Ψάχνετε να βρείτε το ιδανικό δώρο Χριστουγέννων; Η marvel σε συνεργασία με τους Iron Maiden σας έχουν την λύση!

Το multiverse της marvel επεκτείνεται και αποκτάει πλέον μουσικούς ορίζοντες , καθώς ο διαβόητος χαρακτήρας των Iron Maiden, Eddie συναντάει τους θρυλικούς υπερήρωες της marvel και δημιουργούν το
merchandise που ενώνει δύο κόσμους!

Πιο συγκεκριμένα, η πρωτότυπη αυτή σειρά ρούχων πρόκειται να κυκλοφορήσει τα Χριστούγεννα και περιλαμβάνει διάφορα σχέδια, τα οποία απεικονίζουν τους Wolverine, Venom, Thanos και Deadpool της marvel σε εξώφυλλα δίσκων των Iron Maiden, αλλά και σε single covers, όπως αυτά του ‘Fear Of The Dark’, ‘The Trooper’ και ‘Killers’.

Ρίξτε μια ματιά στα πρώτα σχέδια του merch , τα οποία είναι ήδη διαθέσιμα στην επίσημη ιστοσελίδα των Iron Maiden:

Ο Bob Marley έπαιξε τεράστιο ρόλο στην διάδοση της ρέγκε μουσικής αλλά και στο κίνημα του ρασταφαριανισμού από την Αφρική σε παγκόσμια επίπεδα. Ο ίδιος χαρακτηρίζεται ως λαϊκό είδωλο χάρη στην ιδεολογία που πρέσβευε, η οποία εγκολπώνει τον έρωτα, την αγάπη, την πολιτική συμφιλίωση αλλά και το κίνημα ενάντια στη φυλετική καταπίεση.

Το κοινωνικό του στάτους φανερώνεται με διαυγή τρόπο στους στίχους των τραγουδιών του, στις ρήσεις και στις συνεντεύξεις του και έχει βιωματικό χαρακτήρα. Από μικρή ηλικία γνώρισε τις έννοιες του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων, επομένως προσπάθησε να τις εξαλείψει μέσα από την μουσική και την φιλοσοφία του.

Πάντα μοιραζόταν τις σοφές σκέψεις του. Οι ρήσεις του Bob Marley ήταν γεμάτες αλήθεια, βγαλμένες από την ζωή, συνεπώς αποτυπώνουν εύστοχα την διορατικότητα και τις πεποιθήσεις του. Έτσι συλλέξαμε 13 από τα πιο εμβληματικά αποφθέγματα του Bob Marley που θα συμβάλλουν στην αναθεώρηση των σκέψεών σας:

1.Κανένας εκτός από τον εαυτό μας δεν μπορεί να ελευθερώσει το μυαλό μας.

2.Το μεγαλείο ενός ανθρώπου δεν μετριέται με το πόσο πλούτο αποκτά αλλά με την ικανότητα του να επιδρά θετικά στους γύρω του.

3.H συνείδησή μπορεί να σου υπενθυμίσει ότι μόνο η καρδιά σου μπορεί να κρίνει και κανένας άλλος.

4.Μην κερδίσεις τον κόσμο και χάσεις την ψυχή σου. Η σοφία είναι καλύτερη από το ασήμι ή τον χρυσό.

5.Η ζωή είναι ένας μεγάλος δρόμος με πολλά σημάδια. Οπότε, όταν οδηγείς στις διαδρομές, μην μπερδευτείς. Φύγε από το μίσος, την κακία και την ζήλεια. Μην θάψεις τις σκέψεις σου, δες την πραγματικότητα. Ξύπνα και ζήσε!

6.Ο αέρας που μερικές φορές παίρνει κάτι που αγαπάμε είναι ο ίδιος που μας φέρνει κάτι που μαθαίνουμε να αγαπάμε. Επομένως, δεν θα πρέπει να κλαίμε για κάτι που μας πήραν, αλλά ναι, να αγαπάμε αυτό που μας δόθηκε. Επειδή αυτό που πραγματικά είναι δικό μας ποτέ δε θα φύγει για πάντα.

7.Να λες στα παιδιά την αλήθεια.

8.Μπορεί να μην είσαι ο πρώτος της, ο τελευταίος της ή ο μοναδικός. Έχει αγαπήσει πιο πριν και θα ξανά αγαπήσει. Αλλά αν σε αγαπά τώρα, τι άλλο έχει σημασία; Δεν είναι τέλεια- ούτε εσύ είσαι και οι δυο σας μπορεί να μην είστε ποτέ τέλεια αλλά αν μπορεί να σε κάνει να γελάς, να σκέφτεσαι κάτι δυο φορές και παραδέχεται πως είναι άνθρωπος που κάνει λάθη, κράτα τη και δώσε της όσα περισσότερα μπορείς. Μπορεί να μην σε σκέφτεσαι κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας, αλλά θα σου δώσει ένα μέρος της που ξέρει ότι μπορείς να σπάσεις- την καρδιά της. Οπότε μην την πληγώσεις, μην την αλλάξεις, μην την αναλύσεις και μην περιμένεις περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει. Χαμογέλα όταν σε κάνει χαρούμενο, πες της το όταν σε νευριάζει και να σου λείπει όταν δεν είναι κοντά σου.

9.Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να αποφασίζει ο ίδιος για τη μοίρα του.

10.Οταν μία πόρτα κλείνει, να ξέρεις ότι άλλες πόρτες είναι ανοιχτές.

11.Λες πως αγαπάς την βροχή, αλλά κρατάς ομπρέλα όταν βρέχει. Λες πως αγαπάς τον ήλιο αλλά ψάχνεις τη σκιά όταν έχει λιακάδα. Λες πως αγαπάς τον άνεμο αλλά του κλείνεις το παράθυρο όταν φυσάει. Γι αυτό λοιπόν τρομάζω κάθε φορά που λες πως με αγαπάς.

12.Άνοιξε τα μάτια σου, κοίταξε μέσα σου. Είσαι ικανοποιημένος με την ζωή που κάνεις;

13.Νίκα τους δαίμονες με αυτό που λέγεται αγάπη.

Ένας από τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες που γνώρισε ποτέ η χώρα μας , ο Μίκης Θεοδωράκης δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα μας. Ο συνθέτης, στιχουργός, διευθυντής ορχήστρας, ο μεγαλοφυής αυτός άνθρωπος, που έγραψε συνθέσεις για ταινίες, ηχογράφησε πολλούς δίσκους, πραγματοποίησε ουκ ολίγες συναυλίες, μελοποίησε αμέτρητα ποιήματα, ενώ ασχολήθηκε και με τον πολιτικό βίο, αναχώρησε προς την κατοικία των αγγέλων, για να θαυμάσει από ψηλά το υπέρλαμπρο έργο του. Ένα έργο που κοσμεί τον πολιτισμό μας.

Άφησε τις τελευταίες του πνοες στο σπίτι του το πρωί της Πέμπτης 2 Σεπτεμβρίου του 2021 από καρδιοαναπνευστική ανακοπή, σε ηλικία 96 ετών.

Ελέω εμφυλίου πολέμου και δικτατορίας ο Μίκης φυλακίστηκε, βρέθηκε εξόριστος και βασανίστηκε μέχρι παράλυσης, όμως δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την ελευθερία.

«Αν δεν είχα βιώσει αυτά που βίωσα, δεν θα είχα γράψει αυτή τη μουσική. Η μουσική για εμένα ποτέ δεν υπήρξε αυτοσκοπός, είναι κάτι το βιωματικό»

Η φήμη του τεράστιου Μίκη Θεοδωράκη δεν περιορίστηκε μόνο στα εγχώρια μέτωπα, αλλά έφτασε σε παγκόσμια επίπεδα και το «συρτάκι του Ζορμπά», που είναι πλέον γνωστό σε όλο τον πλανήτη, έχει γίνει κάτοπτρο και χαρακτηριστικός ήχος της Ελλάδας. Δημιουργώντας το Cando General, το Άξιον Εστί, τον Επιτάφιο, ο Μίκης Θεοδωράκης σιγουρεύτηκε πως ο πολιτισμός της Ελλάδας θα μείνει για αιώνες θαυμαστός. Αρκετές συνθέσεις του έχουν ερμηνευτεί από καλλιτέχνες παγκοσμίου φήμης, όπως οι Beatles, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ, η Τζόαν Μπαέζ και η Εντίθ Πιάφ. Έχει επίσης γράψει μουσική για γνωστές ταινίες όπως: Φαίδρα (1962), Αλέξης Ζορμπάς (1964), Ζ (1969) και Σέρπικο (1973). Το 1970, για τη μουσική στη ταινία Ζ, του απονεμήθηκε το βραβείο BAFTA για πρωτότυπη μουσική, ενώ ήταν υποψήφιος στην ίδια κατηγορία του 1974, για την ταινία State of Siege, και το 1975, για την ταινία Serpico. Επιπλέον ήταν υποψήφιος για Γκράμι το 1966 και το 1975 για το μουσικό θέμα των ταινιών Ζορμπάς και Serpico αντίστοιχα.

Ο Μίκης είχε ασχοληθεί και με την κλασική μουσική γράφοντας συμφωνίες, ορατόρια, μπαλέτα, όπερες και μουσική δωματίου. Όμως το πιο σημαντικό του έργο θεωρείται η μελοποιημένη ποίηση. Χρησιμοποιώντας ως στίχους ποιήματα βραβευμένων ποιητών ελληνικής και ξένης καταγωγής, όπως ο Γιάννης Ρίτσος , ο Γιώργος Σεφέρης , ο Πάμπλο Νερούδα και ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μίκης Θεοδωράκης συνδέει δύο τέχνες μαζί και δημιουργεί διαχρονικά αριστουργήματα.

Ως πολιτικός υπήρξε υπουργός και τέσσερις φορές εκλεγμένος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου με το Κ.Κ.Ε και τη Ν.Δ, ενώ παράλληλα ήταν ακτιβιστής τιμημένος με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν το 1983, ενώ το 2000 υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.

Το πέρασμα του χρόνου το καταλαβαίνω καλύτερα όταν σε βλέπω να μεγαλώνεις, μικρή μου αδελφή…

Σαν χθες θυμάμαι την μέρα που μάθαμε πως θα προστεθεί ένα ακόμη μέλος στην οικογένεια μας, σαν χθες θυμάμαι τότε που σε έπαιρνα στην αγκαλιά μου μέχρι να κοιμηθείς, τότε που δεν έφτανες τα ράφια της κουζίνας με τα γλυκά, ή τότε που σου διάβαζα παραμύθια γιατί δεν ήξερες ανάγνωση.

Τώρα όμως μεγάλωσες τόσο που δυσκολεύομαι να σε σηκώσω στην αγκαλιά μου, τώρα ψήλωσες πολύ και φτάνεις τα ψηλά ράφια, τώρα ξέρεις να διαβάζεις και εγώ ξέρω πως μπορώ να σε ακούω με τις ώρες να αφηγείσαι τις εκθέσεις που έγραψες στο σχολείο. Και τώρα οι εκθέσεις σου θα είναι πιο μεγάλες, τέτοιες γράφουν τα παιδιά που πάνε στο γυμνάσιο.

Φίλοι και συγγενείς λένε πως μοιάζουμε πολύ, γι’ αυτό άκου κάποια πράγματα που εύχομαι να είχα εμπεδώσει, όταν άφησα τα ανέμελα χρόνια του δημοτικού.

Όταν πας στο γυμνάσιο είμαι σίγουρη πως θα κάνεις πολλούς φίλους. Έχεις την δυνατότητα να γεμίζεις τα πιο άδεια δωμάτια με όμορφη αύρα , πράγμα που πηγάζει από την καλοσύνη σου. Με την πρώτη ματιά καταλαβαίνει κανείς πόσο γλυκός άνθρωπος είσαι. Έτσι γλυκιά είναι  και η φωνή σου. Μην αφήσεις ποτέ την φωνή σου να σβήσει. Να μιλάς. Όταν δεις κάτι που δεν θα σου αρέσει να το πεις, να λες την γνώμη σου. Μη διστάσεις να μοιραστείς τις υπέροχες ιδέες σου με τους συμμαθητές σου μέσα στην τάξη. Μη ντραπείς να ρωτήσεις για τυχόν απορίες κατά την διάρκεια του μαθήματος. Έχω δει πως λάμπουν τα μάτια σου μόλις ανακαλύπτεις νέα πράγματα…Κράτα αυτή τη λάμψη. Τη λάμψη που μεταδίδεις ακόμη και στους πιο μελαγχολικούς ανθρώπους.

Επίσης αν δεις κάποιο παιδί να κάθεται μόνο του στο προαύλιο χωρίς φίλους, πήγαινε κοντά του. Μιλά του, πες του να παίξετε με την παρέα σου. Μπορεί να ντρέπεται πολύ να μιλήσει με άλλους, αλλά να έχει πραγματικά ανάγκη για φίλους. Και που ξες; Ίσως η φιλία αυτή να κρατήσει πολλά χρόνια.

Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ πως όλα τα παιδιά του γυμνασίου θα έχουν όρεξη για να παίξουν. Θα δεις πως υπάρχουν παιδιά που μπορεί να πειράζουν τους άλλους ή να τους κοροϊδεύουν. Αν συμβεί κάτι τέτοιο σε εσένα να μην το πάρεις στα σοβαρά, συνέχιζε να παίζεις με τους φίλους σου. Αν αναγνωρίζεις το ποσό καλό παιδί είσαι τίποτα από όσα θα ακούσεις δεν θα σε επηρεάσει. Εκτός αν μιλάμε για κάτι πιο σοβαρό. Τότε να απευθυνθείς σε κάποιον μεγάλο, δεν είναι κακό. Συνήθως τα παιδιά που πειράζουν τους άλλους έχουν τα δικά τους προβλήματα και ξεσπάνε σε λάθος άτομα…Μην τους παρεξηγείς. Να κάνεις πάντα αυτά που σε γεμίζουν, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να σε νοιάζει τι θα πουν. Έτσι θα δημιουργήσεις όμορφες σχολικές αναμνήσεις και θα ξέρεις πως δεν πρέπει να ανησυχείς για πράγματα τόσο μηδαμινά.

 Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, οι μούσες ήταν εννιά πανέμορφες θεότητες που κατοικούσαν στον Όλυμπο. Ήταν κόρες του Δία και της Μνημοσύνης και η κάθε μια διέθετε ένα ξεχωριστό χάρισμα. Οι μούσες γέννησαν τις τέχνες και φρόντισαν να τις μοιραστούν  με την ανθρωπότητα και με τους θεούς, προσφέροντας έτσι απλόχερα το καλό στον κόσμο. Έκαναν τους ανθρώπους να ξεχνάνε τα βάσανά τους και απαλύναν τους πόνους τους.

 Οι μούσες ήταν οι προστάτιδες θεές της λογοτεχνίας, της επιστήμης και των τεχνών. Ήταν οι θεές της μουσικής, των μουσικών οργάνων, του χορού, των γλεντιών και της ποίησης. Τις αποκαλούσαν «Ολυμπιάδες» διότι ήταν πολύ δεμένες μεταξύ τους. Διασκέδαζαν τους Ολύμπιους στα συμπόσια τραγουδώντας τους με τις ακούραστες, μαγευτικές φωνές τους θείες μελωδίες και ύμνους, παίζοντας την λύρα. Το θέμα των τραγουδιών τους ήταν πάντα η αρχοντική καταγωγή των θεών, τους οποίους εγκωμίαζαν. Κυρίως όμως υμνούσαν τον πατέρα τους, τον Δία και το μεγαλείο του. Τραγούδησαν ακόμη θρηνητικά στην ταφή του Αχιλλέα, όμως σπάνια δόξαζαν με τα τραγούδια τους το ανθρώπινο γένος και τους θαυμαστούς ήρωες.  Ίσως γιατί δεν έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για ανθρώπινες ασχολίες. Εκείνο που πάντοτε αναζητούσαν ήταν ένας ήσυχος τόπος ώστε να αφιερωθούν στις καλές τέχνες.

Το αρμονικό τους τραγούδι γοήτευε μέχρι και την φύση. Ο ουρανός, τα άστρα, η θάλασσα και τα ποτάμια σιωπούσαν ευλαβικά για να θαυμάσουν την μελωδία των θεοτήτων.

Ο θεός Απόλλωνας ήταν ο ηγέτης τους και διεύθυνε τη χορωδία τους, για αυτό ονομαζόταν Μουσαγέτης. Ο Απόλλωνας έπαιζε τη λύρα του και ολόγυρα οι Μούσες τραγουδούσαν και έπαιζαν και αυτές τα μουσικά τους όργανα. Ύστερα χόρευαν γύρω από το βωμό και αργότερα κάθονταν πάνω σε δάφνες και τραγουδούσαν ύμνους προς τον Δία. Περνούσαν επίσης πολλές μέρες στον Παρνασσό, επειδή σε αυτό το θεϊκό βουνό βρισκόταν το μεγάλο μαντείο του Απόλλωνα.

Τα ονόματα των Μουσών ήταν: Καλλιόπη, Κλειώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Ερατώ, Πολύμνια και Ουρανία.

Η Καλλιόπη ήταν η μεγαλύτερη, η πιο σεβαστή, η πιο σοφή, η πιο σοβαρή, και η πιο αποφασιστική από τις υπόλοιπες Μούσες. Το όνομά της σημαίνει “αυτή με την καλή όψη”.Ήταν μούσα της ευγλωτίας, της ρητορικής, όλων των καλών τεχνών. Η μούσα της επικής και ηρωικής ποιήσης από την οποία εμπνεόταν και την οποία επεκαλείτο ο Όμηρος. Απεικονίζεται συχνά με τα Ομηρικά έπη στα γόνατά της, φορώντας χρυσό στεφάνι στο κεφάλι και κρατώντας πινάκιο και γραφίδα.

Η Κλειώ ήταν η Μούσα της Ιστορίας. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα κλείω, που σημαίνει αφηγούμαι. Απεικόνιζαν την Κλειώ με περγαμηνές, με ένα δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι , ντυμένη με κόκκινο ένδυμα. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μία σάλπιγγα και στο αριστερό ένα βιβλίο. Τα σύμβολά της ήταν η σάλπιγγα και η κλεψύδρα.

Η Ευτέρπη  ήταν η μούσα της  τέχνης του αυλού και της Λυρικής ποίησης, η «κόρη της μουσικής». Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα ευ + τέρπω, που σημαίνει ευχαριστώ. Αργότερα ονομάστηκε μούσα της λυρικής ποίησης. Ανήκε στην ακολουθία του Διονύσου. Το σύμβολό της ήταν ο διπλός αυλός.

Η Τερψιχόρη ήταν η Μούσα του χορού. Το σύμβολο της ήταν η λύρα, ο αυλός και το τρίγωνο. Σε κάποιες αναφορές ονομάζεται ως η μητέρα των Σειρήνων. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα τέρπω, που σημαίνει ευφραίνω, σε συνδυασμό με το ουσιαστικό χορός. Συνήθως συναντάται καθισμένη κρατώντας μια λύρα.

Η Ερατώ ήταν η Μούσα της λυρικής ποίησης και των ύμνων. Απεικονίζεται πάντα με μία λύρα ημίγυμνη. Ήταν η προστάτιδα του γάμου και του έρωτα. Το σύμβολό της ήταν η λύρα και η κιθάρα. Λέγεται πως η Ερατώ ήταν η μούσα που επινόησε τα ερωτικά ποιήματα, το γάμο και την μουσική.

 Η Μελπομένη ήταν Μούσα της τραγωδίας, αν και τα τραγούδια της ήταν χαρούμενα.  Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα μέλπω, που σημαίνει υμνώ. Συνήθως απεικονίζεται πλάι στο Θεό Διόνυσο, να φοράει μια τραγική μάσκα ή να κρατάει την μάσκα στο χέρι έχοντας παράλληλα στο άλλο της χέρι ένα μαχαίρι.Η μούσα φαίνεται κυρίως θυμωμένη.

Η Θάλεια ήταν η μούσα της βουκολικής ποίησης (δηλαδή τα δημοτικά τραγούδια), της κωμωδίας και προστάτιδα της ευθυμίας. Το όνομά της προέρχεται από το ρήμα θάλλω, που σημαίνει ανθίζω. Λέγεται πως ανακάλυψε την κωμωδία, τη γεωμετρία, την γεωργία και την αρχιτεκτονική. Επίσης ήταν προστάτιδα των Συμποσίων. Συνήθως απεικονίζεται με στεφάνι κισσού στο κεφάλι, κρατώντας στο δεξί χέρι μάσκα θεάτρου και στο αριστερό μια ράβδο.

Η Πολύμνια  ήταν η Μούσα των ιερών ύμνων και της ευγλωττίας. Ήταν η μούσα της Μιμικής (παντομίμας).Το όνομά της πηγάζει από τον συνδυασμό «πολύς» και  «ύμνος».  Είναι πολύ σοβαρή και στοχαστική. Συνήθως, απεικονίζεται με πολύ απλή αμφίεση, φορώντας έναν μακρύ μανδύα και πέπλο, ενώ ακουμπάει τον αγκώνα της σε ένα μαξιλάρι.

Η Ουρανία ήταν η μούσα της Αστρονομίας και της Αστρολογίας. Συνήθως απεικονίζεται φορώντας στεφάνι σε σχήμα αστεριού, κρατώντας στο αριστερό χέρι την υδρόγειο σφαίρα και στο δεξί της χέρι ένα διαβήτη. Αυτά είναι και τα σύμβολά της.

Τι συμβαίνει όταν συνδυάσεις την αριστουργηματική ελληνική ποίηση με τους ρυθμούς του έντεχνου, παραδοσιακού ή ροκ τραγουδιού;

Την απάντηση την αφήνουνε να την κρίνετε εσείς, καθώς σας παραθέτουμε 9 τραγούδια-ποίηση, ώστε να διευρύνετε τους μουσικούς σας ορίζοντες, αλλά και για να γνωρίσετε καλύτερα τον μεγαλειώδη πολιτισμό μας, μέσα από αυτά τα μαγευτικά μελοποιημένα ποιήματα:

«Γουίλι ο μαύρος θερμαστής», Νίκος Καββαδίας

Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Καββαδίας έχει κάνει αισθητή την παρουσία του στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, καθώς τα περισσότερα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Ένα από τα ποιήματα αυτά είναι και το «Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί» , από την πρώτη συλλογή του Νίκου Καββαδία με όνομα «Μαραμπού», η οποία κυκλοφόρησε το 1933.

Η μελοποίηση Θάνου Μικρούτσικου μετατρέπει το ποίημα σε ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ροκ τραγούδια, με ερμηνευτή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει τραγουδήσει αρκετούς ακόμη στίχους ποιητών. Η χαρακτηριστική ροκ χροιά του Βασίλη Παπακωνσταντίνου προσδίδει στο ποίημα όλο τον δυναμισμό που του αρμόζει.

«Θεσσαλονίκη ΙΙ», Νίκος Καββαδίας

Ο Νίκος Καββαδίας αγαπούσε πολύ τη Θεσσαλονίκη. Αυτό φαίνεται και μέσα από τα ποιήματά του, αφού έχει αφιερώσει δύο ποιήματα στην ερωτική αυτή πόλη. Αν και ταξίδεψε σε πολλά μέρη η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη που τον ενέπνεε. Ήταν δεμένος με την θάλασσα, με το λιμάνι, ίσως γιατί ο ίδιος υπήρξε ναυτικός. Η μαγική ταξιδιωτική περιγραφή του Νίκου Καββαδία, αναμειγμένη με την απλότητα των καθημερινών εικόνων χαρακτηρίζουν το ποίημα «Θεσσαλονίκη ΙΙ».

Ένα ποίημα από τη συλλογή «Τραβέρσο» (1975), το οποίο μελοποίησαν οι Ξέμπαρκοι το 1934, δημιουργώντας ένα υπέροχο μουσικό άσμα που συναρπάζει τους λάτρες του έντεχνου τραγουδιού και όχι μόνο!

«Βράδυ», Κώστας Καρυωτάκης

Η μελαγχολική διάθεση που διαποτίζει τα ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη μετουσιώνεται επίσης σε μελοποιημένα άσματα. Το 1982 η Λένα Πλάτωνος μελοποιεί 13 ποιήματα του Κώστα Καρυωτάκη και δημιουργεί το άλμπουμ «Καρυωτάκης – 13 τραγούδια», το οποίο κατέχει μια εξέχουσα θέση στην ελληνική δισκογραφία.

Η Σαβίνα Γιαννάτου ερμηνεύει ένα από τα πιο εμβληματικά, μελοποιημένα ποιήματα του άλμπουμ, το «Βράδυ», που ανήκει στην ποιητική συλλογή Ελεγεία και σάτιρες(1927). Πρόκειται για ένα ποίημα επηρεασμένο από το πνεύμα του νεοσυμβολισμού, όπως φανερώνουν οι υποβλητικές εικόνες, η μελαγχολία αλλά και η μουσικότητα των στίχων.

«Ερωτόκριτος», Βιτσέντζος Κορνάρος

Ο Ερωτόκριτος πρόκειται για ένα από τα πιο κλασικά και πιο δημοφιλή έργα, αφού μας διηγείται, με αρκετά διαχρονικό τρόπο, μια ιστορία αγάπης που συνδυάζει επίσης τη φιλία και το οικογενειακό περιβάλλον. Ποιος θα μπορούσε να ερμηνεύσει καλύτερα το αριστούργημα του Βιτσέντζου Κορνάρου από τον Γιάννη Ξυλούρη;

Ο Γιάννης Ξυλούρης, η φωνή της Κρήτης, τραγουδά ελαφρώς παραλλαγμένα τους στίχους που έγραψε ο Βιτσέντζος Κορνάρος, χωρίς όμως να παραλείπει να αποδώσει την παραστατικότητα και την ζωντάνια που πρεσβεύει το εξαίσιο αυτό ποίημα.

Μία ακόμη μοναδική ερμηνεία είναι εκείνη του Γιάννη Χαρούλη που κυκλοφόρησε το 2015, από το άλμπουμ «Χίλια Καλώς εσμίξαμε» – Live στο Λυκαβηττό .

«Εμένα οι φίλοι μου», Κατερίνα Γώγου

Γνωρίσαμε και αγαπήσαμε την Κατερίνα Γώγου μέσα από τις ταινίες της Φίνος Φιλμς. Η Κατερίνα Γώγου χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως παιδί-θαύμα, αφού σε ηλικία μόλις 5 ετών ξεκίνησε να παίζει σε διάφορες παιδικές παραστάσεις. Παρόλα αυτά, δεν πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια, ελέω Κατοχής και Εμφυλίου Πολέμου. Από ταλαντούχα ηθοποιός η Κατερίνα Γώγου μετατρέπεται σε επαναστατική ποιήτρια, που αρχίζει να γράφει «για τον εαυτό μου, από αγανάκτηση για το κακό και από αγάπη για τον άνθρωπο και τη ζωή», όπως η ίδια δήλωνε.

Ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα της είναι το «Εμένα οι φίλοι μου» που μελοποιήθηκε το 1998 από τους Magic de Spell, οι οποίοι ερμήνευσαν το κομμάτι με τον Σωκράτη Μάλαμα προσθέτοντας ένα ακόμη διαμάντι στην ελληνική ροκ μουσική σκηνή.

«Σπασμένο Καράβι», Γιάννης Σκαρίμπας

Το 1936, Γιάννης Σκαρίμπας, εξωτερικεύει τις ψυχικές του εικόνες και συνθέτει το Σπασμένο Καράβι, από την ποιητική συλλογή «Ουλαλούμ». Οι στίχοι του ποιήματος ακούγονται πιο δυνατά στους ανθρώπους που επιλέγουν την μοναξιά τους, καθώς ο Γιάννης Σκαρίμπας μας ταξιδεύει σε ένα άψυχο τοπίο, σε έναν ακίνητο κόσμο, όπου το μόνο ζωντανό ον εκεί, είναι ο μοναχικός άνθρωπος.

Τους μαγικούς αυτούς στίχους μελοποίησε ο Γιάννης Σπανός και σε συνδυασμό με την υπέροχη ερμηνεία του Δημήτρη Μπάση, με την Κατερίνα Νιτσοπούλου στα φωνητικά, δημιούργησαν ένα διαχρονικό αριστούργημα που συνάντησε τεράστια επιτυχία.

«Το παράπονο», Οδυσσέας Ελύτης

Από την λίστα αυτή δεν θα μπορούσε να λείπει κάποιο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη. Αναμφίβολα πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, αφού βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας ποιητής που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ.

Αρκετά από τα ποιήματά του έγιναν στίχοι τραγουδιών, όμως αυτό που ξεχωρίσαμε είναι το «Παράπονο» από τη συλλογή Τα Ρω του έρωτα (1972), το οποίο μελοποίησε ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. H Ελευθερία Αρβανιτάκη, η ερμηνεύτρια του τραγουδιού έχει δηλώσει πως το «Παράπονο» της άλλαξε την ζωή, καθώς αναπολεί με συγκίνηση την στιγμή που ο Οδυσσέας Ελύτης έδωσε την έγκριση για να μελοποιηθεί το τραγούδι που θα απογείωνε την λαμπρή καριέρα της.

«Ερωτικό», Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ζούσε μια ζωή προκλητική για τη συντηρητική κοινωνία της εποχής εκείνης, αν και ήταν αρκετά διακριτικός, κλεισμένος στον εαυτό του και συγκρατημένος, μέχρι και τη στιγμή που αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Το 1928, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, συνέθεσε το «Ερωτικό», αφιερωμένο στην μεγάλη αγάπη του, τον Κώστα Γκίκα. Μάλιστα το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας», μαρτυρώντας παράλληλα την ερωτική απογοήτευση και την θλίψη που ένοιωθε ο ποιητής, φέρνοντας στο μυαλό του το πρόσωπο του αγαπημένου του.

Το γεμάτο αυτό ευαισθησία ποίημα, μελοποιήθηκε από τον Νίκο Ξυδάκη και το τραγούδησε με μαγευτικό τρόπο η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί δημιούργησαν ένα από τα πιο όμορφα, ερωτικά τραγούδια της ελληνικής δισκογραφίας.

«Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου», Νίκος Γκάτσος

Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου…Ένα αρκετά γνωστό και πανέμορφο τραγούδι που έχει αγαπηθεί από γενιές και γενιές. Οι στίχοι του σπουδαίου Νίκου Γκάτσου και η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, δημιουργούν ένα άσμα που αγγίζει την ψυχή κάθε μουσικόφιλου! Η μελωδία του τραγουδιού γράφτηκε το Νοέμβριο του 1958 στο Παρίσι και χρησιμοποιήθηκε για την αγγλοϊσπανική ταινία του Μισέλ Πάουελ, «Honeymoon».

Η πρώτη ερμηνεύτρια του μελοποιημένου αυτού ποιήματος ήταν η μοναδική Γιοβάνα. Έπειτα ερμηνεύτηκε από διάφορους σπουδαίους καλλιτέχνες, ακόμη και στο εξωτερικό. Διεθνώς ακούγεται ως «Honeymoon song», σε στίχους του Γουίλιαμ Σάνσομ, με την ερμηνεία του Μαρίνο Μαρίνι μαζί με το κουαρτέτο του.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως το «Honeymoon song» ερμηνεύθηκε και από τους Beatles! Οι Τζον Λένον και Πολ Μακ Κάρτνεϊ, αποφάσισαν να ξαναηχογραφήσουν το κομμάτι , το 1963, για τον κύκλο ραδιοακροαμάτων «Pop Go The Beatles» που ετοίμαζαν τότε για το BBC, αφήνοντας το προσωπικό τους στιλ στο τραγούδι με τις ελληνικές ρίζες.

Πόσο περήφανους μας έκανε για μια ακόμη φορά ο Λευτέρης Πετρούνιας; Ο “άρχοντας των κρίκων” κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Βασιλείας, κερδίζοντας τον πέμπτο ευρωπαϊκό τίτλο της καριέρας του και μάλιστα με μεγάλη άνεση.

Βλέποντας τους αθλητές, τους ολυμπιονίκες να κάνουν τα αδύνατα δυνατά με σκοπό να χαράξουν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αθλητισμού, μας πλημμυρίζει μια τεράστια συγκίνηση. Παρατηρούμε πως οι αθλητές κάνουν τα αθλήματα να φαίνονται τόσο εύκολα, εκτελούν κάθε κίνηση με τόση μαεστρία και έπειτα προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: “πως το κάνουν αυτό;”, “είναι όντως εφικτό;”

Η αλήθεια είναι πως η πραγματική αξία του αθλητισμού δεν προβάλλεται στις οθόνες. Κανείς δεν ξέρει πόση δουλειά, πόση εξάσκηση, πόσο ιδρώτα έχουν ρίξει αυτοί οι άνθρωποι για να φτάσουν στην κορυφή.

Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνάνε κάθε μέρα τα όρια τους και μας αποδεικνύουν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Η δύναμη της ψυχής, η δύναμη του ανθρώπου είναι άπειρη και όταν χρησιμοποιηθεί σωστά σε οδηγεί πάντα στον δρόμο σου. Χρειάζεται να κοπιάσεις για να πετύχεις τους στόχους σου.Χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ, να υπερβείς εμπόδια προκειμένου να φτάσεις στην άλλη άκρη, όμως ξέροντας πως εκεί σε περιμένουν τα όνειρα σου, αξίζει ο κόπος.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τραυματισμός κατά την διάρκεια της καριέρας του. Μια σοβαρή χειρουργική επέμβαση τον κράτησε δύο χρόνια έξω από τον χώρο του αθλητισμού, όμως αυτό δεν τον σταμάτησε. Επέστρεψε δριμύτερος και όχι μόνο κατάφερε να στεφθεί χρυσός, αλλά ξεπέρασε τον θρύλο του αγωνίσματος των κρίκων , Γιούρι Κέκι, ενώ παράλληλα έφτασε τα δέκα χρυσά μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις!

Οι δυσκολίες μας κάνουν πιο δυνατούς, ασταμάτητους. Αυτό μας έδειξε ο Λευτέρης Πετρούνιας. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί στον δρόμο μας όταν είμαστε αποφασισμένοι να πετύχουμε.

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης είναι ο έρωτας. Είναι αρκετά περίπλοκο να ερμηνεύσει κανείς τον ορισμό του έρωτα διότι ο καθένας βιώνει αυτό το συναίσθημα διαφορετικά. Άλλωστε το ίδιο το συναίσθημα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, μα συνάμα πολύ όμορφο. Πολλοί από εμάς συνδέουν τον έρωτα με τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου για να ανακαλύψει το άλλο του μισό, για να γνωρίσει τον άνθρωπο που θα εκπληρώσει τις πιο κρυφές του επιθυμίες, τον άνθρωπο δηλαδή με τον οποίο θα μοιραστεί αμοιβαία όσα συναισθήματα τον πλημμυρίζουν.

Η αντίληψη αυτή υπάρχει από την αρχαιότητα, αφού προκύπτει απο το περίφημο έργο του Πλάτωνα, «Συμπόσιο».

Πιο συγκεκριμένα, το Συμπόσιο του Πλάτωνα πρόκειται για μια “πραγματεία για τον έρωτα“, που παραπέμπει σε ένα συμποσίο το οποίο διαδραματιζεται στην αρχαία Αθήνα. Εκεί ο ποιητής Αγάθωνας καλει κάποιους εξέχοντες άντρες στην οικία του , προκειμένου να γιορτάσουν μια βράβευσή του.Οι καλεσμένοι αποφασίζουν να περάσουν τη βραδιά συζητώντας. Το κύριο θέμα του διαλόγου τους ήταν ο έρωτας, οπότε ο κάθε παρευρισκόμενος που επαίρνε το λόγο, εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Η άποψη του Αριστοφάνη, του προτελευταίου ομιλητή στο Συμπόσιο, έχει αρκετό ενδιαφέρον καθώς διηγήθηκε ένα μύθο για να εξηγήσει τις περιπέτειες της ανθρώπινης φύσης, αλλά και για να προβάλει την αρχή της σωματικής έλξης των ανθρώπων.Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά :

“Υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού.Το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα, όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Και ήταν τρία τα γένη, το αρσενικό που γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη. Προχωρούσε όρθιο, όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ’ αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν, όπως τους Γίγαντες, και να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Ο Ζευς σκέφτηκε :” Μου φαίνεται, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους. Θα κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ’ εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι θα τους κόψω στα δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό.” Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος. Τραβηξε από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά και όπως τα σουρωτά πουγκιά το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό.

Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας ο καθένας το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας γυναίκας, είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά, ώστε μ’ αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος.

Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…”

Σύμφωνα λοιπόν με τον πλατωνικό αυτό μύθο, η επιθυμία μας να νιώθουμε ολοκληρωμένοι και η ανάγκη μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ψάχνοντας το άλλο μας μισό ώστε να δημιουργηθεί το ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας.

Υπάρχουν εκατοντάδες “μισά” στον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη περιμένοντας να ολοκληρωθούν. Κάπου εκεί έξω κρύβεται και το δικό μας μισό και μας αναζητεί όπως το αναζητούμε. Μπορεί να είναι ίδιο με εμάς και να μας ταιριάζει απόλυτα , ή μπορεί να διαφέρει από εμάς αλλά να μας συμπληρώνει με κομμάτια που μας λείπουν.

Κάνεις δεν μας εγγυάται πως ο έρωτας κρατάει για πάντα αλλά όταν τον βρεις θα θέλεις να τον ζήσεις όσο πιο έντονα γίνεται.
Κάποιοι άνθρωποι βρίσκουν το άλλο τους μισό, κάποιοι αργούν να το βρουν, αλλά όπως και να χει η αναζήτηση για το πολυπόθητο αυτό συναίσθημα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Κάποιοι άλλοι ίσως και να μην βρουν ποτέ το άλλο τους μισό, αλλά μην σας αγχώνει αυτό. Στο κάτω κάτω η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν πέρα από τον εαυτό μας. Μπορείς να βρεις την ευτυχία με ή χωρίς το άλλο σου μισό.

Πρώτου προχωρήσουμε σε αυτήν την αναζήτηση πρέπει να βεβαιωθούμε πως το δικό μας “μισό” είναι εντάξει. Ένα “σπασμένο μισό”, όταν βρει αυτό που ποθεί αντί να το ολοκληρώσει , άθελά του θα το ραγίσει. Δύο σπασμένα μισά, με την πρώτη ματιά δείχνουν πως κουμπώνουν, όμως στην πραγματικότητα φτιάχνουν ένα “σπασμένο ολόκληρο” . Ένα ολόκληρο χωρίς δυνατά θεμέλια αργά ή γρήγορα θα γκρεμιστεί, γιαυτό πρέπει να φροντίσεις πως οι βάσεις σου θα είναι γερές πριν αρχίσεις να ψάχνεις να βρεις τον δικό σου ορισμό για τον έρωτα.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που ακόμα και αν δεν βρίσκονται πλέον ανάμεσα μας παραμένουν αθάνατοι, καθώς η κληρονομιά που άφησαν είναι πολύ πλούσια για να λησμονηθεί.
Αναμφίβολα, ο Kurt Cobain και ο Layne Staley, οι τραγουδιστές των Nirvana και Alice in Chains δικαίως μπορούν να καταταχθούν ανάμεσα στους εν λόγω καλλιτέχνες, καθώς η θρυλική μουσική τους πορεία συνεχίζει να αγγίζει αμέτρητους θαυμαστές.

Συμπωματικά, οι δύο καλλιτέχνες και πρωτοπόροι του grunge έφυγαν από τη ζωή στις 5 Απριλίου. Πιο συγκεκριμένα, ο frontman των Nirvana ,Kurt Cobain αυτοκτόνησε με πιστόλι στις 5 Απριλίου του 1994, ενώ ο τραγουδιστής των Alice in Chains, Layne Staley πέθανε οκτώ χρόνια αργότερα, στις 5 Απριλίου του 2002, από υπερβολική δόση ηρωίνης και κοκαΐνης.

Τόσο ο Cobain όσο και ο Staley ήταν γνωστοί για τους μελαγχολικούς στίχους που εξέφραζαν τα βαθύτερα και πιο έντονα, αυτοκαταστροφικά συναισθήματα, που προέρχονταν από τις αντίστοιχες ταραχώδεις εμπειρίες της ζωής τους. Ο πόνος των δύο τραγουδιστών δεν μπόρεσε να κρυφτεί ούτε στις ζωντανές τους συναυλίες. Οι Unplugged εμφανίσεις των συγκροτημάτων στη σκηνή του MTV, ενσαρκώνει τον σκοτεινό , εσωτερικό τους κόσμο.
Σήμερα θυμόμαστε τις μοναδικές αυτές εμφανίσεις, εμφανίσεις από τις τελευταίες της καριέρας τους, οι οποίες άφησαν στο κοινό τους ανάμεικτα συναισθήματα, αφού το ταλέντο και η ενέργεια των τραγουδιστών αναμιγνύεται με όλη τη θλίψη που τους κυρίευε.

Η Unplugged εμφάνιση των Nirvana συνέβη το φθινόπωρο του 1993, λίγους μήνες πριν βρεθεί νεκρός ο Kurt Cobain. Προβλήθηκε μαγνητοσκοπημένη κάποια στιγμή τον Δεκέμβρη ωστόσο τελικά κυκλοφόρησε ως live άλμπουμ τον Δεκέμβριο του 1994 , σαν ένα μεταθανάτιο αφιέρωμα στη μνήμη του Kurt. Στην συναυλία το συγκρότημα με δική του πρωτοβουλία αποφάσισε να παίξει οτιδήποτε άλλο εκτός από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, ερμηνεύοντας μεταξύ άλλων τα τραγούδια “Where Did You Sleep Last Night?”, “The Man Who Sold The World,” και “Something In the Way”. Το συγκρότημα αυτοσχεδίαζε. Η φωνή του Kurt γινόταν όλο ένα και πιο σπαρακτική. Ήταν σαν να μην είχαν καθορίσει το set list, αφού αρκετές φορές τα μέλη των Nirvana συζητούσαν επί σκηνής για το τραγούδι που θα ερμηνεύσουν. Ο ήχος του συγκροτήματος δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της συναυλίας, καθώς η παραγωγή έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στο σκηνικό που ζήτησε ο Kurt.

«Θέλω μια σκηνή διακοσμημένη με μαύρα κεριά και με κρίνα. Και ένα μοβ, μουντό χρώμα να βρίσκεται γύρω από εμένα και το υπόλοιπο συγκρότημα». Έτσι ήθελε να εμφανιστεί το συγκρότημα ο Kurt.
«Αυτό που μου περιγράφεις είναι το σκηνικό μιας κηδείας. Θες η συναυλία να είναι σαν κηδεία;», απάντησε ο άνθρωπος του MTV.
«Ναι! Ακριβώς σαν κηδεία!», συνέχισε ο τραγουδιστής, προϊδεάζοντας ουσιαστικά τον θάνατό του..

Η Unplugged εμφάνιση των Alice in Chains ηχογραφήθηκε τον Απρίλιο του 1996 και τελικά προβλήθηκε στις 30 Ιουλίου του ίδιου έτους. Σε αντίθεση με την απόφαση των Nirvana, οι Alice in Chains ερμήνευσαν αψεγάδιαστα μερικά από τα πιο γνωστά τους τραγούδια , όπως “Rooster” , “No Excuses” , “Heaven Beside You”, “Down in a Hole” και “Would?”.

Η σκοτεινή ατμόσφαιρα που παρέχεται από το φως της σκηνής του MTV ,σε συνδυασμό με τα αρμονικά φωνητικά του Layne , αποτύπωσε την πρωταρχική, ευάλωτη ενέργεια της μπάντας.
Μετά το θάνατο του Layne , η Unplugged εμφάνιση των Alice in Chains έγινε επίσης live άλμπουμ και μάλιστα πολύ πετυχημένο , αφού τα φωνητικά του Layne Staley ήταν εξαίσια , ακόμα και τη στιγμή που μέσα του κατέρρεε ολοκληρωτικά .

Πάρα την απουσία τους, ο Kurt Cobain και ο Layne Staley, δεν θα ξεχαστούν όσα χρόνια και αν περάσουν. Γιατί η αγάπη για την μουσική και η ενέργεια, ότι ακριβώς χαρακτηρίζει τους δύο καλλιτέχνες, δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Θα μείνουν αθάνατοι μέσα από τα τραγούδια τους, μέσα από τα live τους, μέσα από τις αλλαγές που έφεραν στην μουσική βιομηχανία, αλλά και στον κόσμο.

Το Σάββατο στις 3 Απριλίου του 2021,αρχαίες αιγυπτιακές βασιλικές μούμιες και σαρκοφάγοι, μεταφέρθηκαν με επιβλητικό τρόπο από το Αρχαιολογικό Μουσείο της πλατείας Ταχρίρ σε μια νέα κατοικία.
Με την μεταφορά αυτή, το Εθνικό Μουσείο Αιγυπτιακού Πολιτισμού (NMEC) συνολικής έκτασης 135.000 τ.μ, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Φουστάτ, του παλαιού Καΐρου, φιλοξενεί πλέον την πανάρχαια αυτή αιγυπτιακή κληρονομιά.

Πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονός ,καθώς η εν λόγω πομπή αποτελούνταν από 22 βασιλικές αιγυπτιακές μούμιες, μαζί με 17 βασιλικές σαρκοφάγους. Ανάμεσα στις μούμιες, βρίσκονταν κι εκείνες των βασιλέων Ραμσή Β΄, Σέτι Α΄, Σέγκεν Ρα, Τούθμωση και Τούθμωση Γ΄, αλλά και των βασιλισσών Χατσεπτσούτ, Μεριταμέν και Άχμος Νεφερτάρη.

Η «χρυσή παρέλαση» των Φαραώ , όπως ονομάστηκε, ξεκίνησε με μεγαλοπρέπεια, όπως της άρμοζε, γεμάτη από εορταστικές εκδηλώσεις. Έντονο φως περιέλουζε την πόλη , ενώ φωτίστηκαν επίσης και τα κτήρια από τα οποία πέρασαν τα αρχαία εκθέματα. Η κυκλοφορία είχε απαγορευτεί γύρω από την πλατεία Ταχρίρ , τόσο για τα οχήματα όσο και για τους πεζούς, αλλά και στο μήκος της διαδρομής των 7 χιλιομέτρων που διέσχισε η πομπή.

Οι μούμιες, οι οποίες ανακαλύφθηκαν κοντά στο Λούξορ μετά το 1881, εμφανίστηκαν στην παρέλαση με χρονολογική σειρά. Ο φαραώ Σεκενενρέ Τάο (16ος αιώνας π.Χ.) ή αλλιώς «ο Γενναίος», άνοιξε την παρέλαση, που έκλεισε με τον Ραμσή Θ’ (12ος π.Χ. αι.).

Κάθε μούμια τοποθετήθηκε σε ειδική κάψουλα με άζωτο για να προστατευτεί κατάλληλα. Οι κάψουλες μεταφέρθηκαν πάνω σε ειδικά οχήματα που έχουν σχεδιαστεί για να κρατούν τις μούμιες σταθερές χωρίς να αλλοιωθούν.

Τα οχήματα ήταν μαύρα με χρυσά μοτίβα, όπως οι ταφικοί λέμβοι της αρχαιότητας, επειδή το υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου ήθελε να αναδημιουργήσει ακριβώς τον βασιλικό τρόπο με τον οποίο κηδεύονταν οι βασιλιάδες και βασίλισσες της χώρας.
Τα οχήματα ξεκίνησαν στις 8 το βράδυ, ενώ έφτασαν στο μουσείο μισή ώρα αργότερα, συνοδευόμενα από ήχους κανονιοβολισμών. Οι μούμιες θα εκτεθούν στο μουσείο μετά τις 18 Απριλίου.

Στο μουσείο βρισκόταν και ο Αιγύπτιος πρόεδρος Άμπντελ Φάταχ Αλ Σίσι ,με τη συνοδεία του πρωθυπουργού Μοστάφα Μαντμπούλι αλλά και της γενικής διευθύντριας της UNESCO, Οντρεΐ Αζουλέ. Παράλληλα στο Κάιρο βρίσκονταν επίσημοι καλεσμένοι από όλο τον κόσμο. Η Ελλάδα ήταν επίσης παρούσα στην παρέλαση, με εκπρόσωπο τον Χάρη Θεοχάρη.

Το κορυφαίο αυτό πολιτιστικό γεγονός μεταδόθηκε ζωντανά σε πάνω από 400 τηλεοπτικά δίκτυα παγκοσμίως.