Η εκπαίδευση ενός σκύλου είναι μια διαδικασία που απαιτεί συνέπεια, υπομονή και κατανόηση. Παρόλο που πολλοί κηδεμόνες ξεκινούν με καλές προθέσεις, συχνά πέφτουν σε παγίδες που δυσκολεύουν την πρόοδο και επηρεάζουν τη σχέση με το κατοικίδιο. Ένα από τα πιο συνηθισμένα λάθη είναι η ασυνέπεια στις εντολές και τους κανόνες. Όταν διαφορετικά μέλη της οικογένειας χρησιμοποιούν διαφορετικές εντολές ή όταν μια συμπεριφορά επιτρέπεται κάποιες φορές και απαγορεύεται άλλες, ο σκύλος μπερδεύεται και δεν μπορεί να καταλάβει τι πραγματικά περιμένουμε από αυτόν.

Ένα άλλο συχνό λάθος είναι η τιμωρία σε λάθος στιγμή. Η καθυστερημένη ή έντονη τιμωρία δεν βοηθά τον σκύλο να συνδέσει τη συμπεριφορά του με την αντίδραση του κηδεμόνα. Αντίθετα, μπορεί να του προκαλέσει φόβο ή άγχος, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να μάθει. Όταν επιβραβεύουμε την επιθυμητή συμπεριφορά τη στιγμή που συμβαίνει, ο σκύλος καταλαβαίνει τι έκανε σωστά και επιδιώκει να το επαναλάβει.

Πολλοί κηδεμόνες περιμένουν επίσης γρήγορα αποτελέσματα, κάτι που οδηγεί σε απογοήτευση και πίεση. Η εκπαίδευση απαιτεί χρόνο, ιδιαίτερα σε κουτάβια που μαθαίνουν σταδιακά πώς να διαχειρίζονται την ενέργειά τους και να επικεντρώνονται σε αυτό που τους ζητείται. Η έλλειψη υπομονής συχνά έχει ως αποτέλεσμα ο ιδιοκτήτης να σταματά την εκπαίδευση τη στιγμή που ο σκύλος αρχίζει πραγματικά να μαθαίνει. Η επιμονή σε μικρές, συχνές συνεδρίες είναι πολύ πιο χρήσιμη από τις μεγάλες και κουραστικές.

Ένα ακόμη λάθος είναι η έλλειψη κοινωνικοποίησης. Ένας σκύλος που δεν έχει εκτεθεί σε ανθρώπους, ζώα, ήχους και διαφορετικά περιβάλλοντα από μικρή ηλικία μπορεί να αναπτύξει φοβίες ή επιθετικές αντιδράσεις. Η κοινωνικοποίηση δεν αφορά μόνο την επαφή με άλλα σκυλιά αλλά και την άνεση με την καθημερινότητα: επισκέψεις σε κτηνίατρο, περίπατοι σε πολυσύχναστους δρόμους, νέες μυρωδιές και εμπειρίες.

Τέλος, πολλοί κηδεμόνες δεν λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες της φυλής και της προσωπικότητας του κάθε σκύλου. Κάθε ζώο έχει διαφορετικά επίπεδα ενέργειας, ευφυΐας και κινήτρων. Αυτό που δουλεύει για έναν σκύλο μπορεί να μην είναι αποτελεσματικό για έναν άλλο. Παρατηρώντας τον χαρακτήρα του και αναγνωρίζοντας τι τον παρακινεί – είτε αυτό είναι λιχουδιές, παιχνίδι ή προσοχή – μπορούμε να προσαρμόσουμε την εκπαίδευση ώστε να είναι πιο ευχάριστη και παραγωγική.

Αποφεύγοντας αυτά τα κοινά λάθη και επενδύοντας χρόνο και συνέπεια, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια ισχυρή, υγιή σχέση με τον σκύλο μας, βασισμένη στην εμπιστοσύνη και την κατανόηση. Με τη σωστή προσέγγιση, η εκπαίδευση γίνεται μια απολαυστική διαδικασία και για τον κηδεμόνα και για το κατοικίδιο.

Η κοινωνικοποίηση είναι ίσως ο πιο καθοριστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση ενός ήρεμου, ισορροπημένου και σίγουρου σκύλου.
Πολλοί πιστεύουν ότι η εκπαίδευση ξεκινά όταν ο σκύλος μάθει να κάθεται, να περπατάει σωστά στο λουρί ή να υπακούει σε εντολές.

Στην πραγματικότητα, όλα ξεκινούν πολύ νωρίτερα — με το πώς μαθαίνει να αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του. Κοινωνικοποίηση δεν σημαίνει απλώς “να βλέπει άλλους σκύλους”.
Είναι η διαδικασία μέσα από την οποία ο σκύλος μαθαίνει να χειρίζεται νέα ερεθίσματα — ανθρώπους, ζώα, ήχους, επιφάνειες, μυρωδιές, καταστάσεις — χωρίς φόβο, επιθετικότητα ή υπερδιέγερση. Η κρίσιμη περίοδος είναι μεταξύ 3ης και 16ης εβδομάδας ζωής.
Σε αυτό το διάστημα, το κουτάβι είναι “σφουγγάρι”: απορροφά εμπειρίες και τις καταγράφει ως “ασφαλείς” ή “επικίνδυνες”.

Ωστόσο — κι αυτό είναι πολύ σημαντικό — η κοινωνικοποίηση δεν τελειώνει ποτέ.
Ακόμα και ένας ενήλικος σκύλος που δεν έχει κοινωνικοποιηθεί σωστά, μπορεί με υπομονή και θετική ενίσχυση να μάθει να εμπιστεύεται και να προσαρμόζεται.

Ο μύθος των “πάρκων σκύλων”

Ένα από τα πιο συχνά λάθη είναι η πεποίθηση ότι τα πάρκα σκύλων είναι κοινωνικοποίηση.
Στην πραγματικότητα, δεν είναι — τουλάχιστον όχι με τον σωστό τρόπο. Στα περισσότερα πάρκα υπάρχουν έντονες αλληλεπιδράσεις χωρίς έλεγχο. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε φόβο, άγχος ή ακόμη και επιθετικότητα, ειδικά σε σκύλους που ήδη είναι ανασφαλείς ή δεν έχουν μάθει να διαβάζουν τη γλώσσα του σώματος των άλλων σκύλων. Η αληθινή κοινωνικοποίηση δεν είναι “άφησέ τον να παίξει”.
Είναι ελεγχόμενη, θετική έκθεση σε διάφορα ερεθίσματα, με τρόπο που ο σκύλος να νιώθει ασφαλής και να μαθαίνει. Η ουσιαστική κοινωνικοποίηση δεν έχει να κάνει με την ποσότητα εμπειριών μόνο, αλλά και με το πώς νιώθει ο σκύλος μέσα σε αυτές.
Όσο πιο ασφαλής νιώθει κοντά σου, τόσο πιο εύκολα θα εξερευνήσει τον κόσμο.
Δεν χρειάζεται να εκθέσεις λοιπόν τον σκύλο σου μέσα σε δύσκολες καταστάσεις για να μάθει.
Χρειάζεται να τον οδηγήσεις ήρεμα, με σεβασμό και υπομονή, ώστε να ανακαλύψει μόνος του ότι ο κόσμος δεν είναι επικίνδυνος.

Η κοινωνικοποίηση εντέλει δεν είναι απλώς ένα στάδιο — είναι μια δια βίου διαδικασία μάθησης και εμπιστοσύνης.
Όταν γίνεται σωστά, ο σκύλος αποκτά ψυχική ισορροπία, αυτοπεποίθηση και γίνεται ο πιο ευτυχισμένος σύντροφος που θα μπορούσες να έχεις.

Η απόφαση να υιοθετήσουμε ένα ζώο είναι από τις πιο όμορφες αλλά και πιο σοβαρές επιλογές που μπορούμε να κάνουμε.
Δεν πρόκειται απλώς για ένα “δώρο” ή μια “παρέα”, αλλά για την ανάληψη ευθύνης απέναντι σε μια ζωντανή ψυχή που θα εξαρτάται ολοκληρωτικά από εμάς — για χρόνια.

Ως εκπαιδεύτρια σκύλων, έχω δει πολλές ιστορίες να ξεκινούν με ενθουσιασμό και να καταλήγουν σε απογοήτευση, όχι επειδή οι άνθρωποι δεν αγαπούσαν το ζώο, αλλά γιατί δεν είχαν ενημερωθεί σωστά για το τι σημαίνει πραγματικά να το φροντίζεις και να συμβιώνεις μαζί του.

Η αγάπη είναι απαραίτητη, αλλά δεν αρκεί

Η αγάπη είναι το θεμέλιο, αλλά δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη γνώση.
Πολλές φορές βλέπουμε οικογένειες να επιλέγουν έναν σκύλο ή μια γάτα με βάση την εμφάνιση.
Όμως κάθε είδος —και κάθε ζώο— έχει δικές του ανάγκες, χαρακτήρα, ενέργεια και όρια. Για παράδειγμα, ένας σκύλος εργασίας, όπως ένα Μπόρντερ Κόλλι, χρειάζεται έντονη πνευματική και σωματική δραστηριότητα καθημερινά· διαφορετικά θα βρεθεί να έχει συσσωρευμένη ενέργεια και θα αναπτύξει ανεπιθύμητες συμπεριφορές.
Ένας μικρόσωμος σκύλος ίσως είναι πιο εύκολος στη μετακίνηση, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται εκπαίδευση ή κανόνες. Η σωστή πληροφόρηση πριν την υιοθεσία βοηθά να ταιριάξει ο τρόπος ζωής μας με το ζώο που επιλέγουμε. Αυτό είναι το κλειδί για μια αρμονική σχέση.

Τι πρέπει να γνωρίζουμε πριν να υιοθετήσουμε ένα κατοικίδιο

Πριν πάρουμε την τελική απόφαση, αξίζει να αναρωτηθούμε: Έχουμε τον χρόνο να αφιερώσουμε καθημερινά σε βόλτες, φροντίδα και παιχνίδι; Μπορούμε να καλύψουμε το κόστος τροφής, κτηνίατρου και βασικών αναγκών; Είμαστε διατεθειμένοι να μάθουμε για τη συμπεριφορά και την επικοινωνία του ζώου; Έχουμε σκεφτεί ποιος θα το φροντίζει στις διακοπές ή αν χρειαστεί να λείψουμε; Η ενημέρωση δεν αφορά μόνο την εξωτερική εμφάνιση του εκάστοτε ζώου αλλά πώς θα συνυπάρξουμε με αυτό με σεβασμό, συνέπεια και ασφάλεια.

Ο ρόλος της εκπαίδευσης

Η εκπαίδευση δεν είναι “πολυτέλεια”, είναι επένδυση στην καλή σχέση με το ζώο.
Πολλά προβλήματα που οδηγούν στην εγκατάλειψη — όπως γαβγίσματα, τραβήγματα, φόβοι ή επιθετικότητα — θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί με σωστή καθοδήγηση από νωρίς.

Ως εκπαιδεύτρια, πάντα λέω στους ανθρώπους:

“Μην περιμένετε να παρουσιαστεί πρόβλημα για να ζητήσετε βοήθεια.”

Η γνώση για τη γλώσσα του σώματος, τα σημάδια στρες ή τον τρόπο που ο σκύλος μαθαίνει, κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια δύσκολη συμβίωση και μια σχέση εμπιστοσύνης. Η υιοθεσία δεν πρέπει να είναι παρόρμηση — πρέπει να είναι επιλογή με επίγνωση και συνέπεια.
Όταν γνωρίζουμε τι σημαίνει να έχουμε ένα ζώο δίπλα μας, μπορούμε να του προσφέρουμε σταθερότητα, αγάπη και ποιότητα ζωής, χωρίς να νιώθουμε ότι “μας κουράζει”.

Η σωστή πληροφόρηση δεν περιορίζει τον αυθορμητισμό — τον μετατρέπει σε υπεύθυνη αγάπη.

Συχνά, όταν μιλάμε για την “εκτόνωση” ενός σκύλου, το μυαλό μας πηγαίνει κατευθείαν στη βόλτα, το τρέξιμο ή το παιχνίδι.
Η σωματική δραστηριότητα είναι πράγματι απαραίτητη, όμως δεν αρκεί από μόνη της.
Ένας σκύλος χρειάζεται και πνευματική εκτόνωση – την ευκαιρία να χρησιμοποιεί το μυαλό του, να λύνει προβλήματα, να μαθαίνει, να εξερευνά.

Όπως ακριβώς εμείς βαριόμαστε ή εκνευριζόμαστε όταν δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε, έτσι και ο σκύλος νιώθει ανικανοποίητος όταν η καθημερινότητά του είναι μονότονη.
Η πνευματική εκτόνωση είναι αυτή που γεμίζει το μυαλό του, μειώνει το στρες και τον βοηθά να παραμένει ήρεμος και ισορροπημένος.

Τι είναι η πνευματική εκτόνωση και γιατί είναι σημαντική;

Με απλά λόγια, είναι κάθε δραστηριότητα που ενεργοποιεί τον εγκέφαλο του σκύλου.
Ο σκύλος δεν “σκέφτεται” όπως ο άνθρωπος, αλλά διαθέτει έντονη ανάγκη για εξερεύνηση, επίλυση και πρόκληση.
Η πνευματική εκτόνωση ικανοποιεί αυτήν ακριβώς την ανάγκη. Μπορεί να περιλαμβάνει παιχνίδια αναζήτησης τροφής, παιχνίδια επίλυσης προβλήματος όπως puzzle toys ή sniffing mats, εκμάθηση εντολών κ.ά. Μέσα από αυτές τις δραστηριότητες που ενεργοποιούν τη μύτη, τη μνήμη και την προσοχή του, ο σκύλος εκτονώνεται με “καλό” τρόπο, μειώνοντας το στρες και την υπερδιέγερση. Παράλληλα, όταν καταφέρνει να λύσει ένα “πρόβλημα”, ενισχύεται η αυτοπεποίθησή του και νιώθει πιο σίγουρος και ασφαλής. Ελαχιστοποιούνται επιπλέον και τυχόν ανεπιθύμητες συμπεριφορές αφού ένας σκύλος που σκέφτεται και απασχολείται δεν χρειάζεται να “ξεσπάσει” με καταστροφές ή υπερκινητικότητα. Τέλος, οι δραστηριότητες αυτού του είδους γίνονται πάντα μέσα από συνεργασία με τον άνθρωπο, γεγονός που ενισχύει τη μεταξύ τους σχέση και δυναμώνει το δέσιμό τους.

Παραδείγματα πνευματικής εκτόνωσης που μπορεί να κάνει κάθε κηδεμόνας

Η πνευματική εκτόνωση δεν χρειάζεται πάντα ειδικά παιχνίδια ή πολύπλοκες κατασκευές. Μπορεί να γίνει εύκολα, με απλά αντικείμενα που όλοι έχουμε στο σπίτι. Σκοπός είναι ο σκύλος να χρησιμοποιήσει τη μύτη, τον εγκέφαλο και την υπομονή του για να φτάσει στο «έπαθλο» – συνήθως μια λιχουδιά.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μία παλιά καθαρή πετσέτα και να βάλετε μικρές λιχουδιές στο εσωτερικό της, τυλίγοντας την. Στο τέλος, δέστε την σε έναν χαλαρό κόμπο. Ο σκύλος θα χρειαστεί να τη μυρίσει, να τη ξεδιπλώσει για να βρει τις λιχουδιές του. Είναι ένα παιχνίδι που ενισχύει τη συγκέντρωση και την υπομονή του. Ένα άδειο μπουκάλι νερού δεν είναι ποτέ βαρετό για έναν σκύλο. Μπορείτε να βάλετε μέσα μερικές λιχουδιές. Ο σκύλος θα προσπαθήσει να τις βγάλει σπρώχνοντας, δαγκώνοντας ή αναποδογυρίζοντας το μπουκάλι. Ακόμα, μπορείτε να τοποθετήσετε λιχουδιές μέσα σε χαρτόκουτα,ρολά από χαρτί κουζίνα ή ακόμα και αυγοθήκες, να τα κλείσετε ελαφρά και να αφήσετε τον σκύλο να βρει τρόπο να τις ξετρυπώσει. Μπορεί να μοιάζει εύκολο για εμάς, αλλά για εκείνον είναι μια υπέροχη άσκηση εξερεύνησης.

Όλες οι δραστηριότητες αυτού του τύπου πρέπει να γίνονται πάντα υπό επιτήρηση. Ο σκύλος μπορεί να προσπαθήσει να μασήσει ή να καταπιεί κάποιο κομμάτι από το αντικείμενο (π.χ. πλαστικό, ύφασμα, χαρτόνι). Επομένως, παρακολουθούμε πάντα τη διαδικασία και απομακρύνουμε το αντικείμενο μόλις τελειώσει το παιχνίδι.

Μερικά λεπτά την ημέρα είναι αρκετά για να κάνουν τη διαφορά· ακόμη και 10-15 λεπτά πνευματικής απασχόλησης μπορούν να βελτιώσουν αισθητά τη συμπεριφορά και τη διάθεση ενός σκύλου, αρκεί η δραστηριότητα να είναι ποιοτική και στοχευμένη. Δεν πρέπει να το θεωρούμαι πολυτέλεια, αλλά βασική ανάγκη· όπως το φαγητό, η βόλτα και η αγάπη, έτσι και η δραστηριότητα αυτή είναι απαραίτητη για έναν ευτυχισμένο και ισορροπημένο σκύλο.

Κλειδαρά Βικτώρια

Από την αρχή βρισκόμαστε παρατηρητές μιας κατάστασης πρωτόγνωρης θα έλεγε κανείς για τα ελληνικά δεδομένα. Προπονητές, ηθοποιοί , σκηνοθέτες, άνθρωποι του θεάματος, βλέπουν τα κρυμμένα τους μυστικά και τις πτυχές του άλλου τους εαυτού να βγαίνουν στην επιφάνεια χωρίς να υπάρχει σταματημός. Η κακοποίηση σε κάθε της μορφή είναι καταδικάσιμη και αυτό είναι κάτι που δεν πέρασε λεπτό απο το μυαλό των προαναφερθέντων όταν κατέληγαν να κακοποιούν είτε σωματικά είτε ψυχολογικά άτομα τα οποία θεωρούσαν κατώτερα, άτομα τα οποία πάσχιζαν για ένα καλύτερο αύριο και έπρεπε αναγκαστικά να υποκύψουν αλλιώς θα έβρισκαν παντού κλειστές πόρτες.

Αξίζει άραγε κανείς για μια κλειστή πόρτα να κουβαλάει για όλη του τη ζωή το βάρος της κακοποίησης; Αξίζει για ένα «αλλιώς» να γίνει λεία κάποιου αρρώστου;

Αφού η αρχή των καταγγελιών έγινε με αυτήν της αθλήτριας Σοφία Μπεκατώρου κατά παράγοντα της Ομοσπονδίας που ανήκε, όλο και περισσότερα άτομα του αθλητικού χώρου αλλά και του θεάτρου-κινηματογράφου βγαίνουν να καταγγείλουν παρόμοια περιστατικά που υπέστησαν στον εργασιακό τους χώρο.

Δεν θα σταθώ σε ερωτήσεις που τολμούν να κάνουν κάποιοι ασυνείδητοι-γιατί περί ασυνείδητων πρόκειται- «γιατί τα θύματα μίλησαν τώρα και όχι τότε;» ή «τώρα το θυμήθηκαν;» αλλά σε ερωτήσεις όπως ποιοι είναι στην τελική οι άνθρωποι {θύτες} που μπηκαν στα σπίτια μας (βλ.ηθοποιοί) και μας έκαναν να ξεχαστούμε και να γελάσουμε; Ποιοι είναι στα αλήθεια αυτοί οι αψεγάδιαστοι άνθρωποι που μας έφτιαχναν τόσα χρόνια τη διάθεση μέσα απο τα δημιουργήματά τους;

Βάζοντας κάτω τα πράγματα,μπορεί εύκολα να ειπωθεί πως οι παραπάνω εκμεταλλεύτηκαν την τέχνη τους ώστε να περάσουν τα δικά τους «εγώ» σε άλλους. Άλλωστε, από την δικογραφία του γνωστού σκηνοθέτη ήρθαν στο φως μαρτυρίες νέων ανθρώπων που έψαχναν έναν τρόπο να ακολουθήσουν το όνειρό τους στο θέατρο. Δυστυχώς, για τα θύματα, γνώρισαν την άσχημη πλευρά του χώρου του θεάματος πρωτού καν μπορέσουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Αρκετοί από αυτούς που είχαν υψηλή θέση στον επαγγελματικό τους χώρο εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός για να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους-κυρίως στον σεξουαλικό τομέα- προσεγγίζοντας τους στόχους τους με τη δικαιολογία μιας ευκαιρίας για καριέρα. Μετά τις μηνύσεις- μαρτυρίες των θυμάτων,οι κινήσεις των θυτών φούντωσαν ακόμα περισσότερο τις συζητήσεις περί κατάχρησης της δύναμης που είχαν επαγγελματικά και της αδυναμίας των «κατωτέρων» τους να αντισταθούν. Μπορεί να αντιμετωπίζουν κατηγορίες κατά της γενετήσιας ελευθερίας τώρα, το λάθος όμως έχει γίνει και ειδικά ο χώρος του θεάτρου έχει στιγματιστεί περισσότερο από κάθε άλλον τομέα.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να θεωρηθεί η επαγγελματική πορεία των συγκεκριμένων ανθρώπων ασπίδα για να δρουν ανενόχλητοι ως υπεράνω πάσης υποψίας άτομα. Βάσει και των τελευταίων γεγονότων αποτελεί για αυτούς την απόλυτη κάλυψη αφού το κοινό κρίνει την δημόσια εικόνα τους και την προσφορά τους στο σύνολο και σαφώς, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει την ιδιωτική ζωή του κάθε ατόμου. Αυτό όμως, δεν σημαίνει πως εξαιτίας τέτοιων συμβάντων θα πρέπει να στιγματίζεται και ένας ολόκληρος κλάδος όπως για παράδειγμα αυτός των ηθοποιών. Όπως συγκεκριμένα ανέφερε και η Αθηνά Οικονομάκου «Ας μην συγχέουμε το σύνολο με τις εξαιρέσεις».

Η τέχνη δεν χαρακτηρίζεται απο κανέναν ορισμό. Ο άνθρωπος ελκύεται από αυτήν και αυτή με την σειρά της χρειάζεται τον άνθρωπο για την εξέλιξή της. Στο όνομα της τέχνης έχουν δημιουργηθεί έργα αιώνων, έχουν γραφτεί ποιήματα, έχουν παιχτεί έργα και χίλια δυό άλλα πράγματα απείρου κάλλους. Γίνεται να αμαυρωθεί για παράδειγμα ο θεσμός του θεάτρου ή του κινηματογράφου επειδή υπήρξαν παρεκκλίνουσες συμπεριφορές από άτομα του χώρου; Η απάντηση είναι όχι. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα σαν μία εξέλιξη του διθυράμβου. Ο θεσμός συνεχίστηκε επί αιώνες, τα έργα δεν σταμάτησαν και ο κόσμος τα θαύμαζε και θα συνεχίσει να το κάνει. Αλίμονο σε αυτούς που πιστεύουν πως κάτι τέτοιο μπορεί να καταρακωθεί. Το θέατρο, ο κινηματογράφος, η τέχνη εν ολίγοις, θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι που το πλαισιώνουν και δίνουν και την ζωή τους για αυτό. Θα υπάρχει όσο υπάρχουν άνθρωποι με το α κεφαλαίο να συνεχίζουν την ιστορία της τέχνης.

Στα ειδησεογραφικά νέα των τελευταίων ημερών παρουσιάζονται όλο και πιο συχνά εγκλήματα με πρωταγωνιστές ανήλικους δράστες σε μία πληθώρα εγκλημάτων απο κλοπές και ληστείες μέχρι απόπειρες βιασμού και ανθρωποκτονίες. Παρακάτω παρουσιάζονται τρεις διαφορετικές περιπτώσεις παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς ανηλίκων, δημοσιοποιημένες απο δημοσιογραφικά ρεπορτάζ, ώστε να υπάρχουν πρόσφατα παραδείγματα.

«Σύμφωνα με την Αστυνομία οι δύο ανήλικοι στις 2 Δεκεμβρίου φέρονται να εισέβαλλαν στην αυλή της μονοκατοικίας όπου διέμενε ο 87χρονος, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης αλλά έγιναν αντιληπτοί απ αυτόν. Κατάφεραν να του αφαιρέσουν αιχμηρό αντικείμενο που κρατούσε, συνεπλάκησαν μαζί του και στη συνέχεια ασκώντας σωματική βία, του επέφεραν χτυπήματα σε διάφορα σημεία του σώματος του. Κατόπιν αφαίρεσαν από το εσωτερικό του σπιτιού 250 ευρώ και μιά χρυσή αλυσίδα. Εξωτερικά τους παρείχαν συνδρομή η 45χρονη γιαγιά τους με τον 40χρονο σύντροφό της ελέγχοντας περιμετρικά το χώρο. Στη συνέχεια διέφυγαν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.» (Πηγή: www.typosthes.gr)

«Στον ανακριτή παραπέμφθηκαν να απολογηθούν επτά ανήλικοι που συνελήφθησαν στην Θεσσαλονίκη ύστερα από καταγγελία 14χρονης ότι προέβησαν σε ασελγείς πράξεις εις βάρος της. Η εισαγγελεας ποινικής δίωξης -ενώπιον την οποίας οδηγήθηκαν- τους απήγγειλε κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος και κατόπιν τους παρέπεμψε να απολογηθούν στον ανακριτή…Μέχρι τότε παραμένουν σε καθεστώς κράτησης. Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά είναι ηλικίας 13 έως 17 ετών.» (Πηγή: www.typosthes.gr)

«Σοκαρισμένο είναι το πανελλήνιο από το έγκλημα στην Αγία Βαρβάρα, τη δολοφονία μίας 50χρονης μητέρας από την 15χρονη κόρη της, τον 17χρονο Ρουμάνο σύντροφό της και έναν ακόμη ανήλικο.»
(Πηγή: www.iefimerida.gr)

Ο κλάδος της ψυχολογίας έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα αίτια παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς που εμφανίζουν νεάρα σε ηλικία άτομα. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 έρευνες έδειξαν πως οι ανήλικοι συνήθως εμφανίζουν παραβατικές συμπεριφορές στην μετεφηβική ηλικία κυρίως της πίεσης που δέχονται απο άτομα ίδιας ηλικίας με αυτούς ή λόγω της «επανάστασης» των νεαρών στην εκάστοτε εξουσία ή νόμους. Ο Kraus (1977) ορίζει την παραβατικότητα αυτή ως μια μορφή αντικοινωνικής και παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς των ανηλίκων, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται η πρόκληση εναντίον των αρχών και η απειλή ενάντια στην ίδια τους την ασφάλεια. Από την άλλη ο Γιάννης Πανούσης, σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο «ΤΑ ΝΕΑ» με τίτλο «τ’αδέσποτα παιδιά μας» υποστηρίζει «Μολονότι κάθε πράξη εγκληματική, βίαιη ή επιθετική έχει και προβάλλει το δικό της συμβολισμό (και γι’ αυτό είναι δύσκολο μέχρι αυθαίρετο ν’ αφορίζουμε και να γενικεύουμε) στις περισσότερες μορφές νεανικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς, υποβόσκει η ανάγκη ενηλικίωσης, μέσω της βίας και υποταγής του «άλλου», όπως επίσης και η ασυνείδητη ίσως – υιοθέτηση αντιπαραθετικών ή συγκρουσιακών ή και αρνητικών αξιών από τις κρατούσες».

Αν και η παραδοχή του γεγονότος πως σε έναν μεγάλο βαθμό την ευθύνη φέρει η οικογένεια του ανηλίκου για την συμπεριφορά του, είναι σκληρή, δεν παύει να είναι και αυτό ένας μεγάλος παράγοντας στην ψυχολογική έρευνα. Σε αυτές τις περιπτώσεις τον ρόλο αναλαμβάνουν οι Επιμελητές Ανηλίκων, οι οποίοι με τη σειρά τους κάνουν το καλύτερο δυνατό για να βάλουν τα παιδιά αυτά στον σωστό δρόμο και να τα βοηθήσουν στην επανένταξή τους στην κοινωνία. Μολονότι το έργο τους είναι εξαιρετικά δύσκολο, έρευνες σε διεθνή επίπεδο έδειξαν πως οι ανήλικοι παραβάτες μεγαλώνοντας τείνουν να απέχουν απο την εγκληματική δράση, έχοντας λάβει την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση.

Η Επιμελήτρια Ανηλίκων – Κοινωνική Λειτουργός, MΔΕ Κοινωνικής & Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Υπ.Διδάκτωρ Αντεγκληματικής Πολιτικής, Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων,  κ. Αφροδίτη Μαλλούχου, μίλησε στο postmodern.gr  δίνοντας μια σφαιρική άποψη για το θέμα της παραβατικότητας ανηλίκων και το έργο των επιμελητών καθώς επίσης τόνισε τις ελλείψεις που αντιμετωπίζει ο θεσμός. «Αυτό που αξίζει να εντοπίσουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι η έκταση της ένδικης νεανικής παραβατικότητας στην Ελλάδα φαίνεται ότι κινείται στο πλαίσιο της χαμηλής και μεσαίας βαρύτητας, ωστόσο προκαλεί ανησυχία το γεγονός ότι αυξάνονται τα αδικήματα βίας και παράλληλα μειώνεται το όριο ηλικίας, κατά το οποίο ξεκινά η εμπλοκή των ανηλίκων με τον ποινικό νόμο…Επισημαίνω, ωστόσο, την αύξηση των αδικημάτων βίας, καθώς και τη σοβαρότητα, την περιπλοκότητα και την πολυμορφία των περιστατικών σύγχρονης παραβατικότητας. Θεωρώ ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τη μορφή και την ένταση της σύγχρονης παραβατικότητας των ανηλίκων, εφόσον έχει επηρεάσει πάρα πολύ τη λειτουργία της οικογένειας και γενικότερα τη λειτουργία του κοινωνικού ιστού. Αρκετές πράξεις εμπεριέχουν πλέον έντονη βία και όταν μπαίνεις στον πυρήνα της οικογένειας συναντάς πολλαπλά προβλήματα: κοινωνικά – οικονομικά- ψυχικά- χρήση ουσιών κ.ά., που δεν ξέρεις από πού να τα πιάσεις…».  

Η έλλειψη επαρκών δομών για διασυνδέσεις, όπως ανέφερε η κ.Μαλλούχου, καθώς και η έλλειψη θεραπευτικών δομών για τα παιδιά τα οποία χρήζουν άμεσης ψυχιατρικής βοήθειας είναι πολύ μεγάλες. Επίσης, δεν υπάρχουν αρκετές δομές φιλοξενίας για παιδιά μεταξύ 14-18 χρόνων που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με σοβαρή διαταραχή διαγωγής. Αρκετοί από τους νέους που άφησαν για τον οποιοδήποτε λόγο την εκπαίδευση και δεν κατάφεραν να την ολοκληρώσουν, καθίσταται πολύ δύσκολο το να συμμετάσχουν σε κάποιο πρόγραμμα εναλλακτικής εκπαίδευσηςναφού δεν υπάρχουν αρκετές επιλογές. Το σχολείο από την άλλη φαίνεται πως δεν είναι αποτελεσματικό αρκετά στην σωστή αντιμετώπισή τους τόσο γιατί η πλειοψηφία αυτών αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες οι οποίες δεν είναι δυνατόν να λυθούν χωρίς τους ειδικούς παιδαγωγούς, όσο και για τον λόγο ότι δεν αποτελεί ένα φιλικό περιβάλλον για αυτούς.

Όπως είναι φανερό, η παραβατικότητα ανηλίκων είναι μια υπόθεση για την οποία η Πολιτεία καλείται να λάβει περισσότερα μέτρα για την αντιμετώπισή της. Ως φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας, πρέπει να προβληματίζει τον κάθε πολίτη της κοινωνίας ξεχωριστά τόσο σε ατομικό όσο και συλλογικό επίπεδο. Δεδομένου το νεαρό της ηλικίας των παιδιών αυτών και το γεγονός πως ο χαρακτήρας τους δεν έχει ακόμα τελειοποιηθεί αλλά συνεχώς μεταλλάσσεται και εξελίσσεται πρέπει να απασχολήσει εις διπλόυν τους αρμόδιους φορείς αλλά και την ίδια την Πολιτεία, ώστε να παρέχουν βοήθεια στο πολυσύνθετο έργο των Επιμελητών Ανηλίκων που καθίσταται όλο και πιο δύσκολο.

Τα τελευταία 24ωρα έχει έρθει στην επιφάνεια η ιστοσελίδα Chatpic.org. Για όσους δεν την γνωρίζουν πρόκειται για έναν ιστότοπο όπου υπάρχουν διάφορα chat rooms με διαφορετικά θέματα το καθένα και οι χρήστες μπορούν να ανεβάζουν σχετικές φωτογραφίες ενώ παράλληλα έχουν την δυνατότητα να συνομιλούν και στο chat. Φαίνεται λοιπόν, πως κάποιοι εκμεταλλευόμενοι το γεγονός πως ανώνυμα μπορούν να κοινοποιήσουν φωτογραφίες, δημιούργησαν ένα απο τα προαναφερθέντα chat rooms ώστε να μοιράζονται είτε φωτογραφίες από προσωπικές στιγμές των πρώην κοριτσιών τους είτε από λογαριασμούς κοριτσιών πχ απο το Instagram. Οι κινήσεις αυτές που προφανώς γίνονται χωρίς την συγκατάθεση αυτών έχει σηκώσει θύελλα αντιδράσεων, με τους χρήστες του Twitter να προσπαθούν με οποιοδήποτε τρόπο να καταφύγουν στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Μάλιστα, η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει αφού αποκαλύφθηκαν κάποιες συζητήσεις των ατόμων που συμμετέχουν σε αυτού του είδους το chatroom, να ζητούν φωτογραφίες απο κοπέλες ονοματικά αλλά ακόμα και να μοιράζονται πληροφορίες όπως για παράδειγμα την περιοχή που μένει η καθεμιά. Η πρωτοβουλία για προσφυγή στην Δίωξη πάρθηκε κυρίως απο χρήστες του Twitter,όπως προαναφέρθηκε με το hashtag #cancelchatpicorg να έρχεται πρώτο στα trends.

Με μια γρήγορη ματιά στα social media, μπορεί κανείς να διαβάσει άπειρα σχόλια αναφορικά με το ζήτημα αυτό. Το τρομαχτικό είναι πως θα δει αρκετά (κατα πλειοψηφία αντρών) να υποστηρίζουν πως «η γυναίκα φταίει», «ας μην έστελνε τις φωτογραφίες της όπου να’ναι» και πολλά άλλα της ίδιας ιδιοσυγκρασίας που μόνο να απογοητεύσουν μπορούν. Σε μια κοινωνία που υποτίθεται πως ο σεξισμός έχει «θολώσει» παρατηρείται καθημερινά πως όχι μονο δεν έχει εξαλειφθεί αλλά βρίσκεται συνεχώς μπροστά μας σε καίρια ζητήματα.

Εν έτη 2020,είναι αδιανόητο να «παρακαλάμε» για σεβασμό και για ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι αδιανόητο κάποιοι να εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη κάποιων άλλων και να προσφεύγουν σε πράξεις κατά της γενετήσιας ελευθερίας. Φράσεις όπως «να μην φορούσε κοντή φούστα» και «ας μην ανέβαζε τις φωτογραφίες της στα social» θα έπρεπε να καταδικάζονται ρητά απο οποιονδήποτε τις ακούει αντιδρώντας απέναντι σε όσους τα λένε και να υποστηρίζει τον κάθε άνθρωπο,γυναίκα ή άντρα (γιατί σαφώς υπάρχουν και άντρες θύματα) που πέφτει θύμα επιτήδειων. Στην εποχή όπου όλα περιστρέφονται γύρω απο το Ιντερνετ, ας κάνουμε τα πάντα για να πάρουμε την καλύτερη εκδοχή αυτού όπως την ενημέρωση, την ψυχαγωγία ή την διευκόλυνση άλλων αναγκών μας και όχι την μαύρη του πλευρά που μόνο στόχο έχει να πληγώσει, να εξαπατήσει και να εκμεταλλευτεί τον άνθρωπο.

Είναι άρρωστη μία κοινωνία όπου γονείς φοβούνται για τις κόρες και ντρέπονται για τους γιούς. Είναι άρρωστο το να τρέμει κάθε φορά ο γονιός όταν το παιδί του πάει να κάτσει στον υπολογιστή. Είναι άρρωστο να υπάρχουν ακόμη άτομα που θυματοποιούν τον θύτη. Καταδικασμός όχι μόνο για την βία αλλά και την εκμετάλλευση, την εξύβριση και την εξαπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Για οποιονδήποτε γνωρίζει ή έχει δει να κυκλοφορεί κάτι παρά τη θέληση του επισυνάπτονται παρακάτω οι πληροφορίες της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος:

Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος 

Τηλέφωνο : 11188

Email: ccu@cybercrimeunit.gov.gr

Μέσω του portal στη διεύθυνση: https://goo.gl/vOHdVb

Το άρθρο αυτό δεν έχει σκοπό ούτε να «θεοποιήσει» άλλο ένα άτομο που έρχεται μέσω των social media στην επιφάνεια, ούτε και φυσικά να προωθήσει τον λογαριασμό του ατόμου αυτού περαιτέρω στον κόσμο των ΜΜΕ. Ο λόγος για την συνέντευξη που δόθηκε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου, την προηγούμενη εβδομάδα, απο την Κική Λιτσάκη ή αλλιώς Super Kiki.

Είχε αρκετό καιρό για να μην πω χρόνια, να γίνει μία τέτοια συνέντευξη με θέμα όχι μόνο τα ναρκωτικά και την φυλακή αλλά και την ενδοοικογενειακή βία. Το γεγονός πως η Κική τα βίωσε όλα αυτά πρωτού καν ενηλικιωθεί, σημαίνει πολλά για την κοινωνία μας. Μη έχοντας κάτι να κρύψει, μιλώντας για τις εμπειρίες της τόσο ως παιδί όσο και ως έφηβη, περνάει μηνύματα δύναμης σε αυτούς που είτε βρίσκονται σε παρόμoιο στάδιο της ζωής τους είτε βιώνουν τον μετέπειτα στιγματισμό.

Θέλω να σταθώ στο γεγονός πως ενα παιδί, στην ηλικία των 14-15, βρίσκονταν μπλεγμένο με τα ναρκωτικά και ενώ «όλοι γνώριζαν» όπως είπε, κανείς δεν βοήθησε την Κική και τα υπόλοιπα παιδιά που ενεπλάκησαν στην ομάδα των «Locos» όπως χαρακτηριστικά λεγόντουσαν, να απεξαρτηθούν και να ενσωματωθούν με τους κανόνες του κοινωνικού συνόλου. Είναι σίγουρα μια κατάσταση η οποία συναντάται όχι μόνο σε κλειστές κοινωνίες αλλά και στο ευρύτερο φάσμα του κοινωνικού συνόλου αφού οι αρμόδιοι φορείς παρουσιάζουν σοβαρές ελλείψεις.

Με τον εγκλεισμό των ανηλίκων στις φυλακές να θεωρείται η μόνη λύση για τον σωφρονισμό τους υπογραμμίζεται και το πρόβλημα της κατάστασης. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι σήμερα η κοινωνία παραβλέπει την παραβατικότητα των ανηλίκων ή τουλάχιστον δεν της δίνει την προσοχή που χρειάζεται ώστε το σημερινό ανήλικο που δικάζεται και φυλακίζεται να μην είναι ένας ενήλικος εγκληματίας στο μέλλον. Ο εγκλεισμός αυτός με τη σειρά του δημιουργεί μια πληθώρα ψυχολογικών τραυμάτων που ευθύνεται στο κλίμα της φυλακής. Όπως όλες οι κοινωνικές ομάδες, έτσι και οι φυλακές έχουν τους δικούς τους κανόνες με τους οποίους πρέπει οι κρατούμενοι να συμβαδίζουν διαφορετικά τα πράγματα γι’αυτούς θα είναι δύσκολα-πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ηλικίες εφήβων. Το ΚΕΘΕΑ προσφέρει στήριξη σε άτομα που ήταν χρήστες και όπως είπε και η Κική προσπαθεί να τους κάνει να δουν το εύρος του προβλήματος (αφού ένας χρήστης δεν παραδέχεται ποτέ πως έχει πρόβλημα) και μετέπειτα να τους ετοιμάσει για την επανένταξή τους με μέσα όπως η εργασιοθεραπεία η ψυχοθεραπεία.

Από αυτήν την κατάσταση σίγουρα κάποιοι θα κερδίσουν την ελευθερία τους πίσω. Κάποιοι πάλι,όχι. Η Κική, ως ένα κορίτσι κλειστής κοινωνίας, βρέθηκε ξαφνικά πίσω απο τα κάγκελα να αναρωτιέται ποιό ήταν το λάθος της-αφού δεν υπήρξε ποτέ καμία μέριμνα για αυτά τα παιδιά απ’ την κοινωνία-και να προσπαθεί να βρει έναν τρόπο για να πραγματοποιήσει τα όνειρα της εκτός της φυλακής. Οκτώ χρόνια μετά, αυτή η κοπέλα βρίσκεται στους τηλεοπτικούς μας δέκτες ή στα social media μας κάνοντάς μας να γελάμε, να αναρωτιόμαστε για καταστάσεις που δεν είχαμε μπει στον κόπο να σκεφτούμε και κυρίως να δίνει ένα μήνυμα σε όσους βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Κατάφερε να ξεπεράσει τα πάντα με το χιούμορ της, να μη το βάλει ποτέ κάτω και το κυριότερο να αγαπήσει πρώτα τον εαυτό της και έπειτα τους υπόλοιπους, υπαίτιους και μή.

Για την Κική λοιπόν και για την κάθε Κική οφείλουμε όλοι σαν κοινωνία να νοιαζόμαστε παραπάνω, να μην εθελοτυφλούμε, να ψάχνουμε τρόπους πρόληψης, να καταλαβαίνουμε την επίπτωση των ουσιών στην ανθρώπινη ζωή και το τραύμα που δημιουργείται μέσω της ενδοοικογενειακής βίας σε όποια μορφή κι αν αυτή προέρχεται.

Το νέο βιβλίο της Αγγελικής Νικολούλη είναι γεγονός. Μετά από τρία επιτυχημένα βιβλία,βασισμένα σε αληθινές υποθέσεις, έρχεται το τέταρτο να συμπληρώσει την συλλογή των εγκλημάτων που θάφτηκαν για λίγο στο σκοτάδι έως ότου φάνηκε το φως στο τούνελ.

Απο τον τίτλο του και μόνο υπόσχεται να βάλει τον αναγνώστη σε μια σειρά γεγονότων όπου η λογική προσπαθεί να ανταπεξέλθει έναντι του μυστηρίου και του ψέμματος ενω η αγάπη παλεύει με την εμμονή και τη ζήλεια. Μία νεαρή κοπέλα εξαφανίζεται μυστηριωδώς μετά απο συνάντηση με φίλους. Ένας άντρας-φάντασμα στη ζωή της, ένας καθηγητής κι ένας παιδικός φίλος είναι κάποια απο τα άτομα που εμπλέκονται ώστε να ξετυλιχτεί το κουβάρι της υπόθεσης. Ένα βιβλίο-μια υπόθεση που όσο εκπλήσσει τον αναγνώστη στην αρχή άλλο τόσο τον καθηλώνει με την εξιστόρηση των γεγονότων και το ανατρεπτικό του τέλος.

Με τον καυτό της όπως πάντα λόγο, δίνει πληροφορίες στον αναγνώστη οι οποίες δεν είχαν βγει στη δημοσιότητα κατά τη διάρκεια της υπόθεσης και τον ωθεί να σκεφτεί με τον τρόπο που η ίδια σκέφτεται και χειρίζεται τέτοιου είδους συμβάντα. Οι λάτρεις του αντικειμένου αυτής της φύσεως, καθώς και οι αστυνομικοί δημοσιογράφοι που ψάχνουν συνεχώς νέες τεχνικές ανακριτικών συνεντέυξεων σίγουρα θα πιάσουν τον εαυτό τους να εκπλήσσεται απο τις στρατηγικές της Αγγελικής Νικολούλη μπροστά σε αποτρόπαια εγκλήματα και στηγνούς δολοφόνους.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη όπως και τα προηγούμενα με τίτλους ” Ονειρεύτηκα τον δολοφόνο σου” (2012), ”Θάνατος με χείλη κόκκινα” (2013) και ” ‘Ερωτας φονιάς” (2016). Το 2018 κυκλοφόρησε επίσης και η τριλογία των παραπάνω με τίτλο ”Φως στο τούνελ”.

Η κακοποίηση των γυναικών είναι ένα φαινόμενο το οποίο έχει απασχολήσει ιδιαίτερα τους αρμόδιους θεσμούς χωρίς όμως να έχουν γίνει περαιτέρω προσπάθειες για την εξάλειψή του. Συγκεκριμένα, το 1979 επικυρώθηκε απο την Γενική Συνελεύση του ΟΗΕ η ‘’Σύμβαση εξάλειψης κάθε μορφής διακρίσεως κατά των γυναικών’’ της οποίας κυρίαρχο μέλημα ήταν η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων.

Αύξηση περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας κατά την περίοδο του lockdown

Το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας συζητήθηκε αρκετά κατά το πρώτο lockdown στην Ελλάδα αφού οι γραμμές υποστήριξης λάμβαναν συνεχώς τηλεφωνήματα για βοήθεια. Η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, Μαρία Συρεγγέλα, σε ομιλία της στο Sputnik, είπε χαρακτηριστικά ‘’Κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας είδαμε μια βίαια, μια τρομακτική αύξηση στα κρούσματα της κακοποίησης κατά των γυναικών. Βέβαια, από αυτά που μας μετέφεραν οι ψυχολόγοι και οι κοινωνικοί λειτουργοί που εργάζονται στις δομές και σε όλο τον μηχανισμό στήριξης των κακοποιημένων γυναικών, είναι ότι πρόκειται για ένα φαινόμενο που… σιγόβραζε υποδόρια μέσα σε αυτά τα σπίτια για πολύ καιρό και το lockdown έδωσε την αφορμή ή τη χαριστική βολή αν θέλετε. Η βία υπήρχε ήδη εκεί και έκανε τη δουλειά της αθόρυβα.’’

Αφορμή για την ταρακούνηση των περισσότερων γυναικών στάθηκε το spot που κυκλοφορούσε αρκετά και στα social media καθώς και στην τηλεόραση με μια απεικονιζόμενη γυναίκα να κάνει μια συγκεκριμένη κίνηση με το χέρι της, δίνοντας στην φίλη της που την κοιτούσε μέσω κάμερας να καταλάβει ότι η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο.Έτσι, πολλές γυναίκες βρήκαν την δύναμη μέσω της καμπάνιας αυτής να καταγγείλουν τον κακοποιό τους και να καταλάβουν πως υπάρχει λύση.Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί και ο διεθνής κωδικός ‘’ Μάσκα-19’’ ύστερα απο έκκληση του ΟΗΕ για την πρόληψη κακοποιήσεων. Η ενέργεια ξεκίνησε απο το Ινστιτούτο Ισότητας των Κανάριων Νήσων σύμφωνα με το οποίο όσες γυναίκες δεν μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με τις αρμόδιες υπηρεσίες, είχαν την επιλογή να πουν το σύνθημα σε ένα φαρμακείο και απο εκεί θα ενημερωνόντουσαν και οι Αρχές.

Από τα στοιχεία που δίνονται από την βάση δεδομένων που έχει η Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης (ΕΕΤΑΑ) και απο τη βάση δεδομένων του 15900 (Γραμμή Υποστήριξης) προκύπτει πως συνολικά απο όλη την Ελλάδα το διάστημα 1η Νοέμβρη 2019-31 Οκτώβρη 2020 υπήρξαν 4.872 γυναίκες θύματα βίας και πολλαπλών διακρίσεων καθώς και τρίτα πρόσωπα (π.χ. η μητέρα, ενήλικη κόρη του θύματος κ.λπ.) Σύμφωνα με τη κ.Συρεγγέλα το οικονομικό υπόβαθρο αυτών των γυναικών δεν έχει σημασία για τον δισταγμό της φυγής τους από τα σπίτια-κόλαση αφού προέρχονται από κάθε κοινωνική τάξη.

Στην πράξη, οι 20 ξενώνες της ΓΓΟΠΙΦ (Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων) που υπάρχουν πανελλαδικώς φιλοξένησαν αρκετές γυναίκες και τα παιδιά τους που μπόρεσαν να απομακρυνθούν. Κύριο ρόλο έπαιξαν επίσης, το Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο της Ελλάδας και η Ελληνική Ιατροδικαστική Εταιρεία. Η τελευταία παρείχε βοήθεια σε όσες γυναίκες το χρειάστηκαν, στέλνοντας γιατρούς σε ξενοδοχεία ή στους ξενώνες που τις φιλοξενούσαν.

Τα τελευταία χρόνια η έκταση που παίρνει το θέμα αυξάνεται συνεχώς. Με την βοήθεια θεσμών όπως των προαναφερθέντων και την βοήθεια των social media και της τηλεόρασης που με οποιοδήποτε τρόπο φέρνουν επανειλλημένα την κατάσταση στην επιφάνεια ας ελπίσουμε πως του χρόνου τέτοια μέρα θα μιλάμε για τα ποιο χαμηλά ποσοστά συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια.

Γραμμή Υποστήριξης : 15900

email: sos15900@isotita.gr