1

Δολοφονία του Μαρά : Εσύ ακόμα να δεις την παράσταση ;

Η δολοφονία του Μαρά , ως έργο, δεν είναι απλά ένα κείμενο. Του Πέτερ Βάις συγκεκριμένα. Δεν είναι μια παράσταση , από εκείνες που τρομάζεις στην όψη της αφίσας τους , αγνοώντας το αληθινό μήνυμα που προωθεί , κατατάσσοντας την στην σφαίρας της “ κουλτούρας”.  Σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη και μουσική Δήμητρας Γαλάνη, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για πρώτη φορά, ανεβάζει με έναν εξαιρετικό σαρανταμελή θίασο , Πέτερ Βάις. Η παράσταση «Η Δολοφονία του Μαρά» έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, στις 21.00 στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια από εκείνες τις ημέρες που διψάς για γνώση και …θέαμα , βρέθηκα στο κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών , μαζί με φίλη , για να παρακολουθήσουμε την εν λόγω παράσταση. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για το περιεχόμενο – οφείλω να το ομολογήσω . Είχα διαβάσει για τον Πέτερ Βάις , το ύφος του , τον διάσημο Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης και ανυπομονούσα να δω επί σκηνεί την δυστυχία του Γαλλικού λαού , 4 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση , μέσα από έναν θίασο γεμάτο ηθοποιούς – που όπως ανακάλυψα αργότερα – το ταλέντο τους ξεχείλιζε από τα εκπληκτικά κοστούμια . Δεν συνηθίζω να γράφω διθυράμβους για παραστάσεις , ούτε να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με όσα βλέπω – φταίει ίσως η ασχετοσύνη μου στον χώρο του θεάτρου , που τώρα εξερευνώ , οι παιδικές παραστάσεις που το σχολείο μας υποχρέωνε να βλέπουμε . Όμως , για την παράσταση αυτή , που τόσο με ενθουσίασε , θα κάνω μια εξαίρεση.

Πρόκειται για μια παράσταση “ θεάτρου , μέσα στο θέατρο”. Τρόφιμοι του ψυχιατρικού ασύλου του Charenton το 1808 , ήρωες της καθημερινότητας που δημιούργησε ο Βάις , υπό την καθοδήγηση του Μαρκησίου Ντε Σαντ , δίνουν ρεσιτάλ με θέμα την δολοφονία του αρχιεπαναστάτη Ζαν Πωλ Μαρά , ενός από τους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης. Ποιος ήταν ο Ζαν Πωλ Μαρά ; Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης. Γεννήθηκε στο Μπουντρύ του Νεσατέλ της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών. Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ο Φίλος του Λαού», από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων.

Ήταν μέλος της περίφημης «Λέσχης των Κορδελιέρων» και αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση της εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό (στην Αγγλία) για να αποφύγει τη σύλληψη. Ήταν αδιάλλακτος αντίπαλος του μοναρχικού καθεστώτος και συνέβαλε με την αρθρογραφία του στην καταδίκη και εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το 1793. Ο Μαρά αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή της «Επιτροπής για Επαγρύπνηση της Κομμούνας». Το τέλος του ; Συγκλονιστικό , όπως ακριβώς και στην παράσταση ! Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις «Σφαγές του Σεπτέμβρη». Ως πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» απομάκρυνε το Στρατηγό Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων. Συνέβαλε επίσης στην ανατροπή των Γιρονδίνων από την εξουσία (1793). Ένα μήνα αργότερα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ. Η Κορντέ τον δολοφόνησε με μαχαίρι στο λουτρό του, όπου ο Μαρά περνούσε πολλές ώρες λόγω της δερματοπάθειάς του. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε τέρας και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της…

Ο ηθοποιός Δημήτρης Σιακάρας , ως ένας Μαρά της σύγχρονης εποχής , αποδίδει στον ρόλο του την δραματικότητα , την αθλιότητα που περικυκλώνουν τα γεγονότα της ζωής του ήρωα. Η έκφραση ; Άψογη . Εντυπωσιακή , αρτιμελής , μεταφέρει μέχρι και στον τελευταίο θαμώνα του θεάτρου , ψηλά στον εξώστη , το θάρρος του Μαρά , την ανάγκη του να διαλαλεί στον ταλαιπωρημένο λαό , πως τα βάσανα τους , δεν σταματούν με τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου. Η φωνή του , ως ένας άνθρωπος βασανισμένος ,λόγω της ασθένειας του , η ψυχική και σωματική γύμνια του , μας ανατριχιάζουν , μας προκαλούν συναισθήματα αγωνίας , συμπόνιας , δέους μπροστά στον υπεράνθρωπο του Βάις, σε μια ύστατη προσπάθεια να απευθυνθεί στο πλήθος. Και δεν σταματά εκεί.

Ο εξαιρετικός Κώστας Σαντάς , ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ , διεκδικεί την σκηνή , από τα πρώτα 10 λεπτά. Τοποθετημένη φωνή , στο ύψος των ατομικιστικών ιδεών που κραυγάζει ο ήρωας του , καθηλωτικό βλέμμα που παρεμβαίνει σε κάθε σκηνή που ο Ζαν Πολ Μαρά , τολμά , δημόσια , να καταγγείλει ευγενείς , παπάδες και άρχοντες , ως νέοι “δήμιοι “ του λαού , όλα προσανατολισμένα σε μια ευθύγραμμη επιτυχία . Η ηθοποιός Άννη Τσολακίδου , ως Σιμόνη Εβράρ , σαν σκηνή αρχαιοελληνικής τραγωδίας , περιποιείται με ευλάβεια τον εκλεκτό της , Μαρά , μη θέλοντας να αφήσει κανέναν κοντά του , προσδίδοντας στον ρόλο την τρυφερότητα που πηγάζει . Ως Σαρλότ Κορντέ , προσωποποιημένη πέτρα της δυστυχίας , η Μαριάννα Πουρέγκα , με σθένος φωνής , κραυγές , απλανές βλέμμα , τρόμο στα μάτια της καθώς αντικρίζει την κατάσταση στους δρόμους του Παρισιού , ανατρεπτικό ύφος , ξέρει πως να πείσει τον θεατή , πως εκείνη θα κινήσει τα νήματα της ιστορίας . Γνωρίζει , μέσα από την τέχνη πως να παρουσιάζει , με τρόπο πειστικό και καθηλωτικό , τον χαρακτήρα της ηρωίδος. Είναι άλλωστε , εκείνη που προμηνύει το τέλος – ο Μαρά δεν θα γλιτώσει.

Η μουσική ; Η Δήμητρα Γαλάνη , φροντίζει να πλαισιώνει το έργο με σεβασμό και αγάπη , δίνοντας χώρο στον θίασο να δρα , χωρίς ωστόσο να λείπει ο ήχος που συνοδεύει άριστα σκηνές παραφροσύνης εντός ψυχιατρείου , αγωνία για την λύτρωση των ηρώων , σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα προσεγμένο φωτισμό . Το σκοτάδι που απλώνεται στην σκηνή , το φως που σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους , την κορύφωση του θεατρικού σανιδιού , όλα δοσμένα αρμονικά υπό το πρίσμα του φωτισμού . Ας μην ξεχνάμε , τα υπέροχα , πομπώδη σκηνικά , που καλλιεργούν , στο μυαλό μας , την αίσθηση πως βρισκόμαστε , παρέα με τους ήρωες , στο ψυχιατρείο , στους δρόμους του Παρισιού , στο λουτρό του Μαρά, σβήνοντας για λίγο την έννοια παρόν , υπογράφοντας με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα την επιτυχία. Το κουαρτέτο των Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης , προκαλεί θαυμασμό , με τις φωνές τους να συνδυάζονται αρμονικά και δρουν , κατεβαίνοντας από τον περιορισμένο χώρο της σκηνής , με το κοινό – το αγκαλιάζουν – γίνονται ένα κουβάρι μαζί του – το φροντίζουν ωσάν “θεατρικό παιδί “ τους.

Ο – γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου – Κοραής Δαμάτης , ο σκηνοθέτης της παράστασης δεν διστάζει να παρουσιάζει , με ρεαλιστικό τρόπο την υπόθεση των γεγονότων, στο κείμενο του Πέτερ Βάις . Ξεγυμνώνει την Σαρλότ , αφήνει τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τους τρόφιμους τους ψυχιατρείου να ουρλιάζουν , ζητώντας την πολυπόθητη ελευθερίας τους – τολμά να αποδώσει με τρόπο πρωτόγνωρο την βία, τα όργια  που λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι και μας υπόσχεται πως θα αφήσουμε για λίγο την πραγματικότητα – έξω από τις πόρτες του θεάτρου . Και το καταφέρνει , με απόλυτη επιτυχία. Όσο για τους ασθενείς του ψυχιατρείου , σε εκείνους , θα ήθελα να σφίξω το χέρι , τελειώνοντας την παράσταση. Συγχρονισμένοι , εκδηλωτικοί , αφανείς ήρωες , πιστοί στον ρόλο τους , μέσω των κραυγών τους , των γέλιων τους , των φωνών τους , καθώς υψώνουν το ανάστημα τους στην αδικία , πετυχαίνουν το απίθανο . Δεν είναι απλά,  οι τρελοί έγκλειστοι του ψυχιατρείου , τα “ ανθρώπινα δακτυλοδεικτούμενα απορρίμματα “ της κοινωνίας . Είναι λαϊκοί , βιοπαλαιστές , ήρωες που ο καθένας κουβαλάει την δική του ιστορία  και μέσα από το ταλέντο τους επιδιώκουν να μας αφυπνίσουν για όσα συνέβησαν εν καιρώ Γαλλικής Επανάστασης. Ένα χειροκρότημα για κάθε μέλος , του θιάσου , αυτό θα ήταν συνετό , θαρρώ.

Η δολοφονία του Μαρά , όπως προαναφέραμε , δεν είναι απλά ένα έργο . Μια ακόμη θεατρική παράσταση που παρακολουθείς , βυθισμένος στο κάθισμα του θεάτρου , ενώ περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος . Σε αφυπνίζει , προβληματίζει , δημιουργεί περαιτέρω όρεξη για συζήτηση και εντρύφηση στην Γαλλική Επανάσταση και τους όρους της . Δεν είναι τυχαίο που το Κρατικό Θέατρο επιλέγει την προβολή της . Ένα σύμπλεγμα επιτυχίας , από ταλαντούχους ηθοποιούς , σκηνοθέτη , μουσικό , σκηνογράφο και εν ολίγοις , ολόκληρο θίασο. Το κοινό , έμεινε ευχαριστημένο , η τελείωσις επέρχεται με το χειροκρότημα και η κάθαρσις επιτυγχάνεται σε απόλυτο βαθμό. Είναι άλλωστε καιρός , να δώσουμε χώρο και σε εκείνους που χτίζουν την καριέρα τους και καρτερούν να αναδείξουν το ταλέντο τους , να μας εξηγήσουν , μέσα από την δική τους ματιά , τι εστί τέχνη.

Κατάλληλο για άνω των 16 ετών

Συντελεστές

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης

Σκηνοθεσία – Κίνηση: Κοραής Δαμάτης

Σκηνικά: Ανδρέας Βαρώτσος

Κοστούμια – Γλυπτικές μάσκες: Άννα Μαχαιριανάκη

Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος

Μουσική διδασκαλία: Χρύσα Τουμανίδου

Α΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Αντρέας Κουτσουρέλης

Β΄ Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστόφορος Μαριάδης

Βοηθός ενδυματολόγου: Δανάη Πανά

Βοηθός κινησιολόγου: Ευανθία Σωφρονίδου

Επιμέλεια φροντιστηριακού υλικού: Χαρά Αργυρούδη

Βοηθός φωτιστή: Στάθης Φρούσσος

Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη

Φωτογράφιση παράστασης: Τάσος Θώμογλου

Σχεδιασμός δημιουργικού: Σιμώνη Γρηγορούδη

Διανομή

Κώστας Σαντάς: Μαρκήσιος Ντε Σαντ

Δημήτρης Σιακάρας: Ζαν Πωλ Μαρά

Άννη Τσολακίδου: Σιμόνη Εβράρ

Μαριάννα Πουρέγκα: Σαρλόττα Κορντέ

Ορέστης Παλιαδέλης: Ντυπερρέ

Δημήτρης Μορφακίδης: Ζακ Ρου

Θάνος Φερετζέλης: Τελάλης

Δημήτρης Τσιλινίκος: Κουλμιέ

Γιολάντα Μπαλαούρα: Κυρία Κουλμιέ

Τραγουδιστές: Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης

Ασθενείς: Λευτέρης Αγγελάκης, Λουκία Βασιλείου, Μάνος Γαλανής, Ελένη Γιαννούση, Γιάννης Γκρέζιος, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Στέλιος Καλαϊτζής, Γιάννης Καραμφίλης, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Μαρία Μπενάκη, Χρίστος Νταρακτσής, Σταυριάνα Παπαδάκη, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Κατερίνα Σισίννι, Ευανθία Σωφρονίδου, Φωτεινή Τιμοθέου, Νίκος Τσολερίδης

Συμμετέχουν επίσης: Τίμος Αρχοντίδης, Δημήτρης Δανάμπασης, Ευάγγελος Δρούγκας, Κατερίνα Ζησκάτα, Αλέξανδρος Καλτζίδης, Χρυσοβαλάντης Νέστωρας, Θεοχάρης Παπαδόπουλος , Αγγελική Πολίτη

«Αυτό που έχει σημασία είναι να σπρώξετε στα άκρα τον εαυτό σας. Να φέρετε τα μέσα έξω, ώστε να μπορέσετε να δείτε τον κόσμο με καινούρια μάτια» (Ζαν Πωλ Μαρά).

Αριάδνη Εμμανουηλίδου




Οι 25 πιο βροχερές πόλεις της Ευρώπης! Ανάμμεσα τους και μία ελληνική.

Όσοι γκρινιάζουν για τις λιγοστές μέρες που ρίχνει βροχή στην Αθήνα, ήρθε η ώρα να γνωρίσουν τι σημαίνει πραγματική βροχή… Και μπορεί τα τελευταία 2-3 χρόνια οι βροχές να είναι πλέον αρκετές σε όλη την Ελλάδα, ωστόσο δύσκολα φτάνουμε τις πόλεις του εξωτερικού όπου η ομπρέλα είναι βασικό… αξεσουάρ των κατοίκων. Πάντως μία ελληνική πόλη έχει τις περισσότερες βροχές τον χρόνο και οι άνθρωποι… ξεχνάνε τον ήλιο και δεν πάει το μυαλό σας ποια!!

Σε μια ηλιόλουστη πόλη σαν την Αθήνα, οι περισσότερες από 200 μέρες βροχής τον χρόνο ακούγονται σαν… εφιάλτης. Κι όμως! Υπάρχουν τουλάχιστον 25 πόλεις στην Ευρώπη που οι βροχερές μέρες είναι περισσότερες από τις ηλιόλουστες, ενώ μια από αυτές βρίσκεται στην Ελλάδα!

Δείτε τη λίστα με τις βροχερές πόλεις

*Οι ημέρες βροχής είναι ανά έτος.

1. Χάλλε, Γερμανία/266 ημέρες βροχής

2. Κολωνία, Γερμανία/263 ημέρες βροχής

3. Γλασκώβη, Ηνωμένο Βασίλειο/262 μέρες βροχής

4. Derry, Ιρλανδία/256 ημέρες βροχής

5. Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο/250 ημέρες βροχής

6. Τάμπερε, Φινλανδία/249 ημέρες βροχής

7. Stoke-on-Trent, Βρετανία/239 ημέρες βροχής

8. Έξετερ, Ηνωμένο Βασίλειο/237 ημέρες βροχής

9. Μπέλφαστ, Ηνωμένο Βασίλειο/236 ημέρες βροχής

10. Κίνγκστον απόν Χαλ, Ηνωμένο Βασίλειο/232 ημέρες βροχής

11. Νιου Καστλ, Ηνωμένο Βασίλειο/231 ημέρες βροχής

12. Βόλος, Ελλάδα/228 ημέρες βροχής

13.  Wirral, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

14. Stevenage, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

15. Λίβερπουλ, Ηνωμένο Βασίλειο/223 ημέρες βροχής

16. Μπιλμπάο, Ισπανία/222 ημέρες βροχής

17. Νότιγχαμ, Ηνωμένο Βασίλειο/219 ημέρες βροχής

18. Freiburg im Breisgau, Γερμανία/218 ημέρες βροχής

19. Coventry, Ηνωμένο Βασίλειο/216 ημέρες βροχής

20. Leicester, Ηνωμένο Βασίλειο/215 ημέρες βροχής

21. Εδιμβούργο, Ηνωμένο Βασίλειο/215 ημέρες βροχής

22. Bergen, Νορβηγία/213 ημέρες βροχής

23.  Cardiff, Ηνωμένο Βασίλειο/212 ημέρες βροχής

24. Sheffield, Ηνωμένο Βασίλειο/210 ημέρες βροχής

25. Essen, Γερμανία/208 ημέρες βροχής

Βόλος: Η πιο βροχερή πόλη της Ελλάδας

Η πόλη που βρέχει τις περισσότερες μέρες του χρόνου, ακόμα και το καλοκαίρι, και οι κάτοικοι βλέπουν το ήλιο με… διακοπές, είναι μία από τις πιο όμορφες στη χώρα.

Την βροχή την αγαπάς ή την μισείς πολύ! Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται στις βροχοπτώσεις και άλλοι που τους αρέσει να περπατούν στην βροχή. Υπάρχουν και πόλεις που βρέχει πολύ όλο τον χρόνο και ο ήλιος σπάνια κάνει την εμφάνισή του μέσα από τα σύννεφα.

Στην Ελλάδα, που το κλίμα είναι μεσογειακό και εύκρατο, έχουμε συνηθίσει σε μικρές περιόδους βροχοπτώσεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατά καιρούς δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις με βροχές διαρκείας και μάλιστα σε εποχές του χρόνου που δεν συνηθίζεται.

Ο Βόλος είναι ένα από τα πιο δραστήρια λιµάνια της χώρας, και από τις πιο όμορφες πόλεις της Νότιας Ευρώπης σύμφωνα με τον Guardian, σύγχρονο αστικό κέντρο που σφύζει από ζωή όλο τον χρόνο και «µπολιασµένος» µε την κουλτούρα της απόλαυσης, από τότε που οι Μικρασιάτες πρόσφυγες µαζεύονταν σε µικρά καφενεδάκια του λιµανιού πίνοντας τσίπουρο µε τη συνοδεία θαλασσινών µεζέδων.

Πηγή




Το ποντικάκι που ήθελε ν’αγγίξει ένα αστεράκι (vid)

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό ήθελε να τα αγγίξει.

–Παππού, έλεγε στον παππού του, σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.

–Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.

–Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;

–Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.

–Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά – καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του.

Και τι δεν έκανε ο Τρωκτικούλης για να αγγίξει ένα αστεράκι. Έπαιρνε φόρα και πηδούσε με όλη του την δύναμη όσο πιο ψηλά μπορούσε. Σκαρφάλωνε σε σκουπόξυλα. Σκαρφάλωνε σε τηλεγραφόξυλα. Σκαρφάλωνε σε κεραίες τηλεόρασης. Σκαρφάλωνε σε καμπαναριά. Τίποτα όμως. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να αγγίξει ένα αστεράκι.

–Ίσως είχε δίκιο ο παππούλης σκεφτόταν. Ίσως να μην αγγίξω ποτέ στην ζωή μου αστεράκι. Αλλά πάλι, το θέλω τόσο πολύ, που -ποιος ξέρει- ίσως κάποια μέρα να τα καταφέρω.Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι μήνες ώσπου ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ βγήκε ο Τρωκτικούλης από την ποντικότρυπα του και τι να δει; Ένα στολισμένο έλατο στην μέση του σαλονιού και στην κορφή του ελάτου ένα ασημένιο αστεράκι. Ο Τρωκτικούλης, έτριψε τα μάτια του σαστισμένος, έκανε πέντε τούμπες από τη χαρά του, έκανε μπροστά, έκανε πίσω και έτρεξε στην ποντικοφωλιά του.

–Παππού! Παππού! Έλα να δεις! Ένα δέντρο φύτρωσε στη μέση του σαλονιού και στην κορυφή του έχει ένα αστεράκι.

–Είσαι σίγουρος, εγγονάκι μου;

–Άμα σου λέω παππού! Θα το αγγίξω. Δεν μου ξεφεύγει! Θα το αγγίξω.

Έτσι λοιπόν ο Τρωκτικούλης έπλυνε τα χέρια του και για καλό και για κακό σαπούνισε τα ποδαράκια του και τα μουστάκια του και την ουρίτσα του και άρχισε να σκαρφαλώνει στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε. Εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ξύλινο στρατιωτάκι. Φορούσε φανταχτερή στολή και στην μέση του είχε ζωσμένο ένα σπαθί.

–Γεια σου ποντικάκι, του είπε το στρατιωτάκι. Για πού το έβαλες;

–Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι!

–Αστεράκι; Τι νόημα έχει να αγγίξεις ένα αστεράκι; είπε το στρατιωτάκι. Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ καλύτερο.

–Δηλαδή;

–Να γίνεις και εσύ στρατιώτης. Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί στη βάση του δέντρου; Εκεί μέσα βρίσκονται άλλα δώδεκα στρατιωτάκια. Θα κάνουμε ένα στρατό και θα κατακτήσουμε όλο το σπίτι, θα κυριεύσουμε το μπάνιο. Θα λεηλατήσουμε την κουζίνα και ποιος ξέρει; Μπορεί να βρούμε κανέναν άλλο στρατό και να τον κατατροπώσουμε. Μετά θα κατακτήσουμε και τον υπόλοιπο κόσμο. Θα είσαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι θα σε τρέμουνε.

–Δεν θέλω να είμαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι να με τρέμουνε.

–Τι θέλεις;

–Να αγγίξω ένα αστεράκι.

Έτσι ο Τρωκτικούλης συνέχισε να σκαρφαλώνει. Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε και εκεί που σκαρφάλωνε, συνάντησε μια κουκλίτσα. Ήταν η πιο όμορφη κουκλίτσα που είχε δει ποτέ του. Είχε ολόξανθα μαλλιά και γαλάζια φουστίτσα.

–Γεια σου ποντικάκι, του είπε η κουκλίτσα, για πού το έβαλες;

–Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.

–Και τι θα καταλάβεις να αγγίξεις ένα αστεράκι; είπε η κουκλίτσα. Ενώ αν αγγίξεις εμένα, αν με αγκαλιάσεις, αν με φιλήσεις, αν με αγαπήσεις – ποιος ξέρει – μπορεί να σε αγαπήσω και εγώ. Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το ροζ περιτύλιγμα και την βυσσινιά κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε, λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται ένα πανέμορφο κουκλόσπιτο, με λουλουδένια ταπετσαρία στη κρεβατοκάμαρα και μικρούλικα σερβίτσια στην τραπεζαρία. Θα ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι και θα σου τηγανίζω κάθε μέρα τυροπιτάκια και την Κυριακή θα πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.

–Δεν θέλω να ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι, ούτε να μου τηγανίζεις κάθε μέρα τυροπιτάκια, ούτε την Κυριακή να πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.

– Τι θέλεις;

– Να αγγίξω ένα αστεράκι.

– Καλά. Κάνε του κεφαλιού σου να δούμε τι θα καταλάβεις, είπε η κουκλίτσα.Έτσι το ποντικάκι συνέχισε να σκαρφαλώνει.

Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε και εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ναυτάκι.

–Γεια σου ποντικάκι, του είπε το ναυτάκι. Για πού το έβαλες;

–Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.

–Αστεράκι; Ποιος ο λόγος να αγγίξεις ένα αστεράκι; Γιατί να χάνεις τον πολύτιμο χρόνο σου με αστεράκια; είπε το ναυτάκι. Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ, πολύ, πολύ μα πάρα πολύ καλύτερο.

–Τι;

–Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το θαλασσί περιτύλιγμα και την μπλε κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε, λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται μια μπουκάλα που έχει μέσα ένα καραβάκι. Θα σπάσουμε την μπουκάλα, θα κλέψουμε το καραβάκι θα πάμε στο πιο κοντινό ρυάκι και θα σαλπάρουμε. Έχω εδώ στην τσέπη ένα χάρτη θησαυρών. Θα βγούμε στον ωκεανό και θα βρούμε τον θησαυρό. Εκατό ροζ ρουμπίνια μεγάλα σαν καρύδια και χίλια πράσινα σμαράγδια μεγάλα σαν αμύγδαλα. Θα είσαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου, όλοι θα σου κάνουν υποκλίσεις και θα ζεις σε ένα τυριόροφο σπίτι.

–Δεν θέλω να είμαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου, ούτε όλοι να μου κάνουν υποκλίσεις, ούτε να ζω σε ένα τυριόροφο σπίτι, είπε το ποντικάκι.

–Τι θέλεις;

–Να αγγίξω ένα αστεράκι. Πως το λένε ρε παιδιά; Θέλω να αγγίξω ένα αστεράκι. Ένα αστεράκι. Δεν θέλω ούτε να γίνω δοξασμένος στρατιώτης ποντικός, ούτε να μου τηγανίζουν τυροπιτάκια, ούτε, ούτε να μου κάνουν υποκλίσεις. Ένα αστεράκι θέλω να αγγίξω και εγώ. Πως το λένε; Ένα αστεράκι!

–Καλά ντε, μη φωνάζεις. Εσύ θα το μετανιώσεις… είπε το ναυτάκι.

Έτσι το ποντικάκι συνέχισε να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, να ανεβαίνει, ώσπου έφτασε στην κορυφή του ελάτου.

Εκεί αντίκρισε το πιο όμορφο αστεράκι που είχε δει ποτέ του. Φεγγοβολούσε και το έλουζε σε μια μαλαματένια λάμψη. Το ποντικάκι άπλωσε δειλά – δειλά το χεράκι του που το είχε πλύνει οχτώ φορές και το άγγιξε. Το αστεράκι λες και ανάσανε. Έγινε ακόμα πιο ασημένιο, πιο ζεστό, πιο λαμπερό. Λες και το αγκάλιασε η φεγγοβολιά του, λες και το χάιδεψαν απαλά οι φωτεινές αχτίνες του με την πιο γλυκιά θαλπωρή που μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Το ποντικάκι αισθάνθηκε τόσο μα τόσο ευτυχισμένο. Τα μουστάκια του έτρεμαν. Τα ποδαράκια του έτρεμαν. Η ουρίτσα του έτρεμε. Έτρεμε ολόκληρο από τη χαρά του. Έτρεμε τόσο πολύ που έχασε την ισορροπία του, έπεσε από το δέντρο και βρέθηκε ανάσκελα στο παχύ χαλί.

Μόλις σηκώθηκε έτρεξε αμέσως στην ποντικότρυπα για να πει τα νέα στον παππού του.

–Παππού… παππού… Το άγγιξα.

–Ποιο άγγιξες, εγγονάκι μου;

–Το αστεράκι! Το άγγιξα το αστεράκι!

–Μπράβο εγγονάκι μου, καμάρωσε ο παππούς. Είσαι το πρώτο ποντικάκι στην οικογένειά μας που αγγίζει αστεράκι. Θα χουμε να το λέμε…Μετά το ποντικάκι βγήκε από την ποντικότρυπα και έτρεξε γρήγορα-γρήγορα να δει πάλι το αστεράκι που είχε αγγίξει.Αλλά στο μεταξύ είχε γίνει μια βλάβη του ηλεκτρικού και το αστεράκι είχε σβήσει.

–Φαίνεται ότι θα γύρισε πάλι ξανά στον ουρανό! σκέφτηκε το ποντικάκι.Φόρεσε το παλτουδάκι του βγήκε στον κήπο και σήκωσε τα μάτια του ψηλά. Χιλιάδες, μυριάδες αστέρια στραφτάλιζαν στο απέραντο στερέωμα… Το ποντικάκι τα αγκάλιασε όλα με το βλέμμα του.

–Ποιο άραγε να είναι αυτό που άγγιξα; αναρωτήθηκε.Τώρα όμως που είχε αγγίξει ένα αστεράκι ένοιωθε μια μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Υπάρχουν χιλιάδες ακόμα αστεράκια για να αγγίξω, σκέφτηκε. Αλλά αφού τα κατάφερα μια φορά, σίγουρα θα τα ξανακαταφέρω… Θα τ’ αγγίξω όλα…Και εκεί ανάμεσα στα χιλιάδες αστέρια, ένα μικρό αστεράκι τρεμόσβηνε λες και του έκλεινε το μάτι, λες και του έλεγε «Ναι, μικρό μου ποντικάκι… Κάποια μέρα θα τ’αγγίξεις όλα…».

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου




«Τι θα ήταν τα Χριστούγεννα χωρίς αγάπη;»: Ένα συγκινητικό βίντεο για την αξία της συντροφικότητας

Ο Henry, ο σκαντζόχοιρος είναι ο νέος μαθητής του σχολείου. Δυσκολεύεται να μπει στις νέες παρέες και τα αγκάθια δεν τον βοηθούν. Ευτυχώς όμως, έχει έναν νέο φίλο, τον Σκίουρο, ο οποίος τον προσέχει. Γιατί όσο μεγάλα κι αν είναι τα εμπόδια, αν υπάρχει διάθεση για συντροφικότητα, αλληλεγγύη, κοινωνικότητα και αγάπη μπορούμε να τα ξεπεράσουμε.

Το βίντεο αποτελεί διαφήμιση Αυστριακής τράπεζας, η οποία θέλησε να στείλει ένα ηχηρό χριστουγεννιάτικο μήνυμα αγάπης!

Πηγή

Με αφορμή το βιντεάκι αυτό, θα σας προτείνω κι ένα μικρό βιβλιαράκι για ένα σκατζοχοιράκι …

Ο τίτλος του είναι “Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαϊδέψουν” συγγραφέας η Κατερίνα Αναγνώστου, με εικονογράφηση δια χειρός Κατερίνας Χαδουλού. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Μπορείτε να το βρείτε και σε μορφή audiobook πατώντας στον σύνδεσμο που ακολουθεί :

Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να τον χαϊδέψουν

Μια τρυφερή ιστορία για την αποδοχή , μας παρουσιάζει με έναν τρόπο γλυκό κι απλοϊκό πως τα αγκάθια μας ,κοντολογίς τις άμυνες, τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τα ελλατώματα μας, έχουμε τη δυνατότητα και τη δύναμη για αυτούς που αγαπάμε να τα γλυκάνουμε, χωρίς όμως να αλλάξουμε τον εαυτό μας… αυτή είναι και η δύναμη της αποδοχής ❤️ Το μικρό σκατζοχοιράκι παρέμεινε ο εαυτός του.Οι φίλοι του κι όσοι αγαπούσε μπορούσαν πια να το αγκαλιάζουν και να του δείχνουν ότι το αγαπούν. Ποιό ήταν όμως το μυστικό του; Διάβασε το βιβλίο , για να αγκαλιάσεις πρώτα εσύ το μικρό σκατζοχοιράκι που κρύβεις μέσα σου, για να αποδεχτείς πρώτα εσύ όλες τις ατέλειες σου, ώστε να αγαπηθείς και να κερδίσεις τον σεβασμό στους κοινωνικούς σου κύκλους και να δημιουργήσεις αληθινούς δεσμούς.

Καλά Χριστούγεννα, κοντά σε ανθρώπους αγαπημένους,. Εύχομαι ολόψυχα το κλίμα να είναι γιορτινό, γεμάτο ρουκέτες χαράς, πυροτεχνήματα συναισθημάτων και μάτια σπινθηροβόλα. ✨🎄✨

Νένα Ευθυμιάδου




Χριστούγεννα

«Χριστός» και «γέννα» είναι τα δυο συνθετικά της λέξης για να ορίσουν το γεγονός ότι είναι ετήσια χριστιανική γιορτή για το συμβάν της γέννησης του Ιησού Χριστού, στις 25 Δεκεμβρίου, έως και τα Θεοφάνεια.

Μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση η πιο αρχαία αναφορά για την εν λόγω γιορτή εκφωνήθηκε από το Μέγα Βασίλειο στην Καισάρεια της Καππαδοκίας τον 4ο αιώνα μ.Χ. και φέρει χριστουγεννιάτικη θεματολογία.

► Σημείο σταθμός αποτελεί η παπική περίοδος του Ιουλίου Α’, όπου δεν γιορτάζονταν πλέον μαζί με τα Θεοφάνεια και αυτό διότι η γέννηση του Χριστού ορίσθηκε κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο όπου και αρχίζει η αύξηση των ημερών.

Επιπλέον, ο χριστιανισμός επήλθε σε μια ακράδαντα παγανιστική κοινωνία και σύντομα έγινε η νέα επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, όπου αποπειράθηκε να απορροφήσει τα πανάρχαια λατρευτικά έθιμα και τις λατρευτικές συνήθειες αιώνων προσδίδοντάς τους νέα διάσταση και σημασία.

► Σημείο σταθμός αποτελεί επίσης το γεγονός ότι τον 6ο αιώνα ο Ιουστινιανός ανακηρύσσει τα Χριστούγεννα ως δημόσια αργία, ενώ ακόμη απαγόρευσε την εργασία και τα δημόσια έργα κατά τη διάρκειά τους.

Η σημερινή Χριστουγεννιάτικη κουλτούρα διαμορφώθηκε μετά τον 19ο αιώνα στην Δυτική Ευρώπη και την Αμερική. Δεν απουσιάζει, βέβαια, το ότι υπάρχουν αρκετές εισηγήσεις για χαρακτηριστικά εμπορευματοποίησης και υλισμού.

Η εορτή των Χριστουγέννων είναι η σημαντικότερη από τις ακίνητες εορτές της Ορθοδόξου Εκκλησίας και γι’ αυτό έχει προεόρτια και μεθέορτη περίοδο. Οι χριστιανοί θεωρούν ότι η γέννηση του Χριστού εκπληρώνει τις προφητείες των Εβραϊκών Γραφών και ότι ως Μεσσίας ήλθε για να λυτρώσει τους ανθρώπους από τις αμαρτίες τους.

Τα έθιμα προέρχονται από ένα συνδυασμό θρησκευτικών και λαϊκών παραδόσεων που εορτάζονται κυρίως από τους χριστιανούς της Ευρώπης και Αμερικής αλλά και από άλλους λαούς μη χριστιανικούς.

Στην Ελλάδα συνδυάζονται διεθνή έθιμα όπως ο Άϊ Βασίλης και η υποδοχή του νέου έτους με ελληνικά έθιμα όπως το πρωτοχρονιάτικο ρόδι και ιστορίες με καλικάντζαρους. Επίσης, καταναλώνονται φαγητά όπως γαλοπούλα, χριστόψωμο, βασιλόπιτα, μελομακάρονα, κουραμπιέδες.

«Ἡ Γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν
ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως
ἐν αυτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες
ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο
Σὲ προσκυνεῖν τὸν ἥλιον τῆς δικαιοσύνης
καὶ Σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν
Κύριε δόξα Σοι.»

Απολυτίκιο Χριστουγέννων

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Χρήστης του TikTok με ένα τσιμπιδάκι κατάφερε να αποκτήσει δικό της σπίτι

Το σενάριο της ανταλλαγής ενός αντικειμένου ευτελούς αξίας, όπως είναι ένα τσιμπιδάκι μαλλιών, με ένα σπίτι ακούγεται σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μια χρήστης του TikTok όμως, όπως φαίνεται, τα κατάφερε και πλέον αποτελεί “περήφανη” ιδιοκτήτρια μιας οικίας στο Tennessee.

Πιο αναλυτικά, η Demi Skipper, που διαχειρίζεται το δημοφιλή λογαριασμό Trade Me Project στο TikTok, αποκάλυψε πριν από λίγες μέρες πως πέτυχε το στόχο της. Ξεκίνησε έχοντας στην κατοχή της ένα απλό τσιμπιδάκι μαλλιών. Κατάφερε όμως, μετά από απανωτές ανταλλαγές, να αυξήσει την αξία των αντικειμένων που έρχονταν στην κατοχή της και να καταλήξει στην απόκτηση ενός σπιτιού.

Το “ταξίδι” ξεκίνησε το Μάιο του 2020 και χρειάστηκαν 28 ανταλλαγές για να φτάσει στο σπίτι στο Tennessee.

Για να επιτύχει το στόχο της, η Skipper αντάλλαξε το ταπεινό τσιμπιδάκι με ένα ζευγάρι σκουλαρίκια. Τα σκουλαρίκια αντικαταστάθηκαν με ένα σετ ποτηριών και αργότερα με ηλεκτρική σκούπα. Κατέληξε σε μεγαλύτερα αντικείμενα όπως π.χ μια σανίδα του snowboard και μια συλλεκτική κάρτα, την οποία και αντικατέστησε με ένα τροχόσπιτο αξίας 40.000 δολαρίων. Αυτό την οδήγησε στο καινούριο της σπίτι, γεγονός που και η ίδια θεωρεί σουρεαλιστικό.

Η νεαρή γυναίκα σκοπεύει να μετακομίσει στο νέο σπίτι με τον άνδρα της και να εγκατασταθούν εκεί μετά την ανακαίνιση.

Πηγή




Επτά «Ιστορίες για τα Χριστούγεννα» από την Εθνική Βιβλιοθήκη στο youtube

Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος συνεχίζει για δεύτερη χρονιά τον κύκλο αναγνώσεων με τις «Ιστορίες για τα Χριστούγεννα» και καλεί τους μικρούς και μεγάλους φίλους της σε ένα ακόμα μαγικό χριστουγεννιάτικο ταξίδι με πρωταγωνιστές τα βιβλία.

Γνωστοί καλλιτέχνες, ηθοποιοί και συγγραφείς μάς προσκαλούν να αφεθούμε ξανά στη μαγεία των γιορτών διαβάζοντας αγαπημένες χριστουγεννιάτικες ιστορίες.

«Ο Καρυοθραύστης» του Ε.Τ.Α. Χόφμαν (Εκδόσεις Ψυχογιός, 2016) ζωντανεύει με την ανάγνωση της Νατάσας Εξηνταβελώνη, ενώ ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος μάς συστήνει το βιβλίο του «Ο δικός μας Άγιος Βασίλης» (Εκδόσεις Πατάκη, 2012), διαβάζοντάς το ο ίδιος.

Με τη συγκινητική ανάγνωση του Ακύλλα Καραζήση θα ζωντανέψει και πάλι φέτος «Η Σταχομαζώχτρα» από τα «Διηγήματα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Εκδόσεις Μίνωας, 2011).

Ο Μάνος Κοντολέων μοιράζεται γι’ ακόμα μια χρονιά, με μικρούς και μεγάλους αναγνώστες, την ιστορία «Χρυσαφένια, Aσημένια…νύχτα χριστουγεννιάτικη» από το βιβλίο του «Ιστορίες για τα δικά μου Χριστούγεννα» (Εκδόσεις Πατάκη, 2015).

Η Τάνια Παλαιολόγου διαβάζει το βιβλίο «Το αστερόπαιδο» του Όσκαρ Ουάιλντ (Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2014).

Το βιβλίο του Ευγένιου Τριβιζά «Ο Αϊ-Βασίλης στη φυλακή με τους 83 μικρούς αρουραίους» (Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2012) διαβάζει απολαυστικά ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος.

Τέλος, στο πλαίσιο των Ιστοριών για το «21», η Μυρτώ Αλικάκη μάς διαβάζει μια διαφορετική χριστουγεννιάτικη ιστορία, «Τα Μεσολογγίτικα Χριστούγεννα» της Πηνελόπης Δέλτα από το έργο «Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα Ελλήνων Συγγραφέων» (Εκδόσεις Gutenberg).

Οι αναγνώσεις θα παραμείνουν διαθέσιμες στο κανάλι της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Youtube για όλη την εορταστική περίοδο έως και τις 10 Ιανουαρίου 2022.

Πηγή




Μικρές (και άγνωστες) χριστουγεννιάτικες πόλεις στην Αμερική.

Μερικές από τις πιο γραφικές πόλεις της Αμερικής μεταφέρουν το πνεύμα των γιορτών σε άλλο επίπεδο, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες για να μετατρέψουν το συνηθισμένο σε εξαιρετικό. Από ακτή σε ακτή, εδώ είναι μερικά από τα καλύτερα μέρη και εμπειρίες που προσφέρουν οι μικρές άγνωστες πόλεις στην Αμερική.

Glencoe, Ιλλινόις

Κάθε χρόνο, ο Βοτανικός Κήπος του Σικάγο στο Glencoe του Ιλινόις μετατρέπεται σε ένα υπερθέαμα! Το κάνουν πάντα λίγο διαφορετικά, και φέτος θα κάνει το ντεμπούτο του το Lightscape, ένα φωτισμένο μονοπάτι. Το βράδυ θα σας υποδεχτεί μια χορωδία που θα τραγουδά καθώς εσείς περπατάτε στο μονοπάτι…

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Harty | Chicago Real Estate (@hartyrealtygroup)


Ouray, Κολοράντο

Στο Ouray, κάνουν τη διακόσμηση λίγο διαφορετικά. Αντί να φωτίζουν την πόλη, φωτίζουν τα βουνά. Και είναι υπέροχο. Αυτή η γραφική πόλη του Κολοράντο είναι γνωστή για τις δραστηριότητες στη φύση, την πεζοπορία, αναρρίχηση, τα θερμά λουτρά της.

Βethleem, Πενσυλβάνια

Επίσης γνωστή ως Christmas City, USA, η μικρή πόλη της Βηθλεέμ προσφέρει βραδινές χριστουγεννιάτικες περιηγήσεις, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να περιπλανηθούν σε αυτήν τη μικρή πόλη που στολίζει και θυμίζει παλιές εποχές. Οι ξεναγήσεις γίνονται από πιστοποιημένους οδηγούς που φορούν κοστούμια εποχής του 1700 και θα σας μεταφέρουν στο διάσημο αστέρι στην κορυφή του South Mountain. Τα ιστορικά κτίρια έχουν κεριά σε κάθε παράθυρο και η πόλη διακοσμεί τα δέντρα και τα καταστήματα με φώτα!

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Anthony Marcano (@anthonymarcano)


Νέα Ορλεάνη, Λουιζιάνα

Η Νέα Ορλεάνη ξεχωρίζει για σχεδόν κάθε εκδήλωση και οι χριστουγεννιάτικες γιορτές δεν διαφέρουν. Κατά τον εορτασμό των Χριστουγέννων, περισσότεροι από 165.000 επισκέπτες φτάνουν στην πόλη για να δουν το μαγικό χειμερινό υπερθέαμα, όπου τα δέντρα καλύπτονται με περισσότερα από ένα εκατομμύριο φώτα σε όλα τα 25 στρέμματα του πάρκου της πόλης. Και στους γραφικούς δρόμους της Νέας Ορλεάνης, θα δείτε μια πληθώρα ιστορικών σπιτιών που λάμπουν και στραφταλίζουν για τις γιορτές! 

Πηγή




Ονειρούπολη, Δράμα

Το μαγευτικό χωριό του Αϊ Βασίλη στην Ονειρούπολη Δράμας, στην Πλατεία Ελευθερίας, έχει ήδη ντυθεί στα γιορτινά και αποτελεί ιδανικό προορισμό για τις Γιορτινές Χριστουγεννιάτικες Αποδράσεις και μόλις 1 ώρα και 40 λεπτών οδικώς από τη Θεσσαλονίκη. Άνοιξε από την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2021 και θα παραμείνει ανοιχτό για το κοινό έως και την Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022.

Πρόκειται για το Χριστουγεννιάτικο Θεματικό Πάρκο στην Ονειρούπολη Δράμας. Η κεντρική πλατεία της πόλη είναι γεμάτη νεράιδες, ξωτικά, τάρανδους, καλικάντζαρους, χιονάνθρωπους, αλλά και ο ίδιος ο Άγιος Βασίλης, με εκατοντάδες διαφορετικές, δωρεάν δράσεις, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και θεματικά εργαστήρια. Το παιχνιδιάρικο χριστουγεννιάτικο τοπίο είναι φτιαγμένο από το μαγικό υλικό και έτοιμο να μοιράσει μοναδικές εμπειρίες ξεγνοιασιάς και αξέχαστες αναμνήσεις.

Αναφορικά με τις δράσεις της, είναι όλες δωρεάν, συμπεριλαμβανομένων και όλων των εκδηλώσεων, όπως καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, συναυλίες και θεματικά εργαστήρια .

Δράσεις:

  • Εργοστάσιο Καραμέλας και Ζαχαρωτών
  • Σπιτάκι του παραμυθιού
  • Χριστουγεννιάτικοι  ήρωες και πρωταγωνιστές παραμυθιών
  • Σπίτι του Άη Βασίλη
  • Πύργο του Πάγου
  • Ξυλουργείο του Άη Βασίλη
  • Μαγική Σκηνή
  • Ταχυδρομείο των Ξωτικών 
  • Κοινωνικό έργο φορέων και συλλόγων
  • Ο Χιονούλης, ο Ταρανδούλης, ο Ονειρούλης και η Πολική αρκούδα, οι πρωταγωνιστές της μαγικής πολιτείας
  • Χορός και Τραγούδι
  • Ζωγραφική και Μαγειρική
  • Πειράματα και Παιχνίδι
  • Τοπικά προϊόντα, γευστικά, αρωματικά, αναμνηστικά και είδη λαϊκής τέχνης
  • Δάσος των Ευχών και της Ελπίδας

Είσοδος Ελεύθερη

Πληροφορίες
Ιστοσελίδα: https://www.facebook.com/OneiroupoliDramasOfficial/  
Ιστοσελίδα: https://www.visit-drama.com/oniroupoli/
Email:          ekali@dimosdramas.gr
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 252 1 048304

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός & Προπτυχιακή Ιταλικής Φιλολογίας ΑΠΘ




Όταν η μέρα διαρκεί μόλις 48 λεπτά (vid)

Σε ένα χωριό των βόρειων συνόρων της Φινλανδίας με τη Νορβηγία, ο ήλιος ανέτειλε για τελευταία φορά αυτή τη χρονιά.

Το χωριό Ουτσγιόκι είδε την ανατολή του ηλίου στις 11:34 π.μ. και 48 λεπτά αργότερα ο ήλιος έδυσε ξανά, τυλίγοντάς το στην πολική νύχτα που θα διαρκέσει ως τις 16 Ιανουαρίου.

Το γαλλικό πρακτορείο AFP News Agency δημοσίευσε ένα υπέροχο time-lapse βίντεο, όπου με τη βοήθεια ενός drone περιπλανιόμαστε πάνω από το χιονισμένο τοπίο στην διάρκεια αυτής της 48λεπτης ημέρας.

Αλλά καθώς ο πολικός ήλιος δεν είναι τόσο λαμπερός όσο ο μεσογειακός, ο ουρανός είναι μονίμως «βαμμένος» με ένα σκούρο, απόκοσμο μπλε που κάνει το σκηνικό να μοιάζει με ταινία μυστηρίου ή φαντασίας.

Μαγικό!

Δείτε το βίντεο του AFP εδώ.

Πηγή