1

Όταν όλα είναι όμορφα και δεν το βλέπεις

Είμαι σίγουρη ,όπως όλοι μας, περιμέναμε την στιγμή του πρώτου ταξιδιού. Ακόμη και ένα δίωρο διαδρομής, ταξίδι θεωρείται. Επιτέλους βγήκες έξω από τα τοίχοι, να συνέλθει ο εγκέφαλος.  Σχεδόν τόσο  απρόοπτο, σαν να σε έσπρωξε κάτι μέσα σου, να φύγεις επιτέλους.  Δεν το πολυσκέφτεσαι, και λες ναι το χρειάζομαι, θα φύγω και ότι γίνει.

Σαν ψέμα φυσικά όλη αυτή η εξόρμηση, μέχρι την στιγμή που έχεις ξαπλώσει στον καναπέ του νοικιαζόμενου  δωματίου. Και εκεί που προσπαθείς να καταλάβεις που είσαι και τι συμβαίνει, ακούς τα κύματα της θάλασσας και <<λες που είμαι>>. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και βλέπεις απέναντι τα φώτα της πόλης, να φωτίζει το λιμάνι της πόλης που μοιάζει με αστερόπλοιο. Τα ζεστά φώτα, στο απόλυτο απέραντο σκοτάδι, είναι σαν να βλέπεις την εισαγωγή ταινιών της Disneyland.  Είσαι στην γωνιά της πόλης, με τα κύματα κάτω από τα πόδια σου και λες ναι εδώ είμαι.

Ξανά μπαίνεις στο δωμάτιο και ξαπλώνεις στα λευκά σιδερωμένα σεντόνια, και αναρωτιέσαι,<< όλα είναι όμορφα, απλά δεν το βλέπω>>. Άλλαξες περιβάλλον και δεν το κατάλαβες. Επικρατεί μια όμορφη πραγματικότητα, και όλα αυτά επειδή, αυτήν την φορά διάλεξες εσένα. Κανείς δεν είπε, ότι αυτή η ζωή είναι άδικη ή δίκαιη. Είναι αυτή που είναι. Ανάλογα όμως και τι επιλέγεις να βλέπεις. Πήρες μια αστραπιαία απόφαση, και τώρα μένει απλά να δεις αυτό που διάλεξες, ότι σου Αξίζει.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ξεχνάμε αυτά που κάναμε και κοιτάμε μόνο αυτά που δεν κάναμε και δεν τα έχουμε. Δεν θα μπορούσες να βρίσκεσαι αλλού καλύτερα, μεσοβδόμαδα. Ήλιος, θάλασσα, ηρεμία, όμορφους ανθρώπους, και φυσικά καλό φαί. Φίλους που καιρός πέρασε από την τελευταία αντάμωση. Μία άλλη ζωή, με άλλες αναμνήσεις.

Είναι όλα τόσο όμορφα, επειδή ήρθες για να χτίσεις καινούργιες αναμνήσεις. Η απόλυτη απόλαυση, όταν συνειδητοποιείς πόσο όμορφα είναι όλα. Εκείνη την στιγμή αποφασίζεις να είσαι χαρούμενος-ικανοποιημένος.

Είσαι κάθε μέρα τόσο στενά χωμένος στην συνήθεια, που χάνεις την άλλη όψη του νομίσματος.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Μια ήσυχη μέρα

Τουλάχιστον στην δική μου γειτονιά, οι ήσυχες μέρες είναι και δεν είναι. Δεν περίμενα ποτέ να θέλω όντως μια ήσυχη μέρα. Όταν λέμε ήσυχη, εννοούμε με όλη της την έννοια. Η μόνη φασαρία να είναι μόνο τα πουλάκια και ο άνεμος.  

Ποτέ δεν είχα απαίτηση τα ρεπό μου, να είναι κάποια συγκεκριμένη μέρα, δεν με ενδιέφερε, όλες οι μέρες μου φαίνονταν ίδιες. Μέχρι πέρσι. Ανακάλυψα ότι η μόνη μέρα που θέλω να ξεκουράζομαι είναι η Κυριακή. Δεν ήξερα γιατί ντε και καλά ήθελα την Κυριακή. Μέχρι που παρατήρησα πόσο ήσυχη ήταν η γειτονιά τις Κυριακές. Αν και σε κεντρικό δρόμο, με κάποιο μυστήριο τρόπο τις Κυριακές επικρατεί μια  εκκωφαντική ησυχία.  

Η ξεκούραση του σώματος δεν σημαίνει απαραίτητα μόνο σωματική ξεκούραση. Αυτό που κουράζεται περισσότερο και εκδηλώνεται μέσω του σώματος, είναι η ψυχή μας, το μέσα μας. Εκείνο είναι που όταν φτάνει στα άκρα ζητάει βοήθεια από το σώμα. Το περιβάλλον φυσικά, που βρίσκεται στην διάθεση μας, για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία σωστά, είναι το λεγόμενο <<σπίτι>> μας. Η επιλογή του σπιτιού μας θα έπρεπε να είναι τόσο προσεκτική που σε κάθε δυσκολία να λέμε, <<πάω σπίτι να ηρεμήσω>>.

Η ζωή έτσι όπως είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, πρέπει να έχουμε διαλέξει και τα κατάλληλα εργαλεία για να βγούμε νικητές. Τόσα χρόνια, και τόσα πολλά σπίτια, σε κανένα δεν ένιωσα αυτήν την ηρεμία που νιώθω πλέον σε αυτό το σπίτι, και κυρίως τις Κυριακές. Οι Κυριακές γίνανε οι αγαπημένες μου μέρες.  Η μόνη μέρα που για κάποιο λόγο το μυαλό και το σώμα σαν να έχουν αποσυντεθεί από όλη την γύρο πραγματικότητα. Ξυπνάω το πρωί και σαν να έχω μια αίσθηση ελευθερίας από όλα.

Μια ήσυχη μέρα είναι το λιγότερο που χρειάζεται ο άνθρωπος σε όλη τρέλα που ονομάζει ζωή. Είναι πολύ υποβαθμισμένη η ησυχία πλέον σαν έννοια. Όλοι προτιμούν την φασαρία, για να αποφύγουν την επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο, που κάθε μέρα τον θάβουν όλο και πιο βαθιά γιατί δεν αντέχουν να τον δουν κατάματα.  

Μια ήσυχη μέρα είναι θησαυρός για την ψυχή μας, αλλά και για το σώμα μας. Οι μπαταρίες θέλουν φόρτιση που και που, και δεν είναι κακό να λέμε ότι θέλω ησυχία. Απόλυτη ησυχία όμως. Καμία φωνή, κανέναν περιττό ήχο. Μόνο εσύ και το συνειδητό σου.    

Ιωάννα Γκαβριλίου




Αξιοσημείωτα quotes από το ΚΛΑΜΠ των 5π.μ

Εικόνα του ΚΛΑΜΠ των 5π.μ

Γειά σας καλοί μου αναγώστες. (Hi mum)

Το ΚΛΑΜΠ των 5π.μ μας εξηγεί με ποιο τρόπο μπορούμε να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας ξυπνώντας πρίν ανατήλει ο ήλιος. Ο συγγραφέας Ρόμπιν Σάρμα, διατυπώνει μέσα από μια σειρά γεγονότων, την μυστική του φόρμουλα με την οποία έχει εκπαιδεύσει χιλιάδες στελέχη επιχειρήσεων ισχυριζόμενος πως, με την καθημερινή εφαρμογή μιας ρουτίνας,την οποία ακολουθούν επι σειρά ετών οι μεγαλύτεροι ευεργέτες και πρωτοπόροι του κόσμου μας, μπορούμε να έχουμε καλοτυχία αλλά και αφθονία. Παρακάτω θα αναφέρω τις φράσεις οι οποίες μου έμειναν από την ανάγνωση του βιβλίου αυτοβελτίωσης. Κυρίως γιατί δεν θέλω να κάνω σπόιλ. Μιας και θα σας κάνω Infuence xD.

Not sponsored! 🙄

«Η έμπνευση τρέφεται από την απομόνωση»

«Δεν φοβάμαι έναν στρατό λεόντων με ηγέτη ένα πρόβατο. Φοβάμαι όμως έναν στρατό προβάτων με ηγέτη έναν λέοντα» – Μέγας Αλέξανδρος

«Να είσαι ο εαυτός σου. Τους υπόλοιπους τους έχουν πάρει άλλοι» – Όσκαρ Ουάιλντ

«Δεν υπάρχει θεσπέσια ομορφιά χωρίς κάτι περίεργο στις αναλογίες της»

«Όσο περισσότερο ξεφεύγει μια κοινωνία από την αλήθεια, τόσο περισσότερο μισεί και τους ανθρώπους που μιλούν ειλικρινά» – Tζόρτζ Όργουελ

«Τα ανομολόγητα συναισθήματα δεν πεθαίνουν ποτέ. Θάβονται ζωντανά, αλλά θα επιστρέψουν αργότερα με άσχημο τρόπο» – Ζίγκμουντ Φρόιντ

«Σχεδόν θα ήθελα να ήμαστε πεταλούδες και να ζούμε μόνο τρεις μέρες του καλοκαιριού – τρεις τέτοιες μέρες μαζί σου θα τις γέμιζα με περισσότερη απόλαυση από όση θα μπορούσε ποτέ να συγκεντρωθεί σε πενήντα συνηθισμένα χρόνια» – Τζόν Κίτς

«Μια κακή μέρα για τον εγωισμό μας, είναι μια σπουδαία μέρα για την ψυχή μας. Και αυτό που η φωνή του φόβου σου ισχυρίζεται πως είναι μια κακή εποχή, το φως της Σοφίας σου γνωρίζει ότι είναι ένα εξαίσιο δώρο.»

Φυσικά υπάρχουν πολλές ακόμη φράσεις στο ΚΛΑΜΠ των 5π.μ που θα σας κάνουν να αναλογιστείτε τις μέχρι τώρα συνήθειές σας. Εάν θέλετε να αλλάξετε την καθημερινή σας ρουτίνα και να αυξήσετε την παραγωγικότητά σας, αυτό το βιβλίο είναι σίγουρα ένα MUST για να ξεκινήσετε.

Προσωπικά μου άρεσε η εξήγηση του πώς η τεχνολογία καταστρέφει την δημιουργηκότητα σε ατομικό επίπεδο λόγω της κατάχρησης που κάνουμε στις μέρες μας. Αλλά και η αντίλειψη των πρωταγωνιστών στις νέες τεχνικές που επρόκειτο να μάθουν από τον νέο μέντορά τους.

Y.Γ Εννοείται πως δεν το έχω τελειώσει. Hate me suckerzzz 😎

Alex ✍🏻




Πως μεταφράζουμε εμείς την πίστη

Στην πραγματικότητα κανένας μας δεν έχει μια αληθινή πίστη, και αυτό  επειδή είμαστε άνθρωποι. Όσο προτέρημα, άλλο τόσο μειονέκτημα. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι τι θεωρούμε την στιγμή σωστό ή λάθος. Οπότε ανάλογα με τις περιστάσεις, θα γίνει το λάθος ή το  σωστό. Όποια απόφαση και αν παρθεί, για εκείνη την στιγμή είναι αυτό που έπρεπε να γίνει. Έχουμε δημιουργήσει το σωστό και το λάθος, ή το καλό και το κακό για να εξηγούμε τις πράξεις μας. Για να τις ξεχωρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί αν το σκεφτούμε λίγο παραπάνω ποτέ, κανείς δεν έχει απόλυτη πίστη σε κάτι, εκτός αν ξεμείνει στο τίποτα και δεν ξέρει προς τα πού να πάει, θυμάται ότι σε κάτι πιστεύει.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη, όταν έχουν αδειάσει οι μπαταρίες του και ψάχνει θετικό φορτίο για να έχει απόθεμα όταν  την ξανά αδειάσει με την ζωή που κάνει. Ζει σε ένα ψέμα, σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο. Φυσικά ο καθένας το ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι εκείνοι που εκτιμάνε τον θεό χωρίς υπερβολές, με την διαφορά ότι ξέρουν να διακρίνουν ότι είναι πάντα εκεί, ακόμα και όταν μοιάζει να μη είναι και  εκείνοι που μόνο στα χειρότερα τον ψάχνουν. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τον βλέπουν σαν δικαιολογία για να υπερβάλουν σε όλα εκείνα που υποτίθεται δεν υπερβάλουν λόγο των αγίων  ημερών.

Δεν είναι κατακριτέο, ο καθένας μπορεί να το εκδηλώνει όπως θέλει. Αρκεί να μην έρχονται σε κοινωνική αντιπαράθεση. Όλα τα είδη πίστεως  και  θρησκείας, εν τέλει  έχουν την ίδια βάση, τις ίδιες αρχές. Η πρακτική τους είναι διαφορετική. Σίγουρα πολλοί έχουν την ψυχική δύναμη να είναι αρκετά εγωιστές, νομίζοντας πως  θα τα καταφέρουν μόνοι τους, και στην έσχατη, φτάνουν στο όνομα του, σε όποια γλώσσα και αν τον φωνάξουν είναι ο ίδιος.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι και κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους, ότι δεν είναι ο θεός εκείνος που τους συγχωρεί, ή τους βοηθάει. Οι ίδιοι το κάνουν. Αυτό όμως σημαίνει ότι, αν ο άνθρωπος μετέφραζε σωστά τα λόγια του, θα καταλάβαινε ότι ο ίδιος πρέπει να συγχωρεί τον εαυτό του, και όχι ο θεός. Εμείς δεν αντέχουμε τους εαυτούς μας, και του ζητάμε να μοιραστεί το βάρος μας. Αυτή είναι η συγχώρεση που γυρεύουμε από Αυτόν.  Πάντα το κάνει, αλλά μέχρι εκεί που χρειάζεται ώστε να καταλαβαίνουμε το μάθημα μας.

Το να γιορτάζεις τον θεό μόνο τρείς φορές το χρόνο, δεν σε κάνει πιστό. Το να τον γιορτάζεις με υπερβολή πάλι δεν σε κάνει πιστό. Το να τον ψάχνουμε μόνο όταν βουλιάζουμε πάλι δεν μας κάνει πιστούς.

Ή πιστεύουμε πάντα, ή τουλάχιστον να μην τον προσβάλουμε. Εκείνα που δεν θέλουμε να μας κάνουν, να μην τα κάνουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Η δύναμη του βιβλίου

Η αλήθεια είναι ότι αν κάτι εκνευρίζει κυρίως  τα νεότερα παιδιά είναι  η αγορά ενός εξωσχολικού  βιβλίου και η παρότρυνση από τους γονείς  να το  διαβάσουν, ειδικά την περίοδο των  διακοπών. Το βιβλίο όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να αντικατασταθεί  και αυτό από την ισοπεδωτική  κυριαρχία του Ιντερνέτ στην ζωή μας και μαζί του να χαθούν όλες αυτές οι όμορφες ιστορίες που συνοδεύουν την ανάγνωσή του.

Αρχικά  ένα από τα  θετικά  που προσφέρει το βιβλίο και είναι το πιο εμφανές  είναι η βελτίωση του λεξιλογίου και  του χειρισμού του λόγου. Διαβάζοντας μπορείς να ανακαλύψεις  τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και  την μαγεία του να εκφράσεις αυτό που θέλεις με ποικίλους τρόπους. Είναι καλό να ξεφύγουμε ειδικά οι νεότεροι από τις καθημερινές  μας συζητήσεις που εμπεριέχουν την αγαπημένη βρισιά όλων των  Ελλήνων σε συνδυασμό με μια σειρά από ξένες λέξεις. Είναι αρκετά στενάχωρο να βλέπεις  νέα παιδιά  να μην μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις  τους και το χειρότερο από  όλα να μην θέλουν να την βελτιώσουν. Ένα ακόμα στοιχείο και κατά την γνώμη μου το σημαντικότερο είναι η ενίσχυση της δημιουργικότητας και της φαντασίας. Δύο συστατικά που λείπουν, αλλά είναι  εξίσου απαραίτητα  στην  καθημερινότητα των νέων. Ένα βιβλίο σε ταξιδεύει και σου δημιουργεί εικόνες που δύσκολα μια οθόνη του υπολογιστή θα σου δημιουργήσει. Επιπρόσθετα, έχω παρατηρήσει την γιαγιά μου που συχνά μου ζητάει να της δώσω ένα βιβλίο να διαβάσει ή μια εφημερίδα. Έχετε αναρωτηθεί γιατί ; H  απάντηση είναι απλή. Η κριτική σκέψη και  η μνήμη βελτιώνονται αισθητά όταν διαβάζεις .

Λίγο πριν τον επίλογο θα ήθελα να μοιραστώ μια δική μου προσωπική ιστορία.  Ήμουν ένας μαθητής αρκετά μέτριος στην ιστορία και μου φαινόταν τρομερά δύσκολο να απομνημονεύσω τις σελίδες που μας έβαζε ο δάσκαλος. Η μητέρα μου αγόραζε βιβλία σχετικά με την ιστορία , όπως ο Βουλγαροκτόνος, Το Νήμα, ουδέποτε γύρισα να κοιτάξω ούτε καν τον εξώφυλλο. Στην πρώτη καραντίνα έπεσε τυχαία στα χέρια μου το Νήμα και πιστέψτε με ήταν καθηλωτικό. Ο συνδυασμός του μυθιστορήματος με την εξιστόρηση γεγονότων που σημάδεψαν την ιστορία τόσο της πόλης μου όσο και της χώρας, ήταν ο κυριότερος λόγος που ξεκίνησα να διαβάζω όλων των ειδών τα βιβλία.

 Κλείνοντας, είμαι σίγουρος ότι για τους περισσότερους φαντάζει αγγαρεία, για άλλους υποχρέωση και για άλλους ένα κίνητρο. Το μόνο που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι το εξής: Αν την  επόμενη φορά δεις ότι κάτι δεν το καταλαβαίνεις  ίσως μέσα σε ένα μυθιστόρημα είναι  η απάντηση  που ψάχνεις. Το συμπεράσμα μου για το βιβλίο δεν θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα από τον σπουδαίο αυτό συγγραφέα.

Το διάβασμα είναι όπως η τροφή και το νερό. Το πνεύμα που δεν διαβάζει χάνει βάρος, όπως ένα σώμα που δεν τρώει.

Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας

Πηγή: Γνωμικά για το βιβλίο,Γνωμικολογικόν




Το να μοιράζεσαι δεν σε κάνει πιο φτωχό

Υποτίθεται αυτές τις μέρες του Πάσχα, είναι οι μέρες που παραμερίζουμε τις κακές σκέψεις και κοιτάμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας.  Υποτίθεται αυτές είναι οι μέρες που έστω και για λίγο θυμόμαστε τι πάει να πει η λέξη Άνθρωπος, και το κυριότερο δείχνουμε ότι καταλαβαίνουμε την θυσία του Χριστού για εμάς.

Αυτές οι μέρες, είναι από εκείνες τις ψεύτικες μέρες που αγαπάμε τους γύρο μας, και τους δίνουμε μια ελπίδα αγάπης. Είναι οι μέρες που μοιράζει ότι έχει ο καθένας προς τιμήν του ανθρώπου που προσπάθησε να μας δείξει τον δρόμο προς την αυλή του Θεού. Είναι οι μέρες που το να δίνεις ένα χέρι βοήθειας στον συνάνθρωπο, να του χαρίσεις ένα χαμόγελο είναι σαν να ανέβηκες ένα ακόμη σκαλοπάτι προς την ανύψωση της ίδιας σου της ψυχής.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων, και με διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά το κοινό  στοιχείο ολωνών, είναι ότι στις δύσκολες αλλά και στις άσχημες στιγμές  όλοι συμπεριφέρονται το ίδιο. Δηλαδή όλοι θέλουν κάποιον να μοιραστούν το συναίσθημα τους. Οι άνθρωποι που μοιράζονται πιο εύκολα είναι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα, αλλά είναι εκείνοι που κοιμούνται πιο ήσυχοι γνωρίζοντας ότι βοήθησαν κάποιον που είχε ανάγκη. Αυτό το είδος ανθρώπων δεν περιμένουν κανένα είδος επιβράβευσης, ή να ζητήσει κάποιος κάτι από αυτούς, το κάνουν γιατί έτσι λέει η καρδιά τους.  Είναι το είδος ανθρώπων που δεν περιμένουν το Πάσχα να δείξουν ότι κατάλαβαν την θυσία του Χριστού για εκείνους. Από την άλλοι είναι και το άλλο είδος, που θεωρούν την αλληλεγγύη, σαν κλέψιμο των κόπων τους. Ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να δουν ότι το να μοιράζεσαι σε κάνει πλουσιότερο ψυχικά, και ότι η ύλη είναι κάτι προσωρινό.

Έχουμε δώσει λάθος μηνύματα με αυτές τις δύο έννοιες, πλούσιος και φτωχός. Γιορτάζουμε την Σταύρωση του Χριστού χωρίς να κοιτάξουμε μέσα μας πόσο φτωχοί γίναμε, πόσο άδειοι και ψεύτικοι. Όλα πλέον μετριούνται σε χρήματα, ακόμα και τα τραπέζια τα γιορτινά, αν δεν είναι υπερπολυτελής τότε σε λυπούνται, σε λένε φτωχό.

Αυτή είναι η διαφορά, όσο πιο πλούσιος είσαι μέσα σου τόσο πιο μικρή θα είναι η ανησυχία σου για το πώς θα φαίνεται ένα γιορτινό τραπέζι. Ακόμη και από τα λίγα αν δώσεις σίγουρα είσαι πιο πλούσιος από εκείνον που μέσα του είναι κρύος και άδειος σαν το χρήμα.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Δωρεάν online περιηγήσεις σε 5 διάσημα μουσεία του κόσμου

Ίσως λόγω της τρέχουσας κατάστασης, μια επίσκεψη σε ένα μουσείο με φυσική παρουσία να είναι αδύνατη αλλά αυτό δεν ισχύει και για μια διαδικτυακή επίσκεψη. Πλέον έχουμε την δυνατότητα, προσπαθώντας να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της εποχής, να περιηγηθούμε online σε αξιοσημείωτα μουσεία όλου του κόσμου. Πρόκειται για μια ευκαιρία που μας προσφέρει η πλατφόρμα της Google και σιγουρά δεν πρέπει να την χάσουμε! Ας δούμε λοιπόν κάποια από αυτά.

Εθνική Πινακοθήκη Ουάσιγκτον

Αν περιηγηθούμε Online σε αυτό το μουσείο θα παρατηρήσουμε ότι έχει δυο διαδικτυακές ενότητες. Η πρώτη θεματική περιλαμβάνει τα αναρίθμητα μοντέλα ρούχων μεταξύ του 1740 και 1895. Η δεύτερη θεματική αναφέρεται στα ανεκτίμητα έργα του Ολλανδού ζωγράφου Johannes Vermeer.

Βρετανικό Μουσείο

Πρόκειται για ένα διάσημο μουσείο το οποίο φιλοξενεί αναρίθμητα ιστορικά κειμήλια όπως αιγυπτιακές μούμιες. Θα εντυπωσιαστείτε από την ποικιλία των ιστορικών  αντικειμένων  και από την ανάδειξη των λεπτομερειών τους που θα νιώσετε σα να βρίσκεστε εκεί.

Μουσείο του Λούβρου

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πολλά για αυτό το μουσείο αφού πρόκειται ένα από τα πιο γνωστά όλου του κόσμου. Σε αυτές τις μέρες λοιπόν δίνει την ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους να το επισκεφθούν εικονικά και να θαυμάσουν τα αιγυπτιακά αντικείμενα έως και την Πινακοθήκη του Απόλλωνα. Υπάρχουν πάρα πολλά να δείτε και θα παραμείνετε εντυπωσιασμένοι καθ’ όλη την διάρκεια της επίσκεψης.

Μουσείο Van Gogh

Στην εικονική επίσκεψη του μουσείου αυτού μπορούμε να απολαύσουμε την περιήγηση και στους τέσσερις ορόφους. Οι εικόνες είναι υψηλής ανάλυσης και έχουμε την δυνατότητα να διακρίνουμε κάθε λεπτομέρεια των έργων του Van Gogh. Στο τέλος της επίσκεψης μας, υπάρχουν και δυο βιβλία του που μπορούμε να ξεφυλλίσουμε.

Μουσείο Whitney  της Σύγχρονης Τέχνης

Το μουσείο αυτό είναι ιδιαίτερα γνωστό στο αμερικανικό κοινό ωστόσο αξίζει και την δική μας ματιά. Περιλαμβάνει αξιοθαύμαστα έργα σύγχρονης τέχνης του 20ου αιώνα και μια μεγάλη συλλογή έργων κάθε γνωστού Αμερικανού καλλιτέχνη.

Βιαστείτε! Ας μην χάσουμε αυτήν την ευκαιρία!

Κορίνα Κανελλοπούλου




Η σημασία της επιβράβευσης

Τις περισσότερες καταστάσεις στην ζωή μας τις ξεπερνάμε ανάλογα με την ψυχική δύναμη που διαθέτουμε. Όσες συμβουλές και αν παίρνουμε, η δική μας δράση έχει τα όρια της. Η στιγμή συνήθως είναι το κλειδί για όλα. Το τωρινό συναισθηματικό φορτίο είναι η χαρισματική βολή για όλες τις αποφάσεις.

Σίγουρα είναι μεγάλο προνόμιο να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μας στηρίζουν, και κυρίως αναφερόμαστε σε επίπεδο κατανόησης. Γιατί μέχρι εκεί είναι η γραμμή βοήθειας που μπορούμε να δεχτούμε, μιας και κανείς δεν περπατάει στα παπούτσια κανενός. Μια ευγενική και θερμή κουβέντα είναι υπέρ αρκετή σε αρχικό στάδιο για να δούμε τα πράγματα και από διαφορετική σκοπιά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η αντίληψη του καθενός επειδή είναι διαφορετική, υπάρχουν φορές που κάποιοι χρειάζονται όμορφες κουβέντες, υπάρχουν όμως και άλλοι που προτιμούν τις πιο τραχιές και βαριές κουβέντες για να ξεκολλήσουν από τις δικές τους σκέψεις. Ασχέτως με το τι χρειάζεται ο καθένας πάντα μια διαφορετική άποψη βοηθάει.

Η επιβράβευση δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Η επιβράβευση είναι ένα είδος αναγνώρισης του κόπου και της πάλης που δίνει ο καθένας σε καθημερινή βάση, σε ότι και αν κάνει. Δεν την δίνουμε μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ή μόνο σε μεγάλες επιτυχίες κάποιου. Και η παραμικρή προσπάθεια μας στην καθημερινότητα για ένα καλύτερο αύριο είναι αιτία επιβράβευσης. Μια μικρή λέξη όπως το << μπράβο>> ισοδυναμεί με χίλια μετάλλια για κάποιον που προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Ξεκινώντας από τα παιδιά που θέλουν να καμαρώνουν οι γονείς για τις πράξεις τους, μέχρι σε έναν ενήλικα που μέσα στην δύσκολη εποχή που διανύουμε δεν το βάζει κάτω, η επιβράβευση είναι σαν τον θεό που τους δίνουν σημάδι να συνεχίσουν το έργο τους. Σαν να είναι κάθε μέρα γιορτή με ένα δώρο να ξεκινάει η μέρα τους. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα καταφέρει απολύτως μόνος του. Γιατί η ψυχολογική υποστήριξη είναι εκείνο που φορτίζει τις μπαταρίες μας.

Η επιβράβευση επίσης δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι  <<καλό>>.  Όπως παραδείγματος χάριν το να παραιτηθούμε από μια δουλειά που ψυχικά μας φόρτιζε, ή να αφήσουμε ακατάλληλους  ανθρώπους πίσω μας, και αυτά είναι καταστάσεις που χρειάζονται επιβράβευση, γιατί χρειάστηκε κουράγιο και μεγάλη θέληση να βγάλουμε αταίριαστα πράγματα από την ζωή μας.    

Η επιβράβευση είναι μια ακτίνα φωτός στο μονοπάτι μας.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

Πόσο περήφανους μας έκανε για μια ακόμη φορά ο Λευτέρης Πετρούνιας; Ο “άρχοντας των κρίκων” κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βασιλείας, κερδίζοντας τον πέμπτο ευρωπαϊκό τίτλο της καριέρας του και μάλιστα με μεγάλη άνεση.

Βλέποντας τους αθλητές, τους ολυμπιονίκες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά με σκοπό να χαράξουν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αθλητισμού, μας πλημμυρίζει μια τεράστια συγκίνηση. Παρατηρούμε πως οι αθλητές κάνουν τα αθλήματα να φαίνονται τόσο εύκολα, εκτελούν κάθε κίνηση με τόση μαεστρία και έπειτα προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: “πως το κάνουν αυτό;”, “είναι όντως εφικτό;”

Η αλήθεια είναι πως η πραγματική αξία του αθλητισμού δεν προβάλλεται στις οθόνες. Κανείς δεν ξέρει πόση δουλειά, πόση εξάσκηση, πόσο ιδρώτα έχουν ρίξει αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσουν στην κορυφή.

Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνάνε κάθε μέρα τα όρια τους και μας αποδεικνύουν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η δύναμη της ψυχής, η δύναμη του ανθρώπου είναι άπειρη και όταν χρησιμοποιηθεί σωστά σε οδηγεί πάντα στον δρόμο σου. Χρειάζεται να κοπιάσεις για να πετύχεις τους στόχους σου.Χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ, να υπερβείς εμπόδια προκειμένου να φτάσεις στην άλλη άκρη, όμως ξέροντας πως εκεί σε περιμένουν τα όνειρα σου, αξίζει ο κόπος.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τραυματισμός κατά την διάρκεια της καριέρας του. Μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση τον κράτησε δύο χρόνια έξω από τον χώρο του αθλητισμού, όμως αυτό δεν τον σταμάτησε. Επέστρεψε δριμύτερος και όχι μόνο κατάφερε να στεφθεί χρυσός, αλλά ξεπέρασε τον θρύλο του αγωνίσματος των κρίκων , Γιούρι Κέκι, ενώ παράλληλα έφτασε τα δέκα χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις!

Οι δυσκολίες μας κάνουν πιο δυνατούς, ασταμάτητους. Αυτό μας έδειξε ο Λευτέρης Πετρούνιας. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στον δρόμο μας όταν είμαστε αποφασισμένοι να πετύχουμε.




Και όμως

Κι όμως

Αυτό που θέλετε

να είμαι δεν

μπορώ.

Αυτό που θέλετε

να γίνω δεν

μπορώ,

Ειλικρινά προσπάθησα

πολύ

όμως αδύνατον.

Χτυπήθηκα, μάτωσα,έκλαψα,

μόνος μου.

Χαπακώθηκα και ξαπλώθηκα,

σούρωσα, θύμωσα, φώναξα,

αγάπησα

πολύ

σας αγάπησα.

Χαρακώθηκα, ξημερώθηκα,

στα πάρκα, έξω,

στο πλατύσκαλο σου.

Με κυνήγησανε,

με προκηρύξατε,

με χτυπήσανε,

με απομονώσατε,

με τρελλάνανε,

με προγράψατε.

Αμφέβαλα…

εάν

υπάρχω

ακόμα.

Πολύ ερωτεύτηκα.

Πολύ πέθανα.

Πολύ πέταξα.

Πολλά κατάλαβα,

-μα πιο πολλά όχι.

Και ακόμα πιο πολλά

είπα.

Άκουσα

πολλά, άκουσα,

όσα μου καταλογίσατε

όπου με σύρατε

να με εξυψώσετε

ειλικρινά τίποτα

από τα δυο

δεν κατάλαβα γιατί

αξίζω.

Ήθελα να σας

αγκαλιάσω,

(θέλω),

με τα εύθραυστα μου χέρια.

Τα θέλω,

Τα πάθη,

Τα μάτια μου.

Να φαίνονται,

μες στα δικά σου.

Ήθελα τόσο,

να σε βρίσω,

να σου φωνάξω,

να σε χτυπήσω.

Να σε φιλήσω.

Όμως φοβόμουν πως.

Θα με αφήσετε,

πάλι,

μονάχο,

όλοι.

Με ζέση

τις σαπισμένες μου

μάσκες

φορούσα.

Κοίτα

χόρεψα,

να γελάτε,

να τραγουδάτε.

Συμφώνησα

με όσα,

με τόσα,

με όλα…

Ας ήξερα

πως είναι ανοησίες.

Πόσο ανόητα,

μάταια όλα,

είναι.

Ας διαφωνούσα.

Σας αγάπησα.

(θέλω πάλι)

Με αφήνετε πάλι.

Τώρα φοβάμαι πιο…

Τις έκαψα τις μάσκες μου,

Χάρισα σε πιο φτωχούς

Όλα τα υλικά μου.

‘Α. ‘Αγγελος Καρανικόλας