Η έννοια μετάνοια παράγεται από το «μετά» και το «νοώ» και σημαίνει, υπό θεολογικού πρίσματος, τη παραδοχή των αμαρτιών ενώπιον του Θεού, καθώς και την υπόσχεση για την αλλαγή της στάσης ζωής και νοοτροπίας, δηλαδή του τρόπο σκέψης και δράσης του ατόμου.
Επιπρόσθετα, λεξιλογικά, ορίζεται ως η συνειδητοποίηση και η παραδοχή, με τη συντριβή των προσωπικών λαθών. Ενώ, ακόμη, υποδηλώνει τη λύπη και τη μετανόηση για κάποιο κακό, καθώς και την αίσθηση θλίψης και κατά συνέπεια την επιδίωξη για επανόρθωση.
Η μετάνοια είναι προϋπόθεση για τη σωτηρία έκαστου πιστού. Είναι, επίσης, ένας δύσκολος αγών και επώδυνο πάθος αυτοταπείνωσης. Εκδηλώνοντας, όμως, επίγνωση της οντολογικής μηδαμινότητας, ομολογία της ηθικής εξαχρείωσης και έκκλησης του θείου ελέους και, φυσικά, δείχνοντας μεγάλη αγάπη και πίστη, τότε συγχωρούνται τα αμαρτήματα. Δηλαδή, αυτό επιτυγχάνεται, με την «εγκατάλειψη» στο έλεος και την αγάπη του Θεού.
Μέσα από αρκετές παραβολές της Βίβλου τονίζεται η αγάπη, η μετάνοια, η ομολογία πίστης και η ευγνωμοσύνη, που θεωρούνται από τα συμπαγέστερα κριτήρια της εν Χριστώ σωτηρίας και συστατικά της χριστιανικής αγιότητας. Λόγου χάρη, η ανώνυμη αγιότητα του ληστή, ως ο πρωτοπόρος του παραδείσου διαθέτει ιδιαίτερη πνευματική και αγιολογική σημασία.
Μελούμαι: Ο Θεός συγχωρεί εκείνους που μετανοούν ειλικρινά.
Στον αντίποδα, ορισμένοι ενδύονται με τον μανδύα της μετανοίας και του χριστιανικού βίου, ενώ την ίδια στιγμή αδυνατούν να αποδεχθούν τον Λόγο του Χριστού, ο οποίος κηρύττει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και ίσοι ενώπιον Του. Συνεπώς, η «Μετάνοια» εκλαμβάνεται ως αναγκαστική υποχρέωση των χριστιανικών καθηκόντων, δίχως ουσιαστική συμβολή.
Η μετάνοια, ή αλλιώς συγχώρεση, όμως, δεν έχει μόνο κατακόρυφο, αλλά και οριζόντιο χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει ότι συγχώρεση μπορεί να ζητηθεί τόσο από τον Θεό, όσο και μεταξύ των συνανθρώπων, παρά το γεγονός ότι όλοι είναι εξίσου -στο ίδιο βαθμό- κτίσματα και απόρροια της δημιουργικής δύναμης του Κυρίου.
Καταδρομείς, κουρσάροι και πειρατές του 18ου αιώνα στη Μεσόγειο.
Οι θαλάσσιες μεταφορές στη μεσογειακή σκηνή του 18ου αιώνα ήταν εξαιρετικά προσοδοφόρες και αρκετά επικίνδυνες από τις συνεχείς συγκρούσεις και διαμάχες.
Σκοπός ήταν η εξάπλωση ή η διατήρηση της κυριαρχίας στη Μεσόγειο και στις αποικίες πέρα από τον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό.
Από την άλλη, και παράλληλα με τον επίσημο πολεμικό στόλο, τα κράτη μίσθωναν ιδιωτικά εμπορικά πλοία, τα καταδρομικά, ενώ δεν έπαυε η δραστηριότητα των μουσουλμάνων κουρσάρων (Βερβερίνων ή Μπαρμπαρέζων) και των χριστιανών (των Μαλτέζων), πάντα με πλοία εξοπλισμένα για την άμυνα. Άλλωστε, η θάλασσα της Μεσογείου ήταν πυκνή σε επικοινωνία με το ναυτικό να διατρέχει τον κίνδυνο από πολεμικά, καταδρομικά, κουρσάρικα ή πειρατικά πλοία.
Εάν, όμως, η βία στη θάλασσα ενός κράτους –κατά την υπό εξέταση περίοδο– συνδέεται με τις καθαρά πολεμικές συρράξεις με άλλους κρατικούς πολεμικούς στόλους, η μη κρατική βία στη θάλασσα συνδέεται με το θαλάσσιο εμπόριο.
Οι κύριοι παράγοντες της εμπορικής διαρπαγής είναι τρεις:
οι καταδρομείς
οι κουρσάροι
οι πειρατές
Αρχικά, στο Διεθνές Δίκαιο ως «καταδρομείς» ορίζονται τα πλοία που ανήκουν σε ιδιώτες και πλέουν με άδεια διεξαγωγής πολέμου, που εξουσιοδοτεί το άτομο στο οποίο έχει εκδοθεί η άδεια να ασκήσει οποιουδήποτε είδους εχθροπραξία που είναι μέσα στα επιτρεπόμενα όρια του πολέμου στη θάλασσα.
Οι καταδρομείς ήταν συνήθως Δυτικοευρωπαίοι και απαιτείτο από αυτούς κάποια δέσμευση που βεβαίωνε ότι θα συμμορφώνονταν με τις οδηγίες της κυβέρνησης της οποίας έφεραν τη σημαία.
Στη συνέχεια, μια δεύτερη πιο σύνθετη κατηγορία εμπορικής διαρπαγής είναι οι «κουρσάροι» με φλέγον ζήτημα αν πρόκειται αφενός για πειρατές και αφετέρου για καταδρομείς της Μεσογείου.
Σε έναν αέναο πόλεμο μεταξύ χριστιανισμού και ισλαμισμού, οι κουρσάροι χριστιανοί ή μουσουλμάνοι ήταν εξουσιοδοτημένοι από τα κράτη τους να χτυπούν τα πλοία ανά πάσα στιγμή. Οι καταδρομείς είχαν –μόνο εν καιρώ πολέμου– την άδεια να καταλαμβάνουν πλοία ή να καταστρέφουν τον εχθρό.
Σύμφωνα με τον Γάλλο ιστορικό Michelle Fontenie, ο κούρσος μπορεί να οριστεί σαν μια θαλάσσια ληστεία, αμοιβαία και διαρκής, μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, κοντά στην πειρατεία, αλλά με την παραδοχή ορισμένων κανόνων και την αποδοχή των συνηθειών της πρακτικής του Ιερού Πολέμου.
Κλείνοντας, στην τρίτη κατηγορία ανήκει η «πειρατεία». Η πειρατεία, μπορεί να πει κανείς ότι, αποτελείται από πράξεις βίας σε θαλάσσια ή εδαφική ενδοχώρα μέσω της θάλασσας, από σώματα ανδρών που ενεργούν ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πολιτικά οργανωμένη κοινωνία.
Οι πειρατές διακρίνονται από τους καταδρομείς, εφόσον οι καταδρομείς διαθέτουν την εξουσιοδότηση ενός κράτους να διαπράξουν βία με στόχο τους εχθρούς του. Η πειρατεία αποτελούσε, όμως, μια νόμιμη πρακτική στο νεότερο ευρωπαϊκό κρατικό σύστημα, εφόσον επιφανείς πειρατές έφερναν εισοδήματα στους βασιλείς, αξιωματούχους και ιδιωτικούς επενδυτές στη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα.
Συμπερασματικά, συλλήβδην το ζήτημα περί κούρσου, της καταδρομής και της πειρατείας, σχετίζεται με τη νομιμότητα και πώς τα κράτη του 18ου αιώνα αντιμετώπιζαν τις τρεις αυτές όψεις της μη κρατικής βίας στη θάλασσα.
Σύμφωνα με τον Max Weber, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά ενός κράτους έγκειται στο γεγονός ότι μονοπωλεί επιτυχώς τη νόμιμη χρήση φυσικής ισχύος για την επιβολή της τάξης. Τα κράτη κατά τον 18ο αιώνα αποφάσιζαν τα ίδια να εξασκήσουν βία ή να την παραχωρήσουν σε μη κρατικούς παράγοντες.
Social Media: Πόσο εύκολα μπαίνει κάποιος στη διαδικασία να συνομιλεί με κάποιον που δεν έχει γνωρίσει ποτέ ξανά από κοντά, και πως αντιδρά στην εξέλιξη αυτής της γνωριμίας;
Υπάρχουν αρκετές ιστοσελίδες που κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας, οι λεγόμενες «Dating Sites». Οι σελίδες αυτές των online γνωριμιών είναι επιχειρήσεις του διαδικτύου. Σε αυτές είναι εφικτή μια πρώτη -μεταξύ αγνώστων- επαφή με την ανταλλαγή μηνυμάτων. Οι πρώιμοι άγνωστοι δύνανται να συνομιλούν μοιράζοντας πληροφορίες για τις ζωές τους, την καθημερινότητα ή τα ενδιαφέροντά τους.
Για να εισέλθει κάποιος απαιτείται μια εγγραφή με στοιχεία και συνήθως είναι απλή και δωρεάν. Δημιουργεί το προφίλ του ανεβάζοντας φωτογραφίες, φανερές μόνο σε όποιον το επισκέπτεται. Με το πάτημα απλώς ενός κουμπιού, δηλαδή, υλοποιείται η θέαση της ψηφιακής εκείνης κοινωνίας με την αμεσότατη γνωριμία δίχως γεωγραφικούς περιορισμούς να την κωλύει.
Πραγματοποιήθηκε σχετική με το ζήτημα αυτό έρευνα και τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου είναι τα ακόλουθα:
Από τους 33 ερωτηθέντες το ποσοστό των γυναικών ανέρχεται στο 21,2% έναντι του 78,8% αντρών, με το 42,5% να βρίσκονται στις ηλικίες μεταξύ 19-28 και το υπόλοιπο 57,5% να ανήκει στην ηλικιακή ομάδα των 29-59 ετών.
Αυτές είναι οι απαντήσεις που μας έδωσαν:
Το 91% των ερωτηθέντων διατηρεί προφίλ στα social media, ενώ το 51,5% εξ αυτών διαθέτει -ή διέθετε- λογαριασμό σε online dating site, αφιερώνοντας πάνω από 10 ώρες του διαθέσιμου χρόνου τους εβδομαδιαίως. Κυμαίνεται μεταξύ 80% με 88% το ποσοστό όσων υποστηρίζουν ότι έχουν πραγματοποιήσει κουβέντα με αγνώστους και υπήρξαν, όμως, ειλικρινείς με τις όποιες πληροφορίες μοιράστηκαν.
Βέβαια, διχάζονται οι απόψεις με τους μισούς να υποστηρίζουν ότι νιώθουν πιο άνετα να συνομιλούν με κάποιον από το διαδίκτυο, εν συγκρίσει από κοντά, όπως επίσης και να γνωστοποιήσουν αυτό το γεγονός σε φίλους και συγγενείς τους.
Όπως προκύπτει από το γκάλοπ που έλαβε χώρα, η πλειοψηφία δημιούργησε το προφίλ κυρίως για να αστειευτούν περνώντας έτσι τον ελεύθερο χρόνο τους, αλλά και για λόγους συντροφικότητας. Ενώ, το 62% το διακατείχε φόβος και αμφιβολίες πριν την επικείμενη πρώτη έξοδο.
Το 68,5%, που ερωτήθηκε, βγήκε όντως για ένα πρώτο ραντεβού, με το μέσο όρο βαθμολόγησης του που προκύπτει να είναι το 7 με άριστα το δέκα. Η αιτία, όμως, που δεν συνέχισε σε μια δεύτερη έξοδο έγκειται στο συμβάν ότι δεν καλύπτει τις προσωπικές επιθυμίες που ορίζει η έκαστη προσωπικότητα.
Από την άλλη όψη του νομίσματος, μόνο το 15% με 16% θεωρεί ακράδαντα ότι έχει αντιμετωπίσει με διαφορετικό τρόπο τον -αρχικά- άγνωστο παρτενέρ στο πρώτο ραντεβού, και, εν συνεχεία, ότι δεν επηρεάστηκε η καθημερινότητα και συλλήβδην η ρουτίνα της ζωής του.
Η μεγάλη απόκλιση των ποσοστών παρατηρείται στους εξής ακόλουθους τομείς. Το 32% έφτασε μέχρι το σημείο να συνάψει σχέση με κάποιον που γνώρισε διαδικτυακά. Ενώ, το 78% δεν έχει κρατήσεις επικοινωνία έως σήμερα με online παρτενέρ.
Συμπερασματικά, από όλους τους συμμετέχοντες στην έρευνα το 69% θα ξαναδημιουργούσε λογαριασμό σε ιστότοπο γνωριμιών, και όπως παρατηρείται το 56,5% τάσσεται ΥΠΕΡ των γνωριμιών μέσω ιντερνέτ, αναζητώντας.
*Κίνδυνοι*
Εύλογα, είναι αδύνατη η γνώση των πραγματικών σκοπών των ατόμων που συνομιλούν διαδικτυακά. Να τι πρέπει να προσέξετε στα site γνωριμιών.
απάτη και εξαπάτηση για υποκλοπή προσωπικών δεδομένων
fake profiles με ψεύτικα στοιχεία και φωτογραφίες
εξαπάτηση για απόσπαση χρημάτων
Το ερωτηματολόγιο
Φύλο:
Ηλικία:
Έχεις Social Media:
Έχεις/Είχες προφίλ σε site γνωριμιών:
Για ποιο λόγο έκανες το προφίλ: 1. Συντροφιά, 2. Δικτύωση, 3. Επιβεβαίωση, 4. Αστείο, 5. Άλλο
Περνούσες πάνω από 10 ώρες εβδομαδιαίως:
Ένιωθες πιο άνετα πίσω από την οθόνη:
Έχεις μιλήσει με κάποιον/α άγνωστο/η:
Ήσουν ειλικρινής:
Βγήκατε ραντεβού:
Είχες αμφιβολίες/φόβο:
Φέρθηκες διαφορετικά στο 1ο ραντεβού:
Πόσο θα βαθμολογούσες το 1ο ραντεβού (1 έως 10):
Γιατί δεν βγήκες 2η φορά: 1. Δεν ήταν όπως το περίμενα, 2. Δεν πέρασα καλά, 3. Άλλο
Στις 12 Ιουνίου λήγει η σχολική χρονιά για τη Γ’ Λυκείου. Την απόφαση για το άνοιγμα αυτών υπεραμύνθηκε η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, επαναλαμβάνοντας ότι δόθηκε η προτεραιότητα λόγω των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Το άνοιγμα των σχολείων ήταν απόφαση της κυβέρνησης, με την ομόφωνη στήριξη της Επιτροπής των Ειδικών, προσθέτοντας ότι επιλέχθηκε το πιο συντηρητικό σχέδιο προκειμένου να διασφαλιστούν οι συνθήκες υγιεινής μαθητών και εκπαιδευτικών και η επιτυχής ολοκλήρωση τους.
Πότε:
Παύει η σχετική αγωνία των υποψηφίων, οι οποίοι μέχρι πρότινος προετοιμάζονταν για τις εξετάσεις δίχως χρονικό ορίζοντα. Ενάμιση μήνα έχουν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι των Πανελλήνιων 2020. Οι ημερομηνίες και ο τρόπος διεξαγωγής των Πανελλήνιων εξετάσεων του 2020, μετά την επιδημία του κορονωϊού, ορίζεται η 15η Ιουνίου 2020 για τα Γενικά Λύκεια και η 16η Ιουνίου για τα Επαγγελματικά Λύκεια.
Εξεταστέα ύλη:
Η ύλη έχει μειωθεί σημαντικά και περιορίζεται «σε όσα είχαν διδαχθεί προς της αναστολής λειτουργίας των σχολείων». Η αποστολή φέτος της επιτροπής που θα επιλέξει τα θέματα των Πανελλήνιων 2020 θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη.
Διεξαγωγή:
Για την διεξαγωγή τους θα χρησιμοποιηθεί υπερδιπλάσιος αριθμός αιθουσών με στόχο ο αριθμός των υποψηφίων που βρίσκονται στις αίθουσες να μην υπερβαίνει τους 10 ανά αίθουσα με δύο επιτηρητές. Οι υποψήφιοι θα βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των δύο μέτρων μεταξύ τους και θα εισέρχονται έναν ένας. Για το λόγο αυτό θα χρησιμοποιηθούν και τα σχολικά συγκροτήματα των γυμνασίων. Θα χρησιμοποιηθούν αυστηρά μέτρα αντισηψίας για καθηγητές και επιτηρητές, ενώ, όσον αφορά τους υποψηφίους που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες θα υπάρξει ειδική μέριμνα.
Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα και σε πολλές ακόμη χώρες της υφηλίου, με υπηρεσίες και επιχειρήσεις να παραμένουν κλειστές.
Αφενός πρόκειται για τη μέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης κι αυτό έγκειται στο εξής: Για τους αρχαίους λαούς ημερολογιακά η εν λόγω ημέρα βρίσκεται, για το βόρειο ημισφαίριο, μεταξύ εαρινής ισημερίας και θερινού ηλιοστάσιου. Άλλωστε, θέτει τις ρίζες της στις παγανιστικές εορτές του παρελθόντος, με πολλά από τα αρχαία έθιμα να επιβιώνουν μέχρι και σήμερα. Στην Ελλάδα εορτάζεται εθιμοτυπικά με τη δημιουργία στεφανιών από λουλούδια.
Απαρχή:
Οι πρώτοι εορτασμοί της ορίζουν ως αφετηρία την προ-χριστιανική Ευρώπη με γιορτές, όπως το κέλτικο Μπελτέιν και την εωσφορική γιορτή της Νυκτός του Walpurgis, στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη. Με τον εκχριστιανισμό, όμως, ακολούθησε η απαγόρευση και η λήψη χριστιανικού χαρακτήρα, χάνοντας έτσι το θρησκευτικό της νόημα. Ακόμη και σήμερα επιβιώνουν τα έθιμά της, όπως ο χορός γύρω από το Γαϊτανάκι, με τις νέο-παγανιστικές ομάδες να προσπαθούν να αναβιώσουν ανάλογα αρχαία έθιμα. Για πολλές προ-χριστιανικές παγανιστικές κοινωνίες της Ευρώπης εορταζόταν ως η πρώτη ημέρα του καλοκαιριού με το Θερινό Ηλιοστάσιο στις 21 Ιουνίου να συμπίπτει με τη μέση του καλοκαιριού.
Η πρώτη Μαΐου είναι η μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη, μετά από την εξέγερση των εργατών του Σικάγου.
Τότε με το σχεδόν ανύπαρκτο κανονιστικό πλαίσιο εργασίας στις ΗΠΑ, οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους κατά το δοκούν, ακόμη και τις Κυριακές. Έτσι, τη 1η Μαΐου του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας οκτάωρο ωράριο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Περίπου μισό εκατομμύριο πληθυσμού συμμετείχε στις απεργίες διαδηλώνοντας ειρηνικά στην πλατεία Haymarket, που αστυνομικές εντολοδόχοι δυνάμεις διέλυσαν δια της βίας τη συγκέντρωση. Την επομένη αποφασίστηκε συλλαλητήριο για καταδίκη της αστυνομικής βίας από τους αναρχικούς έχοντας ως συνέπεια την επίσημη κατάληξη οκτώ νεκρών αστυνομικών και τεσσάρων διαδηλωτών.
Η διεθνής προβολή της αποτέλεσε λίκνο της Εργατικής Πρωτομαγιάς ως Εργατικής Εορτής.
Μιας ετήσιας γιορτής, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη καθορίζει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον, προβάλλοντας τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα.
Πότε θεσπίζεται: Θεσπίζεται στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι.
Ελλαδικός χώρος: Τα πρώτα εργατικά κινήματα συσπειρώθηκαν τον 19ο αιώνα παράλληλα με την ανάπτυξη της καπνοκαλλιέργειας. Υπό οθωμανική διοίκηση, η πρώτη απεργία πραγματοποιήθηκε στη Δράμα το 1888, με κύριο αίτημα τη μείωση στις 10 ώρες εργασίας ημερησίως από τις υπάρχουσες 13. Η πρώτη συγκέντρωση έλαβε χώρα το 1892 από το Κεντρικό Σοσιαλιστικό Σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη, ενώ το επόμενο έτος πραγματοποιήθηκε ο πρώτος εορτασμός και διαδήλωση με εγκεκριμένο ψήφισμα: οκτάωρο εργασίας, Κυριακή-αργία και κρατική ασφάλιση σε θύματα εργατικών ατυχημάτων. Ακρογωνιαίος λίθος στάθηκε η απεργία και διαδήλωση των καπνεργατών, που «πνίγηκε στο αίμα» από την κυβέρνηση Μεταξά, με συνολικά δώδεκα νεκρούς.
Πότε καθιερώνεται: Καθιερώνεται το 1937 ως η «Ημέρα Εορτασμού της Εργασίας», και η τελευταία εβδομάδα του Απριλίου ως «Εβδοµάς Εργατικής Αµίλλης». Επειδή 1η Μαΐου ήταν Σάββατο και εργάσιμη, επελέγη η επομένη, Κυριακή 2 Μαΐου, γιορτή με μαζικό χαρακτήρα. Πλέον, με απόφαση του Υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης μετατίθεται η αργία της 1ης Μαΐου σε άλλη εργάσιμη ημέρα, εφόσον συμπίπτει: με Κυριακή, ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας ή Δευτέρα του Πάσχα.
Καραντίνα:
Παρά τα μέτρα της τρέχουσας κατάστασης της καραντίνας και της απαγόρευσης της κυκλοφορίας που θα ισχύουν έως και την 4η Μαΐου, η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), προέβη σε προκήρυξη 24ωρης πανελλαδικής υποχρεωτικής απεργίας την Παρασκευή 1η Μαΐου 2020 σύμφωνα με το άρθρο 14 του Ν. 4468/2017- ΦΕΚ Τεύχος Α 61/28.04.2017, προκειμένου η εργατική τάξη να αποτίσει φόρο τιμής στην ιστορία, τους αγώνες και τους νεκρούς της, με κατάθεση στεφάνων σε μνημεία αγωνιστών. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμβολικοί εορτασμοί της -με τήρηση κανόνων και αποστάσεων- μεταφέρονται για το πρώτο Σάββατο μετά την άρση των περιοριστικών μέτρων.
Συμπερασματικά: Όπως προκύπτει από τα προαναφερθέντα, το ζητούμενο είναι να αναδεικνύεται η έννοια της αλληλεγγύης μεταξύ των κοινοτήτων και των κρατών, συνιστώντας το διαχρονικό αντίδοτο. Άλλωστε, πρόκειται για μια ημέρα με έντονο αγωνιστικό χαρακτήρα της Εργατικής Τάξης για την πάλη στην σφαίρα της ισότητας και δικαιοσύνης.
Ο αγώνας των εργατών του Σικάγο για την καθιέρωση του οκταώρου σήμερα αποκτά ξανά νόημα, διότι σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο επιχειρείται να ανατραπεί ό,τι κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες από την εργατική τάξη. Μέλει, δηλαδή, να είναι μια ατέρμονη κατάσταση πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή.
Πρωτομαγιά η γιορτή της άνοιξης! Όπως η παράδοση ορίζει γίνεται το μαγιάτικο στεφάνι για τον στολισμό της πόρτας. Ο συμβολισμός που έγκειται είναι ότι φέρνει τύχη και ευημερία, κυρίως στις ανύπαντρες γυναίκες, και προστατεύει από το «κακό» μάτι.
Συνήθως, χρησιμοποιείται μια ευλύγιστη βέργα από κλίμα που δένεται κυκλικά και στολίζεται με λουλούδια και κλαδάκια, όπως αμυγδαλιά, συκιά και ροδιά.
Παρακάτω η ομάδα του CityVibesσας προτείνει πρωτότυπες ιδέες:
1. Βέργες και κλαδάκια για έναν όμορφο φιόγκο με πολλά λουλούδια
2. Minimal απλή εκδοχή
3. Μόνο ένα είδος λουλουδιού, και μονόχρωμο
4. Για boho style λουλούδια στα μαλλιά δίχως ενοχές υπερβολής:
Σύμφωνα με το αγιολόγιο, ο Άγιος Γεώργιος ήταν Ρωμαίος στρατιωτικός που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, διότι δεν αποκήρυξε τη χριστιανική του πίστη. Στη συνέχεια, αγιοκατατάχθηκε ως Μεγαλομάρτυρας και αποκαλείται ο Τροπαιοφόρος.
Βίος:
Ο πατέρας του ήταν Έλληνας Συγκλητικός Γερόντιος, στρατηλάτης στο αξίωμα κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Η μητέρα του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και γόνος από το γνωστό Λύδδα της Παλαιστίνης. Λόγω του θανάτου του πατρός του, μετοίκησαν εκεί, όταν βρισκόταν σε μικρή ηλικία.
Κατά κάποιες εξιστορήσεις, ο τόπος γέννησης του Αγίου είναι η Σεβαστούπολη της Αρμενίας και υπήρξε αρχικά ειδωλολάτρης, αλλά έπειτα βαπτίσθηκε Χριστιανός στην Καππαδοκία, όπου έγινε μέλος της Εκκλησίας.
Ήδη από τα 18 έτη κατατάχθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε τόσο για την τόλμη, όσο και τον ηρωισμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου, του Δούκα (διοικητή), του Κόμη (συνταγματάρχη).
Μαρτύριο:
Το 303 μ.Χ., με τους διωγμούς του Διοκλητιανού, ο Γεώργιος ομολογεί την χριστιανική του πίστη. Ακολούθησε μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων: τον λόγχισαν, του ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη, τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια και μαρτύρησε, τελικώς, με αποκεφαλισμό. Το λείψανό του θάφθηκε μαζί με της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα.
Ο εορτολογικός κύκλος, που δημιουργείται μέσα στο λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας, δείχνει την περίοπτη θέση του Αγίου στη ζωή της. Από την υμνογραφία της κοσμείται με τα επίθετα «ο μαργαρίτης ο πολύτιμος», «ο αριστεύς ο θείος», «ο λέων ο ένδοξος», «ο αστήρ ο πολύφωτος», «του Χριστού οπλίτης», «της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος».
Παράδοση:
Θεωρείται προστάτης αφενός του Πεζικού και του Ελληνικού Στρατού Ξηράς, επειδή ο βίος του είναι στρατιωτικός, και αφετέρου της Αγγλίας. Επίσης, θεωρούνταν Άγιος προστάτης των Σταυροφόρων, οι οποίοι έφεραν στη Δύση το λείψανό του από την Παλαιστίνη, καθώς επίσης και των Προσκόπων.
Μια αξιοπρόσεκτη διήγηση είναι αυτή που μιλάει για το φόνο του δράκοντα και τη σωτηρία της βασιλοπούλας. Το θηρίο αυτό φιλούσε το νερό μιας πηγής κοντά στη Σιλήνα στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Οι κάτοικοι της περιοχής όριζαν με κλήρο το θύμα του δράκοντα. Όταν ήρθε κάποια στιγμή η σειρά της βασιλοπούλας, την έσωσε ο Άγιος Γεώργιος, φονεύοντας τον δράκο με το κοντάρι του.
Λόγω της ιπποτικής του συμπεριφοράς, έγινε τόσο δημοφιλής στην Ευρώπη, όπου η γιορτή είναι ίσης σημασίας με αυτή των Χριστουγέννων. Στο Συμβούλιο της Οξφόρδης το 1222, η ημέρα του κηρύχθηκε επίσημη αργία καθιστώντας τον προστάτη Άγιο της χώρας, ενώ και ως έφιππος, θεωρείτο προστάτης Άγιος των ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης.
Λαογραφία:
Ο μήνας Απρίλιος, που εορτάζεται ο Άγιος Γεώργιος ονομάζεται και “Αϊγιώργης”, ή “Αϊγιωργίτης και σηματοδοτεί την αρχή της άνοιξης. Συνδέεται με τη γεωργία και τον πολλαπλασιασμό και θεωρείται η απαρχή διάφορων γεωργικών εργασιών. Το όνομα «Γεώργιος» είναι ελληνικό, προέρχεται από το ουσιαστικό «γεώργιον» που σημαίνει καλλιεργήσιμο. Αλλά ο Άγιος είναι και προστάτης των κτηνοτρόφων, διότι η εορτή του συμπίπτει με την εποχή που θα αφήσουν τα χειμαδιά και θα ανέβουν στα βουνά. Επιπλέον, ένα σημαντικό έθιμο που σχετίζεται με την εορτή είναι το Κουρμπάνι, δηλαδή η τελετουργική σφαγή ζώων και η διανομή του κρέατος σε κοινή εστίαση.
Στη λαϊκή μνήμη ήταν γνωστή η νομισματική απεικόνιση του Μεγάλου Αλέξανδρου να σκοτώνει τον λέοντα, πολύ πριν την ομόλογη σκηνή της Ορθοδοξίας. Όπως, επίσης, χαρακτηριστική είναι η σύγχρονη εκδοχή της γνωστής αρχαίας παροιμίας, αντικαθιστώντας την Αθηνά: «Άγιε μου Γιώργη βόηθα με, κούνα και συ το χέρι σου».
Εορτασμός:
Η μνήμη του τιμάται στις 23 Απριλίου και συμπίπτει με την ημέρα της Διακαινησίμου.
Κάποιες χρονιές η εορτή είναι μετακινητή, όταν πέφτει πριν από το Πάσχα, και έτσι γιορτάζεται τη δεύτερη μέρα του Πάσχα, για το λόγο ότι τα εκκλησιαστικά τροπάρια του Αγίου Γεωργίου περιέχουν αναστάσιμα λόγια που δεν είναι δυνατό να ψαλθούν πριν από την Ανάσταση.
Ελλαδικός χώρος:
Στην Ελλάδα υπάρχει σχεδόν σε κάθε περιοχή κι από ένα εξωκλήσι ή μια εκκλησία που να είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Αγίου, με το όνομα «Γεώργιος» να είναι από τα πλέον συνήθη. Έως και σήμερα κατά μήκος όλης της γεωγραφικής έκτασης του ελλαδικού χώρου τιμάται και εορτάζεται ο Άγιος με πλήθος εθίμων να λαμβάνουν χώρα, όπως οι αυτοσχέδιες ιπποδρομίες προς τιμήν του, οι τριήμερες εκδηλώσεις και η αναπαράσταση της νίκης του επί του δράκου.
Το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, η «εορτή των εορτών», αυτή της Ανάστασης και φυσικά η τελευταία ημέρα της Μεγάλης Σαρακοστής με τις ρίζες της να έγκεινται στην αρχαία Αίγυπτο. Κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζεται η εις Άδου Κάθοδος του Χριστού.
Προέλευση της λέξης:
Το Χριστιανικό Πάσχα προέρχεται από το Εβραϊκό Πεσάχ, «Peshah ή Pasah», που κατά την ελληνοποιημένη απόδοσή του σημαίνει το πέρασμα, τη διάβαση. Ως η πρώτη από τις τρεις ετήσιες μεγάλες εορτές των Ισραηλινών καθιερώνεται εις ανάμνησιν της απελευθέρωσης από τους Αιγυπτίους με την θαυματουργή διάβαση της Ερυθράς θάλασσας και συλλήβδην από τη φαραωνική δουλεία στην ελευθερία. Πιστεύεται ότι διέφυγαν μετά τη σφαγή των πρωτοτόκων χάρη στο αίμα του αμνού με το οποίο άλειψαν τις πόρτες των σπιτιών τους. Άλλωστε, ο πασχάλιος αμνός των Ιουδαίων ήταν σύμβολο και τύπος του αληθινού πασχαλίου αμνού, του Χριστού, που θυσιάστηκε για την ανθρωπότητα και την λύτρωσε με το αίμα Του τη δουλεία της αμαρτίας.
Ο Χριστιανισμός πήρε το Πάσχα από τους Εβραίους και το ανανοηματοδότησε. Η λέξη προέρχεται από την ελληνική «Πάσχειν» προς τιμήν των Παθών του Χριστού. Οι Χριστιανοί γιορτάζουν το Πάσχα, την ανάσταση του Χριστού και την απελευθέρωσή τους από την αμαρτία και το θάνατο, δηλαδή τη λύτρωση και το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή. Επιπλέον, γιορτάζεται και η ανάσταση της άνοιξης, το ξύπνημα της φύσης μετά τη νάρκη του χειμώνα.
Καθορισμός ημερομηνίας και σημασία:
Θεωρείται η μεγαλύτερη κινητή εορτή. Καθορίστηκε από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. και εορτάζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πανσέληνο της εαρινής ισημερίας της 21 Μαρτίου. Αν η εν λόγω ημέρα ήταν Κυριακή, τότε το Πάσχα θα ήταν την επόμενη Κυριακή. Συνεπώς, πέφτει στο μεσοδιάστημα από 4 Απριλίου έως και 8 Μαΐου.
Από την εισαγωγή του Γρηγοριανού ημερολογίου, Ανατολικοί και Δυτικοί Χριστιανοί το γιορτάζουν σε διαφορετικές ημερομηνίες, οι μεν βάσει του παλαιού, οι δε βάσει του νέου ημερολογίου. Έως και σήμερα δεν έχουν καρποφορήσει οι προσπάθειες για κοινό εορτασμό όλων των δογμάτων και ομολογιών.
Στους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες, εορτασμοί δεν υπήρχαν, καθώς οι Χριστιανοί ήταν μια διωκόμενη μειονότητα. Μολαταύτα, τα πράγματα μέλλουν να αλλάξουν στις ημέρες του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου με τις πρώτες λειτουργίες να ξεκινούν στην Ιερουσαλήμ.
Ιστορικό υπόβαθρο:
Το ευαγγέλιο που διαβάζεται την εν λόγω ημέρα αναδεικνύει και εξαίρει το ρόλο των τριών μυροφόρων γυναικών που πηγαίνουν στον τάφο του Χριστού, για να αλείψουν το σώμα του με μύρο σύμφωνα με τα ταφικά έθιμα της εποχής. Βρίσκονται, όμως, αντιμέτωπες με την απουσία Του και ενσαρκώνοντας, έτσι, το βιβλικό θεμέλιο της ιεραποστολικής αγιότητας. Γίνονται, δηλαδή, οι πρώτοι απόστολοι της πίστης, αφού διαδίδουν την είδηση της Ανάστασης του διδασκάλου στους μαθητές του. Είναι αναλογική με την υμνογραφία ούσα εμπνευσμένη από τη βιβλική διήγηση με την παραβολή των τριών μάγων που πηγαίνουν να προσκυνήσουν το νεογέννητο μεσσία, με άγνωστη θεία καταγωγή, ποιητική αδεία.
Στη συνέχεια, από μίσος Γραμματείς και Φαρισαίοι δωροδοκούν τους στρατιώτες, ώστε ισχυριστούν ότι το σώμα του Χριστού κλάπηκε και δεν αναστήθηκε. Όμως, ο Ιησούς εμφανίστηκε στους μαθητές στη Γαλιλαία, τους ευλόγησε και τους προέτρεψε να διασκορπιστούν για να διδάξουν τον λόγο Του συμπεριλαμβάνοντας το βάπτισμα στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Όπως ακριβώς και έγινε.
Ο Κύριος σταυρώθηκε και πέθανε την Παρασκευή, το βράδυ όπου οι Ιουδαίοι έτρωγαν τον πασχάλιο αμνό και αναστήθηκε μετά το Σάββατο. Δηλαδή πρώτη μέρα της εβδομάδας εξ’ ου και η ονομασία «Κυριακή».
Σήμερα: Η τέλεση ξεκινά στις δώδεκα τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου με τον Όρθρο και συνεχίζει με την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, όπου και διαβάζεται η ευαγγελική περικοπή της παννυχίδος, που εξιστορεί την εμφάνιση του Κυρίου στους δώδεκα μαθητές την ημέρα της Ανάστασής Του. Το απόγευμα της επομένης τελείται ο Εσπερινός της Αγάπης ή αλλιώς η Δεύτερη Ανάσταση με την ονομασία να προέρχεται από τους Χριστιανούς να ανταλλάσουν μεταξύ τους το Φιλί της Αγάπης.
Τα μεσάνυχτα της Κυριακής του Πάσχα, ο ιερέας προσκαλεί τους πιστούς να «Δεύτε λάβετε φως», εκείνοι ανάβουν τις λαμπάδες τους με Αυτό -παραπέμποντας στο φως που έφερε ο Χριστός νικώντας το θάνατο και το σκοτάδι με την Ανάσταση- και ακολουθεί μια σειρά βεγγαλικών, ώστε να «διώχνονται τα κακά πνεύματα» κατά τη διάρκεια που ακούγεται ο ύμνος: Χριστός Ανέστη εκ νεκρώ, θανάτω θάνατον πατήσας και τους εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος.
Έπειτα, μαζεύεται η οικογένεια και τρώνε όλοι μαζί μαγειρίτσα, τσουρέκι και τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά, που συμβολίζουν με το χρώμα τους το αίμα του Χριστού. Νωρίς το πρωί γίνεται η απαραίτητη προετοιμασία για το σούβλισμα και ψήσιμο των αρνιών, των κατσικιών και των όποιων άλλων κρεατικών εδεσμάτων για το πασχαλινό γλέντι της ημέρας αυτής, της Λαμπρής. Ακολουθεί μεγάλη γιορτή με μουσικές και τραγούδια, με τον Κυριακάτικο οβελία, χαρές και χορούς.
Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα:
Οι πιστοί βιώνουν τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά με τη «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση». Ο Χριστός εκουσίως έπαθε και ανέστη για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους και φυσικά η μοιρολατρική λύπη απευθύνεται στις αμαρτίες αυτών. Μολαταύτα, μόνο σε συνδυασμό με την ειλικρινή μετάνοια θα επέλθει η υποκειμενική σωτηρία κατά την έλευση των εσχάτων.
Κλείνοντας, η πένθιμη ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας και η χαρά που τη διαδέχεται το βράδυ της Ανάστασης ποικίλει ανά το Χριστιανικό κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην ανάσταση του Κυρίου, ενώ η Δυτική στο θρήνο για το θάνατό του.
