Μη διαφοροποιημένη διδασκαλία

1. Δεν είναι εξατομικευμένη διδασκαλία.
Δεν διαμορφώνεται ειδικό εκπαιδευτικό υλικό και διδακτικό ρεπερτόριο για κάθε μαθητή. Οι μαθητές ομαδοποιούνται σε μικρές ομάδες των 3-4 ατόμων, ανάλογα με τις κοινές ανάγκες τους, και εργάζονται όπως οι μαθητές σε ένα μονοθέσιο σχολείο.

2. Δεν επικρατεί χαοτική κατάσταση στην τάξη, όπου οι μαθητές κάνουν ό,τι θέλουν.
Αντιθέτως, υπάρχει προ-οργάνωση του χώρου και του τρόπου εργασίας με σαφείς οδηγίες και με οριοθέτηση της συμπεριφοράς των μαθητών.

3. Δεν είναι ευκαιρία για να διαμορφωθούν ομοιογενείς ομάδες ισοδύναμων επιδόσεων και ικανοτήτων στη σχολική τάξη.

Αντιθέτως, οι μαθητές μπορεί να εργάζονται σε κοινού ενδιαφέροντος, αλλά μεικτής επίδοσης ομάδες.

«Για την επίτευξη μιας δίκαιης αξιολόγησης θα τίθεται σε όλους η ίδια εργασία: σκαρφαλώστε στο δέντρο».

Η διαφοροποιημένη διδασκαλία είναι μία διαδραστική διαδικασία μεταξύ του μαθητή και του εκπαιδευτικού, μέσα από την οποία ο μεν εκπαιδευτικός ανταποκρίνεται εκ των προτέρων στις ιδιαίτερες και μοναδικές ανάγκες του μαθητή, ο δε μαθητής μπορεί να συμμετέχει ενεργά και να μαθαίνει συνεχώς στο μέγεθος των δυνατοτήτων του.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Οι νέες τεχνολογίες στην υπηρεσία των διδασκόντων -Palloff και Pratt

Οι ΤΠΕ δεν συνεπάγονται μια αυτοματοποιημένη και μηχανιστική διαδικασία και δεν διασφαλίζουν από μόνες τους την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων εξΑΕ και την ανάπτυξη της επικοινωνίας μεταξύ εκπαιδευτή και εκπαιδευόμενων. Η μάθηση που βασίζεται στην τεχνολογία της πληροφορίας απαιτεί περισσότερες δεξιότητες από τον διδάσκοντα. Η επίτευξη των εκπαιδευτικών στόχων αποτελεί μια ενδιαφέρουσα πρόκληση, όμως είναι ταυτόχρονα και περισσότερο επίπονη. Ο εκπαιδευτής δεν είναι πλέον ένας απλός φορέας μετάδοσης της γνώσης. Το καθήκον του να καθοδηγεί και να υποστηρίζει τους σπουδαστές επιλέγοντας, ελέγχοντας και αξιολογώντας τις αναρίθμητες διαδικτυακές πηγές και πληροφορίες γίνεται όλο και πιο σημαντικό.

Οι Palloff και Pratt, σε ό,τι αφορά τα χαρακτηριστικά της διαδικτυακής μάθησης, θεωρούν ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη:

  • οι συμμετέχοντες και η μεταξύ τους αλληλεπίδραση
  • οι πολιτικές και οι διαδικασίες που ακολουθούνται (διατύπωση κοινών στόχων, κατευθυντήριες γραμμές, πρακτικά ζητήματα)
  • η εκπαιδευτική διεργασία (συνεργασία, μετασχηματίζουσα μάθηση, ομαδική δουλειά)
  • το περιβάλλον διδασκαλίας και μάθησης που υποστηρίζει την εκπαιδευτική λειτουργία.

Μάλιστα, επισημαίνουν ότι όσοι διδάσκουν σε διαδικτυακό περιβάλλον οφείλουν να χρησιμοποιούν τις ΤΠΕ έτσι ώστε:

• να δημιουργούν μια συναρπαστική κοινότητα μάθησης

• να ενθαρρύνουν τους εκπαιδευόμενους να αξιοποιούν όσο το δυνατόν καλύτερα τις ικανότητές τους

• να αναδεικνύουν την δυναμική της ομάδας και των τεχνικών διαλόγου

• να εφαρμόζουν ποικίλες εκπαιδευτικές τεχνικές και μεθόδους διδασκαλίας εκτός από την διάλεξη

• να αποκτούν περαιτέρω κατάρτιση σχετικά με το γνωστικό τους αντικείμενο

• να καθορίζουν στόχους και να κινητοποιούν τους εκπαιδευόμενους να τους επιτύχουν

• να υλοποιούν δημιουργικές και καινοτόμες ιδέες ενθαρρύνοντας την συνεργασία

• να δημιουργούν ένα μαθησιακό κλίμα που βασίζεται στην εμπειρία και σε έναν συνεργατικό και υποστηρικτικό τρόπο μάθησης

• να αξιολογούν τα μαθησιακά αποτελέσματα

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Στις περισσότερες προσπελάσεις της γλώσσας, ακόμη και τις παραδοσιακές ή δομικές, τα πεδία του ενδιαφέροντος δεν είναι πάντα αμιγώς γλωσσολογικά. Συναντάμε θεωρήσεις ιστορικές, φιλοσοφικές, γεωγραφικές πολιτικές, σημειολογικές. Από τη μία, λοιπόν, εξετάζονται τα γλωσσικά στοιχεία και, από την άλλη, μεταξύ άλλων, κοινωνικές έννοιες, όπως η κοινωνική τάξη, το καθεστώς και το κύρος, η ισχύς και η εξουσία, η αλληλεγγύη και η προσαρμογή.

Υπάρχουν, βέβαια, τέσσερις πιθανές περιπτώσεις για τη συσχέτιση γλώσσας και κοινωνίας.

1) Εξωτερική αιτιότητα της διαμόρφωσης και της ποικιλίας στη γλώσσα: η κοινωνική δομή επηρεάζει και καθορίζει τη γλωσσική δομή και συμπεριφορά: πρόκειται ίσως για την προφανέστερη σχέση.

2) Αντίστροφα, η γλωσσική δομή διαμορφώνεται και μεταβάλλεται κυρίως από εσωτερικούς λόγους, λόγους συστήματος (εσωτερική αιτιότητα) και επηρεάζει την κοινωνική δομή.

3) Οι δύο δομές, κοινωνική και γλωσσική, βρίσκονται σε συνεχή και υποχρεωτική αλληλεπίδραση. Η θέση είναι αρχικά πλατωνική, ενώ ο μαρξισμός έδωσε έμφαση στη σχέση γλώσσας και υλικών συνθηκών ζωής.

4) Η θεωρητική, έστω, θέση ότι δεν υπάρχει καμία μορφή σχέσης ανάμεσα στη γλώσσα και την κοινωνία και ότι η γλώσσα είναι μόνο ένα όργανο έκφρασης της σκέψης αναφέρθηκε πιο πάνω (στην ακραιφνή ΓΜΓ, η γλώσσα φαντάζει απομακρυσμένη από τους ομιλητές της).

Την προσπάθεια, επομένως, συσχετισμού γλωσσικών και κοινωνικών δομών αντιπροσωπεύει η ΚΓ. Δεν πρόκειται για απλή ανάμειξη γλωσσολογίας και κοινωνιολογίας. Η ΚΓ εντοπίζει συγκεκριμένες πτυχές της χρήσης και των επιλογών της γλώσσας μέσα σε μια κοινότητα, παρατηρεί και περιγράφει τις εκδηλώσεις της επαφής αυτής, προτείνει ερμηνείες για τη γλωσσική ποικιλία και για τη σημασία των ΚΓ μεταβλητών.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Ο ΥΠΟ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΛΑΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑΣ

Η εκπαιδευτική γλωσσολογία (educational linguistics) είναι ένας όρος που εμφανίστηκε πρόσφατα στο επιστημολογικό σύμπαν, προερχόμενος κυρίως από την αγγλόφωνη ακαδημαϊκή παράδοση. Πεδίο αυτού του αναπτυσσόμενου κλάδου είναι η συνάντηση και τη διάδραση της γλώσσας και της επιστήμης της, της γλωσσολογίας, με την εκπαίδευση.

Ο όρος περιλαμβάνει τους διάφορους τομείς της γλωσσικής εκπαίδευσης και, από την άλλη, τη γνώση που έχει αναπτυχθεί από την επιστήμη της γλωσσολογίας και τους διάφορους κλάδους της και έχει άμεση συνάφεια με τις γλωσσικές ικανότητες των μαθητών και με τη γλωσσική εκπαίδευση γενικά.

Πεδία ενδιαφέροντος της εκπαιδευτικής γλωσσολογίας, όπου η εκπαιδευτική γλωσσολογία καλύπτει δύο μεγάλες κατηγορίες θεμάτων: από τη μία, τους παράγοντες και το περιβάλλον της γλωσσικής εκπαίδευσης και, από την άλλη, τα διδακτικά ζητήματα της γλωσσικής εκπαίδευσης. Περαιτέρω, με βάση και την επιστημονική δραστηριότητα που έχει αναπτυχθεί για τα διάφορα αυτά ζητήματα, οι δύο παραπάνω κατηγορίες θεμάτων περιλαμβάνουν ειδικότερα πεδία.

Οι παράγοντες και το περιβάλλον της γλωσσικής εκπαίδευσης μπορούν να προσεγγιστούν σε κοινωνικό, ατομικό και σχολικό επίπεδο, ενώ στα διδακτικά ζητήματα της γλωσσικής εκπαίδευσης διακρίνουμε τη διδακτική της μητρικής/πρώτης γλώσσας, τη διδακτική των δεύτερων ή ξένων γλωσσών, καθώς και τον σχετικά αυτόνομο τομέα του εντοπισμού και της αξιολόγησης των γλωσσικών δεξιοτήτων.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Εκπαίδευση

Η θεσμοθετημένη και ελεγχόμενη διαδικασία από την πλευρά της πολιτείας ή άλλου φορέα, με στόχο τη μετάδοση ενός συστήματος γνώσεων και αξιών στη νέα γενιά για την ένταξη και δραστηριοποίησή της μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Διακρίνεται:

  • στο Περιεχόμενο (τι διδάσκεται)
  • την Παιδαγωγική (το πώς διδάσκεται)
  • την Αξιολόγηση (τα κριτήρια που καθορίζουν την επιτυχία ή αποτυχία των παραπάνω)

Διαχρονικοί στόχοι της εκπαίδευσης

Μορφωτικοί: αφορούν στη μόρφωση του πολίτη, δηλαδή στην πνευματική, ψυχική και σωματική του καλλιέργεια.

Κοινωνικοί: συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση και ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων με στόχο την ομαλή ένταξη στο κοινωνικό σύνολο.

Πολιτικοί: πολιτιστική ταυτότητα, ιστορία και κληρονομιά κάθε χώρας στις νεότερες γενιές.

Επιδιώξεις διδασκαλίας τον 21ο αιώνα, σύμφωνα με την UNESCO πρέπει να κινούνται σε 4 άξονες:

  • μαθαίνω να αποκτώ γνώσεις (learning to know)
  • μαθαίνω να πράττω (learning to do)
  • μαθαίνω να συνυπάρχω και να συνεργάζομαι (learning to live together)
  • μαθαίνω να υπάρχω (learning to be)

Πώς μαθαίνουν οι μαθητές;

  • ενεργός συμμετοχή
  • κοινωνική αλληλεπίδραση
  • δραστηριότητες που έχουν νόημα
  • σύνδεση των νέων πληροφοριών με την προϋπάρχουσα γνώση
  • χρήση στρατηγικών
  • αυτορρύθμιση και αναστοχασμός
  • αναδόμηση της προϋπάρχουσας γνώσης
  • κατανόηση και όχι απομνημόνευση
  • εφαρμογή των γνώσεων
  • διάθεση χρόνου για εξάσκηση
  • αναπτυξιακές και ατομικές διαφορές
  • μάθηση μέσα από κίνητρα

Σκοπός εκπαίδευσης στην Ελλάδα

«Σκοπός της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης είναι να συμβάλλει στην ολόπλευρη, αρμονική και ισόρροπη ανάπτυξη των διανοητικών και ψυχοσωματικών δυνάμεων των μαθητών, ώστε, ανεξάρτητα από φύλο και καταγωγή, να έχουν τη δυνατότητα να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά»

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Παιδαγωγικές αρχές διαφοροποιημένης διδασκαλίας

1. ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Όλοι οι μαθητές θέλουν να συνεισφέρουν και να γίνουν αποδεκτοί από το περιβάλλον τους. Η διαφοροποιημένη τάξη προσφέρει ευκαιρίες στους μαθητές να συνειδητοποιήσουν την αξία της διαφορετικότητας και εμβαθύνει σε θέματα δικαιοσύνης και συνεργασίας.

2. ΕΠΙΛΟΓΗ
Οι μαθητές σε μια διαφοροποιημένη τάξη έχουν τη δυνατότητα της επιλογής στο τι μαθαίνουν, στο πώς θα το μάθουν και στον τρόπο που θα εκφράσουν αυτό που έμαθαν. Το μαθησιακό περιβάλλον είναι ανάγκη να δώσει ποικιλία επιλογών στο τι και το πώς της μάθησης προκειμένου να ικανοποιήσει τις ατομικές ικανότητες και τα διαφορετικά ταλέντα των μαθητών.

3. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί συμφωνούν ότι οι μαθητές μαθαίνουν καλύτερα μέσα από συνεργατικές διαδικασίες με τους συμμαθητές τους και με το δάσκαλό τους. Η συνεργασία κάνει τις μαθησιακές δραστηριότητες πιο ελκυστικές και ευχάριστες, αναπτύσσει την αυτοεκτίμηση των μαθητών, ιδιαίτερα εκείνων με δυσκολίες μάθησης και τους βοηθά να αποκτήσουν μία δεξιότητα την οποία θα αξιοποιήσουν αργότερα στη ζωή τους.

4. ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ
Η νέα γνώση αποθηκεύεται στη μακροπρόθεσμη μνήμη όταν συνδεθεί με τις προηγούμενες εμπειρίες, γνώσεις και ενδιαφέροντα του μαθητή. Στην περίπτωση της Γ2 η νέα γνώση πρέπει να συνδεθεί με τη μητρική γλώσσα, με τις προϋπάρχουσες γνώσεις τους και με τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζουν. Οποιαδήποτε σύνδεση έχει θετική επίδραση και αποτελεί σημαντικό στόχο σε κάθε μάθημα διαφοροποιημένης διδασκαλίας.

5. ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΜΑΘΗΣΗΣ
Η έρευνα του εγκεφάλου και της Νευροεπιστήμης αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μαθαίνει μέσα από διαφορετικές μεθόδους: διερεύνηση, απομνημόνευση, τεχνολογία, κοινωνικοποίηση και πολλά άλλα. Στη διαφοροποιημένη τάξη εφαρμόζονται νέες μέθοδοι μάθησης και διδασκαλίας. Η μάθηση δε αποτελεί πλέον ένα μονόδρομο αλλά μια πράξη αλληλεπίδρασης και αξιοποίησης ποικίλων εργαλείων. Η διαφοροποίηση δε ζητά από τον εκπαιδευτικό να αλλάξει τον τρόπο που διδάσκει αλλά να επεκτείνει το ρεπερτόριό του σε μια προσπάθεια να προσεγγίσει μερικούς ακόμα μαθητές.

6. ΑΝΟΙΧΤΟΤΗΤΑ
Η μάθηση γύρω από ένα θέμα μπορεί να πάρει τη μορφή διερεύνησης επεκτείνοντάς το σε νέες διαστάσεις. Μπορούμε να ενθαρρύνουμε τους μαθητές να θέτουν περισσότερες ερωτήσεις (η περιέργεια είναι σημαντική για τη μάθηση) από το να δίνουν μία απάντηση. Στρατηγικές όπως η Σωκρατική μέθοδος και δραστηριότητες με στόχο τα επίπεδα ανώτερης μάθησης της ταξινομίας Bloom ή του μοντέλου DOK είναι στρατηγικές που δίνουν ανοικτές προδιαγραφές διδασκαλίας απαραίτητες σε μία διαφοροποιημένη τάξη.

7. ΡΟΥΤΙΝΑ
Η κατάλληλη διαχείριση της τάξης φαίνεται να κυριαρχεί όλων των στοιχείων του Αναλυτικού Προγράμματος. Η διδασκαλία διαδικασιών/ρουτινών ενισχύει τη κατάλληλη διαχείριση της τάξης και περιλαμβάνει την επεξήγηση, τη δοκιμή και την υποστήριξη/ενθάρρυνση. Λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες της τάξης ο εκπαιδευτικός διδάσκει ρουτίνες συμπεριφοράς στους μαθητές ενισχύοντάς τους το αίσθημα ασφάλειας και προσδοκίας, εξασφαλίζοντας τον έλεγχο του περιβάλλοντος και ταυτόχρονα ενεργοποιώντας τη μνήμη στα όσα διδάχθηκαν. Η δομή είναι σημαντική. Χωρίς σαφείς προσδοκίες για τη διαχείριση της τάξης και τη γνωστοποίησή τους στους μαθητές η διαφοροποίηση θα είναι δύσκολο.

8. ΠΟΙΚΙΛΙΑ ΜΕΘΟΔΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
Όσο μεγαλύτερη ποικιλία περιλαμβάνει ο εκπαιδευτικός στις μεθόδους αξιολόγησης των μαθητών (διαμορφωτική, γραπτή ή προφορική, προγραμματισμένη ή έκτακτη) τόσο μεγαλύτερη ανατροφοδότηση θα έχει για τη διαδικασία και τα αποτελέσματα της μάθησης. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να γνωρίζει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει κάθε μαθητής του. Αυτή η ουσιαστική γνώση των δεξιοτήτων του κάθε μαθητή απαιτεί περισσότερο ανάλυση της πορείας του και λιγότερο αξιολόγηση της τελικής του επίδοσης. Ακόμα, είναι σημαντική η συνολική εικόνα της πορείας του μαθητή ώστε να του δοθεί η υποστήριξη και η ενθάρρυνση που θα βελτιώσει την αυτοπεποίθησή του.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Σιωνισμός και κράτος του Ισραήλ

Το βαρύτερο που συνέβη για τους Εβραίους είναι η τρομερή τους καταδίωξη από τον Χίτλερ, στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η εξόντωση εκατομμυρίων από αυτούς στους θαλάμους αερίων ή με άλλους τρόπους. Έτσι, στον 20ό αιώνα συμβαίνουν κοσμογονικά γεγονότα, είτε εξαιρετικά αρνητικά, είτε [θετικά] για τους Εβραίους, η μεγάλη εξέλιξη ήταν ότι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποφασίστηκε από τη διεθνή κοινότητα η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Έτσι, αυτή η ανθρώπινη ομάδα απέκτησε βάση ξανά στην αρχαία της γη, όπου είχαν αρχίσει να μετακινούνται και να εγκαθίστανται Εβραίοι από τη Ρωσία ήδη από τον 19ο αιώνα και να αγοράζουν γη. Φυσικά η σαφής πλειοψηφία των κατοίκων εκεί δεν ήταν Εβραίοι. Από τη διασπορά του 2ου αιώνα μ.Χ., είχαν εδώ εγκατασταθεί πλέον άλλα άτομα, αραβικής προελεύσεως —Παλαιστίνιοι.

Η απόφαση για την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1947 μ.Χ. περιλάμβανε και την απόφαση ίδρυσης κράτους Παλαιστινίων. Όμως, οι Παλαιστίνιοι αρνήθηκαν αυτό το κράτος, λέγοντας ότι αρνούνται την οποιαδήποτε πρόταση η οποία περιλάμβανε ίδρυση κράτους Ισραήλ μέσα στα εδάφη που θεωρούσαν δικά τους. Έτσι, προέκυψε το μεγάλο πρόβλημα το οποίο σέρνεται τώρα για 70 χρόνια και μοιάζει να είναι μέχρι τώρα αδιέξοδο.

Όμως, το 1850 μ.Χ. βρίσκονται συγκεντρωμένοι περισσότεροι Εβραίοι, όχι πλειοψηφικά· σε καμία χώρα δεν ήταν πλειοψηφία οι Εβραίοι, αλλά σε κάποιες χώρες ήταν περισσότεροι, σε άλλες ήταν λιγότεροι — αναλογικά με τον πληθυσμό. Στην περιοχή της Ευρώπης μεγάλη πυκνότητα υπάρχει, στις γερμανικές χώρες (Γερμανία-Πολωνία δηλαδή στον σημερινό χάρτη), στη Ρωσία επίσης (στη Ρωσία υπήρχε μεγάλος αριθμός —αναλογικά— Εβραίων). Επίσης, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που στον 19ο αιώνα αρχίζουν και έρχονται Εβραίοι και ο πληθυσμός αυξάνεται θεαματικά, και επίσης μεγάλος αριθμός Εβραίων παρατηρείται στην Αργεντινή, γιατί και εδώ υπήρξε μετακίνηση/μετανάστευση Εβραίων στο μεγάλο κύμα μετανάστευσης όλου του κόσμου.

Η ίδρυση εβραϊκού και αραβικού κράτους στην περιοχή του Ισραήλ αποφασίστηκε από τον ΟΗΕ τον Νοέμβριο του 1947. Θερμοί υποστηρικτές της πρότασης αυτής υπήρξαν οι ΕΣΣΔ και οι σοσιαλιστικές χώρες, καθώς και οι ΗΠΑ. «Νονοί» του κράτους του Ισραήλ θεωρούνται ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χ. Τρούμαν και ο ηγέτης της ΕΣΣΔ Ιωσήφ Στάλιν.

Κατά κάποιον τρόπο, δίνεται μια εικόνα διάχυσης των Εβραίων και σε έναν χάρτη του Μεσοπολέμου του 20ού αιώνα, όταν ακόμα δεν είχαν συμβεί οι μεγάλες εξελίξεις. Οι χώρες που δεν έχουν σχεδόν καθόλου Εβραίους στον μεσοπόλεμο είναι η Γαλλία και η Ιβηρική Χερσόνησος (στην Ιβηρική Χερσόνησο, διότι τους έχουν διώξει από το 1492 μ.Χ. και στη Γαλλία που δεν είναι πολλοί)· και στην Ιταλία δεν είναι πολλοί. Στην περιοχή της Μεγάλης Βρετανίας είναι περισσότεροι, γιατί εδώ είναι βαθύτερη η διάστιξη. Στην περιοχή της Ολλανδίας και της Γερμανίας είναι περισσότεροι, στην Τσεχοσλοβακία και επίσης και στην Ελλάδα (είναι 1 με 3%).

Οι χώρες στις οποίες οι Εβραίοι είναι πραγματικά πολλοί —αναλογικά βέβαια πάντα— είναι η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Ρουμανία, η Τουρκία, η Λιθουανία, η Λετονία, οι οποίες έχουν ποσοστό από 3% έως 10%. Η μία χώρα μόνο έχει ποσοστό 10% με 11% στην Ευρώπη και είναι η Πολωνία. Στην Πολωνία υπήρχαν εκατομμύρια Εβραίων, ιδιαίτερα στο δυτικό τμήμα της Πολωνίας, γι’ αυτό και όταν ήρθε η ώρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ο Χίτλερ… Η Ρωσία είναι ακόμα η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, διότι στον Μεσοπόλεμο είναι κομμουνιστική η Ρωσία, δεν είχε ακόμα πέσει ο κομμουνισμός και επομένως βλέπουμε και εδώ ότι έχει έντονη διάστιξη, δηλαδή έναν πληθυσμό 1 με 3%. Όμως, επειδή είναι μεγάλος πληθυσμός, υπήρχαν γύρω στα 4 εκατομμύρια Εβραίων. Στην Πολωνία υπάρχει η μεγαλύτερη εκπροσώπηση, όπως και στη Λιθουανία. Και η Ρουμανία επίσης είχε μεγάλο αριθμό Εβραίων.

Τι είναι ο Σιωνισμός;
Ο Σιωνισμός προέρχεται από τη λέξη «Σιών». Σιών είναι η αρχαία περιοχή του Ισραήλ. Στον 19ο αιώνα στις γερμανικές χώρες (στην Αυστρία), μεταξύ των Ασκεναζίμ, υπάρχει ένας προβληματισμός για το γεγονός ότι οι Εβραίοι δεν έχουν πατρίδα. Είναι σπαρμένοι σε όλη τη Γη, έχουν νέες πατρίδες, αλλά δεν υπάρχει μια πατρίδα των Εβραίων. Η παλιά πατρίδα των Εβραίων έχει χαθεί από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και λίγοι Εβραίοι κατοικούν εκεί, έκτοτε. Ένας δημοσιογράφος Αυστριακός, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα — ο 19ος αιώνας είναι ο αιώνας του εθνισμού, όπως λέγεται, είναι ο αιώνας των εθνικών επαναστάσεων. Οι λαοί κάνουν επαναστάσεις, δημιουργούν εθνικά κράτη και υπάρχει πολύ μεγάλη ένταση εθνισμού και μέσα σε αυτό το κλίμα και οι Εβραίοι σκέφτονται ότι θέλουν να αποκτήσουν δικιά τους χώρα. Αρχηγός σε αυτό το κίνημα λοιπόν, που ονομάζεται κίνημα του Σιωνισμού, είναι ένας Αυστριακός δημοσιογράφος, ο Χερτσλ (Herzl), ο οποίος κάνει όλες τις κινήσεις να μαζευτούν χρήματα, κάνουν εράνους, συγκεντρώνονται, δημιουργούν φορείς πολιτικούς για να αποφασίσουν πού θα δημιουργήσουν τη χώρα τους και αν μπορούν να τη δημιουργήσουν. Φυσικά, υπήρχαν πολλές προτάσεις: να δημιουργηθεί κάπου στην Αφρική, κάπου στον ωκεανό (στον Ειρηνικό ωκεανό), σε νησιά, το ένα, το άλλο, αλλά οι περισσότεροι επιθυμούσαν να αποκτήσουν χώρα στην παλιά τους γη, δηλαδή στο Ισραήλ.

Αυτό είναι το κίνημα του Σιωνισμού, το οποίο έπαιξε ρόλο από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα και για περίπου 70-80 χρόνια ήταν ένα δυναμικό κίνημα, το οποίο στην ουσία έκανε τον κύκλο του με την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1947 και έδρασε πολιτικά, οικονομικά, διπλωματικά, έδινε χρήματα για να μεταναστεύσουν Εβραίοι και να εγκατασταθούν στην περιοχή του Ισραήλ.

Απόσπασμα από το ελεύθερο διαδικτυακό μάθημα του Mathesis «Παγκόσμια ιστορία: ο άνθρωπος απέναντι στο θείο» με διδάσκουσα τη Μαρία Ευθυμίου.
Σύνδεσμος: https://mathesis.cup.gr/assets/courseware/65f72d2528e1f3ff6c85ca58b88ea4a8/asset-v1:History+Hist3.2+2017_T2+type@asset+block/WH2_Week2.pdf

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Προσβασιμότητα σχολικών κτιρίων

Ένα σχολείο για να εντάξει ισότιμα μαθητές/ριες με κινητική αναπηρία το βασικότερο και πρώτιστο δομικό χαρακτηριστικό του πρέπει να είναι η εξασφάλιση της αυτόνομης κινητικότητάς τους στον χώρο. Για τον σκοπό αυτό, αν δεν έχει σχεδιαστεί με βάση τις υφιστάμενες προβλέψεις προσβασιμότητας σύμφωνα με τον καθολικό σχεδιασμό, είναι απαραίτητο να γίνουν παρεμβάσεις και εργονομικές διευθετήσεις τόσο μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας όσο και στο γενικότερο περιβάλλον του σχολείου.

Για την διασφάλιση της προσβασιμότητας και της αυτονομίας στην κίνηση στον σχολικό χώρο, είναι απαραίτητα τα κάτωθι:

  • Ράμπες, με κλίση 5%, που θα επιτρέπουν την κίνηση αμαξιδίου οπουδήποτε υπάρχουν σκάλες (απ’ το πεζοδρόμιο στην αυλή, απ’ την αυλή στο ισόγειο).
  • Τουαλέτα κατάλληλα διαμορφωμένη για μαθητές/μαθήτριες με κινητική αναπηρία.
  • Ανελκυστήρας ή αναβατόριο σκάλας για το αμαξίδιο, αν το σχολείο έχει ορόφους.
  • Αντιολισθητική ταινία στα σκαλοπάτια.
  • Χειρολαβές και μπάρες στήριξης σε διαδρόμους και σκάλες,
  • Ειδικό αντιολισθητικό δάπεδο στις αίθουσες, στους διαδρόμους, στο προαύλιο και σε όλους τους χώρους.
  • Πόρτες με μεγάλο άνοιγμα για το απρόσκοπτο πέρασμα του αμαξιδίου σε όλους τους χώρους (αίθουσες διδασκαλίας, αμφιθέατρο, βιβλιοθήκη, εργαστήρια, τουαλέτες).
  • Κατάλληλο ύψος στα πόμολα στις πόρτες, στους κάδους απορριμμάτων, στον πάγκο του κυλικείου, στους πίνακες, στους διακόπτες φωτισμού, στις κρεμάστρες, ώστε να μπορεί να φτάσει και ο/η μαθητής/τρια με το αμαξίδιο και να μην εξαρτάται συνεχώς από τη βοήθεια των άλλων.
  • Επαρκής χώρος μεταξύ των θρανίων εντός της αίθουσας διδασκαλίας για την απρόσκοπτη κίνηση του αμαξιδίου.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Το Τείχος των δακρύων

Πριν από την καταστροφή του Ναού, και πριν από τα γεγονότα του Βαρχοχέβα το 135 μ.Χ., οι Εβραίοι είχαν διασπορά, διότι είχαν δραστηριότητες που τους είχαν φέρει να εγκατασταθούν στην αρχαία Ελλάδα. Στη Δήλο υπάρχει εβραϊκή εγκατάσταση, στην αρχαία Κόρινθο, στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν Εβραίοι που είχανε εγκατασταθεί στην αρχαιότητα, όπως και στην αρχαία Αίγυπτο. Όμως, τώρα, το 135 μ.Χ., πλέον η διασπορά τους είναι απόλυτη σε μεγάλους αριθμούς και αλλάζει τα δεδομένα. Στη διασπορά τους οι Εβραίοι χάνουν τον Ναό τους και χάνουν και τη δυνατότητα να έχουν τις τελετουργίες που έκαναν.

Έτσι, η λύση την οποία βρίσκουν είναι να δημιουργήσουν χώρους προσευχής, που τους ονόμασαν με ελληνική λέξη, από την ελληνική λέξη «συνάγω», το ονόμασαν «συναγωγή», εκεί που συγκεντρώνεται κάποιος για να προσευχηθεί. Και πλέον δεν έχουν ιερείς, έκτοτε δεν έχουν ιερείς, έχουν όμως ραβίνους (Rabbi), δηλαδή δασκάλους που ξέρουν, τα άτομα, δηλαδή, τα οποία γνωρίζουν σε βάθος την Τορά, το Ταλμούδ, τη Μισνά και μπορούν να καθοδηγούν τους πιστούς στις αναζητήσεις τους τις θρησκευτικές και να τους διδάσκουν την αρχέγονη αυτή θρησκεία των προγόνων τους.

Τώρα, η διασπορά των Εβραίων γίνεται εν πολλοίς μέσα στην ίδια τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίς πρόβλημα, διότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από την ώρα που οι Εβραίοι έχασαν τις εστίες τους και διασπάρθηκαν, δεν ανησυχούν για το γεγονός ότι υπάρχουν μικρές κοινότητες Εβραίων σε διάφορα σημεία της Αυτοκρατορίας. Ανησυχούσαν για τη δράση των Εβραίων, όταν ήταν πολλοί μαζεμένοι στην κοιτίδα τους και επομένως μπορούσαν να είναι επιθετικοί και επικίνδυνοι για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Τώρα δεν ανησυχούν, τους αφήνουν δηλαδή να πράττουν τα της θρησκείας τους, στις μικρές αυτές κοινότητες που βρίσκονται μέσα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Έτσι, στο 200 μ.Χ., έχει πια περισσότερους οπαδούς και στο 300 μ.Χ. οι οπαδοί του είναι πλέον αξιοπρόσεκτοι, και βρίσκονται σπαρμένοι στην Εγγύς και Μέση Ανατολή είναι τι συνέβη με τους Εβραίους στη διασπορά τους. Ο ναός του Σολομώντος καταστράφηκε ολοσχερώς —ως φαίνεται— από τα ρωμαϊκά στρατεύματα, έτσι ώστε να μην έχει μείνει τίποτα άλλο από αυτόν, παρά ο τοίχος υποστήριξής του — αυτός είναι το λεγόμενο «Τείχος των δακρύων» που βλέπουμε στις ειδήσεις, εκεί συγκεντρώνονται οι εβραίοι, αν έχετε δει στις ειδήσεις, και προσεύχονται μπροστά σ’ αυτόν τον τοίχο υποστήριξης του ναού του Σολομώντος. Αυτός ο λόφος που βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, είχε την εξής τύχη: ο ναός του Σολομώντος είχε κτιστεί στα Ιεροσόλυμα, σε έναν λόφο των Ιεροσολύμων, όπου σύμφωνα με τις παραδόσεις των Εβραίων είχε γίνει η θυσία του Αβραάμ. Πάνω λοιπόν σ’ αυτόν τον λόφο και σεβόμενο τη διαμόρφωση του λόφου αυτού, είχε κτισθεί ο ναός του Σολομώντος. Όταν καταστράφηκε ο ναός του Σολομώντος, ο λόφος ξαναέμεινε γυμνός, με πάντοτε τον θρύλο ότι εκεί έγινε η θυσία του Αβραάμ. Κυλούνε οι αιώνες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, σ’ αυτό που σήμερα είναι Σαουδική Αραβία, ένας ντόπιος έμπορος, Άραβας, επικοινωνεί με τον Θεό, ο οποίος του υπαγορεύει μέσω του αγγέλου του —του αρχαγγέλου Γαβριήλ— το Κοράνι, τη θέλησή του δηλαδή, και είναι ιδρυτής νέας θρησκείας. Μιλάμε για τον Μωάμεθ, τον προφήτη Μωάμεθ, που είναι ο ιδρυτής της μουσουλμανικής θρησκείας, στον 7ο αιώνα μ.Χ.

Ο Μωάμεθ στηρίζει τη θρησκεία του πάνω στην Παλαιά Διαθήκη, την οποία τιμά πάρα πολύ. Σχετίζεται με την ιστορία των Εβραίων στο εξής σημείο: ο Μωάμεθ κήρυξε στη Μέκκα, που ήταν η πατρίδα του, εκεί δεν έγινε δεκτός ευμενώς, μετακινήθηκε στη Μεδίνα, το 622 μ.Χ. και απέκτησε πλέον ισχυρό σώμα οπαδών και αυτό ήταν η αρχή της επέκτασης του Ισλάμ. Ο Μωάμεθ διοίκησε τη Μεδίνα και σε κάποια φάση της ζωής του, πριν τον θάνατό του, θέλησε να επισκεφτεί την ιερή πόλη των Ιεροσολύμων, που είναι η πόλη των Εβραίων, των οποίων τη θρησκεία τιμούσε πάρα πολύ ο Μωάμεθ, όπως και τιμά το Ισλάμ εξαιρετικά μέχρι σήμερα. Ο Μωάμεθ επισκέφτηκε τα Ιεροσόλυμα, σύμφωνα με τις ιστορίες του Ισλάμ, και αμέσως πήγε να επισκεφτεί τον λόφο όπου έγινε η θυσία του Αβραάμ. Πήγε, λοιπόν, σ’ αυτόν τον λόφο και προσευχήθηκε με μεγάλο σεβασμό προς τον Θεό.

Αποτέλεσμα ήταν ο Θεός να του κάνει την τιμή να τον φέρει κοντά του, δηλαδή έγινε μια ανάληψη από το σημείο αυτό, προς τα πάνω, άλογα τον μετέφεραν τον Μωάμεθ προς τον Θεό — στο Ισλάμ δηλαδή υπάρχει ανάληψη. Ο Μωάμεθ συνομίλησε με τον Αλλάχ, και επανήλθε όμως σ’ αυτήν την περίπτωση πάλι σε αυτόν τον λόφο. Έτσι, πάνω σ’ αυτόν τον λόφο έγινε ένα απ’ τα μεγάλα θαύματα του Ισλάμ. Στον 7ο αιώνα μ.Χ., μετά τον θάνατο του Προφήτη, οι αραβικές στρατιές, γύρω στο 740 μ.Χ., κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα, γιατί κατέλαβαν όλη την περιοχή γύρω απ’ την Αραβική Χερσόνησο και εξεδίωξαν τους Βυζαντινούς και τους Πέρσες που ήταν εκεί.

Καταλαμβάνοντας τα Ιεροσόλυμα, ήρθε στα χέρια τους η ιερή πόλη των εβραίων και το ιερό σημείο στο οποίο ο Προφήτης είχε προσευχηθεί και αναληφθεί προς τους ουρανούς. Εξ αυτού, πάνω σε αυτόν τον λόφο, έκτισαν ένα καταπληκτικό τέμενος, του Ομάρ. Γιατί εκεί έγινε η θυσία του Αβραάμ. Αυτό το υπέροχο τέμενος και το τέμενος του Αλ-Άκσα, που είναι πάνω στον λόφο αυτό, τον ιερό λόφο των Ιεροσολύμων, σκεπάζονται οι θόλοι τους με χρυσό. Και γι’ αυτό όταν κανείς προσεγγίζει, έκτοτε, από τον 8ο αιώνα και μετά, την πόλη των Ιεροσολύμων, από μακριά, εκείνο το οποίο βλέπει να αντανακλάται στον ορίζοντα, είναι ο λόφος αυτός με τα υπέροχα αυτά μνημεία των μουσουλμάνων.

Πρέπει να πούμε στο σημείο αυτό ότι το Αλ-Άκσα και το τέμενος του Ομάρ είναι τα τρίτα πιο ιερά σημεία του Ισλάμ, με πρώτο τη Μέκκα, τη Μεδίνα και τα Ιεροσόλυμα με τα μνημεία αυτά, πάνω στον λόφο της θυσίας του Αβραάμ. Πλέον πάνω σ’ αυτόν τον λόφο, το Ισλάμ έχει κτίσει αυτά τα ιερά του μνημεία και επομένως, οι εβραίοι θρηνούν το γεγονός ότι δεν μπορούν να ξαναχτίσουν τον ναό τους. Μάλιστα, έχοντας αποκτήσει ξανά τη γη του Ισραήλ, και κράτος, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά το 1947, θα ήθελαν πολύ —προφανώς— να ξαναχτίσουν τον ναό του Σολομώντος, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν, διότι πλέον οι μουσουλμάνοι έχουν κτίσει εκεί αυτά τα ιερά κτίσματα.

Απόσπασμα από το ελεύθερο διαδικτυακό μάθημα του Mathesis «Παγκόσμια ιστορία: ο άνθρωπος απέναντι στο θείο» με διδάσκουσα τη Μαρία Ευθυμίου.
Σύνδεσμος: https://mathesis.cup.gr/assets/courseware/65f72d2528e1f3ff6c85ca58b88ea4a8/asset-v1:History+Hist3.2+2017_T2+type@asset+block/WH2_Week2.pdf

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός




Βασικές πηγές σχολικής ανομοιογένειας – Carol Tomlinson

Τα παιδιά οποιασδήποτε τάξης (έστω και επιφανειακά ομοιογενούς) διαφέρουν ως προς:

Το κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο και το πολιτισμικό κεφάλαιο των γονιών τους.
Κατά συνέπεια αφενός ως προς το βαθμό κατοχής της κυρίαρχης- πρότυπης γλώσσας του σχολείου και αφετέρου ως προς το βαθμό εξοικείωσής τους με την κυρίαρχη κουλτούρα.

Τη δική τους στάση απέναντι στο σχολείο.
Αυτή επηρεάζεται από τα διαφοροποιημένα ενδιαφέροντα και κίνητρα των παιδιών και από το νόημα που αποδίδουν σε αυτό που γίνεται στο σχολείο (προσδοκίες μαθητών).

Τις γνωστικές τους δομές και λειτουργίες.
(πρόσληψη επεξεργασία της πληροφορίας, μνημονικές ικανότητες, αναλυτική ή συνθετική σκέψη, επαγωγική ή απαγωγική σκέψη), τους τρόπους επικοινωνίας που προτιμούν).

Όλοι οι μαθητές δεν μαθαίνουν με τον ίδιο ρυθμό και τα ίδια μαθησιακά υλικά.

Σύμφωνα με την Tomlinson γίνονται προσπάθειες των εκπαιδευτικών για καλύτερη μαθησιακή εμπειρία. Η διαφοροποιημένη διδασκαλία περιλαμβάνει αυτό ακριβώς, τις προσπάθειες των εκπαιδευτικών να ανταποκριθούν στις διαφορετικές ανάγκες των μαθητών τους στην τάξη με στόχο την επίτευξη της καλύτερης μαθησιακής εμπειρίας.

Κατερίνα Συμφέρη
Εκπαιδευτικός