Όλοι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα όσα διαδραματίζονται τις τελευταίες εβδομάδες στο Αφγανιστάν, μια χώρα που οι άνθρωποι της έχουν βιώσει και βιώνουν εποχές σκοταδισμού .

Mε πικρία ακούμε τις τραγικές δηλώσεις από πρόσωπα της πολιτικής σκηνής και του χώρου της τέχνης, ενώ η αλληλεγγυή -ειδικά- προς τις γυναίκες του Αφγανιστάν εκφράζεται με κάθε τρόπο στο διαδίκτυο. Στον απόηχο αυτών των ζοφερών στιγμών , λοιπόν, μια λίστα με τα βιβλία που κυκλοφορούν στη χώρα μας για το Αφγανιστάν παρουσιάζει με μια πιο διεισδυτική ματιά τα γεγονότα που διαδραματίζονται και την ιστορία πίσω απ’ αυτά.

• ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βαγγέλης Κατσάνης

Ο νεαρός Αμίρ ζει στην Καμπούλ με τον στοργικό αλλά αυστηρό πατέρα του. Αποφασισμένος να του αποδείξει την αξία του, παίρνει μέρος σ’ έναν παραδοσιακό αγώνα με χαρταετούς. Ο Χασάν, πιστός φίλος και υπηρέτης του, είναι πρόθυμος, όπως πάντα, να τον βοηθήσει. Κανένα απ’ τα δυο αγόρια όμως δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτό που θα συνέβαινε στον Χασάν εκείνο το απόγευμα του αγώνα θα άλλαζε για πάντα τη ζωή τους.Μετά την εισβολή των Ρώσων και τη φυγή του Αμίρ στην Αμερική, ο νεαρός Αφγανός θα συνειδητοποιήσει ότι κάποια μέρα θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο και μόνο για να βρει αυτό που δεν μπορεί να του χαρίσει ο καινούριος κόσμος του: τη λύτρωση.

• ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΗΛΙΩΝ

ΚΑΛΕΝΤ ΧΟΣΕΪΝΙ, εκδ. ΨΥΧΟΓΙΟΣ, μτφρ. Βασιλική Κοκκίνου

Αυτή είναι η Καμπούλ. Μέσα στους δρόμους της, δυο γυναίκες, η Μαριάμ και η Λεϊλά. Αν και τις χωρίζουν αρκετά χρόνια και πολύ διαφορετικές ιδέες για την αγάπη και την οικογένεια, τις φέρνει κοντά ο πόλεμος, η απώλεια και η μοίρα. Καθώς έρχονται αντιμέτωπες με τους κινδύνους στην πόλη τους αλλά και μέσα στο σπιτικό τους, η αρχική αντιπάθεια της μίας για την άλλη μεταμορφώνεται σε μια μοναδική σχέση μητέρας-κόρης. Μια σχέση που αποδεικνύει ότι η αγάπη μιας γυναίκας για την οικογένειά της μπορεί να την οδηγήσει στην αυτοθυσία κι ότι, τελικά, η αγάπη ή η ανάμνηση της αγάπης είναι το κλειδί για την επιβίωση.Αμέτρητα τα φεγγάρια που λάμπουν πάνω στις στέγες της,κι οι χίλιοι αστραφτεροί ήλιοι που κρύβονται πίσω από τους τοίχους της.Ένα συγκλονιστικό χρονικό των τριών τελευταίων δεκαετιών του Αφγανιστάν.

Ένα υπέροχο μυθιστόρημα για μια ανελέητη εποχή, μια μοναδική φιλία και ένα μεγάλο έρωτα!

Ο πρόλογος στην ελληνική έκδοση είναι της δημοσιογράφου Εριφύλης Μαρωνίτη.

• ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΓΙΑΣΜΙΝΑ ΧΑΝΤΡΑ, εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Της Γιασμίνα Χάντρα (λογοτεχνικό γυναικείο ψευδώνυμο του Αλγερινού συγγραφέα Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ)

Στην καυτή Καμπούλ, ανάμεσα στα ερείπια του πολέμου, δύο άντρες και δύο γυναίκες ψάχνουν το νόημα της ζωής τους ένας ξεπεσμένος αστός, μία δικηγόρος που της απαγορεύεται να ασκήσει το επάγγελμά της, ένας δεσμοφύλακας που εκμηδενίζεται στη σκιά των δημόσιων εκτελέσεων, μία ανίατα άρρωστη σύζυγος.Μέσα από αυτή την αναζήτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ξεδιπλώνεται το μαρτύριο ενός έθνους λαβωμένου από τους πολέμους και την τρέλα, μιας χώρας παραδομένης στον εκμαυλισμό του κλήρου και στην τυραννία των Ταλιμπάν. Κι όμως, εκεί όπου η λογική μοιάζει χαμένη, ο έρωτας αρνείται ως εκ θαύματος να υποκύψει. Όμως, τι είναι το θαύμα σε μια χώρα όπου: «οι χαρές είναι φριχτές όσο και τα λιντσαρίσματα»;Σε αυτό το εξαιρετικό μυθιστόρημα, που ταυτόχρονα είναι ένας ύμνος στη γυναίκα, ο Γιασμίνα Χάντρα αποκαλύπτει με διαύγεια την πολυπλοκότητα των ηθών στις διχασμένες ανάμεσα στο φεουδαρχισμό και τον εκσυγχρονισμό, μουσουλμανικές κοινωνίες.

• Ο ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΗΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ

ΟΣΝΕ ΣΕΙΕΡΣΤΑΝΤ, εκδ. ΚΡΙΤΙΚΗ ,μτφρ. Άννα Παπαφίγκου

Η Όσνε Σέιερσταντ είναι η μόνη σκανδιναβή δημοσιογράφος που βρισκόταν στην Καμπούλ στη διάρκεια του πολέμου. Όταν η παγκόσμια κοινότητα έχει πια χάσει το ενδιαφέρον της για το Αφγανιστάν, εκείνη παραμένει στην ερειπωμένη από τον πόλεμο πρωτεύουσα, που επιστρέφει σε μια καθημερινότητα γεμάτη σκόνη και αβεβαιότητα, με την ελπίδα να δει έναν καινούργιο κόσμο να γεννιέται.

Φιλοξενείται στο διαμέρισμα του Σουλτάν Χαν, στο κέντρο της Καμπούλ, και μοιράζεται τα τρία δωμάτια με τη δεκαμελή οικογένειά του. Κρύβοντας τα βόρεια χαρακτηριστικά της πίσω από την παραδοσιακή μπούρκα, κινείται απαρατήρητη και καταγράφει τις ζωές και τις σχέσεις των ανθρώπων, τα συναισθήματα και τα όνειρά τους, με όση αμεροληψία διαθέτει χάρη στη δυτική της κουλτούρα.

Ο προοδευτικός βιβλιοπώλης οραματίζεται ένα σύγχρονο νέο Αφγανιστάν που πρέπει πια ν’ αναδυθεί σ’ αυτό το κομμάτι του κόσμου ύστερα από τα εικοσιπέντε χρόνια οπισθοδρόμησης που επέφεραν οι πόλεμοι και η θεοκρατική διακυβέρνηση των Ταλιμπάν. Ωστόσο, στο όραμά του αυτό δεν χωράνε τα μέλη της μεγάλης του οικογένειας.

Οι εικόνες μιας μουδιασμένης από τις αντιξοότητες κοινωνίας παρουσιάζονται ανάγλυφες, ρεαλιστικές και συγκινητικές καθώς η συγγραφέας σηκώνει το πέπλο μιας βαθιά ριζωμένης παράδοσης και μπαίνει στη ζωή των απλών ανθρώπων του Αφγανιστάν.

• ΜΟΛΥΒΕΝΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ, εκδ. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Το βιβλίο «Οι Μολυβένιοι Στρατιώτες» είναι ένα αποκαλυπτικό χρονικό του δεκαετούς πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, μέσα από τις φωνές των αφανών μαρτύρων του. Μιλούν: Στρατιώτες και αξιωματικοί που πολέμησαν εκεί και επέστρεψαν, ανάπηροι οι περισσότεροι, σε μια πατρίδα που τους υποσχέθηκε υποδοχή ηρώων και τους επιφύλαξε κατόπιν αντιμετώπιση αποσυνάγωγων και αποδιοπομπαίων.

Μητέρες που έστειλαν τους γιους τους σ’ αυτόν τον πόλεμο και παρέλαβαν ένα σφραγισμένο μεταλλικό φέρετρο, δίχως ποτέ να είναι σίγουρες αν περιείχε το πτώμα του παιδιού τους ή σακιά γεμάτα άμμο. Χήρες στρατιωτών που διερωτώνται, αν τελικά οι άντρες τους ήταν ήρωες ή εγκληματίες. Γυναίκες που στάλθηκαν στο Αφγανιστάν ως πολιτικοί υπάλληλοι του στρατού της ΕΣΣΔ και αντιμετωπίστηκαν σχεδόν ως πόρνες.

Το βιβλίο είχε κυκλοφορήσει και από τις Εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση του Γιάννη Κότσιφου , έχει όμως εξαντληθεί από τον εκδότη.

• ΧΑΜΕΝΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

ΡΕΖΑ ΓΚΟΛΑΜΙ, εκδ. ΤΟΠΟΣ

Είναι μια χώρα που ελάχιστοι άνθρωποι στη Δύση γνώριζαν την ύπαρξη και την ιστορία της μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Τα γεγονότα εκείνης της μέρας άλλαξαν τον κόσμο και έστρεψαν το βλέμμα όλης της ανθρωπότητας σε αυτό τον ξεχασμένο τόπο» γράφει ο Ρεζά Γκολαμί στο βιβλίο του «Χαμένες ταυτότητες» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος.

“Το βάθος της ταλαιπωρίας που βίωσα δεν υπάρχει λέξη για να του δώσει μορφή. Για να γίνει κανείς φάλαινα πρέπει να πιει θαλασσινό νερό, να γευτεί τη γλυκόπικρη γεύση που αφήνει κάθε ιστορία. Συνήθως στη ζωή έχουμε επιλογές, αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς να επιλέξεις τον τρόπο με τον οποίο θέλεις να ζήσεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου ζωή, δίχως επιλογή, δίχως όνειρα.„

Ο Γκολαμί γεννήθηκε στο Αφγανιστάν το 1988 και σε ηλικία εννέα ετών αποφάσισε να αφήσει πίσω την οικογένειά του για να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον στο Πακιστάν. Ήδη είχε τη φριχτή εμπειρία της ζωής υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν, οι οποίοι μέσα σε μια μέρα γύρισαν τη χώρα αιώνες πίσω. Ο συγγραφέας αφηγείται την προσωπική του ιστορία από τα παιδικά του χρόνια σε μια χώρα που σπαρασσόταν από τους εμφυλίους και τη μετανάστευσή του στο Πακιστάν και στο Ιράν, μέχρι τη μεγάλη του προσπάθεια να σταθεί στην Ελλάδα και να φτιάξει τη ζωή του από την αρχή.

• ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ

ΛΑΤΙΦΑ εκδ.ΛΙΒΑΝΗ, μτφρ. Κ. ΚΑΛΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1996, την ημέρα της εισόδου των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, η Λατίφα ήταν δεκαέξι χρονών και γεμάτη όνειρα. Βιαζόταν να μεγαλώσει για να γίνει δημοσιογράφος. Παρά τον πόλεμο που λυσσομανούσε στο Αφγανιστάν εδώ και δεκαεφτά χρόνια, εκείνη ήταν μάλλον ανέμελη και ευτυχισμένη

Ένα βιογραφικό έργο , η αφήγηση της Λατίφα, μιας νεαρής γυναίκας η οποία την εποχή που οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την εξουσία, το 1996, ήταν δεξαέξι ετών και ονειρευόταν να γίνει δημοσιογράφος. Αντί αυτού είδε τη ζωή της να ελέγχεται πλήρως από μια εξουσία την οποία η ίδια δεν αναγνώριζε, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα της.

Το παρόν βιβλίο είναι εξαντλημένο από τον εκδότη, παρόλα αυτά εάν σταθείτε τυχεροί και το βρείτε σε κάποιο βιβλιοπωλείο αποτελεί μια αξιόλογη μαρτυρία.

Το άρθρο βασίστηκε σε προσωπική αναζήτηση καθώς και στις αναρτήσεις της Γιώτας Συρινίδου στην ιστοσελίδα beater.gr και της Έμυς Ντούρου στο documentonews.gr .

Νένα Ευθυμιάδου

Από το οικείο σήμερα στο χθές

Ηλεκτρονικό βιβλίο (ή ψηφιακό βιβλίο, αγγλικά: e-book) είναι ένα βιβλίο σε ψηφιακή μορφή που εκδίδεται με σκοπό την ανάγνωσή του σε ηλεκτρονικό αναγνώστη, σε υπολογιστή ή άλλη ηλεκτρονική συσκευή. Παρόλο που μπορεί να διατίθεται και σε τυπωμένη εκδοχή ή να συνιστά ψηφιοποίηση ενός ήδη τυπωμένου βιβλίου, το ηλεκτρονικό βιβλίο δεν προϋποθέτει αναγκαστικά και ένα αντίστοιχο τυπωμένο βιβλίο.

Το διάβασμα προϋποθέτει μια συσκευή ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων (e-reader) . Τα ηλεκτρονικά βιβλία σήμερα είναι στη μεγάλη τους πλειονότητα αρχεία ePUB, Portable Document Format (pdf) και Mobipocket (mobi). Διαβάζονται είτε με εξειδικευμένες συσκευές με οθόνες ηλεκτρονικού χαρτιού, τους ηλεκτρονικούς αναγνώστες, είτε σε υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα.

Σήμερα οι βιβλιοθήκες τείνουν να αγοράζουν ηλεκτρονικά βιβλία (παρότι έχουν μεγαλύτερο κόστος ) διότι δίνεται η δυνατότητα να γίνει ανάγνωση από πολλούς χρήστες ταυτόχρονα και χωρίς να είναι απαραίτητη η φυσική τους παρουσία στη βιβλιοθήκη.

Η ιδέα των ηλεκτρονικών βιβλίων (e-book) δεν αποτελεί καινοτομία των τελευταίων χρόνων. Ο πρόγονός τους, η «μηχανική εγκυκλοπαίδεια», εφευρέθηκε τη δεκαετία του ’40 από μία γυναίκα, το όνομα της οποίας παραμένει στην αφάνεια.

Για την Ισπανίδα Άνχελα Ρουίζ Ρόμπλες, κινητήριος δύναμη δεν ήταν τόσο η αγάπη για την επιστήμη και την καινοτομία, όσο η αγάπη για τα παιδιά και τη μάθηση. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην ισπανική επαρχία του Λεόν το 1895, ανακάλυψε από μικρή την κλίση της. Μόλις τελείωσε το σχολείο, σπούδασε παιδαγωγικά. Παράλληλα εκπαιδεύτηκε σε χρήσιμες πρακτικές της εποχής, όπως η στενογραφία, η δακτυλογράφηση και η λογιστική.

Από το 1917 ξεκίνησε να διδάσκει σε σχολεία. Σταδιακά ανελίχθηκε σε διευθυντικές θέσεις. Πέρα από ικανή και αφοσιωμένη εκπαιδευτικός, κέρδιζε την αγάπη των μαθητών της, που τη φώναζαν «κυρία Ανχελίτα».

Μηχανική εγκυκλοπαίδεια

Η Ρουίζ κατοχύρωσε την πατέντα της μηχανικής εγκυκλοπαίδειας τον Δεκέμβριο του 1949. Ήταν μία ιδέα που σχεδίαζε χρόνια. Το σκεπτικό ήταν οι μαθητές της να κουβαλάνε όσο το δυνατόν λιγότερα βιβλία στο σχολείο. Η ίδια την περιέγραφε ως «μία συσκευή που συνδυάζει τη μηχανική, την ηλεκτρονική και την πίεση του αέρα για την ανάγνωση βιβλίων».

Ουσιαστικά, ήταν ένα είδος φορητού κινητοσκόπιου. Με την κατάλληλη χρήση του φωτός, λεπτές σελίδες με κείμενα γραμμένα σε πολλές κατευθύνσεις και μικρούς μοχλούς κύλισης, η «μηχανική εγκυκλοπαίδεια» περιείχε όλα τα απαραίτητα βιβλία που χρειάζονταν οι Ισπανοί μαθητές.

Η Ρουίζ κέρδισε βραβείο ευρεσιτεχνίας και η εφεύρεσή της χαρακτηρίστηκε ριζοσπαστική. Ωστόσο, η μαζική παραγωγή της απαιτούσε υψηλή χρηματοδότηση.

Η εφευρέτρια που ξεχάστηκε

Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν πως ο λόγος που η Άνχελα Ρουίζ Ρόμπλες δεν βρήκε χρηματοδότηση για την καινοτόμα εφεύρεση, ήταν τα στερεότυπα της εποχής. Το γεγονός ότι ήταν γυναίκα, εκπαιδευτικός και ανύπαντρη μητέρα τριών παιδιών, ήταν ένας συνδυασμός που αποθάρρυνε πολλούς από το να την πάρουν στα σοβαρά.

Άλλοι πιστεύουν ότι ήταν απλώς κακή συγκυρία. Σε μία Ευρώπη που ακόμα πάσχιζε να συνέλθει από τον Β’ Παγκόσμιο, λίγοι προτίθεντο να πάρουν επιχειρηματικά ρίσκα. Έτσι, πέρα από τους επαίνους που έλαβε για την μηχανική εγκυκλοπαίδεια, η ιδέα δεν προχώρησε περαιτέρω. Η ίδια συνέχισε το εκπαιδευτικό έργο της γράφοντας και κυκλοφορώντας πάνω από 15 βιβλία. Εφηύρε ακόμα, άλλες συσκευές σχετικές με τη στενογραφία και την διδασκαλία της ορθογραφίας.

Ως εφευρέτρια του πρώτου «ebook» όμως έμεινε στην αφάνεια.

Σήμερα, η πρωτότυπη και μοναδική μηχανική εγκυκλοπαίδεια εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Λα Κορούνια.

Πηγή

Νένα Ευθυμιάδου

Το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για δεύτερη χρονιά συνεχίζει τις εκδηλώσεις του στους κήπους της Βίλας Αλλατίνη στην οδό Βασιλίσσης Όλγας 198. Στα μέσα του Σεπτέμβρη οι κήποι της Βίλας Αλλατίνη , τηρώντας όλα τα υγειονομικά πρωτόκολλα, μετατρέπονται σε ένα χώρο πολιτισμού με τέσσερις συναυλίες και μία θεατρική παράσταση με εξαιρετικούς καλλιτέχνες.

Την Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου η αυλαία άνοιξε με την συναυλία «Μπόσα Νόβα» και οι ανταποκριτές του CityVibes.gr ήταν εκεί. Την βραδιά πλαισίωσαν ο ταλαντούχος τρομπετίστας Γιώργος Αβραμίδης και η μπάντα του The Invented Memories, μαζί τους ο Φοίβος Δεληβοριάς και η Αλεξάνδρα Σιετή. Τα έσοδα θα διατεθούν όλα στους πυρόπληκτους της Βόρειας Εύβοιας.

• 

• 

• 

Ο γνωστός Θεσσαλονικιός τρομπετίστας και συνθέτης Γιώργος Αβραμίδης και η μπάντα του The Invented Memories, λίγο μετά την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ του καλλιτέχνη σε συνεργασία με τον Dj Mestre “Γιορτάστε Ελεύθερα”, παρουσιάζουν στο πρώτο μέρος της συναυλίας τα τραγούδια από τις τρεις προηγούμενες προσωπικές δουλειές του Protocol (2013), του Voyager (2015), καθώς και του Invented Memories (2018), τραγουδισμένα από την μαγευτική φωνή της εκπληκτικής και επίσης Θεσσαλονικιάς Αλεξάνδρας Σιετή, frontwoman του συγκροτήματος Souled Out, η οποία ξεχώρισε με την παρουσία της και την αψεγάδιαστη φωνή της στο τελευταίο The Voice of Greece. Την παρέα έρχεται να πλαισιώσει στο δεύτερο μέρος της βραδιάς ο αγαπημένος όλων μας Φοίβος Δεληβοριάς, για τον οποίο οι συστάσεις περισσεύουν, με νέα και παλιά τραγούδια του, διασκευασμένα μοναδικά από τους Invented Memories.

Το χρονικό της συναυλίας

Ο κόσμος έχει φτάσει από νωρίς. Το κτήριο της Βίλας Αλλατίνη πάντοτε επιβλητικό και φωταγωγημένο με χρώματα αρμονικά εναλλασσόμενα, ζωγραφίζοντας ένα μαγευτικό σκηνικό. Η σκηνή εκ πρώτης όψεως έμοιαζε μικρή, αλλά ο θαυμαστός κόσμος της μουσικής ξέρει καλά το μυστικό, κι έτσι από τις 21:20 ο Γιώργος Αβραμίδης και οι The Invented Memories γεμίζουν μελωδικά τον συναυλιακό χώρο, μεταφέροντας νοητά τους θεατές σε ένα ρυθμικό οδοιπορικό jazz ακουσμάτων, με smooth ηχόχρωμα και ατμοσφαιρικά ακουστικά κομμάτια.

• 

• 

• 

Την μουσική έναρξη διαδέχθηκαν ο χαιρετισμός από τον εξαιρετικό τρομπετίστα προς τον κόσμο που βρισκόταν εκεί, οι ευχαριστίες στο Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας για την φιλοξενία και όλους τους συντελεστές για την διεξαγωγή της εκδήλωσης. Δεν άργησαν οι πρώτες συστάσεις με τους μουσικούς του , για να «σπάσει ο πάγος» όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Την βραδιά έντυσαν μουσικά ο Τάσος Κορκόβελος στα πλήκτρα, ο Αλέκος Παπουλίδης στην ηλεκτρική κιθάρα, ο Χρήστος Παππάς στο ηλεκτρικό μπάσο, ο Eddie Spaapen στα κρουστά, και ο James Wylie στο σαξόφωνο.

• 

• 

• 

• 

• 

Στις 9:35 ανεβαίνει στην σκηνή η Αλεξάνδρα Σιετή, η είσοδος της χαίρει θερμής υποδοχής και η παρουσία της γεμίζει τον χώρο. Τρομπέτα, πλήκτρα, κιθάρες και τύμπανα συντονίζονται και συνδυάζονται αρμονικά με την ατμοσφαιρική φωνή της. Το πρώτο τραγούδι που ερμηνεύει με τίτλο Dive Into The Sea, σε μια μελωδική ενορχήστρωση του Γιώργου Αβραμίδη και της μπάντας του συνεπαίρνει το κοινό. Στη συνέχεια ακολουθεί ένα up tempo κομμάτι , είναι το Sunny Days In A Cynical World, κλέβει τα πρώτα δειλά λικνίσματα στο ρυθμό. Η αύρα των μουσικών, της μαγευτικής φωνής της Αλεξάνδρας Σιετή και του κόσμου συνθέτουν το τέλειο κράμα στο επόμενο τραγούδι της λίστας με τίτλο Fire Into Stone.

• 

• 

• 

• 

• 

Ακολουθεί μια ρυθμική, άρτια δοσμένη διασκευή του τραγουδιού Harvest Moon του Neil Young, και τη σκυτάλη παίρνει μια ακόμη διασκευή αυτή τη φορά το Let Me Go του Erik Truffaz. Έπειτα το κλίμα αλλάζει γίνεται πιο ατμοσφαιρικό, τα φώτα χαμηλώνουν, η μελωδία παρασύρει την τραγουδίστρια στο πολυαγαπημένο μου Golden Heart. Μια ερμηνεία ανατριχιαστική, δοτική και με μια καθηλωτική ενορχήστρωση του κομματιού. Κι έπειτα η καρδιά αρχίζει να πετά, να ταξιδεύει πατώντας στις νότες του πρόσφατου single με τίτλο Phoenix, σε μια εκτέλεση πιο χορευτική, για να κλείσει σε πρώτη φάση με το Doorways. Το κοινό χειροκροτεί θερμά. Η τραγουδίστρια σημειώνει γι’ άλλη μία φορά πως τα έσοδα της βραδιάς θα δοθούν όλα για καλό σκοπό, μιας και ο προορισμός τους είναι οι πληγέντες από τις θερινές πυρκαγιές της Εύβοιας, με τους παρευρισκόμενους να καταχειροκροτούν την πρωτοβουλία αυτή, και με αυτό τον τρόπο κλείνει το πρώτο της μέρος γύρω στις 22:15 όπου κι αποχωρεί προσωρινά από τη σκηνή. Ακολουθεί ένα ορχηστρικό κομμάτι από τον Γιώργο Αβραμίδη και την μπάντα του, με το ταλέντο τους να ξεδιπλώνεται δεξιοτεχνικά και η αγάπη τους για τη μουσική είναι εμφανέστατη. Σύντομα η Αλεξάνδρα Σιετή κάνει την επανεμφάνιση της για το τελευταίο τραγούδι της setlist τους, το Blind Week, με το κοινό να την αποθεώνει, να ενθουσιάζεται, να τραγουδά μαζί της και κάπως έτσι ολοκληρώνεται η δική τους live performance στο πρώτο μέρος λίγο μετά τις 22:30.

Εδώ η στιγμή που ερμηνεύουν το Golden Heart

Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς, στις 22:35, την σκυτάλη παίρνει ο Φοίβος Δεληβοριάς μια προσωπικότητα πολυδιάστατη, ένας άνθρωπος επικοινωνιακός, ταλαντούχος, και απόλυτος διασκεδαστής. Το κοινό ζωντανεύει, τραγουδά, και συμμετέχει με τον δικό του τρόπο. Ο Φοίβος Δεληβοριάς μαζί με την Αλεξάνδρα Σιετή στις δεύτερες, τον Γιώργο Αβραμίδη, και τους The Invented Memories δένουν απίστευτα μουσικά, μοιράζονται τη σκηνή και διασκεδάζουν τον κόσμο. Το χιούμορ είναι πάντα παρόν, είτε σε πρώτο πλάνο προλογίζοντας κάθε επόμενο τραγούδι, είτε αυτοσαρκαστικό καθώς οι πιο κωμικές ιστορίες βασίζονται σε γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή μας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή πάνω στη σκηνή κερδίζει της εντυπώσεις με την τσαχπινιά, την αμεσότητα, την ζωντάνια και τις κινήσεις του.

• 

• 

• 

• 

Το πρώτο τραγούδι και ο συνήθης ύποπτος είναι Ο μπάσταρδος γιός, οι στίχοι γνωστοί και στο ρεφρέν όλοι γίναμε ένα μια φωνή. Ακολουθεί το Που να είσαι τώρα εσύ του 2015. Η πρόζα είναι ένα στοιχείο που ο Φοίβος το κατέχει και το αγαπά ιδιαίτερα, την κωμική λοιπόν ιστορία του βετεράνου του γάμου ακολούθησε Η μπόζα νόβα του Ησαΐα, η οποία έλαβε μια τεράστια αγκαλιά από όλους τους παρευρισκόμενους και όλες οι φωνές ενώθηκαν σε μια. Η συνέχεια μας επιφύλασσε το τραγούδι Το καλοκαίρι θα ‘ρθει. “Και ύστερα πάλι μου λείπει η αγάπη και ύστερα πιο δυνατά η μουσική“, ακολουθούσε το κοινό. Δύο τραγούδια για χωρισμένους, άκρως συναισθηματικά, δακρύβρεχτα θα έλεγα το Μπολερό (2010) και το Χωρίς (2010). “Κάνε εκείνο που σου βγαίνει και για μένα μη σκεφτείς. Η ζωή που μου απομένει, θα ’χει ακόμα ένα χωρίς“.

• 

• 

• 

• 

Ακολούθησε έβδομο κατά σειρά το τραγούδι με τίτλο Ο καθρέφτης το οποίο μάγεψε και συγκίνησε τους παρευρισκόμενους. Στις 23:10 επανεμφανίζεται εκ νέου η Αλεξάνδρα Σιετή και κάνει την έκπληξη. Μοιράζεται τη σκηνή με τον Φοίβο και ερμηνεύει ένα αγαπημένο της τραγούδι, όπως εκμυστηρεύτηκε στον καλλιτέχνη στις πρόβες τους με τίτλο Η Κική κάθε βράδυ (1995), από την μεταξύ τους συνύπαρξη δεν έλειψαν τα πειράγματα και τα χαμόγελα. Η στιγμή που περίμενα είναι εδώ, το τραγούδι Εκείνη (1998) ερμηνεύεται με ένα στόμα, μια φωνή από όλους σε ένα συναισθηματικά φορτισμένο κλίμα, η προσωπική μου αδυναμία, ένας ύμνος στη γυναίκα. Κι ενώ όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει και οι καλλιτέχνες χαιρέτησαν το κοινό, υποκλίθηκαν και κατέβηκαν από τη σκηνή , επανήλθαν για να πέσει η αυλαία ερμηνεύοντας όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ένα τραγούδι που λέει όλη την αλήθεια για τον εαυτό του, με τίτλο Μόνο ψέματα (2020). Το λογοπαίγνιο πριν την ερμηνεία ήταν αρκετό να σκορπίσει το γέλιο στο κοινό.
23:25 το live ολοκληρώνεται, τα φώτα σβήνουν, όμως το φως μέσα μας παραμένει ζεστό και αναμμένο, τα χαμόγελα ζωγραφιστά και οι στίχοι γραμμένοι στα χείλη μας , στην αυλή εκείνη των μουσικών και των χρωμάτων.

Κάθε συναυλία αρχίζει στην σκηνή και τελειώνει στα παρασκήνια, εκεί όπου συναντώνται τα μεγάλα πνεύματα. Συνοψίζοντας λοιπόν έχω να πω πως δηλώνω γοητευμένη από την απλότητα και των τριών καλλιτεχνών. Η γλύκα και η φρεσκάδα της Αλεξάνδρας, η εκρηκτική φυσιογνωμία και η ευγένεια του Γιώργου και σαφώς δεν θα μπορούσα να παραλείψω την δοτική και συνάμα ήρεμη δύναμη του αγαπημένου μου Φοίβου, ένας συνδυασμός που όμοιο του δεν ξανάκουσα. Από την συναυλία αυτή έφυγα γεμάτη από μουσικές επιλογές, ευγνωμοσύνη αλλά και από πολύχρωμα συναισθήματα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον συνεργάτη μου Χριστόφορο Χατζόπουλο για τη πρόσκληση και την πολύτιμη βοήθεια του στο πρώτο μου Concert Review.

Νένα Ευθυμιάδου

Από τον Κώστα Κρομμύδα.

---

«Έρως ανίκατε μάχαν…» και μπλα μπλα μπλα. Όχι. Φυσικά και δεν «κοροϊδεύω» το αρχαίο ρητό, σε καμία περίπτωση. Αυτό το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα όσοι έχουν πάρει τον Έρωτα και τον έχουν κοσμήσει με επίθετα που, αν ο ίδιος είχε τη δυνατότητα, θα σηκωνόταν και θα έφευγε μόνος του από το ρητό.

Από αυτά, λοιπόν, τα αταίριαστα με τον Έρωτα επίθετα, θα διαλέξω εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο. Το «ανεκπλήρωτος». Αναλύσεις, κείμενα-δοκίμια, οϊμέ, πόνος δοσμένος με παθητικές καταστάσεις θύματος-θύτη, κι ένα Σύμπαν να κατηγορείται πως δεν φέρνει τα πράγματα όπως τα θέλουμε (κι αν το Σύμπαν είχε δικηγόρο, θα το είχε πανηγυρικά αθωώσει).

Στ’ αλήθεια τώρα, μπορούμε να σοβαρευτούμε; Μπορούμε να μην μπλέκουμε την ιερή έννοια του Έρωτα σε καταστάσεις αδύναμες να τον υπερασπιστούν και να τον εξυμνήσουν, αλλά τον βάζουν σε καλούπια, πρέπει, όχι και ίσως; Ενδιαφέρουσα για κάποιους προσέγγιση, αλλά τραγική συγκάλυψη των επιλογών τους.

Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή… Κι ας μου επιτραπεί να εκφράσω την άποψή μου, όχι για το τι είναι Έρωτας, αλλά για το τι ΔΕΝ είναι.

Κατ’ αρχάς, υπάρχουν πάρα πολλοί εκεί έξω που μπερδεύουν τον Έρωτα με την ίδια του την ιδέα. Σας μπέρδεψα; Είναι εντελώς διαφορετικό το να είσαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο από το να είσαι ερωτευμένος με την ιδέα του έρωτα ως συναίσθημα που πρέπει να ζήσεις…

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο πρώτο ΔΕΝ. Ο Έρωτας, αγαπημένοι μου, δεν έχει πρέπει. Δεν ξέρει καν τι σημαίνει αυτή η λέξη, και το άκουσμά της και μόνο τον κάνει να κλείσει τα φτερά του πεισματικά και να στρέψει τα βελάκια του σε άλλες καρδιές.

Έρωτας δεν είναι μόνο σωματική επιθυμία. Σωματική επιθυμία και απόλαυση είναι και το φαγητό. Να συνεχίσω;

Έρωτας δεν είναι να έχω μια παρέα να πηγαίνω για φαγητό, ποτό, σινεμά, κι έναν σύντροφο-γλάστρα να με συνοδεύει στις κοινωνικές εκδηλώσεις μην τυχόν και με πουν… (συμπληρώστε ό,τι νομίζετε όσοι αρέσκεσθε σε χαρακτηρισμούς και ετικέτες).

Έρωτας δεν είναι να έχω ένα ακόμα πορτοφόλι στα έξοδα του σπιτιού και στις διακοπές.

Έρωτας δεν είναι «έχω περάσει τα τριάντα, εγώ πότε θα γίνω μάνα-πατέρας, να νοικοκυρευτώ, να συγυριστώ, το ράφι δεν με χωράει πια και τα πουκάμισά μου βαρέθηκα να τα πλένω μόνος μου».

Έρωτας δεν είναι σπάω τη μονοτονία της καθημερινότητάς μου και επιβεβαιώνομαι με τον θαυμασμό, που επειδή ικανοποιεί τον εγωισμό μου τον ονοματίζω με την πρώτη λέξη της πρότασης.

Έρωτας δεν είναι «σε θέλω με θέλεις, γιατί να το σκεφτόμαστε, σε θέλω με θέλεις γιατί δεν παντρευόμαστε;»

Και για να τελειώνουμε, Έρωτας δεν είναι σίγουρα μια κατάσταση που πρέπει να ασπαστούμε και να θεωρήσουμε πως τη ζούμε γιατί έτσι ‒λέει‒ κάνει ο κόσμος γύρω μας.

Αρχίζοντας, λοιπόν, σχεδόν από το τέλος των «δεν» και προς τα πάνω, στον Έρωτα δεν χωράνε ερωτηματικά. Δεν χωράνε «μήπως», «ίσως», «γιατί», «ναι, και γιατί όχι». Στον Έρωτα δεν χωράνε ΔΕΝ. Τελεία, παύλα, πέντε, δέκα θαυμαστικά και κλειδαριά.

Στον Έρωτα δεν χωράνε συμβιβασμοί, ούτε βολέματα και οικονομικά καλοπιάσματα. Δεν χωράνε κοινωνικά στερεότυπα με ταμπέλες «ανύπαντρη» και «αιώνιος εργένης», που τρέχουμε όλοι να στριμώξουμε σε δύο κύκλους, έναν της βέρας κι έναν του «τιμημένου» μας στεφανιού.

Στον Έρωτα δεν χωράνε κοινωνικές κατακραυγές και «ορθές» συμπεριφορές.

Κι αν κάπου εδώ ο αντίλογος μιας λογικής πει πως ίσως σου έρθει όταν η ζωή σου δεν αποτελείται μόνο από τη δική σου ύπαρξη αλλά και ενός, δύο ή τριών ακόμα ανθρώπων, τότε τι κάνεις; Τότε, αγαπημένε/αγαπημένη μου, αν είναι Έρωτας, αν όντως είναι Έρωτας και δεν είναι διάλειμμα ενδιαφέροντος από μια καθημερινότητα, έχεις δύο επιλογές: να διαχωρίσεις το «θέλω» από το «πρέπει» και να είσαι εντάξει απέναντι και στα δύο. Γιατί αν μείνεις στα «πρέπει» σου, το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να σκορπίσεις τη δυστυχία γι’ αυτό που πάντα χάνεις και ποτέ δεν ζεις, όχι μόνο στον εαυτό σου, αλλά και στους γύρω σου.

Και ναι… Είμαι από αυτούς τους ρομαντικούς, τους ονειροπόλους, πείτε με όπως θέλετε, που πιστεύω πως τον ΕΡΩΤΑ, με όλα τα γράμματα κεφαλαία, τον ζεις μία και μοναδική φορά (άντε και μια λανθάνουσα).

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας, είναι ισοπεδωτικός. Είναι καθηλωτικός και σε τυλίγει με τόση δύναμη στα φτερά του, που σε κάνει να πετάς και όχι να σέρνεσαι στα πατώματα. Ο Έρωτας ο ένας, ο αληθινός, έχει τόση δύναμη μέσα του, που γκρεμίζει όλα τα τείχη τού μέσα και του έξω σου. Του σωστού και του λάθους. Γιατί ο Έρωτας δεν είναι ποτέ λάθος. Ποτέ. Ο Έρωτας είναι επαναστάτης. Και όποιος τον νιώσει, γίνεται κι αυτός το ίδιο. Επαναστάτης κι εκείνος!

Ο Έρωτας, ο αληθινός Έρωτας, ο ένας Έρωτας, είναι η προέκταση της ψυχής, της καρδιάς, του κορμιού και του μυαλού σου. Δεν μπορείς χωρίς να τον έχεις, δεν αντέχεις να τον αφήσεις και να συμβιβάσεις τη ζωή σου με τίποτα λιγότερο.

Ο Έρωτας ο αληθινός, ο ένας Έρωτας είναι αυτός που θα σε κάνει να καταλάβεις τι δεν ήταν ό,τι μέχρι να τον βρεις ζούσες… Θα σε πάρει από το χέρι και θα σε μάθει να τον ζεις για μία και μοναδική φορά… Αν του αφεθείς και τον νιώσεις να καίει μέχρι και το τελευταίο χιλιοστό της ύπαρξής σου, ναι, θα κρατήσει για πάντα. Κι αν σταθείς τυχερός και τον συναντήσεις, μη χάσεις την ευκαιρία να τον ζήσεις… Επιλογή σου να τον αφήσεις να σου φύγει και να μείνεις συμβιβασμένος με ό,τι σου προσφέρει η εκάστοτε σιγουριά σου.

Ωστόσο μην ξεχνάς ποτέ πως η μεγαλύτερη εξύμνηση του Έρωτα είναι για το μεγαλείο του και όχι για την αδυναμία του…

Πηγή

---

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κώστας Κρομμύδας είναι απόφοιτος του Εθνικού Θεάτρου. Έχει εργαστεί ως ηθοποιός στο θέατρο, στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Συμμετείχε στον τρίτο και τέταρτο κύκλο της σειράς The Durrells. Είναι ιδιαίτερα αγαπητός από το κοινό για την πορεία του στον χώρο του θεάματος, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει γνωρίσει την επιτυχία και ως συγγραφέας υπηρετώντας με ήθος την ελληνική λογοτεχνία . Τον Μάιο του 2012 εκδόθηκε το πρώτο ­βιβλίο του, Μπαμπά, Mεγάλωσέ με, του ­οποίου η αναθεωρημένη και επικαιρο­ποιημένη έκδοση κυκλοφόρησε ξανά το 2021 από τις εκδόσεις Διόπτρα, και τον Μάιο του 2013 το πρώτο μυθιστόρημά του, Η Ζωή που Έλειπε (αγγλική έκδοση Cave of Silence). Τον Ιούνιο του 2014 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά του, με τίτλο Ογκρέσα. Ακολούθησε το Μη με Λησμόνει τον Μάιο του 2015 (αγγλική έκδοση Lake of Memories). Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το βιβλίο του Ουρανόεσσα, το οποίο βραβεύτηκε το 2017 ως το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς στην κατηγορία «Ηρωίδα έμπνευση» (αγγλική έκδοση Dominion of the Moon). Τον Μάιο του 2017 εκδόθηκε το μυθιστόρημα με τίτλο Φως μέσα στη Θύελλα (αγγλική έκδοση Athora), ενώ το 2018 κυκλοφόρησε το Μυρωδιά από Σανίδι, το 2019 το Μια Νύχτα Ακόμη και το 2020 η Εβόρα. Όλα τα μυθιστορήματά του βρίσκονταν στην τελική δεκάδα του διαγωνισμού βιβλίου των Public. Παραδίδει μαθήματα συγγραφής (Master Class) και «δημόσιου λόγου-public speech». Αρθρογραφεί σε sites, εφημερίδες και περιοδικά και είναι αρκετά ενεργός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπου μπορείτε και να τον ακολουθήσετε αρχικά στην επίσημη ιστοσελίδα του kostaskrommydas.gr καθώς επίσης και στους προσωπικούς του λογαριασμούς στο Facebook , το Twitter και το Instagram.

Νένα Ευθυμιάδου

Η Miley Cyrus στις αρχές του καλοκαιριού μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους την πολυδιαφημισμένη διασκευή του κομματιού Nothing Else Matters των Metallica, η ίδια ανέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών του κομματιού το οποίο είχε διασκευάσει ειδικά για το Blacklist, σε συνεργασία με ένα εκλεκτικό μείγμα μουσικών, από τον Elton John και τον τσελίστα Yo-Yo Ma, μέχρι τον ντράμερ των Red Hot Chili Peppers, Chad Smith και τον Robert Trujillo των Metallica.

Η ερμηνεία του κομματιού με τη συμμετοχή πολλών αστέρων (star-studded rendition) προσφέρει μια μικρή γεύση από το The Metallica Blacklist, έναν επερχόμενο δίσκο-αφιέρωμα που θα κυκλοφορήσει μαζί με μια remastered έκδοση του ομώνυμου πέμπτου στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος ή αλλιώς The Black Album. Συνολικά, 53 καλλιτέχνες έχουν συνεισφέρει εκδοχές εμβληματικών κομματιών των Metallica για το άλμπουμ διασκευών.

Άλλα αξιοσημείωτα ονόματα που εντάσσονται στη βασίλισσα των διασκευών περιλαμβάνουν τους Rina Sawayama, Mac DeMarco, Weezer, St. Vincent, Moses Sumney, J Balvin, Phoebe Bridgers, IDLES και Kamasi Washington.

.@Metallica and @MileyCyrus join @HowardStern for a special Thursday #SternShow LIVE at 12 p.m. ET. Tune in tomorrow on #Howard100 👉 https://t.co/2VRz4ntu3d pic.twitter.com/Zi495YcXS0

— Stern Show (@sternshow) September 8, 2021

Στις 8 Σεπτεμβρίου οι Metallica μοιράστηκαν στη σκηνή μαζί με την Miley Cyrus, στα πλαίσια του The Howard Stern Show, για να γιορτάσουν την κυκλοφορία της επετειακής έκδοσης του Black Album και της συνοδευτικής ‘Blacklist’.

• 

• 

Τόσο η χημεία μεταξύ των καλλιτεχνών όσο για την απόδοσή τους επί σκηνής, έτυχε θερμής υποδοχής.

• 

• 

Το συγκρότημα μοιράζεται μια πολύ καλή σχέση με την καλλιτέχνιδα, με τον Lars Ulrich να έχει στο παρελθόν επαινέσει τις διασκευές της και την ίδια την τραγουδίστρια, η οποία έχει επιχειρήσει μια στροφή προς έναν πιο rock ήχο, να έχει δηλώσει το περασμένο φθινόπωρο ότι δουλεύει επάνω σε δίσκο με διασκευές του συγκροτήματος.

If you haven’t heard @MileyCyrus take the lead on “Nothing Else Matters” yet, you need to!

Get the FULL #SternShow appearance now on @siriusxm ➡️ https://t.co/c2S6EPmfF1 pic.twitter.com/RlPYTMoE7W

— Metallica (@Metallica) September 10, 2021

Μεταξύ άλλων οι Metallica δήλωσαν για την Miley Cyrus ότι: “Ανήκει στην ροκ σκηνή! Κινείται σωστά και μετατρέπεται σε μια εξαιρετικά σημαντική και αξιοσέβαστη τραγουδίστρια”.

Ο Elton John μιλώντας για την τραγουδίστρια σημείωσε ότι: “Η Miley Cyrus είναι η καλύτερη Rock N Roll τραγουδίστρια αυτή τη στιγμή”, ενώ συγκίνησε τον τραγουδιστή των Metallica, James Hetfield αφού αποκάλεσε το τραγούδι του συγκροτήματος Nothing Else Matters ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. 

Ο Elton John ως καλεσμένος στο The Howard Stern Show πήρε το λόγο για να μιλήσει ξαφνιάζοντας τον James Hetfield και λέγοντας χαρακτηριστικά: “Είναι ένα τραγούδι που δεν παλιώνει ποτέ. Παίζοντας σε αυτό το κομμάτι, δεν μπορούσα να περιμένω. Η δομή της χορδής, οι μελωδίες, ο χρόνος, τα έχει όλα”. Συνέχισε λέγοντας: «Οι Metallica είναι πιθανώς η κρέμα de la crème όλων των συγκροτημάτων. Δεν μπορούμε να το ορίσουμε πραγματικά. Δεν είναι ένα heavy metal συγκρότημα. Είναι ένα μουσικό συγκρότημα. Τα τραγούδια τους δεν είναι μόνο heavy metal. Είναι όμορφα τραγούδια. Αυτό είναι ένα τόσο μελωδικό τραγούδι – είναι πραγματικά υπέροχο ».

Οι πληροφορίες συλλέχθηκαν από τις προσωπικούς λογαριασμούς των καλλιτεχνών και του The Howard Stern Show και την ιστοσελίδα dazzeddigital.com.

Νένα Ευθυμιάδου

Ο Peter Winther αντλώντας έμπνευση από ένα αληθινό συμβάν, κάθεται στην καρέκλα της σκηνοθεσίας παραδίδοντάς μας το θρίλερ αγωνίας και μυστηρίου Aftermath του Netflix, επιμελούμενος παράλληλα και το σενάριο μαζί με την Dakota Gorman, με τους Ashley Greene και Shawn Ashmore να ηγούνται του cast. Παίζουν επίσης οι: Jason Liles, Sharif Atkins, Britt Baron, Diana Hopper, Ross McCall, Jamie Kaler, Travis Coles και η Susan Walters.

Η πλοκή εστιάζει σε ένα νέο ζευγάρι που πασχίζει να ξεπεράσει την πρόσφατη κρίση μέσα στον γάμο τους και αποφασίζουν να κάνουν ένα καινούριο ξεκίνημα. Αγοράζουν λοιπόν, σε τιμή ευκαιρίας μία πολυτελή κατοικία την οποία όμως συνοδεύει μία τραγική ιστορία. Αυτό που πίστευαν ως το σπίτι των ονείρων τους γίνεται σύντομα ένας εφιάλτης , με φαινομενικά τυχαία αλλά περίεργα γεγονότα , να κλονίζουν τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες ανάμεσα στη Natalie και τον Kevin. Αυτό μάλιστα που δεν μπορούν να αγνοήσουν πλέον είναι ότι αισθάνονται παγιδευμένοι μέσα στον ίδιο τους τον χώρο και ο λόγος είναι πως κάτι μακάβριο ζει και παραμονεύει κάτω απ’ τη μύτη τους , μέσα στις σκιές.

Από άποψη ευρηματικότητας στη θεματολογία του δεν πρωτοτυπεί εκπληκτικά σε σχέση και με άλλες ανάλογες παραγωγές αυτού του είδους. Προφανώς υπάρχουν παρόμοιες ταινίες οι οποίες έχουν ασχοληθεί με τον κίνδυνο της ακούσιας συγκατοίκησης με έναν κρυφό απειλητικό ένοικο και έχουν κάνει μεγαλύτερο πάταγο. Για μια στιγμή o τίτλος της ταινίας με ταξίδεψε στον χρόνο παραλληλίζοντας την με το Τhe Aftermath (2019) του James Kent με την συγκλονιστική ερμηνεία της Keira Nightley , ένα αισθηματικό πολεμικό δράμα ή το Afthermath (2017) του
Elliott Lester με τον Arnold Schwarzenagger ένα δράμα – θρίλερ , αλλά η πλοκές των προαναφερθέντων ταινίων ουδεμία σχέση έχουν με την παραγωγή του 2021.

Βεβαίως, αναφορικά με στοιχείο του τρόμου, της ανατροπής και του σασπένς χρειάζεται να τονιστεί ότι και εδώ υφίστανται jump scares αλλά παρ’ όλα αυτά δεν γίνεται υπέρμετρη κατάχρηση αυτών. Διακρίνουμε σαφώς την πρόθεση του δημιουργού να χτιστεί με τρόπο χειροπιαστά , μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας κάτι που εν μέρει επιτυγχάνεται μέσα από τίμια σκηνικά ανατριχίλας που όντως φέρουν κάτι το ζοφερό και ανατριχιαστικό.

Σε γενικές γραμμές, η υπόθεση καθίσταται πειστική και η συγκεκριμένη κινηματογραφική δουλειά από ψυχαγωγικής άποψης κάνει τον δέκτη να περάσει καλά για όσο κρατάει το παρόν θέαμα. Η επιλογή της μουσικής, η χρήση κατά βάση σκοτεινών πλάνων, η κίνηση της κάμερας, οι παράξενοι ήχοι μέσα στην απόκοσμη σιγαλιά των δωματίων του σπιτιού σίγουρα προσθέτουν στην υποβλητικότητα και στον κλειστοφοβικό χαρακτήρα της ταινίας .

Ως προς την διανομή των ρόλων και την ανάπτυξη των χαρακτήρων δεν δίνεται ιδιαίτερα μεγάλη έμφαση ώστε να ξεχωρίσουν, με τους δευτεραγωνιστές , να περνάνε σχεδόν απαρατήρητοι, καθώς σκιαγραφούνται επιφανειακά και δεν εμβαθύνει κάνεις σε αυτούς.Από την άλλη, οι δύο βασικοί ρόλοι σαν ζευγάρι ως έναν βαθμό κερδίζουν τη εύνοια του κοινού, αν και δεν νιώθεις ότι μπορείς να δεθείς ιδιαίτερα μαζί τους. Ως προς τις ερμηνείες τους και τη μεταξύ τους αλληλεπίδραση εδραιώνεται ένα ικανοποιητικό επίπεδο χημείας χωρίς απαραίτητα να σε συνεπαίρνουν κιόλας.

Στο αγαπημένο μου IMDB η βαθμολογία του κοινού αγγίζει τη βάση με 5,3/10 μέσα στον πρώτο κιόλας μήνα στην συνδρομητική πλατφόρμα του Netflix , πιθανότατα με αυξητικές τάσεις. Το προσωπικό μου λιθαράκι ήταν 6/10. Ανακεφαλαιώνοντας το Aftermath θα το χαρακτήριζα ως ένα θρίλερ συμπαθητικό ,που θα σε προσγειώσει ομαλά καθώς παρέχει από νωρίς μικρές σαφείς ενδείξεις για το τι να περιμένεις, οπότε και δεν θα σε απογοητεύσει.

Πάρτε μια γεύση … και να έχετε μια ευχάριστη προβολή !

Νένα Ευθυμιάδου

Οι άνθρωποι χωρίζονται σε 3 κατηγορίες αναγνωστών κάποιοι που δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή τους , άλλοι διαβάζουν συχνά πυκνά για να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα και άλλοι τα καταβροχθίζουν. Σύμφωνα με μια αμερικανική, τουλάχιστον, μελέτη, διαβάζουμε κατά μέσο όρο ένα βιβλίο το μήνα. Υπάρχει ωστόσο μια Σκοτσέζα που φαίνεται να σπάει όλα τα ρεκόρ καθώς εκτιμάται ότι διαβάζει 150-200 βιβλία το μήνα.

Ο λόγος για την 78χρονη Madylene J. Wilson, φανατική αναγνώστρια από παιδί. Με εκείνα που δεν της αρέσουν, ωστόσο, είναι ανελέητη: Τα εγκαταλείπει χωρίς να τα ολοκληρώσει, με συνοπτικές διαδικασίες. Μια βιβλιοθηκάριος λέει ότι κάθε φορά που επισκέπτεται τη βιβλιοθήκη στην οποία εργάζεται, δανείζεται γύρω στα 40 βιβλία. Μάλιστα αν θέλει να ξεπεράσει το όριο δανεισμού, των 50 βιβλίων ανά άτομο, δεν διστάζει να το κάνει, χρησιμοποιώντας και την κάρτα της κόρης της.

Η επίσκεψη στη βιβλιοθήκη αποτελεί μια από τις αγαπημένες ρουτίνες της βιβλιοφάγου. Τι έκανε όμως στη διάρκεια του lockdown, όταν ήταν κλειστή; Είχε συνεννοηθεί με τους υπαλλήλους της ώστε να επιλέγει συγκεκριμένους τίτλους, τους οποίους στη συνέχεια παραλάμβανε από την είσοδο. Είναι άλλωστε, ξεκάθαρα, η πιο πιστή θαμώνας της.

Η κόρη της, σε πρόσφατη συνέντευξη, επισήμανε ότι η μητέρα της είναι μονίμως χωμένη μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Μάλιστα, απολαμβάνει ιδιαίτερα τις αστυνομικές ιστορίες που με έναν ανεξήγητο τρόπο, τη βοηθούν να «χαλαρώσει». Ίσως επειδή το βιβλίο, ανεξάρτητα από το λογοτεχνικό είδος στο οποίο ανήκει, αποτελεί ένα «μέσο απόδρασης» για τη μητέρα της, όπως καταλήγει.

Μπορεί άραγε κάποιος να την κοντράρει; Σαν βιβλιοθηκονόμος και λάτρης του βιβλίου , της βγάζω το καπέλο και θα ήθελα κι εγώ κάποτε να μπω στον κόσμο της , έστω και μέσα από την μικρή μου μηνιαία λίστα βιβλίων ή τα στοιχήματα που βάζω κάθε μήνα ώστε να φτάσω στις ετήσιες αναγνωστικές μου προκλήσεις (book challenges) στο Goodreads. Βάλε το βιβλίο στη ζωή σου και αγάπησε το , έχει μονάχα να σου δώσει …συντροφιά και γνώση.

Νένα Ευθυμιάδου

Οι θρύλοι της ποπ, οι Σουηδοί AΒΒA, εξέπληξαν τους θαυμαστές τους παγκοσμίως ανακοινώνοντας την ηχογράφηση του πρώτου τους στούντιο άλμπουμ μετά από σχεδόν 40 χρόνια.

Η είδηση κάνει τον γύρο των Μέσων Ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο με τους θαυμαστές του σουηδικού συγκροτήματος να αναμένουν εναγωνίως τα νέα τραγούδια αλλά και τις εικονικές συναυλιές.

Ο δίσκος θα λέγεται Abba Voyage και θα κυκλοφορήσει στις 5 Νοεμβρίου, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος, ενώ θα προηγηθούν συναυλίες της μπάντας με ψηφιακά είδωλα των μελών της, «Abba-tars» , που θα παίξουν μεγάλες τους επιτυχίες όπως το Mamma Mia και το Waterloo.

Λίγα λόγια για το συγκρότημα :

Οι ΑΒΒΑ είναι ένα σουηδικό pop/disco μουσικό συγκρότημα που σχηματίστηκε στη Στοκχόλμη το 1972 από τους Ανιέτα Φέλτσκογκ, Μπιόρν Ουλβίους, Μπένι Άντερσον και Άνι-Φρίντ Λύνγκσταντ. Το όνομα του συγκροτήματος είναι ένα αρκτικόλεξο από τα πρώτα γράμματα των ονομάτων των μελών της μπάντας και μερικές φορές στυλιζαρισμένη ως το σήμα κατατεθέν ᗅᗺᗷᗅ. Είναι ένα από τα πιο εμπορικά επιτυχημένα συγκροτήματα στην ιστορία της ποπ μουσικής, ανεβαίνοντας στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών σε όλο τον κόσμο την περίοδο 1975-1982. Είναι επίσης γνωστοί για τη νίκη τους στη Eurovision το 1974, την πρώτη της Σουηδίας στην ιστορία του διαγωνισμού και παραμένουν το πιο επιτυχημένο συγκρότημα που έχει λάβει μέρος ποτέ στο διαγωνισμό. Το συγκρότημα τιμήθηκε μάλιστα στην 50η επέτειο του διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision το 2005, όταν η επιτυχία του Waterloo επιλέχθηκε ως το καλύτερο τραγούδι στην ιστορία του διαγωνισμού.

Οι ABBA έχουν πουλήσει πάνω από 381 εκατομμύρια άλμπουμ και single σε όλο τον κόσμο, επίδοση που τους καθιστά από τους πρώτους σε πωλήσεις μουσικούς όλων των εποχών, το δεύτερο σε πωλήσεις συγκρότημα όλων των εποχών και το πλέον επιτυχημένο στην ιστορία σουηδικό μουσικό καλλιτεχνικό σχήμα. Ήταν το πρώτο συγκρότημα από μία μη αγγλόφωνη χώρα που απόλαυσε διαρκή επιτυχία στους καταλόγους επιτυχιών αγγλόφωνων χωρών, συμπεριλαμβανομένων του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιρλανδίας, των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και της Νότιας Αφρικής. Το συγκρότημα είχε σημαντική επιτυχία και σε αγορές της Λατινικής Αμερικής, ενώ ηχογράφησε μια συλλογή από γνωστά τραγούδια τους στα ισπανικά.

Το συγκρότημα διαλύθηκε στα τέλη του 1982 και μεταγενέστερα ο Μπένι και ο Μπιόρν γνώρισαν μεγάλη επιτυχία γράφοντας μουσική για το θέατρο, ενώ η Άνι-Φρίντ και η Ανιέτα ακολούθησαν σόλο καριέρα με ανάμικτη επιτυχία. Η δημοτικότητα της μουσικής των ΑΒΒΑ είχε μειωθεί μέχρι που αρκετές ταινίες, όπως Ο γάμος της Muriel και το The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert αναβίωσαν το ενδιαφέρον για το συγκρότημα. Το συγκρότημα εισήχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame στις 15 Μαρτίου του 2010.

Το 1999, η μουσική των ΑΒΒΑ προσαρμόστηκε στο επιτυχημένο μιούζικαλ Mamma Mia! που περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Πολλά τραγούδια τους μάλιστα όπως το Mamma Mia, το Money, Money, Money και Gimme! Gimme! Gimme!, δεν έχουν σταματήσει να ακούγονται μέχρι σήμερα, με αποκορύφωμα το κινηματογραφικό μιούζικαλ «Mamma Mia! Here we go again» που είχε γυριστεί το 2008 στην Σκόπελο.

• 

• 

---

«Κάναμε ένα διάλειμμα την άνοιξη του 1982 και τώρα αποφασίσαμε ότι ήρθε η στιγμή να ολοκληρώσουμε το άλμπουμ Voyage», δήλωσαν οι ABBA .

«Στην αρχή ήταν μόνο δύο τραγούδια και μετά είπαμε: Λοιπόν, ίσως πρέπει να κάνουμε μερικά άλλα», είπε ο Benny Andersson, μιλώντας για την νέα τους μουσική δουλειά.

Στο τέλος, ηχογράφησαν 10 κομμάτια – τα δύο εκ των οποίων πρωτοπαρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας συνέντευξης Τύπου.

Το πρώτο, I Still Have Faith In You, είναι μια τρυφερή μπαλάντα με πιάνο, που μιλά για τον δεσμό που μοιράζονται τα τέσσερα μέλη της μπάντας.

«Όταν ο Benny έπαιζε τη μελωδία, απλά ήξερα ότι αφορά εμάς», είπε ο Bjorn Ulvaeus, εξηγώντας την προέλευση του τραγουδιού.

«Σε κανενός τη φαντασία, δεν θα μπορούσε να υπάρχει το όνειρο αυτό, να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ μετά από 40 χρόνια και να παραμένουμε οι καλύτεροι φίλοι και εξακολουθούμε να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου» πρόσθεσε.

«Ποιος το έχει βιώσει αυτό; Κανείς» είπε.

Το δεύτερο κομμάτι, Don’t Shut Me Down, είναι ένα μίνι μελόδραμα στο ύφος του κλασικού κομματού των Abba, The Day Before You Came, όπου μια γυναίκα επιστρέφει στον σύντροφό της μετά από χρόνια.

«Μου ζήτησες να μην φύγω, εδώ είμαι πάλι – και σ ‘αγαπώ ακόμα», τραγουδούν η Agnetha Faltskog και η Anni -Frid Lyngstad, ξανά μαζί.

Και τα δύο τραγούδια θα περιέχονται στο Abba Voyage, που θα κυκλοφορήσει στις 5 Νοεμβρίου, με το βλέμμα στην προσοδοφόρα Χριστουγεννιάτικη αγορά.

«Όταν ξαναβρεθήκαμε στο στούντιο δεν είχα ιδέα τι να περιμένω», δήλωσε η Agnetha. «Αλλά το στούντιο ηχογράφησης του Benny είναι ένα τόσο φιλικό και ασφαλές περιβάλλον και πριν το καταλάβω το απολάμβανα πραγματικά! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τελικά, ήρθε η στιγμή να το μοιραστώ με τον κόσμο!» είπε.

Τα νέα τραγούδια θα παιχτούν κατά τη διάρκεια της εικονικής συναυλίας του συγκροτήματος, επίσης με τίτλο Abba Voyage, που θα παρουσιαστεί του χρόνου, σε μια ειδικά κατασκευασμένη αρένα στο Λονδίνο.

Θα «παίζουν» έξι νύχτες την εβδομάδα, θα περιλαμβάνει ψηφιακές εκδόσεις των μελών της μπάντας, συνοδευόμενες από ένα ζωντανό συγκρότημα 10 ατόμων που θα ερμηνεύει τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Τα εισιτήρια θα ξεκινούν από 21 λίρες, με τη βραδιά των εγκαινίων να έχει προγραμματιστεί για τις 27 Μαΐου.

Τα λεγόμενα «Abba-tars», οι ψηφιακές δηλαδή εκδοχές των μελών, σχεδιάστηκαν από την Industrial Light and Magic-την εταιρεία οπτικών εφέ που ιδρύθηκε από τον δημιουργό του Star Wars George Lucas.

Περισσότεροι από 850 άνθρωποι δούλεψαν για την αναδημιουργία των AΒΒΑ «στα καλύτερά τους» χρησιμοποιώντας την τεχνολογία κίνησης και ανίχνευσης των μελών της μπάντας, που είναι πλέον στα 70 τους χρόνια.

«Η Agnetha, η Frida, ο Benny και ο Bjorn ανέβηκαν στη σκηνή μπροστά από 160 κάμερες και σχεδόν άλλες τόσες ιδιοφυίες της τεχνολογίας και ερμήνευσαν κάθε τραγούδι που θα υπάρχει σε αυτό το σόου, στην εντέλεια», εξήγησε ο παραγωγός Ludvig Andersson.

«Έτσι, όταν ο θεατής θα βλέπει την παράσταση, δεν θα είναι τέσσερα άτομα που προσποιούνται τους AΒΒΑ, αλλά οι ίδιοι οι ABBA».

Ακούστε παρακάτω τα τραγούδια από το νέο δίσκο :

Πηγές : BBC και Abba Official Fanclub

Νένα Ευθυμιάδου

Η ταϊλανδέζικη ταινία μικρού μήκους The Library (ห้องสมุดแห่งรัก ) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Baz Poonpiriya κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2013. Έχει φτάσει τις 3 εκατομμύρια προβολές στο Youtube και έχει βαθμολογηθεί με 7,5/10 στο IMDB.

• 

• 

• 

Πλοκή

Ο Τζίμ (Ananda Everingham) χρησιμοποιεί τη βιβλιοθήκη όπου η Άννα (Selina Wiesmann) εργάζεται ως βιβλιοθηκονόμος. Ο Τζίμ ερωτεύεται κρυφά την Άννα με την πρώτη ματιά, αλλά ο κανόνας της βιβλιοθήκης “Please Quiet” του απαγορεύει να της μιλήσει. Αρχίζει λοιπόν να συνθέτει μια ιστορία μέσα από τους τίτλους που επέλεγε και να της γράφει επιστολές στις κάρτες δανεισμού των βιβλίων που δανειζόταν, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει. Η Άννα την ίδια στιγμή έρχεται αντιμέτωπη με τα δικά της συναισθήματα που ολοένα και φουντώνουν.  Όταν η πρώην του Τζίμ επιστρέφει το τελευταίο βιβλίο που δανείστηκε, η Άννα μαθαίνει ότι ο Τζίμ πέθανε από καρκίνο του ήπατος. Καθώς αρχίζει να κλαίει με το βιβλίο στο χέρι της, ένα από τα δάκρυά της πέφτει πάνω στην κάρτα, παρακινώντας την να παρατηρήσει το γράμμα που γράφτηκε στην άλλη πλευρά.

• 

• 

• 

Το αυθεντικό soundtrack της ταινίας “Silent Thought” είναι μια πολύ οικεία μπαλάντα στα βιετναμέζικα , που πραγματικά κουμπώνει με το σενάριο και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Μέσα σε 31 λεπτά ξεδιπλώνεται στις οθόνες μας μια συγκινητική ιστορία. Ένας αμοιβαίος αλλά ανεκπλήρωτος έρωτας , όπου οι δύο ήρωες δεν είχαν την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν πως ερωτεύτηκαν με την πρώτη αλλά και κάθε ματιά. Η τοποθεσία της βιβλιοθήκης, όπου κυριαρχούσε η «ησυχία» δεν άφησε περιθώριο παραδοχής κι έτσι τα συναισθήματά τους έμειναν ανείπωτα.

Μια διαυγής απόδειξη πως ο κινηματογράφος δεν έχει σύνορα , έχει τη δική του γλώσσα η οποία μπορεί να ακουστεί σε όλη τη γη. Η μεγάλη μου αγάπη για τις βιβλιοθήκες αλλά και το trailer με έκαναν να μπω στον πειρασμό να τη δω και πραγματικά η ταινία αυτή άξιζε κάθε λεπτό μου. Με αμεσότητα , ουσία και γεμάτη συναισθήματα , χωρίς να ξεχειλώνει ανούσια το σενάριο , σε κρατάει εκεί ως το τέλος , και αφήνει μέσα σου το αποτύπωμα της.

Παρακολουθήστε το τρέιλερ εδώ :

Καλή προβολή !

Νένα Ευθυμιάδου

Τι θα λέγατε για μια βιβλιοθήκη, η οποία στα ράφια της δεν διαθέτει βιβλία; Ή μάλλον δεν διαθέτει χάρτινα βιβλία, ούτε καν βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή. Διαθέτει όμως ανθρώπους, τις ιστορίες τους και τις εμπειρίες τους. Και κάτι παραπάνω: τη διάθεσή τους να τα επικοινωνήσουν όλα αυτά με ένα τρόπο που να ενισχύει την προώθηση της ποικιλομορφίας.

Η ζωντανή βιβλιοθήκη αντιστρέφει το ρόλο της παραδοσιακής βιβλιοθήκης αποτελεί έναν ασφαλή χώρο για διάλογο όπου τα θέματα συζητούνται ανοιχτά μεταξύ των ανθρώπινων βιβλίων και των αναγνωστών τους. Οι «αναγνώστες» «δανείζονται» τους ανθρώπους – βιβλία για ένα ημίωρο ή 20 λεπτά και τους «διαβάζουν», συνομιλώντας μαζί τους. Ο στόχος αυτού του εγχειρήματος, είναι να καταπολεμίσει τις διακρίσεις, την προκατάληψη, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Έχουν έτσι τη δυνατότητα να ανακαλύψουν πως σκέφτεται, αγαπάει, φοβάται, ένας πυροσβέστης, ένας οροθετικός,  μια ανύπαντρη μητέρα, ένας μουσουλμάνος, ένα άτομο με κινητική αναπηρία, ένα άτομο με διπολική διαταραχή, ένας άστεγος, μια συγγραφέας, ένας συνταξιούχος, μια γυναίκα με νανισμό, ένας άνεργος, ένας πρόσφυγας .… ο κατάλογος των βιβλίων ατελείωτος!

Μέσα από την ζωντανή βιβλιοθήκη οι συνομιλητές καλούνται να δημιουργήσουν προσωπική εικόνα για αυτά τα πρόσωπα μέσω του διαλόγου. Ακούγοντας την ιστορία τους, συνειδητοποιεί κανείς ότι δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Αυτό είναι ένα καινοτόμο έργο που ξεκίνησε στην Δανία , κερδίζει το κοινό σε όλο τον κόσμο ακόμη και στη χώρα μας και είναι μια πρωτοβουλία η οποία μας συστήνεται ως «The Human Library» ή όπως παρουσιάζεται σε άλλες χώρες Living Library.

Αν δεν μιλάτε τη γλώσσα του Ζωντανού Βιβλίου η Ζωντανή Βιβλιοθήκη θα σας παράσχει ένα Ζωντανό Λεξικό (διερμηνέα) κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης. Υπάρχουν επίσης και οι εθελοντές βιβλιοθηκονόμοι. Με έναν κομβικής σημασίας ρόλο, καθώς είναι οι κατάλληλοι για να λύσουν οποιαδήποτε απορία των αναγνωστών, τους οδηγούν στο βιβλίο που έχουν επιλέξει, το οποίο μπορούν να διαβάσουν ταυτόχρονα μέχρι τρεις αναγνώστες και με χρονικό όριο.

 Ο αναγνώστης οφείλει να επιστρέψει το Ζωντανό Βιβλίο στην ίδια πνευματική και φυσική κατάσταση που το δανείστηκε. Δεν επιτρέπεται να προκαλέσει ζημιά σε ένα Ζωντανό Βιβλίο, να του τσαλακώσει τις σελίδες ή να θίξει την αξιοπρέπειά του/της με οποιονδήποτε τρόπο.

Σύλληψη της ιδέας

Η ιδέα της ζωντανής βιβλιοθήκης πήγασε από μια δανική πρωτοβουλία νέων ονόματι Stop the Violence (Τέρμα στη Βία) . Το Stop the Violence διέκοψε τη λειτουργία του το 2001, μετά από 8 χρόνια ύπαρξης, και κατά καιρούς αριθμούσε περίπου 7000 μέλη, ως επί το πλείστον άτομα μεταξύ 12 και 18 ετών. Στόχος της πρωτοβουλίας ήταν η συμμετοχή των νέων στην ενεργό πρόληψη της βίας και των προκαταλήψεων.

Πρώτα βήματα

Το Stop the Violence “λάνσαρε” την ζωντανή βιβλιοθήκη για πρώτη φορά το 2000, στο φεστιβάλ μουσικής του Roskilde, όπου έγινε υποδεκτό με επιτυχία. Ακολούθησαν πολλά Φεστιβάλ, των οποίων η ζωντανή βιβλιοθήκη υπήρξε αναπόσπαστο μέρος, ώσπου το 2003 μετεξελίχθηκε στο πρόγραμμα Η νεολαία την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της κοινωνικής συνοχής, το οποίο προωθήθηκε από του Συμβούλιο της Ευρώπης.

Αρχικά ήταν μία τυπική “μικρή εκδήλωση στο πλαίσιο μιας μεγάλης εκδήλωσης”, όμως με τον καιρό συνάντησε υπερεθνική απήχηση και η ιδέα υιοθετήθηκε από πολλές άλλες ομάδες ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα, τα “Ζωντανά βιβλία”, συνεχίζουν να έχουν παρουσία σε φεστιβάλ μουσικής, σε εκθέσεις βιβλίων, σε σχολεία, σε συνέδρια για τη νεολαία και, όλο και περισσότερο, σε βιβλιοθήκες.

Η ζωντανή Βιβλιοθήκη καθιστά δυνατή την άμεση επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, οι οποίοι για διάφορους λόγους δεν θα έρχονταν σε επαφή αλλιώς. Η βασική ιδέα μπορεί να συνδεθεί με τη διεθνή αντιρατσιστική κίνηση με το γνωστό Σύνθημα, “ένας ξένος είναι ένας φίλος που δεν έχεις γνωρίσει ακόμα” („A stranger is a friend you haven’t met yet”).

Η ζωντανή βιβλιοθήκη προσφέρει έναν τρόπο για τους ανθρώπους να έρθουν σε άμεση προσωπική επαφή. Ο διάλογος και η ανθρώπινη επικοινωνία είναι ισχυρά εργαλεία για να αντιμετωπιστεί η ντροπή και η αμηχανία κατά την συναναστροφή με αγνώστους, καθώς οι σημερινές πολυπολιτισμικές και ανώνυμες κοινωνίες των πόλεων επιβάλλουν την ανάγκη της δεκτικότητας, της ανοχής και την αποδοχής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συνανθρώπων μας. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της επικοινωνίας με ανθρώπους όλων των “αποχρώσεων” και της κατανόηση που απορρέει από αυτήν.

Καταλήγουμε λοιπόν στο ότι η παιδεία που έχει καθένας από εμάς μας ανάγει σε άτομα με ανοιχτό μυαλό , δεκτικά να ακούσουν τη φωνή της διαφορετικότητας. Συνεπώς πρέπει να βλέπουμε και να κρίνουμε τις πράξεις και όχι να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σύμφωνα με ταμπέλες . Το σημαντικότερο όλων είναι  ότι οι ανθρώπινες σχέσεις που χτίζουμε είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας. Αυτό που μας απομένει είναι όλοι εκείνοι με τους οποίους τα μονοπάτια μας διασταυρώθηκαν, μοιραστήκαμε στιγμές και αλλάξαμε έστω και λίγο την πορεία της ζωής μας.

Αν λοιπόν βρεθεί στο δρόμο σου μια “Ζωντανή Βιβλιοθήκη”, μην χάσεις την ευκαιρία και διάβασε ένα βιβλίο διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Και να θυμάσαι: “Don’t judge a book by its cover”.

Νένα Ευθυμιάδου