Τα ωάρια μας ”παγάκια;”

Οι περισσότερες γυναίκες, κάποια στιγμή στη ζωή τους, έχουν αναρωτηθεί: ‘Εγώ πότε θα γίνω μάνα;”. Η απάντηση σε κάποιες είναι ποτέ. Μια συνειδητή και ώριμη επιλογή, καθώς όλες δεν είμαστε φτιαγμένες ή δνε θέλουμε να ζήσουμε το λεγόμενο θαύμα. Κάποιες άλλες το καμπανάκι έχει χτυπήσει απο μικρή ηλικία και στις υπόλοιπες χτυπάει όταν γνωρίσουν το κατάλληλο σύντροφο.

Με την πάροδο των χρόνων, όλα έχουν αλλάξει. Η γυναίκα, πλέον, επιλέγει την εξέλιξη σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και κυνηγάει τα όνειρα και τους στόχους της. Πλέον, έχει χαθεί το στερεότυπο είσαι σε ηλικία γάμου. Μια γυναίκα παντρεύεται όταν νιώσει έτοιμη, όταν έχεις στον πλευρό της σύντροφο που την οδηγεί σε τέτοιες ριζικές αποφάσεις. Τι γίνεται όμως για μια γυναίκα που θέλει να γίνει μητέρα αλλά έχει ξεπεράσει κάποια ηλικία ακόμα δεν είναι έτοιμη; Γνωρίζουμε πως το αναπαραγωγικό σύστημα της γυναίκας “γερνάει” και δεν είναι εύκολη η σύλληψη με φυσιολογικό τρόπο.

Η επιστήμη έρχεται να δώσει τη λύση. Κρυοσυντήρηση ωαρίων. Μια μέθοδος που έχει ξεκινήσει πλέον και στην Ελλάδα να γίνεται γνωστή. Είναι το πρώτο στάδιο της εξωσωματικής γονιμοποίησής που γίνεται όμως για προληπτικούς σκοπούς. Η γυναίκα μέσα από ορμονικές διαδικασίες αυξάνει σε ένα κύκλο τον αριθμό ωαρίων που παράγει. Όταν ο αριθμός είναι ικανοποιητικός για τη γυναίκα αλλά και το γιατρό , γίνεται αφαίρεση με τοπική αναισθησία από τον κόλπο της γυναίκας. Τα ωάρια φυλάσσονται σε ειδικές δομές κατάψυξης, διατηρούνται ενεργά και όταν τα χρειαστεί μια γυναίκα μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Αν δεν τα χρησιμοποιήσει, μπορεί είτε να τα καταστρέψει, είτε να τα δωρίσει σε ζευγάρια, είτε στην επιστήμη για μελέτες.

Μια γυναίκα επιλέγει τη διαδικασία της κρυοσυντήρησης για να νιώθει ασφάλεια πως έχει μεγάλες πιθανότητες να γονιμοποιήσει σε μεγαλύτερη ηλικία. Υπάρχουν όμως και γυναίκες που το θέμα γονιμότητας τους χτύπησε νωρίς την πόρτα. Κάποιο θέμα υγείας και η αντίστοιχη θεραπεία μπορεί να προκαλέσει αργότερα δυσκολίες ώστε να μπορέσει μια γυναίκα να τεκνοποιήσει.

Στη δεύτερη κατηγορία ανήκω και εγώ. Ο καρκίνος στα 20 χτύπησε την πόρτα. Ο γιατρός μου με ενημέρωσε πως οι χημειοθεραπείες επηρεάζουν τη γονιμότητα κατά ένα ποσοστό. Μου πρότεινε την κρυοσυντήρηση. Δεν ήξερα τι σημαίνει η λέξη, αναρωτιόμουν αν τότε ήθελα να κάνω παιδιά. Μετά απο σκέψη και την στήριξη της οικογένειας μου προχώρησα σε κρυοσυντήρηση. Πριν 7 χρόνια η γονιμότητα ήταν ακόμα θέμα ταμπού σε μια χώρα και εγώ έψαχνα κάπου ένα στήριγμα να μη χαθώ σε έννοιες. Η πρώτη που θα μιλήσει ανοιχτά για το θέμα είναι η Ελεονώρα Μελέτη και θα χαρακτηρίσει στο βιβλίο της τα ωάρια σαν τον “αρακά”. Το βιβλίο είναι το “Γυναίκα Ψάχνει”

Η κρυοσυντήρηση θα μείνει μέσα μου ως θέμα ταμπού για καιρό. Φοβόμουν να το μοιραστώ μήπως με θεωρήσουν “άτεκνη”, διαδικασίες άγνωστες και θα έμπαινα σε ερωτήματα γιατί το έκανα. Θα ξεκλειδώσει το μυαλό μου , όταν βρεθεί ένας φίλος που το μοιράστηκα και θα το μετατρέψουμε σε πλάκα πως είναι τα “παγάκια που βάζω στο ποτό μου”. Από εκείνη τη στιγμή όλα έσβησαν και συνέχισα να το μοιράζομαι.

Κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα να πάρει αποφάσεις για το σώμα της. Το θέμα πια της γονιμότητας δεν ειναι θέμα ταμπού αλλά θέμα που απασχολεί πολλές από εμάς. Είμαστε όλες μαζί να μοιραζόμαστε ό,τι μας πονάει για να το εκφράζουμε! Όλες μαζί είμαστε πιο δυνατές!

Βασιλική Κόντε

Η φετινή σχολική χρονιά σιγά σιγά ολοκληρώνεται. Έχει έρθει η ώρα των εξετάσεων για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου και τα παιδιά του Δημοτικού  ετοιμάζονται για τις σχολικές καλοκαιρινές εορτές. Έχουν άλλωστε δυο χρόνια να ζήσουν όμορφες στιγμές στο προαύλιο του σχολείου με τους γονείς να χειροκροτούν τα μικρά τους θαύματα που κατάφεραν να ολοκληρώσουν τη φετινή χρονιά.

Έχω την τιμή και τη χαρά να είμαι ενεργή στον τομέα της εκπαίδευσης. Ένα όνειρο που είχε χτιστεί μέσα στην ψυχή μου όταν σαν μικρό κοριτσάκι έκανα τη δασκάλα στα μικρά λούτρινα αρκουδάκια μου. Μεγαλώνοντας, μετά τις αφόρητες Πανελλήνιες ένιωσα πως η επαγγελματική μου σταδιοδρομία θα αφορούσε τον τομέα της εκπαίδευσης.  Ξεκινώντας από το 2015 μέχρι και σήμερα, μετά από 2 χρόνια διαδικτυακών μαθημάτων, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ τα μαθήματα που μου έχουν διδάξει οι μαθητές, δια ζώσης και εξ αποστάσεως.

Τα μάτια και οι ψυχές των παιδιών είναι αθώες, χωρίς ζήλο και φθόνο, χωρίς κακία και μίσος . Έχουν αγάπη, ηρεμία καλοσύνη και υπομονή. Δεν θα σου χαρίσουν απλόχερα την καρδιά τους αλλά πρώτα θα σε δοκιμάσουν να σε εμπιστευτούν. Τα τεστ των παιδιών είναι καθημερινά, δεν είναι τεστ γνώσεων , αν δηλαδή γνωρίζεις να τους διδάξεις σωστά το μάθημα της ημέρας αλλά αν έχεις την ικανότητα να κερδίσεις με τη συμπεριφορά σου, το σεβασμό και την προσοχή τους όταν τους διδάσκεις όχι μόνο γνώσεις αλλά αξίες και ιδανικά για να πορευτούν στη ζωή τους.

Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι ψυχολόγοι. Ο στίχος «πώς να κρυφτείς από τα παιδιά , έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα» κρύβει μέσα του όλο τον ψυχισμό των μικρών θαυμάτων. Κάθε μέρα που ξεκινάς για τη δουλειά σου, στο πρόσωπο σου αντικατοπτρίζεται η διάθεση σου. Στο τηλέφωνο, στους φίλους, στο σύντροφο σου μπορείς να κρυφτείς, αν όμως αντικρίσεις τους μικρούς μαθητές εκεί η αλήθεια σου φαίνεται! Οι μαθητές θα σε νιώσουν  με ένα κοίταγμα, θα καταλάβουν πως δεν θα σε φέρουν στα όρια σου και θα σου πουν τα καλύτερα λόγια η θα σου ζωγραφίσουν τους πιο ωραίους πίνακες. Θα σε κάνουν να γελάσεις με τα αστεία τους και αμέσως θα ξεχαστείς.

Η δουλειά ενός εκπαιδευτικού μοιάζει με του γονέα. Αφουγκράζεσαι κάθε μέρα τις ανησυχίες και τις αμφιβολίες τους, ζεις μαζί τους αρκετές ώρες της καθημερινότητας τους. Αρκετές φορές, είσαι ο πρώτος άνθρωπος που θα τους υποδεχθεί στο σχολείο. Θα σε κοιτάξουν  σαν τη μαμά, τη θεία με δυο χέρια ανοιχτά να τα αγκαλιάσεις. Να αισθανθούν ασφάλεια μετά από 7 ώρες στο σχολείο, να νιώθουν σαν το σπίτι τους. Τα παιδιά θα ανοίξουν αμέσως συζήτηση για το πώς κύλησε η μέρα τους, τα σημαντικά μα και τα ασήμαντα, για τις μικρές τους νίκες αλλά και τις μικρές τους ήττες! Επιθυμούν την επιβράβευση, έναν ώμο να στηριχτούν μα και λίγο να τους μαλώσεις όταν δεν τα πήγαν καλά από επιπολαιότητα η βιασύνη. Οι μικροί μαθητές θέλουν να παίρνουν καλούς βαθμούς όχι μόνο για τον εαυτό τους που είναι πιο σημαντικό, όχι μόνο για τους γονείς αλλά και για τη δασκάλα ή το δάσκαλο τους. Το εκπαιδευτικό κομμάτι σε προπονεί και σε δοκιμάζει συνεχώς! Οι μικροί μαθητές είναι καθημερινοί κριτές, σε έναν μαραθώνιο που θες να διασχίσεις. Είναι αληθινοί και ατόφιοι, δεν σου χαρίζονται  ούτε καλοπιάνονται. Νομίζω πως το ατόφιο κομμάτι κάνει αυτό το επάγγελμα ξεχωριστό! Η αγάπη, η ειλικρίνεια και ο σεβασμός! 3 βασικά θεμέλια κάθε ανθρώπινης σχέσης.

Μικροί μου μαθητές, τα όνειρα σας περιμένουν να τα πραγματοποιήσετε και οι στόχοι για να τους κατακτήσετε! Σας ευχαριστώ και σας ευγνωμονώ!

Βασιλική Κόντε

10 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη Μητροπάνου

Δεν υπάρχει Έλληνας που ακόμα και αν απαρνείται τα ακούσματα της ελληνικής λαικής μουσικής , να μην έχει σιγοτραγουδήσει κάποια στιγμή ένα από τα κορυφαία του τραγούδια. Ο Δημήτρης Μητροπάνος γεννήθηκε άνοιξη και έφυγε άνοιξη. Όχι σαν παιδί των λουλουδιών αλλά σαν άνθρωπος που φώτιζε ψυχές και πρόσωπα με τη φωνή του σαν τον Ήλιο της άνοιξης. Ο Δημήτρης Μητροπάνος λείπει εδώ και 10 χρόνια μα κανείς δεν έχει πιστέψει πως έχει πεθάνει.

Ο άνθρωπος με τη δωρική φωνή και το ακατέργαστο λαρύγγι, που όσο μεγάλωνε όχι μόνο δεν αλλοιωνόταν αλλά ωρίμαζε η χροιά του. Ο Μητροπάνος θα συναντήσει τον άνθρωπο που ως το τέλος της ζωής του θα αποκαλεί-δάσκαλο και δεύτερο πατέρα του- τον Γιώργο Ζαμπέτα . «Ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα»  θα δηλώνει σε συνεντεύξεις του. Μετά από λίγο θα συνεργαστεί με τον Μίκη Θεοδωράκη που θα τον ανεβάσει στη σκηνή για να ερμηνεύσει το «Άξιον Εστί» και τη «Ρωμιοσύνη». Στροφή στην καριέρα του είναι ο δίσκος που κυκλοφόρησε το 1996 με τον δίσκο «Στου Αιώνα την παράγκα» σε συνεργασία με το Θάνο Μικρούτσικο. Στο δίσκο υπάρχουν τραγούδια – ύμνοι με στίχους που σε ανατριχιάζουν.

Ο δίσκος συμπεριλαμβάνει ένα από τα σπουδαιότερα ζεϊμπέκικα της ελληνικής μουσικής. Το τραγούδι που στοιχειώθηκε με τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου που το ερμήνευσε με πάθος, ψυχή και λεβεντιά. Το τραγούδι που χόρευε στις πίστες διδάσκοντας πως το ζεϊμπέκικο είναι χορός στιβαρός, αντρικός όχι με φιγούρες αλλά με ψυχή και πόδια που κινούνται απόλυτα στο ρυθμό. Δεν είναι άλλο από το τραγούδι «Ρόζα».-Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο, συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε τα κομπιούτερς και οι αριθμοί-. Στον ίδιο δίσκο υπάρχει και το τραγούδι «Πάντα γελαστοί» , λες και τραγούδησε τον τρόπο που θα πεθάνει-Όσοι με το χάρο γίναν φίλοι με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη- ο στίχος που σε ανατριχιάζει.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος ερμήνευσε τραγούδια για κάθε στιγμή της ζωής μας. Δεν μίλησε για την καψούρα για να κερδίσει το κοινό του. Ύμνησε τον έρωτα και τη ζωή, τον θάνατο και τη γέννηση μα και την αγάπη. «Μια εκδρομή είναι η ζωή μας με μαγική διαδρομή» θα τραγουδήσει για την επιστροφή του στη δισκογραφία ύστερα από ένα σοβαρό θέμα υγείας. Η αγαπημένη του Σαλονίκη δεν θα φύγει από την καρδιά του καθώς εκεί αναζητά την αγάπη του αλλά και στα «Λαδάδικα» που αποτελεί πάλι ζειμπέκικο –σταθμό. «Πατησιών και Παραμυθιού γωνία» θα τριγυρνά μα θα κάνει και μια βόλτα στο Τσιρύγο καθώς «τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε».

Θέμα που τον απασχολούσε είναι η ξενιτιά. Θα τραγουδήσει «πως το Φεγγάρι μάγια του έκανε και περπατά στα ξένα» και θα αποτελέσει ύμνο ακόμα και σήμερα ύμνο για τους ξενιτεμένους Έλληνες. Δεν ξεχνάει το θάνατο, για να μας τραγουδήσει με ψυχή που σπα το «Σαββατόβραδο» και «ο χάρος να έρχονταν μια Κυριακή το βράδυ». Ο έρωτας όμως θα ερμηνευτεί σαν κάτι θεϊκό από τα λόγια του με τον «Χιονάνθρωπο» και το «Αλλοίμονο» που η καρδιά σου πονάει με το που ξεκινήσουν τα λόγια του. Αλλά και στις τελευταίες του δισκογραφικές δουλειές το τραγούδι «’όταν έχω εσένα». Ξεχωρίζουν οι συνεργασίες του το Δίσκο « Υπάρχει και το ζεϊμπέκικο» αλλά και η «Ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο» που νιώθουμε πως η συναυλία γίνεται κάθε χρόνο.

Όσες σειρές και να γράφουν είναι μηδαμινές μπροστά στο μεγαλείο και την ιστορία του σπουδαιότερου κατά τη ταπεινή μου γνώμη Έλληνα καλλιτέχνη. Όλοι όμως δηλώνουν πως δεν είχε καταλάβει πόσο σπουδαίος ήταν. Τα τραγούδια του Μητροπάνου είναι πια «ορφανά» χωρίς τη φωνή του. Αλλά ευτυχισμένα που τα τραγούδησε και τα ενσάρκωσε ο ίδιος, που έμειναν στην ιστορία και θα φέρουν αιώνια τη σφραγίδα ενός πραγματικά σπάνιου ερμηνευτή. Ας τον έχουμε πάντα μέσα μας τον σπουδαίο μας τραγουδιστή- ένα φανατικό Ολυμπιακό που δεν έχασε παιχνίδι της ομάδας του- και όλοι θα θυμόμαστε το αφιέρωμα στη Φιέστα το2012 με ένα κατάμεστο γήπεδο να δακρύζει.

Βασιλική Κόντε

Που πας κυρία μου στα λημέρια των ανδρών;

Το 2022 είναι θέμα που ακόμα μας κάνει αίσθηση. Τώρα που οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες σε κάθε τομέα κάποιοι χώροι είναι ανδροκρατούμενοι. Δεν αποτελούν άβατο απλά η γυναικεία παρουσία μπορεί να προκαλέσει μια μικρή ενόχληση η πανικό.

Ένας χώρος με κυρίαρχο φύλο το ανδρικό είναι το γήπεδο κυρίως οι αθλητικοί χώροι για αγώνες που αφορούν τη στρογγυλή θεά, την μπάλα. Τα αγόρια, έχουν μεγάλη αγάπη να παρακολουθούν αγώνες ποδοσφαίρου με την παρέα τους είτε μέσω τηλεοπτικών μεταδόσεων είτε ζωντανά  στο «ναό» όπως αποκαλούν το γήπεδο της αγαπημένης τους ομάδας. Είναι η ώρα που θέλουν να φωνάξουν, να πανηγυρίζουν , να βρωμολοχήσουν ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Είναι η ώρα που αισθάνονται πως παίζουν οι ίδιοι μπάλα. Άλλωστε οι φίλαθλοι είναι ο 12^ος παίκτης μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.

Τι γίνεται όμως όταν οι γυναίκες εισέρχονται στο χόμπυ τους; Όταν θέλουν και οι ίδιες να δουν έναν αγώνα καθώς έμαθαν από μικρές να υποστηρίζουν την ομάδα που υποστηρίζει είτε ο μπαμπάς είτε ο αδερφός;

Εκεί λίγο τα πράγματα πιέζονται. Τα αρσενικά κατά την πλειοψηφία τους δεν επιθυμούν τα θηλυκά να μπαίνουν στα λημέρια τους. Δεν θέλουν οι γυναίκες είτε να ακούν τις κουβέντες τους είτε να επέμβουν στο δικό τους χρόνο με την παρέα τους. Υπάρχει όμως και μια κατηγορία ανδρών που δεν αποδοκιμάζει τα κορίτσια που βλέπουν μπάλα. Προτιμάει την παρέα μαζί τους είτε γιατί είναι φίλες τους και περνούν χρόνο μαζί είτε επιθυμούν να έχουν τη σύντροφο μαζί τους και να μοιράζονται τα έντονα συναισθήματα που τους προσφέρουν τα 90 λεπτά παρακολούθησης. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι το πάθος για νίκη.

Πολλές γυναίκες(ανάμεσα τους και εγώ) επιδιώκουν να συνοδευούν τα αγόρια τους ή να πάνε παρέα με τους φίλους τους στο γήπεδο. Τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν τη πρώτη φορά μέσα στο γήπεδο νομίζω δεν τα ξεχνάς ακόμα και αν δεν σ αρέσει η μπάλα. Θα νιώσεις τη μαγεία πως έχει εισέλθει σε ένα χώρο που έχει ζήσει ιστορικές στιγμές. Κάθε γήπεδο είναι ένα μουσείο καθώς η κάθε ομάδα έχει γράψει την δική της ιστορία στο χορτάρι. Οι γυναίκες ανήκουν στην κατηγορία που είτε θα πάνε μια φορά και θα έχουν καταγεγραμμένη αυτήν την εμπειρία είτε θα συνεχίσουν να πηγαίνουν ξανά και ξανά. Οι γυναίκες φίλαθλοι που αγαπούν πραγματικά την ομάδα είναι δυσεύρετες και σπάνιες.

Βαφτίζονται «φίλαθλοι» καθώς πηγαίνουν μια φορά στο γήπεδο. Δεν είναι όμως έτσι . Φίλαθλος και όχι οπαδός βαφτίζεσαι όταν έχεις νιώσει «στο πετσί» τις χαρές, τις νίκες και τις ήττες. Όταν έχεις διανύσει χιλιόμετρα για την αγαπημένη σου ομάδα και έχεις πονέσει για μια κακή χρονιά. Οι γυναίκες –οπαδοί έχουν δρόμο για να βαφτιστούν αλλά δεν σημαίνει πως υπάρχουν γιατί η μπάλα μπορεί να είναι η μεγάλη τους καψούρα..

Η επόμενη φορά που θα δεις μια γυναίκα στο γήπεδο, άσε την αρνητική κριτική και άφησε τη να το απολαύσει. Οι γυναίκες –ακόμα και αν χαρακτηριστούν «βαμμένες» το γουστάρουν να μην είναι ουδέτερες όταν δεν προκαλούν και αν δεν τις προκαλέσουν κινούμενες πάντα μέσα σε όρια και λογικά πλαίσια.

Βασιλική Κόντε

«Καλή Σαρακοστή» ευχηθήκαμε όλοι πάνω από τα πιάτα με τα θαλασσινά την Καθαρά Δευτέρα. Ξεκίνησε λοιπόν μια περίοδος για τους ορθόδοξους  χριστιανούς προετοιμασίας για τα Άγια και Φρικτά Πάθη του Χριστού. Τι σημαίνει αυτή η περίοδος για τους πιστούς και ποιο είναι το πραγματικό νόημα της νηστείας;

Η νηστεία είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από τις λέξεις «νὴ και το ρήμα ἐσθίω, που είναι άλλος τύπος του ἔσθω και σημαίνει τρώγω. Δηλαδή αυτός που νηστεύει απέχει από ορισμένες τροφές. Η αποχή από τις τροφές είναι ο αγώνας του χριστιανού να συνδεθεί άρρηκτα με τον Θεό. Είναι μια διαδρομή που ο άνθρωπος δεν στερείται μόνο τη ποσότητα και την ποιότητα ορισμένων τροφών αλλά αγωνίζεται ψυχοσωματικά. Οφείλουμε να χαλιναγωγήσουμε το πάθος της λαιμαργίας με τη αρετή της εγκράτειας και να περιορίσουμε τις απολαύσεις της τροφής.

Οφείλουμε όμως να είμαστε προσεκτικοί και συνειδητοποιημένοι όταν νηστεύουμε. Νηστεία δεν είναι μόνο η αποχή από τις τροφές αλλά έχει πνευματική σημασία. Είναι ουσιαστικά η μεταβολή ολόκληρου του βίου μας από τα αμαρτήματα μας. Ο πιστός κάνει αγώνα να μην υποκύψει στις απολαύσεις που συνήθως είναι σωματικές. Αντιστέκεται να αμαρτήσει με γνώση πως έρχεται κοντά στο Θεό και πως το σώμα του είναι ένας μικρός ναός. Ο άνθρωπος είναι πολύ εύκολο να σταματήσει τη νηστεία και να αντισταθεί στο απαγορευμένο. Ο πρωτόπλαστος Αδάμ ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στην αμαρτία και έφαγε τον «απαγορευμένο καρπό».

«Η νηστεία που επιθυμώ εγώ, είναι αυτή: Να σπάτε τα δεσμά των αδικημένων, να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν, ν’ απελευθερώνετε τους καταπιεσμένους και να συντρίβετε κάθε ζυγό. Νηστεία είναι με τον πεινασμένο να μοιράζεστε το ψωμί σας, τον άστεγο να φέρνετε στο σπίτι σας˙ αν βλέπετε κάποιον γυμνό, να τον ενδύετε με ρούχα και να μην αρνείστε την βοήθεια στον συνάνθρωπό σας.

Τότε μόνο θα λάμψετε σαν το φως της αυγής και οι πληγές σας πολύ γρήγορα θα θεραπευθούν˙ η δικαιοσύνη θα βαδίζει ενώπιόν σας και θα έχετε την δόξα μου ως οπισθοφυλακή. Θα με φωνάζετε, κι εγώ θα σας αποκρίνομαι˙ βοήθεια θα γυρεύετε, κι εγώ θα σας απαντώ, Ἰδοὺ πάρειμι» (Ησ. 58, 3-9)»

Τα λόγια του Κυρίου για την νηστεία περιλαμβάνουν όλο το πνευματικό νόημα της σημαντικής  περιόδου. Ο Κύριος μας ζητά όχι μόνο τη στέρηση των τροφών αλλά να κάνουμε έργα. Να βοηθήσουμε τους αδύναμους και τους αδικημένους και να απελευθερωθούμε από τα πνευματικά μας βάρη. Η ελάφρυνση από τα φορτία της ψυχής μας πραγματοποιείται με το μυστήριο της εξομολόγησης όπου ο άνθρωπος μέσα από τη μετάνοια ζητά συγχώρεση από το δημιουργό. Ο Θεός ζητάει να βοηθάμε και να αγαπάμε τον πλησίον μας μοιράζοντας  τα υλικά αγαθά που διαθέτουμε. Να ελεήσουμε ένα φτωχό, να βοηθήσουμε τους άπορους να έχουν ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι τους . Στην θρησκεία δεν μετράνε μόνο τα λόγια αλλά και οι  πράξεις.

 Η σωματική νηστεία είναι απαραίτητη μεν αλλά χάνει κάθε νόημα και γίνεται αληθινά επικίνδυνη αν ξεκοπεί από την πνευματική προσπάθεια – από την προσευχή και την αυτοσυγκέντρωση. Η νηστεία είναι μια τέχνη που την κατέχουν απόλυτα οι άγιοι. Θα ήταν αλαζονικό και επικίνδυνο για μάς αν δοκιμάζαμε αυτή την τέχνη χωρίς διάκριση και προσοχή. Η λατρεία της Μεγάλης Σαρακοστής μάς υπενθυμίζει συνέχεια τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τους πειρασμούς που περιμένουν όσους νομίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν στη δύναμη της θέλησής τους και όχι στο Θεό.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν τις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής να μυηθούμε λίγο στο νόημα των ημερών με αποχή από τις σωματικές μας απολαύσεις αλλά και τον πνευματικό μας αγώνα με πράξεις απέναντι στους συνανθρώπους μας και θα νιώσουμε το φως της Ανάστασης να λάμπει στις καρδιές μας.

Βασιλική Κόντε

Το όνομα ακόμα ζωντανό, 7 χρόνια μετά το τραγικό θάνατο κανείς δεν τον έχει ξεχάσει. Νιώθουμε πως θα τραγουδήσει ξανά σε ένα νυχτερινό κέντρο και όχι στα ουράνια. Τι μαγικό συνέβη με τον Παντελή που ακόμα και σήμερα τον τραγουδάμε ακόμα και η πορεία του στο χώρο της μουσικής ήταν μικρή;

Το λαϊκό παιδί, μεγαλωμένο στις γειτονιές της Νέας Ιωνίας που είχε όνειρο να γίνει ποδοσφαιριστής. Το αγόρι που ήταν μόνιμος στο ναυτικό και τα παράτησε για να ακολουθήσει το μεγάλο του όνειρο. Να τραγουδάει με την αγαπημένη του κιθάρα όπως τον μάθαμε μέσα από τα βίντεο του στο YouTube. Και τελικά τα κατάφερε, γιατί ήταν τίμιος με όνειρα και στόχους. Γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη αγάπη και πόνο που ήθελε να τον εκφράσει.

Η ιστορία του σαν παραμύθι. Δούλεψε με μεγάλα ονόματα, έγινε ξαφνικά γνωστός στο χώρο του θεάματος με το γνωστό «Δεν ταιριάζετε σου λέω» που όλοι το 2012 το σιγοτραγουδήσαμε. Το μικρό παιδί που έγραφε ακατέργαστους μα πολύτιμους στίχους στο δωμάτιό του με την κιθάρα του είχε ανέβει στις αθηναϊκές πίστες. Ήξερε πως δεν είναι κορυφαίος στιχουργός μα σαν «παιδί της πάτσιας» είχε βρει τον τρόπο να τρυπώνει ο στίχος στην καρδιά σου.

Ο Παντελής δεν έγραψε ύμνους, μίλησε στην καρδιά μας για τον έρωτα και την καψούρα. Δεν αναλώθηκε να δημιουργήσει έναν άλλον εαυτό. Απλά βγήκε και τραγούδησε με τη φωνή της καρδιάς του. Οι στίχοι του είχαν μέσα πίκρα, εγκατάλειψη και προδοσία. Στην Ελλάδα είχε εμφανιστεί χρόνια ένας τραγουδιστή που να τον αγαπήσει τόσο πολύ το κοινό και να κατακτήσει την κορυφή σε σύντομο χρονικό διάστημα και να αγαπηθεί από τα διαφορετικά είδη μουσικόφιλων. Με μεράκι, με απλότητα και με μια αμεσότητα που μπορούσε να “μιλήσει” ακόμη και στον πιο “δύσκολο” ακροατή. Ο Παντελίδης τραγουδήθηκε από τα πιο λαϊκά στρώματα στα σπίτια των πλουσίων.  

Ο Παντελής , «τα όνειρα τα έκανε μαζί μας» καθώς «γίνεται να ξαναείμαστε μαζί» Έδωσε «άλλη μια ευκαιρία» για «να σκουπίσει τα πόδια του να περάσει» . Βάλαμε «στοίχημα πως θα ξαναρθείς» αλλά τελικά δεν ήρθε και «πίνει από εκεί ψηλά για εμάς». Εμείς προσευχόμαστε «να είσαι καλά εκεί που είσαι» και να κάνεις τον παράδεισο να τραγουδάει μαζί σου για τις αγάπες που είχες. Για τις καψούρες που καίνε τα σωθικά μας και τα «Ψεύτικα φεγγάρια» που χορεύουμε στα μεθύσια μας.

Όσοι ακούνε λαική μουσική μέσα από τον Παντελή αναγνώρισαν τον εαυτό τους που μέσα από απλά λόγια κατάφερε να μας κάνει να πονέσουμε, να αγαπήσουμε και να υμνήσουμε την καψούρα που μας τρώει. Ο Παντελής ήταν ο Έλληνας που σκόραρε τελικά και από τα παρασκήνια ανέβηκε στη μεγάλη πίστη χωρίς να χάσει τον ατόφιο χαρακτήρα του. Μα και να διατηρήσει τα δυο θεμέλια που τον ανέβασαν στο βάθρο : την τρέλα του και την κιθάρα του.

Ο θάνατος του ένα ακόμα τροχαίο δυστύχημα. Και ο χρόνος σταμάτησε , πάγωσε που ένα νέο παιδί χάθηκε. Είναι ακόμα ζωντανός μέσα από τα τραγούδια του. Ήταν το «φαινόμενο» που έγινε «μύθος» και είχε πολλά ακόμα να χαρίσει στην ελληνική σκηνή.

Βασιλική Κόντε

Αγαπημένε μου εαυτέ  μέρες σαν τη σημερινή συμβολική, ο νους ταξιδεύει στο παρελθόν και όχι άδικα. Λες και ανάβει ένας διακόπτης και έρχονται εικόνες μιας ταινίας που θες να ξεχάσεις μα πάντα θυμάσαι. Μιας ταινίας σαν μικρή βιογραφία που νιώθεις πως κάθε σκηνή είναι ένα μικρό κομμάτι της ψυχής σου. 4 Φεβρουαρίου, Παγκόσμια ημέρα κατά του Καρκίνου. Τι να ξεχάσεις και τι να πρωτοθυμηθείς;

Απρίλιος 2015 ξεκινά το ταξίδι. Πάσχα ήταν που έμαθα πως κάτι δεν πήγαινε καλά με τους λεμφαδένες στο λαιμό μου. Αξονική, βιοψία και άλλες εξετάσεις που τρυπούσαν το κορμί μου μέχρι να φτάσω στην άκρη του νήματος. Να μάθω τι έχω! Είχα λέμφωμα, καρκίνο στους λεμφαδένες. Και τότε όλη η ζωή μου άλλαξε, χωρίς να το θέλω και ούτε να το ζητήσω. Η γη έφυγε κάτω από τα πόδια μου και εγώ ανήμπορη να προσπαθώ να βρω τη δύναμη.

Δεν ξέρω πως βρήκα τη δύναμη. Νομίζω πως ο Θεός δίνει τη δυσκολία, μα δίνει και τη μαγική ικανότητα να ψάξεις βαθιά μέσα σου και να έρθεις αντιμέτωπος με τις καταστάσεις. Να προσευχηθείς για το σημαντικότερο αγαθό σου την υγεία και να ζητάς από το Θεό τη δύναμη να συνεχίσεις να παλεύεις. Ο καρκίνος ,αγάπη μου, δεν είναι αγώνας δρόμου αλλά μαραθώνιος. Ακολουθείς τη διαδρομή και προσπαθείς να πιάσεις σταθερό ρυθμό που με στάσεις θα κατορθώσεις να τερματίσεις.

Το λέμφωμα μου λοιπόν έπρεπε να αντιμετωπιστεί με χημειοθεραπείες. Φάρμακα που εισέρχονται στο σώμα σου ενδοφλέβια και πρέπει να σκοτώσουν τον εχθρό που έχει κατοικήσει στο κορμί σου και είναι άτρωτος. Μένει μέσα σου και διαλύει ότι όμορφο υπάρχει στον οργανισμό σου και εσύ του ρίχνεις φάρμακα που το σώμα σου τα αντιδρά. Αχ, εκείνα τα μαλλάκια που έπεσαν πόσο στεναχωρήθηκα..Φόρεσα την ωραία μου περούκα, σηκώθηκα μαζεύοντας τρίχες και συνέχισα. Μετά βέβαια έκανα και ακτινοβολίες που το ραντεβού ήταν επώδυνο και καθημερινό.

Στο μαραθώνιο δεν έχεις επιλογή να σταματήσεις, να δειλιάσεις και να πεις πως έφτασα στα όρια μου! Οφείλεις μόνο να τα ξεπεράσεις και να προχωράς με περισσότερο θάρρος και θράσος! Ο καρκίνος να τον παλέψεις θέλει θράσος και κότσια για να του πας όσο κόντρα σε πηγαίνει. Έχεις χρέος στον εαυτό σου να μη σταματήσεις να ζεις την κάθε στιγμή με χαμόγελο και καλή ψυχολογία. Εκεί καταλαβαίνεις πως η ψυχολογία παίζει το σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μας.

Πόσοι δεν απορούσαν γιατί βγαίνω και ξενυχτάω; Πόσοι απορούσαν γιατί πήγαινα σε πάρτυ και περνούσα τέλεια απλά πίνοντας χυμό; Δεν ένιωθα; Ήμουν αναίσθητη; Όχι φυσικά. Απλά πολεμούσα με ότι όπλα είχαν απομείνει. Μια ψυχή γεμάτη ζωντάνια και δίψα για ζωή. Είχα δίπλα όμως μια οικογένεια που στάθηκε βράχος ακόμη και να πονούσε. Φίλους που γνώρισα μέσα σε εκείνο το ταξίδι και ξενυχτούσαμε μαζί όλα εκείνα τα βράδια με χορούς, γλέντια. Όταν γύριζα από μια χημειοθεραπεία που έπιαναν το χέρι και με έβγαζαν από το σπίτι και με οδηγούσαν στην έξω ζωή. Αν ένα ζευγάρι το αντέξει αυτό, μια οικογένεια τα βγάλει πέρα, όταν μια φίλια επιβιώσει από ζόρια, τότε έχει ρίξει γερά μπετά. Βέβαια, να σου πω και κάτι συνάντησα  φίλους μετά από τον αγώνα μου που τους ανέλυσα τον καρκίνο μου και τον αγκάλιασαν.

Στον καρκίνο παλεύεις με τις επιθυμίες σου και την ψυχοσύνθεση σου. Θα αγωνιστείς νιώθοντας πως η ζωή προχωράει και εσύ μένεις αμέτοχος. Να σου πω και κάτι : η ζωή σου κάνει επανεκκίνηση και όταν το κοντέρ χτυπήσει ξανά μηδέν τότε ζεις μια δεύτερη ζωή. Και όταν ο καρκίνος χτυπήσει την πόρτα του διπλανού σου μη δείξεις λύπηση. Να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και να συνεχίσεις απλά να χαμογελάς. Να λυπάσαι κάποιον όταν στέκεται με τα χέρια σταυρωμένα και δεν παλεύει για τη ζωή. Τους ανθρώπους που αγωνίζονται για το σημαντικότερο αγαθό, την υγεία, να μην τους λυπάσαι, αλλά να τους χαίρεσαι. Να χαίρεσαι που βρίσκουν τη δύναμη και το παλεύουν. Να χαίρεσαι που τίποτα δεν τους σταματά. Να παραμείνεις δίπλα τους κι η συμπεριφορά σου να μην αλλάζει απέναντί τους.

Μακάρι μια μέρα ο καρκίνος να είναι απλά ένα ζώδιο.Η νίκη προσφέρει έναν πλούτο από εμπειρίες και συναισθήματα. Τα άσχημα περνούν, άλλωστε για κάποιο λόγο μας συμβαίνουν όσα ζούμε. Να θυμάσαι ότι ο καρκίνος είναι ένα μικρό αγκάθι και η όλη μας η ζωή είναι τριαντάφυλλο που πάντα όταν το αγγίζεις πονάει αλλά όμως το αποτέλεσμα είναι κόκκινο και πανέμορφο.

Βασιλική Κόντε

Οι περισσότεροι έχουμε καταγωγή από χωριό. Η χώρα μας είναι γεμάτη από χωριά, μικρά και μεγάλα είτε ορεινά είτε πεδινά είτε χωριά στα υπέροχα νησιά μας. Πολλοί το αναφέρουν σαν καταγωγή , μπορεί να πηγαίνουν συνέχεια η να μην έχουν πάει και ποτέ. Κάποιοι έχουν συνδέσει γιορτές και καλοκαίρια με τα υπέροχα χωριά. Είμαστε και άλλοι που μεγαλώσαμε σε χωριό και το λατρεύουμε!

Να μεγαλώνεις σε ένα χωριό έχει δυσκολίες και ευκολίες που μαθαίνεις να ζεις μ αυτές και να προσαρμόζεσαι. Μεγαλώνεις μες το πράσινο, τα ζώα και τα λουλούδια. Ανοίγεις απλά το παράθυρο , παίρνεις καθαρό αέρα και αγναντεύεις τον καταγάλανο ουρανό. Αγναντεύεις βουνό και αν είσαι από τους τυχερούς σε λίγα λεπτά ακούς και τα κύματα της θάλασσας. Οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί και τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα πιο ήρεμο και υγιές περιβάλλον. Τα περισσότερα επαγγέλματα είναι γύρω από τη φύση όπως αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι και οινοποιοί. Εκμεταλλεύονται τα πλούσια αγαθά της φύσης και βιοπορίζονται παρά τις δυσκολίες.

Η ζωή στο χωριό έχει και τις δύσκολες στιγμές της. Πολλές φορές δεν υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και πρέπει να διακομιστούν οι ασθενείς σε νοσοκομεία κοντινών πόλεων ή της πρωτεύουσας. Οι δραστηριότητες για χόμπι ενδέχεται να είναι περιορισμένες και να μην ικανοποιούνται όλα τα γούστα των παιδιών. Δεν υπάρχουν όμως αρκετές επιλογές για ψυχαγωγία όπως θέατρο, σινεμά, μπουζούκια. Οι νέοι όμως που σιγά σιγά επιστρέψουν στον τόπο τους μπορούν να αλλάξουν το σκηνικό.

Στα χωριά μεγάλοι και μικροί μεγαλώνουμε στην πλατεία. «Παιδιά της πιάτσας» θα ακούσεις να μας φωνάζουν χωρίς άδικο. Μαθαίνεις να είσαι κοινωνικός σε μια κλειστή κοινωνία αφού τους ξέρεις όλους. Θα πιεις μαζί τους τσίπουρα, ούζα, κρασάκι μα και ρακομελάκι με τον απαραίτητο μεζέ που θα το συνοδεύσει και θα είστε όλοι μαζί μια παρέα. Θα γνωρίσεις τις μορφές του τόπου, μεγαλύτερης ηλικίας, αρσενικά παλιάς κοπής για να ακούσεις ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή. Θα μάθεις από τις γιαγιάδες πως το πιο νόστιμο φαγητό γίνεται στη φωτιά πάνω στα ξύλα, πώς να ανοίγεις φύλο για πίτα και πώς να φτιάχνεις ελιές για να μην λείπουν από το σπίτι σου.

Στο χωριό σε ενώνουν τα πανηγύρια. Στη γιορτή του πολιούχου του χωριού, γιορτές στα ξωκλήσια μα και το κεντρικό πανηγύρι κατά τους θερινούς μήνες στην πλατεία του χωριού. Η μουσική από τοπική ορχήστρα με κλαρίνο, μπουζούκι και βιολιά θα σε ξεσηκώσει στους ρυθμούς της. Όλοι μαζί με συνοδεία ποτού και φαγητού γίνονται μια παρέα μέχρι ο ήλιος να ξημερώσει και η βραδιά να μείνει αξέχαστη!

Να μεγαλώνεις σε ένα χωριό θα σε δένει πάντα με ανθρώπους που έχετε καταγωγή από τα ίδια μέρη και σας ενώνουν κοινά βιώματα. Αλλά και με φίλους που τους περιμένεις κάθε καλοκαίρι να έρθουν με αγωνία για να βρεθείτε! Είναι απόφαση ζωής να μείνεις σε ένα τόπο και να βοηθήσεις στην εξέλιξη του. Μπορεί να βρεις άλλωστε και την ισορροπία που ζητάς μέσα σου.

Βασιλική Κόντε

Φιλία. Λέξη που μαθαίνουμε από μικρά παιδιά. Δεν γνωρίζουμε στα αρχικά στάδια της ζωής μας τη σημασία της αλλά έχουμε μάθει να είναι οικεία καθώς μεγαλώνουμε. Πόση αξία τελικά έχει στη ζωή μας η λέξη αυτή; Πόσο έχουμε επενδύσει για να έχουμε γύρω μας σταθερούς ανθρώπους;

Οι πρώτοι μας φίλοι ξεκινούν από τον παιδικό σταθμό. Άδολα και με την αθωότητα που μας διακατέχει ξεκινάμε να στήνουμε φιλίες σαν μικρά τουβλάκια. Παίζουμε μαζί στα διαλείμματα και συναντιόμαστε να ανταλλάξουμε κούκλες και αυτοκινητάκια. Στο δημοτικό αρχίζει να αλλάζει το σκηνικό καθώς νομίζουμε πως έχουμε μεγαλώσει αρκετά , στο λεξιλόγιο μας εισέρχεται η λέξη «κολλητός». Ανάλογα με τη σχολική βαθμίδα στήνονται διάφορες παρέες και φιλίες. Στο γυμνάσιο και στο λύκειο αν είμαστε τυχεροί θα παγιώσουμε τις παρέες που θα μας ακολουθούν για την υπόλοιπη ζωή μας. Δεν είναι όμως πάντα εφικτό και σταθερό.

Όταν ενηλικιωνόμαστε έχει διαμορφωθεί το κομμάτι του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητας μας. Δημιουργούμε φιλίες που τις επιλέγουμε όχι με βάση τη σχολική μας βαθμίδα πια, αν και φτιάχνουμε ισχυρές φιλικές σχέσεις στα πανεπιστημιακά έδρανα. Αναπτύσσουμε φιλικές σχέσεις με άτομα που διαθέτουν κοινά ενδιαφέροντα, κοινούς κώδικες επικοινωνίας και περνάμε όμορφα μαζί τους τις στιγμές. Το πιο βασικό συστατικό μιας φιλίας είναι η εμπιστοσύνη. Χτίζεται αργά και σταθερά, αν όμως γκρεμίσει παίρνει στο διάβα της , ανθρώπους που μέχρι χθες πιστεύαμε ότι είναι οικογένεια μας.

Οι φιλίες για να χτιστούν και να εδραιωθούν θέλουν χρόνο και χώρο από τις 2 πλευρές. Πρέπει να παλεύεις  για να διατηρηθεί η φιλία . Να μη θεωρήσεις τίποτα και κανέναν δεδομένο γιατί όλα μπορούν να ανατραπούν. Φίλος δεν σημαίνει μόνο να στέκεσαι βράχος διπλά στα δύσκολα αλλά να νιώθεις χαρούμενος με τις επιτυχίες και την εξέλιξη του σαν να ήσουν ο ίδιος στην θέση του. Να αντιλαμβάνεσαι πότε θα χρειαστεί τη βοήθεια σου, να τον κρίνει με γνώμονα πως όλοι κάνουμε λάθη και να είσαι παρών να τα ξεπεράσει.  Και οι φιλίες που έρχονται ξαφνικά σε διάφορα στάδια της ζωή μας είναι Θεού Δώρο που δεν το πετάμε αλλά το κρατάμε σφιχτά σαν φυλαχτό.

Οι φίλοι μας δεν είναι κτήματα μας. Είναι άτομα που θέλουν το χρόνο και το χώρο τους οφείλοντας να το σεβαστούμε. Απλά κάποιες φορές να ξεπερνάμε τα όρια και αγκιστρωνόμαστε πάνω τους. Είτε γιατί ψυχολογικά δεν είμαστε στα καλύτερα μας, είτε γιατί νιώθουμε μοναξιά όταν δεν είμαστε σε κάποια σχέση είτε γιατί πιστεύουμε λανθασμένα μεν πως αν δεν μιλάμε συνέχεια θα τους χάσουμε από κοντά μας. Αν όμως τα όρια ξεπεραστούν τότε θα έχουμε αντίθετες συνέπειες και θα χάσουμε ότι θεωρούσαμε πως είναι όμορφο. Θα χάσουμε όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που έχουμε περάσει αλλά και που το μέλλον μας επιφυλάσσει. Χρειάζεται λοιπόν μια ισορροπία που οφείλουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας να διαθέτουμε.

Οι φιλίες είναι το αλάτι της ζωής. Οι σταθερές και όμορφες φιλίες είναι η μαγεία της. Θέλει υπομονή, κότσια και μπόλικη τρέλα για να διατηρήσουμε μια φιλική σχέση ζωντανή. Και αν κάνουμε λάθη να είμαστε διατιθέμενοι να τα διορθώσουμε.

Βασιλική Κόντε