Μετά την πίτσα και το κινέζικο φαγητό, ήρθε η ώρα για τα φαγητά κατσαρόλας από έναν βραβευμένο σεφ με αστέρι Michelin που θα παραδίδονται σε πακέτο κατευθείαν στους πελάτες στη Βόρεια Ιταλία.

Συγκεκριμένα, ο Μαρκ Λαντερί, Γάλλος μάγειρας με ένα αστέρι Μισελέν στο ενεργητικό του, διευθύνει από το 2015 το Ristorante al Castello de Grinzane Cavour, σε ένα μικρό δήμο στο Πιεμόντε, στα σύνορα με τη Γαλλία. Ωστόσο, λόγω της επιδημίας της Covid-19, ο Μαρκ Λαντερί χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσει την αποστολή του έπειτα από δύο μήνες κλεισίματος του εστιατορίου λόγω της καραντίνας και αποφάσισε να στραφεί στο φαγητό με παράδοση κατ΄οίκον.

«Αποφασίσαμε να κάνουμε παραδόσεις, ώστε να μην χάσουμε τη δυναμική μας και να αποκτήσουμε νέα πελατεία» δήλωσε στο AFPTV, σύμφωνα με το ΑΠΕ. «Είχαμε κανονικά μια ολοένα και πιο μακρινή πελατεία, από το Τορίνο, το Μιλάνο και, στη συνέχεια, μια ξένη πελατεία, αλλά τώρα πρέπει να εξυπηρετούμε μια πελατεία περισσότερο τοπική», εξηγεί ο πρώην μαθητής του Αλέν Ντουκάς.

Ο Μαρκ Λαντερί κάνει τα πάντα στο εστιατόριο στο Καστέλο ντε Γκρίντσανε Καβούρ: μαγειρεύει τα φαγητά του από την αρχή έως το τέλος και κάνει και τις διανομές. Τέλος, για να προσεγγίσει μια τοπική πελατεία, ο σεφ έπρεπε να μειώσει τις τιμές του και στο εξής προτείνει μενού στα 35 ευρώ. «Είναι μια πιο τοπική και πιο απλή κουζίνα και είμαι μόνος επί του παρόντος γιατί οι υπάλληλοι είναι σε τεχνική ανεργία», δηλώνει.

Πηγή

Σπουδαία γλύπτρια, ασυμβίβαστη γυναίκα, ανήσυχο πνεύμα, καλλιτεχνική ιδιοφυΐα. Παρόλο που ποτέ δεν κατάφερε να ξεφύγει από την σκιά του Ροντέν, το έργο της εμπνέει ακόμα και σήμερα. Και, πιθανότατα, να είχε δώσει ακόμα περισσότερα, αν η αμείλικτη απόφαση της οικογένειας της να την κλείσει σε ψυχιατρικό άσυλο δεν «σκότωνε» αυτό το ταλέντο. 

Όπως πολλές από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές ιδιοφυΐες της ιστορίας έτσι και η Κλοντέλ επαλήθευσε το μοιραίο σενάριο που θέλει να αναγνωρίζονται μετά το θάνατό τους. Ποια ήταν όμως η Καμίλ Κλοντέλ και γιατί δικαιώθηκε σχεδόν 7 δεκαετίες μετά το θάνατό της;

Γεννημένη το 1864 σε μια αγροτική περιοχή της Γαλλίας μεγάλωσε με μια μητέρα που δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα στοργική μαζί της. Η απόμακρη της στάση οφείλονταν τόσο στο γεγονός ότι δεν ήταν αγόρι, όσο και για την ανήσυχη και επαναστατική της φύση που δεν συμφωνούσε με το πνεύμα του καθωσπρεπισμού της εποχής. Από την άλλη, ο πατέρας της, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, τη λάτρευε και, τελικά, ήταν ο μόνος από την οικογένεια της που τη στήριξε. Από πολύ μικρή έδειξε το ταλέντο της στη γλυπτική και όταν ο πατέρας της Louise Prosper το διαπίστωσε, της έδωσε το καλύτερο δωμάτιο στο σπίτι για να το χρησιμοποιήσει ως στούντιο. 

Λίγο μετά την εφηβεία, η έμφυτη κλίση της στα γλυπτά, αναγνωρίστηκε από τον γλύπτη Alfred Boucher ο οποίος και έπεισε την οικογένεια της να την αφήσουν να ακολουθήσει μια ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Κάπως έτσι, το 1881, και αφού εγκαταστάθηκε στο Παρίσι με τη μητέρα και τον κατά 4 χρόνια νεότερο της αδερφό, ξεκίνησε σπουδές σχεδίου, ανατομίας και γλυπτικής στην ιδιωτική Ακαδημία Colarossi, (αφού μέχρι και το 1897 η Ακαδημία Καλών Τεχνών δε δεχόταν γυναίκες σπουδάστριες) με τον Μπουσέ να παραμένει μέντορας της. 

Στο πλευρό του Μπουσέ έμαθε τα μυστικά της γλυπτικής, ενώ ένα χρόνο αργότερα, όταν εκείνος θα έφευγε για Ιταλία, τη σύστησε και «παρέδωσε» στον Ογκίστ Ροντέν, τον άντρα που θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική της πορεία λόγω της θυελλώδους σχέσης που αναπτύχθηκε μεταξύ τους.

Ξεκίνησε ως μαθήτρια του, έγινε μοντέλο του, ύστερα ερωμένη του και τελικά παντοτινή του μούσα. Εκείνος 43 ετών και γνωστός όχι μόνο για τα έργα του, αλλά και για την ακόρεστη επιθυμία του για τις γυναίκες, παρόλο που, επί χρόνια, συζούσε με τη σύντροφό του, Ρόουζ Μπιουρέτ.  Εκείνη, κατειλημμένη από τον διακαή της πόθο για δημιουργία, εξέλιξη και φυσικά για τον εραστή της που τής έριχνε τουλάχιστον 20 χρόνια.

«Μια εξέγερση ενάντια στη φύση: μια γυναικεία μεγαλοφυία», περιέγραφε την Κλοντέλ ο συγγραφέας και κριτικός τέχνης, Οκτάβ Μιμπρό. Στα πρώιμα έργα τηςείναι φανερή η επιρροή της από το στιλ του Ροντέν, αλλά η φαντασία, ο λυρισμός, οι στάσεις που δείχνουν κίνηση και το έντονο αφηγηματικό και συναισθηματικό στοιχείο είναι προσωπικά της στοιχεία και τα οποία είναι έντονα στο γλυπτό The Waltz και φυσικά στο περίφημο Shakuntala.

Εν τω μεταξύ η σχέση της με τον Ροντέν κράτησε σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν έμειναν ποτέ μαζί. Εκείνη, δημοσίως, τον αποκαλούσε πάντα, «κύριο Ροντέν» κι εκείνος «δεσποινίδα Κλοντέλ». Παρόλα αυτά στις ερωτικές επιστολές που αντάλλασαν και στις οποίες μπορούσε να εκφράζεται όπως πραγματικά ένιωθε του έγραφε: «Κοιμάμαι γυμνή για να μπορώ να φανταστώ καλύτερα ότι είσαι εδώ μαζί μου. Τελείως γυμνή. Αλλά όταν ξυπνάω, όλα είναι διαφορετικά».

Χώρισαν οριστικά το 1898 με εκείνη να ζει την πιο παραγωγική περίοδο της ζωής της. Όσο συμμετείχε σε εκθέσεις σε σαλόν της εποχής, τόσο οι κριτικοί την αποθέωναν, χαρακτηρίζοντας τα έργα της ως «γλυπτά που αψηφούν τη βαρύτητα». 

Παρόλα αυτά, ενώ ο Ροντέν γινόταν όλο και πιο σπουδαίος και πλούσιος, εκείνη δεν κατάφερνε να βγάζει ούτε τα προς το ζην. Οπότε ζούσε με την ευγενική χορηγία του Ροντέν, μέχρι που το 1905 αρχίζει να παρουσιάζει τα πρώτα σημάδια ψυχολογικής αστάθειας. Καταστρέφει πολλά από τα αγάλματα της και εξαφανίζεται για μεγάλες χρονικές περιόδους ενώ παρουσιάζει και σημάδια παράνοιας. Ένα από αυτά ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας που πίστευε ότι είχε οργανώσει ο Ροντέν για να την σκοτώσει.

Από το 1906 και μετά απομονώθηκε στο εργαστήριο της όπου δούλευε ακατάπαυστα και παράλληλα ζούσε εκεί με τα σημάδια της σχιζοφρένειας, με την οποία τελικά διεγνώσθη αργότερα, να γίνονται όλο και πιο συχνά. Οι γείτονές της τής έκαναν παράπονα για το πόσο βρώμικο διατηρούσε το διαμέρισμα της στο οποίο συζούσε με αρκετές γάτες. Τα βράδια έβγαινε στην πόλη και περιφερόταν στους κάδους για να βρει φαγητό. Σταμάτησε να έχει επαφές με τους φίλους της γιατί όπως έλεγε, δεν είχε χρήματα να αγοράσει καινούρια ρούχα και παπούτσια και αυτά που ήδη είχε ήταν φθαρμένα. Όταν, τελικά, έπαιρνε κάποια χρήματα στα χέρια της από την πώληση κάποιου έργου της, μάζευε άστεγους από το δρόμο και τους καλούσε στο σπίτι για δείπνο.

Περνούσε ολόκληρες μέρες κάνοντας σκίτσα ανθρώπων από τους δρόμους και, ύστερα, τους μετέτρεπε σε ειδώλια τα οποία φορούσαν ρούχα ως αντίδραση στη μανία που είχε ο Ροντέν με το γυμνό. Τα συρτάρια και τα ντουλάπια της ήταν γεμάτα από αυτές τις μικρές φιγούρες, οι οποίες πρέπει να αποτελούσαν μια ρεαλιστική αναπαράσταση της ζωής στο Παρίσι της δεκαετίας του 10’. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως έμοιαζαν, γιατί τα κατέστρεψε όλα.

Το 1913, ο άνθρωπος που την είχε λατρέψει άδολα και αυθεντικά για το ταλέντο και το χαρακτήρα της, ο πατέρας της, πέθανε.

Μόλις τρεις μέρες αργότερα, ο αδερφός της Πολ Κλοντέλ, ζήτησε ιατρικό πιστοποιητικό το οποίο θα επέτρεπε τον εγκλεισμό της Καμίλ σε φρενοκομείο. Πέντε μέρες μετά, δύο νοσοκομειακοί υπάλληλοι εισέβαλαν στο διαμέρισμά της στην Quai de Bourbon όπου την βρήκαν να κάθεται βρώμικη, ανάμεσα στις γάτες της και την έβαλαν σε ένα ασθενοφόρο το οποίο την πήγε στο άσυλο Ville-Evrard κοντά στο Παρίσι.

«Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».

Οταν, τον επόμενο χρόνο, ξέσπασε πόλεμος και ο γερμανικός στρατός πλησίαζε στο Παρίσι, το άσυλο εκκενώθηκε και οι ασθενείς, και μαζί με αυτούς και η Κλοντέλ, μεταφέρθηκαν στο άσυλο του Montdevergues, κοντά στην πόλη Αβινιόν.Κι ενώ, μετά από ένα χρόνο, οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να επιστρέψουν στο Ville-Evrard, η μητέρα της χρησιμοποίησε τις γνωριμίες που είχε για να κρατήσει την κόρη της εκεί, προκειμένου να βρίσκεται όσο πιο μακριά της γίνεται.

Στο Montdevergues θα περνούσε τα επόμενα 29 χρόνια της ζωής της με τον Τύπο να ωρύεται ενάντια στην οικογένεια της η οποία είχε καταδικάσει ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά πνεύματα και ταλέντα της εποχής.

«Τρελοκομεία», έγραψε μια φορά στον αδελφό της ο οποίος μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια την επισκέφτηκε 7 φορές, «είναι σπίτια που έχουν σκοπό να σου προκαλέσουν πόνο.Δεν αντέχω άλλο να ακούω τις κραυγές αυτών των ανθρώπων».

Στο μεταξύ, ο Ροντέν έστελνε χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας της ενώ διατηρούσε και ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Biron όπου έμενε για να φυλάει τα έργα της. Ο ίδιος πέθανε το 1917.

Παρά τις κρίσεις που εκδήλωνε, οι γιατροί κάποια στιγμή διέγνωσαν ότι η κατάσταση της βελτιώνονταν. Επιπλέον, δεν είχε βλάψει ποτέ κανέναν και δεν αποτελούσε δημόσιο κίνδυνο. Έτσι, θέλησαν να της δώσουν εξιτήριο. Προκειμένου να εξασφαλίσει τη διαβίωση της, έγραψε ένα γράμμα στη μητέρα της στο οποίο την παρακαλούσε να τη δεχτεί στο σπίτι, έστω σε ένα μικρό δωματιάκι. Η μητέρα της ήταν κάθετη. Δεν ήθελε για κανένα λόγο πίσω μια κόρη που μόνο θλίψη και προβλήματα τής είχε προκαλέσει.

Εγκαταλελειμμένη από όλους, προσπάθησε να κρατηθεί μόνο από αναμνήσεις της οικογένειας της, πολλές φορές κατασκευασμένες. Το 1939, 75 χρονών πια, έγραψε στον αδερφό της: «Μερικές φορές σκέφτομαι την αγαπημένη μας μητέρα. Δεν την έχω δει ποτέ από την ημέρα που πήρατε τη μοιραία απόφαση να με κλείσετε σε ένα τρελάδικο. Σκέφτομαι το όμορφο πορτρέτο που της είχα φτιάξει με φόντο τον υπέροχο κήπο μας. Τα μεγάλα μάτια στα οποία μπορούσες να διαβάσεις τον πόνο, το πνεύμα παραίτησης που υπήρχε σε όλο της το πρόσωπο, τα χέρια διπλωμένα στα γόνατά της. Κάθε της κίνηση ήταν δείγμα μετριοφροσύνης ενώ η μόνιμη αίσθηση του χρέους την ώθησε να γίνει υπερβολική, Αυτή ήταν η φτωχή μας μητέρα. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ αυτό το πορτραίτο (περισσότερο απ’ όσο έχω δει εκείνη δηλαδή)».

Η Καμίλ Κλοντέλ πέθανε, το 1943, ύστερα από 30 χρόνια εγκλεισμού. Στην κηδεία της δεν παρευρέθηκε κανένα μέλος της οικογένειας, ενώ η ίδια ενταφιάστηκε σε έναν κοινόχρηστο τάφο του ασύλου. Στην τελευταία επίσκεψη που της έκανε ο αδερφός της, ένα μήνα πριν το θάνατό, η μόνη φράση που του είπε ήταν «Mon petit Paul» («Μικρέ μου Πολ»). 

Ο ίδιος έκανε οργάνωσε μια έκθεση των έργων της το 1951, η οποία δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1984, τα γλυπτά της εκτέθηκαν στο μουσείο Ροντέν και το όνομά της έγινε παγκοσμίως γνωστό.

Η ταινία Camille Claudel (1988) περιγράφει τη ζωή της σπουδαίας και άτυχης γλύπτριας με πρωταγωνίστρια την Ιζαμπέλ Αντζανί και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του Ροντέν.

Το Μάρτιο του 2017, στο πολιτιστικό αρχείο της Γαλλίας προστέθηκε το μουσείο Καμίλ Κλοντέλ. Βρίσκεται στο Νοζάν συρ Σεν (Nogent-sur-Seine), μια κοινότητα δυο ώρες μακριά από το Παρίσι, όπου έζησε η Κλοντέλ από το 1876-1879 και θα φιλοξενεί όλα τα διασωθέντα έργα της.

Πηγή

Ανήκουν σε είδος υπό εξαφάνιση και στην εν λόγω περιοχή ο πληθυσμός τους δεν ξεπερνά τα 150 άτομα.

Οι ψαράδες στον Κόλπο της Ταϊλάνδης αποτύπωσαν στον φακό τη σπάνια συνάντηση που είχαν με ροζ δελφίνια, τα οποία, σύμφωνα με τους επιστήμονες, γίνονται ολοένα και πιο τολμηρά επωφελούμενα της απουσίας των τουριστών, κατά τη διάρκεια της πανδημίας του νέου κορωνοϊού.
Στο σχετικό βίντεο που κατέγραψαν, τρία ροζ δελφίνια κολυμπούν κοντά σε ένα αλιευτικό, στα ήρεμα νερά στα ανοικτά του Κο Πα Νγκαν, ένα νησί στη νοτιοανατολική Ταϊλάνδη.«Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ, διότι δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την ευκαιρία να δω ροζ δελφίνια» είπε ο Τσάιγοτ Σένταν, ο ψαράς που έδωσε το βίντεο στο Reuters.Τα ροζ δελφίνια της Ταϊλάνδης κατατάσσονται μεταξύ των ειδών υπό εξαφάνιση από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Έχουν καταγραφεί περίπου 150 ροζ δελφίνια που ζουν κοντά στον Κόλπο της Ταϊλάνδης, σύμφωνα με τον Κονγκιάτ Κιτιγουαταναγουόνγκ, τον διευθυντή του Κέντρου Θαλάσσιας Βιολογίας του Πουκέτ.«Λόγω της μικρότερης κυκλοφορίας εξαιτίας των περιοριστικών μέτρων για τον νέο κορωνοϊό, τα δελφίνια τώρα έχουν έναν πιο άνετο οικότοπο και γι αυτό ακριβώς έχουν την τάση να εμφανίζονται περισσότερο» είπε ο Κονγκιάτ σε τηλεφωνική επικοινωνία με το Reuters.

Πηγή

Έφυγε από τη ζωή στις 18 Μαΐου του 2017 σε ηλικία 52 ετών σκορπώντας θλίψη στον χώρο της ροκ μουσικής και στα εκατομμύρια των θαυμαστών του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Chris Cornell δεν είναι πια μαζί μας, όμως οι μουσικές του θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Και όχι μόνο αυτά που έγραψε ο ίδιος αλλά και οι μεγάλες επιτυχίες άλλων καλλιτεχνών που ερμήνευσε μόνος του με μία ακουστική κιθάρα στα χέρια όλα αυτά τα χρόνια.

Ακολουθούν δέκα χαρακτηριστικές στιγμές του.

Led Zeppelin-Thank 

Dolly Parton/Whitney Houston-I Will Always Love You

Prince-Nothing Compares 2 U

Pearl Jam-Better Man

Metallica/U2-One

The Beatles-A Day in the Life

Michael Jackson-Billie Jean

David Bowie-Lady Stardust

Bob Marley-Redemption Song

Bee Gees-To Love Somebody

Πηγή

Δείτε σε ένα συγκινητικό βίντεο την φιλία του Jinjing με τον Joao. Μία ξεχωριστή σχέση ζωής.

Χαρά μοιρασμένη, δυο φορές χαρά!

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ μήπως δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τόσο πολύ όσο οι άλλοι; Γιατί να συμβαίνει αυτό;

Σου έχει τύχει ποτέ να είσαι έξω με μια παρέα και όλοι να περνάνε καλά και εσύ να είσαι κάπως μαζεμένος ή λίγο στραβωμένος;

«Άργησε ο σερβιτόρος» θα πεις.

«Έλα ρε χαλάρωσε, μια χαρά περνάμε» θα σου πει κάποιος και θα σε εκνευρίσει.

Ή μπορεί να είσαι σε ένα ρομαντικό ραντεβού με τον σύντροφό σου και από το πουθενά να προκαλέσεις ένα καβγά. Και να γυρίσετε σπίτι μαλωμένοι.

Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως δεν αντέχεις να είσαι ευτυχισμένος;

Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να μην αντέχει να είναι ευτυχισμένος ακούγεται πολύ παράλογη σε πρώτη ανάλυση. Όλοι πιστεύουμε ότι το κριτήριο για τις πράξεις μας είναι να μεγιστοποιήσουμε την ευτυχία μας. Ποιος θα ήθελε ποτέ να είναι δυστυχισμένος;

Δυστυχώς αυτό το κριτήριο δεν μπορεί να εξηγήσει πάντα τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Θα χρειαστεί να το αντικαταστήσουμε με ένα άλλο πιο ρεαλιστικό ώστε να εξηγήσουμε φαινομενικά ανεξήγητες συμπεριφορές.

-Γιατί σαμποτάρουμε την ευτυχία μας;

-Γιατί μπορεί συχνά να προβούμε σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές;

-Γιατί δεν μπορούμε να απολαύσουμε στιγμές οι οποίες έχουν όλα τα εχέγγυα ώστε να χαρακτηρισθούν ως όμορφες και ευτυχισμένες;

-Γιατί γκρινιάζουμε όλη την ώρα και δεν  μπορούμε να ηρεμήσουμε;

Το πιο ρεαλιστικό κριτήριο λέει πως το κριτήριο των πράξεών μας είναι να επαναλάβουμε αυτό που μας είναι γνώριμο. Να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό πάντα κάναμε. Φοβόμαστε το άγνωστο υπερβολικά.

Δεν ξέρουμε πώς να είμαστε καλά. Δεν το έχουμε μάθει όταν μεγαλώναμε. Δεν είναι μια γνώριμη για εμάς συμπεριφορά, οπότε δυσκολευόμαστε.

Μπορεί λοιπόν, ποτέ κανείς να μη θέλει συνειδητά να είναι δυστυχισμένος αλλά υπάρχουν πολλοί οι οποίοι βαθυθέλουν να μην είναι ευτυχισμένοι.

Έτσι αποκτούμε μια συγκεκριμένη αντιμετώπιση προς τη ζωή. Γινόμαστε πιο κυνικοί. Λέμε ότι οι ευτυχία είναι για τους χαζούς. Για τους πτωχούς τω πνεύματι. Όταν βλέπουμε τους χαρούμενους ανθρώπους θέλουμε να τους βγάλουμε ελαττωματικούς γιατί διαφορετικά θα έπρεπε να παραδεχτούμε τη δική μας έλλειψη.

Κρυβόμαστε πίσω από ρητά όπως αυτό του Χέμινγουέι, ο οποίος είπε πως «η ευτυχία στους έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω». Έτσι θεωρούμε τους εαυτούς μας έξυπνους. Όχι προβληματικούς. Όσο να πεις καλύτερο. Μας βολεύει.

Κι όμως οι έρευνες έχουν δείξει ακριβώς το αντίθετο[1]. Οι πιο έξυπνοι άνθρωποι (μετρώντας το IQ τους) φαίνεται πως είναι και οι πιο χαρούμενοι. Άλλος ένας μύθος καταρρίπτεται!

Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι το κίνητρο για τη δημιουργία του μύθου. Το κίνητρο είναι πως θέλουμε να διατηρήσουμε, όπως προαναφέρθηκε, μια κολακευτική εικόνα για τον εαυτό μας, όχι μια «προβληματική».

Δεν υπάρχει τίποτα το αρνητικό στο να παραδεχτούμε ότι δυσκολευόμαστε να χαρούμε. Αντιθέτως η προσπάθειά μας να αποκρύψουμε την αλήθεια από τον εαυτό μας, μόνο επώδυνα αποτελέσματα ενδέχεται να επιφέρει, καθώς μπορεί να δημιουργήσει πολλές παρεξηγήσεις.

Αν όμως γνωρίζουμε ότι έχουμε χαμηλό ταβάνι ευτυχίας τότε θα ερμηνεύουμε πολύ διαφορετικά μια σειρά καταστάσεων στη ζωή μας.

Θα ξέρουμε ότι έχουμε την τάση να γκρινιάξουμε λίγο παραπάνω, όχι επειδή κάτι είναι άσχημο στην κατάσταση, αλλά γιατί έχουμε ανάγκη να βρούμε το άσχημο προκειμένου να μη χρειαστεί να χαρούμε πολύ.

Θα ξέρουμε ότι μπορεί να περάσαμε ένα όμορφο βράδυ με έναν άνθρωπο και μετά θέλουμε να εξαφανιστούμε, όχι επειδή δεν ήταν αρκετά καλός, αλλά επειδή ήταν τόσο καλός που ξεπεράσαμε τα όρια ευτυχίας μας.

Θα κατανοούμε πως αν αρχίσουν και μας μπαίνουν ιδέες πως ο σύντροφός μας, μπορεί να μη μας αγαπάει και τόσο και μπορεί να μας παρατήσει (ενώ δεν υπάρχει καμία φανερή ένδειξη γι αυτό) μπορεί και να μην αντέχουμε στην ιδέα ότι μας αγαπάει και προσπαθούμε να βρούμε κάτι για να χαλάσουμε την καλή ατμόσφαιρα της σχέσης.

Θα αντιλαμβανόμαστε πως αν αρχίσουμε και μουδιάζουμε μέσα στη σχέση μας την ώρα που όλα έδειχναν ότι πηγαίνουν καλά, αν προκαλούμε ένα καβγά ή αν νιώθουμε εκνευρισμό, τότε ίσως δε σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τη σχέση. Ίσως πιάνουμε ταβάνι στο πόσο όμορφα μπορούμε να αισθανθούμε και θέλουμε να γίνει κάτι για να  βρεθούμε και πάλι σε χαμηλότερα αλλά και πιο ψυχικά γνώριμα επίπεδα ευτυχίας.

Για να το πούμε λαϊκά (το αγαπημένο μου) πέφτει κόφτης ευτυχίας. Το ευτυχιόμετρό μας χτυπάει κόκκινο και κάνουμε κάτι για το χαλάσουμε.

Αντίστοιχα, σαφώς, θα μπορούμε να ερμηνεύουμε ακριβέστερα και τις συμπεριφορές των άλλων σε ανάλογες περιπτώσεις. Ό,τι ισχύει για εμάς, ισχύει και για τους άλλους.

Συμπέρασμα

Ίσως να μην αντέχεις να είσαι ευτυχισμένος. Δεν ακούγεται λογικό, αλλά είναι ψυχο-λογικό. Η γνώση είναι δύναμη και μας απαλλάσσει από παρερμηνείες, βελτιώνει την επικοινωνία και δυναμώνει τις σχέσεις.

Δημήτρης Φλαμούρης

Ζώδια του Αέρα (Δίδυμοι, Ζυγός, Υδροχόος)

Από αυτήν την τριπλέτα, ο «σχεσάκιας» είναι ο Ζυγός. Είναι αυτός που θέλει να ανήκει κάπου, είναι ευτυχής σε μια σχέση, φροντίζει να υπάρχει ισοτιμία κι αρμονία και κάνει τα πάντα για να τη διατηρήσει. Δεν έχει πρόβλημα με τη δέσμευση, ίσα ίσα την αναζητά, είναι πρόθυμος να είναι μαζί σου συνεχώς, αρκεί να ‘χει πάρει απόφαση να κάνει το βήμα. Αν δεν είναι έτοιμος, φλερτάρει, παίζει αλλά μέχρι εκεί.

Οι άλλοι δύο, ο Δίδυμος με τον Υδροχόο είναι περισσότερο της θεωρητικής κατεύθυνσης. Σαν ιδέα μια χαρά τους ακούγεται, η πράξη όμως τους χαλάει. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους έχει μάθει να λειτουργεί αυτόνομα και ανεξάρτητα, οπότε του είναι δύσκολο να δεσμευτεί ή πολύ περισσότερο να συμβιβαστεί με κάποια δικά σου θέλω, αν δεν του αρέσουν.

Ο Δίδυμος, από βαρεμάρα ή περιέργεια, θα σκεφτεί «γιατί όχι;» και ο Υδροχόος «ας το δοκιμάσω να δω που θα βγάλει», διατηρώντας όμως και οι δυο το κομμάτι της ατομικότητάς τους, αναλλοίωτα τα ενδιαφέροντά τους, την «παλιοπαρέα» που εσύ πρέπει να αποδεχθείς ντε και καλά, χωρίς ωστόσο να σου υπόσχονται ότι, ακόμα κι αν το κάνεις, δεν θα αποζητήσουν την ελευθερία τους γιατί θα νιώσουν ότι «πνίγονται».

Ζώδιο της Φωτιάς (Κριός, Λέων , Τοξότης)

Και τα τρία ζώδια είναι ερωτιάρικα. Ζουν, διασκεδάζουν, ενθουσιάζονται, παθιάζονται με την ιδέα του έρωτα κι όταν βρίσκονται σ’ αυτήν την κατάσταση, ξανανιώνουν. Με τις δεσμεύσεις όμως καλά τα πάει μόνο ο Λέοντας και για να φτάσει σε αυτό το σημείο θα πρέπει να έχει την πλήρη αποδοχή σου. Και πάλι όμως, δεν πρόκειται να τον έχεις σήκω κάτσε ούτε μπορείς εύκολα να τον «σύρεις» οπουδήποτε δεν του ταιριάζει. Άντε να σου κάνει το χατίρι μια  δυο φορές, αλλά όχι συνέχεια, γιατί είναι μεν μεγαλόψυχος αλλά όχι αλτρουιστής.

Ο Κριός και ο Τοξότης, πάλι, είναι της ταχύτητας, της υπερβολής και της αμεσότητας. Σε θέλουν, στο δείχνουν, σε ερωτεύτηκαν, θα στο πουν αλλά το «αλυσοδεμένοι μαζί» και «αφήνομαι στα χέρια σου» ξέχνα το. Πρέπει να κάνεις συνεχώς πράγματα, τόσο για σένα όσο και για τη σχέση για να τους τροφοδοτείται το ενδιαφέρον, να τους προκαλείς, να τους έχεις στην τσίτα, και να μην τους δώσεις την εντύπωση ότι «σε έχουν» αλλιώς βαριούνται και πριν λαλήσει ο πετεινός θα την έχουν κάνει για μια καινούργια περιπέτεια. Και στους τρεις υπάρχει πάντως έντονο το εγωιστικό στοιχείο, που στον καθένα εκφράζεται διαφορετικά αλλά όπως και να ‘ναι πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι ο Εαυτός τους και μετά οι άλλοι.

Ζώδιο της Γης (Ταύρος, Παρθένος, Αιγόκερως)

Παρότι και οι τρεις τους δείχνουν σοβαροί, σταθεροί και ιδανικοί υποψήφιοι, εντούτοις εξαιτίας του ότι κινούνται με γνώμονα τη λογική, υπάρχουν δύο περιπτώσεις που θα λειτουργούν. Η μία να είναι σαν τους ποδοσφαιριστές που δεσμεύονται/παντρεύονται σε μικρή ηλικία, εξασφαλίζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, βάζοντας τα όλα στον αυτόματο και πασάροντας συναισθηματικές ευθύνες στην άλλη πλευρά για να ασχοληθούν ξένοιαστα με τα οικονομικά και τα επαγγελματικά τους οι άντρες και οι γυναίκες με το νοικοκυριό και τις ανάγκες του. Αυτό βέβαια δεν τους εμποδίζει να κάνουν κριτική, αν κάτι δεν πάει καλά ή να κατηγορήσουν το έτερο ήμισυ ότι δεν συμπάσχει με τους κόπους και τις προσπάθειές τους για κάτι καλύτερο για τους δύο.

Η άλλη περίπτωση είναι να το ρίχνουν στις «αρπαχτές» και σε καθαρά σεξουαλικές σχέσεις γιατί δεν θα θέλουν να δεθούν συναισθηματικά με κανέναν, πριν ολοκληρώσουν τα σχέδιά τους, πετύχουν τους στόχους τους ή εξασφαλίσουν αυτά που θέλουν για να νιώσουν ικανοποιημένοι που αυτό συμβαίνει συνήθως σε μεγαλύτερη ηλικία. Το τελευταίο ισχύει περισσότερο για την Παρθένο και τον Αιγόκερω κι όχι τόσο για τον Ταύρο που χρειάζεται και το σεξ αλλά μαζί το αισθηματικό στοιχείο, ως παιδί της Αφροδίτης. Αν λοιπόν έχουν «τακτοποιήσει» όλα τα άλλα, τότε δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να δεσμευτούν και να παραμείνουν στο πλευρό κάποιου ατόμου για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ζώδιο του Νερού (Καρκίνος, Σκορπιός, Ιχθύς)

The best of the best. Ο έρωτας είναι η πηγή της ζωής τους σε κάθε του μορφή. Ταυτισμένα με το συναίσθημα και τα τρία ζώδια του Νερού δεν μπορούν να σκεφτούν ούτε πρακτικά, ούτε λογικά αν υπάρχει έστω κι ένα αισθηματικό θέμα που τα απασχολεί. Το «θα σε αγαπώ για πάντα» και «μαζί ως το τέλος του κόσμου» μπορεί εύκολα να ειπωθεί από αυτά και μάλιστα να το εννοούν. Δεν κάνουν σχέση για μια νύχτα και αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να έχουν τον άνθρωπό τους για να νιώθουν οικειότητα, ασφάλεια, εμπιστοσύνη και προστασία.

Αν, λοιπόν, ψάχνεις για το άτομο που λατρεύει τις δεσμεύσεις και θα μείνει δίπλα σου εσαεί, τότε μάλλον πρέπει να διαλέξεις ένα από αυτά τα ζώδια. Εδώ όμως να σου επισημάνουμε ότι τουλάχιστον τα δύο από αυτά, ο Καρκίνος και ο Ιχθύς, παρασύρονται εύκολα συναισθηματικά και γίνονται αρκετά ευάλωτα με αποτέλεσμα να υποκύπτουν σε πειρασμούς και να κάνουν την παρασπονδία, αν βρεθεί κάποιο άλλο άτομο που θα τους «εμπνεύσει» αλλά σπίτια και σχέση δεν «χαλάνε» και το πιο πιθανό είναι να μην το μάθεις ποτέ. Ο Σκορπιός μπορεί να είναι δύσκολος στην προσέγγισή του, να είναι μυστικοπαθής και λιγομίλητος αλλά πολύ δύσκολα θα το κάνει γιατί όπως σε όλα τα άλλα έτσι κι εκεί λειτουργεί απόλυτα.

Μελίντα Κορελίδου

Τι δεν πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας, ώστε να τους δώσουμε την ευκαιρία να αποκτήσουν ανεξαρτησία και αυτοπεποίθηση!

Όλοι θέλουμε τα παιδιά μας να γίνουν υπεύθυνοι, αυτόνομοι, ικανοί άνθρωποι γεμάτοι αυτοπεποίθηση. Όμως συχνά με τη συμπεριφορά μας δεν τους το επιτρέπουμε ή πετυχαίνουμε ακριβώς το αντίθετο. Πόσες φορές στη διάρκεια της ημέρας, δεν αναλαμβάνουμε να κάνουμε για λογαριασμό τους ένα σωρό πράγματα, επειδή δεν έχουμε χρόνο να περιμένουμε, δεν θέλουμε να ρισκάρουμε να πληγωθούν (ή επειδή απλώς… η μανούλα ξέρει πάντα καλύτερα!) αφαιρώντας τους το δικαίωμα στην προσπάθεια, το λάθος, την αυτοβελτίωση και την αυτοπεποίθηση;

Αυτά είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά πράγματα που οι γονείς εξακολουθούμε να κάνουμε, παρόλο που τα παιδιά μας είναι σε ηλικία να αναλάβουν μόνα τους:

Κάνουμε μόνοι μας όλες τις δουλειές του σπιτιού (μετά τα 2)

Ήδη από την ηλικία των 2 ετών, ένα παιδάκι αρχίζει να μαθαίνει ότι για να είναι το σπίτι καθαρό και τακτοποιημένο πρέπει να συμβάλλουν όλα τα μέλη της οικογένειας, τακτοποιώντας για παράδειγμα τα παιχνίδια του με τις σαφείς οδηγίες της μαμάς ή του μπαμπά. Μέχρι τα 5, μπορεί πια να βάζει τα πράγματα στο δωμάτιό του στη θέση τους, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να του υποδείξει ποια είναι αυτή. Λίγο αργότερα, πρέπει να αρχίσει να αναλαμβάνει δουλειές που αναλογούν στην ηλικία του, όπως να βοηθάει στο ξεσκόνισμα, να βάζει τα άπλυτα πιάτα στο πλυντήριο ή να βγάζει τα ρούχα από το στεγνωτήριο.

Extra tip: Η συμμετοχή στις δουλειές του σπιτιού είναι απαραίτητη για το παιδί όχι μόνο επειδή κανένας δεν προλαβαίνει να τα κάνει όλα αν πρέπει να τα κάνει μόνος του, αλλά και γιατί αποτελεί ένα σημαντικό μάθημα αυτονομίας και υπευθυνότητας που θα αυξήσει την αυτοπεποίθησή του και θα του μάθει να ασκεί έλεγχο στο χώρο όπου ζει.

Τα βοηθάμε να ντυθούν (μετά τα 5)

Οι δεξιότητες που είναι απαραίτητες για να μπορεί ένα παιδί να περάσει τα χέρια του στα μανίκια μιας μπλούζας, να φορέσει ένα παντελόνι και να ανεβάσει το φερμουάρ στο μπουφάν του, έχουν λίγο-πολύ αποκτηθεί μέχρι την ηλικία των τριών ετών. Άντε, να χρειάζεται ακόμα λίγη βοήθεια για να κουμπώσει τα κουμπιά του παντελονιού, να ανεβάσει το καλσόν και να δέσει τα κορδόνια του (γι’ αυτό ειδικά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι τα πέντε ή και λίγο παραπάνω). Ωστόσο, αυτό δεν είναι δικαιολογία για να το ντύνουμε εμείς κάθε πρωί κι εκείνο να στέκεται απλά ακούνητο προτείνοντας το χέρι ή το πόδι για να μας διευκολύνει (όταν το κάνει) σε μια δουλειά που, στην πραγματικότητα, είναι δική του υποχρέωση.

Extra tip: Για να βοηθήσετε το παιδί να γίνει ακόμα πιο ανεξάρτητο, μην επιλέγετε εσείς τα ρούχα που θα φορέσει. Για τα μικρότερα παιδιά, αφήστε τα να φορέσουν αυτό που προτιμούν ανάμεσα από δυο-τρεις επιλογές που θα έχετε κάνει. Καθώς μεγαλώνουν, αυξήστε τις επιλογές μέχρι να είναι σε θέση να ανοίξουν την ντουλάπα και να αποφασίσουν μόνα τους τι θα φορέσουν (ακόμα κι αν δεν σας πολυαρέσει το αποτέλεσμα, σεβαστείτε ότι αποτελεί μέρος της έκφρασης της προσωπικότητας του παιδιού).

Τους αγοράζουμε καινούριο tablet επειδή το έσπασαν (μετά τα 8)

Υπάρχει σίγουρα η πιθανότητα κάποια πράγματα να καταστρέφονται κατά λάθος ή για λόγους που δεν σχετίζονται με τη συμπεριφορά του παιδιού. Όταν όμως η απώλεια ενός αγαπημένου παιχνιδιού ή κάποιου γκάτζετ οφείλεται στο γεγονός ότι ο κάτοχός του είναι συστηματικά απρόσεκτος με τα πράγματά του, τότε ίσως πρέπει να του δώσετε λίγο χρόνο να σκεφτεί πριν σπεύσετε να το αντικαταστήσετε με ένα καινούριο. «Μόνο έτσι θα μπορέσει το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να κρατάει μια πιο υπεύθυνη στάση απέναντι στην ιδιοκτησία του. Κι αυτό είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, που πρέπει να μάθει στην προ-εφηβική και εφηβική ηλικία», μας λέει η παιδοψυχολόγος Μένη Σώκου.

Extra tip: Αφήνοντας το παιδί να αποκαταστήσει μόνο του την απώλεια, σε περίπτωση που χάσει ή χαλάσει για παράδειγμα το κινητό του τηλέφωνο, ενθαρρύνουμε ταυτόχρονα τη συνήθεια της αποταμίευσης, αφού θα μάθει να κρατάει στην άκρη ένα ποσό από το χαρτζιλίκι του για… περίπτωση ανάγκης.

Αποφασίζουμε εμείς πώς θα οργανώσουν το χρόνο τους (μετά τα 11)

Πιθανότατα μάς έχει μείνει η συνήθεια από τότε που ήταν μωρά και ξέραμε πως μια σταθερή ρουτίνα τούς χαρίζει ηρεμία και τους επιτρέπει να αναπτυχθούν με τον καλύτερο τρόπο. Καθώς μεγαλώνει όμως το παιδί χρειάζεται μια κάποια ελευθερία στο πώς οργανώνει το χρόνο του. Γύρω στην ηλικία των 12 ετών μπορεί να αποφασίζει πια μόνο του πότε θα μελετήσει ή πότε θα πέσει για ύπνο. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τη λεπτή ισορροπία ανάμενα στο να του επιτρέψουμε απόλυτη ελευθερία και να αποφασίζουμε εμείς τι θα κάνει κάθε λεπτό της ημέρας του.

Extra tip: Ένας πρακτικός τρόπος να βρεθεί αυτή η πολύτιμη ισορροπία είναι να βάλετε κάποιους περιορισμούς που αφορούν τη χρήση της τεχνολογίας (ποιες ώρες μπορεί να βλέπει τηλεόραση ή να σερφάρει στο ίντερνετ). Έτσι θα βοηθήσετε το παιδί να αξιοποιήσει το χρόνο του καλύτερα.

Τα προστατεύουμε από οποιοδήποτε κίνδυνο (σε κάθε ηλικία)

Τα σημερινά παιδιά μεγαλώνουν υπερβολικά προστατευμένα. Οι παιδικές χαρές πρέπει να έχουν πολύ συγκεκριμένες προδιαγραφές, το ποδήλατο εννοείται ότι συνοδεύεται από επιγονατίδες και κράνος, οι διαδρομές από το σχολείο στο σπίτι γίνονται οπωσδήποτε με τη συνοδεία ενηλίκου. Προσέχουμε για το καλό του παιδιού μας, σωστά; Κι όμως! Έρευνες που έχουν γίνει από πανεπιστήμια σε χώρες της Ευρώπης έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά που δεν είχαν την «ευκαιρία» να γρατζουνίσουν τα γόνατά τους ή και να σπάσουν ένα κόκκαλο έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες στην ενήλικη ζωή τους να αντιμετωπίζουν φοβίες, να αποφεύγουν να παίρνουν ρίσκα και να φοβούνται τη δέσμευση.

Η (πικρή) αλήθεια είναι ότι στη νηπιακή ηλικία είναι χρήσιμο να αφήσουμε το παιδί μας να πέσει και να χτυπήσει μερικές φορές για να μάθει ότι είναι κι αυτό αναπόσπαστο μέρος της ζωής. Στην εφηβεία, δεν χρειάζεται να το προστατέψουμε από τον πόνο που προβλέπουμε ότι θα του προκαλέσει μια φιλία ή ένας έρωτας, γιατί μέσα από την απόρριψη θα μάθει να εκτιμά μια ειλικρινή ανθρώπινη σχέση. Ο πόνος είναι μέρος της πορείας μας προς την ωριμότητα –κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας αρέσει, ισχύει και για τα παιδιά μας.

Extra tip: Ξεκινήστε την «πρακτική εξάσκηση» από μικρή ηλικία, αφήνοντας το παιδί να δοκιμάσει τα όρια και τις ικανότητές τους σε συνθήκες ελεγχόμενου ρίσκου. Ενθαρρύνετέ το, για παράδειγμα, να συμμετέχει σε μια αθλητική δραστηριότητα. Συζητήστε μαζί του πώς να κάνει κάτι ελαφρώς παρακινδυνευμένο (πάντα με βασικό άξονα την ηλικία του), αλλά μην του απαγορέψετε να το κάνει.

Πηγή

Όσο οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν, τόσο η ανάγκη μας για ελαφρύτερο μακιγιάζ μεγαλώνει!

Τα πολλά προϊόντα βαραίνουν την επιδερμίδα μας και η εμφάνιση μας είναι τουλάχιστον επιτηδευμένη. Για αυτό το λόγο, οι καλοκαιρινοί μήνες είναι ιδανικοί για να καθιερώσουμε το no make up look!

Σκοπός του no make up look είναι να δημιουργήσουμε ένα μακιγιάζ το οποίο θα έχει φυσικό αποτέλεσμα, χωρίς υπερβολές, σε ολόκληρο το πρόσωπο.

Πάμε να δούμε πως θα πετύχεις το απόλυτο καλοκαιρινό trend:

• Άσε στην άκρη το foundation

Χρησιμοποίησε κονσίλερ για τις ατέλειες και μια ελαφριά, ματ πούδρα για αψεγάδιαστο πρόσωπο! Μην βαραίνεις το δέρμα σου με μεϊκ απ, δεν το χρειάζεσαι!

• Τόνισε τα μάτια σου

Ιδιαίτερη σημασία σε αυτό το μακιγιάζ έχουν τα μάτια! Μερικές στρώσεις μάσκαρα και λίγο μαύρο μολύβι στην εσωτερική γωνία του πάνω βλεφάρου, είναι όλα όσα χρειάζεσαι για ένα εντυπωσιακό look!

• Τόνισε τα φρύδια

Δώσε έμφαση στα φρύδια σου για μεγαλύτερη ένταση στο βλέμμα! Χρησιμοποίησε ένα μολύβι για να καλύψεις τυχόν κενά και να τονίσεις ελαφρά τα φρύδια σου για πιο βαθύ αποτέλεσμα!

• Lip balm για τα χειλάκια

Ένα γλυκό, καλοκαιρινό lip balm, με ελαφρύ χρώμα είναι η καλύτερη επιλογή που μπορείς να κάνεις για να συμπληρώσεις το look!

Πηγή

Η ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι:

Η Gillian ήταν μόλις 8 ετών, όμως το μέλλον της δε φαινόταν πολύ ευοίωνο. Δεν τα πήγαινε καθόλου καλά στο σχολείο. Τα γράμματα της ήταν χάλια, δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί, δεν έγραφε καλά στα τεστ. Σηκωνόταν συνεχώς όρθια μέσα στην τάξη, κοιτούσε έξω από το παράθυρο, παρέσερνε και τα υπόλοιπα παιδιά. Ο δάσκαλος αναγκαζόταν συνεχώς να τη συνετίζει και να τη μαλώνει.

Αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Το σχολείο της θεώρησε ότι έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία και φέρεται έτσι. Τη δεκαετία του 1930 δεν υπήρχε καν σαν έννοια το ADHD (Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας). Οπότε μη γνωρίζοντας τι ακριβώς κάνει το κορίτσι τόσο υπερκινητικό, σύστησαν στη μητέρα της να την πάει σε ψυχολόγο.

Και όντως, ανήσυχη και αγχωμένη η μητέρα της την πήγε σε ψυχολόγο για αξιολόγηση. Η μικρή έκατσε σε έναν μεγάλο δερμάτινο καναπέ και κουνούσε συνεχώς τα πόδια της. Γνωρίζοντας όμως ότι υπάρχει πιθανότητα από την αξιολόγηση να την πάνε σε ειδικό σχολείο, σταμάτησε. Αγχωμένη για την εντύπωση που θα έκανε, κάθισε πάνω στα χέρια της για να μην τα κουνάει νευρικά.

Ο ψυχολόγος για ένα 20λεπτο μιλούσε με την μητέρα για τα προβλήματα της μικρής στο σχολείο. Αν και δεν απηύθυνε το λόγο στην Gillian την παρακολουθούσε συνέχεια. Ήταν αρκετά αγχωμένη από τον τρόπο που απαντούσε η μητέρα της.

Εκείνη δεν πίστευε ότι έχει πρόβλημα, αλλά το πίστευαν όλοι οι υπόλοιποι γύρω της. Και αυτό μπορεί να την οδηγούσε στο ειδικό σχολείο που δεν ήθελε να πάει.

Όταν τελείωσε η συζήτηση, ο ψυχολόγος σηκώθηκε. Πλησίασε την μικρή και της είπε ότι θα πάνε στο διπλανό δωμάτιο για να μιλήσουν με τη μητέρα της. Καθώς έφευγε ο ψυχολόγος, άνοιξε το ράδιο για να βεβαιωθεί ότι η μικρή δεν θα ακούει τα όσα λένε. Λίγο πριν κλείσει την πόρτα, γύρισε και είδε τη Gillian.

«Ελάτε να την δείτε!» ψιθύρισε στη μητέρα της. Οι δύο τους την κοίταζαν κρυφά τη μικρή να χορεύει με απίστευτη αρμονία. Ο καθένας θα μπορούσε να διακρίνει ότι οι κινήσεις της Gillian ήταν πολύ φυσικές! Εκτός από ταλέντο, είχε και μια απόλυτη ευχαρίστηση στο πρόσωπο της!

Τότε ο ψυχολόγος γύρισε προς τη μητέρα της μικρής και της είπε:

«Ξέρετε κυρία μου, η κόρη σας δεν έχει πρόβλημα. Απλά είναι χορεύτρια! Να την πάτε σε σχολή χορού!»

Έτσι και έγινε. Το κορίτσι πήγε εκεί που ανήκε. Σε σχολείο χορού!

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο ευτυχισμένη με έκανε αυτό! Την πρώτη φορά που μπήκα στην αίθουσα είδα ανθρώπους σαν και εμένα! Ανθρώπους που δεν μπορούσαν να καθίσουν στιγμή! Ανθρώπους που για να σκεφτούν έπρεπε να κινούνται διαρκώς!

Συνέχισε στο Βασιλικό Μπαλέτο της Αγγλίας και έφτιαξε δική της εταιρία μουσικών θεατρικών παραγωγών. Συναντήθηκε με τον Andrew Lloyd Webber και έκαναν μαζί μερικές από τις πιο πετυχημένες παραστάσεις όλων των εποχών. Όπως τα μιούζικαλ “Cats” και “The Phantom of the Opera”.

Το κορίτσι αυτό με το δυσοίωνο μέλλον και τα προβλήματα στο σχολείο, έγινε γνωστή στον κόσμο ως Gillian Lynne.
Η γνωστή και καταξιωμένη Βρετανίδα μπαλαρίνα, χορεύτρια, χορογράφος, παραγωγός, ηθοποιός και σκηνοθέτης της τηλεόρασης και του θεάτρου.

Αυτό συνέβη επειδή κάποιος είδε αυτό που πραγματικά ήταν – κάποιος που ήξερε πώς να διαβάσει τα σημάδια. Κάποιος άλλος μπορεί να την έβαζε σε φαρμακευτική αγωγή για να κατευνάσει όλο αυτό που ήταν. Και τότε η Gillian Lynne θα είχε πραγματικά ένα δυσοίωνο μέλλον.

Πηγή