Ώρες ολόκληρες συζητούσαμε με την αδελφή μου ένα Σάββατο βράδυ. Μιλούσαμε για διάφορα θέματα ,λέγαμε αστεία και γελούσαμε μέχρι δακρύων. Αργότερα η συζήτηση πήρε πιο σοβαρές διαστάσεις. Αρχίσαμε να αναλύουμε τους προβληματισμούς μας. Τότε την ρώτησα” “Τι φοβάσαι πιο πολύ”; “Τον θάνατο “μου απάντησε. “Φοβάμαι να μην πεθάνω εγώ ή κάποιος που αγαπώ. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο”..

Η αλήθεια είναι πως αυτός ο φόβος ζει πάντα μέσα μας. Αποφεύγουμε να μιλάμε για αυτό .Δεν μας είναι ευχάριστο. Ειδικά τώρα που οι καιροί είναι δύσκολοι και πρέπει να προσέχουμε πολύ για την υγεία μας η έννοια του θανάτου μας ανησυχεί συχνά. Ανησυχούμε συνεχώς από την στιγμή που θα φέρουμε την ιδέα του θανάτου στο μυαλό μας γιατί δεν ξέρουμε τι υπάρχει μετά από αυτό. Είναι όντως το τέλος ή μήπως όχι; Πώς θα είναι η ζωή μας μετά την απώλεια των αγαπημένων μας;

Τέτοιου είδους απώλειες επηρεάζουν πολύ έντονα τον άνθρωπο. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε περιπτώσεις ανθρώπων που πέφτουν σε κατάθλιψη, στρέφονται στο αλκοόλ, ή αλλάζουν την συμπεριφορά τους, γίνονται δηλαδή πιο απότομοι ή λιγομίλητοι όταν χάνουν δικά τους άτομα. Αυτό που πονάει πιο πολύ είναι πως δεν έχουμε την δυνατότητα να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Είναι πάνω από τον άνθρωπο, πάνω από κάθε δύναμη και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό πέρα από το να το αποδεχτούμε.
Αφού λοιπόν δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τον θάνατο καθώς αθάνατος δεν είναι κανείς, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την ιδέα του θανάτου ώστε να μην ανησυχούμε συνεχώς για την στιγμή που θα εγκαταλείψουμε τον επίγειο κόσμο.

Η έννοια του θανάτου είναι κάτι που απασχόλησε πολύ τους αρχαίους φιλοσόφους, αλλά και πιο σύγχρονους συγγραφείς και διανοούμενους. Κάποια γνωμικά που εξέφρασαν για το συγκεκριμένο θέμα συμβάλουν στο να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και να δούμε τον θάνατο με άλλο μάτι ,αρκεί να τα εμπεδώσουμε και στην καθημερινότητα μας. Να τα κάνουμε δικά μας.
Ας δούμε μερικά από αυτά:

• Ο καθένας φεύγει απ’ τη ζωή, σαν να ‘ρθε τώρα μόλις.
• Ο θάνατος δεν είναι τίποτε για μας, γιατί αυτό που αποσυντίθεται δεν έχει αισθήσεις και ό,τι είναι χωρίς αισθήσεις δεν είναι τίποτε για μας.
• Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος.
• Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.
• Για εκείνον που κατανόησε πραγματικά ότι δεν υπάρχει τίποτε το φρικτό στο να μη ζει, δεν υπάρχει τίποτε το φριχτό στο να ζει. Επομένως, είναι ανόητος όποιος λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι επειδή θα υποφέρει όταν έρθει ο θάνατος, αλλά επειδή υποφέρει στη σκέψη ότι θα έρθει.
-Επίκουρος

• Νομίζω πως ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο διαχωρισμός δύο πραγμάτων, του ενός από το άλλο, δηλαδή της ψυχής από το σώμα.
• Συμφωνούμε λοιπόν, ότι οι ζωντανοί απ’ αυτούς που έχουν πεθάνει προέρχονται, όπως κι αυτοί που έχουν πεθάνει από τους ζωντανούς.
-Πλάτων

• Ό,τι πεθαίνει δεν πέφτει έξω από τον κόσμο.
-Μάρκος Αυρήλιος

• Καλύτερα να πεθάνουμε μια φορά παρά να υποφέρουμε άσχημα όλες τις μέρες.
-Αισχύλος

• Είναι όμως ο θάνατος ο έσχατος θεραπευτής των κακών.
–Σοφοκλής

• Μη φοβάστε τόσο πολύ τον θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή.
-Μπέρτολτ Μπρεχτ

• Το μόνο πράγμα που μας διδάσκει ο θάνατος είναι πως είναι επείγον να αγαπήσουμε.
-Eric-Emmanuel Schmit

• Το να είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος στο νεκροταφείο δεν έχει καμιά σημασία για εμένα.
• Το να έχεις στο μυαλό σου ότι πρόκειται να πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να αποφεύγεις την παγίδα να σκέπτεσαι ότι έχεις κάτι να χάσεις.
-Steve Jobs

• Το πότε θα πεθάνεις είναι σαν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού σου… Δεν είναι στο χέρι σου.
-Αρκάς

• Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε.
-Νίκος Καζαντζάκης

Αυτός ο φόβος για τον θάνατο μας κρατάει πίσω και μας απομακρύνει από το να απολαύσουμε τον χρόνο που μας απομένει. Δεν ξέρουμε αν είναι πολύς ή λίγος ,αλλά αρκεί για να ζήσουμε μια ζωή όπως μας αρέσει.
Αν ρυθμίσουμε το μυαλό μας να σκέφτεσαι πιο θετικά και αν ενστερνιστούμε τα παραπάνω γνωμικά, οι έγνοιες μας θα είναι λιγότερες και η λαχτάρα μας για ζωή όλο και περισσότερη.

Η Amy Winehouse, η θεά της τζαζ μουσικής, είχε μια αξέχαστη και χαρακτηριστική φωνή που όλοι θα θυμόμαστε. Η φωνή της και τα τραγούδια της θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν γενιές και γενιές.

Αυτό που πάντα ήθελε και έψαχνε ήταν η αγάπη και η αναζήτηση μιας αληθινής σχέσης. Δυστυχώς όμως δεν στάθηκε πολύ τυχερή, καθώς ο άνθρωπος της αποδείχτηκε πως ήταν τοξικός για εκείνη . Μπορεί να είχε πέσει σε λάθος άντρα, αλλά η ευπάθεια της ήταν εκείνη που την έπληξε. Όλοι έχουμε δει φωτογραφίες της Amy που φαίνεται να σκοντάφτει ,να κρατάει ένα ποτήρι βότκα στο χέρι ,να έχει ίχνη κοκαΐνης στη μύτη της και ένα σωλήνα ρωγμών στο πάτωμα. Αυτό που δεν φαινόταν ποτέ ήταν ότι η νεαρή γυναίκα ήταν απελπισμένη για άνευ όρων αγάπη, λαχτάρα να αισθανθεί ασφαλής και αποδεκτή. Ο μεγαλύτερος εθισμός της δεν ήταν ναρκωτικά ή αλκοόλ. Η Amy πέθανε λόγω αγάπης. Κάποτε είπε: «Η αγάπη είναι ένα χαμένο παιχνίδι» και η αγάπη ήταν εκείνο που πήρε τη ζωή της μακριά.
Η Amy γνώρισε τον Blake Fielder-Civil σε μια παμπ του Λονδίνου το 2004. Ήταν στα πρώτα στάδια της καριέρας της και εργαζόταν ως βοηθός παραγωγής βίντεο. Η έλξη τους ήταν άμεση και παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη σχέση που ακολούθησε.

Ένα χρόνο αργότερα, ο Blake έφυγε, και η Amy στράφηκε σε μια διατροφική διαταραχή. Ωστόσο, συνέχισε με την καριέρα της και ηχογράφησε τη μεγαλύτερη επιτυχία της το «Back To Black» που ήταν βασισμένο στην απώλεια του αγαπημένου της.
Η φήμη της μεγάλωσε και η καριέρα της φάνηκε να φτάνει στο αποκορύφωμα. Ο κόσμος ήξερε το όνομά της, αλλά το μόνο που είχε σημασία για εκείνη ήταν ότι αυτός που είχε αφήσει μια ουλή στην καρδιά της είχε επιστρέψει. Το 2007, το ζευγάρι επέστρεψε μαζί, παντρεύτηκε. Ο γάμος όμως μετατράπηκε σε ένα αδιέξοδο από το οποίο η Amy δεν μπόρεσε ποτέ να βγει , αφού ο αγαπημένος της την ώθησε στην χρήση ναρκωτικών.

Αυτό που είχαν ήταν μια συν-εξαρτημένη, ανισόρροπη και παράλληλα τοξική σχέση. Μαζί δεν έκαναν και χώρια δεν μπορούσαν… Σε έναν έντονο καυγά τους έφτασαν στο σημείο να πετάξουν γυάλινα μπουκάλια ο ένας στον άλλο . Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος του γυαλιού να κόψει το δέρμα του Blake. Ήταν το θέαμα του αίματος που τελείωσε τον καυγά . Σύμφωνα με τον τότε σύζυγό της, η Amy έκοψε στη συνέχεια και εκείνη το δέρμα της με ένα θραύσμα ως απόδειξη της αγάπης της.
Η αυτοκαταστροφή έγινε συνήθεια για τη τραγουδίστρια. Ακύρωνε τα σόου της για να κάνει ναρκωτικά και να πίνει αλκοολούχα ποτά και προτιμούσε να επισκέπτεται τον άντρα της ο οποίος εκείνη τη στιγμή ήταν στη φυλακή . Το πιο λογικό για την Amy ήταν να μείνει μακριά από όλα αυτά και έτσι προσπάθησε με όλη της την δύναμη και αυτοεκτίμηση να μείνει καθαρή από ουσίες. Αλλά κάτι σαν ένα πεδίο δύναμης την εμπόδιζε να χωρίσει από τον Blake. Έσπαγαν οι καρδίες τους ξανά και ξανά και προσπαθούσαν να βελτιωθούν μαζί. Αλλά δεν λειτούργησε ποτέ.

Τελικά τον άφησε το 2009, αλλά δεν ήταν ποτέ καλά. Ξεκίνησε μια σχέση με τον Reg Travis, αλλά ο εθισμός της στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, καθώς και η διατροφική διαταραχή της, είχαν ήδη ριζώσει καλά μέσα της. Βρέθηκε νεκρή στις 23 Ιουλίου 2011 στο σπίτι της στο Λονδίνο. Αιτία του θανάτου σύμφωνα με τους ιατροδικαστές ήταν υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ μετά από περίοδο αποτοξίνωσης.

Η Amy θα μπορούσε να είχε εγκαταλείψει όλη τη φήμη, όλη την αναγνώριση που είχε κερδίσει για να γίνει αγαπητή για το ποια ήταν. Για να πάρει όση αγάπη της άξιζε. Αντ ‘αυτού, κατέληξε να καταναλώνεται από λάθος είδος αγάπης.

Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε “ανεκπλήρωτος έρωτας”;
Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται στον μέγιστο βαθμό αλλά δεν μπορούν να είναι μαζί. Είτε γιατί δεν τους το επιτρέπουν οι συγκύριες, είτε γιατί δεν είναι “γραφτό” τους. Η μοίρα παίζει διάφορα παιχνίδια. Κάποιες φορές λέμε πως όλα γίνονται για ένα συγκεκριμένο λόγο αλλά όταν εμπλέκεται το συναίσθημα, οι πληγές που προκύπτουν από τα παιχνίδια της μοίρας είναι πάντα πιο βαθιές.
Αν με ρωτήσετε, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ανεκπλήρωτου έρωτα που μπορώ να σκεφτώ είναι εκείνο της Μαρίας Πολυδούρη και του Κώστα Καρυωτάκη. Οι δυο ποιητές της γενιάς του 1920 ερωτεύτηκαν πολύ αλλά η φλόγα που δημιουργήθηκε ανάμεσα τους έσβησε άδοξα και ανολοκλήρωτα.
Γνωρίστηκαν τον Δεκέμβριο του 1921 στην Αθήνα, όπου εργάζονταν ως δημόσιοι υπάλληλοι. Από νωρίς φάνηκε η ασυμφωνία των χαρακτήρων τους αλλά αυτό ήταν που τους γοήτευε. Άλλωστε τα ετερώνυμα έλκονται…

Ο Καρυωτάκης ήταν ένας μελαγχολικός νέος που μείωνε συνέχεια τον εαυτό του και είχε πολλές ανασφάλειες. Προτιμούσε να ζει ήσυχα και παράλληλα με το επάγγελμά του έγραφε ποιήματα. Η Πολυδούρη αντίθετα ήταν μες την ζωντάνια, γεμάτη φεμινιστικές ιδέες και ζούσε μια προκλητική ζωή για την τότε εποχή επειδή έκανε παρέα με άντρες και συμμετείχε στις συζητήσεις τους. Κάτι που ήταν απαράδεκτο για μια κοπέλα της γενιάς εκείνης.
Είναι φανερό πως ο συνεσταλμένος νέος δεν μπορούσε να δεχτεί τον “προκλητικό” χαρακτήρα της αγαπημένης του. Αυτό όμως δεν πτόησε την γεμάτη πυγμή νεαρή. Έτσι η ίδια αποφάσισε να του κάνει πρόταση γάμου. Η τολμηρή αυτή κίνηση θεωρήθηκε ανήθικη για τα χρονιά εκείνα. Ο ποιητής αρνήθηκε τον έρωτα της ,όχι επειδη τα αισθήματα του ήταν διαφορετικά , αλλά επειδη διαγνώστηκε με σύφιλη. Η ποιήτρια θεώρησε πως το νόσημα του ήταν απλώς μια δικαιολογία για να χωρίσουν και απομακρύνθηκε πληγωμένη. Παρ’ όλα αυτά , οι φιλικές τους σχέσεις συνεχίστηκαν.
Η Μαρία συνέχισε την “προκλητική” ζωή της στο Παρίσι αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα όταν διαγνώστηκε με φυματίωση. Τότε πληροφορήθηκε πως ο αγαπημένος της είχε αυτοκτονήσει γιατί δεν κατάφερε να παλέψει με τους δαίμονες του. Αυτοκτόνησε με πιστόλι σε μια παραλία του Αμβρακικού, αφήνοντας μόνο ένα σημείωμα. Στην τελευταία του εξομολόγηση ανέφερε ότι πριν δοκιμάσει το πιστόλι, είχε προσπαθήσει να αυτοκτονήσει στη θάλασσα, αλλά δεν τα κατάφερε, γιατί ήξερε να κολυμπάει καλά.
Το τραγικό αυτό γεγονός χειροτέρευσε την υγεία της νεαρής ποιήτριας τόσο την σωματική ,οσο και την ψυχική. Έτσι στις 29 Απρίλιου του 1930, έφυγε από τη ζωή, με ενέσεις μορφίνης.
Οι δυο νέοι δεν προλάβαν να ζήσουν τον έρωτα τους. Ο ανεκπλήρωτος αυτός έρωτας ήταν η αιτία για τον θάνατο τους. Το μόνο που μένει και αναζωπυρώνει την αγάπη τους μέχρι και σήμερα είναι τα ποιήματα τους.

Ποτέ δεν ξες τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος για τα άτομα που αγαπάει ,ειδικά οι παππούδες για τα εγγόνια τους.Η σχέση των παππούδων με τα εγγόνια τους είναι αναμφισβήτητα μοναδική. Τις περισσότερες φορές έχουν τον ρόλο της babysitter, τις στιγμές που οι γονείς των παιδιών είναι απασχολημένοι και τα εγγόνια προφανώς απολαμβάνουν τις στιγμές που περνούν με τους παππούδες τους. Εκτιμούν την ανεκτικότητα και τη λιγότερο αυστηρή στάση που δείχνουν, τα παιχνίδια, τα χατίρια και τις ιστορίες τους,το χαρτζιλίκι και τις λιχουδιές που φυσικά δε δίνονται με μέτρο.Μια ασυνήθιστη πράξη αγάπης για τα εγγόνια συνέβη στην Ιαπωνία και έχει αγγίξει τις καρδιές εκατομμύρια ανθρώπων.
Συγκεκριμένα ,ένα ζευγάρι από το Takaharu, νομός Miyazaki,στην Ιαπωνία στα 70 του χρόνια, αποφάσισε να αναδημιουργήσει τη μαγεία της ταινίας κινουμένων σχεδίων “My Neighbor Totoro”, σχεδιάζοντας ένα αντίγραφο του χαρακτήρα “Totoro” για τα εγγόνια τους.Ο Totoro είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από το Studio Ghibli , το πιο αγαπημένο στούντιο κινουμένων σχεδίων της Ιαπωνίας.

Η πιο εμβληματική εικόνα του πανούργου, ευρέως χαμογελαστού μαγικού πλάσματος είναι εκείνη που περιμένει ένα ασυνήθιστο λεωφορείο στη βροχή,για αυτό και δημιούργησαν το άγαλμα σε στάση λεωφορείου.
Το έργο ήταν χειροποίητο και έδειξε την εξαιρετική ικανότητα του ζευγαριού στην ξυλουργική και την άψογη προσοχή τους στη λεπτομέρεια. Χρησιμοποιώντας μερικές παραδοσιακές τεχνικές και σοβάτισμα, κατασκευάστηκε πρώτα το πλαίσιο που μοιάζει με βαρέλι για το μελλοντικό άγαλμα.

Ακολούθησαν στρώματα σκυροδέματος και μια μακρά διαδικασία γλυπτικής. Στη συνέχεια προστέθηκαν τούβλα για να βοηθήσουν στη δημιουργία του μαγικού γκρίζου θηρίου. Με προσεκτική γλυπτική, άρχισαν να αναδύονται τα αξιομνημόνευτα, τολμηρά μάτια και μουστάκια του. Το ζευγάρι ολοκλήρωσε το έργο προσθέτοντας ένα μονοπάτι από χαλίκι γύρω από τη δομή και τοποθέτησε την χαρακτηριστική πινακίδα στάσης λεωφορείου.

Το άγαλμα έχει πλέον αγαπηθεί από παιδιά και ενήλικες. Δεν ήταν μόνο μια μεγάλη έκπληξη για τα εγγόνια, αλλά αυτή τη στιγμή προσελκύει τους λάτρεις του Totoro από όλο τον κόσμο. Το ζευγάρι έχει προσθέσει επίσης και την χαρακτηριστική κόκκινη ομπρέλα από την ταινία για κάθε επισκέπτη, φωτογράφο και λάτρη των selfie.

Χάρη στην αγάπη και το όραμα αυτού του ηλικιωμένου ζευγαριού, εδώ και καιρό οι οπαδοί των anime , της ταινίας “My Neighbor Totoro” και οι αναζητητές μαγείας έχουν μια θετική και γεμάτη ενθουσιασμό στάση, όσον αφορά το αξιοθέατο που προκαλεί θαυμασμό και νοσταλγία.Επισκέπτονται το χωριό για να δουν το γλυπτό και να τραβήξουν μια φωτογραφία μαζί του.

Σήμερα στην παραλία καθώς έψαχνα ένα σημείο για να αφήσω τα πράγματά μου, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε μια παρέα κοριτσιών που φαινόταν να διασκεδάζουν πολύ. Όλες εκτός από μια. Εκείνο το κορίτσι δεν γελούσε, δεν έβγαινε φωτογραφίες μαζί τους, καθόταν στην ξαπλώστρα τυλιγμένη με την πετσέτα της και τις κοιτούσε.Κάποια στιγμή είδα πως δειλά δειλά αποφάσισε να ξεδιπλώσει την πετσέτα γύρω από το σώμα της και να μπει στην θάλασσα. Από την γλώσσα του σώματός της φάνηκε πως την είχαν κυριεύσει ανασφάλειες και για αυτό δεν διασκέδαζε όπως οι φίλες της.
Το κορίτσι παρά τις ανασφάλειες και το θλιμμένο βλέμμα της ήταν πολύ όμορφο και το σώμα της ήταν πολύ όμορφο επίσης.Αλλά ήταν σαν να μην το έβλεπε,σαν να μην το ένιωθε η ίδια.
Και τότε αναρωτήθηκα γιατί κανείς να νιώθει άσχημα για το σώμα του;Για το σώμα που κάνει τόσα πολλά για εμάς ,για το σώμα που φιλοξενεί την ψυχή και το μυαλό μας.Γιατί πρέπει να υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς;Ποιός ορίζει τα πρότυπα ομορφιάς; Η όμορφη εξωτερική όψη είναι ένα δώρο με ημερομηνία λήξης.Δεν είναι αυτό που θα μείνει για πάντα όπως η ομορφιά της ψυχής. Αντιθέτως, οι όμορφες αναμνήσεις στην παραλία θα μείνουν για πάντα. Γιατί πρέπει εσύ να τις στερείς από τον εαυτό σου;

Το ανθρώπινο σώμα είναι τέχνη. Τοσο το γυναικείο οσο και το ανδρικό.Η τέχνη του διαφορετικού. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο.Η διαφορετικότητα, η ατέλεια, τα σημάδια είναι αυτά μας κάνουν ξεχωριστούς.Αυτά που μας κάνουν όμορφους.Τίποτα δεν μας ομορφαίνει τόσο πολύ όσο οι ατέλειες μας.Ο άνθρωπος ομορφαίνει όταν αρχίζει να αγαπάει και να σέβεται το σώμα του.Όλα τα σώματα είναι όμορφα, όλα τα σώματα είναι διαφορετικά,όλα τα σώματα είναι τέχνη και αυτό είναι κάτι που η σημερινή κοινωνία πρέπει να καταλάβει και να αποδεχτεί.
Και αφού μιλάμε για τέχνη ας πάρουμε ως παράδειγμα την Αφροδίτη της Μήλου. Το επιβλητικό αρχαίο άγαλμα που αποτελεί σύμβολο της ομορφιάς εδώ και αιώνες.

Παρατηρούμε λοιπόν πως το σώμα της θεάς Αφροδίτης έχει ατέλειες ,πως τα χέρια της λείπουν. Παρόλα αυτά συμβολίζει την ομορφιά και την χάρη.Και ας μην είναι τέλειο. Εκατομμύρια άνθρωποι θαυμάζουν την τέχνη που πηγάζει από το ανθρώπινο σώμα.Άλλωστε πολλοί καλλιτέχνες, ζωγράφοι, γλύπτες θεωρούν το ανθρώπινο σώμα ως πηγή έμπνευσης τους. Το συναντάμε σε ζωγραφιές , σε φωτογραφίες ,σε μορφή αγαλμάτων και μας προκαλεί αισθήματα θαυμασμού. Αυτό καθιστά το σώμα μας τέχνη και πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό και να το αγαπάμε.

Αγκάλιασε το σώμα σου. Άσε την ομορφιά σου να φανεί. Άσε την τέχνη που σε περιλούζει να φανεί και πετά τις ανασφάλειες που σε τρώνε .Μόνο έτσι θα απολαύσεις το καλοκαίρι σου.

Στις 11 Αυγούστου του 2020, η Ελλάδα αποχαιρετά έναν από τους πιο σπουδαίους ποιητές της εποχής μας τον Ντίνο Χριστιανόπουλο. Το πλούσιο συγγραφικό του έργο, η ιδιαίτερη ερωτική του ποίηση θα συνεχίσει να εμπνέει γενιές και γενιές . Αφησε τις τελευταίες του πνοές στο σπίτι του στις σαράντα εκκλησιές, σε ηλικία 89 ετών. Το πραγματικό του όνομα ηταν Κωνσταντίνος Δημητριάδης.

Ήταν αυθόρμητος,γεμάτος χιούμορ και σαρκασμό, αντισυμβατικός ,αντικρατιστής ,δεν ήθελε να χαϊδεύει αυτιά. Ο ίδιος έλεγε ” Δεν διστάζω να τα πω χύμα και τσουβαλάτα, προπάντων όταν μιλώ εις βάρος του εαυτού μου αυτό-υποτιμητικά. Δεν μετανιώνω.Δεν φοβόταν τον θάνατο.“Πιο πολύ με ενδιαφέρει το μέλλον των ποιημάτων μου παρά το μέλλον του σαρκίου μου”.
Εκτός από ποιητής, χαρακτηρίζεται και ως διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος,στιχουργός, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ,στις 20 Μαρτίου 1931 και ήταν γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πήρε πτυχίο του Τομέα Κλασικών Σπουδών. Αργότερα εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Έπειτα εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Το 1958 ίδρυσε ,ανέλαβε και διεύθυνε το περιοδικό Διαγώνιος, που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις. Το 1962 δημιούργησε τις εκδόσεις της Διαγωνίου (που συνεχίζονται ως σήμερα) και από το 1965 εργάστηκε ως διορθωτής και επιμελητής.Εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε ο λεγόμενος “κύκλος των λογοτεχνών της Διαγωνίου”. Το 1974 ίδρυσε τη Μικρή Πινακοθήκη της Διαγωνίου που έχει ως στόχο την προβολή νέων καλλιτεχνών της συμπρωτεύουσας, με στενούς συνεργάτες του Κάρολο Τσίζεκ και Νίκο Νικολαΐδη. Δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα “Βιογραφία” στο περιοδικό της Θεσσαλονίκης Μορφές, το 1949 .Τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Εποχή των ισχνών αγελάδων”.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος τοποθετείται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της ομάδας που είναι γνωστή ως Κύκλος της Διαγωνίου και κινήθηκε στο πλαίσιο του ομώνυμου περιοδικού. Η ποίησή του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως έντονα ερωτική ,έχοντας και επιρροές από τον Κωνσταντίνο Καβάφη.Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Στην πρώτη ποιητική συλλογή του Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) φανερώνεται το προσωπικό του ύφος αλλά και οι επιρροές από τον Καβάφη και τον Τ. Σ. Έλιοτ. Στις επόμενες εμφανίσεις του εκφράζεται το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, δηλαδή η ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά.
Κυνηγήθηκε πολύ από το κοινωνικό κατεστημένο της εποχής. Μάλιστα κόντεψε να συλληφθεί από τη Χούντα επειδή αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο για το πεζό του έργο, “Χιλιαστή”. Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το λογοτεχνικό έργο του γενικά .Πάλι όμως αρνήθηκε να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του “Εναντίον” από το 1979, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: “Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε”.
Τον Ιούνιο του 2011 αναγορεύτηκε διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το Τμήμα Φιλολογίας.

Το τελευταίο αντίο στον μεγάλο ποιητή είπαν την Πέμπτη 13 Αυγούστου στις 10 το πρωί ,φίλοι συγγενείς αλλά και όσοι θαύμαζαν το πλούσιο συγγραφικό του έργο ,στον ιερό ναό κοιμήσεως της Θεοτόκου ,στις 40 εκκλησιές ,όπου τελέστηκε η κηδεία του. Η κηδεία του Ντίνου Χριστιανόπουλου έγινε δημοτική δαπάνη.