1

Μαθήματα ζωής ή απλά αποφάσεις κάτω από ψυχολογική πίεση

Σίγουρα η κοινωνία επηρεάζει τις αποφάσεις μας, αλλά αυτό όπως και όλα στην ζωή μας, συμβαίνουν επειδή το επιτρέπουμε. Όταν κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους υπόλοιπους έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όπως είπε άλλωστε και ο Ευγένιος Ντελακρουά : Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν που σιχαίνεται τους ομοίους του. Που σημαίνει ότι, όλοι ,λίγο ή πολύ ζηλεύουν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γίνεται όλο και πιο εγωιστής.

Όταν μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι, αρχίζουμε να θέλουμε πράγματα απλά επειδή τα έχουν άλλοι. Δυστυχώς όμως όταν βιάζουμε τον χρόνο, εκείνα που παίρνουμε δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, και καθόλου κοντά στα αρχικά μας θέλω.  

Ο εγωισμός σαν συναίσθημα είναι από μόνο του έντονο, κάνοντας μας να υπερβάλλουμε και να πιέζουμε τους εαυτούς μας παραπάνω από όσο ήδη χρειάζεται. Το μυαλό από την άλλη μιας και είναι κομμάτι του σώματος συνεπάγεται ότι χρειάζεται και εκείνο ξεκούραση. Δεν είναι μηχανή με μπαταρίες. Μην έχοντας το περιθώριο  να ηρεμήσει και να γεμίσει ξανά τις μπαταρίες του, κάποια στιγμή οι καταστάσεις στις οποίες θα έχει βουλιάξει, θα χρειαστούν ακραία μέτρα προς λύση.

Δεν είναι πάντα η ξεροκεφαλιά κερδοφόρα μέθοδος. Το μάθημα όπως γνωρίζουμε έρχεται μετά, και δεν έρχεται πάντα ακριβώς μετά την πράξη, αν δεν ήταν η στιγμή του. Με την επιπρόσθετη όμως ψυχολογική πίεση, αντί να βοηθάμε τους εαυτούς μας, δημιουργούμε μια ωρολογιακή βόμβα.

Και για να γελάσουμε λίγο μετά λέμε : ποιός με καταράστηκε?!!!

Μπορεί ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας να αντέχουν πολλά, αλλά δεν ευθύνονται ποτέ για τα όρια που εμείς συνειδητά και από χαζομάρα τα τραβάμε στα άκρα. Τα προειδοποιητικά σημάδια υπάρχουν σε όλα και πάντα. Εμείς απλά θέλουμε να τα αγνοήσουμε, καταφεύγοντας σε δικαιολογίες και δήθεν εξηγήσεις.  Μπερδέψαμε τα μαθήματα της ζωής με τις δικές μας βεβιασμένες αποφάσεις. Όλα έχουν την ροή τους. Όσο και αν πιστεύουμε ότι πάντα είμαστε σωστοί, έρχεται πάντα το αύριο να μας διαψεύσει.

Μεγαλώνουμε με άπειρα μαθήματα (παραδείγματα) προς αποφυγήν, παρόλα αυτά δεν είναι αρκετά. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τις ζωές μας. Παριστάνοντας τους θεούς. Χωρίς όμως να ξέρουμε τι εστί θεός. 

Ιωάννα Γκαβριλίου 




Μάθημα ενσυναίσθησης από την Δανία

Όλος ο ενθουσιασμός των ποδοσφαιρόφιλων για την διοργάνωση του Euro μετατράπηκε σε αγωνία και ταραχή, τη στιγμή που ο Δανός ποδοσφαιριστής Christian Eriksen κατέρρευσε στο γήπεδο, χάνοντας τις αισθήσεις του. Η μαγεία του ποδόσφαιρου ήρθε σε δεύτερη μοίρα, καθώς το μόνο που είχε σημασία στην αναμέτρηση της Δανίας με την Φιλανδία ήταν η υγεία του 29 χρόνου.

Μέσα σε όλη την αναταραχή οι Δανοί ποδοσφαιριστές ήταν αυτοί που ήξεραν πως να χειριστούν την αναπάντεχη αυτή κατάσταση. Ο αρχηγός της Εθνικής Δανίας, Simon Kjær αντιλήφθηκε πρώτος πως η υγεία του συμπατριώτη του διακινδυνεύεται. Αμέσως έτρεξε κοντά του και του πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες μέχρι να φτάσουν τα ιατρικά επιτελεία. Δεν έχασε ποτέ την ψυχραιμία του. Πρότεινε στους Δανούς ποδοσφαιριστές να δημιουργήσουν μια ασπίδα, ένα τοίχος γύρω από τον Eriksen, προκειμένου να τον προστατεύουν από τους φακούς των δημοσιογράφων. Στάθηκε πλάι στην σύντροφο του Eriksen η οποία έντρομη προσπαθούσε να φτάσει όσο πιο κοντά στον άνθρωπο της.

Ο Simon Kjær παρέδωσε μαθήματα ανθρωπιάς, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Ήταν πραγματικός ηγέτης της ομάδας. Ήρωας στο γήπεδο. Αυτή τη φορά όχι για τις επιδόσεις του στο παρκέ, αλλά γιατί κατάφερε να σώσει μια ζωή, κατάφερε να μεταδώσει την ψυχραιμία του σε όλους τους ποδοσφαιριστές μέσα σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή. Κατάφερε να γίνει ίνδαλμα, πρότυπο κάθε μελλοντικού ποδοσφαιριστή, μα και κάθε ανθρώπου.

Το μεγαλείο της ψυχής του Simon Kjær, η αγωνία στα πρόσωπα των Δανών ποδοσφαιριστών που έκλαιγαν και προσεύχονταν για τον συμπατριώτη τους, μας δείχνουν τι σημαίνει άνθρωπος. Τι σημαίνει ανθρωπιά. Τι σημαίνει να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο σου, να συμμερίζεσαι τον πόνο του άλλου, να είσαι εκεί όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια.

Τέτοιες πράξεις είναι τρόπος ζωής για τους Δανούς και αυτό γιατί το 1993, το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα Της Δανίας εισήγαγε στα σχολεία υποχρεωτικά μαθήματα ενσυναίσθησης. Ως ενσυναίσθηση ορίζεται η συναισθηματική ταύτιση με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου και η κατανόηση της συμπεριφοράς και των κινήτρων του. Το αντίθετο της ενσυναίσθησης είναι η εμπάθεια.

Το μάθημα ενσυναίσθησης της Δανίας ξεκινά από την ηλικία των έξι κατά ολοκληρώνεται στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Διαρκεί μία ώρα την εβδομάδα και πραγματοποιείται μέσα από το πρόγραμμα klassens tid. Στο μάθημα, οι μαθητές συζητούν κάθε τι που τους απασχολεί και έπειτα σκέφτονται τρόπους επίλυσης των προβλημάτων . Ο δάσκαλος διδάσκει τους μαθητές πώς να ακούν και να κατανοούν τους συνανθρώπους τους. Όταν δεν τίθενται ζητήματα για συζήτηση, η τάξη απλά χαλαρώνει και οι μαθητές περνάνε όμορφα.

Ουσιαστικά, αυτό που διδάσκονται τα παιδιά είναι η συνεργασία. Το μάθημα της ενσυναίσθησης, συμβάλει στην διαμόρφωση ενηλίκων, που σκέφτονται με διαλλακτικό τρόπο, που είναι γεμάτοι με αισθήματα συνεργασίας, κατανόησης και αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Το παράδειγμα της εθνικής της Δανίας αποδεικνύει πως το μάθημα της ενσυναίσθησης πράγματι αποδίδει!




Κείμενο για Όλους (Easy to read)

Ένα εργαλείο που ακολουθεί τις αρχές του καθολικού σχεδιασμού και μπορεί να συμβάλλει στην υπερπήδηση των φραγμών στην ανάγνωση και στην κατανόηση είναι η μέθοδος «Κείμενο για Όλους».

Πρόκειται για μια μέθοδο μεταγραφής εκπαιδευτικού υλικού με απώτερο στόχο την διευκόλυνση ανάγνωσης και κατανόησης. Ακόμα, κινητοποιεί τη σκέψη και αυξάνει την πρόσβαση σε αναγνωστικό υλικό όσων εντοπίζουν δυσκολίες στο να διαβάσουν για πληθώρα λόγων.

Επιπρόσθετα, η μέθοδος αυτή «θεωρεί πολύ σημαντική την οπτικοποίηση της πληροφορίας, και τη διασύνδεσή της με το αντίστοιχο γραπτό κείμενο δίνοντας, έτσι, έμφαση στη χρήση των κατάλληλων εικόνων, ως δομικών στοιχείων του κειμένου. Η μεταγραφή των κειμένων γίνεται χάρη σε παράγοντες όπως τα χαρακτηριστικά της ομάδας-στόχου, ο σκοπός και το περιεχόμενο του κειμένου.

Για την εφαρμογή της εν λόγω μεθόδου μεταγραφής κειμένων, ενδείκνυται να ακολουθούνται κάποιες βασικές αρχές: η χρήση απλού, κατάλληλου και κυριολεκτικού λεξιλογίου, η επεξήγηση όρων και συντομογραφιών και η λογική σειρά όσων αναφέρονται.

Έπονται οι μικρές προτάσεις, η άμεση αναφορά, η ενεργητική σύνταξη, η οριστική έγκλιση, το β’ ενικό πρόσωπο. Κλείνοντας, λαμβάνει χώρα η αρμόζουσα και ελκυστική εικονογράφηση, η αντίστοιχη μορφοποίηση, συμπεριλαμβάνοντας και την κατάλληλη γραμματοσειρά.

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Αμφιβολίες

Η ποίηση είναι
σαν τα μαύρα βράχια σε κάποιο γκρεμνό
στέκει εκεί, σταθερή, ακόμα και αν κανείς δεν την βλέπει
και αν κανείς δεν τολμάει να πάει κοντά της

Είναι σαν τ’ αστέρια στον ουρανό
φωτίζει όταν δεν βλέπει ο κόσμος
απόμακρη και κάποιες φορές νεκρώσιμη
μα τόσο κοντινή που θαρρείς πως θα την πιάσεις αν απλώσεις τα χέρια σου

είναι σαν το φως το πρωί που σε ξυπνάει και σε ταλαιπωρεί μα αργότερα σε ζεσταίνει με έναν τρόπο ανεξήγητο και όταν φεύγει όμως ησυχάζεις

είναι σαν την μύγα το καλοκαίρι
που σου χαλάει τον μεσημεριανό σου ύπνο
που δεν σε αφήνει σε ησυχία
που την κυνηγάς να σταματήσει να σε βασανίζει

είναι η ποίηση φορτίο
εμείς απλό μουλάρι που κάποιος μας την φόρτωσε
αν είμαστε τυχεροί πολύτιμο το φορτίο
αλλιώς απλή φύρα σε χέρι άπληστων

είναι σαν το πολυκαιρισμένο σου μπουφάν
που είναι γεμάτο τρύπες, μπαλώματα σκισμένες τσέπες
που πια δεν σου κάνει
αλλά σε ζεσταίνει με ένα μοναδικό τρυφερό τρόπο τα ξημερώματα

είναι περίεργο πράγμα
σαν τα σκουλήκια στην γη, την πεταλούδα
σαν την γλώσσα του φιδιού
και την γιατρική γλώσσα του σκύλου

Όμορφο πράγμα η ποίηση, τρομαχτικό,
κανείς δεν το κατέχει
και όποιος νομίζει το αντίθετο ποτέ δεν την αγάπησε
ποτέ εραστής δεν ήτανε

Είναι εκείνα τα στραβά δόντια
στο στόμα που θέλεις να φιλήσεις στα όνειρα σου
εκείνο το κορμί που βλέπεις στα όνειρα σου
που έχει πρόσωπο όλους όσους αγάπησες ποτέ σου

Είναι στα κόκαλα σου μέσα το μεδούλι
το αίμα μέσα στις φλέβες
η ψυχή μες στο κορμί
η φωτιά μέσα στα κάρβουνα της ζωής σου
Και αν πότε την ανταμώσεις
μην πας να τις μιλήσεις
τον έξυπνο μην κάνεις
αν θέλει αυτή μονάχη θα σε βρει αγάπη μου

Άγγελος Καρανικόλας




Όταν συνειδητοποιήσεις ότι τελικά τα χόμπι είναι εκείνα τα τυχαία πράγματα που ξεκουράζουν την ψυχή σου.

Δεν ξέρω άμα έχουμε όλοι κάποιο χόμπι ή έστω μια ενασχόληση από επιλογή, κάτι σαν μια δεύτερη δηλαδή, που είναι ταυτόχρονα σαν έναν παιχνίδι ανάλυσης σκέψεων- προβλημάτων, που τελικά ξεκουράζει το σώμα από την πίεση της ημέρας. Προφανώς όταν διαλέγουμε ένα χόμπι, παρόλο που καταναλώνουμε ενέργεια, επειδή μας δίνει ευχαρίστηση δεν το θεωρούμε βάρος. Και έτσι έχουμε προσθέσει κάτι στην ζωή μάς χωρίς να το έχουμε καταλάβει.  

Με την πάροδο του χρόνου βλέπεις και νιώθεις ότι ακόμα και ένα χόμπι αποδίδει καρπούς, και όχι μόνο ψυχικά και εγκεφαλικά,  αλλά και υλικά. Βέβαια καμιά φορά δεν αναγνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τους κόπους μας.

 Λειτουργούμε τόσο μηχανικά που μπορεί να προσπεράσουμε μια επιτυχία μας, χωρίς να το έχουμε μοιραστεί με την ψυχή μας για τον κόπο της. Όλοι θέλουμε να έχουμε όσες περισσότερες όμορφες και θετικές σκέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει «πάντα>> , να είμαστε σε θέση να μπορούμε να προσφέρουμε και εμείς λίγη βοήθεια στην διαδικασία.   

Στην ανεμελιά μιας πράξεις, αν δώσουμε πραγματική σημασία, θα διαπιστώσουμε πόσα πολλά κάνει το μυαλό για εμάς και τα μάτια μας κοιτάνε αλλού. Για αυτό καμιά φορά η υπενθύμιση- κομπλιμέντο, έχει βαθύτερο νόημα αν εκτιμάμε πρώτα εμείς τούς εαυτούς μας και τα αποτελέσματα των πράξεων μας.

Φυσικά το τυχαίο δεν είναι κάτι που μεταφράζεται με όλη την έννοια του τυχαίου, περισσότερο μεταφορικά μιας και πέραν της αρέσκειας όταν διαλέγουμε κάτι δεν γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα, μόνο τις δικές μας υποθέσεις. Σίγουρα αφού κάτι το διαλέξαμε μας αρέσει και μας εκφράζει, απλά το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε απόλυτα γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας προφανώς γιατί μας ευχαριστεί, αλλά οι μελλοντικές απολαβές παραμένουν ένα μυστήριο.

Το να έχουμε την πολυτέλεια να βάζουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά κατά την διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου- μιας εργασίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια θεϊκή παρέμβαση.

 Η διαχείριση του χρόνου πλέον, μιας και έχει γίνει εφιάλτης στην κουζίνα, το να βρίσκουμε τρόπους οργάνωσης του, είναι εκείνο που θα σώσει την ημέρα. Σκεφτόμαστε περισσότερο από όσο μπορούμε να ανταπεξέλθουμε ψυχικά με αποτέλεσμα να χάνουμε τις μικρές αλλά σημαντικές απολαβές της κάθε μέρας.   

Μέσα στα πράγματα που επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι βρίσκεται η επιτυχία. Μέσα σε εκείνα τα πράγματα είμαστε εμείς.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Μια ματιά σου μόνο φτάνει

Δεν υπάρχει λογική σε αυτό, το μόνο που είδα ήταν τα μάτια σου. Αμυδρά λίγο την υπόλοιπη μορφή σου, αλλά σχεδόν αδιάφορα. Στο πρώτο κοίταγμα, δεν είδα τι βλέπω, μέχρι την δεύτερη αστραπιαία ματιά που κοκάλωσα. Ήθελα να μιλήσω αλλά το στόμα μου δεν συνεργαζόταν . Αυτά είναι από εκείνα τα σχεδόν ανεξήγητα θαύματα που εκείνη την στιγμή δεν ξέρεις τι συμβαίνει.

Με ρώτησε μια μέρα ένας άνθρωπος, πώς διαλέγουμε άνδρα. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, απλά είναι αυτό το κάτι. Στην έρευνα για το ποιος ήταν, όλοι όπως πάντα, λέει το κοντό του και το μακρύ του. Ποτέ κανείς έξω από τα δόντια κουβέντες. Ζήλια παντού. Όσο αυτοί μου λέγανε για τα 1000 κακά του, εγώ εκεί, στην δική μου πραγματικότητα. Μου άρεσε αυτό που είδα, και όλα τα άλλα ήταν περιττά. Όλες οι προσπάθειες για την μείωση της εικόνας σου στα μάτια μου, αντιθέτως με προκαλούσαν πιο πολύ.

Όλοι ψάχνουν μια δικαιολογία, μια εξήγηση για τα πάντα. Δεν υφίσταται αυτή η παρανοϊκή αντίληψη, τα συναισθήματα να έχουν εξήγηση. Εστιάζουμε σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που όντως μας κίνησε αρχικά το ενδιαφέρον.  Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι όλα στην ζωή μας προκύπτουν από ένα αστραπιαίο συναίσθημα.

Μου σχολιάσανε τα πάντα, εκτός από αυτόν σαν παρουσία. Εκτός από αυτό που είναι σαν άνθρωπος, ένας άνθρωπος που άσχετα αν έχει καταλάβει πως λειτουργεί η ζωή, αυτός ζει την ζωή του μαχόμενος για οτιδήποτε τον ευχαριστεί και τον ικανοποιεί. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν στην ζωή τους να παραμερίσουν τις απόψεις των άλλων, ζώντας ξεκάθαρα για τους ίδιους.

Το πιο συναρπαστικό στην συνάντηση αυτού του ανθρώπου, ήταν η ντροπαλότητα και ο σεβασμός απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα , που για έναν τόσο κραυγαλέο χαρακτήρα, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι και το πιο σύνηθες. Μια ύπαρξη που κοιτάζει ξεκάθαρα τον εαυτό του, χωρίς να μιζεριάζει τον πολύτιμο χρόνο του με την κλάψα των γύρο.  

Αδύνατον μια τέτοια παρουσία στον χώρο να περνάει απαρατήρητη, και κυρίως όταν ο καθρέφτης της ψυχής μιλάει από μόνο του. Σε καθηλώνουν σαν μαχαίρια στον τοίχο, και δεν θα παραπονεθείς κιόλας. Τίποτα πιο ξεκούραστο σε μια τρελή καθημερινότητα, από δύο μάτια που τα κοιτάς και γαληνεύει η ψυχή σου. Που τα κοιτάς και χαίρεσαι χωρίς να ξέρεις γιατί.

Η εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών χωρίς να χάνουμε το νόημα, είναι το απόλυτο φάρμακο για όποιον βλέπει το όμορφο σε οτιδήποτε.    

Ιωάννα Γκαβριλίου




Την διεκδίκηση την κερδίζουμε, δεν είναι δικαίωμα

Μεγάλο πρόβλημα να μην αντιλαμβανόμαστε στην ώρα μας τους σωστούς ανθρώπους. Όσο και αν μας κυνηγάει η καθημερινότητα, η λεπτομέρεια στην σωστή θέση, είναι όλη η εικόνα που εμάς  μας περνάει απαρατήρητη. Τουλάχιστον οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να μας διευκολύνουν την ζωή ξεκινώντας από τα μικρότερα πράγματα. Προσέχουν τις κινήσεις μας και τις ανάγκες μας, και μπορεί καμιά φορά περισσότερο από εμάς τους ίδιους ή περισσότερο και από όσο το χρειαζόμαστε.

Έρχεται η μέρα που μια τέτοια συμπεριφορά ή σχέση, φτάνει ακαριαία στο τέλος της επειδή ο ένας από τους δύο αρχίζει και νιώθει ασφυκτικά από την πολύ προσοχή που παίρνει. Σαν αυτό που λέμε <δεν μπορείς να δώσεις κάτι σε κάποιον αν ο ίδιος δεν το θέλει >. Καμιά φορά πιστεύουμε ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε μια συμβουλή ή ένα χέρι βοηθείας, χωρίς όμως να βάζουμε τους εαυτούς μας στην θέση του άλλου.

Η εκτίμηση των ανθρώπων είναι μακροχρόνια διαδικασία και δεν εγγυάται κανείς ότι πάντα κάνουμε σωστή εκτίμηση των πραγμάτων.  Το διάβασα των ανθρώπων συνήθως είναι κατά το ήμισυ σωστή, μιας και η παρέμβαση συναισθημάτων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης αφήνει την διαδικασία στην μέση.  Είτε μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, είτε η φαντασία οργιάζει και παραπλανεί την ορθή μας κρίση. Αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι είναι το γεγονός ότι έχουμε ελπίδες πως πάντα θα καταφέρνουμε να βάζουμε τον καλύτερο εαυτό των άλλων.

Καμιά φορά μέσα από τις συμπεριφορές των άλλων μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον με ανιδιοτέλεια, αν δεν θα ήμασταν τόσο εγωιστές. Η σύγχρονη κοινωνία μας έχει αποξενώσει τόσο πολύ που πλέον δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Και μόνο όταν χάνουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν κάτι που τελικά το χρειαζόμασταν. Η αν δε  το χρειαζόμασταν ήταν σίγουρα κάτι που μας διευκόλυνε την ζωή, < η λεγόμενη εκμετάλλευση >.

Σε αυτό το σημείο μιας και πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε τέτοιου είδους σχέσεων δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν έναν άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα προς χρήση. Η αναγνώριση των αναγκών μας μέσα από τα μάτια αλλωνών θα έπρεπε να μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και λίγο πιο ώριμοι. Όχι να ζητάμε και τα ρέστα που μας φέρθηκαν πιο καλά από ότι αξίζαμε. 

Τα δικαιώματα μας σε αυτήν την ζωή είναι μέχρι εκεί που δεν εισβάλλουμε στην ψυχή του άλλου με ύπουλο τρόπο ώστε να βγαίνουμε μόνο εμείς κερδισμένοι. Όπως και η διεκδίκηση δεν είναι για προσωπικό όφελος, αλλά για αμοιβαία ικανοποίηση ψυχικών και υλικών αναγκών.

Ιωάννα Γκαβριλίου




MY BODY HAIR , MY CHOICE !

Χρειάζεται τουλάχιστον να μην διαθέτεις βασικές γνώσεις βιολογίας για να μπορείς να αρθρώσεις τέτοιες εκφράσεις που υποβαθμίζουν την φυσική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ένα σώμα. Το οποιοδήποτε σώμα , του οποιοδήποτε ανθρώπου. Χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον κομπλεξικό άτομο , για να μπορείς να ανεβάζεις τέτοιες δηλώσεις περί ….πρότυπα αξύριστης μασχάλης. Και ακόμα , χρειάζεται να είσαι τουλάχιστον πολλά επίπεδα κάτω από το μότο ‘”αγαπήστε τον εαυτό σας ” , για να σε κομπλάρει η θέα ενός σώματος που διαφέρει από τα πρότυπα τα οποία με σθεναρά αντίσταση η κοινωνία δεν λέει να αποβάλλει. Ποιος σας όρισε κριτές και ποιος σας έβαλε στην κριτική επιτροπή για τα υποτιθέμενα καλλιστεία στα οποία άνδρες και γυναίκες νοητά , στο δικό σας μυαλό , που φαίνεται να έχει σταματήσει σε αιώνες πίσω , συμμετέχουν; Με ποιο δικαίωμα ορίζεις την ζωή του άλλου , με το αν θέλει να ξυρίζεται ή όχι , αν θέλει να κυκλοφορεί χωρίς γένια ή όχι , και με ποδαράκι γεμάτο ” αντιαισθητικές τρίχες ” που εσείς αποκαλείτε έτσι ; Η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη που διανύουμε ως εποχή , δεν συμβαδίζει με τις καρικατούρες που εκφέρετε ως απόψεις. Την στιγμή που μπορούμε μέσα από τα μέσα ενημέρωσης να προωθήσουμε μια αγκαλιά για όλα τα σώματα εκεί έξω και να αναδείξουμε την διαφορετικότητα του καθενός , ανεβάζουμε βιντεάκια στα οποία μας ενοχλεί η τριχωτή μασχάλη κάποιου. Η γεμάτη τρίχες πλάτη και τα αξύριστα πόδια. Μπορείς να νιώσεις περισσότερο κλόουν, αν συμφωνείς με αυτά.

Η άποψη σου είναι δεκτή και οφείλεις να την εκφράζεις με όποιον τρόπο θέλεις. Όταν όμως , με αυτόν τον τρόπο δημιουργείς ανασφάλειες σε άλλα άτομα που παλεύουν να αγαπήσουν ό,τι διαθέτουν , όταν θέλεις να λέγεσαι προοδευτικός αλλά κάπου κολλάει το ζήτημα , όταν βλέπεις την φυσική εξέλιξη ενός σώματος που έχει υποστεί γέννες , φθορά χρόνου , περιόδους , εφηβεία και αηδιάζεις , όταν σε ενοχλεί καθετί αντίθετο με το δικό σου – σύμφωνα με τα πρότυπα σου – πρόσωπο και σώμα , τότε εσύ είσαι το πρόβλημα. Αν η γυναίκα της διπλανής πόρτας θέλει να ξυρίζεται, είναι δικό της πρόβλημα. Αν δεν θέλει , ισχύει το ίδιο. Το μόνο που έχετε να κάνετε , όλοι εσείς οι ανοιχτόμυαλοι (!) άνθρωποι είναι να κλειστείτε σε μια σπηλιά , ως άλλοι νεάτερνταλ , με τα δικά σας τέλεια σώματα , με τα δικά σας τέλεια πόδια και τα δικά σας τέλεια πρότυπα ομορφιάς. Εμείς οι υπόλοιποι , με τις τρίχες στα χέρια , με τις τρίχες στο πηγούνι , με τις κυτταρίτιδες και τις ραγάδες μας , ας κοιτάξουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Και αν θέλεις η γυναίκα σου / ο άνδρας σου , να έχει τρίχες ή να έχει το τέλειο ξυρισμένο πόδι , μπορείς απλά να διαλέξεις σύντροφό , φίλο , γνωστό , σύμφωνα με τα δικά σου πρότυπα ομορφιάς. Εμείς , έτσι γουστάρουμε να είμαστε , έτσι θέλουμε να παραμείνουμε , με τα πάχη μας , με τις κοιλίες μας , με τις ραγάδες που όμορφα στολίζουν το σώμα μας , με το κοντό μας ύψος , με το μεγάλο νούμερο στους στηθόδεσμους , με το μικρό νούμερο στα τζιν. Αν προτίθεσαι να μας αλλάξεις και να μας δείξεις το σωστό πρότυπο ομορφιάς που θέλει η κοινωνία του σήμερα , ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Προτιμώ τις τρίχες μου στα χέρια , που εξάλλου με προστατεύουν από το κρύο , αν είχες διαβάσει ποτέ καλή βιολογία στο σχολείο. Προτιμώ να κυκλοφορώ με αξύριστη μασχάλη γιατί δεν μπορώ να την υποβάλλω σε καθημερινή επαφή με λεπίδες που γδέρνουν το αγαπημένο μου σώμα. Προτιμώ να βγαίνω με αξύριστο στέρνο , έτσι γιατί με έπλασαν και έτσι θέλω να είμαι. Το θέμα είναι – γιατί συνεχίζεις να μου επιβάλλεις τα δικά σου – λανθασμένα – πρότυπα που δεν έχουν πλέον αξία ;

  Προς όλους εκείνους που τους ενοχλεί η θέα μιας κοιλιάς , ακόμα και επίπεδης , προς όλους εκείνους που τους ενοχλεί το θέαμα μιας αξύριστης μασχάλης ( αντί να τρέξουν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους και να του παράσχουν τις πρώτες βοήθειες ) , προς όλους εκείνους που γουστάρουν μόνο 60-90-60. Η φύση πάντα ξέρει τι κάνει ( για δες τα είχε πει και ο Αριστοτέλης , τότε που έπαιζες με την σβήστρα σου , αντί να ακούσεις και σήμερα βρίσκεσαι εδώ και έχεις άποψη για τα σώματα των άλλων). Οι όμορφες ραγάδες που στολίζουν το σώμα μας και το κάνουν να φαίνεται ακόμα πιο μοναδικό, μοιάζουν με κύματα της θάλασσας , που σκάνε με δύναμη στην ακτή. Οι ραγάδες λοιπόν , που τόσο πολύ κομπλάρετε στην θέα τους , υπάρχουν και στην φύση και μάλιστα κολυμπάμε ανέμελοι το καλοκαίρι με το πρόσωπο μας να απολαμβάνει τα μικρά αυτά κύματα. Πως είναι δυνατόν να μην αγαπήσεις κάτι που η ίδια η φύση δημιούργησε ! Η κυτταρίτιδα που παλεύουμε να κρύψουμε τα καλοκαίρια , κάτω από το μαγιό μας και αισθανόμαστε δυσφορία που τις αντικρίζουμε, μοιάζει με μια φλούδα πορτοκάλι. Άλλωστε έτσι δεν συχνά την ονομάζουν ; Η ώριμη αυτή φλούδα του πορτοκαλιού , η όψη της οποίας μοιάζει με το δικό μας σώμα , είναι η τελειότητα της φύσης . Το ακούς , άνθρωπε μου ; Είσαι η τελειότητα της φύσης . Και οι “ατέλειες ” που βρίσκουν οι άλλοι πάνω σου , είναι αυτές που σε καθιστούν το τελειότερο δημιούργημα της φύσης ! 

 Για να ξαναγυρίσουμε στις άθλιες δηλώσεις που ορισμένοι άνθρωποι επικροτούν , οι τρίχες μας υπάρχουν εκ φύσεως. Υπάρχουν εκεί για κάποιον λόγο. Αν εμείς θέλουμε να τις βγάζουμε , δικό μας πρόβλημα. Αν εμείς δεν θέλουμε , δεν πέφτει λόγος σε κανέναν . Γύρνα το βλέμμα σου για να κοιτάξεις το δικό σου τέλειο σώμα που αγγίζει τα πρότυπα ομορφιάς σου και άσε το δικό μου , γεμάτο τρίχες , να μην φτάνει ούτε στο ελάχιστο την “τελειότητα ” του δικού σου. Εγώ όμως , αισθάνομαι καλά μέσα σε αυτό και χαίρομαι που η φύση έβαλε τα δυνατά της για να με σφυρηλατήσει. Όσο make up και αν βάλεις, όσο ξυρισμένο σώμα και αν έχεις , όσο τέλειο και αν είναι , οι ανασφάλειες σου παραμένουν και δυστυχώς αγγίζουν και την δική μου υπόσταση. Όμως , ήρθε η ώρα να βάλουμε μερικά πράγματα στην θέση τους. Κουμάντο στο σώμα σου , όχι στους άλλους. Αν σε χαλάει η όψη κάποιου σώματος , γύρνα από την άλλη και φάε μια μπανάνα για να διατηρήσεις το καλλίγραμμο κορμί σου. Εγώ και η κάθε εγώ ας καθίσουμε με μια σακουλάρα πατατάκια και μετά θα γκρινιάξουμε που πρήστηκε η κοιλιά μας. Γιατί έτσι μας αρέσει! Την τελειότητα που αναζητείς , ποτέ σου δεν θα την βρεις , γιατί το σώμα σου δεν θέλει άλλο τελειότητα. Το σώμα θα σου πει φτάνει , θέλω μια ανάσα , μια στάση , ένα pit stop. Το σώμα σου θέλει αγάπη , θέλει φροντίδα και πάνω από όλα Α Π Ο Δ Ο Χ Η .  

Για τους έξυπνους που θα θελήσουν να υποστηρίξουν τέτοιες παλαιολιθικές αντιλήψεις, για εκείνους που αναζητούν το τέλειο ( ενώ δεν είναι ικανοί να το κρατήσουν ) , για τις γυναίκες που σιχαίνονται τα αξύριστα πόδια και δεν μπορούν την “νέα αυτή μόδα ” , για όλους τους ανθρώπους που επειδή δεν έχουν κυτταρίτιδα , αποφασίζουν να κομπλάρουν τους υπόλοιπους, που έχουν. Το μεγαλύτερο παράδειγμα γύρω σας είναι η οικογένεια. Κοιτάξτε την μητέρα σας , την γιαγιά σας. Κοιτάξτε την φθορά του χρόνου που δεν αλλοίωσε ούτε στο μισό την ομορφιά που διαθέτουν. Και ας έχουν / δεν έχουν ραγάδες από τις γέννες στις οποίες υποβλήθηκαν προκειμένου να βγείτε εσείς και να έχετε και άποψη για τις ραγάδες των άλλων. Κοιτάξτε τον πατέρα σας / την μητέρα σας . Ας έχει / δεν έχει σημάδια από τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς , με τις οποίες εσύ μπόρεσες , ως παιδί , και επιβίωσες για να μπορείς να κρίνεις τα σημάδια στα χέρια των άλλων. Δεν υπάρχουν αντιαισθητικές τρίχες , δεν υπάρχουν αντιαισθητικά σημάδια και ραγάδες. Σε ένα περιβάλλον που καθημερινά βλέπεις πως αυτή είναι η φυσική εξέλιξη του ανθρώπου , η Ίδια του η φύση , πως μπορείς να στηλιτεύεις ξένο κόσμο για την δική του;

Κορίτσια , αγόρια , άτομ@ όλων των κατηγοριών , με τρίχες , χωρίς τρίχες , με παραπάνω κιλά , με λιγότερα κιλά, με ό,τι και αν διαθέτετε στο σώμα σας. Είστε υπέροχοι ακριβώς όπως είστε . Βγείτε άφοβα και δείξτε την κυτταρίτιδα , γιατί είστε ένα υπέροχο και ζουμερό πορτοκάλι. Βγείτε άφοβα και δείξτε τις τρίχες στα πόδια , στην μασχάλη , στο αιδοίο, στο πηγούνι. Στολίζουν το γεμάτο αγάπη σώμα σας . Βγείτε έξω χωρίς να φοβάστε αν φαίνονται οι ραγάδες από το σορτς σας. Είναι η απόδειξη ότι εσείς είστε οι “τέλειοι ” και όχι αυτοί που τις κρίνουν. Άλλωστε ,τα κύματα της θάλασσας , με τα οποία μοιάζουν , μόνο να τα θαυμάσεις μπορείς… αγαπήστε τα χέρια , τα πόδια , το κεφάλι , το καθετί ξεχωριστό πάνω σας γιατί έτσι σας αξίζει. Και στο διάολο όλοι εκείνοι που σας κοιτούν με ξινισμένο βλέμμα. Εσείς να είστε ευτυχισμένοι. Και πιστέψτε με , πιο ευτυχισμένοι και πιο τέλειοι από όταν θα φορέσετε το χαμόγελο σας και θα βγείτε έξω , χωρίς να σας ενδιαφέρει αν έχετε τρίχες , ραγάδες , πανάδες και κτλ. , δεν θα είστε ποτέ ! Άδικα ψάχνουν το τέλειο εκείνοι που απορρίπτουν τις τρίχες. Εκείνοι είναι ικανοί να παρέμβουν άσχημα στην φύση προκειμένου να δημιουργήσουν την εικόνα του τέλειου που έχουν στο μυαλό τους . Αγαπήστε το κάθε πράγμα του σώματός σας ξεχωριστά , από την κορφή ως τα νύχια.  Το αξίζετε. Η μοναδικότητα του κάθε σώματος δεν θα συγκριθεί ποτέ , με το αψεγάδιαστο κορμί και πρόσωπο που κάτω από την τελειότητα κρύβουν την μικροψυχία της κριτικής . Άλλωστε , η νέα μόδα που θεωρούν το αξύριστο , για να λέμε και το στραβού το δίκαιο , δεν είναι μόδα , αλλά η απαρχή της ανθρώπινης ύπαρξης . Εκτός αν πιστεύουν ότι οι homo sapiens χρησιμοποιούσαν ξυραφάκια στην αρχαιότητα… Πάρτε το χέρι σας . Σηκώστε το και με απαλές κινήσεις , χαϊδέψτε τις ραγάδες σας  , την κυτταρίτιδα , τις τρίχες στο στέρνο σας . Αγκαλιάστε το πόδι σας και νιώστε την θέρμη που εκπέμπουν οι τρίχες , τις οποίες με μανία η κοινωνία θέλει να τις ξεριζώσει. Χαϊδέψτε το σώμα σας , γιατί αυτό είναι το μόνο που θέλει . Δεν θέλει ούτε αισθητικές επεμβάσεις , ούτε δίαιτες , ούτε ξύρισμα και αποτριχώσεις. Το σώμα αναζητά την δική σας αγάπη που θα το αναδείξει. Και να το θυμάστε : μεγαλύτερη περιποίηση από την αγάπη που εσείς οφείλετε να δείξετε  , για το σώμα σας , δεν θα υπάρξει ποτέ ! ….

Το παρόν κείμενο είναι απάντηση προς όλους εκείνους που ξεσηκώθηκαν για τις αξύριστες μασχάλες , και τα αξύριστα πόδια . Αυτή η νοσηρή νοοτροπία που προβάλλετε  , ήρθε η ώρα , να αποβληθεί από την κοινωνία για να μπορέσουμε επιτέλους να θεωρούμαστε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Ι !

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Τεχνική Jigsaw

Με την εφαρμογή της τεχνικής Jigsaw (στρατηγική παζλ ή εργασία σε ομάδες ειδημόνων), νοείται μια στρατηγική συνεργατικής μάθησης, μια διαπολιτισμική πρακτική διδασκαλίας, στην οποία δια μέσω ποικίλων διερευνητικών δραστηριοτήτων προελαύνει η ανάπτυξη της ανοχής και της ενσυναίσθησης.

Εν συνεχεία, προβάλλεται το σκεπτικό της διδακτικής προσέγγισης. Επιπλέον, περιγράφονται τα προσδοκώμενα μαθησιακά αποτελέσματα, το γνωστικό αντικείμενο και οι δραστηριότητες που εκτελούν οι μαθητές, καθώς και παρουσιάζεται η αποτίμηση και η αξιολόγηση της εφαρμογής.

Υφίστανται δυο τύποι ομάδας. Αφενός, η ομάδα βάσης, όπου κάθε μέλος της αναλαμβάνει να μελετήσει έναν επιμέρους τομέα, και αφετέρου η εξειδικευμένη ομάδα, που απαρτίζεται από τους μαθητές των αρχικών ομάδων, έναν από κάθε ομάδα ως εκπρόσωπος. Αρχικά, οι ομάδες αποκτούν και καταθέτουν γνώσεις στο εκάστοτε γνωστικό αντικείμενο, και έπειτα μελετούν από κοινού την εξειδικευμένη γνώση. Εφεξής, επιστρέφουν στις αρχικές τους ομάδες, ώστε να ανταλλάξουν την αποκτηθείσα γνώση παρέχοντας, έτσι, την ευκαιρία να γνωρίσει η ολομέλεια της τάξης όλες τις πτυχές του μαθησιακού αντικειμένου.

Η προαναφερθείσα διαδικασία λαμβάνει χώρα σε μια σειρά βημάτων:

Βήμα 1ο:
Αφού συλλεχθεί το υλικό από τους εκπαιδευτικούς, αποπειράται -εν συντομία- η διάκριση των διαστάσεων και των επιμέρους θεμάτων του ζητήματος. Ο απώτερος σκοπός έγκειται στον προβληματισμό των μαθητών και στην επαφή τους με το κατάλληλο λεξιλόγιο και τις στρατηγικές προσέγγισης του κειμένου.

Βήμα 2ο:
Χωρίζονται οι μαθητές σε μικρότερες ομάδες και μοιράζονται τα προς μελέτη θέματα, με πανταχού παρουσία του εκάστοτε εκπαιδευτικού για την επικείμενη στήριξη ανάλογα με τις ανάγκες και τη δυσκολία του θέματος. Κατόπιν, σχηματίζεται ο δεύτερος τύπος ομάδας, η «εξειδικευμένη», με έναν εκπρόσωπο από κάθε μια.

Βήμα 3ο:
Τα μέλη της ομάδας αυτής συνδιαλέγονται, πιθανώς και να αναζητήσουν επιπλέον στοιχεία μέσω βιβλιοθήκης, διαδικτύου, εγκυκλοπαίδειας.

Βήμα 4ο:
Αναδιοργανώνεται η τάξη προκειμένου οι εκπρόσωποι αυτοί να επιστρέψουν στις αρχικές ομάδες για να μεταφέρουν τις γνώσεις που αποκόμισαν στα υπόλοιπα μέλη.

Βήμα 5ο:
Οι εκπαιδευτικοί βοηθούν τους μαθητές να συνθέσουν την παρουσίασή τους, και μετά μέσα από ερωτήσεις οδηγούν τη σχετική συζήτηση στην ολομέλεια βάση του εκάστοτε θέματος.

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




ΑΠΟΨΕΙΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΩΝ

Κατά την περίοδο των νομάδων και καρποσυλλεκτών, υπήρχαν απόψεις ηθικής και κανόνων, αλλά ήταν προφανώς λίγες και χαλαρές. Στις χιλιετίες της Γεωργικής Επανάστασης που ακολούθησαν, οι γεωργοί χρειάστηκε να λύσουν προβλήματα, που μέχρι και σήμερα απασχολούν, αφού αυξάνονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, και αναζητούν νέες λύσεις.

Σαφώς, την εποχή εκείνη, η ανθρωπότητα χαρακτηριζόταν από στενές επαφές και σχέσεις ιδίως στα σημεία της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ανατολικής Τουρκίας, όπου και ήταν ανάγκη να οργανωθούν οι κοινωνίες και να αποφασιστούν κανόνες και νόμοι. Συνεπώς, έπρεπε να τεθούν και μάλιστα να τηρηθούν, επιφέροντας τις αντίστοιχες ποινές, όπως τιμωρία, φυλακή, ραβδισμούς και, φυσικά, δικαστήρια που αποφαίνονται ποιος είναι αθώος, ένοχος και πώς τιμωρείται.

Λόγου χάρη, γύρω στο 2200 π.Χ. στην περιοχή της Ουρ στη Μεσοποταμία έχει διασωθεί σύνολο νόμων, καθώς και μνεία δικαστηρίων, που λειτουργούν με δικαστή, μάρτυρες κατηγορίας και υπεράσπισης. Την εποχή αυτή αρχίζει η κωδικοποίηση και η καταγραφή των νόμων, παρακολουθώντας το αίσθημα δικαίου και τις αγωνίες για την λειτουργία της κοινωνίας.

ΧΑΜΟΥΡΑΜΠΙ
Πρόκειται για μια περίφημη συλλογή νόμων των Βαβυλωνίων του 1800 π.Χ.. Οι νόμοι είναι 300 και προβλέπουν τιμωρίες και απαγορεύσεις για ποικίλους τύπους αδικημάτων, μεταξύ των οποίων κεντρική θέση κατέχει η έννοια του «κλέβω». Οι τιμωρίες είναι πολύ βαριές, ποινές σε αμοιβή, πρόστιμο, φυλάκιση, αλλά κυρίως ραβδισμοί, αποκοπή χεριών και, συλλήβδην, μελών του σώματος.

Στο σημείο αυτό κρίνεται σημαντικό να αναφερθεί ότι η έννοια αυτή δημιουργείται, διότι έχει παραχθεί η έννοια του «έχω», της κατοχής, της ιδιοκτησίας. Ως νομάδες, καρποσυλλέκτες και κυνηγοί, δεν υπήρχε περιουσία για την αποστροφή προς την κλοπή. Μολαταύτα, οι γεωργοί διαθέτουν πια αποθέματα, αποθηκεύουν, έχουν αντικείμενα στην ιδιοκτησία τους. Εξ αυτού, επικρατεί και αγωνία ως προς το πώς μέλει να προστατευτεί η περιουσία και προβλέπονται τιμωρίες.

Συμφέρη Αικατερίνη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ