Καμπάνια ενημέρωσης των δημοτών για την προστασία των ζώων και τις ποινές που επισύρει η κακοποίηση τους ξεκινά το αμέσως επόμενο διάστημα η διοίκηση του δήμου Ωραιοκάστρου, μετά τις καταγγελίες για περιστατικά βασανιστικής θανάτωσης κουταβιών, σκύλων και μιας γάτας στις περιοχές του Πενταλόφου και του Μελισσοχωρίου.

Με φυλλάδια, αφίσες και εκδηλώσεις, η δημοτική αρχή σχεδιάζει να ενημερώσει τους πολίτες για τις ποινικές και διοικητικές κυρώσεις που προβλέπει ο νόμος για τους παραβάτες κακοποίησης ζώων.

«Θα ξεκινήσουμε μια συστηματική καμπάνια και θα ενημερώσουμε τους δημότες του Ωραιοκάστρου πως η κακοποίηση, ο βασανισμός και η δολοφονία του ζώου τιμωρούνται με φυλάκιση δύο ετών, ενώ η χρηματική ποινή μπορεί να ξεπεράσει τις 30.000 ευρώ», δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ – ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9Fm» η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Ωραιοκάστρου, Λία Δρόσου.

Παράλληλα, η πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, μαζί με τον αρμόδιο αντιδήμαρχο, θα καταθέσουν αύριο Πέμπτη 9/1 στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μήνυση κατά αγνώστων, ώστε να κινηθούν οι διαδικασίες για τον εντοπισμό των δραστών που προέβησαν στη θανάτωση των ζώων στον Πεντάλοφο και το Μελισσοχώρι.

«Το πρωί του περασμένου Σαββάτου στον Πεντάλοφο βρέθηκαν με αφρούς στο στόμα τρία σκυλάκια και μία γάτα. Ένα ακόμη σκυλάκι αγνοείται, ενώ καταφέραμε να σώσουμε ένα άλλο ζώο. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας στο Μελισσοχώρι ζευγάρι ηλικιωμένων εντόπισε σε κάδο απορριμμάτων μία σακούλα με τέσσερα κουταβάκια. Μηχάνημα του δήμου βοήθησε και αναποδογύρισε τον κάδο. Σώσαμε μόνο ένα κουταβάκι, γιατί τα άλλα πέθαναν από ασφυξία. Ως δημοτική αρχή καταγγέλλουμε τέτοιες αποτρόπαιες πράξεις», πρόσθεσε η κ. Δρόσου.

Πηγή

Ο Αϊνστάιν έλεγε ότι «Όποιος δεν έκανε ποτέ λάθος, δεν έχει δοκιμάσει ποτέ κάτι καινούργιο» και όπως λέει και ο σοφός λαός «από τα λάθη μας μαθαίνουμε». Όμως οι περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί αφιερώνουν υπερβολικά μεγάλο μέρος της ενέργειά τους στην εξαφάνιση των λαθών των παιδιών μην επιτρέποντας ,πολλές φορές, ούτε καν την εκδήλωσή τους.

Όμως με αυτό τον τρόπο τα λάθη αυτά ποτέ δεν διορθώνονται απλά μπαλώνονται όπως όπως με συνέπεια την επανεμφάνιση τους σε τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι τα παιδιά μαθαίνουν να φοβούνται να κάνουν λάθη , γίνονται συντηρητικά, δεν παίρνουν ρίσκα και καταρρέουν ψυχολογικά όταν δεν καταφέρουν να πετύχουν το τέλειο .

Παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να κάνουν λάθη δύσκολα θα αναπτύξουν τις απαραίτητες δεξιότητες που θα τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τα αναπόφευκτα λάθη και τις αποτυχίες της ζωής.

Ο κυριότερος λόγος που γράφτηκε το κείμενο αυτό είναι για να δείξει τη μεγάλη σημασία της αξιοποίησης του λάθους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Οι πιο σύγχρονες θεωρίες μάθησης αποδεικνύουν ότι οι τα παιδιά όχι απλά μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους αλλά και ότι αυτός είναι και ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μάθουν σωστά.

Τα λάθη των παιδιών είναι ένα από τα βασικότερα εργαλεία μάθησης

Αντί λοιπόν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να θεωρούν τα λάθη των παιδιών τον μεγαλύτερο εχθρό της μάθησης και να τρέχουν να τα εξαφανίζουν δίνοντας κατευθείαν τις σωστές απαντήσεις ή αποδοκιμάζοντας και τιμωρώντας τις λάθος ,καλό θα ήταν να δουν τα λάθη των παιδιών ως τη μεγαλύτερη ευκαιρία για τη σωστή μάθηση. Πρέπει λοιπόν να δίνουν κίνητρα στα παιδιά να ρισκάρουν και να κάνουν λάθη και όχι το αντίθετο.

Πριν μάθουν πρέπει να ξεμάθουν

Σύμφωνα με την «κονστρουκτιβιστική θεωρία μάθησης»( εποικοδόμησης της γνώσης) οι μαθητές μαθαίνουν κυριολεκτικά μέσα από τις εσφαλμένες αντιλήψεις τους(Children’s Preconceptions). Το γεγονός ότι είναι μικροί σε ηλικία δεν σημαίνει ότι δεν έχουν ήδη διαμορφώσει κάποιες αντιλήψεις(προϊδεάσεις ) για τον κόσμο στον οποίον ζουν, πολλές από τις οποίες είναι λανθασμένες. Το σφάλμα που κάνουν οι ενήλικες και οι εκπαιδευτικοί είναι ότι βλέπουν την μάθηση σαν μια παθητική διαδικασία όπου η νέα γνώση επιβάλλεται ή μεταλαμπαδεύεται ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για προσωπική απόφαση του μαθητή και η οποία επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την αυτενέργειά του. Έρχονται λοιπόν και του λένε ότι αυτά που ήξερε μέχρι σήμερα είναι λάθος και σπεύδουν να του παράσχουν τις σωστές απαντήσεις.

Τι πρέπει να κάνει σε αυτή την περίπτωση ένας εκπαιδευτικός λοιπόν;

Καταρχάς πρέπει να καλλιεργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και ομαδικότητας για να δηλώσουν οι μαθητές τις αντιλήψεις τους χωρίς να φοβούνται για το αν είναι λάθος ή ότι θα γίνουν αντικείμενο αποδοκιμασίας ή ειρωνείας .Στη συνέχεια προβαίνει στη συλλογή των αντιλήψεων των μαθητών.

Το θέμα είναι πώς θα καταφέρουν οι μαθητές να εκφράσουν τις πραγματικές τους αντιλήψεις και όχι μπαίνοντας στο ρόλο της «αυτοεκπληρούμενης προφητείας» να πουν αυτό που κατά τη γνώμη τους θέλει να ακούσει ο δάσκαλος.

Μια πολύ καλή μέθοδος ώστε να εκφραστούν αυθόρμητα οι μαθητές είναι η « ιδεοθύελλα» (brainstorming) όπου ζητείται από τους μαθητές να εκφράζουν τις ιδέες τους πολύ γρήγορα και χωρίς καθόλου σκέψη. Σ’ αυτή τη μέθοδο δεν υπάρχει η έννοια «της κακής ιδέας». Όλες οι ιδέες είναι καλές και όλα τα άτομα μπορούν να προσφέρουν.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα με ένα πρόβλημα φυσικής ,χωρίς να σημαίνει ότι η μέθοδος αυτή δεν μπορεί να εφαρμοστεί ή να προσαρμοστεί και σε όλα ,σχεδόν, τα υπόλοιπα μαθήματα.

Ο καθηγητής ρωτάει τα παιδιά να του απαντήσουν γρήγορα τι θα συμβεί στο εξής υποθετικό πείραμα : ¨έχουμε νερό που βράζει στους 100 βαθμούς Κελσίου πάνω σε ένα γκαζάκι .Αν δυναμώσουμε τη φλόγα από το γκαζάκι τι θα πάθει η θερμοκρασία του νερού που βράζει;¨ Ο καθηγητής καταγράφει τις αντιλήψεις των παιδιών στον πίνακα που όπως θα ανέμενε οι περισσότερες θα λένε ότι η θερμοκρασία του νερού που βράζει θα αυξηθεί και πάνω από τους 100 βαθμούς Κελσίου . Τώρα οι μαθητές πρέπει να περάσουν από ένα στάδιο που λέγετε «γνωστική σύγκρουση» (πρόκληση δηλαδή αντιπαράθεσης ανάμεσα στις ιδέες των μαθητών και στις ιδέες της επιστήμης). Πραγματοποιείται λοιπόν πείραμα(«μέθοδος ανακάλυψης» ) όπου μαθητές διαπιστώνοντας μόνοι τους ότι η θερμοκρασία δε μεταβάλλεται παθαίνουν ένα μικρό σοκ («γνωστική σύγκρουση») και αναθεωρούν τις απόψεις τους αποδεχόμενοι την «εννοιολογική αλλαγή».

Αν ο καθηγητής είχε κάνει το γνωστό λάθος που συνηθίζεται να σπεύσει εξ’ αρχής να πληροφορήσει τους μαθητές ότι ¨κατά τον βρασμό η θερμοκρασία παραμένει σταθερή¨ τότε αρκετοί μαθητές ακόμα και αν το μάθουν απέξω δεν θα είναι πεπεισμένοι ότι κάτι τέτοιο ισχύει στην πραγματικά ζωή και μετά από λίγο καιρό θα το ξεχάσουν κιόλας.

Σύμφωνα και με την θεωρία του Piaget ( γνωστική προσέγγιση) η διαδικασία της μάθησης λαμβάνει χώρα μέσα από μια κατάσταση «ανισορροπίας» όταν διαταραχτεί η ισορροπία μεταξύ αυτών που γνώριζε μέχρι τώρα ο μαθητής με τη νέα γνώση .Τότε ο μαθητής είτε ενσωματώνει τη νέα γνώση στη παλιά (αφομοίωση) είτε τροποποιεί τη παλιά γνώση (συμμόρφωση).Βλέπουμε λοιπόν ότι και η «κονστρουκτιβιστική θεωρία» και η θεωρία του Piaget ισχυρίζονται ότι το παιδί μαθαίνει μόνο άμα έρθει αντιμέτωπο με τα λάθη του και αυτενεργήσει το ίδιο για να τα διορθώσει.

Τέλος για να εμπεδωθούν όλα τα προηγούμενα οι μαθητές πρέπει να περάσουν από το στάδιο της «μεταγνώσης» ουσιαστικά δηλαδή να κάνουν μια ανασκόπηση των όσων έλαβαν χώρα εκφράζοντας τις στρατηγικές και τεχνικές που ακολούθησαν ώστε οι αρχικές τους αντιλήψεις να αλλάξουν και τελικά να αποδεχτούν τις επιστημονικές.

Με αυτό τον τρόπο καλλιεργείται στα παιδιά το πιο σημαντικό στοιχείο της μάθησης που είναι το «μαθαίνω πώς μαθαίνω». Η μάθηση λοιπόν επιτυγχάνεται με όχημα ,και όχι εμπόδιο, τα λάθη των παιδιών εφαρμόζοντας ένα συνδυασμό της «γνωστικής σύγκρουσης» ,της μεθόδου της «ανακάλυψης» και των τεχνικών «μεταγνώσης».

Τα λάθη που κάνουν οι εκπαιδευτικοί σχετικά με τα λάθη των μαθητών

Οι περισσότερο εκπαιδευτικοί βασανίζονται από την αγωνία της σωστής απάντησης. Ρωτούν έναν έναν τους μαθητές μέχρι να λάβουν την σωστή απάντηση στο ερώτημά τους. Όταν μάλιστα τη λάβουν επιβραβεύουν τον μαθητή που την έδωσε χωρίς καθόλου να έχουν ασχοληθεί με τις λανθασμένες απαντήσεις όλων των άλλων μαθητών που προηγήθηκαν. Ένας πολύτιμος θησαυρός πετιέται κυριολεκτικά στα σκουπίδια και ταυτόχρονα η επιβράβευση του μαθητή με την σωστή απάντηση ακούγεται σαν επίπληξη και αποδοκιμασία στα αυτιά όλων εκείνων που έδωσαν λανθασμένες απαντήσεις. Έτσι οι μαθητές αυτοί αποθαρρύνονται να ξαναρισκάρουν αν δεν είναι 100% σίγουροι για την απάντησή τους.

Τελικά έχουμε το θλιβερό φαινόμενο στο μάθημα να συμμετέχουν μόνο οι ¨καλοί μαθητές¨ και οι υπόλοιποι να θυσιάζονται στο βωμό της τελειότητας.

Το θέμα είναι πως θα καταφέρει ο εκπαιδευτικός να εμπλέξει στο μάθημα όλους τους μαθητές και κυρίως τους πιο αδύναμους που το έχουν προφανώς περισσότερη ανάγκη .Τι θα μπορούσε να κάνει ο εκπαιδευτικός λοιπόν ;

Καταρχάς να μην αφήνει ασχολίαστη καμία απάντηση ,όσο και λανθασμένη και να είναι ,ενθαρρύνοντας τον μαθητή να ξαναπροσπαθήσει να δώσει μια άλλη απάντηση και βοηθώντας τον να οργανώσει καλύτερα τη σκέψη του( παιδαγωγική αξιοποίηση του λάθους).Ακόμα και αν δεν καταφέρει τελικά ο μαθητής να απαντήσει σωστά ο εκπαιδευτικός οφείλει να επιβραβεύσει την προσπάθεια και όχι το τελικό αποτέλεσμα. Να κάνει ξεκάθαρο ότι το μάθημα χτίζεται από τα παιδιά και πρέπει όλα να βάλουν το πολύτιμο λιθαράκι τους. Να τους ενθαρρύνει με κάθε τρόπο να παίρνουν ρίσκα εξηγώντας τους ότι τα λάθη τους είναι πιο σημαντικά από τα σωστά τους.

Γιατί όμως οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δεν εφαρμόζουν την αξιοποίηση των λαθών των παιδιών;

1)Οι εκπαιδευτικοί βιάζονται ,όχι αδικαιολόγητα , αφού η ύλη τρέχει και πρέπει να βγει .Γι’ αυτό λοιπόν ψάχνουν διακαώς μια σωστή απάντηση ενός μαθητή για να πάνε παρακάτω.

2)Μη ξεχνάμε ότι οι εκπαιδευτικοί όταν ήταν κάποτε μαθητές είχαν δασκάλους που είχαν παρόμοιους τρόπους προσέγγισης του λάθους και της γενικότερης απόκτησης της γνώσης ,όπου ο δάσκαλος είναι ο πομπός και οι μαθητές οι παθητικοί δέκτες. Με λίγα λόγια αυτό τον τρόπο ξέρουν και αυτός ο τρόπος προτείνεται από τα αναλυτικά προγράμματα. Είναι φανερό ότι απαιτείται αλλαγή των παρωχημένων αναλυτικών προγραμμάτων και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω στα νέα δεδομένα.

3)Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί αγχώνονται από τα λάθη των μαθητών τους ίσως γιατί κατά βάθος νιώθουν ότι εκείνοι δεν έχουν κάνει κάτι σωστά, οπότε αυτό που επιζητούν είναι η δική τους αυτό- επιβεβαίωση μέσα από τις σωστές απαντήσεις των μαθητών τους.

4)Η αναπόφευκτη σύγκριση μεταξύ των εκπαιδευτικών του σχολείου με τους εκπαιδευτικούς του φροντιστηρίου οδηγεί τους πιο πολλούς να κάνουν το λάθος να φροντιστηριοποιήσουν το μάθημά τους εφαρμόζοντας την τυποποίηση ,την εκγύμναση για εξετάσεις και την μίμηση ως μοναδικό τρόπο διδασκαλίας.

5)Το ίδιο το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα που είναι άκρως εξεταστικοκεντρικό έχει ποινικοποιήσει τα λάθη των παιδιών .Κάθε λάθος κοστίζει .Κοστίζει στην αποδοχή του καθηγητή ,κοστίζει σε βαθμούς, κοστίζει σε χρόνο που πιέζει και κοστίζει σε επιτυχία στις εξετάσεις. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που περιγράφηκαν πιο πάνω ως μέθοδος αξιοποίησης του λάθους δεν μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα στα ελληνικά σχολεία ειδικά στα Λύκεια, γιατί απαιτούν χρόνο και τελείως διαφορετική προσέγγιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Το πιο μεγάλο παράδοξο της ιστορίας είναι ότι οι καθηγητές που θα έχουν την τόλμη και τις γνώσεις να κάνουν κάτι διαφορετικό κατά πάσα πιθανότητα να κατηγορηθούν ότι δεν έβγαλαν σωστά την ύλη ή ακόμα και ως ανεπαρκείς από τους ίδιους τους μαθητές τους οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι μόνο στη μίμηση και στο φροντιστηριακό μάθημα.

Η «δικτατορία του σωστού και του τέλειου» που σκεπάζει όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα εξαναγκάζει τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών να εφαρμόζει τη μέθοδο διδασκαλίας «κάνε ότι κάνω» όπου οι μαθητές προσπαθούν να αντιγράψουν πιστά και παθητικά τον εκπαιδευτικό και όπου έχει στηθεί μια ολόκληρη βιομηχανία τυποποίησης της γνώσης και ποινικοποίησης των λαθών.

Όμως η γνώση που αποκτιέται παθητικά και με μοναδικό κίνητρο την ιδιοτελή της χρήση στις εξετάσεις ή στη συγκομιδή βαθμών είναι για πέταμα μόλις οι στόχοι επιτευχθούν.

Τα λάθη που κάνουν οι γονείς στα λάθη των παιδιών τους

Πολλοί γονείς διακατέχονται από την αγωνία να εξαφανίσουν τα λάθη των παιδιών στερώντας τους στην ουσία το πιο πολύτιμο μάθημα ζωής που είναι το «να μαθαίνουν μέσα από τα λάθη τους».

Με το παραμικρό λάθος χτυπάει συναγερμός και πολλές φορές σπεύδουν οι ίδιοι να διορθώσουν τα λάθη των παιδιών τους ή να τα κουκουλώσουν,«κρύβοντας τα κάτω από το χαλάκι» .

Ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο στην ελληνική οικογένεια είναι οι γονείς να διαβάζουν οι ίδιοι τα παιδιά τους ή να στρέφονται στην παραπαιδεία (φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα) στην προσπάθειά τους να εκμηδενίσουν τα λάθη των παιδιών τους πριν τα δει και τα βαθμολογήσει το σχολείο.

Με αυτό τον τρόπο όμως τα αποκρύπτουν από τους εκπαιδευτικούς με αποτέλεσμα να μην διορθώνονται πραγματικά και σωστά.

Τα παιδιά εθίζονται και αυτά στο κρύψιμο των λαθών και των αδυναμιών τους και γίνονται τελειομανή αποκτώντας έντονα τον φόβο της αποτυχίας. Βέβαια αυτό βολεύει τους γονείς αυτούς γιατί τα παιδιά με τέτοια χαρακτηριστικά αφιερώνονται στην αναζήτηση της επιτυχίας και γίνονται καλοί μαθητές. Το κόστος όμως είναι πολύ μεγάλο.

Τα παιδιά που δεν τους επιτρέπονται τα λάθη τελικά δεν τα επιτρέπουν και στον εαυτό τους με αποτέλεσμα να μην ωριμάζουν πραγματικά.

Η αυτοπεποίθηση τους, παρά την αντίθετη εικόνα που ενδεχομένως προβάλλουν προς τα έξω, δεν ενισχύεται και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι μπορεί να καταρρεύσουν στην πρώτη αποτυχία. Αντίθετα από ότι νομίζουμε η αυτοπεποίθηση δεν αποκτάται από τις συνεχείς νίκες αλλά χτίζεται κυρίως μετά από την αυτενέργεια για την διόρθωση των λαθών.

Τα λάθη των παιδιών είναι εκείνα που θα τα ενεργοποιήσουν να δοκιμάσουν και άλλους δρόμους και θα τα μάθουν να δρουν με άλλους τρόπους.

Όσο οι περισσότεροι Έλληνες γονείς θα βλέπουν τα παιδιά τους σαν κομμάτι του εαυτού τους, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να θέλουν εκείνα να εκπληρώσουν τα δικά τους ανεκπλήρωτα όνειρα.

Καλό είναι λοιπόν να αναγνωρίσουν την ατομικότητα των παιδιών τους και να τα αφήσουν να κάνουν τα δικά τους λάθη ώστε να μάθουν μέσα από αυτά. Στο κάτω κάτω αν δεν αφήνουν ποτέ τους τα παιδιά τους να πέφτουν πως εκείνα θα μάθουν να ξανασηκώνονται.

Τα λάθη των παιδιών είναι δικαίωμα τους και η μάθηση μέσα από αυτά είναι ατομική τους απόφαση.Τα λάθη των παιδιών είναι ο πολύτιμος θησαυρός τους .

Αν τους τον στερήσουμε και τον κρύψουμε βαθιά μέσα στη γη ενδέχεται να μην μπορέσουν ποτέ τους να τον βρουν ή αν τον βρουν να μην έχει πια γι’ αυτά καμία απολύτως αξία .

Δημήτρης Τσιριγώτης
Φυσικός

Πηγή

Μια «δεύτερη ευκαιρία» σε βιβλία που διαβάστηκαν δίνουν οι Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, προκειμένου να βρουν τη θέση τους στις βιβλιοθήκες των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργούν στα καταστήματα κράτησης Διαβατών Θεσσαλονίκης και Νιγρίτας Σερρών.

Όπως εξήγησε, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, η διευθύντρια Εκδόσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Ιωάννα Δανδέλια, η ομάδα των Εκδόσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας προσφέρει τίτλους του Εκδοτικού της Οίκου και προσκαλεί το κοινό να αφήσει όλο τον Ιανουάριο και τα δικά του βιβλία στον χώρο των Εκδόσεων, στο ισόγειο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

«Όποιος επιθυμεί μπορεί μέχρι τέλος του μήνα να φέρει κάποιο βιβλίο που αγαπά, ανεξαρτήτως θεματολογίας προκειμένου να τα χαρίσουμε σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη να διαβάσουν. Μη ξεχνάμε πως η γνώση και η θέληση για μάθηση δεν σταματά σε τοίχους και κελιά. Τα βιβλία, η ανάγνωση είναι πολύ βασική ανάγκη για ανθρώπους που δεν έχουν πολλές δυνατότητες επικοινωνίας. Τα συγκεκριμένα σχολεία αποτελουν πραγματικά σχολεία δεύτερης ευκαιρίας και οι άνθρωποι αυτοί έχουν δικαίωμα στη μόρφωση», σημείωσε η κ.Δανδέλια.

Όπως επεσήμανε, τα βιβλία θα πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση ενώ οι ώρες κατά τις οποίες μπορεί το κοινό να αφήνει βιβλία στο Πανεπιστήμιο είναι από τις 9 το πρωί έως τις 3 μετά το μεσημέρι.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή

Η Αθήνα του 1961, αποτυπωμένη σε έγχρωμο φιλμ, από τα βίντεο που έδωσε πρόσφατα στη σημοδιότητα, μέσα από το κανάλι της στο Youtube, η British Pathe.

Το βίντεο περιλαμβάνεται στο αρχείο που έδωσε στη δημοσιότητα η British Pathe και είναι ένα τουριστικό αφιέρωμα στην Αθήνα, σε έγρωμο φιλμ, από το 1961.

Βλέπουμε κεντρικούς δρόμους της πόλης, όπως η Αμαλίας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η Πανεπιστημίου, με περισσότερα λεωφορεία και τρόλει από αυτοκίνητα. Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στην Πλάκα, βλέπουμε ελάχιστους τουρίστες, στα λιγοστά τουριστικά μαγαζιά.  Χαρακτηριστική είναι η εικόνα στη γωνία των οδών Μνησικλέους και Λυσίου, στην παλιά ταβέρνα του Κρητικού, που δύο ξένοι επισκέπτες απολαμβάνουν τα σταφύλια που τους πουλά πλανόδιος οπωροπώλης.

Στην πλατεία Συντάγματος, ένας πλανόδιος φωτογράφος με μια κλασσική, παλιά φωτογραφική μηχανή, τοποθετημένη σε κουτί, με φωτογραφίες-δείγματα της δουλειάς του να κοσμούν τη βιτρίνα του, απαθανατίζει έναν πιτσιρίκο που κάθεται στο παγκάκι.

Απίστευτες είναι και οι εικόνες από το Μικρολίμανο, στον Πειραιά, με ελάχιστα χαμηλά κτίρια, μεγάλο στόλο ψαράδικων αραγμένο στο λιμάνι, με απλωμένα τα δίχτυα τους στον προβλήτα, τις παραλίες του καθαρές και ελάχιστη εμπορική δραστηριότητα.

Στη Βουλιαγμένη αποτυπώνονται εικόνες από μια οργανωμένη ανοικτή παραλία με αρκετούς λουόμενους να ψήνονται στον ήλιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπήρχε ούτε μια ομπρέλα για προστασία από τον ήλιο, καθώς, εκείνη την εποχή, δεν μιλούσαμε ούτε για τρύπα του όζοντος, ούτε για καρκίνο του δέρματος και όλα αυτά τα τρομακτικά, που μας έκαναν, τα χρόνια που μεσολάβησαν, να βλέπουμε τον ήλιο περισσότερο ως εχθρό παρά ως φίλο που θα μας βοηθήσει να κάνουμε τροπικό μαύρισμα.

Γύρω από το αεροδρόμιο του Ελληνικού, όπου προσγειώνεται το αεροπλάνο που μεταφέρει την αποστολή της Pathe, δεν υπάρχει ούτε ένα κτίσμα και ο Υμηττός είναι ελεύθερος από οποιαδήποτε ανθρώπινη οικοδομική δραστηριότητα.

Πηγή

Ρίξτε μια ματιά σε αυτές τις 26 απλές συμβουλές. Ίσως να μην συμφωνείτε με όλες αλλά υπάρχουν πολλές που θα σας δώσουν τροφή για να σκεφτείτε και το κυριότερο όλων την δυνατότητα να βρείτε το μονοπάτι προς την ευτυχία.

• Δεν είναι σπατάλη όταν ξοδεύεις τα χρήματα για να διασκεδάσεις.
• Εάν σας αρέσει κάποιος απλά πείτε το. Τι έχετε να χάσετε;
• Ζήσε την ζωή σου σήμερα γιατί το χτες πέρασε και ίσως δεν υπάρχει αύριο.
• Εάν κάτι δεν είναι ξεκάθαρο, ζήτα να σου το εξηγήσουν.

• Εάν θέλεις συντροφιά, στείλε πρόσκληση.
• Εάν θέλεις κάτι ζήτα το.
• Απόφυγε τον καυγά όταν μπορείς να συμφωνήσεις.
• Εάν θέλεις να σε καταλάβουν, εξήγησε.
• Εάν είσαι ένοχος παραδέξου το και μην ψάχνεις δικαιολογίες.
• Να θυμάσαι πάντα ότι όλοι έχουν την δική τους αλήθεια και αυτή συχνά δεν συμπίπτει με την δική σου.
• Απόφυγε την επαφή με ανόητους.
• Το κυριότερο πράγμα στην ζωή είναι η αγάπη, όλα τα άλλα είναι ματαιοδοξία.
• Τα προβλήματα σου είναι μόνο στο κεφάλι σου.
• Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, δεν τον νοιάζει αν είσαι εκεί ή όχι.
• Προσπάθησε να αντλείς ευχαρίστηση από ό,τι σου συμβαίνει στην τωρινή σου ζωή.
• Να θυμάσαι πάντα ότι δεν θα έχεις άλλη ζωή.
• Μην γίνεσαι βάρος σε άλλον.
• Μην σπαταλάς τον χρόνο σου βλέποντας τηλεόραση, στην πραγματικότητα είναι ένα κουτί που επινοήθηκε για τους ηλίθιους.
• Θυμήσου ότι δεν οφείλεις τίποτα σε κανέναν.

• Θυμήσου ότι δεν οφείλει κανείς τίποτα σε σένα.
• Μην σπαταλάς τον χρόνο σου  στα πολιτικά, θα σε κάνουν μόνο πικρόχολο.
• Υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο που μπορείς να βασισθείς στην ζωή σου – ο εαυτός σου.
• Μην πιστεύεις σε υποσχέσεις αλλά στα δικά σου  προαισθήματα.
• Να έχεις πάντα υπομονή και επιείκεια προς τα παιδιά.
• Εάν έχεις κακή διάθεση σκέψου ότι όταν πεθάνεις δεν θα έχεις καμιά διάθεση.
• Να θυμάσαι πάντα ότι η σημερινή ημέρα μπορεί  να είναι η καλύτερη ημέρα της ζωής σου.

Πηγή

«Φωτιά» πήραν τα μπλοκάκια των δημοτικών αστυνομικών του δήμου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι μέσα σε μόλις μία ημέρα – τη χθεσινή – έκοψαν 1.400 κλήσεις για παράνομη στάθμευση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Ο συγκεκριμένος αριθμός αποτελεί ρεκόρ, καθώς ο μέσος όρος κλήσεων που κόβονται τις καθημερινές ανέρχεται σε περίπου 500 – 600.

«Κάναμε ρεκόρ όλων των εποχών και βεβαιώσαμε 1.400 κλήσεις σε λιγότερο από 16 ώρες. Επέστρεψε το σύνολο της δύναμης των δημοτικών αστυνομικών στους δρόμους και αυτό που αντικρίσαμε χθες (Τρίτη) ήταν ένα μπάχαλο» δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ – ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104,9 FΜ”, ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, αρμόδιος για θέματα δημοτικής αστυνομίας, Δημήτρης Δαγκλής.

Σύμφωνα με τον κ.Δαγκλή, αυξημένος ήταν ο αριθμός των κλήσεων που κόπηκαν στους παραβάτες οδηγούς και κατά τη διάρκεια των γιορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Είναι χαρακτηριστικό πως το δίμηνο Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου 2019 βεβαιώθηκαν 10.000 περισσότερες παραβάσεις (32.0000), σε σχέση με το ίδιο δίμηνο του 2018, όπου ο αριθμός είχε ανέλθει σε 22.000.

Οι δημοτικοί αστυνομικοί, καθόλη τη γιορτινή περίοδο, εστίασαν κυρίως στους βασικούς οδικούς άξονες της Θεσσαλονίκης, μεταξύ των οποίων Τσιμισκή, Εγνατία, Λεωφόρο Νίκης, Βασ.Ολγας και Αγίου Δημητρίου, όπου έπεσε και ο κύριος όγκος των οχημάτων.

Ωστόσο, πέρα από τις κλήσεις για το διπλοπαρκάρισμα, τετραπλασιάστηκαν οι βεβαιωμένες παραβάσεις για στάθμευση στις θέσεις ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑμεΑ), σε ράμπες αναπήρων και σε διαβάσεις πεζών. “Είναι ανησυχητικός ο αριθμός περιπτώσεων αφαίρεσης πινακίδων (για παράνομη στάθμευση) στις θέσεις αναπήρων, διότι πέρα από αντικοινωνική συμπεριφορά είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις σε ένα άτομο με κινητικά προβλήματα” πρόσθεσε ο κ.Δαγκλής.

Μόνο τον Δεκέμβριο του 2019 αφαιρέθηκαν συνολικά 190 πινακίδες και κόπηκαν ισάριθμες κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα σε θέσεις ΑμεΑ, σε ράμπες και διαβάσεις, ενώ τον ίδιο μήνα του 2018 είχαν αφαιρεθεί από τη δημοτική αστυνομία 50 πινακίδες.

Πηγή

Πολλές φορές η μοναξιά…μας πονάει. Όμως, ο χρόνο με τον εαυτό μας μπορεί να μας βοηθήσει να ενισχύσουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις, να γίνουμε πιο δημιουργικοί, να αποκτήσουμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και να αντιμετωπίσουμε αντίξοες συναισθηματικές καταστάσεις.

Το κλειδί για να απολαύσουμε τα οφέλη του χρόνου με τον εαυτό μας είναι να σταματήσουμε να θεωρούμε τη μοναξιά ως κάτι απαραίτητα αρνητικό. Η κοινωνία μας αντιμετωπίζει τη μοναξιά ως μια διαδικασία αποκλειστικά αρνητική, πράγμα που έχει επηρεάσει τον τρόπο που την αντιμετωπίζουμε. Όμως, όπως επισημαίνει η ψυχοθεραπεύτρια Emily Roberts, ο χρόνος με τον εαυτό μας μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε το στρες. Επίσης, όπως αναφέρει ο Dr. Grey, ο χρόνος αυτός ενισχύει την ενσυναίσθησή μας και μας βοηθάει να καταλάβουμε ποιοες είναι οι ουσιαστικές μας φιλίες, να ξεχωρίσουμε τους γνωστούς από τους φίλους. Τέλος, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Current Directions in Psychological Science, τα άτομα που ψάχνουν ιδέες μόνα τους είναι πιο δημιουργικά από αυτά που ψάχνουν σε ομάδες. Για όλους αυτούς τους λόγους, ο χρόνος που περνάμε μόνοι μας έχει πολύ θετική επίδραση σε εμάς.

Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε το χρόνο μόνοι μας στο έπακρο; Ο Dr. Nuygen προτείνει να ξεκινήσουμε με κάτι που μας ευχαριστεί να κάνουμε. Είναι καλό να αποφύγουμε τα social media. Μπορούμε να πάμε μόνοι μας στο σινεμά, να μαγειρέψουμε,  να πάμε σε ένα πάρκο ή σε μια έκθεση τέχνης, να διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να μάθουμε μια νέα δεξιότητα.

Πηγή

Η Νατάσσα Μποφίλιου ερμηνεύει τα τραγούδια του cd που συνοδεύουν το παιδικό βιβλίο «Παιδιά από αστέρια» που έγραψαν τα παιδιά του Ειδικού Νηπιαγωγείου Τυφλών, του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλοκωφών, του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Τυφλών Καλλιθέας και του Προνηπιακού τμήματος ΚΕΑΤ με την καθοδήγηση της συγγραφέως Λιλής Γάτη και το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εντύποις.

Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο για την αποδοχή στη διαφορετικότητα, τη σημασία να ονειρεύεσαι και να πιστεύεις στον εαυτό σου που αξίζει να διαβαστεί από κάθε παιδί.

Ας γνωρίσουμε την ιστορία του βιβλίου «Παιδιά από αστέρια»

Τα παιδιά από μικρή ηλικία ξεκινούν τα κάνουν όνειρα. «Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω…» Ονειρεύονται το επάγγελμα που θέλουν να κάνουν, για όλα όσα θέλουν να πετύχουν αύριο στη ζωή τους και είναι πολύ σημαντικό να πιστεύουν στον εαυτό τους.

Οι μαθητές των Ειδικών Σχολείων που στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.) στην Καλλιθέα εμπνεύστηκαν και έγραψαν  μια ιστορία με θέμα τα όνειρα και τους στόχους των παιδιών, στο πλαίσιο του προγράμματος της φιλαναγνωσίας. Με στόχο να παίξουν το παιχνίδι των ονείρων και των στόχων, και θέλοντας να απεγκλωβίσουν τη σκέψη των παιδιών από τη συνηθισμένη διαδικασία «κατασκευής» ιστοριών, αναζήτησαν εκφωνήσεις και χρησιμοποίησαν τεχνικές απελευθερωτικές για τη σκέψη και τη φαντασία.

Η Νατάσσα Μποφίλιου αποδέχθηκε την πρόσκληση των παιδιών, χωρίς δεύτερη σκέψη να ερμηνεύσει τα τραγούδια του CD σε στίχους Λίλης Γάτη ενώ ο Γιάννης Μποσταντζόγλου και ο Χρήστος Μπαλτάς αφηγούνται το παραμύθι με τις ζεστές φωνές τους.

Πηγή

Οι μαθητές ηλικίας έξι έως δεκαέξι ετών στη Δανία παρακολουθούν υποχρεωτικά μαθήματα ενσυναίσθησης.

Ως ενσυναίσθηση ορίζουμε την δεξιότητα να κατανοούμε τα συναισθήματα του άλλου: μπορούμε δηλαδή να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του και σταματάμε να τον κρίνουμε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας.

Δεδομένου ότι η Δανία είναι μια από τις τρεις «πιο χαρούμενες» χώρες στον κόσμο, ίσως έχουμε κάτι να κερδίσουμε με το να μιμηθούμε τους βόρειους γείτονές μας.

Από πολύ μικρή ηλικία, αυτό που διδάσκονται οι μαθητές στα δανέζικα σχολεία είναι η προτεραιότητα στην συνεργασία και όχι στον ανταγωνισμό. Για μια ώρα την εβδομάδα τα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα ενσυναίσθησης, τα οποία τα ενθαρρύνουν να ασχοληθούν με το ευ ζην των άλλων, να ακούν τον πλησίον με στόχο να τον κατανοήσουν καλύτερα και να ξεπεράσουν τα στεγανά που γίνονται προκαταλήψεις όσο μεγαλώνουμε.

Διαβάζω, αντιλαμβάνομαι και ακούω τα συναισθήματα των άλλων

Σύμφωνα με την Selon Brené Brown, Αμερικανίδα συγγραφέα, η δεξιότητα της ενσυναίσθησης απαιτεί την ικανότητα να μπούμε κάτω από το «πετσί» του άλλου, να μην τον κρίνουμε, να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματά του και να του τα επικοινωνούμε. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσουμε την διαφορά ανάμεσα στην ενσυναίσθηση και στην συμπόνια. Πρόκειται για την συναισθηματική στάση που μας κάνει να «μπαίνουμε στη θέση του άλλου», που επιτρέπει να βρίσκουμε τις κατάλληλες λέξεις για να βοηθήσουμε ένα άτομο ή για να κατανοήσουμε ακόμη και τις πιο αλλόκοτες για εμάς πράξεις του.

Στη Δανία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος της ενσυναίσθησης, τα παιδιά μαθαίνουν να διαβάζουν, να κατανοούν και να ακούνε τα συναισθήματα των άλλων. Με τη βοήθεια εικόνων αναπαριστούν διαφορετικά συναισθήματα όπως η θλίψη, ο φόβος, η χαρά, η απογοήτευση, καλούνται να περιγράψουν τα συναισθήματα των άλλων με δικά τους λόγια και να εκφράσουν και τα δικά τους. Αυτά τα μαθήματα είναι η ευκαιρία να εκφράσουν τα συναισθήματά τους δημόσια και να ακούσουν κι εκείνα των άλλων.

Μια κουλτούρα που προάγει την συνεργασία

«Αυτή η άσκηση γίνεται με τον εξής στόχο: να εξηγήσουν αυτό που αισθάνεται ο άλλος, και να μην κρίνουν ποτέ τα συναισθήματά του» σχολιάζει η Jessica Joelle Alexander, συνεργάτης στη συγγραφή του βιβλίου «Ο δανέζικος τρόπος να είσαι γονιός».

Όπως υποστηρίζει, είναι ένας τρόπος να ενδιαφερόμαστε για τους άλλους αντί να επικεντρωνόμαστε στην προσωπική μας επιτυχία. Ένας τρόπος για να ενισχύσουμε αξίες όπως την αλληλοβοήθεια και την αλληλεγγύη. Κοινωνίες υπερβολικά επικεντρωμένες στο άτομο και στην οικονομική επιτυχία, μήπως θα έπρεπε να εμπνευστούν από αυτό το παράδειγμα;

Θα ήταν ίσως παρακινδυνευμένο να συνδέσουμε την κατάταξη της Δανίας στη λίστα των πιο ευτυχισμένων χωρών του κόσμου (3η θέση το 2017) με τα μαθήματα ενσυναίσθησης που παραδίδονται στα σχολεία. Πρέπει να λάβουμε υπόψιν και άλλους κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες, κυρίως τις ελάχιστες ανισότητες ανάμεσα στους πιο πλούσιους και στους πιο φτωχούς. Εξάλλου, το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας διακρίνεται και για άλλα χαρακτηριστικά: οι μαθητές δεν παίρνουν βαθμούς πριν την ηλικία των δεκατριών ετών, ώστε να μην ωθούνται στο να συγκρίνονται συνεχώς με τους άλλους.Η διδασκαλία της ενσυναίσθησης είναι λοιπόν περισσότερο μια ένδειξη ενός γενικότερου πνεύματος που επικρατεί στην χώρα το οποίο καλλιεργεί μια νοοτροπία συνεργασίας ανάμεσα στα άτομα πολύ περισσότερο από την προσωπική επιτυχία. Το σχολείο και ο τρόπος με τον οποίο είναι οργανωμένο είναι ένα βασικό όχημα για την διάδοση αυτής της αξίας. Αδιαμφισβήτητα, κανένα σύστημα δεν είναι αλάνθαστο, γιατί όμως να μην εμπνευστούμε από κάτι που δείχνει να λειτουργεί;

Πηγή

Δυστυχώς βλέπουμε ότι καθημερινά τα παιδιά μας λαμβάνουν λάθος πληροφόρηση και πρότυπα. Είναι πολύ σημαντικό να μοιραστούμε αυτό το άρθρο με πολλές γυναίκες για να αφυπνίσουμε πολλά νεαρά κορίτσια.

«Στέλνω ένα πολύ δυνατό μήνυμα στα νέα κορίτσια – μην κάνετε πορνό».

Αυτό δηλώνει κατηγορηματικά σε ένα βίντεο η πρώην πορνοστάρ Μπρι Όλσον, η οποία μπήκε στη βιομηχανία του πορνό όταν ήταν μια 19χρονη φοιτήτρια. Αυτό που την προσέλκυσε ήταν οι υψηλές αμοιβές, αλλά τελικά κατέληξε να αποσυρθεί στα 25 της, κάτι που σημαίνει ότι είχε τη δύναμη να πει «όχι» σε μισθούς που έφταναν μέχρι και τα 60.000 δολάρια.

Ποιος είναι ο λόγος για αυτή της την απόφαση; Τον εξηγεί σε ένα βίντεο στο κανάλι «Real Women Real Stories» («Αληθινές Γυναίκες Αληθινές Ιστορίες»), στο οποίο μοιράζεται όσα έζησε μέσα στη βιομηχανία του πορνό, αλλά και το πώς ήταν η ζωή της όταν αποφάσισε να φύγει.

«Όταν βγαίνω έξω, νιώθω λες και στο μέτωπό μου γράφει τσούλα. Όλα αυτά τα πράγματα που έχουν αποκαλέσει οι άνθρωποι. Είναι λες και θα μπορούσα πάρω όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς, να τους τυπώσω σε μια κορδέλα που θα τυλίξω γύρω από το σώμα μου – όλα αυτά τα πράγματα που έχουν γράψει για μένα στο Ίντερνετ – έτσι νιώθω όταν βγαίνω έξω στον δρόμο» λέει.

Η Όλσον προσπαθεί τώρα να αρχίσει μία καριέρα ως «κανονική» ηθοποιός, αλλά κάθε μέρα παλεύει με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για αυτήν ως πρώην πορνοστάρ: «Απογοητεύομαι τόσο πολύ όταν γνωρίζω έναν νέο φίλο και τελικά δεν θέλει να είναι άλλο φίλος μου. Μερικές φορές είναι ευκολότερο για μένα να μην βγω από το σπίτι.»

Για την ίδια τα λεφτά, όσο καλά και εάν ήταν, δεν είχαν τελικά καμία αξία, αφού έγραφαν και γράφουν τόσο άσχημα πράγματα για εκείνη ή την αντιμετωπίζουν με τόσο μειωτικό τρόπο.

Τα λόγια της είναι πραγματικά συνταρακτικά: «Οι άνθρωποι με αντιμετωπίζουν λες και είμαι παιδόφιλη, όχι ως κάποια που δούλευε κάποτε στη βιομηχανία του σεξ, με αντιμετωπίζουν σαν κάποια που θα έκανε κακό σε παιδιά».

Η παρακολούθηση του βίντεο σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο, αφού με το όσα λέει η Όλσον μάς φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις προκαταλήψεις μας. Πώς θα συμπεριφερόμασταν οι ίδιοι σε αυτή την κοπέλα, της οποίας το μόνο «λάθος» είναι ότι επέλεξε σε νεαρή ηλικία να βγάλει χρήματα με αυτόν τον τρόπο; Δεν έκλεψε, δεν σκότωσε, δεν έχει κάνει άμεσο κακό σε ούτε έναν από εμάς. Οι ίδιοι που σηκώνουν το δάχτυλο και την κατηγορούν είναι χωρίς αμφιβολία οι ίδιοι που «διασκέδασαν» με την επιλογή της.

Αυτό που ζητάει η ίδια, είναι κάτι απλό, να της συμπεριφέρονται όπως συμπεριφέρονται και σε κάθε άλλη 25χρονη. «Δεν νομίζω ότι θα συμβεί ποτέ», λέει ξεσπώντας σε κλάματα. «Για αυτό και δεν το σκέφτομαι».

Πηγή