Αν το καλό και το κακό αποτελούν ένα μείγμα στην ανθρώπινη ύπαρξη, αυτό οφείλεται σε έναν και μόνο λόγο, κατά τον Ντοστογιέφσκι: στο ότι η πιο μεγάλη δύναμη που κυβερνά και κατευθύνει την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η ελευθερία. «Πώς, λοιπόν, φαντάστηκαν», ρωτάει ο ήρωας του Υπογείου, «όλοι αυτοί οι σοφοί ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη από μια λογική και τίμια θέληση; Και πώς τους κάπνισε να βρουν ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ποθεί κατά τρόπο λογικό και ωφέλιμο; Ο άνθρωπος μόνο ένα πράγμα έχει ανάγκη: να είναι η θέλησή του εντελώς ανεξάρτητη, όσο κι αν του στοιχίζει αυτή του η ανεξαρτησία, όσες κι αν είναι οι κακές συνέπειες που συνεπάγεται αυτό».

Ο Ντοστογιέφσκι συνδέει αυτή τη δίψα του ανθρώπου για την ελευθερία άμεσα με το πρόβλημα της ηθικής. Λέγει και πάλι ο ήρωας του Υπογείου: «Νομίζω ότι ο καλύτερος ορισμός του ανθρώπου είναι ο ακόλουθος: ον δίποδο και αχάριστο. Μα αυτό δεν είναι όλο. Δεν είναι αυτό το μεγαλύτερό του ελάττωμα. Το μεγαλύτερο του ελάττωμα είναι η επίμονη ανηθικότητά του. Επίμονη από τότε που έγινε ο κατακλυσμός ως την εποχή μας. Η ανηθικότητα, και επομένως ο παραλογισμός: γιατί ξέρουμε χρόνια και χρόνια τώρα ότι ο παραλογισμός γεννιέται μονάχα από την ανηθικότητα.

Ρίξτε μια ματιά στην ιστορία… Ένα μόνο πράγμα δεν μπορείτε να πείτε: ότι κυβερνά τον άνθρωπο η λογική… Και να τι συναντά κανείς κάθε φορά: παρουσιάζονται στον κόσμο άνθρωποι πολύ ηθικοί, φρόνιμοι, σοφοί και φιλάνθρωποι, που θέτουν σαν σκοπό της ζωής τους να γίνουν, αν μπορούν, φρόνιμοι και ηθικοί. Θα ‘λεγες πως θέλουν να χρησιμέψουν σαν παράδειγμα στο γείτονά τους και να του αποδείξουν ότι μπορεί πραγματικά να ζήσουμε σαν άνθρωποι ηθικοί και φρόνιμοι. Μα τι γίνεται κατόπιν; Είναι γεγονός αποδεδειγμένο ότι, αργά η γρήγορα, πολλοί από τους φιλάνθρωπους αυτούς στο τέλος της ζωής τους διαψεύδουν τους εαυτούς τους και αφήνουν πίσω τους υλικό για ανέκδοτα, πολύ επιλήψιμα καμιά φορά».

Για τον Ντοστογιέφσκι λογική και ηθική είναι αλληλένδετα, και τα δυο μαζί συγκρούονται με την ελευθερία: «Αχ, κύριοι», ρωτάει ο ήρωας του Υπογείου, «ποια θέληση, λοιπόν, θα έχω, όταν τα πάντα θα είναι ένας πίνακας μονάχα, αριθμητική και δύο και δύο κάνουν τέσσερα; Είτε, λοιπόν, το θέλω είτε όχι, «δύο και δύο κάνουν τέσσερα» Είναι θέληση αυτό;».

Μαρία Δρόλια

Οι δύο όψεις του νομίσματος σε μια γνωριμία σε μια φιλία σε μια σχέση..

Από την αρχή ως το τέλος κάθε ένας έχει τη δική του οπτική γωνία και σαφώς έναν δικό του τρόπο να ερμηνεύει καταστάσεις συμπεριφορές…

Πιστεύω στις διαφορετικές απόψεις…

Κάθε ένας έχει διαφορετική άποψη έχει άλλες αντιδράσεις.. Είμαστε μεγαλωνενοι διαφορετικα..

Όσα κοινά στοιχεία και να έχουμε μερικοί..

Είμαστε διαφορετικοί.. Διότι αντιλαμβανομαστε διαφορετικά, επηρεάζομαστε διαφορετικα συνεπώς διαμοδφωνουμε άλλους χαρακτήρες..

Στην πορεία συνεχίζεται αυτό.. Με τις εμπειρίες που αποκτάει κάποιος και ούτω κάθε εξής..

Οι περισσότεροι υποστηρίζουν την άποψη τους με σθένος διότι πιστεύουν πως έχουν δίκιο, μερικοί έχουν εμπεριστατωμενες απόψεις με επιχειρήματα, άλλοι πιστεύουν πως τα έχουν…

Συνήθως έχουμε την εντύπωση ότι είμαστε αντικειμενικοι, ίσως κάποιες φορές, άλλες παλι όχι. Κάποιοι όμως μπορούν να πουν ότι η άποψη μας δεν είναι αντικειμενική αλλά υποκειμενική.

Μιλάμε με επιχειρήματα ή πεποίθησεις;

Δεν υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ των πεποιθήσεων. Όλες οι πεποιθήσεις ενός συστήματος είναι εξίσου δικαιολογημένες, στο βαθμό που το σύστημα είναι δικαιολογημένο. Συνεπώς, η δικαιολόγηση είναι ιδιότητα του συστήματος εν τω συνόλω, και όχι των πεποιθήσεων που το αποτελούν εξατομικευμένα. Αυτό που καθορίζει την δικαιολόγηση του συστήματος είναι η συνοχή του ή η συνεκτικότητά του.

Το επιχείρημα της ψευδαίσθησης/πλάνης

Είναι δυνατή η γνώση του εξωτερικού κόσμου;

Η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει σε πλάνη. Πως, τότε, γνωρίζουμε ότι η αντίληψη οδηγεί σε γνώση..

Χαρακτηριστικά του εγχειρήματος: ατομικιστικό, απεριόριστο από χρόνο, χώρο και πηγές.
Η γνώση είναι ένα είδος πεποιθησης.

Ορισμός του Πλάτωνα στο Θεαίτητο: πίστης αληθής μετά λόγου.

Άλλωστε, η βασική θέση του νατουραλισμού είναι ότι η γνώση είναι μια φυσική κατάσταση, και άρα πρέπει να μελετηθεί επιστημονικά.

Όμως το αίτημα της δικαιολόγησης δεν μπορεί να τεθεί για κάθε πεποίθηση εξατομικευμένα. Μια πεποίθηση είναι δικαιολογημένη και πρέπει να γίνει αποδεκτή μόνο εάν εντάσσεται σε ένα σύστημα και μόνο εάν η ένταξή της αυξάνει ή βελτιώνει την συνοχή του συστήματος.

Μαρία Δρόλια

Ευτυχία

Η ευτυχία και εμείς…

Τι είναι ευτυχία..
Ο Νίτσε θεωρεί ότι ανεξάρτητα με ό,τι γνωρίζουμε εμείς στο πεδίο των πράξεων ή των σκέψεών μας, όταν κάποια στιγμή αποκαλύπτεται ότι οι άλλοι έχουν διαμορφώσει μια διαφορετική άποψη για εμάς η ευτυχία μας κινδυνεύει με κατάρρευση. Σε αντίθεση με τη θλίψη και την κακοκεφιά που έχουν τη δύναμη να επηρεάσουν μια ολόκληρη κοινωνική οργάνωση, κρίνει πως η ευτυχία «δεν είναι καθόλου μεταδοτική αρρώστια». Εντούτοις, δεν παραλείπει να τονίσει τη σημασία του μοιράσματος της χαράς με τους άλλους, γιατί μόνο έτσι μπορεί κανείς να γίνει «μεγάλος».

Γιατί μας επηρεάζει τόσο πολύ η άποψη των άλλων?
Μπορει να ανεβάζει την ψυχολογία μας ή να την ρίχνει αντίστοιχα.
Δεν θα έπρεπε να αρκούσε η γνώμη που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας?
Άλλωστε εμείς μας γνωρίζουμε καλύτερα από τον καθένα..
Κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός διαφορετικός..
Με δική του άποψη και γνώμη.
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος ή καλό και κακό..
Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για ένα γεγονός..
Μην κάνουμε τη ζωή μας πολύπλοκη..
Ας ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.
Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας.

Αν αναρωτηθούμε το λόγο που γεννηθήκαμε και καταλάβαιναμε πόσο μοναδικοί είμαστε θα είχαμε περισσότερη αυτοπεποίθηση και δεν θα δίναμε σημασία στη γνώμη των άλλων για μας είτε είναι θετική είτε αρνητική.

Έτσι εστιάζουμε σε αυτά και αυτούς που αγαπάμε και μας κάνουν ευτυχισμένους..
Καλή μουσική μια βόλτα δύο καλοί φίλοι ένα βιβλίο..
Γεννηθήκαμε για να περνάμε καλά..
Να ζούμε….

Μην περιμένουμε την τέλεια δουλειά το τέλειο σπίτι κτλ..
Η ευτυχία είναι επιλογή…
Επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι και ευγνώμων για αυτά που έχουμε..
Μην ψάχνουμε λόγους για να είμαστε ευτυχισμένοι.
Απλώς να είμαστε..

Φιλοσοφιστε το..
Όταν ο Μέγα Αλέξανδρος πέρασε απ’ την Κόρινθο, επισκέφθηκε τον Διογένη, ένα ρακένδυτο φιλόσοφο που πέρναγε τις ώρες του κάτω από ένα δέντρο. Ο Αλέξανδρος, ο πιο ισχυρός άντρας εκείνη την εποχή, τον ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι ώστε να τον βοηθήσει. «Ναι», του απάντησε εκείνος. «Αρκεί να κάνεις στην άκρη γιατί μου κρύβεις τον ήλιο». Οι στρατιώτες φοβήθηκαν ότι η απάντηση του φιλοσόφου θα προκαλούσε την οργή του μεγάλου στρατηλάτη, αλλά εκείνος όχι μόνο γέλασε αλλά σχολίασε ότι αν δεν ήταν αυτός που ήταν, θα ήθελε σίγουρα να είναι ο Διογένης.