Μακριά από το θόρυβο των μεγάλων πόλεων της Ρωσίας, σε ένα σκηνικό που θυμίζει έντονα παραμύθι, βρίσκεται ένα πανέμορφο εκκλησάκι.

Το εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ανδρέα στέκεται επιβλητικό στο εσωτερικό της λίμνης Βουόκσα πάνω σε έναν μικρό σωρό από βράχια, σε σημείο που μοιάζει απίθανο να συναντήσεις εκκλησία.

Ο ορθόδοξος ναός κατασκευάστηκε το 2000 από έναν αρχιτέκτονα και καθηγητή πανεπιστημίου που ονομάζονταν Αντρέι και έχει μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες ως η μοναδική εκκλησία στον κόσμο χτισμένη σε ένα τόσο μικρό νησί.

Και πράγματι το «νησί» είναι τόσο μικρό που η Εκκλησία μοιάζει σαν να επιπλέει στο νερό της λίμνης!

Στο μικρό εκκλησάκι δεν γίνονται οργανωμένες χριστιανικές τελετές. Περισσότερο αποτελεί καταφύγιο ανθρώπων που θέλουν να ξεφύγουν για λίγο από την καθημερινότητα τους και μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα να προσευχηθούν και να χαλαρώσουν.

Η πρόσβαση στο εκκλησάκι είναι εφικτή μόνο με βάρκα.

Πηγή

Τεχνολογικό πάρκο τέταρτης γενιάς με όλες τις υποστηρικτικές υποδομές, κοινόχρηστος χώρος πρασίνου 90 στρεμμάτων, ξενοδοχειακή εγκατάσταση και ενυδρείο, πλατεία και εγκαταστάσεις αναψυχής και εστίασης προβλέπεται να δημιουργηθούν στο ακίνητο 1160 του αγροκτήματος της Δημοτικής Κοινότητας Περαίας του Δήμου Θερμαϊκού, όπου θα εγκατασταθεί το τεχνολογικό επιχειρηματικό πάρκο Thess-Intec.

Σύμφωνα με τη Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου για την ίδρυση τεχνολογικού πάρκου 4ης γενιάς, που έλαβε σήμερα θετική γνωμοδότηση από τη Μητροπολιτική Επιτροπή Θεσσαλονίκης, τα παραπάνω θα δημιουργηθούν σε μια έκταση, εμβαδού 757 στρεμμάτων, που αποτελεί τμήμα της επέκτασης σχεδίου πόλης της Περαίας και απέχει περίπου 1400 μέτρα από το κέντρο του οικισμού, στην παράκτια ζώνη ανατολικά του οικισμού κοντά στα όρια με τον Δήμο Θέρμης και σε κοντινή απόσταση από το αεροδρόμιο Μακεδονία.

Μέσα στην έκταση αυτή, άλλωστε, ο κοινόχρηστος χώρος πρασίνου θα εξυπηρετεί τις ανάγκες υπερτοπικής κλίμακας εντός των ορίων του Δήμου Θερμαϊκού, ενώ οι εγκαταστάσεις αναψυχής και εστίασης θα εξυπηρετούν τους χρήστες του τεχνολογικού πάρκου αλλά και των επισκεπτών του κοινόχρηστου χώρου που θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν και τις περιπατητικές και ποδηλατικές διαδρομές που θα γίνουν εκεί.

Σύμφωνα με τις υπηρεσίες της Περιφέρειας και την εισήγηση που παρουσίασε στη Μητροπολιτική Επιτροπή η αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Βούλα Πατουλίδου, Φορέας Κίνησης της διαδικασίας είναι η Εταιρεία Ανάπτυξης Επιχειρηματικού Πάρκου ΕΑΝΕΠ Thess-Intec AE, η οποία έχει ιδρυθεί με σκοπό την ανάπτυξη του Τεχνολογικού Επιχειρηματικού Πάρκου. Το ακίνητο στο οποίο θα δημιουργηθεί το πάρκο είναι ιδιοκτησίας της Αλεξάνδρειας Ζώνης Καινοτομίας και έχει παραχωρηθεί από το ΤΑΙΠΕΔ. Εκεί θα εγκατασταθούν επιχειρηματικές δραστηριότητες νέας και υψηλής τεχνολογίας, ερευνητικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες και επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών.

Μέσα στο ακίνητο υπάρχουν εγκαταλελειμμένες παλιές κτιριακές εγκαταστάσεις συνολικού εμβαδού 2500 τμ. Το σύνολο, άλλωστε, της έκτασης είναι χέρσο και εντελώς αναξιοποίητο. Σημαντική παράμετρος του σχεδιασμού είναι η επέμβαση στη μορφολογία του ακινήτου ώστε να δημιουργηθούν υψηλότερες υψομετρικές στάθμες σε επιλεγμένες ζώνες του και η επίλυση των υπαρκτών προβλημάτων φυσικής αποστράγγισης που οδηγούν σε συγκεντρώσεις επιφανειακών υδάτων.

Πηγή

Οι άνθρωποι φανερώνουν τον πραγματικό τους εαυτό όταν πια δεν σε χρειάζονται!

Μετά την πρώτη «ψυχρολουσία» ψάχνεις να βρεις τη δική σου αντίδραση σε αυτό που συμβαίνει. Να μιλήσεις, να προκαλέσεις, να σιωπήσεις, να αγνοήσεις ή να απομακρυνθείς; Ό,τι και να διαλέξεις, μέσα σου γνωρίζεις ότι τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια. Αποστασιοποιείσαι συναισθηματικά κι από εδώ και πέρα είσαι πάντα πιο προσεκτικός ως προς το τι κάνεις και ως προς το τι λες. Χάνεις, δηλαδή, τη δική σου αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό. Νιώθεις πιο σφιγμένος, πιο μαζεμένος. Αρχίζεις, δυστυχώς, και εσύ να σκέφτεσαι καχύποπτα και δεν νιώθεις άνετα να μένεις πολύ ώρα με αυτούς τους ανθρώπους.

Πολλές φορές θα συναντήσουμε στη ζωή μας ανθρώπους που άλλα λένε όταν είμαστε παρόντες κι άλλα όταν λείπουμε. Είναι πολύ λυπηρό να διαπιστώνεις πόση υποκρισία μπορεί να κρύβεται πίσω από μια συμπεριφορά. Στην αρχή δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις κι αναρωτιέσαι μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος. Όταν, όμως, επιβεβαιώνεσαι σοκάρεσαι και στη συνέχεια απογοητεύεσαι. Απογοητεύεσαι, γιατί δεν το περίμενες από τα συγκεκριμένα άτομα, γιατί αισθάνεσαι ότι δεν έχεις κάνει κάτι ώστε να αξίζεις μια τέτοια αντιμετώπιση.

Αναρωτιέσαι ποια είναι εκείνη η αιτία που κάνει τα άτομα να προσποιούνται, να λένε άλλα από αυτά που εννοούν, ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο ευθείς, πιο ειλικρινείς. Αν δεν συμπαθείς κάποιον, δεν χρειάζεται να του δείχνεις καταναγκαστικά ότι τον συμπαθείς. Με ευγενικό και διακριτικό τρόπο μπορείς να απέχεις και να αποφεύγεις. Δεν υπάρχει λόγος να γίνεσαι καυστικός, κακοπροαίρετος πίσω από την πλάτη του.

Οι ανθρώπινες σχέσεις πλήττονται από το ψέμα, την υποκρισία, την ανεντιμότητα. Γιατί τόσος κόπος, όμως, να διατηρήσουμε σχέσεις που δεν μας αρέσουν ή δεν μας ταιριάζουν; Γιατί μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε μια διαφορετική εικόνα στον άλλο από εκείνη που πραγματικά ισχύει;

Μπορεί να θέλουμε να κερδίσουμε κάτι, να θέλουμε να αποφύγουμε τσακωμούς και φασαρίες ή μπορεί να μην γίνεται να χαλάσουμε σχέσεις συγγενικές ίσως. Ό,τι και να ισχύει, το μόνο σίγουρο είναι ότι στο τέλος με κάποιον τρόπο η αλήθεια θα αποκαλυφθεί. Κάποια στιγμή θα γίνει αντιληπτό αν κάποιος πραγματικά μας φέρεται αυθεντικά ή καταβάλλει προσπάθεια να φανεί «σωστός» απέναντί μας.

Παρά τα όσα θα συναντήσουμε, παρά τις απογοητεύσεις που θα βιώσουμε, δεν θα πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους καχύποπτα. Όποιας κατηγορίας ανθρώπους και να συναντήσουμε, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε πιστοί στην αλήθειά μας.

Δεν χρειάζεται να υιοθετήσουμε το μοντέλο που ακολουθούν οι άλλοι. Δε χρειάζεσαι τα ψέματα για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, για να εξελιχθείς, για να επιβιώσεις. Είναι πιο έντιμο να είσαι ειλικρινής και να πορευτείς χωρίς την ανάγκη να αρέσεις σε όλους. Υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι –δεχόμενος φυσικά και την καλοπροαίρετη κριτική-, αλλά δεν θα πρέπει να επιδιώκεις διακαώς να γίνεις συμπαθής από όλους ή να τα έχεις καλά με όλους.

Με «όπλα» την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την αξιοπρέπεια, την ακεραιότητα και την ωριμότητά σου μπορείς να αντιμετωπίσεις κάθε λογής ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να παραμείνεις αυθεντικός. Ωστόσο, αν το χάσεις αυτό, κινδυνεύεις να χάσεις την αλήθειά σου, την ουσία σου.

Αν έχεις ανάγκη από κολακείες και ψεύτικα λόγια, μπορεί εύκολα να παρασυρθείς και να αναζητάς συνεχώς την επιβεβαίωση, ακόμα κι αν βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή. Αν, όμως, αντέχεις την απόρριψη, τη μη αποδοχή από ανθρώπους που ίσως τελικά ούτε και εσύ θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου, τότε δεν χρειάζεται να στεναχωριέσαι για σχέσεις που αποδεικνύονται ανάξιες των προσδοκιών σου.

Άλλωστε, δεν χρειαζόμαστε πολλούς ανθρώπους γύρω μας, αλλά μόνο αυτούς που το ενδιαφέρον τους, ο λόγος τους, η έγνοια τους για σένα είναι τόσο γνήσια που δεν γίνεται να μην το νιώσεις. Η καλοσύνη και η αγάπη σε «διαπερνούν» και σε «αγγίζουν» τόσο πολύ που σε κάνουν να ξεχωρίζεις οτιδήποτε άλλο είναι ψεύτικο και προσποιητό. Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στις σχέσεις που μας γεμίζουν και μας εμπνέουν κι ας αφήσουμε όλους τους άλλους που κακοπροαίρετα μιλούν για εμάς να παραμείνουν αυτό που είναι, γιατί ίσως αυτό έχουν μάθει να είναι…

Πηγή

Στο εστιατόριο του στην Άνοιξη, ο Ιταλός Michele Silletti εδώ και 25 χρόνια μαγειρεύει την αυθεντική κουζίνα της πατρίδας του για λίγους, καλούς και… μυημένους. 

Σάββατο απόγευμα στην Άνοιξη, σταματάμε στο πάρκινγκ ενός μικρού εμπορικού κέντρου και ψάχνουμε το μαγαζί που μας έχει φέρει μέχρι εδώ. Οι φίλοι που μας έστειλαν και επέμεναν ότι «δεν έχουμε ξαναφάει σε τέτοιο μέρος», μας είχαν προειδοποιήσει ότι «δεν θα μας γεμίσει το μάτι στην αρχή», και είναι, όντως, έτσι ακριβώς. Προσπεράσαμε το σούπερ μάρκετ και τα καταστήματα λιανικής και στο βάθος μια φθαρμένη πινακίδα μας καθοδήγησε στο Da Michele, έναν μικρό προαύλιο χώρο με μερικά μεταλλικά τραπεζοκαθίσματα, μάλλον άχαρα, που διαχωρίζονται από γυάλινα διαχωριστικά. Η υποδοχή όμως μας ξάφνιασε ευχάριστα. Μπαίνοντας στο εσωτερικό του μαγαζιού νιώσαμε ότι μεταφερθήκαμε στην Ιταλία, σε κάποια ψαγμένη επαρχιακή τρατορία. Από τα ηχεία ακουγόταν χαλαρωτική ιταλική μουσική, στους τοίχους το όμορφο ζωγραφισμένο ιταλικό τοπίο πρόσθετε «νότες» νοσταλγίας, οι πελάτες κάθονταν αραιά και συνόδευαν τις λαχταριστές μακαρονάδες με Aperol Spritz. Το μαγαζί ήταν ασφυκτικά γεμάτο με κάθε είδους ιταλικά προϊόντα, πολλά σπάνια, από τυριά και αλλαντικά, κονσέρβες και σάλτσες, τουρσιά και ζυμαρικά μέχρι ιταλικά κρασιά και μάρκες ποτών που δεν είχα ξαναδεί.

Η Osteria Trattoria Da Michele λειτουργεί στην Άνοιξη τα τελευταία 25 χρόνια. Είναι ένα ιταλικό παντοπωλείο-εστιατόριο στα πρότυπα της ιταλικής μπακαλοταβέρνας ή οστερίας (το μέρος όπου πήγαιναν οι εργάτες μετά τη δουλειά κι έπιναν και έτρωγαν ό,τι είχε φτιάξει η μαγείρισσα).

Στο Da Michele φάγαμε αυθεντική ιταλική κουζίνα από τα χέρια του ιδιοκτήτη και σεφ Μικέλε, ο οποίος μαγειρεύει κάθε μέρα κάτι διαφορετικό και περιποιείται τους πελάτες του σαν να ήταν καλεσμένοι στο σπίτι του. «Όταν άνοιξα αυτό το μαγαζί δεν είχα καν στο μυαλό μου ότι θα γίνει εστιατόριο», λέει ο Μικέλε. «Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να βρω έναν χώρο φτηνό και άνετο για να δειγματίζω στους πελάτες μου ιταλικά προϊόντα. Προμήθευα ιταλικά εστιατόρια και ήθελα οι πελάτες μου να τα δοκιμάζουν πριν τα αγοράσουν. Δεν μπορούσα να το κάνω σε μια αποθήκη. Νοίκιασα αυτόν τον χώρο, έβαλα ένα τραπεζάκι και όταν ερχόντουσαν οι πελάτες, τους μαγείρευα και τους σέρβιρα πιάτα, που έφτιαχνα με τα προιόντα μου». Κάπως έτσι ο Μικέλε έβγαλε άδεια εστιατορίου και σιγά-σιγά άρχισε να εξυπηρετεί και κόσμο από την περιοχή. «Έρχονταν τυχαία και περαστικοί που ήθελαν να δοκιμάσουν τις συνταγές μου. Δεν είχα service και τους έδιωχνα. Μετά σκέφτηκα γιατί να μην τους εξυπηρετήσω αφού ενδιαφερόντουσαν. Στην αρχή σέρβιρα σε έναν δύο, οι ενδιαφερόμενοι αυξήθηκαν και τελικά φτάνουμε στο σήμερα, μετά από 25 χρόνια, που έχω ταΐσει ό,τι κόσμο μπορείς να φανταστείς».

Στάνταρ μενού δεν υπάρχει και κάθε μέρα μπορείς να φας και κάτι διαφορετικό. «Αν μου πεις δεν σ’ αρέσει το σκόρδο, δεν θα βάλω σκόρδο, αν μου πεις ότι σου αρέσει πολύ, θα σου βάλω έξτρα. Σε μια μικρούλα κουζίνα μαγειρεύω και τα φτιάχνω όλα εκείνη την στιγμή. Όταν έρχεται κάποιος στο μαγαζί, του λέμε τα πιάτα ημέρας και είναι πραγματικά ημέρας. Φτιάχνουμε μακαρονάδες, πίτσες αλλά και μαγειρευτά. Κάθε μέρα πριν έρθω στο μαγαζί πάω στην αγορά. Ψωνίζω πράγματα εποχής και μετά καθόμαστε με τον γιο μου (σ.σ.: ο γιος του ο μεσαίος, μαγειρεύει δίπλα του στην κουζίνα) και σκεφτόμαστε τι μπορούμε να φτιάξουμε με τα υλικά που έχουμε. Κάπως έτσι βγαίνει το ημερήσιο μενού. Προσπαθούμε κάθε μέρα να φτιάχνουμε κάτι καινούργιο γιατί και εμείς βαριόμαστε με τα ίδια και τα ίδια. Φτιάχνουμε όλες τις κλασικές μακαρονάδες όπως αματριτσιάνα, αραμπιάτα, καρμπονάρα. Και πιο ιδιαίτερα πιάτα της ιταλικής κουζίνας όπως φιλέτο κουτσομούρας με ρεβύθια και κόκκινη σάλτσα, από ορεκτικά προσούτο με πεπόνι, βιτέλο τονάτο, μοσχάρι με μανιτάρια, ροσμπίφ με σάλτσα μπαρόλο. Φτιάχνουμε 5-6 πιάτα ημέρας από 6-7 μερίδες και όταν τελειώσουν, τέλος. Και τα γλυκά μας είναι ημέρας, όπως τιραμισού, πανακότα, κανόλι, μπαμπάδες με ρούμι.

Στο Da Michele έρχονται πελάτες από όλη την Αθήνα και όλοι μιλημένοι. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, δικηγόροι, εφοπλιστές, όλοι όσοι εκτιμούν την αυθεντική ιταλική κουζίνα. «Έρχονται άνθρωποι που τους ξέρουμε και μας ξέρουν, δύσκολα κάποιος να περνάει από έξω και να μπει», λέει ο Μικέλε. «Όπως βλέπεις, το μαγαζί δεν φαίνεται ούτε καν από έξω. Ή θα σε φέρει κάποιος ή θα είσαι γνωστός μας. Είμαστε ένα οικογενειακό μικρό μαγαζί και αυτό είναι που αρέσει. Τώρα με τον covid έχουμε αναγκαστεί να αραιώσουμε τα τραπέζια αλλά παλιά όλοι οι πελάτες έτρωγαν όλοι μαζί, καθόντουσαν σε ένα τραπέζι και γινόντουσαν μια παρέα. Υπάρχουν άτομα που έχουν γνωριστεί εδώ και έχουν μείνει φίλοι μια ζωή. Είναι τέτοια η ατμόσφαιρα που σε κάνει να νιώθεις πολύ οικεία και να χαλαρώνεις. Προχθές είχε έρθει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη για παράδειγμα, την άλλη μέρα ήταν εδώ ο Γιώργος Γιαννιάς με την παρέα του και τραγουδήσανε και περάσαμε όλοι πολύ ωραία. Είναι όλα απλά και προσιτά για όλους. Ούτε θα αγχωθεί ποτέ κανείς για το τι να παραγγείλει, μπορεί απλά να μου πει “Μίκελε, φτιάξε μου ό,τι θέλεις σήμερα” και θα το κάνω και θα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι».

Όλες οι συνταγές είναι του Μικέλε, ο οποίος δούλευε ως σεφ από μικρός στην Ιταλία, στη γενέτειρά του, Ματέρα (πόλη στη Νότιο Ιταλία). Ήρθε στην Ελλάδα επειδή ερωτεύτηκε και έκανε οικογένεια. «Τις συνταγές τις φτιάχνω εγώ· άλλες τις έχω κληρονομήσει από την οικογένειά μου στη Ματέρα και άλλες τις σκέφτομαι μόνος μου. Μου αρέσει όταν έρχεται ο πελάτης και δε νιώθει πελάτης αλλά φιλοξενούμενός μου στο σπίτι μου. Για αυτό πιστεύω έχουμε κρατήσει τόσα χρόνια σε μια γωνίτσα στο πουθενά χωρίς ούτε πινακίδες ούτε τίποτα. Για αυτό δεν θέλω να αλλάξω. Όποιος θέλει να με βρει και να φάει το φαγητό μου ξέρει πού θα με βρει. Δεν εξυπηρετούμε πολύ κόσμο και τώρα, αν το άρθρο που γράφεις το διαβάσουν πολλοί, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τους εξυπηρετήσω όλους, θα προσπαθήσω πάντως σίγουρα».

«Τι θα θέλατε να σας φτιάξω» μας ρωτάει ο Μικέλε. «Μου αρέσουν τα καυτερά», του λέω. «Ωραία θα σου φτιάξω λίγα από όλα, κρεατικά και ζυμαρικά και θα σου τα φτιάξω καυτερά να σου αρέσουν». Όσο η Μαριάννα, η γυναίκα του, μου ετοιμάζει το τραπέζι, χαζεύω τις τοιχογραφίες. Απεικονίζουν τη λίμνη Κόμο, αγαπημένο μέρος του Μικέλε στην Ιταλία. Στη λίμνη πλέουν τρία καράβια και έχουν τα ονόματα των παιδιών του: Mario, ο πιο μεγάλος, Gregorio, o μεσαίος και Jouliana. Στον απέναντι τοίχο είναι ζωγραφισμένη μία μικρή βαρκούλα που λεει Michele «Όταν βουλιάζουν τα καράβια, η μικρή βαρκούλα πάει και τους σώζει», λέει με ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη ο Μικέλε. «Δεν θέλω να φύγω από εδώ και να μεταφέρω το εστιατόριο μου κάπου αλλού. Ξέρω όλους όσους έρχονται, έχουμε δεθεί, έχουμε μεγαλώσει μαζί, έχουν μεγαλώσει τα παιδιά μας, πλέον έρχεται και η τρίτη γενιά. Μου αρέσει έτσι απλό, μικρό όπως ήταν από την αρχή», λέει λίγο πριν πάει στην κουζίνα να μας μαγειρέψει ένα από πιο νόστιμα ιταλικά φαγητά που έχουμε φάει.

Φάγαμε μια φρέσκια σαλάτα καπρέζε με πλούσια μοτσαρέλα και ζουμερές ντομάτες, γευστικό βιτέλο τονάτο, με μπόλικη σάλτσα τόνου και λεπτοκομμένες φέτες μοσχαριού. Μπουράτα με προσούτο και μια καυτερή σπιτική μαρμελάδα που φτιάχνει ο Μικέλε και την πουλάει, και μας άρεσε πολύ. Δύο λαχταριστές μακαρονάδες – καρμπονάρα και αραμπιάτα (όσο καυτερή τη ζήτησα)- και ραβιόλια με μοσχαρίσια μάγουλα σε κόκκινη πικάντικη σάλτσα. Νιοκέτι με μία πεντανόστιμη σάλτσα από τυρί ρομπιόλα και μια μαρμελάδα αχλαδιού στιγμής που φτιάχνει ο Μικέλε στο τηγάνι, ο συνδυασμός γλυκού, αλμυρού, βουτυρένιου και του φρέσκου νιόκι που λιώνει στο στόμα μας ενθουσίασε. Συνοδεύσαμε το γεύμα μας με δροσερό Aperol Spritz και στο τέλος μάς κέρασε αρωματικό εσπρέσο με φρεσκότατο τιραμισού.

Ελληνική ή ιταλική κουζίνα;

«Ο Gordon Ramsay πρόσφατα δήλωσε στην καινούργια του εκπομπή για το ελληνικό φαγητό, ότι η ελληνική κουζίνα είναι ανώτερη από την ιταλική. Τι πιστεύεις για αυτό;» τον ρωτάω; «Δεν μπορώ να συμφωνήσω με τoν Ramsay. Η κάθε κουζίνα έχει την ομορφιά της. Σημασία έχει ποιος μαγειρεύει. Αν μια γιαγιά κάτσει και μου φτιάξει μια παραδοσιακή ελληνική συνταγή, θα πω ότι είναι τοπ αλλά το ίδιο θα μου προκαλέσει και η Ιταλίδα γιαγιά αλλά και η Κινέζα γιαγιά. Την αγαπάω την ελληνική κουζίνα και την τρώω συχνά. Όταν είναι γνήσια και όχι μπασταρδεμένη, η ελληνική κουζίνα είναι εξαιρετική. Όταν πάω σε μια ωραία ταβερνούλα και μου λέει έχω ρόκα παρμεζάνα, αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Κάνε μια φάβα, κάνε κάτι πρωτότυπο που να ταιριάζει με τις υπόλοιπες γεύσεις και όχι, μη μου φέρεις σαλάτα καπρέζε!

Μόνο ελληνικό καφέ δεν μπορώ να πιω γιατί θυμάμαι την πρώτη φορά που τον δοκίμασα και κανείς δεν μου είπε ότι έχει κατακάθι και έτσι τον κοπάνησα όλο σαν εσπρέσο και μου ήρθε αηδία. Οι Έλληνες είναι φίλοι και η ζωή στην Ελλάδα πάντα μου άρεσε. Είναι μια χώρα όπου ζούσα πάντα ελεύθερα και έχω γνωρίσει ανθρώπους που με έχουν και τους έχω αγαπήσει. Δεν έχω πάει σε πολλά ιταλικά στην Αθήνα, το Da Massimo στη Νέα Ερυθραία μου αρέσει. Έχει πολύ λίγα αυθεντικά στην Αθήνα, το πολύ πέντε. Όλα τα άλλα είναι κάπως πιο τουριστικά ιταλικά, χωρίς χαρακτήρα, όπου αν πάει ένας Ιταλός δεν θα αναγνωρίσει κανένα πιάτο στο μενού».

Συνταγή για καρμπονάρα από τον Μικέλε

«Την κάνουμε με τον παραδοσιακό ιταλικό τρόπο με αυγό. Για 125 γρ. σπαγγέτι, χρειαζόμαστε 1 κρόκο αυγού και 50 γρ. γκουαντσιάλε (μάγουλο από χοιρινό). Ψιλοκόβουμε το γκουαντσιάλε, το βάζουμε σε ένα τηγάνι χωρίς λάδι και το τσιγαρίζουμε μέχρι να γίνει τραγανό. Το αφαιρούμε από το τηγάνι. Παίρνουμε λίγο νερό από την κατσαρόλα με τα μακαρόνια που βράζουν και βάζουμε λίγο νεράκι στο τηγάνι, στη συνέχεια βάζουμε τα μακαρόνια και τα ανακατεύουμε. Ρίχνουμε έναν κρόκο αυγού στα μακαρόνια και πάλι ανακατεύουμε. Το ίδιο με πεκορίνο. Στο τέλος βάζουμε από πάνω το τραγανό γκουαντσιάλε και σερβίρουμε».

Osteria Trattoria Da Michele

Λεωφόρος Μαραθώνος 61, Άνοιξη

• Ωράριο : 11.00 -20.00
• Instagram : @osteria_trattoria_da_michele

*Οι τιμές και το μενού των εστιατορίων είναι αυτά που ίσχυαν κατά τη χρονική περίοδο συγγραφής και δημοσίευσης του άρθρου και ενδέχεται να έχουν αλλάξει.

*Τα ρεπορτάζ αγοράς και τα προϊόντα που προτείνουμε στον Γαστρονόμο είναι επιλογές των συντακτών και δεν έχουν εμπορικό σκοπό ούτε αποφέρουν διαφημιστικό έσοδο.

Πηγή

Η παράδοση του Αϊ-Βασίλη τρέφει τη φαντασία των μικρών παιδιών και αυτό είναι υγιές κομμάτι της ανάπτυξής τους, σύμφωνα με τους επιστήμονες.

Γενικώς το να λέμε ψέματα στα παιδιά είναι κακό.

Ωστόσο υπάρχει και ένα λευκό (όπως η γενειάδα του Αϊ-Βασίλη) ψέμα που καλά κάνουμε και το επαναλαμβάνουμε, σύμφωνα με τους ψυχολόγους.

Και αυτό διότι το να πιστεύουν οι μικροί στον Αϊ-Βασίλη αποτελεί φυσιολογικό και υγιές κομμάτι της ανάπτυξής τους.

Η έννοια ενός άνδρα που ταξιδεύει… στον αέρα με ένα έλκηθρο το οποίο σέρνουν ιπτάμενοι τάρανδοι και καταφέρνει να μπει στα σπίτια από άκρου εις άκρον της Γης μέσα από την καμινάδα προκειμένου να αφήσει δώρα – και όλα αυτά μέσα σε μία νύχτα – είναι το λιγότερο… παραμυθένια. Ωστόσο ο μύθος του Αϊ-Βασίλη ζει και βασιλεύει στους αιώνες αποτελώντας μια ατράνταχτη παράδοση.

Γιατί είναι τόσο διαχρονικός;

Η φαντασία κομμάτι φυσιολογικής ανάπτυξης

«Δεν πιστεύω ότι είναι κακό για τα παιδιά να πιστεύουν στον μύθο κάποιου ο οποίος προσπαθεί να κάνει τους ανθρώπους χαρούμενους και να τους επιβραβεύσει αν έχουν δείξει καλή συμπεριφορά» αναφέρει ο δρ Μάθιου Λόρμπερ, παιδοψυχίατρος στο Νοσοκομείο Lenox Hill στη Νέα Υόρκη. «Η φαντασία αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της ανάπτυξης και βοηθά τον εγκέφαλο να γίνεται δημιουργικός».

Άλλωστε ο μύθος του Αϊ-Βασίλη έχει τις «ρίζες» του στην αλήθεια – ο Άγιος Νικόλαος στον οποίον βασίζεται ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Έγινε γνωστός καθώς μοίραζε απλόχερα δώρα και χρήματα στους φτωχούς και αυτές οι αξίες τις οποίες διέδιδε είναι και οι σημαντικές, όπως είπε ο δρ Λόρμπερ στην ιστοσελίδα επιστημονικών ειδήσεων LiveScience. «Αυτό είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, αν και η σημερινή καταναλωτική κουλτούρα μάλλον έχει ξεφύγει ολίγον τι από αυτό το πνεύμα» προσέθεσε ο ειδικός.

Ο Αϊ-Βασίλης είναι μόνο μία από τις μυθικές φιγούρες στις οποίες πιστεύουν τα παιδιά. Οι μικροί χρησιμοποιούν τη φαντασία τους συνέχεια, ακόμη και αν γνωρίζουν ότι το τελικό «δημιούργημα» αυτής της φανταστικής διαδικασίας είναι ψεύτικο.

Όταν, π.χ., τα παιδιά παίζουν «κλέφτες και αστυνόμους», γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα δεν είναι κλέφτες ή αστυνόμοι. Μάλιστα οι ψυχολόγοι ανησυχούν για τα παιδιά που δεν έχουν την ικανότητα να γράφουν ή να λένε τέτοιες φανταστικές ιστορίες, εξήγησε ο ειδικός.

Στα εμπορικά κέντρα αλλά και στην οθόνη

Η ιστορία του Αϊ-Βασίλη είναι επίσης «συνυφασμένη» με τη σύγχρονη κουλτούρα – κάθε εμπορικό κέντρο που σέβεται τον εαυτό του έχει τέτοιες ημέρες τον δικό του Αϊ-Βασίλη που φωτογραφίζεται με τα παιδιά, ενώ και η μικρή αλλά και η μεγάλη οθόνη γεμίζουν με την παρουσία του Αϊ-Βασίλη την περίοδο των Χριστουγέννων, όπως σημειώνει η Στέφανι Βάγκνερ, παιδοψυχολόγος στο Ερευνητικό Κέντρο για τα Παιδιά του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

«Δεν μπορούμε απαραιτήτως να πούμε ότι το να πιστεύουν τα παιδιά στον Αϊ-Βασίλη είναι καλό πράγμα, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι επιβλαβές» τόνισε η δρ Βάγκνερ στο LiveScience. Τα Χριστούγεννα ενώνουν τις οικογένειες και ο μύθος του Αϊ-Βασίλη ενισχύει αυτούς τους δεσμούς, σύμφωνα με την ειδικό.

Παράλληλα ο Αϊ-Βασίλης βάζει (με ευχάριστο τρόπο) τα παιδιά να κάνουν… homework. Είναι ίσως από τις λίγες φορές που τα μικρά παιδιά κάθονται με τόσο ζήλο να γράψουν γράμμα, γεγονός σημαντικό καθώς τους διδάσκει καλές συνήθειες.

Η απομυθοποίηση ελέω… συμμαθητών

Βέβαια, όπως συμβαίνει με όλα τα όμορφα πράγματα, η ιστορία του Αϊ-Βασίλη κάποτε τελειώνει. Τα παιδιά σταματούν να πιστεύουν στον αγαπημένο τους… γενειοφόρο με τον κόκκινο σκούφο σε διαφορετικές ηλικίες – συχνά ο «δάκτυλος» της απομυθοποίησης είναι κάποιος φίλος από το σχολείο.

Και όταν μπει το «σαράκι» της αμφισβήτησης, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Τα ίδια τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά στην ιστορία.

Για παράδειγμα, μπορεί να μείνουν ξάγρυπνα τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων ώστε να δουν τον Αϊ-Βασίλη να… εμφανίζεται με τα δώρα του. Και όταν εκείνος δεν έρχεται, εκείνα αμφισβητούν την ύπαρξή του. Η αμφισβήτηση αυτή σχετικά με το τι είναι αληθινό και τι όχι αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της νοητικής ανάπτυξης, κατά τον δρα Λόρμπερ.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι γονείς όταν τα παιδιά τους τούς ρωτούν αν ο Αϊ-Βασίλης υπάρχει; Πρέπει ουσιαστικώς να αποφασίσουν αν το παιδί τους είναι πράγματι έτοιμο να μάθει την αλήθεια. Ο καλύτερος τρόπος να χειριστούν το ζήτημα, συμβουλεύει ο δρ Λόρμπερ, είναι να ρωτήσουν το παιδί τους αν συνεχίζει να πιστεύει στον Αϊ-Βασίλη. Σε περίπτωση που η απάντηση είναι καταφατική, ίσως είναι νωρίς να του αποκαλύψουν την αλήθεια.

Ακόμη όμως και όταν φθάσει η στιγμή της αλήθειας, τότε θα ήταν καλό οι γονείς να τονίσουν στα παιδιά τους ότι το πνεύμα αγάπης των Χριστουγέννων είναι και παραμένει αληθινό και να τους μιλήσουν για την πραγματική ιστορία του Αγίου Νικολάου.

Μη γίνεστε… μαρτυριάρηδες

Υπάρχουν βέβαια και παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να πιστεύουν στον Αϊ-Βασίλη καθώς είτε είναι τέτοια η κουλτούρα του μέρους στο οποίο ζουν είτε έτσι έχουν επιλέξει οι γονείς τους. Και αυτό δεν είναι κάτι κακό, σύμφωνα με τον δρα Λόρμπερ. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση οι γονείς πρέπει να πουν στα παιδιά τους ότι δεν πρέπει να χαλάσουν το… χριστουγεννιάτικο όνειρο των άλλων παιδιών.

Σε κάθε περίπτωση, μπορεί ο Αϊ-Βασίλης να αποτελεί μόνο μια παράδοση, ωστόσο «το πνεύμα της προσφοράς προς τους αδύναμους και της ενίσχυσης των ανθρώπινων δεσμών που τον συνοδεύει είναι άκρως αληθινό και οικουμενικό» καταλήγει ο δρ Λόρμπερ.

Πηγή

Πώς θα ήταν να ζει κανείς σε ένα σπίτι ευγενών στην Κέρκυρα στις αρχές ή τα μέσα του 19ου αιώνα, την εποχή της Αγγλοκρατίας, όταν το νησί ήταν το σημαντικότερο κέντρο του ημιαυτόνομου Ηνωμένου Κράτους των Ιονίων Νήσων;

Είναι η εποχή που στην Κέρκυρα υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και καλλιτεχνική άνθιση. Οι διάφοροι κατακτητές που έχουν περάσει από το νησί, Ενετοί, Γάλλοι, Άγγλοι, έχουν δώσει κοσμοπολίτικο χαρακτήρα στη ζωή του ιστορικού κέντρου της πόλης και όλου του νησιού. Το ιστορικό κέντρο της πόλης της Κέρκυρας αναπτύσσεται. Μεγαλοαστικές οικογένειες και ευγενείς ζουν σε νεοκλασικά ή παλαιότερα ακίνητα. Η ζωή στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα είναι σίγουρα ιδιαίτερη, συγκρινόμενη με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Το πώς ήταν αυτή η ζωή θα το δείτε και θα το ακούσετε με έναν πολύ ζωντανό τρόπο, αν επισκεφτείτε το Casa Parlante, το «Σπίτι που μιλάει» δηλαδή, στο ιστορικό κέντρο της Κέρκυρας. Ήταν μια ιδέα της Κατερίνας Ράντου και της κόρης της, Θεοδώρας Ευθυμίου. «Ο πατέρας μου ήταν Κερκυραίος. Στην Κέρκυρα έχω περάσει όλα μου τα καλοκαίρια, έχω ζήσει μόνιμα ένα μικρό διάστημα και τη θεωρώ ένα ιδιαίτερο μέρος. Περπατώντας στα καντούνια της Κέρκυρας συχνά αναρωτιόμασταν πώς να ήταν η ζωή σε αυτά τα όμορφα σπίτια τον 19ο αιώνα. Αυτό θέλαμε να ξαναζωντανέψουμε. Να μπορεί το μουσείο να σε μεταφέρει στην καθημερινότητα μιας άλλης εποχής, να μην είναι απλά μία έκθεση αντικειμένων. Πήραμε κάποιες ιδέες και από αντίστοιχα μουσεία στο εξωτερικό και ξεκινήσαμε» λέει η Κατερίνα Ράντου.

Το project υλοποιήθηκε το 2014, αφού η πρωτότυπη ιδέα των δύο γυναικών εξασφάλισε χρηματοδότηση κερδίζοντας το Ελληνικό Βραβείο Επιχειρηματικότητας το 2013. Πλέον το Casa Parlante έχει κλείσει 7 χρόνια ζωής. Ζωντανεύει έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Στο νεοκλασικό της οδού Νικηφόρου Θεοτόκη, έναν κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης, ελάχιστα μέτρα μακριά από την μεγάλη πλατεία Σπιανάδα, «ζουν» ο Κόντε, η Κοντέσσα, τα δύο παιδιά τους, η γιαγιά και ο παππούς και το υπηρετικό προσωπικό τους. Πρόκειται για κινούμενες ρομποτικές κούκλες κατασκευασμένες από σιλικόνη. Φορούν ρούχα και κοσμήματα της εποχής και έχουν την αντίστοιχη κόμμωση.

Η ξενάγηση, διαδραστική, δίνει όλες τις πληροφορίες για τις μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες της ζωής τους. Ο επισκέπτης πίνει τσάι και λικέρ τριαντάφυλλο με την Κοντέσσα, σε ένα κερκυραϊκό σαλόνι με έπιπλα, πίνακες και έργα τέχνης από όλη την Ευρώπη. Μετά ακολουθεί τον Κόντε στο γραφείο του, τη μαγείρισσα και τους άλλους υπηρέτες στους δικούς τους χώρους. Και εδώ όλα τα αντικείμενα είναι αυθεντικά. «Η επίπλωση και ο εξοπλισμός του σπιτιού ήταν από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε» εξηγεί η κ. Ράντου. «Τα έπιπλα της εποχής, είτε από Κερκυραίους τεχνίτες είτε εισαγόμενα, ήταν ονομαστά σε όλη την Ευρώπη. Χρειάστηκε αρκετό ψάξιμο για να βρούμε τα κατάλληλα κομμάτια» λέει η κ. Ράντου που θυμάται ακόμα «το πόσο δουλειά χρειάστηκε στους τοίχους του ακινήτου μέχρι να ανακαλύψουμε το αρχικό χρώμα τους».

Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης, ακούμε νότες καθώς εκείνη την ώρα τα παιδιά της οικογένειας κάνουν το μάθημα μουσικής τους. Η κερκυραϊκή κοινωνία των ευγενών ήταν κοσμοπολίτικη αλλά και αυστηρή, ίσως το ένα να προκάλεσε το άλλο. Έτσι, τα παιδιά έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε μια συγκεκριμένη εκπαίδευση, να απευθύνονται με συγκεκριμένο τυπικό τρόπο στους γονείς τους, Το ντύσιμο ευγενών και υπηρετικού προσωπικού ήταν καθορισμένο από την κοινωνική τους θέση. Όλα αυτά τονίζονται και από το γεγονός πως άλλη ήταν η είσοδος του σπιτιού για το υπηρετικό προσωπικό και άλλη για τα μέλη της οικογένειας.

Τα σπίτια στα οποία ζούσαν οι ευγενείς στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν ξεχωρίζουν τόσο για το μέγεθος όσο για την κομψότητα των εσωτερικών χώρων αλλά και τη λειτουργικότητά τους. «Οι μεγάλες επαύλεις των ευγενών βρίσκονταν εκτός κέντρου. Τα νεοκλασικά ή και τα παλαιότερα σπίτια του κέντρου λειτουργούσαν όχι μόνο ως οικείες, αλλά ως και ως επαγγελματικοί χώροι. Εδώ κλείνονταν σημαντικές εμπορικές και επιχειρηματικές συμφωνίες» λέει η κ. Ράντου προσθέτοντας πως αυτό που κάνει τα σπίτια αυτά ιδιαίτερα είναι το πόσο εργονομικά, όπως θα λέγαμε σήμερα, σχεδιασμένοι είναι οι χώροι τους. «Τίποτα δεν μοιάζει να είναι περιττό ή να λείπει».

Όπως και όλη η τουριστική βιομηχανία της χώρας, το Casa Parlante, είχε να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των περιοριστικών μέτρων της πανδημίας. «Ειδικά η απώλεια της περυσινής πασχαλινής περιόδου ήταν μεγάλο πλήγμα για όλο το νησί» λέει η κ. Ράντου. «Όπως και οι περιορισμένες αφίξεις από τη Βρετανία το περασμένο καλοκαίρι. Παρόλα αυτά είμαστε ευχαριστημένοι, καθώς οι ομορφιές του νησιού που συνδυάζει φυσική ομορφιά, πολιτισμό και ιστορία πάντα προσέλκυαν και θα προσελκύουν Έλληνες και ξένους επισκέπτες. Eμείς θελήσαμε να αναδείξουμε μια πλευρά της Κέρκυρας με διαφορετικό τρόπο».

Επισκεφθείτε: Casaparlante.gr

Πηγή

Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν έκαναν τατουάζ (δερματοστιξία) πάνω στο σώμα τους, όμως έκαναν σε όποιον ήθελαν να εξευτελίσουν ή ήταν αποδεικτικό στοιχείο ότι ανήκαν σε κάποιον, όπως γίνεται σήμερα με το σημάδεμα των ζώων.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το 480 π.Χ. πριν από τη μάχη των Θερμοπυλών μερικοί Έλληνες εμήδισαν πήγαν δηλαδή με τους Μήδους (Πέρσες ). Σύμφωνα με το συνέδριο των Ελληνικών πόλεων, οι Έλληνες εκείνοι οι οποίοι μήδισαν από ανάγκη δεν θα τιμωρούνταν, ενώ εκείνοι που συμμάχησαν με τους Πέρσες από δειλία ή με τη θέλησή τους θα τιμωρούνταν σκληρά και παραδειγματικά.

Οι Θηβαίοι με αρχηγό το Λεοντιάδη μόλις είδαν ότι υπερτερούσαν οι Πέρσες αποχώρησαν από τους Έλληνες και προσχώρησαν στο στρατόπεδο των Περσών, δίνοντάς τους γη και ύδωρ. Το αποτέλεσμα ήταν να σωθούν στην αρχή, όμως μόλις παρουσιάστηκαν στο βασιλιά των Περσών, άλλους τους σκότωσαν, τους περισσότερους όμως τους στιγμάτισαν για το λόγο ότι αυτοί που πρόδωσαν την πατρίδα τους, θα πρόδιδαν και στη συνέχεια τους ίδιους. Έτσι μετά την ήττα των Περσών οι στιγματισμένοι ήταν δύσκολο να επιστρέψουν στην Θήβα.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο όταν οι Αθηναίοι νίκησαν σε Ναυμαχία τους Σαμίους, στιγμάτισαν τους αιχμαλώτους με «σάμαινα» που ήταν το κεφάλι γουρουνιού και έμοιαζε με πλοίο Σαμιώτικο. Στη συνέχεια όμως οι Σάμιοι, με αρχηγό τον Μέλισσο αφού νίκησαν τους Αθηναίους σε ναυμαχία για να τους εξευτελίσουν τους στιγμάτισαν στο μέτωπο με μία κουκουβάγια. Αργότερα βέβαια ο Περικλής κατέστρεψε την Σάμο.

Επίσης αν κάποιος δούλος δραπέτευε από τον αφέντη του και τον συλλάμβαναν, του έκαναν τατουάζ το σύμβολο του αφεντικού του, έτσι στη συνέχεια θα ήταν πολύ εύκολος ο τρόπος εντοπισμός του.

Αναφέρεται επίσης ότι ο δούλος του Διογένη μην μπορώντας να τον αντέξει δραπέτευσε. Οι φίλοι του Διογένη τον συνέλαβαν και είπανε στον Διογένη να του κάνουν τατουάζ για να τον τιμωρήσουν.

Ο Διογένης όμως αρνήθηκε και είπε : «Ένας δούλος μπορεί να ζήσει χωρίς το Διογένη, ο Διογένης χωρίς τον δούλο του δεν μπορεί να ζήσει».

Πηγή

Πόλη που προσφέρεται για περπάτημα αλλά και για καλοφαγάδες, η Θεσσαλονίκη έχει δεκάδες στέκια για νόστιμο φαγητό στο χέρι.

Ξεκινάμε τη βόλτα μας αφήνοντας το κέντρο και ανηφορίζοντας προς τη Φανερωμένη. Η μπουγάτσα του Μπαντή (Παναγίας Φανερωμένης 33, Θεσσαλονίκη, Τ/2310-510.355) με φύλλο ανοιγμένο στο χέρι, είναι διαχρονικά η πρώτη μας επιλογή για πρωινό. Σε ένα από τα καλύτερα μπουγατσατζίδικα της πόλης ο Φίλιππος Μπαντής συνεχίζει την τέχνη που έμαθε από τον πατέρα του (και εκείνος από τον δικό του, έναν Έλληνα πρόσφυγα από την Καισαρεία της Καππαδοκίας). Όσοι φτάσουν νωρίς μπορεί να προλάβουν την αυθεντική μπουγάτσα που δεν έχει απολύτως καμία γέμιση, μόνο φύλλο με φρέσκο βούτυρο. Τις Κυριακές το μενού διευρύνεται και από τα ταψιά βγαίνουν ζεστές μπουγάτσες με πολλούς διαφορετικούς γευστικούς συνδυασμούς (από κατσικίσιο τυρί μέχρι κολοκύθα).

Πιο κεντρικά, στο Salento (Ελευθερίου Βενιζέλου 76, Θεσσαλονίκη, Τ/2310-230.861), δοκιμάζουμε puccia salentina. Είναι μικρά στρογγυλά ψωμάκια, η σκούφια των οποίων κρατάει από το Σαλέντο στην περιφέρεια Πούλια της Ιταλίας. Φουρνίζονται ολημερίς και ζεστά ζεστά απ’ τον ξυλόφουρνο γεμίζονται με ποικιλία υλικών, όπως ραγού με λουκάνικο και ανθότυρο ή σάλτσα ντομάτας με γκοργκονζόλα και πικάντικο σαλάμι. Ένα μικρό, ολοκληρωμένο γεύμα στο χέρι. Άλλη μια κλασική διεύθυνση για value for money γρήγορο φαγητό είναι η Pizza Poselli (Βηλαρά 2, Θεσσαλονίκη, Τ/2314-019.687) στην οποία η πίτσα διατίθεται ολόκληρη ή σε κομμάτι. Το λεπτό, προσεγμένο ζυμάρι, η μεγάλη ποικιλία από toppings αλλά και οι ώρες λειτουργίας (μένει ανοιχτή και μετά τα μεσάνυχτα) έχουν κάνει αυτή την πιτσαρία μία από τις πιο αγαπημένες των Θεσσαλονικιών. Της ναπολιτάνικης σχολής είναι η Pizza Hood (Ερνέστου Εμπράρ 2, Θεσσαλονίκη, Τ/2310-527.212) με το φουσκωτό στεφάνι και το λεπτό, ζουμερό κέντρο. Τρώγεται στο χέρι ή στα τραπέζια πικ νικ του πεζόδρομου.

Στα μοδάτα πλέον Άνω Λαδάδικα βρίσκεται το Tarantino sandwiches & fries (Ερνέστου Εμπράρ 3-5, Θεσσαλονίκη, Τ/2310-530.020). Εδώ παραγγέλνουμε σάντουιτς Philly steak, hot dog με κατσικίσιο λουκάνικο ή διαλέγουμε ένα από τα μπόλικα μπέργκερ του καταλόγου με μπιφτέκι από 100% μοσχαρίσιο κιμά black angus. Και πάντα πάντα συνοδεύουμε με τα τραγανά στικς γλυκοπατάτας. Από μέρα σε μέρα η ίδια ομάδα ανοίγει ακριβώς απέναντι την Taqueria Rodriguez (Ερνέστου Εμπράρ 4, Θεσσαλονίκη), ένα νέο πρότζεκτ με τάκος, σιγομαγειρεμένα κρέατα και χειροποίητες σάλτσες.

Σχεδόν το ίδιο αγαπητά με τα μπέργκερ έχουν γίνει τα ασιατικά αχνιστά ψωμάκια. Στο Thess bao (Καλαποθάκη 3, Τ/2310-235.225 & Λώρη Μαργαρίτη 11, T/2310-235.226) τα σερβίρουν σε μερικές κλασικές εκδοχές όπως η καπνιστή πανσέτα αλλά και με ένα σωρό ανατρεπτικές γεμίσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε το λουκάνικο τζουμαγιάς και το pulled pork με μπίρα και μέλι. Πρόσφατα στον ήδη μεγάλο κατάλογο προστέθηκαν και τρεις επιλογές που εμπνεύστηκαν οι γνωστοί σεφ Άνταμ Κοντοβάς, Αλέξανδρος Τσιοτίνης και Γκίκας Ξενάκης.

To Studio Materiality βρίσκεται πίσω από τον σχεδιασμό του ινσταγκραμικού Surfer Maya (Σκρα 8, Τ/2310-235.033). Εδώ βρίσκουμε σάντουιτς με ψωμιά αργής ωρίμανσης σαν αυτό με το παστράμι μόσχου (δικής τους παραγωγής) που συνοδεύεται από μουστάρδα, πίκλα σιναπιού και έμενταλ ή εκείνο με το, επίσης δικό τους, παστράμι τόνου όπως και υβριδικά τάκος με «τορτίγια» από ζύμη κρουασάν. Με ζύμη κρουασάν φτιάχνουν και τη δική τους μοντέρνα εκδοχή της παραδοσιακής γαλατόπιτας όπως την εμπνεύστηκε ο pastry chef Γιώργος Αυγέρος. Ιαπωνικής επιρροής σάντουιτς με milk bread αλλά όχι μόνο προσφέρει το Δε Σάντουιτς Πρότζεκτ (Βέροιας 4, Θεσσαλονίκη). Ένα απ’ τα πιο δημοφιλή τους είναι το «σαν τυρί», ένα sando με remoulade, παναρισμένη και τηγανισμένη μοτσαρέλα, ντομάτα, μανιτάρια και πιπεριά Φλωρίνης.

Πηγή

Ο γιος σας πλησιάζει στην εφηβεία και έχετε ήδη αρχίσει να αγχώνεστε για το τι θα συμβεί; Η εφηβεία είναι κομμάτι της ανάπτυξης ενός παιδιού και όπως τα περισσότερα στάδια αυτής δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης ούτε για τους γονείς ούτε για τα παιδιά. Τα παιδιά συνήθως εισέρχονται σε αυτήν λιγάκι… απότομα και οι γονείς προσγειώνονται στην πραγματικότητά της… επίσης απότομα. Συνήθως, λένε, πως ξεκινά γύρω στα 12 έτη, αλλά μπορεί να ξεκινήσει και πολύ νωρίτερα, ειδικά για τα αγόρια, πράγμα το οποίο ορισμένες φορές αποτελεί έκπληξη για τους γονείς, που θα ήθελαν να έχουν πει πολλά στα παιδιά τους για αυτό το στάδιο της ανάπτυξής τους, αλλά δεν πρόλαβαν ή δεν ένιωσαν έτοιμοι εγκαίρως.

Μία μαμά, η οποία βλέπει την εφηβεία να πλησιάζει τον μεγάλο της γιο σαν …χιονοστιβάδα, συγκεντρώνει όλα αυτά που αποφάσισε να αρχίσει να του λέει καθημερινά, ελπίζοντας ότι έτσι θα μεγάλωσει έναν σωστό άνθρωπο:

1. Υποστήριξε τη γνώμη σου και όσα πιστεύεις ότι είναι σωστά. Δεν θα είναι πάντα εύκολο, αλλά θα νιώθεις πιο όμορφα αν υπερασπίζεσαι τα πιστεύω σου και δεν δειλιάζεις να πεις τη γνώμη σου.
2. Το παιδιάστικο χιούμορ δεν θα σε βοηθήσει με τα κορίτσια. Σε παρακαλώ μην κάνεις περίεργους ήχους με το σώμα σου μπροστά σε κορίτσια. Μην τα προσβάλλεις και πάντα να τα σέβεσαι. Οι αηδιαστικοί χαρακτήρες ποτέ δεν είχαν πραγματική επιτυχία.
3. Μην κάνεις bullying και μην ανέχεσαι όποιον εκφοβίζει τους άλλους. Υπερασπίσου και πάλι τη γνώμη σου και τους άλλους και θα δεις ότι πολλοί θα ακολουθήσουν το παράδειγμά σου.
4. Σε παρακαλώ, μη σταματήσεις να μου μιλάς και να κάνεις παρέα μαζί μου. Λατρεύω αυτές τις στιγμές και ξέρω ότι κάποια στιγμή θα με θεωρείς ξινή και «ξεπερασμένη», αλλά αν δεν μου μιλάς για την καθημερινότητά σου, το σχολείο, τους φίλους σου, πραγματικά νομίζω… θα πεθάνω.
5. Εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Τις περισσότερες φορές δεν κάνει λάθος. Αν νιώθεις ότι κάτι δεν πρέπει να το κάνεις, μην το κάνεις όσο κι αν σε πιέζουν οι συμμαθητές σου.
6. Επίλεξε την ευτυχία. Η ευτυχία είναι επιλογή, αρκεί να το θέλουμε. Να είσαι αισιόδοξος, διαφορετικά η ζωή σου θα είναι δυστυχισμένη…
7. Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις. Μην ασχολείσαι με εκείνα που έχουν οι άλλοι και με το τι δεν έχεις εσύ. Να είσαι ευχαριστημένος για την καλύ σου υγεία, την οικογένειά σου και τους φίλους σου. Να νιώθεις εντάξει με τις επιλογές σου. Τα ρούχα και τα κινητά δεν καθορίζουν ποιος είσαι!
8. Τα αδέρφια σου μπορεί να σε εκνευρίζουν, αλλά θα γίνουν οι καλύτεροί σου φίλοι. Σου ακούγεται απίστευτο τώρα, αλλά είναι η αλήθεια.
9. Μείνε ταπεινός, αλλά όχι χωρίς αυτοπεποίθηση. Μην σε παρασύρει κάποια επιτυχία σου ή τα θετικά σχόλια των άλλων, όλοι είμαστε ικανοί για πολλά, αλλά κανένας δεν αξίζει περισσότερα από τον άλλο. Καμία ζωή και καμία ύπαρξη δεν έχει λιγότερη ή περισσότερη αξία από τη δική σου.
10. Ο μπαμπάς και εγώ σε αγαπάμε πάρα πολύ. Τώρα και για πάντα. Και αυτό είναι το μόνο «για πάντα» που πρέπει να πιστεύεις και να θυμάσαι σε όλη σου τη ζωή. Θα είμαστε πάντα δίπλα σου σε ό,τι κι αν χρειαστείς, θα σε υποστηρίξουμε, θα σε καθοδηγήσουμε, θα σε αγαπάμε…

Πηγή

Αν και δεν έγινε επιτυχία αμέσως μετά την έκδοσή του, ο «Αλχημιστής» κατάφερε να γίνει το καλύτερο και δημοφιλέστερο βιβλίο αυτο-βοήθειας. Συχνά χαρακτηρίζεται ως «ένα θαυμάσιο παραμύθι, μια μεταφορά της ζωής» ή «μία γοητευτική ιστορία» και έχει μεταφραστεί σε πάνω από 70 γλώσσες.

Ο Paulo Coelho μάς διηγείται την ιστορία ενός Ανδαλουσιανού νεαρού βοσκού που ξεκινά ένα ταξίδι σε αναζήτηση ενός επίγειου θησαυρού στις Αιγυπτιακές πυραμίδες, αφού βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο – μία προφητεία, όπως το ερμηνεύει ένας Ρομά μάντης. Η περιπέτεια του νεαρού βοσκού τελειώνει έχοντας αποκτήσει περισσότερα πλούτη απ’ όσα εκείνος ήλπιζε ποτέ.

Το κύριο θέμα του «Αλχημιστή» είναι η ανακάλυψη του πεπρωμένου του καθενός μας. Το ταξίδι του βοσκού μας διδάσκει να ακολουθούμε την καρδιά και τα όνειρά μας. Χρειάζεται πάντα να δράττουμε των ευκαιριών που η ζωή μας προσφέρει στη διάρκεια της πορείας μας προς ένα σκοπό: να βρούμε αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους. Από το μυθιστόρημα, λοιπόν, που ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει τόσους ανθρώπους, ο «Αλχημιστής» και τα σημαντικότερα αποφθέγματά του θα σας βοηθήσουν να ζήσετε τα όνειρά σας.

1. «Και όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το καταφέρεις»

2. «Κάποιος αγαπιέται, επειδή πολύ απλά αγαπιέται. Δεν χρειάζεται να υπάρχει λόγος για να αγαπάς»

3. «Σταματήσαμε μια στιγμή για να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο, να γνωριστούμε, να αγαπηθούμε, να μοιραστούμε. Αυτή είναι μια πολύτιμη στιγμή. Είναι σαν μια παρένθεση μέσα στην αιωνιότητα»

4. «Όλοι φαίνεται να έχουν μια ξεκάθαρη ιδέα για το πώς οι άλλοι άνθρωποι πρέπει να ζουν τη ζωής τους, αλλά κανένας δεν έχει για τη δική του/της»

5. «Κάθε ευλογία που παραμελείται γίνεται κατάρα»

6. «Αυτό είναι που αποκαλούμε αγάπη. Όταν αγαπιέσαι, μπορείς να δημιουργήσεις τα πάντα. Όταν αγαπιέσαι, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να καταλάβεις τι συμβαίνει, επειδή τα πάντα συμβαίνουν μέσα σου»

7. «Και όταν δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω, χρειάζεται να ανησυχείς μόνο για τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο μπορείς να προχωρήσεις μπροστά»

8. «Ποτέ δεν θα μπορέσεις να ξεφύγεις από την καρδιά σου. Οπότε είναι καλύτερο να αφουγκραστείς αυτό που έχει να σου πει»

9. «Πνίγεσαι όχι αν πέσεις στο ποτάμι, αλλά αν παραμείνεις βυθισμένος σ’ αυτό»

10. «Όταν αγαπάμε, προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που είμαστε. Όταν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που είμαστε, όλα γύρω μας γίνονται επίσης καλύτερα»

11. «Μην παραδίνεσαι στους φόβους σου. Αν το κάνεις, δεν θα μπορέσεις να ακούσεις την καρδιά σου»

12. «Οι άνθρωποι είναι ικανοί, σε κάθε περίοδο της ζωής τους, να κάνουν αυτό που ονειρεύονται»

13. «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μάθουμε. Μέσω της πράξης. Όλα όσα χρειάζεται να ξέρετε, τα έχετε μάθει μέσω του ταξιδιού σας»

14. «Να θυμάστε ότι όπου είναι η καρδιά σας, εκεί θα βρείτε τον θησαυρό σας»

15. «Είναι άλλο πράγμα να νιώθετε ότι βρίσκεστε στο σωστό μονοπάτι και άλλο πράγμα να πιστεύετε ότι το δικό σας είναι το μόνο μονοπάτι»

16. «Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που κάνει ένα όνειρο αδύνατο να πραγματοποιηθεί: ο φόβος της αποτυχίας»

17. «Όταν η κάθε μέρα είναι ίδια με την επόμενη, είναι επειδή οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τα καλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή τους κάθε μέρα που ο ήλιος ανατέλλει»

18. «Επειδή δεν ζω ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον, επικεντρώνω το ενδιαφέρον μου μόνο στο παρόν. Αν μπορείς να προσηλώνεσαι πάντα στο παρόν, θα είσαι ευτυχισμένος»

19. «Το μυστικό της ζωής είναι η γνώση πως όταν αποτυγχάνετε εφτά φορές, έχετε σταθεί στα πόδια σας οκτώ φορές»

20. «Αν αυτό που ανακαλύπτουμε είναι κατασκευασμένο από καθαρό υλικό, ποτέ δεν θα διαβρωθεί και πάντα θα επιστρέφει σε μας. Αντιθέτως, αν αυτό που θα ανακαλύψεις είναι απλά μια λάμψη, σαν την έκρηξη ενός άστρου, θα ξεγλιστρήσει από σένα κατά την επιστροφή»

Πηγή