Η Doreen, η Dotty και η Carol, που είναι φίλες για μια ζωή, είναι ηλικιωμένες από τη βόρεια Αγγλία.

Μιλώντας στο BBC Breakfast, αποκάλυψαν ότι θα μετακομίσουν όλες μαζί μετά από 7 μέρες που έμεινε η καθεμία μόνη της.

Η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε έκτακτα μέτρα για τον περιορισμό της μετάδοσης του κορωνοϊού. Ανάμεσα σε αυτά και ότι οι άνθρωποι άνω των 70 πρέπει να αυτοαπομονώνονται έως και 3 μήνες για να προστατευτούν από την πανδημία.

Οι τρεις γυναίκες είπαν στην παρουσιάστρια Jayne McGubbin ότι μαζί αντιμετώπισαν διαζύγια και πένθος. Τώρα προσπαθούν να αποφασίσουν σε ποιο σπίτι θα αποφασίσουν να μείνουν κατά τη διάρκεια της αυτοαπομόνωσης.

Το μικρό βίντεο στο Twitter έχει ήδη 39,3k προβολές και πολλά σχόλια.

Η παρουσιάστρια έγραψε μάλιστα, χαρακτηριστικά: «Γνωρίστε τις Doreen, Carol & Dotty. Τρεις κολλητές που δεν αντέχουν να απομονωθούν μόνες τους έτσι, μετακομίζουν μαζί».

Ακόμη, είπαν στην παρουσιάστρια ότι σκοπεύουν να κάνουν γυμναστική αλλά και να δουν το «The Crown» μαζί, πίνοντας κρασί!

Τα σχόλια των τηλεθεατών και των χρηστών των social media ήταν διθυραμβικά. Λάτρεψαν τις τρεις φίλες και βρήκαν υπέροχη την ιδέα να μείνουν μαζί, αρκεί να είναι ασφαλείς.

Πηγή

Ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού ο διαγωνισμός τραγουδιού Eurovision 2020, με τους υπεύθυνους να αναφέρουν ότι ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί το 2021.

«Με ειλικρινή λύπη σας ανακοινώνουμε την ακύρωση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision στο Ρότερνταμ», αναφέρεται στην επίσημη ανακοίνωση της διοργανώτριας αρχής.

«Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε αναζητήσει πολλές εναλλακτικές για να μπορεί να προχωρήσει ο διαγωνισμός. Ωστόσο, η ανασφάλεια που έχει δημιουργήσει ο COVID-19 σε όλη την Ευρώπη – και τα μέτρα που έχουν τεθεί από τις κυβερνήσεις των συμμετεχουσών χωρών και της Ολλανδίας – οδήγησε την EBU στη δύσκολη απόφαση», σημειώνεται.

«Είναι αδύνατον να συνεχίσουμε με την live εκδήλωση όπως είχε σχεδιαστεί», συμπληρώνεται. 

Να σημειωθεί πως μεταξύ των σεναρίων που είχαν εξεταστεί ήταν η διεξαγωγή του διαγωνισμού κεκλεισμένων των θυρών, ωστόσο οι εξελίξεις αναφορικά με την εξάπλωση της πανδημίας οδήγησαν στην απόφαση να ματαιωθεί έως και του χρόνου.  

Ο επικεφαλής της EBU, Jon Ola Sand, εξέφρασε την προσωπική του λύπη για τις εξελίξεις, σημειώνοντας πως θα εξεταστεί το εάν θα είναι δυνατή η διεξαγωγή του διαγωνισμού στο Ρότερνταμ την ίδια περίοδο το 2021. Ολοκληρώνοντας τη δήλωσή του, ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στις προετοιμασίες για τον φετινό διαγωνισμό.

«Σας υπόσχομαι πως η Eurovision θα επιστρέψει πιο ισχυρή από ποτέ», είπε. 

Πηγή

Λόγω της κατάστασης των τελευταίων ημερών, η CHICness προχώρησε σε μια σημαντική κίνηση ανακοινώνοντας νέα ημερομηνία εμφάνισης της Amelie Lens στη Θεσσαλονίκη, η οποία είναι 27 Οκτωβρίου από τις 11 Απριλίου που ήταν να εμφανιστεί στην Πύλη Α. Δείτε παρακάτω την ανακοίνωση:

Άλλη μία ακύρωση και μάλιστα αρκετά ηχηρή.

Εδώ που έχουμε φτάσει, το να ακυρωθεί κάποιο επερχόμενο φεστιβάλ ή συναυλία δεν αποτελεί έκπληξη.

Οπότε η ανακοίνωση πως το φετινό φεστιβάλ του Glastonbury δεν θα πραγματοποιηθεί έρχεται σαν μία αναμενόμενη, αλλά και δυσάρεστη είδηση.

Έτσι, ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα φεστιβάλ του κόσμου θα κλείσει τις πόρτες του για φέτος. Οι διοργανωτές αναφέρουν πως, ακόμα και αν η κατάσταση καλυτερέψει μέχρι το καλοκαίρι, οι ίδιοι δεν έχουν την δυνατότητα να κρατήσουν τους χιλιάδες εργαζομένους που χρειάζονται για το στήσιμο της διοργάνωσης, η οποία μάλιστα θα ήταν και η 50η.

Όπως και να έχει, το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη χρόνια.

Ακολουθεί η επίσημη ανακοίνωση:

Πηγή

Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος σε μια μεστή συνέντευξη μιλά για τη στάση της Εκκλησίας που «επιτέλους κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου», τις ηγετικές ικανότητες του Μητσοτάκη, την αδεξιότητα και την ειλικρίνεια του Σωτήρη Τσιόδρα και την ευκαιρία των Ελλήνων να σταματήσουν να είναι «μικρά παιδιά» και να βγουν κερδισμένοι.

Κλεισμένος στο σπίτι του στην Πεντέλη, σε καραντίνα για έβδομη μέρα, δουλεύοντας εντατικά στο γραφείο του, ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος μου ομολογεί ότι νιώθει οικεία, άνετα μέσα σε αυτή τη συνθήκη της απομόνωσης. Παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και παραδόξως, μέσα στο γενικό κλίμα αβεβαιότητας και φόβου, νιώθει αισιόδοξος για το πώς αυτή η πανδημία μπορεί να οδηγήσει τους Έλληνες σε μια χρυσή ευκαιρία μεγάλης εσωτερικής αλλαγής και εκσυγχρονισμού του νεοελληνικού πολιτισμού.

Ως εξοικειωμένος με την απομόνωση, έχετε κάποια συμβουλή για εμάς που με την καραντίνα βιώνουμε μια νέα συνθήκη;

Βεβαίως, είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αρχίσουμε να γυρνάμε τον χρόνο προς τα μέσα μας. Διότι η εξωστρέφεια έχει και αρνητικά. Δηλαδή, κυνηγάμε το έξω και ξεχνάμε το μέσα. Κυνηγάμε το αποτέλεσμα και ξεχνάμε τα όρια. Ε, νομίζω είναι ώρα να τα ξανασκεφτούμε. Θεωρώ ότι μέσα σε αυτή τη γενική δυστυχία υπάρχουν εξαιρετικές ευκαιρίες.

Τέταρτη μέρα καραντίνας και ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται ένας εκνευρισμός σε συνδυασμό με μια κατάθλιψη σε αρκετούς…

Το καταλαβαίνω απόλυτα. Είναι άνθρωποι που είχαν δύσκολες σχέσεις με τον εαυτό τους. Προχωρούσαν σε υποκατάστατες ενέργειες και σχέσεις, για να κρύψουν την εσωτερική πίεση. Τώρα είναι υποχρεωμένοι να σταθούν ενώπιοι ενωπίοις.

Άρα, θα καταλάβουμε αν πραγματικά φταίγαμε για πράγματα που αποδίδαμε σε άλλους;

Ήταν οι συνηθισμένες υπεκφυγές που τις αντιμετωπίζαμε με την εγγύτητα, ξεπερνούσαμε προβλήματα βγαίνοντας από τον εαυτό μας. Τώρα, το μεγάλο στοίχημα είναι ότι πρέπει να μάθουμε την απόσταση. Αυτή η απόσταση που σημαίνει να σκεφτούμε περισσότερο, να στραφούμε μέσα μας και να μάθουμε στο αργό. Η μεγάλη ταχύτητα μας είχε μάθει σε κάτι γρήγορο που ήταν ένα περιτύλιγμα του αγχώδους. Τώρα ήρθε η ώρα για το αργό: αργά διαβάσματα, αργά ενδιαφέροντα, να σκεφτόμαστε πολύ τα πράγματα, να τα ζυγίζουμε. Εκεί που κυνηγούσαμε αποτελέσματα, τώρα πρέπει να πλουτίσουμε τον χρόνο με μεγάλες στιγμές.

Τι είναι οι μεγάλες στιγμές;

Ενεργά παρόντα που διαρκούν. Παλιά οι ασκητές, οι άνθρωποι που προσεύχονταν, εμπλούτιζαν τον χρόνο. Διότι τώρα, ξέρετε, βρισκόμαστε σε κάτι πολύ σημαντικό και θετικό…

Θετικό;

Βέβαια θετικό. Για πρώτη φορά από εκεί που περιφρονούσαμε τον δημόσιο χώρο και ήταν βρώμικος ενώ είχαμε καθαρά τα διαμερίσματά μας, τώρα που αποσυρόμαστε στα διαμερίσματά μας παίρνουμε στα σοβαρά το έξω. Καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα πράγματα είναι απολύτως συνδεδεμένα.

Αντιλαμβανόμαστε την αξία του δημόσιου χώρου δηλαδή…

Βεβαίως, γιατί από εκεί εξαρτάται και ο εσωτερικός χώρος. Υποχρεωνόμαστε σε νέες στάσεις και αντιλήψεις για τα πράγματα. Αυτό που περιλαμβάνει η αρχή της ατομικής ευθύνης, την οποία χθες η Εκκλησία προσπάθησε να παρακάμψει κρατώντας το 7 με 8 κάθε Κυριακή.

Με ένα πείσμα θα έλεγε κανείς…

Δεν είναι μόνο πείσμα. Είναι μια προσπάθεια να κρατηθούν όλα αυτά τα συλλογικά, συμβολικά στοιχεία από τα οποία παίρνει περιεχόμενο μια πίστη που καταλαβαίνει ακριβώς τον εαυτό της. Δεν έχει σημασία η πίστη μέσα από τελετουργικά και μυστηριακά δεδομένα, είναι η ανάγκη να στραφώ μεσολαβημένα σε κάτι υψηλό. Και αυτό σε κάποιο βαθμό είναι κατανοητό, αλλά θα μπορούσε κανείς, όπως στις παλιές πρακτικές των ασκητών, και αδιαμεσολάβητα να πάει προς τα εκεί.

Ποιο ήταν για εσάς το μεγαλύτερο πρόβλημα με την αντίδραση της Εκκλησίας;

Ηταν ότι δεν ήθελε να βάλει τον χρόνο στην αναζήτηση του θείου. Ενώ ο χρόνος που ζητούσε η κυβέρνηση στην πραγματικότητα είναι η ευθύνη. Με την ευθύνη εμπλουτίζεται η εμπιστοσύνη στον χρόνο. Για πρώτη φορά στην Ανατολική Εκκλησία θα βάλουν μέσα στο παιχνίδι τον χρόνο με τη μορφή της ευθύνης. Με την έννοια της εσωτερικής στρατεύσεως για το κοινό καλό. Αυτό είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό και στο μέτρο που θα ζυμωθεί μέσα μας και δεν θα το ξεχάσουμε, πάμε για μια μεγάλη αλλαγή σε βάθος. Για πρώτη φορά θα μπει ο χρόνος, δηλαδή η αίσθηση του πραγματικού, μέσα στις πνευματικές ανάγκες. Αυτό ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να εξελιχθεί η κοινωνία μας. Ηταν διαφορετικά πράγματα ο χρόνος και η ανάγκη για το υψηλό και το απόλυτο. Τώρα με τον κορωνοϊό πρέπει να τα αφομοιώσουμε.

Εντέλει και μακροπρόθεσμα μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι;

Εξαρτάται από το πώς εμείς θα το αντιμετωπίσουμε.

Έχετε πίστη στους Έλληνες για το πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Είδατε τις μαζικές εξόδους σε παραλίες και καφέ…

Αυτά τα φαινόμενα μαζικών εξόδων είναι αντανακλαστικές φοβικές επιστροφές στην ομαδικότητα. Ενώ στην Εκκλησία σου ζητούν να είσαι ταπεινός, με την επιμονή ακριβώς την ιδεολογική στο μυστήριο γίνεσαι αλαζόνας. Είχαμε μια υπόθαλψη αλαζονείας του πιστού επειδή έπρεπε να μείνει πιστός στην ταυτότητά του ως πιστού και όχι στην εσωτερική του ζωή ως πιστού. Η εμμονή στην ταυτότητα είναι μια μορφή παραμονής αλαζονικής σε έναν εαυτό που δεν καταλαβαίνει άλλο από το δικό του πείσμα. Στο μέτρο που θα αρχίσουμε να τα κατανοούμε αυτά, θα μπορούσε να γίνει μια αρχή για διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στο πρόβλημά μας.

Ποιο είναι το πρόβλημά μας, των Ελλήνων;

Το πρόβλημά μας είναι ότι είμαστε μικρά παιδιά με ανεξέλεγκτες συναισθηματικές συμπεριφορές Αυτό μπορεί να το συγκρατήσει η ευθύνη, γιατί εκεί το συναίσθημα αποκτά μορφή. Όχι να καταργηθεί το συναίσθημα, αλλά να μπορεί να ελεγχθεί προς όφελος πια του άλλου. Όταν είναι ατομικό το συναίσθημα, είναι αλαζονεία. Όταν το συναίσθημα είναι ευθύνη, τότε είναι προσφορά και άνοιξη. Έχει μεγάλη σημασία, γιατί τώρα κρίνονται βασικότατα ζητήματα του νεοελληνικού πολιτισμού.

Όπως;

Όπως το θέμα της σχέσης μας με το κράτος. Υποχρεούμαστε πια να είμαστε πολίτες μετά τα γεγονότα με τον κορωνοϊό. Ενώ μέχρι τώρα ακολουθούσαμε την τακτική «εγώ πάω στα καφενεία, πάω όπου θέλω, κάνω ό,τι θέλω». Σαν αναρχούμενοι ιδιώτες. Κρίσιμο πρόβλημα του νέου ελληνισμού ήταν και είναι η αντίδρασή μας προς το κράτος. Τώρα γεννιέται κάτι καινούργιο και μάλιστα με ένα κράτος που το τελευταίο διάστημα έδειξε δείγματα ότι υπάρχει: την επιτυχία στον Έβρο και τη διαχείριση του κορωνοϊού. Δηλαδή πια βλέπουμε ότι υπάρχει ένα κράτος και εξαρτάται από τη δική μας στάση, τη δική μας ευθύνη να συντονιστούμε και να προχωρήσουμε μαζί του ως πολίτες του. Αυτή είναι η προϋπόθεση του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας μας, στο μέτρο που αυτό γίνεται και που τα στοιχεία ταυτότητας υποχωρούν μπροστά στην ευθύνη -γιατί η αλήθεια είναι ότι η ταυτότητα γυρνά στον εαυτό μας, έχει έναν εγωκεντρισμό, ενώ η ευθύνη μας υποχρεώνει σε διαφορετικές συμπεριφορές. Δυστυχώς θα φτάσουμε σε αυτό μέσα από νεκρούς, μέσα από κινδύνους. Μπορούμε να το δούμε όμως ως τρομερή ευκαιρία εσωτερικής αλλαγής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Πιστεύατε ότι ο Μητσοτάκης θα είχε τέτοια αποτελέσματα; Δεν λέω η κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Προς τα Χριστούγεννα τα πράγματα είχαν αρχίσει να δυσκολεύουν όσον αφορά κάποιες οικονομικές αποφάσεις που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν, όμως μετά με τον Εβρο και στη συνέχεια με τον κορωνοϊό -όπου εκεί έπαιξε, κατά τη γνώμη μου, προσωπικά ρόλο ο ίδιος ο Μητσοτάκης- η εικόνα άλλαξε.

Άρα μιλάτε για χαρακτηριστικά ενός ηγέτη…

Βεβαίως. Και μετά το χθεσινό, με τη αντίδρασή του σε αυτή την αμφίθυμη απόφαση της Ιεραρχίας, η συμπεριφορά του Μητσοτάκη ήταν καθαρά ηγετική.

Μήπως όμως άργησε να το κάνει; Έπρεπε να έχουν κλείσει νωρίτερα οι εκκλησίες…

Δεν άργησε, διότι θέλησε να ακούσει με προσοχή την αντίδραση της Εκκλησίας. Είναι κρίσιμο αυτό. Η Εκκλησία εκφράζει την ανάγκη μας για το απόλυτο. Την αποφυγή του χρόνου –και αυτό είναι πρόβλημα για τον εκσυγχρονισμό της Εκκλησίας μας. Προσπάθησε να αποφύγει τον χρόνο, όμως αν θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη μας ο χρόνος δεν αποφεύγεται. Χθες, η Εκκλησία κατάλαβε ότι είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Κατάλαβε ότι είναι κομμάτι του κράτους –εκτός αν θέλει η ίδια να αποχωρήσει…

Η φράση που κυκλοφορεί είναι ότι το κράτος είναι σωστό και οι πολίτες όχι -κάπως πιο εκλαϊκευμένα…

Για πρώτη φορά το κράτος δεν θέλησε να εξυπηρετήσει τους πολίτες για ψηφοθηρικούς λόγους. Ε, έχω την εντύπωση ότι το χθεσινό ήταν και ψηφοθηρικά ευτυχές. Ο Έλληνας αρχίζει και καταλαβαίνει ότι το κράτος, οι δημόσιες υπηρεσίες, το σύστημα Υγείας υπάρχουν για αυτόν. Αλλά πρέπει και αυτός να υπάρξει για εκείνα. Για να συμβεί αυτό πρέπει ο Έλληνας να μεγαλώσει. Το μεγάλο θέμα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κατορθώσει να μεγαλώσουν μέσα από τη στενή και κυρίαρχη δομή της οικογένειας στην κοινωνία μας. Δεν λέω να διαλυθεί η οικογένεια, αλλά να μην καθορίζει την ψυχοσύνθεση και τον χαρακτήρα του παιδιού όπως ως τώρα. Η ευθύνη είναι να πάρουμε τον εαυτό μας στα χέρια μας. Μέχρι τώρα αφηνόμασταν σε άλλους να κανονίζουν για εμάς. Το ψυχολογικό είναι πλέον διαφορετικό, είμαστε έτοιμοι για μια ωρίμανση που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ως τώρα. Πάμε για μια πίστη που μπορεί να συμβιβαστεί με τη λογική. Και ο τρόπος που η πίστη συμβιβάζεται με την λογική λέγεται ευθύνη. Αυτό, μπροστά στον κίνδυνο του κορωνοϊού αποκτά τεράστια δυναμική.

Αν η κατάσταση αυτή κρατήσει πολύ; Καραντίνα μηνών, απαγόρευση κυκλοφορίας… Μήπως τελικά βγουν τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας και δεν φτάσουμε σε αυτή την ωρίμανση;

Ο φόβος είναι αυτός που μπορεί να οδηγήσει σε τέτοιες καταστάσεις. Και αυτό τον φόβο μπορεί να τον αποτρέψει ένα οργανωμένο κράτος. Έχει μεγάλη σημασία αυτό: από τη στιγμή που βλέπουμε έναν αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό και οι άνθρωποι που τον στελεχώνουν είναι άξιοι, μικραίνουν τα περιθώρια για τέτοιες εκδηλώσεις. Αν δεν γίνουν αυτές οι συμπεριφορές που περιγράφετε, τότε θα πάμε μπροστά. Αλλιώς ο φόβος είναι κακός σύμβουλος.

Μιλάμε για πρόσωπα και η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες κρεμόμαστε από το στόμα του Σωτήρη Τσιόρδα, ενός χαμηλών τόνων επιστήμονα, χωρίς μιντιακή επιδεξιότητα, που δεν επιζητούσε ποτέ τα δημόσια φώτα.

Γιατί αυτή η αδεξιότητά του ακριβώς έπεισε τους Έλληνες για την ειλικρίνειά του και για την καλή του θέληση. Είναι εκείνος που υπάρχει για να συνομιλεί το κράτος με τους πολίτες.

Έχει μεγάλο βάρος πάνω του…

Ναι. Ομως η ταπεινοφροσύνη και η ειλικρίνεια τού δίνουν αντοχή.

Ένα τόσο διαφορετικό πρότυπο μέσα στον ναρκισσισμό και τον εκκωφαντικό λόγο που έχουμε συνηθίσει στη δημόσια σφαίρα…

Ακριβώς, κάτι τελείως διαφορετικό, γιατί μέχρι στιγμής ο φόβος εν πολλοίς βοηθάει. Αν περάσουμε και το καινούργιο που έρχεται με τον αποκλεισμό της κινήσεως, θα έχουμε στα χέρια μας το τελικό κριτήριο. Έχει μεγάλη σημασία να σκεφτούμε επιτέλους τον εαυτό μας. Μέχρι τώρα τα φορτώναμε όλα στους άλλους. Το γεγονός ότι πρέπει να πλένουμε τα χέρια μας είκοσι φορές την ημέρα σημαίνει ότι έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν φταίει πια ο άλλος. Αυτά είναι σημαντικά ως ψυχολογικά κέρδη που μεθαύριο θα βαρύνουν στην κοινωνική ζύμωση όταν βγούμε από αυτή την ιστορία. Θα κοιτάξουμε και θα πούμε «και τώρα πώς προχωράμε;».

Αυτό το «και τώρα»…

Αυτό το «και τώρα» είναι ότι έχουμε προϋποθέσεις για συμφιλίωση με το πραγματικό το οποίο αντικαθιστούσαμε με φαντασιώσεις ως σήμερα.

Εκκλησιάζεστε; Είστε κοντά στην Εκκλησία;

Είμαι κοντά της με την έννοια ότι είναι ένα στοιχείο θεμελιώδες για την εθνική μας παράδοση. Την υπολήπτομαι, χρειάζεται σεβασμός απέναντι στην Εκκλησία, όμως πρέπει και η ίδια να σκεφθεί τον εαυτό της. Η ίδια, επειδή αισθανόταν πάντα κοντά στη Βασιλεία των Ουρανών δεν σκεφτόταν τον εαυτό της. Δεν σκεφτόταν τη σχέση της με τον χρόνο και το πραγματικό. Έρχεται η ώρα να το σκεφθεί. Και είναι η ώρα που και η Εκκλησία θα έχει μεγάλες αλλαγές. Ήδη μετά τα χθεσινά αρχίζει ένας συντονισμός με την πραγματικότητα, έστω και δειλός.

Το δύσκολο σημείο ήταν ότι έπρεπε να κρατηθεί ο συμβολισμός του μυστηρίου…

Μα το μυστήριο και η Θεία Κοινωνία δεν είναι το αθάνατο νερό. Είναι για τις ψυχές των ανθρώπων, είναι για το τι θα το κάναμε μέσα μας. Αλλιώς δεν θα αρρώσταιναν οι παπάδες… Το πρόβλημα με τη στάση της Εκκλησίας είναι ότι όταν ο άνθρωπος σκέφτεται πάντα το καλύτερο, τότε δυναμώνει τον εγωισμό του. Ο άνθρωπος ταπεινώνεται όταν σκέφτεται το ανώτερο. Το πρόβλημα είναι ότι η Εκκλησία άρχισε να σκέφτεται το καλύτερο μέσα από διαδικασίες τύπου θεραπευτικές, μαγικού χαρακτήρος. Δινόταν μεγάλη έμφαση στο τελετουργικό απ’ ό,τι στην ίδια την πίστη των ανθρώπων. Γιατί ο αγιασμός είναι αγιασμός της πραγματικότητας όχι των «αγιασμένων». Και η Εκκλησία θα περάσει μέσα από το καμίνι αυτής της φοβερής περιπέτειας. Έρχεται η ώρα για όλους μας να σκεφτόμαστε την αλλαγή, ξεκινώντας από τον εαυτό μας και όχι από τους άλλους. Είναι σημαντικό να πιστεύουμε και να μην διαγράφουμε τον χρόνο, για να δραπετεύουμε διαρκώς προς την αιωνιότητα. Όσο κυνηγάμε την αιωνιότητα και αφήνουμε τον χρόνο, τόσο γινόμαστε παθητικοί. Η παθητικότητα φέρνει την κατάθλιψη. Δεν αντέχουμε λοιπόν τη ζωή στα δωμάτια, γιατί δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Μας πνίγει η παθητικότητά μας. Θυμάστε, στην Κίνα ένας μαραθωνοδρόμος έτρεχε μέσα στο δωμάτιό του. Έχει μεγάλη σημασία να εκτεθούμε στα προβλήματά μας. Ο κορωνοϊός μπορεί να εξελιχθεί έτσι σε ευλογία.

Η κυρίαρχη ρητορική των διεθνών ηγετών είναι τόσο έντονη, φορτισμένη.

Αυτή η ρητορική είναι και η δική μας συμπεριφορά ως τώρα στη ζωή. Αποδεικνύεται ότι εκείνοι τους οποίους αναδεικνύαμε σε ηγετικές θέσεις, εκφράζουν το βαθύτερο αίτημα του δικού μας παλιού εαυτού -αν έχει παλιώσει όντως.

Στην Ελλάδα η αντιπολίτευση έχει δείξει υπεύθυνη στάση, υπάρχει ενότητα. Λέτε και εδώ να αλλάξουμε;

Θα το δούμε στην πορεία των πραγμάτων, γιατί όπως ξέρουμε όλοι ο ελληνικός διχασμός είναι μεγάλο πρόβλημα και οφείλεται στην ένταση του συναισθήματος μιας μειονεξίας μας επειδή δεν αντέχουμε τον εαυτό μας δεύτερο. Ε, όταν μάθουμε ότι και ως δεύτεροι είμαστε υποψήφιοι για πρώτοι, τότε τα πράγματα θα αλλάξουν.

Βγήκατε να χειροκροτήσετε την Κυριακή νοσηλευτές και γιατρούς; Διάβαζα  στο New Yorker ότι τη στιγμή που κλείνει ο δημόσιος χώρος, τα χειροκροτήματα, τα τραγούδια, γίνονται μορφές περφόρμανς.

Δεν το γνώριζα ότι θα γίνει αυτό με τα χειροκροτήματα. Εγώ χειροκροτώ μέσα μου αυτά τα παιδιά κάθε μέρα, ξέρω τι ζουν. Ξέρετε, έχει σημασία η περφόρμανς να μην έχει το νόημά της στον εαυτό της. Να μην αθωώνεσαι εσύ για αυτά που δεν κάνεις μέσα από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Μου είπατε ότι έχετε πολλή δουλειά. Με τι ασχολείστε αυτό το διάστημα;

Κάνω διορθώσεις σε ένα βιβλίο μου με το οποίο ασχολούμαι τα τελευταία πέντε, έξι χρόνια. Ένα βιβλίο για πραγματικά όνειρα και οράματα που βλέπουμε μέσα στους αιώνες. «Η Ελλάδα των ονείρων», είναι ο τίτλος και θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο.

Το πιο επίμονο όνειρό σας;

Δεν υπάρχει κάποιο. Τα όνειρα είναι πάρα πολύ δυνατά στο μέτρο που είμαστε αδύνατοι απέναντι στον εαυτό μας. Γιατί μας πιέζει ο εαυτός μας να του μιλήσουμε. Όταν κυνηγάμε πολύ τον εαυτό μας τότε συντονίζονται τα όνειρα, είναι ήρεμα.

Ιστορικά, πότε πριν έχει κληθεί ο Έλληνας τόσο έντονα και ακαριαία να αναλάβει την ευθύνη του;

Ποτέ πριν δεν έχει συμβεί αυτό. Γι’ αυτό θεωρώ ότι είναι μια συνθήκη που ενδεχομένως να παίξει ρόλο στην αλλαγή της κοινωνίας και των νοοτροπιών μας, υπό την προϋπόθεση ότι θα πάει καλά. Αν όμως βγουν στην επιφάνεια τα φοβικά μας στοιχεία με αντιδράσεις αντικοινωνικές και σπασμωδικές, τότε θα έχουμε μια φοβερή παλινδρόμηση. Όμως στην πραγματικότητα το μεγάλο μυστικό του κλεισίματος στο δωμάτιο είναι ότι αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση ανοίγματος. Ανοίγουμε όσο σκεφτόμαστε, κλεινόμαστε όσο τρέχουμε προς τα έξω.

Πηγή

Το It’s The End of The World as We Know it (and I Feel Fine) αν και γράφτηκε πριν 33 χρόνια, βρήκε ξανά μία θέση στα charts τις τελευταίες μέρες με αφορμή την πανδημία του κορονοϊού.

Το τραγούδι των R.E.M. κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987 στο άλμπουμ Document. Παρά όμως τον ευχάριστό του ρυθμό, οι στίχοι μιλάνε για το άγχος που μας κατακλύζει από διάφορους κινδύνους παγκοσμίως, με τους οποίους ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που βρίσκεται στα Billboard Charts, καθώς όταν κυκλοφόρησε το It’s The End of The World as We Know it (and I Feel Fine) έφτασε στο Νο. 69 του Billboard Hot 100. Και αυτή την εβδομάδα έκανε την επανεμφάνισή του στο Τop 100 US iTunes chart στο Νο. 65.

Πηγή

Αναρίθμητα, επικριτικά μηνύματα έλαβαν οι Stereophonics μετά από τις τελευταίες τους συναυλίες σε Manchester και Cardiff.

Το συγκρότημα δημοσίευσε στα social media video και φωτογραφίες από την πρόσφατη εμφάνισή του εν μέσω πανδημίας, κάτι που πυροδότησε την αγανάκτηση και την οργή πολλών fans

Την σκυτάλη πήρε ο βρετανικός τύπος με το χαρακτηριστικό το άρθρο της Daily Mail να φέρει τον τίτλο… «What are they thinking?».

Απαντώντας στους επικριτές του το συγκρότημα ανέφερε σε σχετική ανακοίνωση:

«Όπως και όλο το υπόλοιπο έθνος, ακούσαμε την Πέμπτη τον Πρωθυπουργό και τους επιστημονικούς υπεύθυνους να μας ενημερώνουν για την κυβερνητική πολιτική ενόψει του κορωνοϊού. Εφόσον η άποψή τους ήταν ότι, στο συγκεκριμένο στάδιο, δεν χρειάζεται να απαγορευτούν οι μεγάλες δημόσιες συγκεντρώσεις, ενεργήσαμε αναλόγως, προχωρώντας τις προγραμματισμένες μας συναυλίες».

Πηγή

Το παρακάτω κείμενο το διάβασα στην enallaktikidrasi.com. Πρόκειται για αλήθειες που πολλά παιδιά έχουν ζήσει, ζουν και θα ζήσουν. μέσα σε περιβάλλον που υπάρχουν τοξικοί γονείς και φροντιστές. Κάποιοι ίσως βρείτε τον εαυτό σας ως παιδί εκεί μέσα. Ή ίσως βρείτε κάποιο παιδί που γνωρίζετε. Αλλά είναι σπάνιο να βρει κάποιος τον εαυτό του ως γονιό μέσα στο κείμενο. Γιατί οι άνθρωποι που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία δεν μπορούν να παραδεχθούν κάτι τέτοιο.

Η περιγραφή του ψυχαναλυτή Gerald Schoenewolf μου θυμίζει πολύ περισσότερο έναν ναρκισσιστή γονιό, που ο ίδιος ονόμασε “δηλητηριώδη”. Και το να είναι ναρκισσιστής ένας γονιός, ίσως είναι χειρότερο από το να είναι δηλητηριώδης. Γιατί πρόκειται για μια αόρατη, αλλά σκληρή μορφή ψυχολογικής βίας.

Άρθρο του Gerald Schoenewolf, Ph.D – Ψυχαναλυτής

Οι δηλητηριώδεις γονείς είναι συνήθως άτομα που δεν φαίνονται σε καμία περίπτωση πως είναι τέτοιοι. Κρύβουν καλά την όλη τους υπόσταση δείχνοντας στον έξω κόσμο το πρόσωπο του καλού και φυσιολογικού γονέα. Πολλές φορές ούτε τα ίδια τους τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν με τι έχουν να κάνουν, μέχρι το σημείο που πλέον είναι αργά.

Υπάρχουν και γονείς, δυστυχώς, που είναι κακοποιητικοί προς τα παιδιά τους με εμφανή τρόπο (σεξουαλική, σωματική κακοποίηση, άσκηση βίας κλπ). Σε αυτήν την περίπτωση, μπορεί να μιλάμε για κάτι απεχθές και τερατώδες. Αλλά πρόκειται για κάτι φανερό που γίνεται αμέσως αντιληπτό από το παιδί ή κάποιο άτομο του κοντινού του κύκλου. Με αποτέλεσμα να μπορούν να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα. Στην περίπτωση, όμως, των γονέων που είναι δηλητηριώδεις προς τα παιδιά τους κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Πολλές φορές μέχρι να το αντιληφθούν τα παιδιά και να το κατανοήσουν, έχει ήδη γίνει ζημιά στο ψυχισμό τους.

Οι δηλητηριώδεις γονείς είναι συχνά επιφανή άτομα με κύρος στην τοπική κοινωνία όπου ζουν. Είναι μέλη επιτροπών, κάνουν φιλανθρωπικές πράξεις και φροντίζουν να δείχνουν πως είναι ενάρετοι και πως σκέφτονται το καλό της κοινότητας. Η συμπεριφορά τους είναι κρυφή και αυτό είναι το χειρότερο. Είναι αυτό που λέμε: «Δεν πήγαινε το μυαλό μας, δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα».

Χαρακτηριστική περίπτωση δηλητηριώδους γονέα είναι η ακόλουθη.

 Η μητέρα μια διαταραγμένη προσωπικότητα, η οποία προέβαλε τη δική της διαταραχή στην κόρη της. Αρνούμενη ότι στην ουσία αυτό συνέβαινε στην ίδια. Ας θεωρήσουμε ότι την κόρη την έλεγαν Μέγκαν. Η Μέγκαν, λοιπόν, αντιμετωπιζόταν από ολόκληρη την οικογένειά της ως ένα διαταραγμένο άτομο. Επειδή αυτό το ρόλο της «έδωσε» από μικρή η μάνα της. Έτσι, μεγάλωνε νιώθοντας αφύσικη και παίρνοντας παράλογες αποφάσεις στη ζωή της. Γεγονός που ενίσχυε την εικόνα που λανθασμένα είχε υιοθετήσει η ίδια και η οικογένειά της για τον εαυτό της.

Η μητέρα, έπαιξε το ρόλο της μάνας που τα τραβάει όλα, που σηκώνει το τεράστιο αυτό βάρος στις πλάτες της. Έτρεχε από γιατρό σε γιατρό ψάχνοντας τη λύση. Αυτό, βέβαια, συνέχιζε να εντείνει το πρόβλημα της Μέγκαν κάνοντάς την να νιώθει πιο διαταραγμένη. Μέσα της όμως ήξερε πως η μητέρα της υποκρινόταν και όσες προσπάθειες έκανε ώστε να επικοινωνήσει την αλήθεια της, έπεφταν στο κενό.

Η Μέγκαν, κάποια στιγμή, εγκατέλειψε τις προσπάθειες και μετατράπηκε στο διαταραγμένο τέρας που η μάνα της επέμενε πως είναι. Έφτασε στο σημείο να λέει στους γιατρούς της «Θέλω να τη σκοτώσω». Και η «πολύπαθη» μάνα απελπιζόταν αφού «είχε δοκιμάσει τα πάντα». Η συμπεριφορά της Μέγκαν ξέφυγε και στο σπίτι και στο σχολείο, μέχρι την εφηβεία της όπου την έκλεισαν σε ψυχιατρείο. Ο πατέρας και τα αδέρφια της δεν ένιωθαν καμία έκπληξη, φαινόταν σαν να το περίμεναν. Παρόλα αυτά η Μέγκαν ένιωσε ανακούφιση όταν μπήκε στο ίδρυμα. Εκεί, υπήρχαν άτομα που την καταλάβαιναν και την άκουγαν. Όμως λόγω έλλειψης χώρου στο ψυχιατρείο, επέστρεψε στην οικογένειά της, όπου και χειροτέρεψε.

Τέτοιες περιπτώσεις κρυφής κακοποίησης είναι συχνές και δεν μαθαίνονται ποτέ. Πολλές φορές συμβαίνει τα παιδιά να κάνουν τους γονείς να νιώθουν ότι απειλείται η εύθραυστη και διαταραγμένη προσωπικότητα τους. Δημιουργώντας μια υποσυνείδητη ζήλια. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, το ίδιο να έχει συμβεί και στο γονέα στην παιδική του ηλικία ολοκληρώνοντας το φαύλο κύκλο. Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν και καταστρέφονται ως διαταραγμένες προσωπικότητες, απλά εκπληρώνοντας την «προφητεία» που τους φόρτωσαν οι τοξικοί γονείς τους…

Πηγή

Συγκεκριμένα, το “λουκέτο” ο Δήμος Θεσσαλονίκης το βάζει στο πλαίσιο διασφάλισης της δημόσιας υγείας και περιορισμού της εξάπλωσης του κορονοϊού.

Το πρωί, η αντιδημαρχία Περιβάλλοντος έκλεισε τον χώρο του ζωολογικού κήπου στον Κέδρινο Λόφο, καθώς μέσα στο Σαββατοκύριακο παρατηρήθηκε προσέλευση αρκετών επισκεπτών, όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο αρμόδιος αντιδήμαρχος του κεντρικού δήμου Σωκράτης Δημητριάδης.

Ακόμη, όπως είπε ο κ. Δημητριάδης:

“Στο πλαίσιο διασφάλισης της δημόσιας υγείας και των μέτρων προστασίας κατά της διάδοσης του κορονοϊού, προχωρήσαμε σε αναστολή λειτουργίας όλων των παιδικών χαρών, όπως προέβλεπε η νέα πράξη νομοθετικού περιεχομένου, αλλά και στο κλείσιμο του ζωολογικού κήπου καθώς παρατηρήθηκε η παρουσία αρκετού κόσμου και υπήρχε κίνδυνος για την εξάπλωση του ιού”.

Πηγή

Θύμα του κορονοϊού είναι και η δημοφιλής σειρά Peaky Blinders, που προβάλλεται μέσω της πλατφόρμας του Netflix, καθώς οι παραγωγοί αποφάσισαν να αναβάλλουν τα γυρίσματα της 6ης σεζόν, εξαιτίας της κατάστασης των τελευταίων ημερών. Ευχαριστούν όλο το καστ και όλους τους fans που τους στηρίζουν συνέχεια.