Οι νέοι είναι πάντα οπαδοί του καλού και γι’ αυτό υπηρετώντας το καλό μένεις για πάντα νέος!

Η παιδική αθωότητα μοιάζει να είναι εκείνη η Κιβωτός που περιέχει τις όλες τις σπάνιες, αυθεντικές και μοναδικές αρετές, οι οποίες κινδυνεύουν σήμερα με αφανισμό, αν δεν έχουν ήδη εκλείψει από την επικράτηση αυτού του κάλπικου κόσμου που ζητούμενο του είναι το όλο και περισσότερο κέρδος και των δίχως περιεχόμενο υλικών αναζητήσεων μας.

Κι αυτό γιατί στις μαζικές δυτικές κοινωνίες κυριαρχεί πια ο μέσος, ο συνηθισμένος άνθρωπος που έχει μάτια και νου αφιερωμένα  μόνο στη συσσώρευση πλούτου.

Ο κόσμος δηλαδή των ενηλίκων δηλαδή που δεν είναι παρά αυτό καθαυτό το σύστημα προσωποποιημένο.

Η μόνη δυνατότητα ουσιαστικής ανυπακοής που μας προσφέρεται, ταυτίζεται με την εφηβεία (την κανονική, την παρατεταμένη, την αιώνια).

Ξεκινώντας τις ζωές μας όλοι έχουμε τις πιο αγνές προθέσεις και απεχθανόμαστε όσο τίποτε άλλο να διαφθαρούμε και να υποχωρήσουμε σε αυτά που θεωρούμε σαν ιερά και  δίκαια πιστεύω μας, την ανθρωπιά μας, την αξιοπρέπεια μας και φυσικά το  αυτόβουλο της ύπαρξής  μας.

Δεν επιθυμούμε να τα ανταλλάξουμε με καμία θέση και για κανένα προνόμιο χρηματικό ή θέσεων,αξιωμάτων και ιεραρχικών αναβαθμίσεων.

Κι ενώ πάντα ξεκινάμε με τις καλύτερες προθέσεις και είμαστε πολύ παθιασμένοι σαν νέοι με την καλοσύνη προμετωπίδα, την αλήθεια φυλακτό μας, την δημιουργικότητα συνοδοιπόρο μας  και είμαστε διατεθειμένοι και αποφασισμένοι να μπούμε στον κοινωνικό και οικονομικό στίβο έχοντας στο μυαλό μας τον ηθικότερο, τον ευγενικά και δοτικά προσανατολισμένο χαρακτήρα μας και τον κοινωνικά πιο ωφέλιμο και ανθρωπιστικό τρόπο να εργαζόμαστε.

Πιστεύουμε ότι τα συστατικά εκείνα της ύπαρξής μας που μας διαπερνούν και μας καθορίζουν σαν ανθρώπους, τα χαρακτηριστικά μας γνωρίσματα, τα αδιαπραγμάτευτα θέλω μας και όλα τα τροχειοδεικτικά της αγαθής μας πρόθεσης πράγματα είναι αρκετά και θα αποδειχθούν ικανά για να σταθούμε με αξιοπρέπεια εργαζόμενοι και ταυτόχρονα καταθέτοντας τα πιο εκλεκτά στοιχεία του εαυτού μας.

Θέλουμε να σταθούμε με την συνειδησιακή μας επάρκεια ζώσα και δεν  επιθυμούμε επουδενί να μας τα διαβρώσουν, δεν τα  διαπραγματευόμαστε  με τίποτε…

Με το πέρασμα των χρόνων αλλά και τις νέες συνθήκες και υποχρεώσεις που δημιουργούνται στη ζωή μας όλα αυτά που πριν κάποια χρόνια τα θεωρούσαμε  σημαίες που ποτέ δεν θα  υποστέλλαμε, τώρα έχει φτάσει η ώρα να τα συζητάμε, έστω για  την χαλάρωση τους ή ακόμη και γι’ αυτήν την  ακύρωσή τους.

Αυτό γίνεται μέσω των υποχωρήσεων αλλά και διαβρώσεων που καθημερινά μας ζητούνται από τις απαιτήσεις της ζωής ή της εργασίας μας και από τον τρόπο που θεωρούν θεμιτό όσοι άνθρωποι έχουν σχέση με αυτά. π.χ. ο ανώτερος μας,ο προϊστάμενος μας κτλ.

Το παιδί μέσα μας θα αντιστέκεται σθεναρά πολλές φορές και θα  θεωρεί ορθώς, αδιανόητα αυτά που μας  ζητούνται να πράξουμε προς χάριν του βιοπορισμού μας  ή για την κατάκτηση κάποιων αξιωμάτων που μας  ανήκουν ούτως η άλλως, σύμφωνα με τις δυνατότητές μας  αλλά και την απόδοσή μας…

Άλλη μια φορά στη ζωή μας μια απόπειρα ευτελισμού και δουλοπρέπειας έχει ξεκινήσει και εντός ολίγου θα μας ζητηθεί ευθαρσώς!

Δεν θα αργήσει η ώρα που αυτό θα μας ανακοινωθεί με τον πλέον ψυχρό και κοφτό τρόπο κι είναι ένα δίλημμα του τύπου: μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα… ένα αδιέξοδο…

Να αδιαφορήσουμε και να παραμείνουμε ο εαυτός μας χάνοντας πολλές αν όχι όλες τις προοπτικές ενός άνετου ή έστω ανεκτού βιοπορισμού?

Να ενδώσουμε και να αυτοκαταδικαστούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό σε αιώνια απαξίωση και ταυτόχρονα να χάσουμε τον αληθινό εαυτό μας και την αυτοεκτίμηση μας, κερδίζοντας όμως πολλές ευκολίες και ανέσεις για μας τους ίδιους και για τους ανθρώπους για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι κερδίζοντας πόντους στην επαγγελματική μας σκακιέρα κάτι που συνιστά και θα μας επιφέρει μελλοντικά αλλεπάλληλα οφέλη και ευνοϊκές εξελίξεις .

Παραδίδοντας όμως οικειοθελώς την παιδικότητά μας και την αλήθεια μας στον δήμιο της;

Πολύ δύσκολη περίοδος για κάθε άνθρωπο που έχει να διαλέξει ανάμεσα σε αυτές τις δύο επιλογές…

Ταυτόχρονα σκέψεις που θα τις διαβάσεις και θα τις ακούς παντού,όπως: αν δεν είσαι ανεκτικός και ευλύγιστος, σήμερα δεν επιβιώνεις, πρέπει να μάθεις να προσαρμόζεσαι, να ελίσσεσαι…!!!

Σήμερα για να τα πας καλά, ο συμβιβασμός είναι μέσα στη ζωή μας στη σημερινή κοινωνία, η κακώς νοούμενη ευελιξία είναι αρετή.

Ο υποσχόμενος την ανέλιξη μας,ο πιο πάνω ,ο παρακάτω στόχος και σκοπός που έχεις αξίζει έναν συμβιβασμό στο παρόν, θα ψιθυρίσει ο πιο υποτακτικός και συμφεροντολόγος  εαυτός σου,που σιγά σιγά ανδρώνεται εντός σου…. και άλλα τέτοια παρόμοια!!!

Δεν θα το πίστευες ποτέ και ποτέ δεν φανταζόσουν ότι μπορεί να βρεθείς σε ένα τέτοιο αδιέξοδο .

Ταυτόχρονα θα σου έρθουν στο νου περιπτώσεις γνωστών σου ή θα συγκρίνεις την κατάσταση κάποιων συμμαθητών σου που απολαμβάνουν μια πιο άνετη και διασκεδαστική ζωή, ενώ εσύ γνωρίζεις πολύ καλά και την ελάχιστη αξία που διαθέτουν και ότι δεν αξίζουν το αξίωμα, τα χρήματα που παίρνουν ή την κοινωνική θέση που τώρα κατέχουν κι απολαμβάνουν…

Αξιολογικά εάν σκέφτεσαι και ταυτόχρονα με κριτήρια αξιοκρατικά και δίκαια μπορείς με άνεση να ξέρεις ποιος και τι αξίζει!!!

Σου είναι αρκετά σαφές!!!

Επιπλέον, μια ακόμη κοινωνική και κατά κύριο λόγο κανονιστική έκφραση της σημερινής κοινωνίας, ο κομφορμισμός (του να μην είσαι διαφορετικός από τους άλλους) κάνει εμφατικά την πιεστικά της εμφάνιση του, είτε μέσα από την οικογένεια, το περιβάλλον σου, την εργασία σου.

Ο πολιτισμός μας ενισχύει αυτήν την λειτουργία και ουσιαστικά καταπνιγεί κάθε αυθόρμητο συναίσθημα μαζί με την ανάπτυξη κάθε αυθεντικής και φυσιολογικής ατομικότητας, στο πλαίσιο της ομογενοποίησης όλων των ανθρώπων, κάτι βέβαια που αρχίζει από πολύ νωρίς, από τα πρώτα στάδια διαπαιδαγώγησης του κάθε σημερινού παιδιού.

Σε αυτό συμμετοχή έχει και η αγχωτική και υπό προϋποθέσεις αγάπης πίεση εκ μέρους της οικογένειάς σου, που όπως κάθε οικογένεια φορτώνει στους απογόνους της όλο το βάρος της γης με δικές τους φιλοδοξίες, παράλογους  φόβους και ανεκπλήρωτες προβολές,

Πλέον όλα είναι ξεκάθαρα διατυπωμένα μπροστά σου και περιμένουν την δική σου επιλογή…

Τα αποτελέσματα των οποίων επιλογών κάνεις και αυτά γνωστά εκ των προτέρων!!!

Υπάρχουν όμως πολλές μορφές αλλοτρίωσης:

Αλλοτρίωση του εγώ από τον ίδιο τον εαυτό του. (αυτοαλλοτρίωση)

Όταν ο άνθρωπος γίνεται ένας άλλος, ένας ξένος, διαφορετικός από την αληθινή του ύπαρξη και στην ουσία απομακρύνεται από το είδωλο του από αυτό που στην πραγματικότητα ήθελε να είναι, που το είχε ονειρευτεί

Από παιδί, έρχεται σε ρήξη με τον πρωταρχικό του εαυτό και αποξενώνεται βίαια αποσυρόμενος από τους στόχους, τους σκοπούς και το νόημα που μέχρι πρότινος όριζε τη ζωή του…που αποτελούσε τον κορμό της συνειδήσεως του, το ουσιαστικό δεσμό σχετιζεσθαι με την ύπαρξή του!

Οι ανθρώπινες σχέσεις και η αλλοτρίωση συνδέονται με την εμπορευματοποίηση των πάντων και την χρηματική τους αποτίμηση, επηρεάζοντας φανερά κι αποφασιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις .

Έτσι αυτές προσδιορίζονται από καχυποψία, μοναξιά, ιδιοτέλεια, σκληρότητα ή και ελαφρύτητα, επιφανειακή επαφή, αδιαφορία, γιατί όταν κάποιος γνωρίζει ότι τον αντιμετωπίζουν σαν εμπόρευμα κρατά κι αυτός την ανάλογη στάση!

Δεν σχετίζεται ουσιαστικά, ούτε κοινωνικά, ούτε ανθρώπινα και παραμένει αγωνιωδώς και επιφυλακτικά απών σε μια συνεχή αναμονή και σε μια διαρκή παλάντζα στην λογική των ίσων αποστάσεων, μιας αμφίπλευρης,το δυνατόν ισοκατανεμημένης κι εν τέλει ουδέτερης, άχρωμης  και κενής πορείας.

Όσο ο άνθρωπος έχει την εργασία του μόνο σαν πηγή βιοπορισμού κι όχι και σαν εξέλιξη του χαρακτήρα του και της ανθρώπινης ολοκλήρωσής του, απομακρύνεται από το προϊόν ή την υπηρεσία της εργασίας του και ξέχνα τα ενδιαφέροντα του, τα ταλέντα του, τις επιθυμίες του,την δημιουργικότητα του.

Δεν αισθάνεται την εργασία σαν κάτι που τον ευχαριστεί, που θα διοχετεύσει τη ενέργεια του και θα αυτοπραγματώνεται μέσα από αυτή αλλά καταντά για αυτόν ένας βασανιστικός φορέας άγχους και άνοιας.

Οι σύγχρονες αιτίες που οδηγούν στον ακρωτηριασμό της νεότητας, της αυθεντικότητας και ενέχουν αλλοτριωτικά για την αυτοεκτίμηση μας στοιχεία είναι κυρίως η επιστημονική εξέλιξη που δημιουργεί νέες απαιτήσεις και το γεγονός ότι η εκπαίδευση γίνεται όλο και πιο τεχνοκρατική και όλο και πιο εξειδικευμένη και πιο συγκεκριμένη η γνώση που μας πασάρεται (επιβάλλεται), μιας και δεν ευνοείται η κριτική σκέψη και η πολύπλευρη καλλιέργεια κάθε προσωπικότητας παρά μόνο η επαναλαμβανόμενη παραγωγή συγκεκριμένου έργου.

Από αυτή την οπτική η μηχανιστική αυτή εκπαίδευση συνεχίσει και στις μέρες μας την “πνευματοκτόνο” της δράση.

Στον τομέα των ηθικών θεμάτων και επιλογών μας ο άκρατος ωφελιμιστικός τρόπος στη ζωής και το ατομικό συμφέρον έχουν επικρατήσει ως άποψη .

Οι ηθικές αρχές ,ο σεβασμός, το καλό και η ανωτερότητα του δικαίου αγνοούνται και παραμερίζονται επιδεικτικά.

Η συνείδηση, η παιδικότητα και η αυθεντικότητα έχουν αλλοιωθεί έως και διαβρωθεί ολοσχερώς…

Έτσι και στις κοινωνικές μας σχέσεις, οι άνθρωποι δεν είναι κοινωνικά και ψυχικά προετοιμασμένοι να αναπτύξουν υγιείς κοινωνικές σχέσεις λόγω του εντατικού ρυθμού ζωής, των στείρων αντιλήψεων, της καχυποψίας, της διάχυτης επιφυλακτικότητας που πρέπει να δείχνουν άλλα κι άλλα να ισχύουν.

Αλλά και της προσαρμογής όλων των κοινωνικών μας σχέσεων σε άμεση σχέση και εξάρτηση με τις χρηματικές αμοιβές και επιδιώξεις μας, δηλαδή την πλήρη εμπορευματοποίηση των σχεσιακών μας οπτικών και προοπτικών.

Την συμπεριφορά βασιζόμενη στη υστεροβουλία σε μια γνωστή κι από όλους μας αποδεκτή σιωπή και υποκριτική τακτική.

Ο Έριχ Φρομ  μας αναφέρει ότι κάθε πράξη υποταγής είναι μια μορφή αλλοτρίωσης:

“Ο άνθρωπος γίνεται δούλος της εργασίας του.

 Ο εσωτερικός του κόσμος του ανθρώπου αλλοτριώνεται τόσο όσο πιο πολύ ο ίδιος υποτάσσεται στην παραγωγή, τους σκοπούς και τις αξίες της.

Βασικό χαρακτηριστικό αυτής της αποξένωσης του ανθρώπου από τον ίδιο του τον εαυτό είναι η απάθεια και η έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας ”!!!

Ο Φρομ αποδίδει το φαινόμενο στην ολοένα και πιο διαχωρισμένη λειτουργία του ίδιου ανθρώπου: άλλο σκέφτεται με την λογική και νοητική του ικανότητα και εντελώς άλλο με την συναισθηματική και συγκινησιακή του νόηση…

Υπάρχει έτσι χάος ανάμεσα στη σκέψη και το συναίσθημα,στο μυαλό και στην καρδιά,στην αλήθεια και στο πάθος.

Αυτή η αποξένωση του ανθρώπου δεν περιορίζεται μόνο στον εργασιακό του βίο, αλλά επεκτείνεται και σε όλα τα πεδία της ατομικής του ζωής και σε έναν κόσμο στον οποίο δεν βρίσκει κανένα νόημα και κανένα χαρακτηριστικό, που να το αναγνωρίζει σαν δικό του και να τον κάνει να ξεχωρίζει και να ορίζεται σαν ξεχωριστή προσωπικότητα.

Και αυτός ο διχασμός στον ίδιο τον άνθρωπο μονάχα καταστρεπτικός δύναται να είναι.

Μπορεί σε όλο αυτόν τον κυκεώνα αναρωτήσεων να υπάρχουν και απαντήσεις που έχουν να κάνουν με ισορροπίες και εμπειρίες και προσωπικές τακτικές που να έχουν σταθεί εν μέρει επιτυχημένες.

Άλλοι φτάνουν στο άλλο άκρο και για να εξυπηρετήσουν τους εγωιστικούς και πλεονασματικούς στόχους έχοντας ξεπουλήσει εντελώς και διαγράψει οριστικά κάθε σχέση με τον εαυτό τους.

Καθώς όμως ο άνθρωπος αποξενώνεται από τον ίδιο του τον εαυτό και δεν αισθάνεται πλέον δημιουργός των πράξεών του και αφεντικό του εαυτού του, αλλά τρέχει πίσω από ψεύτικες, εφήμερες, επιφανειακές και στρεβλές ανάγκες και καθορίζεται από την εμπορική ανταλλαξιμότητα στην όποια έχει υποβάλει τον εαυτό του, οι ψυχικές και όχι μόνο ασθένειες είναι κάτι αρκετά πιθανό.

Κι όμως αυτή η αποξένωση παρουσιάζεται στις μέρες μας και ως ένα βαθμό σαν να είναι ένα μέσο αυτοπροστασίας!

Και μας προστατεύει λένε από πολλά, εκτός από τον αληθινό και πραγματικό μας εαυτό, γιατί από αυτόν δεν μπορούμε να κρυβόμαστε για πάντα!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλο αυτό οδηγεί σε οδυνηρά αποτελέσματα και διαταράσσει ανεπανόρθωτα την αλληλουχία,την αρμονία, την φύση της ανθρώπινης εξέλιξης και την ψυχική μας ισορροπία.

Όλοι μας θέλουμε το καλύτερο για μας, την οικογένειά μας και τους δικούς μας ανθρώπους.

Ίσως περισσότερα ονειρευτήκαμε, λιγότερα κάναμε στην πράξη και ανθρώπινα τα λάθη και οι ατέλειες….

Όμως μην ξεχνάμε ότι η παιδική μας ηλικία, η αληθινή πατρίδα όλων μας και τα παιδικά μας όνειρα κάποτε θα πάρουν την εκδίκηση τους…

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής

Το πρόσφατο ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού (κορονοβαριους, covid-19 ) μας αναγκάζει να αναθεωρήσουμε κάποιες από τις προσωποπαγείς μαθημένες συμπεριφορές μας και αδιάσειστες σταθερές μας! 

Πάντα σε καταστάσεις αβεβαιότητας και όσο υφίστανται  διφορούμενες  πληροφορίες ή επικρατούν πρωτόγνωρες καταστάσεις οι άνθρωποι χάνουν την εμπιστοσύνη στον διπλανό τους και  ο καθένας συνηθίζει να κοιτάει μόνο την πάρτι του. Αυτή είναι μια πολυπαντημένη και αναμενόμενη συμπεριφορά που άλλη μια φορά καλούμαστε, αυτή τη φορά επιτακτικά, να τροποποιήσουμε. Ας το πάρουμε όλοι χαμπάρι! Η ασφάλεια η δική μας αλλά και της οικογένειας μας, των δικών μας ανθρώπων, με την εξασφάλιση για ένα σίγουρο αύριο  δεν περνούν, όσο τουλάχιστον επαιρόμασταν από τα χέρια μας!

Ναι μάλιστα πολύ καλά ακούσαμε!

Όλα αυτά για τα οποία χαλάσαμε τις καρδιές μας με κάποιους, αδικήσαμε φρικτά άλλους, φερθήκαμε σκληρά κι απάνθρωπα σε πρόσωπα που γνωρίζαμε ή μη…

Όλα ήταν τελικά δίχως αντίκρισμα! Τις στιγμές που χωρίς δισταγμό, χωρίς καμία αιδώ παραδώσαμε οικειοθελώς την ψυχή μας στον διάολο για χατίρι μιας κάποιας σιγουριάς και μιας οικογενειακής ευμάρειας επίπλαστης και έωλης όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα τόσο πολύ όσο ποτέ άλλοτε. Κι ότι αυτή η προσωπική μας παραχώρηση και εγωιστική μας καταχώρηση μας “ανταμείβει” με το ίδιο νόμισμα, αυτό ακριβώς που αξίζαμε…

Με μια αόρατη σιγουριά και μια χάρτινη ασφάλεια!!!

Αυτές τις στιγμές που λόγω της έκτακτης κατάστασης του κορονοϊού, covid-19 είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας δεν μπορούμε να μοιραστούμε την ενοχή μας με άλλους ενδυόμενοι την αθωότητα του αγώνα της καθημερινότητας κι ούτε μπορούμε να την βάλουμε στο αλεστικό χωνευτήρι του “έτσι κάνει κι άλλος κόσμος”. Με την δυστοπική αυτή συνθήκη έχουμε όλοι μας τον χρόνο να σκεφτούμε το μάταιο της εγωκεντρικής μας συμπεριφοράς και την ευκαιρία να τροποποιήσουμε τις βεβαιότητες στρέφοντας την σκέψη μας προς τα μέσα μας! Εκεί θα βρούμε πολλά!!! Κι όχι οπωσδήποτε θετικά!!!

Υπάρχει όμως κι άλλη μια εύκολη κι εν πολλοίς άκριτη κατηγορία που στρέφουμε εναντίον όλων αυτών που έχουν νοσήσει, όπως βέβαια θα μπορούσε να συμβεί στον καθέναν μας. Ένας άλλος ιός το ίδιο πιθανά επικίνδυνος είναι αυτός του εύκολου στιγματισμού σε όσους νοσούν. Με δεδομένη την επιρρεπή συμπεριφορά μας σε αυτόν αλλά και τον επιπολασμό του την κοινωνία είμαστε ικανοί να καταστρέψουμε ανθρώπινες ζωές που απλά έτυχε να έχουν μια περιστασιακή ίωση.

Ας αποτελέσει αυτή η κρίσιμη κατάσταση αφορμή για αναστοχασμούς του τύπου “όλοι έχουμε ανάγκη όλους” κι ότι η ιδιωτεία δεν φέρνει την ευτυχία!!! (από εκεί οι Αγγλοσάξωνες επινόησαν το idiot=χαζός).

Σημασία έχει ο καθένας μας να αποκτήσει αυτήν την ατομική ευθύνη και ότι η δική μας συνειδητοποιημένη στάση επηρεάζει όλους τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας!

Όχι ότι τούτο αν το σκεφτεί κανείς καλά δεν συμβαίνει καθημερινά στο μικρό Παγκόσμιο χωριό μας!
Μπορούμε να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία προσεγγίζοντας τον διπλανό μας και συναισθανόμενοι ότι: “Μοναχός σου ούτε στον παράδεισο “, όπως σημειώνει ο θυμόσοφος λαός μας!!!

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής

Πολλές φορές παρουσιάζονται στο σώμα μας κάποια συμπτώματα τα οποία κατά κοινή ομολογία αλλά και κατόπιν εξέτασης από τον ειδικό γιατρό, τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως αιτιολογία σύμφωνα με την επίσημη ιατρική και η εμφάνισή τους δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί,να αιτιολογηθεί  παρόλες τις ενδεδειγμένες για την κάθε περίπτωση εξετάσεις.

 Είναι φυσικό κάτι τέτοιο να μας ανησυχεί και να μας προβληματίζει για την φύση αυτών των συμπτωμάτων και την απροσδιόριστη αιτία τους. 

Ας έχουμε όμως υπόψιν μας ότι από την αρχαιότητα ακόμη ήταν γνωστή η αλληλένδετη λειτουργία της ψυχής και του σώματος!

Ο Πλάτων μας εξηγεί πως “το σώμα είναι ο ναός της ψυχής” και πως “η ψυχή είναι αυτή που δίνει ζωή στο σώμα” αναφέροντας πως η ψυχή του ανθρώπου συνιστά την κινητήρια δύναμη, η οποία εμψυχώνει, δίνει ζωή στο υλικό και αισθητό σώμα, είναι η ζωή του ορατού σώματος. Σήμερα η επιστήμη τείνει προς την βεβαιότητα πως ψυχή και σώμα αλληλοεπηρεάζονται και πως συνδέονται άρρηκτα αποτελώντας μια ολότητα.

Έτσι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το σώμα μας είναι άμεσα συνδεδεμένο και εξαρτώμενο από την ψυχή δηλαδή με τις σκέψεις, τα συναισθήματα μας, τις αγωνίες και τα άγχη μας. Την λέξη ψυχοσωματικά όλοι μας την έχουμε ακούσει και φυσικά αναφέρεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου ένα σύμπτωμα ή μια πάθηση με την βιολογική της μορφή έχει τις αιτίες της σε δυσκολίες της ψυχής και είναι έκφραση καταπιεσμένων θέλω, σκέψεων και συναισθημάτων.

Και δεν είναι λιγότερο αληθινές οι παθήσεις αυτές από τις άλλες! 

‘Όταν ένας άνθρωπος δεν βρίσκει την δύναμη να εκφραστεί και να επικοινωνήσει τα                        καταπιεσμένα, συσσωρευμένα συναισθήματά του, όλα αυτά που τον απασχολούν και δεν τα βγάζει προς τα έξω, κάποια πράγματα που τον δυσκολεύουν και τον ταλαιπωρούν στην διαχείρισή τους σωματοποιούνται και εκδηλώνονται, φανερώνονται με την μόρφη κάποιας ασθένειας ή κάποιου συμπτώματος στο σώμα μας.

 Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε ευθαρσώς να διατυπώσουμε την άποψη ότι το σώμα μας έχει την αντιληπτική εκείνη ικανότητα “να μιλάει “ και “να θυμάται” και όπου εκείνο κρίνει αναγκαίο να μεταφέρει το μήνυμα της ψυχής. 

Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχει επιτακτική ανάγκη να λυθούν κάποια θέματα ενός ανθρώπου τα οποία δυσκολεύουν αφάνταστα την ομαλή πορεία και εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού του..

Κι αυτό το κάνει γνωστό μέσω των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων και ασθενειών. 

Εκεί δηλαδή, όπου το άτομο δεν βρίσκει την δύναμη να εκφράσει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για την ομαλή ύπαρξή του, είτε λόγω κάποιων συνθηκών κοινωνικών, είτε λόγω του κλειστού χαρακτήρα του, είτε επειδή νιώθει ενοχικά και σκέφτεται στερεοτυπικά για κάτι, το σώμα επιλέγει τον δρόμο της ασθένειας για να το κάνει.(Να μιλήσει αντ΄ αυτού) 

Καλό θα ήταν λοιπόν να τολμάμε να ακούμε το σώμα μας που μας μιλά και μας λέει αυτά που δεν τολμάμε να πούμε εμείς στον εαυτό μας!

Το σώμα πάντα θα μιλά και θα μας υπενθυμίζει με τον τρόπο του για το τι έχουμε πραγματικά ανάγκη. 

Σε όλη αυτή την δυνητικά παθολογική κατάσταση είναι εξίσου σημαντικό η ελευθερία έκφρασης των συναισθημάτων που μας πνίγουν να μην παρακωλύεται, να μην ποινικοποιείται και δεν είναι άλλωστε τυχαίο αυτό που αναφέρουν όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με την ψυχική υγεία: “Ότι η ελευθερία είναι θεραπευτική”.

Εννοώντας αυτό που οι γιαγιάδες μας έλεγαν προσπαθώντας να μας ενθαρρύνουν και να μας νουθετήσουν πως είναι καλύτερο να βγάζουμε έξω αυτό που μας απασχολεί για να ξαλαφρώσουμε! 

Στις ψυχοσωματικές ασθένειες το σώμα αναλαμβάνει σαν μεσολαβητής και σαν εργαλείο ανίχνευσης και επίλυσης των ενδογενών μας συγκρούσεων, καθηλώσεων και δυσκολιών καθώς θεωρούμε ότι πρέπει να υπάρχει ταύτιση, συμπόρευση και ισορροπία μεταξύ των ψυχικών και των σωματικών εκδηλώσεων στον άνθρωπο.

Ειναι η λεγόμενη και πολυπόθητη ομοιόσταση! 

      ΄Ετσι το σώμα πολύ  συχνά αποτελεί τον καθρέφτη της ψυχής μας αλλά και της ψυχολογικής μας κατάστασης, η οποία όντας εγκλωβισμένη  μπορεί να εκφραστεί μέσω του σώματος μας                                                               (άλλωστε η γλώσσα του σώματός πολλές φορές προδίδει αυτό που νιώθουμε). 

Ψυχή και σώμα αποτελούν μια ολότητα που είναι επιθυμητό να βρίσκονται σε αρμονία έτσι ώστε ο άνθρωπος να νιώθει ισορροπημένος και υγιής και που αμφίπλευρα αλληλοεπηρεάζονται και αλληλεπιδρούν.

Η ολιστική και ψυχοσωματική θεραπεία είναι ότι πιο ενδεικνυόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις και τα τελευταια χρόνια έχει αποκτήσει τη θέση που της αρμόζει στις επιστημονικές θεωρήσεις. Επιθυμητό είναι, είτε με την βοήθεια ενός ειδικού, είτε μέσω των κοντινών μας προσώπων και των καλών μας φίλων να εκφράζουμε τις ενδόμυχες σκέψεις μας, κάποια θέματα που μας απασχολούν φορτικά και επίμονα κι έτσι να μπορούμε μέσω του μοιράσματος να ελαφρυνθούμε απο το βαρύ τους φορτίο που έχει εγκατασταθεί μέσα μας και που το κουβαλάμε υποφέροντας σε κάθε μας κοινωνική σχέση και συνύπαρξη, πριν βέβαια αυτό ξεχειλίσει και εκραγεί γιατί τότε οι συνέπειες θα είναι ανυπολόγιστα πιο δύσκολες και πιθανότατα μη αναστρέψιμες. 

Μπορούμε να φροντίσουμε και να τακτοποιούμε, όσο αυτό είναι δυνατό, τις σκέψεις,να καταπιανόμαστε με τις δυσεπίλυτες συγκρούσεις και τα αμφιλεγόμενα συναισθήματα μέσα μας, ώστε να μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά για να δρούμε πιο λειτουργικά στις καθημερινές μας προκλήσεις με τις οποίες φυσικά ερχόμαστε αντιμέτωποι και σε συνεχή σύγκρουση. 

Οι Ειδικοί Ψυχικής Υγείας με τους κατάλληλους χειρισμούς μπορούν να θεραπεύσουν μέσα από την πεποίθηση ότι ανακουφίζοντας το ψυχικό τραύμα, το οποίο υπάρχει ανεκδήλωτο και μπλοκάρει πολλές από τις σημαντικότερες  μας λειτουργίες.

Θα ακολουθήσει και το σώμα στη βάση  της ολότητας και της ισορροπίας μεταξύ ψυχής και σώματος. 

Εμείς από την μεριά μας δίχως να μείνουμε άπρακτοι δυνάμεθα να έχουμε μια εξαιρετική ως προς την σύλληψη και τρομερά ευεργετική ως προς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα πρακτική και ιδέα…Αυτή της συναισθηματικής αποτοξίνωσης!                                                  

Αυτό σημαίνει με δική μας πρωτοβουλία να προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε το μυαλό και την ψυχή μας από αρνητικές και επιβλαβείς σκέψεις, φόβους, ψεύτικες πεποιθήσεις που οδηγούν τον καθέναν μας σε χαμηλή αυτοπεποίθηση, μειωμένες προσδοκίες και ένα διαρκές αίσθημα κατωτερότητας, το οποίο πολλές φορές πέρα από ψέμα είναι δημιούργημα άλλων ανθρώπων, οι οποίοι μας ξέρουν κι  έχουν επισημάνει αυτή μας την αδυναμία…

Με το να καθαρίσουμε την ψυχή μας και να ακούμε απρόσκοπτα  τα κελεύσματα της, αποκτούμε το πλεονέκτημα να βελτιώσουμε απεριόριστα τη ζωή μας και να φέρουμε την δημιουργική αρμονία ανάμεσα στην ψυχή και το σώμα μας. 

Οι ιδεοληψίες, η καθήλωση στις αρνητικές κριτικές που δηλητηριάζουν την ψυχή μας και παραλύουν το μυαλό μας μέσα από τις τοξικές σκέψεις και σχέσεις που επωάζονται μέσα μας και αργά ή γρήγορα αλλα σίγουρα σταθερά θα προσβάλουν το σώμα μας κι αυτό θα μας χτυπήσει το καμπανάκι του κινδύνου μέσω κάποιου συμπτώματος.

Αντίδοτο σε αυτό το βάλτωμα είναι οι θετικοί  και δημιουργικά ανήσυχοι άνθρωποι που πάντοτε διατυπώνουν εναλλακτικές και που θα μας παρασύρουν σε μια πιο ουσιαστική και αισιόδοξη πορεία. 

Πολύ φοβάμαι ότι οι προκλήσεις, τα άγχη, οι θλίψεις, το στρες και τα μηνύματα του σώματος που μας ειδοποιούν για κάποιες συναισθηματικές μας εκκρεμότητες θα συνεχίσουν να πληθαίνουν στην εποχή μας. 

Είναι λοιπόν μια υποχρέωση που έχουμε στον εαυτό μας να φροντίσουμε έτσι ώστε κάθε δυσκολία και δυσχέρεια να μην φτάνει στο μη παραπέρα.

 Η εξωτερίκευση των συναισθημάτων μας, αυτό που σοφά προσδιορίζει ο λαός μας σαν “έξω καρδιά” είναι ένα πανίσχυρο ανοσοποιητικό και πρακτικά επιθυμητό μοντέλο δράσης και αποτελεί την ουσιαστικότερη μέριμνα ως προς την ευημερία του εαυτού μας.

.Σε κάποιους ανθρώπους μπορεί να είναι γνώρισμα του χαρακτήρα τους να είναι πιο κλειστοί και κάποιοι άλλοι πιο εξωστρεφείς.

Σε κάθε προσωπικό γνώρισμα μπορούν να προσαρμοστούν ανάλογες πρακτικές ή  και ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις. 

Όμως,επειδή δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν με τα μόνιμα ιδιαίτερά τους γνωρίσματα, θέλω εδώ να τονίσω πως είναι δουλειά και υποχρέωση των γονιών αλλά και των δασκάλων , να μας μάθουν απ΄ όταν είμαστε παιδιά να έχουμε την δύναμη και το σθένος να αντιδρούμε και να εξωτερικεύουμε τα αρνητικά φορτισμένα βιώματα και σκέψεις μας γιατί μονάχα αν τα φέρουμε στο φως όλα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν.

Μέσα στο αποστειρωμένο, είτε από θετικά και υπερπροστατευτικά αλλά κυρίως μέσα από αρνητικά περιβάλλοντα και με την καθηλωτική συνήθεια της ποινικοποίησης στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων πάντα με την επαπειλούμενη ντροπή ως προς την έκφρασή τους, αυτοκαταστρεφόμαστε…  

Μέσα από τέτοιες ευνουχιστικού τύπου συμπεριφορές που παρακινούνται συνήθως από άτομα του κοντινού μας περιβάλλοντος δημιουργούνται ενήλικες δυστυχισμένοι, ανέκφραστοι και ανίκανοι να δώσουν και να πάρουν αγάπη!!! 

Μάνθος Μυριούνης
Ψυχολόγος-Ομαδικός ψυχοθεραπευτής-Οικογενειακός θεραπευτής