1

Όταν

Όταν τα φώτα σβήσουν
στο καμαρίνι όταν ξεβάφομαι
και σκέφτομαι τα πεπραγμένα
μόνος μου

Όταν κλείνουν τα μικρόφωνα
και το sound check τελειώνει
λίγο πριν η πόρτα ανοίγει
μόνος μου

Όταν γράφω στο χαρτί
και το μολύβι μου σπάει
βρίζω καταριέμαι και χάνω αυτό που ήθελα να πω
μόνος μου

Όταν τραβάω την κουβέρτα
μέχρι τα μούτρα μου
και το μαξιλάρι κλείνω ανάμεσα από τα πόδια
μόνος μου

Όταν κοιτάω στα μάτια
τα τετράποδα παιδιά μου
και τα φιλώ και τους υπόσχομαι μια καλύτερη ζωή
μόνος μου

Όταν γυμνός σε σκέφτομαι
και πατάω τα πόδια μου κάτω
να νιώσω την απουσία
μόνος μου

Τότε ξέρω πόσο αγαπάω
πόσο ζω
πόσο άτυχα τυχερός είμαι και ζω
μόνος μου




Οικογένεια: Ο ρόλος και η επίδραση που έχει στο παιδί

Η οικογένεια αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους μέσω στενών, κοινωνικών και προσωπικών δεσμών, οι οποίοι δημιουργούνται είτε με συγγένεια εξ΄ αίματος είτε όχι σε πολλές περιπτώσεις. Θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την οικογένεια ως ένα υποσύστημα της κοινωνίας. Ένα υποσύστημα που συγκροτείται από ένα σύνολο ατόμων που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, θέτουν στόχους, συλλογικούς αλλά και προσωπικούς.

Ο κάθε άνθρωπος κληρονομεί τις αρχές, τις ιδέες και τις αντιλήψεις για τη ζωή επηρεασμένος από το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε. Η οικογένεια μεταδίδει τον πολιτισμό, τη γλώσσα, διαμορφώνει τη συμπεριφορά και επηρεάζει τη μόρφωση που λαμβάνει το παιδί της.

Είναι το κύριο περιβάλλον του παιδιού και το πρώτο «ανεπίσημο» σχολείο καθώς συμβάλλει στη γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική του ανάπτυξη. Διαμορφώνει τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του με τις επιδράσεις που του ασκεί.

Ακόμη, μπορεί να επηρεάσει τη πρόοδο του στο σχολείο σε μεγάλο βαθμό. Πιο συγκεκριμένα, η οικογένεια είναι σε θέση να επηρεάσει την αποδοτικότητα του παιδιού καθώς και τη γενικότερη στάση του απέναντι στο σχολικό σύστημα.

Η οικογένεια θα πρέπει να είναι σε θέση να προσφέρει στο παιδί με ορθό τρόπο αξίες, στάσεις, αντιλήψεις για τη ζωή και να το βοηθήσει να αναπτύξει μια προσωπικότητα ισχυρή και ισορροπημένη. Επιπλέον, να του παρέχει ασφάλεια αλλά και χώρο αυτοβελτίωσης και εξέλιξης, να λειτουργεί ως αρωγός στη ζωή του με κύριο στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη του.

Με λίγα λόγια, η επιρροή που ασκεί η οικογένεια στο παιδί είναι μέγιστη. Όταν το παιδί βρίσκεται σε μικρή ηλικία, αφομοιώνει όσα του λέει η οικογένεια του και προσπαθεί να μιμηθεί πράξεις και κινήσεις των ατόμων που συναναστρέφεται καθημερινά χωρίς δεύτερη σκέψη. Μεγαλώνοντας, όμως, αποκτώντας βέβαια και κριτική ικανότητα είναι σε θέση να «φιλτράρει» όσα του έχει διδάξει το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε, να «ζυγίσει» τις καταστάσεις και να «καταλήξει», αν μπορούμε να το πούμε έτσι, σε αυτά που θέλει να συνεχίσει στη ζωή του να κάνει και σε αυτά που τα θεωρεί λάθος και θέλει να τα αλλάξει.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη υποχρέωση που έχει η οικογένεια είναι να αγαπήσει και να προστατεύσει το παιδί της στο έπακρο. Μέσα από ένα περιβάλλον γεμάτο αγάπη και πληρότητα ως προς το αίσθημα της ασφάλειας, ένα παιδί μπορεί να αναπτυχθεί ομαλά και να εξελιχθεί με σκοπό την προσωπική του επιτυχία αλλά και ευτυχία.

Αναστασία Κακλαμάνου




5 «παγίδες» αποτελεσματικής πειθαρχίας

Έλλειψη ψυχραιμίας
Απαιτείται μεγάλη ψυχραιμία και υπομονή όσον αφορά τα παιδιά, και ιδίως τα νήπια. Με τις φωνές, το χτύπημα πορτών, την υστερική αντίδραση ή την απειλή πως θα πάνε στα δωμάτιά τους, τότε δεν πειθαρχούνται. Αντί αυτού, ένας τρόπος αντιμετώπισης είναι ο ήρεμος τόνος φωνής και η χαλαρή συζήτηση, ή η παραχώρηση χρόνου και χώρου σε παιδιά και γονείς, ώστε με την αποστασιοποίηση να κατευναστεί η ένταση. Επίσης, η έκφραση -με ήρεμο και πάλι τόνο- των συναισθημάτων, η λεκτική και έμπρακτη συγγνώμη είναι ακόμη ένας τρόπος αντιμετώπισης. Έτσι, εξοικειώνεται το παιδί με τα δύσκολα συναισθήματα, καταλαβαίνει ότι ο γονιός είναι έντιμος απέναντί του και γνωρίζει τη μεταμέλεια.

Σημείωση: Η επιβολή της πειθαρχίας ξεκινά πρώτα με εμάς.

Εύκολη υποχώρηση
Σίγουρα η εύκολη υποχώρηση δεν συνδράμει, ώστε τα παιδιά να πειθαρχήσουν, πωλώ δε μάλλον με τις «κούφιες» απειλές, και ποτέ εφαρμοστέες. Αντί αυτού, πρέπει να καταστεί σαφές ότι με απαράδεκτη συμπεριφορά υφίστανται συνέπειες. Μία εύχρηστη μέθοδος είναι η προειδοποίηση πριν την δράση. Το νόημα της εφαρμογής της συνέπειας έγκειται αρχικά στην προσπάθεια κατανόησης από την πλευρά των γονέων ως προς το γιατί είναι ανυπάκουο το παιδί εκείνη τη στιγμή.

Κακός χρονικός υπολογισμός
Οι αναφυόμενες συνέπειες μιας συμπεριφοράς καλό είναι να πραγματοποιούνται άμεσα, διαφορετικά δεν έχουν κανένα νόημα για το παιδί, που ήδη διαθέτει μια συγκεχυμένη άποψη για την έννοια του χρόνου. Τα παιδιά ψυχικά «αναζητούν» την ανάλογη αντίδραση στην εκάστοτε αταξία, την κατάλληλη ώρα ως ένα προστατευτικό όριο στη συμπεριφορά τους. Εάν αυτό δεν επέλθει τότε πιθανόν να ακολουθήσει μια σειρά από επιπλέον αταξίες, ως «εκτόνωση».

«Δωροδοκία»
Η «δωροδοκία» είναι από τα μέσα που μερικές φορές χρησιμοποιούν όλοι οι γονείς. Το κλειδί, όμως, εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Αντί αυτού, ο βέλτιστος τρόπος για την καλή συμπεριφορά των παιδιών, υπό την καθοδήγηση και προτροπή των γονέων, είναι η επιβράβευση. Εν παραδείγματι, «Θυμάσαι πόσο καλό παιδί ήσουν στην επίσκεψη που κάναμε στην θεία; Είμαστε τόσο περήφανοι που κάθισες τόσο φρόνιμα!».

Αλληλοαμφισβήτηση γονέων
Είναι πολύ σημαντικό μπροστά στο παιδί οι γονείς να έχουν κοινή τοποθέτηση, ακόμη κι αν πραγματικά διαφωνούν πάνω στην εκάστοτε τακτική. Είναι εφικτό να συζητήσουν την διαφωνία τους εκ των προτέρων, όταν τα παιδιά είναι απόντα και να διαμορφώσουν από κοινού τους πιο βασικούς κανόνες, που, όμως, θα υποστηρίζουν και εξίσου. Κάθε οικογένεια οφείλει να έχει συγκεκριμένους κανόνες τους οποίους ακολουθούν όλοι και να υπάρχουν συνέπειες όταν γίνονται βασικές παραβάσεις.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Βιβλιοπροτάσεις: Αφγανιστάν, οι ιστορίες πίσω από τα γεγονότα.

Όλοι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες εβδομάδες στο Αφγανιστάν, μια χώρα που οι άνθρωποι της έχουν βιώσει και βιώνουν εποχές σκοταδισμού .

Mε πικρία ακούμε τις τραγικές δηλώσεις από πρόσωπα της πολιτικής σκηνής και του χώρου της τέχνης, ενώ η αλληλεγγυή -ειδικά- προς τις γυναίκες του Αφγανιστάν εκφράζεται με κάθε τρόπο στο διαδίκτυο. Στον απόηχο αυτών των ζοφερών στιγμών , λοιπόν, μια λίστα με τα βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας για το Αφγανιστάν παρουσιάζει με μια πιο διεισδυτική ματιά τα γεγονότα που διαδραματίζονται και την ιστορία πίσω απ’ αυτά.

  • ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βαγγέλης Κατσάνης

Ο νεαρός Αμίρ ζει στην Καμπούλ με τον στοργικό αλλά αυστηρό πατέρα του. Αποφασισμένος να του αποδείξει την αξία του, παίρνει μέρος σ’ έναν παραδοσιακό αγώνα με χαρταετούς. Ο Χασάν, πιστός φίλος και υπηρέτης του, είναι πρόθυμος, όπως πάντα, να τον βοηθήσει. Κανένα απ’ τα δυο αγόρια όμως δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που θα συνέβαινε στον Χασάν εκείνο το απόγευμα του αγώνα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή τους.Μετά την εισβολή των Ρώσων και τη φυγή του Αμίρ στην Αμερική, ο νεαρός Αφγανός θα συνειδητοποιήσει ότι κάποια μέρα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο και μόνο για να βρει αυτό που δεν μπορεί να του χαρίσει ο καινούριος κόσμος του: τη λύτρωση.

  • ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΗΛΙΩΝ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βασιλική Κοκκίνου

Αυτή είναι η Καμπούλ. Μέσα στους δρόμους της, δυο γυναίκες, η Μαριάμ και η Λεϊλά. Αν και τις χωρίζουν αρκετά χρόνια και πολύ διαφορετικές ιδέες για την αγάπη και την οικογένεια, τις φέρνει κοντά ο πόλεμος, η απώλεια και η μοίρα. Καθώς έρχονται αντιμέτωπες με τους κινδύνους στην πόλη τους αλλά και μέσα στο σπιτικό τους, η αρχική αντιπάθεια της μίας για την άλλη μεταμορφώνεται σε μια μοναδική σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που αποδεικνύει ότι η αγάπη μιας γυναίκας για την οικογένειά της μπορεί να την οδηγήσει στην αυτοθυσία κι ότι, τελικά, η αγάπη ή η ανάμνηση της αγάπης είναι το κλειδί για την επιβίωση.Αμέτρητα τα φεγγάρια που λάμπουν πάνω στις στέγες της,κι οι χίλιοι αστραφτεροί ήλιοι που κρύβονται πίσω από τους τοίχους της.Ένα συγκλονιστικό χρονικό των τριών τελευταίων δεκαετιών του Αφγανιστάν.

Ένα υπέροχο μυθιστόρημα για μια ανελέητη εποχή, μια μοναδική φιλία και ένα μεγάλο έρωτα!

Ο πρόλογος στην ελληνική έκδοση είναι της δημοσιογράφου Εριφύλης Μαρωνίτη.

  • ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΓΙΑΣΜΙΝΑ ΧΑΝΤΡΑ, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Της Γιασμίνα Χάντρα (λογοτεχνικό γυναικείο ψευδώνυμο του Αλγερινού συγγραφέα Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ)

Στην καυτή Καμπούλ, ανάμεσα στα ερείπια του πολέμου, δύο άντρες και δύο γυναίκες ψάχνουν το νόημα της ζωής τους ένας ξεπεσμένος αστός, μία δικηγόρος που της απαγορεύεται να ασκήσει το επάγγελμά της, ένας δεσμοφύλακας που εκμηδενίζεται στη σκιά των δημόσιων εκτελέσεων, μία ανίατα άρρωστη σύζυγος.Μέσα από αυτή την αναζήτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ξεδιπλώνεται το μαρτύριο ενός έθνους λαβωμένου από τους πολέμους και την τρέλα, μιας χώρας παραδομένης στον εκμαυλισμό του κλήρου και στην τυραννία των Ταλιμπάν. Κι όμως, εκεί όπου η λογική μοιάζει χαμένη, ο έρωτας αρνείται ως εκ θαύματος να υποκύψει. Όμως, τι είναι το θαύμα σε μια χώρα όπου: «οι χαρές είναι φριχτές όσο και τα λιντσαρίσματα»;Σε αυτό το εξαιρετικό μυθιστόρημα, που ταυτόχρονα είναι ένας ύμνος στη γυναίκα, ο Γιασμίνα Χάντρα αποκαλύπτει με διαύγεια την πολυπλοκότητα των ηθών στις διχασμένες ανάμεσα στο φεουδαρχισμό και τον εκσυγχρονισμό, μουσουλμανικές κοινωνίες.

  • Ο ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΟΣΝΕ ΣΕΙΕΡΣΤΑΝΤ, εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ ,μτφρ. Άννα Παπαφίγκου

Η Όσνε Σέιερσταντ είναι η μόνη σκανδιναβή δημοσιογράφος που βρισκόταν στην Καμπούλ στη διάρκεια του πολέμου. Όταν η παγκόσμια κοινότητα έχει πια χάσει το ενδιαφέρον της για το Αφγανιστάν, εκείνη παραμένει στην ερειπωμένη από τον πόλεμο πρωτεύουσα, που επιστρέφει σε μια καθημερινότητα γεμάτη σκόνη και αβεβαιότητα, με την ελπίδα να δει έναν καινούργιο κόσμο να γεννιέται.

Φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Σουλτάν Χαν, στο κέντρο της Καμπούλ, και μοιράζεται τα τρία δωμάτια με τη δεκαμελή οικογένειά του. Κρύβοντας τα βόρεια χαρακτηριστικά της πίσω από την παραδοσιακή μπούρκα, κινείται απαρατήρητη και καταγράφει τις ζωές και τις σχέσεις των ανθρώπων, τα συναισθήματα και τα όνειρά τους, με όση αμεροληψία διαθέτει χάρη στη δυτική της κουλτούρα.

Ο προοδευτικός βιβλιοπώλης οραματίζεται ένα σύγχρονο νέο Αφγανιστάν που πρέπει πια ν’ αναδυθεί σ’ αυτό το κομμάτι του κόσμου ύστερα από τα εικοσιπέντε χρόνια οπισθοδρόμησης που επέφεραν οι πόλεμοι και η θεοκρατική διακυβέρνηση των Ταλιμπάν. Ωστόσο, στο όραμά του αυτό δεν χωράνε τα μέλη της μεγάλης του οικογένειας.

Οι εικόνες μιας μουδιασμένης από τις αντιξοότητες κοινωνίας παρουσιάζονται ανάγλυφες, ρεαλιστικές και συγκινητικές καθώς η συγγραφέας σηκώνει το πέπλο μιας βαθιά ριζωμένης παράδοσης και μπαίνει στη ζωή των απλών ανθρώπων του Αφγανιστάν.

  • ΜΟΛΥΒΕΝΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ, εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Το βιβλίο «Οι Μολυβένιοι Στρατιώτες» είναι ένα αποκαλυπτικό χρονικό του δεκαετούς πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, μέσα από τις φωνές των αφανών μαρτύρων του. Μιλούν: Στρατιώτες και αξιωματικοί που πολέμησαν εκεί και επέστρεψαν, ανάπηροι οι περισσότεροι, σε μια πατρίδα που τους υποσχέθηκε υποδοχή ηρώων και τους επιφύλαξε κατόπιν αντιμετώπιση αποσυνάγωγων και αποδιοπομπαίων.

Μητέρες που έστειλαν τους γιους τους σ’ αυτόν τον πόλεμο και παρέλαβαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό φέρετρο, δίχως ποτέ να είναι σίγουρες αν περιείχε το πτώμα του παιδιού τους ή σακιά γεμάτα άμμο. Χήρες στρατιωτών που διερωτώνται, αν τελικά οι άντρες τους ήταν ήρωες ή εγκληματίες. Γυναίκες που στάλθηκαν στο Αφγανιστάν ως πολιτικοί υπάλληλοι του στρατού της ΕΣΣΔ και αντιμετωπίστηκαν σχεδόν ως πόρνες.

Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει και από τις Εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση του Γιάννη Κότσιφου , έχει όμως εξαντληθεί από τον εκδότη.

  • ΧΑΜΕΝΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

ΡΕΖΑ ΓΚΟΛΑΜΙ, εκδ. ΤΟΠΟΣ

Είναι μια χώρα που ελάχιστοι άνθρωποι στη Δύση γνώριζαν την ύπαρξη και την ιστορία της μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τα γεγονότα εκείνης της μέρας άλλαξαν τον κόσμο και έστρεψαν το βλέμμα όλης της ανθρωπότητας σε αυτό τον ξεχασμένο τόπο» γράφει ο Ρεζά Γκολαμί στο βιβλίο του «Χαμένες ταυτότητες» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος.

“Το βάθος της ταλαιπωρίας που βίωσα δεν υπάρχει λέξη για να του δώσει μορφή. Για να γίνει κανείς φάλαινα πρέπει να πιει θαλασσινό νερό, να γευτεί τη γλυκόπικρη γεύση που αφήνει κάθε ιστορία. Συνήθως στη ζωή έχουμε επιλογές, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να επιλέξεις τον τρόπο με τον οποίο θέλεις να ζήσεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου ζωή, δίχως επιλογή, δίχως όνειρα.„

Ο Γκολαμί γεννήθηκε στο Αφγανιστάν το 1988 και σε ηλικία εννέα ετών αποφάσισε να αφήσει πίσω την οικογένειά του για να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον στο Πακιστάν. Ήδη είχε τη φριχτή εμπειρία της ζωής υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι οποίοι μέσα σε μια μέρα γύρισαν τη χώρα αιώνες πίσω. Ο συγγραφέας αφηγείται την προσωπική του ιστορία από τα παιδικά του χρόνια σε μια χώρα που σπαρασσόταν από τους εμφυλίους και τη μετανάστευσή του στο Πακιστάν και στο Ιράν, μέχρι τη μεγάλη του προσπάθεια να σταθεί στην Ελλάδα και να φτιάξει τη ζωή του από την αρχή.

  • ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ

ΛΑΤΙΦΑ εκδ.ΛΙΒΑΝΗ, μτφρ. Κ. ΚΑΛΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1996, την ημέρα της εισόδου των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, η Λατίφα ήταν δεκαέξι χρονών και γεμάτη όνειρα. Βιαζόταν να μεγαλώσει για να γίνει δημοσιογράφος. Παρά τον πόλεμο που λυσσομανούσε στο Αφγανιστάν εδώ και δεκαεφτά χρόνια, εκείνη ήταν μάλλον ανέμελη και ευτυχισμένη

Ένα βιογραφικό έργο , η αφήγηση της Λατίφα, μιας νεαρής γυναίκας η οποία την εποχή που οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την εξουσία, το 1996, ήταν δεξαέξι ετών και ονειρευόταν να γίνει δημοσιογράφος. Αντί αυτού είδε τη ζωή της να ελέγχεται πλήρως από μια εξουσία την οποία η ίδια δεν αναγνώριζε, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα της.

Το παρόν βιβλίο είναι εξαντλημένο από τον εκδότη, παρόλα αυτά εάν σταθείτε τυχεροί και το βρείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο αποτελεί μια αξιόλογη μαρτυρία.

Το άρθρο βασίστηκε σε προσωπική αναζήτηση καθώς και στις αναρτήσεις της Γιώτας Συρινίδου στην ιστοσελίδα beater.gr και της Έμυς Ντούρου στο documentonews.gr .

Νένα Ευθυμιάδου




Θεατρικό Παιχνίδι -Κουρετζής

Σύμφωνα με τον Κουρετζή, τον πρώτο άνθρωπο που δημιούργησε και καθιέρωσε μια δομημένη μέθοδο στην Ελλάδα, το Θεατρικό Παιχνίδι αποτελεί ένα μέσο απελευθέρωσης και ενεργοποίησης της φαντασίας του παιδιού, της καλλιέργειας, της επικοινωνίας και κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων. Συνάμα, αποτελεί ένα δυναμικό παιδαγωγικό εργαλείο στα χέρια κάθε ενημερωμένου και ευαίσθητου εκπαιδευτικού-εμψυχωτή.

Μέσα από το Θεατρικό Παιχνίδι το παιδί προσεγγίζει το θεατρικό φαινόμενο και δια μέσου της συνάντησης τόσο του παιχνιδιού, όσο και του θεάτρου μυείται σε αυτό, δημιουργεί, εκφράζεται, αποκτώντας θεατρική αίσθηση και παιδεία. Είναι ένα «δημιουργικό συμβάν» που παρέχει άμεση ικανοποίηση.

Ακόμα, οδηγεί το παιδί στην δημιουργία και την πρόκληση, στο μοίρασμα και την σύνθεση κοινών εμπειριών, συναισθημάτων και σκέψεων με κοινό άξονα το θέατρο. Η διαδικασία αυτή το διευκολύνει να επικοινωνήσει με τον κόσμο των κειμένων, να βιώσει το περιεχόμενό τους μέσα από δραστηριότητες και ως εκ τούτου να καλλιεργήσει την γραπτή και προφορική του έκφραση.

Φυσικά, το Θεατρικό Παιχνίδι χρησιμοποιεί ποικίλες τεχνικές ανάπτυξης και επεξεργασίας, αυτοσχεδιασμούς, σωματική έκφραση, κύρια κωμικά στοιχεία, εκμετάλλευση του τυχαίου, δημιουργία περιβάλλοντος δράσης, οπτικοακουστικά ερεθίσματα, παντομίμα, αποστασιοποίηση. Συνεπώς, στηρίζεται και λειτουργεί σε τέσσερα επίπεδα: το αισθητικό και το παιδευτικό, το ψυχολογικό και το κοινωνικό. Τέλος, δομείται και εξελίσσεται σε τέσσερις φάσεις: την απελευθέρωση (συγκρότηση και ευαισθητοποίηση ομάδας μέσω της αισθησιοκινητικής δράσης), τον σκηνικό αυτοσχεδιασμό (παρουσίαση θεατρικού δρώμενου και σύνθεση), την αναπαραγωγή (ανάπτυξη θεμάτων και παιχνίδια ρόλων), και την ανάλυση (συζήτηση, εικαστική αναπαράσταση, συγγραφή κειμένου).

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο δυστυχισμένο. Να κατατάσσεις τους ανθρώπους σε μια κατηγορία ή να προσποιείσαι πως είναι ο καθένας τους διαφορετικός. Ενώ μέσα σου θάβεις την ωμή αλήθεια . Την αλήθεια που εσύ διαλέγεις να αποκαλείς αλήθεια , που φυλάς καλά κρυμμένη στα ενδόμυχα της ψυχής . Την αλήθεια που δεν τολμάς να πεις , επειδή ξέρεις πως φταίει κάποιος για εκείνη. Την αλήθεια που κανένας δεν δέχεται επειδή δεν το έχουν νιώσει . Και πως να το έχουν νιώσει . Το συναίσθημα της ψυχικής αλλοίωσης , το τέλμα της ανθρώπινης ύπαρξης . Ή έτσι θέλουμε να παρουσιάσουμε την απογοήτευση που γευόμαστε όταν θέτουμε κάποιον πολύ πιο υψηλά από ότι του άξιζε. Ή έτσι νιώθουμε μάλλον και κανείς μας δεν είναι ικανός να ανακαλύψει τι είναι τελικά αυτό που μας προκαλεί να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε μια μόνο κατεύθυνση.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί . Δεν υπάρχουν ευγενείς και αγενείς . Ούτε λάθος και σωστοί. Προσανατολισμένοι προς το λάθος , το λάθος που πρόκειται να κάνουμε , όλοι εκείνοι που γνωρίζουμε στην ζωή μας . Και αναρωτιόμαστε τι ίσως να έφταιξε και τους κατηγορούμε άδικα έτσι . Και αν μας συναντήσουν και μάθουν για την κατάταξη τους , θα μας ζητήσουν εξηγήσεις. Επιχείρημα . Και εσύ τι να τους πεις. Τα ρέστα στον προηγούμενο . Έτσι ωμά , απλά και ρεαλιστικά . Δίχως γιατί ξέρεις εγώ , σε θεωρώ καλό αλλά , και διάφορα άλλα προηγούμενα . Ο προηγούμενος . Ο πρώην . Ο παλιός . Ο εκείνος . Όπως θέλεις αποκάλεσε τον , αλλά για μας είναι κοινός παρονομαστής . Ο άνθρωπος που προκαλεί την κατάταξη των άλλων , προς μια μόνο πλευρά . Και αυτή , θα ναι κακιά πάντα , έτσι γιατί μας έμαθε έτσι . Έτσι , γιατί βάλαμε το χέρι μας στην φωτιά και βιαστικά το τραβήξαμε γιατί κάηκε . Έτσι , γιατί μας έμαθε να μην πιστεύουμε τίποτα , πάρα μόνο να εμπιστευόμαστε την σκιά του εαυτού μας . Και εκείνη σκοτεινή καθώς είναι , μας τρομάζει και δεν τολμάμε να εκμυστηρευτούμε τα πιο απόκρυφα μυστικά μας , ούτε στο ίδιο μας το  είναι . Έτσι , γιατί μια φορά μαθαίνεις πως δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί όλοι σου φαίνονται κακοί . Γιατί στο προσωπάκι τους , βλέπεις όσα έχεις περάσει .

Κοιτάζεις τα μάτια των ανθρώπων και πάνω σε αυτά , αντικατοπτρίζεται όλος ο πόνος που βίωσες . Όλο εκείνο το συναίσθημα θυμού που έχεις κρύψει καλά , μέσα στα δικά σου μάτια και δεν λέει να βγει παρά έξω . Κοιτάζεις την θωριά τους και ανατριχιάζει το χέρι σου γιατί θυμάσαι πως δεν πρέπει να ακουμπάς. Γιατί θα καείς. Θαυμάζεις το σκοτάδι των ματιών τους , και κανείς αυτόματα ένα βήμα πίσω γιατί σου θύμισε τι απέγινες εσύ , όταν έμπλεκες με τα σκοτάδια. Αφουγκράζεσαι τα όνειρα τους και τις ανησυχίες σου και ταυτόχρονα αδιαφορείς γιατί δεν έχει μείνει μήτε στάλα , μήτε ίχνος ευαισθησίας εκεί που θέλουν να ψάξουν . Εκεί που έχεις κλειδώσει καλά και φοβάσαι μήπως κάποιος από αυτούς , δει με μια διαπεραστική , τυχαία ματιά , κομμάτια του παρελθόντος. Ανιχνεύεις την ύπαρξη τους και σκιάζεσαι στην ιδέα να ειπωθούν δύο τρία λόγια μεταξύ σας . Γιατί θυμάσαι καλά , πως καταλήγει όλο αυτό . Γιατί τα τραύματα , νωπά ακόμα , πάνω στο δέρμα σου , είναι σημάδια που δείχνουν την σωστή κατεύθυνση. Τον σωστό δρόμο , εκείνον που θεωρείς αλήθεια . Εκείνον που στο διάβα του , έχει ταμπέλα ” Προσοχή κίνδυνος “. Και μετά , αφού τα σκεφτείς όλα αυτά , κατηγοροποιείς τους ανθρώπους . Όχι δεν μου κάνει , ούτε αυτός , ούτε εκείνος , ούτε κανένας άλλος . Γιατί άραγε . 

Και κανένας δεν είναι έτοιμος ψυχικά να ζητήσει τα ρέστα . Υπάρχει κανένας γενναίος , ανάμεσα μας , που θα κυνηγήσει την απόδειξη από τα σπασμένα που άφησε κάποιος ; Αλίμονο σε εκείνους που δέχονται να καθαρίσουν τα υπολείμματα. Δεν έφταιξε κανένας τους , σε τίποτα . Δεν είναι υπαίτιοι , δεν έσπασαν εκείνοι, δεν ήξεραν , δεν ήθελαν να μάθουν . Οι φήμες λένε , πως ακόμα μαζεύεις τα σπασμένα. Και εκείνα , σου θυμίζουν να κατατάσσεις τους ανθρώπους προς μια οδό . Την οδό αλήθειας , έτσι την έχεις ονομάσει . Την οδό που διαβαίνουν , όσοι έρχονται και πάνε στην ζωή σου . Και είναι στρωμένη με τα σπασμένα . Και μόνο οι κακοί στρίβουν επί της οδού αυτής και δοκιμάζουν την τύχη τους . Και αν περάσουν όλοι από εκεί , σημαίνει πως όντως είναι όλοι κακοί ; Τολμάς να ερωτήσεις την καρδιά σου , τα σπασμένα όμως θρυψαλα σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα . Όλοι ίδιοι , όλοι προς μια κατεύθυνση. Και δεν αλλάζεις γνώμη , επιμένεις . Δεν υπάρχει diversity. Δεν υπάρχει διαφορετικότητα , κανένας τους δεν διαφέρει . Και αν είναι όλοι κακοί , ας είναι . Δεν επιμένεις , ξέρεις , άλλωστε μια φορά το έζησες .

Και ας παραπονιούνται μερικές φορές πως είναι κρίμα να τοποθετούμε τους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση . Σε μια κατηγορία , διαμαρτυρόμενοι πως δεν τους αξίζει . Αν ήξεραν , θα καταλάβαιναν . Αν γνώριζαν , θα έλεγαν καταλαβαίνω . Αν ένιωθαν , θα μπορούσαν να κατανοήσουν . Αλλά όχι . Αλλά ποτέ , δεν συνέβη αυτό . Πάντα κρίνουμε τους άλλους , για την απόλυτη στάση τους , δίχως να βλέπουμε τα τραύματα τους . Τους κρίνουμε, με την αγαθή μας φύση , νομίζοντας πως είναι εύκολο να τους πλησιάσουμε . Χωρίς να γνωρίζουμε πως έχουν καεί και έχουν χορτάσει από δαύτα . Χωρίς να γνωρίσουμε τα trust issues που έχουν αναπτύξει , αγνοώντας τα πλήρως. Ξέρεις , μερικές φορές ζωγραφίζουμε στο μυαλό μας , πως όλα είναι όπως την πρώτη φορά . Την πρώτη φορά που γνωρίζεις κάποιον και θέλεις να μάθεις για κείνον. Για κάποιους , όμως , όλες οι γνωριμίες είναι ίδιες . Καταλήγουν στο ίδιο άτοπο συμπέρασμα, στην ίδια φαρσοκωμωδία , στην ίδια θεατρική παράσταση . Δεν χρειάζεται να τους κατευθυνθούμε. Ξέρουν την αλήθεια . Αλλά την αγνοούν για το καλό τους . Γιατί , κουράστηκαν. Γιατί απηυδήσσαν . Γιατί σιχσθηκαν τον κόσμο που αναπνέουν και κινούνται. Γιατί κανένας τους δεν απέδειξε πως αξίζει να μοιραστούν το όνειρο . Και μετά , δεν θέλησαν να ξαναδοκιμάσουν.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος . Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσουμε για υπευθυνότητα , σε μια κοινωνία που έχει χαθεί η αξία της. Γιατρειά θα βρεις , μα όταν εσύ το θελήσεις . Όταν συνειδητοποιείς πως ή όλοι είναι ίδιοι ή ο καθένας είναι διαφορετικός. Εσύ διαλέγεις και παίρνεις . Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ορίσεις ως αλήθεια. Η ζωή μας , όλη , μια πλάνη , που παλεύουμε να βρούμε κάποιον να ρίξουμε το φταίξιμο και να πάμε παρακάτω . Ή μήπως πρέπει . Πρέπει να επιρρίπτουμε τις ευθύνες , εκεί που πρέπει . Κανένας μας δεν θέλει να ξέρει , πως είναι η αιτία που κάποιος μαζεύει τα σπασμένα . Μα σε κάποιους αξίζει . Γιατί θέλησαν να χαλάσουν , ο,τι όμορφο είχε χτίσει κάποιος . Που με έκανες και σ’ αγαπώ , και τώρα μαραζώνω , λένε οι στίχοι . Και τους πιστεύουμε. Και μαραζώνεις , όχι γιατί θέλεις να επιστρέψεις , αλλά γιατί αναγκάζεσαι να ξεφύγεις προς την κατάταξη . Και είναι κρίμα για τους άλλους. Αλλά δεν φταις εσύ . Δεν ξύπνησες μια μέρα και είπες να μην πιστέψεις ξανά ποτέ κανέναν. Μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες , εκεί που πρέπει λοιπόν. Εκεί που ξέρεις . Και ας κάνουν πως δεν κάνουν . Ξέρουν πως έχουν ευθύνη και ας μην το παραδέχονται. Αργά ή γρήγορα , όλοι το παραδέχονται.

Το θέμα είναι , είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Αν… ησυχίες

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.

Ο Θανάσης η Χαρά και το εμβόλιο…
Ο Θανάσης και η Χαρά γνωρίστηκαν λίγο πριν ξεσπάσει το πρώτο κύμα του covid, κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ, με τον πλέον γνωστό τρόπο των συνομιλιών στα social.
Το τραγικό του μέρους ήταν πως μόνο μισή ώρα χώριζε το ζευγάρι, αλλά αυτή ήταν αρκετή για να μπουν ανάμεσα στη σχέση τα σύνορα δύο νομών.

Τα σύνορα, όπως ήταν φυσικό, έγιναν εμπόδιο στην πρώτη καραντίνα για το ζευγάρι. Είχαν όμως την ευκαιρία να ζήσουν ένα όμορφο καλοκαίρι και να περάσουν ξένοιαστα τους δύο πρώτους μήνες του καλοκαιριού.
Η δεύτερη καραντίνα όμως ήταν δύσκολη… Ο Θανάσης προσπαθούσε να κλείνει ραντεβού σε γιατρούς για να την βλέπει και εφόσον οι περισσότερες ειδικότητες πιστοποίησαν ότι χαίρει άκρας υγείας, η σχέση άντεξε, μέχρι τη λήξη του εγκλεισμού.

Εκεί κάπου άρχισαν να σοβαρεύουν τα πράγματα εφόσον μπήκε και ένα μονόπετρο στη μέση (αν και πιστεύω ότι μια σχέση δεν την σοβαρεύει μια πρόταση γάμου, θα πρέπει να διατηρεί το στοιχείο της σοβαρότητας, χωρίς βούλες και σφραγίδες), τέλος πάντων… άλλη συζήτηση αυτή.
Η Χαρά με περισσή χαρά δέχτηκε την πρόταση και έτσι η ευτυχία ήρθε και στέριωσε στις ζωές τους, μέχρι που εμφανίστηκε η δήλωση του εμβολίου, στο προσκήνιο.

Ο Θανάσης δεν ήθελε με τίποτε να βάλει τον υιό μέσα του, φοβόταν να συμμετάσχει σε ένα παγκόσμιο πείραμα, ανησυχούσε για τις παρενέργειες και είχε πολλές επιφυλάξεις…
Η Χαρά όμως ήταν στην απέναντι όχθη.

Τη χρυσή τομή την είχαν βρει, μια που ο έρωτας, κορονοϊούς δεν κοιτά. Συμφώνησαν να διατηρήσει ο καθένας την ελευθερία του και τις απόψεις του, πλήρως δημοκρατικό και να συνεχίσουν να αγαπιούνται. Απέφευγαν να συζητούν για το θέμα, οπότε δεν υπήρχαν και συγκρούσεις. Όμως τώρα τα πράγματα γινόταν όλο και πιο δύσκολα, ειδικά μετά την ανακοίνωση των μέτρων που αφορούσαν τους ανεμβολίαστους.

Γυρίζει η Χαρά από το γραφείο και ανακοινώνει τις αποφάσεις της κυβέρνησης στο Θανάση, ο οποίος σημειωτέων εργαζόταν εκείνο το πρωί και δεν πρόλαβε να ενημερωθεί.
Τι θα γίνει αγάπη μου το χειμώνα; τον ρώτησε.. Αρχικά.
Θα πιάσει κρύο; την ρώτησε κι αυτός με τη σειρά του.

Όοοχι! Δεν θα μπορούμε να βγαίνουμε μαζί, έριξε τη βόμβα η Χαρά, που μόνο χαρούμενη δεν ήταν που είχαν “φάει” τη μισή σχέση τους στο skype και την άλλη μισή στα τηλέφωνα στους δύσκολους μήνες του εγκλεισμού.
Όπως λένε Θανασάκι μου, δεν θα επιτρέπεται η είσοδος σε κλειστούς χώρους σε όσους δεν έκαναν το εμβόλιο.
Το ε..και του Θανάση, ήταν και αυτό που έδωσε το σήμα για πυρ, στη Χαρά.
Τι ε.. και Θανάση μου, πρέπει να το κάνεις.

Έχουμε βγάλει δύο χειμώνες μπροστά στο Νetflix έχουμε πάρει από δέκα κιλά ο καθένας, έχει βουλιάξει ο καναπές και εσύ μου λες ε…και…
Πως θα πάμε για φαγητό, για ποτό, σε ένα θέατρο, σε έναν κινηματογράφο, σε μια εκδήλωση;
Ρε Χαρά μου, είπε να λειάνει τις γωνίες ο Θανάσης και να πέσουν οι τόνοι.. Άσε θα δούμε μέχρι τότε…
Για την ιστορία, τα επόμενα βράδια ο Θανάσης την έβγαλε στον καναπέ, να τρώει πατατάκια και η Χαρά κοιμόταν αγκαλιά με το laptop, στο κρεβάτι.

Όταν όμως το πρόβλημα ήρθε πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, δηλαδή της κουζίνας με τον καφέ στο χέρι τα πράγματα έγιναν λιγάκι πιο δύσκολα.

Κάπου εκεί καταργήθηκαν οι δημοκρατικοί δεσμοί που έδεναν το ζευγάρι και μπήκε ανάμεσά τους το γνωστό δίλημμα που θέτει εδώ και χρόνια ο γυναικείος πληθυσμός, ως επιχείρημα.
Θανάση ή κάνεις το εμβόλιο ή χωρίζουμε. Ανακοίνωσε η Χαρά και μόνο χαρά δεν του ήρθε του χριστιανού.
Κι ενώ αυτός άρχισε να ζητά διαπραγματεύσεις και συζητήσεις, η Χαρά του είπε πως η κυρία Ευτέρπη του περιπτερά η γυναίκα της είπε πως οι ανεμβολίαστοι δεν θα μπορούν να αλλάξουν ούτε νομό σε λίγο…οπότε;
Δύο τινά. Ή που θα περάσει ο Θανασάκης δεύτερο ιατρικό τσεκάπ για να βρίσκονται, ή που θα βάλει το τσιπάκι μέσα του, να υποστεί την αλλαγή του DNA του, να μην μπορεί να χαρεί παιδί και εγγόνι, (τόση διορατικότητα ο Θανασάκης), όπως ισχυριζόταν ότι θα γίνει, σε περίπτωση που εμβολιαστεί. Η Χαρά όμως ήθελε να ζήσουν τον έρωτά τους γιατί εδώ και δύο περίπου χρόνια δεν είχαν προλάβει να κάνουν τίποτε από αυτά που ήθελαν. Επέμενε λοιπόν, πολύ!

Κάπου εκεί άρχισαν οι καυγάδες, με τους μισούς γείτονες να υποστηρίζουν τη Χαρά και τους άλλους μισούς το Θανάση, μια που οι χριστιανοί δεν έκλειναν μάτι τα βράδια από τις φωνές του πάλαι ποτέ ευτυχισμένου, ήρεμου και γλυκυτάτου, όπως το χαρακτήριζαν, ζευγαριού.
Με τα λίγα και τα πολλά, το σκοινί τέντωσε. Έτσι ένα πρωί μάζεψε η Χαρά με πολύ λύπη τα πράγματα της και είπε το σκληρό αντίο στο Θανάση.
Πέρασαν έτσι περίπου είκοσι μέρες, ώσπου το κουδούνι της Χαράς χτύπησε, για να της παραδοθεί μια ανθοδέσμη και ένα φάκελος.

Μέχρι τότε να σημειωθεί ότι η Χαρά είχε χάσει τη χαρά της και τρία κιλά γιατί οι καφέδες που συνοδευόταν με αναστεναγμούς για τον Θανάση της, ως γνωστόν δεν περιέχουν θερμίδες.
Παρέλαβε τα άνθη και έτρεξε στον καναπέ να ανοίξει το φάκελο. Αντί για αφιέρωση και τα λοιπά, αντίκρυσε το πιστοποιητικό εμβολιασμού του Θανάση, με μια μικρή καρδούλα στο τέλος.
Το ίδιο βράδυ η Χαρά φόρεσε και ένα πολύ ωραίο μονόπετρο στο αριστερό χεράκι της και η ευτυχία εγκαταστάθηκε ξανά στη σχέση του ζευγαριού..
Τώρα τα μικροπροβληματάκια για να είμαστε ακριβοδίκαιοι υπήρχαν, γιατί κάθε πρωί που σηκωνόταν ο Θανάσης έπαιρνε κουταλάκια, πιρουνάκια, νομίσματα του ενός, δύο, ευρώ και τα τοποθετούσε πάνω στο σημείο εμβολιασμού.

Όταν τον έβλεπε η Χαρά, έκανε πιο πολλούς σταυρούς από ότι την Ανάσταση στον περίβολο της Αγίας Βαρβάρας, που πήγαινε, ενώ οι γείτονες άφηναν ξανά τις ασχολίες τους ή τον ύπνο τους, για να ακούσουν το λόγο, που δεν τους άφηνε να κοιμηθούν.
Παρ΄όλα αυτά, όταν η Χαρά του ανακοίνωσε πως σε περίπου οκτώ μήνες θα τους επισκεφτεί το γνωστό πτηνό, με μια πάνα γαντζωμένη στα πόδια, ο Θανάσης δεν ξανάνοιξε το συρτάρι με τα κουταλοπίρουνα.
Άρχισε να τρέχει στα μαγαζιά για να εφοδιαστούν τα πάντα για το δικό του υιό, (αγόρι έδειξε ο υπέρηχος) και ξέχασε εντελώς τον άλλον υιό, που η μετάλλαξή του είχε φτάσει στο γράμμα ‘’Μ’’.
Βλέπετε η Χαρά του θα του έκανε ένα δώρο, που άρχιζε με το ίδιο ακριβώς γράμμα!
Όσο για τη Χαρά δεν σκεφτόταν πια εξόδους και ξενύχτια, παρά μόνο τη στιγμή που θα ερχόταν ο δικός της υιός, στον κόσμο!

Η ιστορία έχει κάποια δόση αλήθειας… ίσως σε αυτούς τους γκρίζους και περίεργους καιρούς που διανύουμε, το χαμόγελο μας βοηθήσει.

από την Κωνσταντίνα Γεράκη




Έρωτες ανεκπλήρωτοι… και ο ένας, ο μοναδικός.

Από τον Κώστα Κρομμύδα.


«Έρως ανίκατε μάχαν…» και μπλα μπλα μπλα. Όχι. Φυσικά και δεν «κοροϊδεύω» το αρχαίο ρητό, σε καμία περίπτωση. Αυτό το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα όσοι έχουν πάρει τον Έρωτα και τον έχουν κοσμήσει με επίθετα που, αν ο ίδιος είχε τη δυνατότητα, θα σηκωνόταν και θα έφευγε μόνος του από το ρητό.

Από αυτά, λοιπόν, τα αταίριαστα με τον Έρωτα επίθετα, θα διαλέξω εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο. Το «ανεκπλήρωτος». Αναλύσεις, κείμενα-δοκίμια, οϊμέ, πόνος δοσμένος με παθητικές καταστάσεις θύματος-θύτη, κι ένα Σύμπαν να κατηγορείται πως δεν φέρνει τα πράγματα όπως τα θέλουμε (κι αν το Σύμπαν είχε δικηγόρο, θα το είχε πανηγυρικά αθωώσει).

Στ’ αλήθεια τώρα, μπορούμε να σοβαρευτούμε; Μπορούμε να μην μπλέκουμε την ιερή έννοια του Έρωτα σε καταστάσεις αδύναμες να τον υπερασπιστούν και να τον εξυμνήσουν, αλλά τον βάζουν σε καλούπια, πρέπει, όχι και ίσως; Ενδιαφέρουσα για κάποιους προσέγγιση, αλλά τραγική συγκάλυψη των επιλογών τους.

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή… Κι ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψή μου, όχι για το τι είναι Έρωτας, αλλά για το τι ΔΕΝ είναι.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που μπερδεύουν τον Έρωτα με την ίδια του την ιδέα. Σας μπέρδεψα; Είναι εντελώς διαφορετικό το να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο από το να είσαι ερωτευμένος με την ιδέα του έρωτα ως συναίσθημα που πρέπει να ζήσεις…

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρώτο ΔΕΝ. Ο Έρωτας, αγαπημένοι μου, δεν έχει πρέπει. Δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτή η λέξη, και το άκουσμά της και μόνο τον κάνει να κλείσει τα φτερά του πεισματικά και να στρέψει τα βελάκια του σε άλλες καρδιές.

Έρωτας δεν είναι μόνο σωματική επιθυμία. Σωματική επιθυμία και απόλαυση είναι και το φαγητό. Να συνεχίσω;

Έρωτας δεν είναι να έχω μια παρέα να πηγαίνω για φαγητό, ποτό, σινεμά, κι έναν σύντροφο-γλάστρα να με συνοδεύει στις κοινωνικές εκδηλώσεις μην τυχόν και με πουν… (συμπληρώστε ό,τι νομίζετε όσοι αρέσκεσθε σε χαρακτηρισμούς και ετικέτες).

Έρωτας δεν είναι να έχω ένα ακόμα πορτοφόλι στα έξοδα του σπιτιού και στις διακοπές.

Έρωτας δεν είναι «έχω περάσει τα τριάντα, εγώ πότε θα γίνω μάνα-πατέρας, να νοικοκυρευτώ, να συγυριστώ, το ράφι δεν με χωράει πια και τα πουκάμισά μου βαρέθηκα να τα πλένω μόνος μου».

Έρωτας δεν είναι σπάω τη μονοτονία της καθημερινότητάς μου και επιβεβαιώνομαι με τον θαυμασμό, που επειδή ικανοποιεί τον εγωισμό μου τον ονοματίζω με την πρώτη λέξη της πρότασης.

Έρωτας δεν είναι «σε θέλω με θέλεις, γιατί να το σκεφτόμαστε, σε θέλω με θέλεις γιατί δεν παντρευόμαστε;»

Και για να τελειώνουμε, Έρωτας δεν είναι σίγουρα μια κατάσταση που πρέπει να ασπαστούμε και να θεωρήσουμε πως τη ζούμε γιατί έτσι ‒λέει‒ κάνει ο κόσμος γύρω μας.

Αρχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος των «δεν» και προς τα πάνω, στον Έρωτα δεν χωράνε ερωτηματικά. Δεν χωράνε «μήπως», «ίσως», «γιατί», «ναι, και γιατί όχι». Στον Έρωτα δεν χωράνε ΔΕΝ. Τελεία, παύλα, πέντε, δέκα θαυμαστικά και κλειδαριά.

Στον Έρωτα δεν χωράνε συμβιβασμοί, ούτε βολέματα και οικονομικά καλοπιάσματα. Δεν χωράνε κοινωνικά στερεότυπα με ταμπέλες «ανύπαντρη» και «αιώνιος εργένης», που τρέχουμε όλοι να στριμώξουμε σε δύο κύκλους, έναν της βέρας κι έναν του «τιμημένου» μας στεφανιού.

Στον Έρωτα δεν χωράνε κοινωνικές κατακραυγές και «ορθές» συμπεριφορές.

Κι αν κάπου εδώ ο αντίλογος μιας λογικής πει πως ίσως σου έρθει όταν η ζωή σου δεν αποτελείται μόνο από τη δική σου ύπαρξη αλλά και ενός, δύο ή τριών ακόμα ανθρώπων, τότε τι κάνεις; Τότε, αγαπημένε/αγαπημένη μου, αν είναι Έρωτας, αν όντως είναι Έρωτας και δεν είναι διάλειμμα ενδιαφέροντος από μια καθημερινότητα, έχεις δύο επιλογές: να διαχωρίσεις το «θέλω» από το «πρέπει» και να είσαι εντάξει απέναντι και στα δύο. Γιατί αν μείνεις στα «πρέπει» σου, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να σκορπίσεις τη δυστυχία γι’ αυτό που πάντα χάνεις και ποτέ δεν ζεις, όχι μόνο στον εαυτό σου, αλλά και στους γύρω σου.

Και ναι… Είμαι από αυτούς τους ρομαντικούς, τους ονειροπόλους, πείτε με όπως θέλετε, που πιστεύω πως τον ΕΡΩΤΑ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία, τον ζεις μία και μοναδική φορά (άντε και μια λανθάνουσα).

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας, είναι ισοπεδωτικός. Είναι καθηλωτικός και σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του, που σε κάνει να πετάς και όχι να σέρνεσαι στα πατώματα. Ο Έρωτας ο ένας, ο αληθινός, έχει τόση δύναμη μέσα του, που γκρεμίζει όλα τα τείχη τού μέσα και του έξω σου. Του σωστού και του λάθους. Γιατί ο Έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος. Ποτέ. Ο Έρωτας είναι επαναστάτης. Και όποιος τον νιώσει, γίνεται κι αυτός το ίδιο. Επαναστάτης κι εκείνος!

Ο Έρωτας, ο αληθινός Έρωτας, ο ένας Έρωτας, είναι η προέκταση της ψυχής, της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωή σου με τίποτα λιγότερο.

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας είναι αυτός που θα σε κάνει να καταλάβεις τι δεν ήταν ό,τι μέχρι να τον βρεις ζούσες… Θα σε πάρει από το χέρι και θα σε μάθει να τον ζεις για μία και μοναδική φορά… Αν του αφεθείς και τον νιώσεις να καίει μέχρι και το τελευταίο χιλιοστό της ύπαρξής σου, ναι, θα κρατήσει για πάντα. Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις, μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις… Επιλογή σου να τον αφήσεις να σου φύγει και να μείνεις συμβιβασμένος με ό,τι σου προσφέρει η εκάστοτε σιγουριά σου.

Ωστόσο μην ξεχνάς ποτέ πως η μεγαλύτερη εξύμνηση του Έρωτα είναι για το μεγαλείο του και όχι για την αδυναμία του…


Πηγή


Ανήμερα του έρωτα – Γιάννης Πάριος & Χάρης Βαρθακούρης

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κώστας Κρομμύδας είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Συμμετείχε στον τρίτο και τέταρτο κύκλο της σειράς The Durrells. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το κοινό για την πορεία του στον χώρο του θεάματος, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει την επιτυχία και ως συγγραφέας υπηρετώντας με ήθος την ελληνική λογοτεχνία . Τον Μάιο του 2012 εκδόθηκε το πρώτο ­βιβλίο του, Μπαμπά, Mεγάλωσέ με, του ­οποίου η αναθεωρημένη και επικαιρο­ποιημένη έκδοση κυκλοφόρησε ξανά το 2021 από τις εκδόσεις Διόπτρα, και τον Μάιο του 2013 το πρώτο μυθιστόρημά του, Η Ζωή που Έλειπε (αγγλική έκδοση Cave of Silence). Τον Ιούνιο του 2014 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά του, με τίτλο Ογκρέσα. Ακολούθησε το Μη με Λησμόνει τον Μάιο του 2015 (αγγλική έκδοση Lake of Memories). Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το βιβλίο του Ουρανόεσσα, το οποίο βραβεύτηκε το 2017 ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα έμπνευση» (αγγλική έκδοση Dominion of the Moon). Τον Μάιο του 2017 εκδόθηκε το μυθιστόρημα με τίτλο Φως μέσα στη Θύελλα (αγγλική έκδοση Athora), ενώ το 2018 κυκλοφόρησε το Μυρωδιά από Σανίδι, το 2019 το Μια Νύχτα Ακόμη και το 2020 η Εβόρα. Όλα τα μυθιστορήματά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα του διαγωνισμού βιβλίου των Public. Παραδίδει μαθήματα συγγραφής (Master Class) και «δημόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφημερίδες και περιοδικά και είναι αρκετά ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου μπορείτε και να τον ακολουθήσετε αρχικά στην επίσημη ιστοσελίδα του kostaskrommydas.gr καθώς επίσης και στους προσωπικούς του λογαριασμούς στο Facebook , το Twitter και το Instagram.

Νένα Ευθυμιάδου




Παραδοσιακή – Διαφοροποιημένη διδασκαλία

Για να είναι δίκαιη η επιλογή, όλοι θα δώσετε τις ίδιες εξετάσεις: Παρακαλώ πολύ σκαρφαλώστε στο δέντρο.

Σε μια παραδοσιακή αίθουσα διδασκαλίας οι διαφορές των μαθητών αγνοούνται ή αντιμετωπίζονται ως προβληματικές, σπάνια λαμβάνεται υπόψη το ενδιαφέρον των μαθητών. Ακόμη, επικρατεί σχετικά στενή αντίληψη για τη νοημοσύνη, ένα και μοναδικό εγχειρίδιο και συχνά χρησιμοποιείται με την κάλυψη αυτού και του αναλυτικού προγράμματος να κατευθύνει τη διδασκαλία. Επιπλέον, υφίσταται μία και μοναδική μορφή αξιολόγησης, η οποία συνήθως λαμβάνει χώρα στο τέλος για να διαπιστωθεί «ποιος απέκτησε τη γνώση» αναζητώντας τη μοναδική ερμηνεία ιδεών και γεγονότων. Άλλωστε, ο εκπαιδευτικός είναι αυτός που κατευθύνει τη μαθησιακή συμπεριφορά των μαθητών, χρησιμοποιεί κοινά κριτήρια για την αξιολόγηση τους και λύνει τα ποικίλα αναδυόμενα προβλήματα. Βέβαια, ο χρόνος είναι καθορισμένος και δεν μπορεί εύκολα να διαφοροποιηθεί, παρόλο που η μάθηση εστιάζεται στην απομνημόνευση γεγονότων και την απόκτηση δεξιοτήτων.

Στην άλλη όψη του νομίσματος, σε μια αίθουσα διδασκαλίας με διαφοροποιημένη διδασκαλία, οι διαφορές των μαθητών μελετώνται ως βάση για τον προγραμματισμό και την οργάνωση της διδασκαλίας και η μάθηση εστιάζεται στη χρήση βασικών δεξιοτήτων για την αντίληψη και κατανόηση βασικών εννοιών και αρχών. Πιο συγκεκριμένα, η αξιολόγηση είναι συνεχής και διαγνωστική με σκοπό την προσαρμογή της διδασκαλίας στις ανάγκες των μαθητών, αφού οι τελευταίοι συχνά καθοδηγούνται, ώστε να κάνουν μαθησιακές επιλογές με βάση τα ενδιαφέροντά τους. Βέβαια, το ενδιαφέρον, η ετοιμότητα, και το μαθησιακό προφίλ των μαθητών διαμορφώνουν τη διδασκαλία, και έτι περισσότερο οι μαθητές αλληλοβοηθούνται και αξιολογούνται με πολλαπλούς τρόπους. Ο εκάστοτε εκπαιδευτικός διευκολύνει την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, ώστε να ανεξαρτητοποιηθούν περισσότερο μαθαίνοντας, και συνεργάζονται για να θέσουν μαθησιακούς στόχους με τον χρόνο να χρησιμοποιείται ευέλικτα. Εύλογα, γίνεται αποδεκτό ότι η νοημοσύνη φέρει πολλαπλές μορφές και συνακόλουθα παρέχονται πολλαπλά υλικά. Ως εκ τούτου, αναζητούνται συστηματικά πολλαπλές προσεγγίσεις στις ιδέες και τα γεγονότα.

Αικατερίνη Συμφέρη
Θεολόγος-Εκπαιδευτικός-Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Χατζηdiaries #3: Πώς να (ΜΗΝ) βγάλεις λεφτά

Υπάρχει άραγε σύμπαν, Θεός, έννοια του απείρου, κάτι αρκετά μεγάλο ώστε να υπερνικήσει τον αδιαπέραστο κι αδίστακτο ανθρώπινο νου ; Ειλικρινά, δεν είμαι σε θέση να απαντήσω και η πικρή αλήθεια είναι πως δεν έχω την παραμικρή διάθεση να προβληματιστώ σκεπτόμενος πόσο μεγάλο είναι το σύμπαν, το άπειρο ή ο Θεός. Ξέρω όμως πως υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου που όλα τα παραπάνω είναι μικροσκοπικά, ελάχιστα, μπροστά στο σύμπαν, τον Θεό και το άπειρο που έχει πλάσει ο μου; Και έχει εγκατασταθεί εκεί και κατοικεί. Ναι, είναι εξωφρενικά δαιδαλώδης παγίδα το μυαλό, ίσως η χειρότερη στην οποία μπορεί να πέσει κάποιος. Και πολλές φορές δε χρειάζεται καν ερέθισμα, το επισυνάπτει και το προκαλεί μόνο του. 

Αυτό που παθαίνουν (έλα εντάξει, παθαίνουμε, ας μην κρυβόμαστε τώρα που αρχίσαμε) οι τζογαδόροι είναι το πιο αξιολύπητο, τραγελαφικό σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος. Πραγματικά, πρόκειται κατ’ εμέ για τον πιο εριστικά ηλίθιο και ανούσιο εθισμό στον οποίο μπορεί να υποπέσει κάποιος. Κι αυτό γιατί ο τζόγος παίζει με το μυαλό σου σου σα μαριονέτα, δίχως να σου το προσβάλει με κάποια εξωγενή, επιπρόσθετη ουσία. Δεν είναι ούτε τσιγάρο, ούτε ναρκωτικά, ούτε αλκοόλ. Τίποτα. Είναι ειλικρινές αυτοτσαλαπάτημα του μυαλού. 

Για κακή μου τύχη, διάβασα τον “Παίκτη” του Ντοστογιέφσκι λίγο πιο αργά απ’ όσο θα έπρεπε. Κάποιος θα πει “ίσως και για καλή τύχη εν τέλει, για να προλάβεις επικείμενες πιθανές…κλπ κλπ”. Ναι, πάντα, σε κάθε παρέα υπάρχει κάποιος απερίγραπτα εκνευριστικά αισιόδοξος, που σου προβάλλει το μελλοντικό ενδεχόμενο συγκριτικά και αναλογικά, λες και αυτό που θα σε παρηγορήσει πρακτικά, δε θα είναι που κούτσα στραβά κατόρθωσες να ισορροπήσεις το πορτοφόλι σου, αλλά που δεν έπαιξες τελικά την ΑΕΚ άσσο με τον γαύρο, γιατί (ευτυχώς Παναγία μου, τι ευλογία) φάγαμε πέντε γκολ και έτσι δεν έχασες τα λεφτά σου στο στοίχημα. Ας συνεχίσω πριν εκνευριστώ μόνος μου. 

Δε θα περιαυτολογήσω αναλύοντας τι είναι για τη λογοτεχνία και την ψυχολογία ο Ντοστογιέφσκι, πρώτον γιατί δεν αρκεί ένα άρθρο και δεύτερον γιατί οι αναλύσεις και μελέτες που έχω διαβάσει δεν είναι δικές μου, συνεπώς δεν έχει νόημα. Άλλωστε, πάνω-κάτω, όλοι ξέρουμε. 

Το ρεζουμέ του βιβλίου είναι το εξής:

Ο άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι το ίδιο ζώο, εις τους αιώνας των αιώνων…αμήν. 

Ναι, θα προσαρμόζεται στις εποχές και στις συνθήκες και στις τεχνολογικές προόδους και εξάρσεις και, ναι, η εικόνα του, η παρουσίαση, το “δέρμα” θα μεταβάλλεται όσο περνούν οι αιώνες…

…όμως το ζώο μέσα θα είναι πάντα το ίδιο. Οι σκέψεις, τα ερωτήματα, θα είναι πάντα τα ίδια. Το θηρίο μέσα θα είναι εξωφρενικά το ίδιο και τα τερατώδη αισθήματα του α τον οδηγούν στις ίδιες τερατώδεις πράξεις, όσες χιλιάδες χρόνια κι αν αλλάξουν.

Η συνέχεια στο επόμενο άρθρο.