γουίλιαμ Σάνσομ, με την ερμηνεία του Μαρίνο Μαρίνι μαζί με το κουαρτέτο του.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το «Honeymoon song» ερμηνεύθηκε και από τους Beatles! Οι Τζον Λένον και Πολ Μακ Κάρτνεϊ, αποφάσισαν να ξαναηχογραφήσουν το κομμάτι , το 1963, για τον κύκλο ραδιοακροαμάτων «Pop Go The Beatles» που ετοίμαζαν τότε για το BBC, αφήνοντας το προσωπικό τους στιλ στο τραγούδι με τις ελληνικές ρίζες.




Προγραμματίζω, δεν σχεδιάζω

Δεν είπε κανείς να μην βγάζουμε ένα πρόγραμμα, να μην σχεδιάζουμε όμως. Όλα ούτως ή άλλως στο περίπου γίνονται.  Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας είναι η ίδια η αλλαγή. Το να έχεις ένα πρόγραμμα,  απλά σου δίνει το περιθώριο να αποφύγεις ουρανοκατέβατες εκπλήξεις.  Να προλάβεις  να αντιδράσεις όσο πιο ορθά γίνεται στις ξαφνικές εμφανίσεις.  Όταν τα αφήνουμε όλα και γίνονται ένας στενός κορσές, δεν θα έχουμε και πολλά περιθώρια για τυχαία συμβάντα.

Η καθημερινότητα είναι αρκετά γεμάτη, και ένα τυχαίο γεγονός, είναι το κερασάκι στην τούρτα, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει από το πουθενά να αγχώνεται. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα πρόβλημα στην ζωή μας. Ξυπνάμε, το πρωί,  ήδη με προβλήματα, μόνο και μόνο από το άγχος. Οπότε για να μην ζούμε με ένα διαρκές άγχος, που έχει γίνει ρουτίνα, το να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα, για εμάς και μόνο, μας απελευθερώνει άμεσος από κάτι περιττό.  Και κυρίως γιατί οι εκπλήξεις και τα τυχαία συμβάντα δεν ξέρεις το είδος της φύσης τους. Ότι και να είναι, καλής ή κακής φύσεως, και πάλι χρειάζονται επιπλέον χρόνο,  εκτός του προγράμματος σου δηλαδή, με αποτέλεσμα να στριμώξεις όλο και περισσότερο το πρόγραμμα της ημέρας σου, για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και στην καινούργια προστιθέμενη έκπληξη.

Η ζωή είναι αυτή που είναι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εκτιμάμε και τους εαυτούς μας περισσότερο, για να μας φαίνονται όλα φυσιολογικά ακόμα και στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Σίγουρα στην διαχείριση του χρόνου, έχουμε και εμείς λόγο, γιατί μιλάμε για τις ζωές μας, και ας κυλάει εκείνος με δικό του χρονοδιάγραμμα. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, <ένα πράγμα την φορά>.

Μιας και μάθαμε να τρέχουμε όλη μέρα, από την μια ασχολία στην άλλη, το να παίρνουμε μια-μια τις υποχρεώσεις, διευκολύνουμε την διαδικασία λήψης αποφάσεων, που μας δίνει την ευχέρεια να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι σε ένα δίλημμα, σε μια διασταύρωση την φορά.

 Προγραμματίζουμε τον χρόνο μας πάντα σε μικρή απόσταση, για να μην χαθούμε στον χωροχρόνο, και μετά περιμένουμε για ένα θαύμα. Η ζωή στο παρόν δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά αυτό σημαίνει να προγραμματίζεις,  να ζεις στο παρόν με ότι έχει ο καθένας.

Ιωάννα Γκαβριλίου