Ο Μιχάλης και η Εύα γνωρίστηκαν τυπικά όπως γίνεται πλέον στο Face book. Ο Μιχάλης ως παραδειγματικός γαμπρός του messenger έστειλε εκείνη τη σπάνια ατάκα… γεια τι κάνεις; Και κάπως έτσι άρχισε να πλέκεται το ειδύλλιο. Κάποια στιγμή βρεθήκανε κάποια άλλη αποφασίσανε πως θέλουν να είναι μαζί και για να μην τα πολυλέω μια χαρά όλα…

Η Εύα μου τηλεφωνούσε από τη δουλειά από το γυμναστήριο, από την στάση του λεωφορείου, από το σούπερ μαρκετ για να μου επαναλαμβάνει ξανά και ξανά πόσο τυχερή ένιωθε, πόσο τον θέλει πόσο πόσο…. Μέχρι που μια μέρα ζήτησα να μην μείνουμε στα τηλέφωνα και να βρεθούμε επιτέλους μιας και την είχα χάσει για πάνω από μήνα… δεν την έβλεπα ούτε σε post αυτή που πήγαινε να φτιάξει τα τακούνια και ανέβαζε selfie με commend νιώθει υπέροχα στην τοποθεσία τσαγκάρης….

Μέχρι που μια μέρα ζήτησα να μην μείνουμε στα τηλέφωνα και να βρεθούμε επιτέλους μιας και την είχα χάσει για πάνω από μήνα… δεν την έβλεπα ούτε σε post αυτή που πήγαινε να φτιάξει τα τακούνια και ανέβαζε selfie με commend νιώθει υπέροχα στην τοποθεσία τσαγκάρης…. Για να είμαι ειλικρινής κάτι δεν μου φαινόταν νορμάλ αλλά δεν μιλούσα… απλά περίμενα. Μόλις είπα στην Εύα να πάμε για ένα ποτό, άρχισε να μου τα μασά… να είμαι πνιγμένη, να ο Μιχάλης θέλει να έρχεται κάθε βράδυ σπίτι… να… να.. τι τρέχει ρε συ φιλενάδα της λέω μήπως ο Μιχαλάκης απαγορεύει εξόδους νυχτερινές χωρίς την φυσική του παρουσία; Ε… η απάντηση! Ωραία λοιπόν να πάμε για ένα καφέ… δεύτερο ε… κλείσε Εύα έρχομαι από το γραφείο παρήγγειλε καφέ και σε μια ώρα κανόνισε να μην έχεις κάτι.. Και ξεκίνησα. Και έφτασα… και είδα… που να μην έβλεπα δηλαδή και να μην πήγαινα…

Η Εύα για να καταλαβαινόμαστε, δικηγόρος 35αρα κουκλάρα με τα κολλητά της με τα ανοιχτά της με τα όλα της μιας και η γυναίκα ήταν όμορφη.. Και λέω ήταν γιατί αυτό που αντίκρισα δεν ήταν… Πρώτη σκέψη ότι κάτι της συμβαίνει είναι άρρωστη… δεύτερη δεν υπήρξε την ρωτάω γιατί είναι άβαφη, με μια μπλούζα σίγουρα της μαμάς της και τα μαλλιά κότσο…. Ε.. βαρέθηκα όλη αυτή τη ψεύτικη ομορφιά μου λέει…εσύ που χωρίς κόκκινο κραγιόν δεν πήγαινες ούτε τουαλέτα…Λέγε αμέσως μη γυρίσει το μάτι μου… Ε.. να του Μιχάλη δεν του αρέσει και τόσο το έντονο μακιγιάζ κι εγώ συμφωνώ μαζί του.. για να είμαι ειλικρινής το βαρέθηκα αυτό το στυλάκι… Μάλιστα.. για να είσαι Εύα μου ειλικρινής δεν το βαρέθηκες… Ζηλεύει; Ρωτάω. Όχι απαντάει ( το άλλο με τον Τοτό το ξέραμε)… Ωραία όταν εμφανιστεί η άλλη Εύα τότε τηλεφώνησε μου να βρεθούμε.

Να πω την αλήθεια έκανε φιλότιμες προσπάθειες να με πείσει ότι ζει την απόλυτη ευτυχία και πως σκέφτεται πως έχει βρει εκείνο το λιμανάκι που θα αράξει. Τώρα τι να έλεγα πως το λιμάνι όταν έχει στοιχεία ζηλόφθονα πολύ πιθανό να το χτυπήσουν τυφώνες; Δε μίλησα.. Σ αυτές τις περιπτώσεις κάθεσαι και περιμένεις διότι όπως και στην σύλληψη ότι πεις θα είναι εναντίον σου… Μέρες 20 πέρασαν από την συνάντησή μας όταν χτύπησε το κουδούνι και αντίκρυσα την Εύα με κάτι μούτρα που θύμιζαν Επιτάφιο και μάλιστα στο τέλος της ολονυκτίας… Δεν αντέχω, ψάχνει παντού τηλέφωνα ντουλάπες ακόμη και την τσάντα μου θέλει οπωσδήποτε ν α βρει στοιχεία ότι υπάρχει κάποιος άλλος στη ζωή μου.. βλέπεις ούτε μάσκαρα φοράω για να μην του κινώ υποψίες ότι κουνάω την ουρά μου όπως λέει… αλλά ο άνθρωπος δεν στέκει καλά… Μάλιστα! Ο τυφώνας έκανε την εμφάνιση του… Και τώρα τι θες; Ρώτησα… Σε μια βδομάδα η απάντηση ήρθε.. και η ιστορία έλαβε τέλος, η φίλη μου εμφανίστηκε με γόβα, βαμμένη στη τρίχα με ένα φόρεμα κόλαση και μου δήλωσε πως η ιστορία έλαβε τέλος… Όλα καλά… μόνο που ο Μιχαλάκης οδυρόταν με υποσχέσεις του τύπου θα αλλάξει και τέτοια….

Φυσικά όταν μιλάμε για ζήλεια υποσχέσεις αυτού του τύπου, πέφτουν στο κενό και χάνονται… αρρώστια η ζήλεια και δυστυχώς φάρμακο που να την γιατρεύει δεν υπάρχει…
Μετά λοιπόν από αρκετές προσπάθειες η φίλη μου πείστηκε πως ο καλός της άλλαξε και δεν θα έχει πια καμία υποτροπή.. Ακολούθησε συνάντηση, ξέρετε αυτή με το δείπνο επαναπροσέγγισης με τα πόσο μου έλειψες και τα τώρα όλα θα είναι αλλιώς…
Την ώρα όμως που όπως μου τα διηγόταν η Εύα, ήταν μέσα στα χαμόγελα και τις γλύκες και έτοιμοι να περάσουν στο επιδόρπιο η φίλη μου θέλησε να πάει στο μπάνιο… Άφησε το κινητό της σε εμφανές σημείο του τραπεζιού σηκώθηκε έσιαξε τη φούστα και απομακρύνθηκε… προτίμησε όμως να κρυφτεί πίσω από μια κολώνα και να περιμένει… ο καλός της αφού έριξε μια ματιά στο κινητό, δεύτερη τριγύρω το βούτηξε και άρχισε να το ξεψαχνίζει..
Η Εύα μόλις το είδε, πήγε από πίσω του, του άρπαξε το κινητό και τον βοήθησε να φάει το επιδόρπιο που μόλις είχαν σερβίρει… στο κεφάλι….
Πήρε τη τσάντα της και με ένα λοξό χαμόγελο άφησε τον Μιχάλη μια για πάντα με το σιρόπι σοκολάτας στο κεφαλάκι του…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Η Ειρήνη και ο Τάσος γνωρίστηκαν σε ένα καφέ …να σημειωθεί ότι για την Ειρήνη ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε εκεί και το συγκεκριμένο είδος μαγαζιού δεν ήταν και από τα αγαπημένα της… απλά επέμενα εγώ να πάμε μια που είχα ακούσει τα καλύτερα…

Τώρα τι δουλειά είχαμε εμείς με κουλτουριάρικα στέκια που οι θαμώνες ήταν οι περισσότεροι για να μην πω όλοι μέχρι και τα γκαρσόνια… άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών που λέγανε και στο χωριό μου δεν ξέρω… Ξέρω όμως πως μισή ώρα αργότερα η Ειρήνη είχε μείνει με ανοιχτό το στόμα να κοιτάει σαν χάνος τον Τάσο που καθόταν στο μπαρ και απολάμβανε νωχελικά το καφέ του…

Η ιστορία γνωστή σε όλους… αυτός πλησίασε και λίγο αργότερα προφασίστηκα επείγουσα εργασία για να τους αφήσω μόνους… Όπως σε όλες τις υγιείς σχέσεις μεταξύ γυναικών, πήγα σπίτι και περίμενα τηλεφώνημά της για να μου πει εντυπώσεις κτλ.
Αδικα… Μετά δέκα μέρες η φιλενάδα μου εμφανίστηκε αφού είχαν προηγηθεί τηλέφωνα και μηνύματα από μένα του τύπου…ζεις;
Μια άλλη Ειρήνη… εμφανίστηκε μπροστά μου και εγώ έκανα τον σταυρό μου πιο πολλές φορές από την τελευταία φορά που πήγα στην Ανάσταση…
Η αγαπημένη μου φίλη για να σας τοποθετήσω στην ιστορία, έχει κατάστημα ενδυμάτων, με ένα μικρό αλλά πολύ πετυχημένο μαγαζάκι, έβγαλε με μεγάλη δυσκολία το Λύκειο και μετά ασχολήθηκε με αυτό που της άρεσε να κάνει.. η σχέση της με τέχνη ανύπαρκτη, με διάβασμα ούτε λίγο και με όλα αυτά τα συναφή του τύπου φιλοσοφικές αναζητήσεις υπαρξιακά άγχη κτλ.. Το μόνο άγχος που είχε ήταν αν θα βρει τα παπούτσια που της άρεσαν στο νούμερό της… Το ντύσιμό της δε θύμιζε τηλεπαρουσιάστρια σε πρωινοβραδινή εκπομπή… Και τώρα η Ειρήνη μπροστά μου με ντυσιματάκι που θύμιζε Μάταλα τις εποχές που άνθιζε το χίπικο look… Τι να πω πρώτα…
Ο Τάσος ζωγράφος όχι και πολύ πετυχημένος αλλά με άποψη για κάθε μορφή τέχνης, είχε πάρει το μυαλό της…
Τι έπαθες παιδί μου και παριστάνεις την θεία μου την χίπισσα;
Τίποτε, μου λέει απλά αποφάσισα να αλλάξω λίγο την γκαρνταρόμπα μου και να ντυθώ πιο σοφιστικέ… Ο Τάσος το βρίσκει τέλειο αυτό το look, τα καλύτερα μου είπε…
Α… Μάλιστα ο Τάσος…
Και για λέγε…
Τι να πω.
Αυτά που άκουσα δεν περιγράφονται με λόγια, τηλεοπτικό έπρεπε να γυρίσουμε για να αποτυπωθούν με το ύφος που τους αξίζει…
Η φίλη μου μεταλλάχτηκε σε μόλις λίγες μέρες…άρχισε να τρέχει με τον καλό της σε γκαλερί, σε εκθέσεις, σε διαλέξεις του τύπου αυτοβελτίωση και τέτοια.. έκοψε τα ποτά σε μπαράκια της περιοχής στα οποία χόρευε επάνω στα τραπέζια… και τώρα ήθελε να με πείσει πως βρήκε επιτέλους το αληθινό νόημα της ζωής και άλλες τέτοιες ακαταλαβίστικες ανοησίες.
Τα πράγματα ήταν πολύ πιο σοβαρά απ΄ ότι νόμιζα και το διαπίστωσα όταν της είπα πως έρχεται την άλλη βδομάδα σε μεγάλη πίστα ο αγαπημένος της λαϊκός τραγουδιστής και αυτή με κοίταξε λες και είχα βγάλει ουρά…
Σιγά μη τρέχω πια σε όλες αυτές τις αηδίες…
Ρε.. σύνερθε της λέω ε… πόσο να αντέξω κι εγώ…δεν παλευόταν αυτά που άκουγα… Κοίτα, της λέω, να επιστρέψεις στην Ειρήνη που ήξερα και όχι σε αυτή που μεταμφιέστηκες ώστε να αρέσεις στον αγαπημένο σου…
Οι σχέσεις που ο ένας γίνεται χαμαιλέοντας για να κερδίσει τον άλλον δεν οδηγούν σε αίσιο τέλος…

Ανένδοτη αυτή… τώρα βρήκα μου λέει τον πραγματικό εαυτό μου… Στην ουσία μόλις τον είχε χάσει βέβαια…
Λίγους μόλις μήνες μετά και εφόσον η αγαπημένη μου φίλη είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, εφόσον ο Τάσος δεν είχε αφήσει όρθια κάθε καλλιτεχνική εκδήλωση και στέκι και την τραβολογούσε ώστε να μυηθεί κι αυτή στο νέο κόσμο που ανοιγόταν μπροστά της, χτύπησε το τηλέφωνο…
Ντύσου μου λέει.. Έκλεισα τραπέζι και μάλιστα πίστα…
Ρε Ειρήνη… τι έγινε;
Μη ρωτάς και ντύσου σε μια ώρα έρχομαι να σε πάρω. Για να μην μακρολογώ και κουράζω, η επιστροφή της Ειρήνης μετά Βαΐων και κλάδων μπροστά μου…
Και μετά από ένα ξέφρενο ξενύχτι, την άλλη μέρα μου είπε με λίγα λόγια πως ναι είχα δίκιο, όλα τα έκανε για να ευχαριστήσει τον καλό της και επιτέλους να βρει κι αυτή ένα ταίρι…
ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑΣ…. το Ειρηνάκι ντύθηκε στα χρώματα του Τάσου προσαρμόστηκε στο δικό του περιβάλλον φόρεσε τις δικές του σκέψεις, τις δικές του συνήθειες και άφησε πίσω όλα όσα της θύμιζαν τον παλιό αυθεντικό εαυτό της….αν μπορούσε να αντιγράψει ακόμη και την ανάσα του νομίζω ήταν ικανή να το κάνει… πιστό αντίγραφο του πήγε να γίνει ώστε να κρατηθεί η σχέση.. Μα πόσο συχνά το βλέπουμε όλο αυτό το σκηνικό!!
Σχέσεις που ο ένας παριστάνει τον χαμαιλέοντα υποστηρίζοντας πως όλα είναι εντάξει…ένα εντάξει ψεύτικο που περιέχει μόνο τις επιθυμίες, τα θέλω τα πρέπει του ενός και ο άλλος απλά ακολουθεί κούφιος και γεμάτος ανασφάλειες, χωρίς να έχει βρει ποτέ τον εαυτό του και να τον αγαπήσει…
Τώρα να σας πω στην περίπτωση της φίλης μου ήμουν σίγουρη για την επιστροφή της μια που την ήξερα πόσο επιπόλαιη και απελπισμένη ήταν με όλα αυτά τα άγχη που πιάνουν όλες τις γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια κτλ και η τράπουλα δεν τους ανοίγει φύλλο για να προχωρήσουν…
Ε και; είναι λύση να αλλάζουμε εμείς για να κερδίσουμε κάποιον; Κι αν ναι για πόσο μπορεί κάποιος να αντέξει το όλο σκηνικό, γιατί για κανονικό σκηνικό μιλάμε και ρόλους… Δεν γίνεται… Κι όταν γίνεται είναι φοβερά λυπηρό…για να μην πω τραγικό…κι αυτό που με ανησυχεί πιο πολύ είναι πως ναι κάποιοι άνθρωποι ζουν με χρώματα άλλων με ιδέες κοπιαρισμένες και όλο αυτό γιατί; Ίσως πιστεύουν πως έτσι θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Όλοι μας έχουμε ακούσει το γνωστό «ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος».  Άλλωστε ποιος έχει τα κότσια να τον ενημερώσει για τις ατασθαλίες του/της αγαπημένης του, μικρές ή μεγάλες και να χαλάσει όπως λένε σπίτια, σχέση και τρέχα γύρευε…
«Σιγά μη βρω εγώ μπελά» η πιο γνωστή δικαιολογία, ή που να μπλέκεις τώρα και να πάρεις το κρίμα στο λαιμό σου, αυτοί μπορεί να τα ξαναβρούν και να γίνω εγώ η κακιά…
 Πριν λίγο καιρό κι ενώ τριγύριζα σε γνωστό εμπορικό κέντρο είπα  να ξαποστάσω για ένα καφέ στα γρήγορα μια που οι φτέρνες μου είχαν βγάλει φουσκάλες από τα σούρτα φέρτα στα μαγαζιά.. Τι έψαχνα; Η κολλητή μου ήθελε οπωσδήποτε να αποκτήσει τσάντα κι εγώ έπρεπε να δείξω κατανόηση στο ότι δεν της άρεσαν οι περίπου 124 που είχαμε δει. Ενώ λοιπόν αναλύαμε το φλέγον ζήτημα που την απασχολούσε γυρίζει το βλέμμα της και μου λέει με μάτια ορθάνοιχτα… ρε συ, ο Βασίλης δεν είναι εκείνος;;; Πού; απαντώ και ψάχνω στο πλήθος.. Ο Βασίλης της Αντωνίας, δεξιά βρε ηλίθια, μου λέει, με τη ψηλή με το κίτρινο δες…

Κι ενώ το βλέμμα έψαχνε ξαφνικά…τον εντοπίζω… Το θέαμα;; Ο Βασίλης ναι, με ψηλή ναι, μαυρομάλλα με πλούσιο στήθος και καμπύλες που θα ζήλευε και 20χρονη. Ο Βασίλης που παντρεύτηκε όμως την κολλητή μας εδώ και 18 συναπτά έτη και που τους είχαμε ως πρότυπο ζευγαριού, οικογενειακής ευτυχίας και δεν συμμαζεύεται… Μαρία, την φίλησε ή είδα λάθος;; Όχι μου λέει καλά βλέπεις… Μαρία, της χαϊδεύει τα μαλλιά, της κρατάει το χέρι.. Μαρία, νερό…..
Σοκ!! η πρώτη αντίδραση, αποδοχή η δεύτερη, απορία η τρίτη και καλύτερη.. Τώρα;;; η ερώτηση φωτιά…
Πάρτην τηλέφωνο αμέσως,  μου λέει.. τι λες;; απαντώ κάτσε να το δούμε το θέμα. Βρε τι να δούμε, εδώ είδαμε και παραείδαμε το θέαμα, ο άνθρωπος είναι φουλ ερωτευμένος και της πουλάει φούμαρα της δικιάς μας… Σε μια στιγμή πήρα το κινητό στα χέρια, για να πω την μαύρη αλήθεια, την επόμενη σκέφτηκα να τρέξω και να του πω φτου σου βρε σα δε ντρέπεσαι.. σκέφτηκα όμως πως εδώ χρειάζεται ψυχραιμία και λογική.
Την επόμενη μέρα πίναμε στο μπαλκόνι της Αντωνίας καφέ.. είχε και κρουασάν με γεύση φράουλα γιατί η Αντωνία δεν σας το κρύβω στη κουζίνα ξεπερνάει και τον Λουκάκο… τώρα δεν ξέρω τι κάνει στη κρεβατοκάμαρα και φτάσαμε να καταπίνουμε κρουασάν και να σκεφτόμαστε αν πρέπει να το ανοίξουμε το ρημαδιασμένο το στοματάκι μας… Αρχίσαμε τη συζήτηση χαλαρά.. προχωρήσαμε με ερωτήσεις του τύπου: τι κάνει ο Βασίλης και τέτοια, καταλήξαμε στο να ρωτάμε αν η σχέση τους έχει κάποιο πρόβλημα και τα συναφή.. Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις που θέσαμε στο τραπέζι του τύπου: βλέπεις κάποια αλλαγή συμπεριφοράς; μας άφησαν με ανοιχτό το στόμα, διότι γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό μας εκμυστηρεύτηκε ότι ναι, τώρα τελευταία έχει γίνει άλλος άνθρωπος, πιο ρομαντικός, πιο ομιλητικός, κάνει δωράκια και εκπλήξεις, μέχρι και στυλ αποφάσισε να αλλάξει βρε κορίτσια για να μου αρέσει περισσότερο μας απάντησε η Αντωνία, απλά τον πιέζουν με τη δουλειά και λείπει ακόμη πιο πολύ… ΑΧΧΧΧΧ!!!! Τι να της πούμε τώρα;;;; Βαθιά ανάσα, μισό κρουασάν και σκέψη… Μπράβο, μπράβο ψέλλισα.. ωραία είπε και η άλλη, βλέμματα γεμάτα νόημα μεταξύ μας… τώρα;; Βρε Αντωνία μου καλά όλα αυτά, αλλά εσύ μας έλεγες πως διαμαρτύρεται εντόνως για τα 22 κιλά που πήρες, πως σου ρίχνει μπηχτές για τη ρίζα που έφτασε μέχρι το στήθος, για το ότι πιο πολύ ώρα είσαι στη κουζίνα κι όχι στη κρεβατοκάμαρα… τι έγινε;; Α.. κορίτσια τέλεια όλα επάνω μου τα βρίσκει τώρα τέλεια… και τι όμορφη που είσαι μωρό μου, μου λέει και μπράβο σου που πήρες μόνο τόσα λίγα κιλά και τι χρυσοχέρα και τέτοια… σας λέω διανύουμε την χρυσή εποχή του μήνα του μέλιτος… ζω ένα όνειρο..
Αχχχ, αυτά έλεγε ο Χατζηγιάννης λέω στην κολλητή μας μόλις η Αντωνία πήγε να φέρει κάτι τυροπιτάκια ( για να πω την αλήθεια μόνο αυτή μπορεί να τα κάνει τόοοοσο νόστιμα)… Τι εννοείς;; με ρωτάει ανυπόμονα… λέγε τι κάνουμε;; Τι να της πεις μωρέ δεν άκουσες;; Χατζηγιάννης.. όνειρο ζω και μη με ξυπνάτε τώρα, μη δεν είμαι εδώ, μη είναι αλλού σ άλλη τροχιά σ άλλη γη σ άλλη χώρα…η Αντωνίτσα μας…
Τελικά όμως εκείνο το τηλεφωνηματάκι που λέγαμε.. το κάναμε!! Την επόμενη μέρα πήραμε τον προκομμένο και του είπαμε τα καθέκαστα όπως επίσης μεριμνήσαμε να του τονίσουμε σε λιγάκι, έντονο ύφος πως αν δεν επανέλθει εμείς θα πράξουμε το σωστό…
Καφές στην Αντωνία Νο 2 μετά από μια βδομάδα… Μετά από δύο ζαμπονοκασερόπιτες που έφαγε άρχισε να μας παραπονιέται πως ο Βασίλης άρχισε πάλι να παραπονιέται για τα κιλά της, γκρινιάζει και για να μην τα γίνομαι κουραστική με λεπτομέρειες, μας ρωτούσε γιατί άραγε έγινε και πάλι ο παλιός Βασίλης…
Κάπου εκεί χαλαρώσαμε και κλείνοντας το μάτι στη κολλητή μας ανακοίνωσα στην Αντωνία ότι ξεκινάει διατροφή, διαβάζει κάτι πιο hot από τον τσελεμεντέ και γίνεται θηλυκό επιτέλους…. Έτσι για να κρατήσουμε τα κεκτημένα…

(Τα ονόματα είναι φανταστικά, μην ψάχνετε να βρείτε την ταυτότητα του ενός ξεπορτισμένου. Υπάρχουν τόσοι γύρω μας που όρεξη νάχετε…)

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Ο Μάνος και η Σοφία ζευγάρι, εδώ και τόσα χρόνια παντρεμένοι και εμπλεκόμενοι σε μια ρουτίνα που και η βύθιση του Τιτανικού δεν θα ήταν ικανή να την ταράξει…
Δουλειά, σπίτι και υποχρεώσεις… πολλές όμως!! Ένα στεγαστικό πιο κόκινο και από ώριμη ντομάτα, τρία παιδιά που στο καθένα ένα θέλω υπάρχει στην αρχή κάθε πρότασης και ένας σκύλος που κι εκείνος θέλει την βόλτα του μες τα μαύρα μεσάνυχτα…
Η Μαρία το δεξί χέρι του Μάνου στο γραφείο… Έξυπνη, με κορμί που κολάζει και Άγιο και με μπόλικο θαυμασμό προς τον προιστάμενό της…

 Ο Αρης συνάδελφος στην τράπεζα που δουλεύει η Σοφία.. σχεδόν στα μισά της χρόνια και με τα ίδια χαρακτηριστικά της Μαρίας…
Τα υλικά της ιστορίας πασίγνωστα από καταβολής κόσμου…
Λίγο οι ανασφάλειες της Σοφίας λίγο η διάθεση για περιπέτεια και η γοητεία του Αρη και έτοιμη να υποκύψει στο αθώο και απονήρευτο αρχικά φλερτάκι, όπως η ίδια το βάφτισε για να ξορκίσει το κακό και τις τύψεις που είχε…
Στον Μάνο τα πράγματα πιο εύκολα!
 Η ηλικία του που πλησιάζει τα …ηντα η φούστα της Μαρίας που λίγο πιο στενή και θα τίναζε ότι γαζί υπήρχε πάνω της, φταίνε και εκείνοι οι φάκελοι που της πέφτανε τόσο συχνά λες και είχε παρκινσον σε προχωρημένο στάδιο ε.. να και η φύση του άντρα μωρέ που πρέπει ο καθείς αρσενικός να επιβεβαιώσει να υποστηρίξει και τελικά να δικαιώσει… πολύ θέλει να γίνει το κακό;;; ‘Ετσι λοιπόν από δύο γινήκανε τέσσερις και δεν έχει σημασία η χρονική σειρά που δημιουργήθηκε η κατάσταση..
Σημασία έχει ότι το ζευγάρι εξακολουθούσε να ζει την ρουτίνα του και να εκτελεί τις υποχρεώσεις του με απόλυτη ακρίβεια.. Κάτι λεπτομέρειες μόνο προστέθηκαν του τύπου περισσότερη δουλειά του Μάνου στο γραφείο και πιο συχνή η ανάγκη της Σοφίας να δει την ξαδέρφη της που στα πριν την συναντούσε τυχαία σε κανένα γάμο και έκανε πως την αγαπάει πολύ!!
Τώρα θα μου πείτε πως μπορείς να συνεχίσεις σε έναν γάμο όταν οι πρωταγωνιστές γίνουν περισσότεροι από δύο.. Και εδώ έρχονται οι ωραίες δικαιολογίες που για πολλά πολλά χρόνια παραμένουν ίδιες κι απαράλλαχτες…
Μα πως να χαλάσω το γάμο μου μετά από τόσα που περάσανε… τι θα γίνει με τα παιδιά… άσε που υπάρχει και εκείνο το στεγαστικό συν πεντε εξι καταναλωτικά και άντε να ξεμπλέκεις την ακίνητη και κινητή περιουσία μπλέκοντας με δικηγόρους… ταλαιπωρία σκέτη!! ‘Επειτα πόσο θα κρατήσει μωρέ.. ένα μήνα δύο.. ε θα είμαστε και προσεκτικοί, μύτη δεν θα ανοίξει…τις παραπάνω σκέψεις μοιράζονταν το ζευγάρι… τουλάχιστον είχαν κάτι ακόμη να μοιραστούν..
Ο διάολος όμως έχει πολλά πάρα πολλά ποδαράκια και με μεγάλη ευκολία σπάει ένα από αυτά.
Πριν δύο εβδομάδες με παίρνει η αγαπημένη μου φίλη και μου λέει πως έκλεισε εισιτήρια για ένα μαγευτικό προορισμό με τον αγαπημένο της και δεν εννοούσε βέβαια τον Μάνο… Μάλιστα μου ζήτησε να την καλύψω λέγοντας πως θα πηγαίναμε μέχρι τον Βόλο οι δυό μας καθώς εγώ μόλις είχα χωρίσει, γεγονός που εξυπηρετούσε την κατάσταση, καθώς σε τέτοιου είδους φάσεις συνιστάται φιλική υποστήριξη, αλλαγή παραστάσεων και τα λοιπά γνωστότατα…
Έτσι λοιπόν τα εισιτήρια κλείστηκαν και μάλιστα δύο μέρες πριν μου επεσήμανε όλες τις λεπτομέρειες που θα έπρεπε να γνωρίζω ώστε να καλύψω τις πομπές της..
Μη ξεχάσεις το Σάββατο έρχεσαι με παίρνεις από το σπίτι και φύγαμε για αεροδρόμιο.. Αν σας πω πως ούτε εγώ γνώριζα για που το βαλε η παλαι ποτέ πιστή Πηνελόπη και τι στο καλό της κόλλησε στον εγκέφαλο και σκαρφίστηκε και love trip, δεν θα με πιστέψετε… Κι όμως δεν ήθελε με κανέναν να το μοιραστεί παρά μόνο με τον άμεσα ενδιαφερόμενο..
 Σάββατο πρωί λοιπον κορνάρω και εμφανίζεται μπροστά μου σαν σταρ της δεκαετίας του 60 μόνο που το καπέλο ευτυχώς απουσίαζε…
Στην διάρκεια δε της διαδρομής θέλησα να εκμαιεύσω πληροφορίες όμως εκείνη το μόνο που είπε ήταν πως ευτυχώς ο Μάνος θα απουσίαζε κι εκείνος το συγκεκριμένο σκ για επαγγελματικούς λόγους και πως αυτό την έκανε να νιώθει καλύτερα..
Τώρα θα μου αναρωτηθείτε γιατί.. ε! Ούτε εγω κατανόησα…
 Παράξενος ο έρωτας κάνει τον καθένα μας να έχει ψευδαισθήσεις…και μια αλλη εικόνα της πραγματικότητας!
Την πόρτα ανοίγει ο αγαπημένος της και για κανένα δίλεπτο οι ερωτικές διαχύσεις εκτυλίσονται μπροστά σε όλους τους συνταξιδιώτες…
Λιγα μόλις δευτερόλεπτα και ενώ την καμαρώνω που κάνει σαν δεκαπεντάχρονη και λίγα λέω… τι να δω… ή μάλλον τι να δούμε λίγα μέτρα πιο κει ο Μάνος με την πιτσιρικα… τώρα το τι επακολούθησε δεν το περίμενα ούτε εγώ που φημίζομαι και για την αχαλίνωτη φαντασία μου.. τα ζευγάρια αντάλλαξαν στιγμιαία βλέμματα και ήμουν σίγουρη πως η κατάσταση θα τελείωνε με την επέμβαση της αστυνομίας… αντί τούτου όμως έκαναν πως δεν είδε κανείς τιποτε και συνέχισε ο Μάνος προς την είσοδο ενώ η δικιά μου είπε πως τα σχέδια αλλάζουν και θα φύγουν τελικά με το αυτοκίνητο του ερωτά της για κάπου αλλού…
Δύο μήνες μετά και το σκηνικό ολόιδιο, στους δύο χωρέσανε άλλοι δύο και δεν υπήρξε καμία νύξη, καμία μπηχτή από κανέναν.
Η υποκρισία, το βόλεμα και ότι άλλο κλείνει την έξοδο από αδιέξοδες και τελειωμένες σχέσεις καλά κρατεί.
Καμία  Αν..ησυχία!!!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Το μόνο σίγουρο πως ζούμε σε μια τρελή εποχή… οι εξελίξεις πολλές και με απίστευτες ταχύτητες, οι πληροφορίες ακόμη περισσότερες και εμείς στη μέση να προσπαθούμε να βγάζουμε άκρες… Τα δεδομένα διαρκώς προσαρμόσιμα οι απαιτήσεις στο να ανταποκριθείς στο καθώς πρέπει life style να πιάνουν ταβάνια και συ να έχεις υποβάλλει τον εαυτό σου σε ένα συνεχή αγώνα δρόμου, όπου καμία άλλη θέση εκτός από την πρώτη δεν θα σε ικανοποιήσει…

Μήπως κοιτάζουμε το δεντράκι και χάσαμε το δάσος, ή μήπως το δάσος έχει γίνει οπτικά δυσπρόσιτο και βολευόμαστε αγναντεύοντας την εγγύς βλάστηση που φροντίζουν να τοποθετούν στο ακριβώς κάτω από τη μύτη μας, ώστε να μην κρίνουμε αναγκαία οποιαδήποτε αναζήτηση… Χάνουμε το στόχο το έχουμε καταλάβει… τον στόχο του ευ ζειν… Τον στόχο της χαράς της ηρεμίας της απόλαυσης των στενών σχέσεων της ομορφιάς των στιγμών…

Τριγύρω μας διαφόρων ειδών απειλές… οικονομικής και μη φύσεως στοιβαγμένες σε ένα κουτάκι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως θα γίνει αυτό της Πανδώρας μιας και ο σπάγκος που το συγκρατεί μοιάζει φθαρμένος και χαλαρός…ο καθένας μόνος και αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες προσπαθεί να τους εξαγνίσει και να προχωρήσει γιατί του είπαν πως θα κριθεί για όλα… για τις επιλογές του, για τον τρόπο που ζει, που σκέφτεται, που αναπνέει… Οι κριτές του θα είναι αυστηρότεροι όλων, άρα όλα τα καθώς πρέπει και τα συνετά καλό θα είναι να τηρηθούν… ειδάλλως θα αρχίσουν τα δάχτυλα να κινούνται προς το μέρος και τότε η κατάσταση θα γίνει κομματάκι άβολη…

Από πού να κρατηθείς σε έναν κόσμο που περιμένει το λάθος σου για να ξεχάσει τα δικά του;

Στην ουσία δεν τολμάμε να ζήσουμε… έτσι μόνοι και φοβισμένοι προσαρμοζόμαστε εύκολα, θέλοντας και μη σε μια καθημερινότητα που μας οδηγεί… χμ.. τον καθένα εκεί που πρέπει ζώντας μόνο για να έχει να (από)δείξει στους άλλους, ξεχνώντας πως η ξενοιασιά και η γαλήνη είναι μέρος της ζωής.. Σωματοποιούμε κάθε μας σκέψη και βρισκόμαστε με μια συνταγή και μια δικαιολογία, τα αντικαταθλιπτικά τα παίρνουν όλοι… ε όχι… δεν είναι έτσι… Και δεν θα αρχίσω τώρα με συμβουλές ζεν και οδηγίες για να αποφύγουμε όλες τις σκιές και τους τοίχους…τύπου διώξτε τις τοξικές σκέψεις, ή δέκα τρόποι να ζήσεις καλύτερα… ο καθένας ας ψάξει κι ας ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι… καθώς στο ότι η ζωή είναι μια μοναχική διαδικασία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη…και οι συμβουλές ίσως να μην κάνουν πάντα καλό. Αυτό που έγραψα και παλαιότερα είναι πως καλό θα ήταν να τολμήσουμε να ζήσουμε… κι όταν τα πράγματα γίνονται δύσκολα και τα περιθώρια στενεύουν, όταν βλέπεις αδιέξοδα τότε καλύτερα πιστεύω να τους τρελάνεις όλους, μην τρελαθείς…

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Για θυμήσου όταν πήγαινες στη παραλία και ήσουν τεσσάρων, έξι, δέκα…

Αφού απολάμβανες το δροσερό νερό για όση ώρα σου το επέτρεπαν οι γονείς σου, μετά ήθελες να παίξεις με την άμμο…

Απίστευτη διασκέδαση κι όταν κάποιος είχε την ιδέα για να χτίσετε ένα κάστρο το έκανες μια χαρά!

Ένα μεγάλο κάστρο, με πολεμίστρες, με τάφρο, άξιο να κατοικηθεί από βασιλιάδες και να φιλοξενήσει όλους τους ιππότες της φαντασίας σου..

Κατά πρώτον οργάνωση την οποία είχε ο πιο μπαγάσας της παρέας, δεύτερον καταμερισμός εργασίας και πειθαρχία κάποιοι έπρεπε να κουβαλάνε νερό, άλλοι να χτίζουν κι αν περίσσευαν κάποιοι απλά κοιτούσαν με την σχετική γκρίνια ασφαλώς.

Το παιχνίδι άρχιζε καλά και στο μυαλό του καθενός είχε ολοκληρωθεί το ωραιότερο κάστρο με τις πιο απαιτητικές λεπτομέρειες, μόνο στο μυαλό του, όμως.

Γιατί η πραγματικότητα ήταν λιγάκι διαφορετική.

Η άμμος δεν συνεργαζόταν, με τις οικοδομικές ικανότητες των μικρών σου χεριών, το νερό ήταν λίγο ή πολύ, συν και οι διαμαρτυρίες από τους εργάτες του τύπου γιατί να κουβαλάω μόνο εγώ νερό.. στο τέλος έρχεται κι ένα μεγάλο κύμα και το κάστρο γίνεται αέρας…

Από τότε μέχρι σήμερα που μεγάλωσες είχες την ευκαιρία να χτίσεις πολλά κάστρα. Να βάλεις στο νου την εικόνα και μετά με πείσμα, επιμονή και υπομονή να περιμένεις την στιγμή για να καμαρώσεις το δημιούργημά σου. Πολλές φορές δεν σου έβγαινε με τίποτε, η υλοποίηση δεν συμβάδιζε με τις προσδοκίες, τότε ίσως έδωσες μόνος σου μια γερή κλωτσιά και τα χάλασες όλα. Άδικα σκέφτηκες, όμως τίποτε δεν γίνεται άδικα. Τίποτε δεν γίνεται χωρίς να παραδεχτείς συνήθως στο τέλος πως κάτι πήρες από την όλη διαδικασία.

Τα κάστρα ένα μετά το άλλο στο μυαλό σου… της αγάπης, της φιλίας, της δουλειάς, των παιδιών σου, της ζωής…

Κι εσύ προσπαθείς με πηλό και τα δυό σου χέρια να χτίσεις.

Δίπλα σου μπορεί να ρθουν κάποιοι με μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας και να χτίσουν ένα κάστρο που δεν το έβαζε καθόλου ο νου σου.. και να οι γρανίτες και να τα ακριβά έπιπλα, οι μοντέρνοι πολυέλαιοι και να παρκάρουν και το άτι τους που θα είναι πιο δυνατό από το δικό σου…

μην ανησυχείς και προπάντων μην υποτιμήσεις την δική σου προσπάθεια.

Συνέχισε, το δικό σου σίγουρα θα είναι πιο όμορφο γιατί θα είναι από σένα φτιαγμένο, θα έχει κάτι από την ψυχή σου, γιατί με αυτήν εσύ το έκανες και μόνο.

Δίπλα σου μπορεί να ρθουν κι άλλοι με περισσότερα εργαλεία, με χάρακες, με μοιρογνωμόνια για να υπολογίσουν σωστότερα και να υλοποιήσουν με ακρίβεια και συγκεκριμένο σχέδιο.

Ούτε αυτό να σε πτοήσει, γιατί εσύ πήγες, χύμα στο κύμα που λέει κι ο λαός απλά ακολουθώντας την επιθυμία της στιγμής, χωρίς υπολογισμούς, παρά μόνο με την θέληση και το έχει ο Θεός..

Εσύ πίστευες πάντα πως η ζωή είναι μια έκπληξη κι όχι μίζεροι μικροϋπολογισμοί για να κερδίσεις κάτι. Εσύ είχες οδηγό την καλωσύνη, την χαρά του να στηρίζεις, να δίνεις να τα προσφέρεις απλόχερα, όλα!

Εξάλλου θυμήσου, ότι όποτε μπήκες στη διαδικασία να υπολογίσεις πάντα σου ξέφευγαν πόντοι καθώς είσαι κι ολίγον σκράπα στα περί αριθμιτικών πράξεων.

Αν ζητήσεις βοήθεια και σου την αρνηθούν τότε θα μάθεις πως όλοι δεν είναι σαν εσένα, όλοι δεν απλώνουν τα χέρια τους για να αγκαλιάσουν, άλλωστε εσύ είσαι παιδί και θα μάθεις πολλά για το κόσμο των μεγάλων.. Αν πάλι σου τη δώσουν και μάλιστα χωρίς καν να μιλήσεις, με μια μόνο ματιά, είσαι τυχερός, πολύ τυχερός λέμε…

Α.. κι αν βρεθεί κάποιος, που θα βρεθεί δεν υπάρχει περίπτωση, να κοροϊδέψει το δημιούργημά σου, σε όποια φάση κι αν βρίσκεται , μη του κάνεις τη χάρη να τον ακούσεις, κλείσε γερά τα αυτιά σου και συνέχισε..

Ακόμη ακόμη, μπορεί και να ρθει ένα μεγάλο κύμα και να σου το διαλύσει κι αυτό παίζει, αλλά δεν πειράζει εσύ κέρδισες τόση ώρα διασκέδαση και χαρά δημιουργίας. Χαμογέλα!

Σκέψου μόλις τελειώσεις Θα φωνάξεις αυτούς που αγαπάς και θα τους το δείξεις, τα χαμόγελά τους θα σου δώσουν την αληθινή ευτυχία ή τις φωνές ενθουσιασμού που θα βάλουν όταν σε βλέπουν να προσθέτεις τα βοτσαλάκια για να στολίσεις το κήπο.. αυτό έχει τη μεγαλύτερη αξία.

Σκέψου ακόμη τους περαστικούς που θα στέκονται αν το κάστρο σου τελικά είναι ωραίο, το θαυμασμό στα βλέμματά τους, κι εσύ θα καμαρώνεις και κρυφά κρυφά θα γελάνε και τα μουστάκια σου…

Κι όταν τελικά το χτίσεις κοίτα να το υπερασπίσεις, με όλη σου τη δύναμη δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα θέλουν μόλις γυρίσεις τη πλάτη να του δώσουν τη πιο γερή τους κλωτσιά και να εξαφανιστούν, να κρυφτούν για να γελάσουν με την ησυχία τους όταν θα σε δουν να κλαις.

Μη πάρεις τα μάτια σου από πάνω του!

Κι αν το κάστρο δεν σου βγει όπως το περίμενες, δε σου αρέσει στο φινάλε, δεν τρέχει τίποτε. Έχεις μάθει να χτίζεις κάνε ένα time out πιες κι ένα καφέ και συνέχισε σε άλλο μέρος, ή ακόμη και σε άλλη παραλία, υπάρχουν τόσες πολλές.

θυμήσου πως καθετί καινούργιο θα σε κάνει ακόμη πιο ορεξάτο για καινούργια ξεκινήματα. Εσύ πάρε μόνο το κουβαδάκι σου το φτυαράκι σου, άλλωστε δεν απέκτησες κάτι παραπάνω, φόρτωσε χαμόγελο και ξεκίνα..

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ!

από την Κωνσταντίνα Γεράκη

Το ερώτημα πώς θα κάνεις έναν άντρα να παραμείνει κοντά σου διατηρώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του για σένα απασχολεί ένα μεγάλο μέρος των γυναικών…

Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ πιο απλά, από τον βαθμό δυσκολίας που συνήθως τους αποδίδουμε. Πρέπει να διατηρείς σταθερότητα χωρίς να σταματάς να προσπαθείς για την σχέση σου και να είσαι ο εαυτός σου. Συνταγές υπάρχουν πολλές, δύσκολες στην εκτέλεση και η επιτυχία δεν είναι σίγουρο αποτέλεσμα.

Μια σχέση αρχίζει από την έλξη που θα νιώσουν δύο άτομα και η έλξη αυτή θα τα κάνει να βρουν οπωσδήποτε τρόπο ώστε να έχουν την πρώτη επαφή. Στα πλαίσια αυτής, θα προσπαθήσουν να «εντυπωσιάσουν» τον συνομιλητή τους, να δείξουν τον καλύτερο εαυτό τους αμφότεροι και να καταλήξουν στο συμπέρασμα για το αν μπορούν να τα «βρουν».

Αν κάτι στραβώσει, κατά την διάρκεια, σηκώνεσαι, ισιώνεις τη φούστα σου και σκέφτεσαι: «πάμε γι´άλλα». Στην αντίθετη περίπτωση, πάει καλά και προχωράμε…Ραντεβού νούμερο δύο. Εκεί υπάρχει πιο ήπιο κλίμα, αφού και οι δύο νιώθουν πιο άνετα και χαλαρώνουν λιγάκι. Η προσπάθεια όμως, προσπάθεια… οι άντρες προσπαθούν να δείξουν πως το είδος τους όπως πιστεύουν οι περισσότερες γυναίκες δεν έχει εξαφανιστεί τις κάνουν να νιώσουν όμορφες, θελκτικές και μοναδικές .

Όσο για το ωραίο φύλο, φροντίζει να φερθεί με παρόμοιο τρόπο. Το παιχνίδι των εντυπώσεων καλά κρατεί…Όσο για το σεξ, αυτό έρχεται για να καθορίσει την συνέχεια… Πότε όμως αρχίζει να στραβώνει μια σχέση; Όταν η σχέση αυτή αρχίζει να μοιάζει με «σχέση χωνί».

Στην αρχή σε παίρνει τηλέφωνο σαράντα φορές τηλέφωνο για να δει τι κάνεις, να σου πει ότι σ’ έχει επιθυμήσει ενώ εσύ το απολαμβάνεις και ταυτόχρονα απορείς και αναρωτιέσαι: «καλά μόνο εμένα σκέφτεται δουλειές δεν έχει»; Στη συνέχεια τα τηλέφωνα αραιώνουν δραματικά και περιορίζονται μόνο όταν υπάρχει διαδικαστικό ζήτημα του τύπου που θα βρεθούμε, πότε κ.τ.λ. Όσο για τα μηνύματα που το περιεχόμενό τους θυμίζει Ρωμαίο και την σύντροφό του, ούτε λόγος… περιορίζονται με τον ίδιο τρόπο και την ίδια δικαιολογία από μέρους του αγαπημένου σας, αν εσείς διατυπώσετε παράπονο: «καλά παιδιά, είμαστε, τώρα». Είναι πρόθυμος να πάτε όπου εσείς επιθυμείτε ενώ αργότερα, βρίσκει κάθε επιλογή σας ακατάλληλη. Κάθε φορά που είναι να βρεθείτε (στην αρχή), είναι εκεί και σε περιμένει με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά, αργότερα μπορεί να βρίσκει δικαιολογίες για την αργοπορία του, ακόμη και να προφασίζεται διάφορους λόγους οι οποίοι δεν τον αφήνουν να έρθει κοντά σας. Ξέρετε… είμαι κουρασμένος (το πιο συνηθισμένο), είχα πολύ δουλειά στο γραφείο (σίγουρο και ανεξιχνίαστο) άσχετο αν βαριόταν και σκότωνε μύγες όλη μέρα και άλλα του ιδίου τύπου.

Το χωνί της σχέσης στενεύει ακόμη περισσότερο, όταν ο καλός σας αρχίζει να ανοίγει την τηλεόραση, ενώ εσείς είχατε στο μυαλό σας να επαναλάβετε το βασικό ένστικτο με πολλές παραλλαγές… όταν δε, σου λέει συχνότατα, νυστάζω, ας το αφήσουμε καλύτερα … να κάνετε αυτό με τη φούστα, που λέγαμε παραπάνω.Το παιχνίδι των σχέσεων υπέροχο, στην αρχή. Στη συνέχεια λίγο βαρετό με πολλές επαναλήψεις, παραλήψεις και υποχωρήσεις που βαφτίζονται στο όνομα του έρωτα, της αγάπης ή της συνήθειας. Η σχέση σιγά σιγά μετατρέπετε σε ρουτίνα. Μια ρουτίνα, ναι μεν παρέχει ασφάλεια αλλά σας κάνει να ψιθυρίζεται: τι κρίμα!!! όταν σκέφτεστε τις παλιές καλές μέρες, που όλα είχαν άλλη «διάσταση» και γεύση.

Δεν είναι όμως πάντα έτσι.Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αλλά για να τις πετύχεις απαιτείται μεγαλύτερη τύχη από αυτήν που σου χρειάζεται για να πιάσεις το τζακ ποτ του ΛΟΤΤΟ και μάλιστα σε περίοδο πρωτοχρονιάς.Αν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία, απλά είστε τυχερή.

Αυτό που με ανησυχεί τώρα, είναι πως τελευταία παρατηρείται το γεγονός η σχέση να μετατρέπεται σε χωνί, σε χρόνο ρεκόρ. Και ασφαλώς δεν μιλάμε για την φυσιολογική φθορά και τριβή που έχουν δύο άνθρωποι που βρίσκονται καιρό μαζί. Μιλάμε για την διάθεση που έχει κανείς να αφιερώσει χρόνο καταβάλλοντας συγχρόνως κόπο…για να πετύχει η συνταγή. Αυτή η διάθεση εξανεμίζεται πριν προλάβεις να πεις «κύμινο» και φτάνεις στο σημείο να μην αναγνωρίζεις αυτόν που στην αρχή… έταζε ουρανούς, άστρα και ένα κάρο γαλαξίες από πίσω! Όλα αυτά τα μαγικά που γίνονται στην αρχή, ακολουθούν την φθίνουσα πριν ακόμη εσύ το καταλάβεις, αποδεικνύοντας την σοφία του λαού που κρύβει η φράση: «καινούργιο κοσκινάκι μου…».

Τώρα μπορεί η κατάσταση να οδηγηθεί με το να βρεθείς στα σκαλιά μιας εκκλησίας, να κρατάς μια ανθοδέσμη και να επιβεβαιώνεις το παραμύθι της Σταχτοπούτας καθώς και τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο που όλες οι ιστορίες τελείωναν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Αλλά μήπως, στο σημείο αυτό πρέπει να ανησυχήσετε για το αν η σχέση που σας οδήγησε σε αυτήν την θέση, ήταν μια «σχέση χωνί»;

από την Κωνσταντίνα Γεράκη