Το να παίζεις με ερωτικά μηνύματα, κοινώς να κάνεις sexting, είναι τα τελευταία χρόνια,της μόδας.

Όσο εξελίσσονται τα social media,αναπτύσσεται και αυτή η υποτυπώδης επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους.

Έχει ρίσκα όμως.Το πρώτο και πολύ σοβαρό, είναι να κυκλοφορήσουν φωτογραφίες ή βίντεο, που υποτίθεται έστειλες για να συνδράμεις στο παιχνίδι του sexting. Το είδαμε και πρόσφατα,με κάποιο site που ανέβαζαν αντίγραφα των συνομιλιών τους με γυναίκες και είχαν στην κατοχή τους τέτοιο υλικό.

Εξίσου σοβαρό, όμως, είναι να δημιουργηθούν συναισθήματα. Συμβαίνει.

Έχουμε μπει πλέον σε μια διαδικασία,να χτίζουμε σχέσεις μέσω μηνυμάτων.

Όταν ξεκινά, λοιπόν,μια τέτοια επαφή, που ουσιαστικά, ξεγυμνώνεται ο άλλος και εσύ και ψυχικά πλην σωματικά, βγάζει τα πιο κρυμμένα κομμάτια του,τις φαντασιώσεις του,τα θέλω του, νιώθει ευάλωτος.

Πέφτουν οι άμυνες, κακά τα ψέματα. Δεν είναι απίθανο, να γεννηθούν αισθήματα.

Το μυαλό παίζει πολλά παιχνίδια.

Αρχίζεις να φαντάζεσαι αυτή την σχέση,να παίρνει σάρκα και οστά έξω από τον κόσμο των μηνυμάτων,στην πραγματική ζωή.

Κάποιες φορές, μπορεί να σταθείς τυχερός και να νιώσει τα ίδια με σένα και ο άλλος.

Συνήθως όμως, τέτοιοι είδους προσδοκίες, δεν ανταποκρίνονται στα θέλω της άλλης πλευράς.Και κάπου εκεί έρχεται η απογοήτευση.

Το ήξερες όμως, από την αρχή. Ήταν ξεκάθαρο πως ξεκίνησε με συγκεκριμένο σκοπό και θα είχε ημερομηνία λήξης.

Καταλαβαίνω πως οι εποχές και οι καταστάσεις δεν ευνοούν τις σχέσεις και τις γνωριμίες. Όταν όμως, ξεκινά μια επικοινωνία με σκοπό την ερωτική απόλαυση χωρίς δέσμευση, δεν μπορεί να παραμυθιάσεις τον εαυτό σου πως θα μετατραπεί σε κάτι περισσότερο από αυτό που είναι.

Το συναίσθημα, είναι κάτι που δεν ελέγχεται,δεν μπορεί να περιοριστεί. Το καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω επίσης, πως όταν έχεις έρθει τόσο κοντά με κάποιον, έστω και μέσω μιας κάμερας, δεν μπορείς εύκολα,να τον δεις ως φίλο. Άλλωστε αυτές οι καταστάσεις δεν συμβαίνουν ανάμεσα σε φίλους.

Είναι δίκοπο μαχαίρι,το sexting. Πρέπει να πατάς γερά στα πόδια σου για να καταφέρεις να το κρατήσεις στα επίπεδα που του αναλογούν.

Να μην είσαι άνθρωπος που λειτουργεί με ευαισθησία και συναίσθημα. Να μην σου λείπει η σχέση, η αγκαλιά, το χάδι, ένας σύντροφος.

Από την άλλη,τι είναι οι σχέσεις χωρίς ρίσκο; Και αυτές ξεκινούν χωρίς να γνωρίζεις την πορεία και την κατάληξη.

Με μέτρο παιδιά. Όλα με μέτρο.

Και αν τελικά ερωτευτείς τον “συμπαίχτη”, μίλα ανοιχτά. Τουλάχιστον θα μάθει και η άλλη πλευρά και θα έχει την ευκαιρία να σκεφτεί πώς θα συμπεριφερθεί.

Μπορεί να σταθείς τυχερός. Μπορεί αυτό το αμοιβαίο που έψαχνες, να προκύψει με τέτοιο τρόπο.

Μην το ξεκινήσεις όμως με τέτοιο σκοπό. Θα πονέσεις.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Διαφορετικο άρθρο από εμένα, αυτή την φορά.
Μου αρέσουν πολύ,τα δωρεάν προϊόντα.
Τρελαίνομαι να βρίσκω τέτοια site που μπορείς να παραλάβεις κάποιο προϊόν δωρεάν,για δοκιμή.
Σαν μικρό παιδί, ανοίγω το κουτί κάθε φορά.

Έχω λογαριασμό στο Τικ Τοκ (πρωτοφανές!) και είδα ένα βίντεο πρόσφατα,να μιλάει για κάποιο site,το οποίο σου στέλνει αρκετές φορές τον χρόνο, ένα κουτί με διάφορα προϊόντα.

Εννοείται έκανα εγγραφή αμέσως!

Κάνοντας την εγγραφή,σου κάνουν κάποιες ερωτήσεις, ουσιαστικά για να δουν την συχνότητα που ψωνίζεις,τα προϊόντα που προτιμάς,αν καπνίζεις και τι είδος τσιγάρου κ άλλα πολλά, προφανώς για να σε αντιπροσωπεύει το περιεχόμενο του κουτιού που θα λάβεις.

Το site λέγεται Picka.gr, εδρεύει στην Αθήνα και βασικά είναι ένας χώρος που λειτουργεί ως έρευνα αγοράς.

Αναμένω το πρώτο μου κουτί σε λίγες μέρες!

Νομίζω πως δεν έχετε να χάσετε κάτι κάνοντας την εγγραφή.
Δωρεάν τα προϊόντα δωρεάν και η αποστολή.
Θα σας ζητηθεί απλά, μετά την παραλαβή, μέσω email,να απαντήσετε σε κάποιες ερωτήσεις ως αξιολόγηση των προϊόντων, το οποίο αν δεν θέλετε δεν κάνετε.

Επίσης μπορείτε να κάνετε διαγραφή του λογαριασμού σας οποιαδήποτε στιγμή το θελήσετε.

Τι λέτε;
Θα κάνετε εγγραφή;
Περιμένω αξιολογήσεις κ γω από εσάς και φυσικά θα ακολουθήσει άρθρο μόλις παραλάβω.

Δεν κρατιέμαι!

Κατερίνα Στραβαρίδη

“Στόχοι του πένθους:

1) Επεξεργάζομαι.

2) Επανατοποθετούμαι.

3) Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου”.

Jorge Bucay

Σοκ θυμός πόνος απώλεια ανακούφιση.

Αυτά είναι τα δικά μου στάδια πένθους για οποιαδήποτε απώλεια.

Σαφώς η μεγαλύτερη είναι του θανάτου,του ουσιαστικού, ενός δικού σου ανθρώπου.

Αλλά αυτά τα στάδια τα περνάς και όταν φεύγουν από την ζωή σου, φίλοι, συγγενείς, ερωτικοί σύντροφοι.

Σημασία έχει πώς τελικά σε όλες τις περιπτώσεις,η ζωή συνεχίζεται, όλα ξαναμπαίνουν σε σειρά και όλοι προχωράνε.

Δεν σταματάς να ζεις επειδή κάποιος έφυγε.

Θα ξαναγελάσεις,θα ξανατραγουδήσεις,θα ξαναχορέψεις και γενικά όλα θα είναι όπως πρίν.

Και στις δύο περιπτώσεις απώλειας πάντα θα υπάρχει ένα γιατί.

Μην το ψάξεις.Μην παλέψεις να πάρεις απάντηση.

Γιατί έπρεπε.Γιατί ήταν σκόπιμο από την μεριά μιας αόρατης δύναμης, βάφτισε την όπως θες,να συμβεί.

Όλα είναι κύκλος,η ζωή,οι σχέσεις.

Κλείνει.Πρέπει να κλείνει.

Ένα πλήρωμα χρόνου.

Κλάψε, χτυπήσου, φώναξε,βρίσε αλλά προχωρά.

Μάζεψε τα κομμάτια σου, σήκω όρθιος και ζήσε.

Ούτε οι νεκροί θα αναστηθούν ούτε οι πεθαμένες σχέσεις.

Αλλάξαμε χρόνο.
Ένας δύσκολος χρόνος για όλη την ανθρωπότητα,σε όλους τους τομείς.
Δοκιμάστηκε ο άνθρωπος όσο ποτέ άλλοτε.

Δεν έχει τελειώσει, βέβαια,η δοκιμασία μας, επειδή άλλαξε το έτος.
Έχουμε δρόμο μπροστά μας.

Πρέπει να ενισχύσουμε τον ψυχισμό μας.
Είναι εξίσου σημαντικό με την σωματική υγεία μας.

Δεν έχουμε πολλές διεξόδους,στην κατάσταση που βιώνουμε.

Είναι καίριο, λοιπόν,να επιλέξουμε τις επαφές μας με τους άλλους.

Η συναναστροφή με ανθρώπους ανοιχτούς στην σκέψη, θετικούς στην συμπεριφορά, είναι προτιμότερο.
Δεν θέλουμε ανθρώπους που κάνουν το άσπρο μαύρο.
Δεν θέλουμε ανθρώπους αρνητικούς και δογματικούς.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι τοξικοί.
Τοξικοί σε όλα.

Φανταστείτε να θέλετε να πάρετε ανάσα μέσω συσκευής οξυγόνου και κάποιος να κλείνει το σωληνάκι για μερικά δευτερόλεπτα.

Αυτός είναι ο τοξικός άνθρωπος.
Λίγο λίγο,σας στερεί τον αέρα.
Οτιδήποτε θετικό,θα σας κάνει να το βλέπετε ως αρνητικό, ατελέσφορο.

Όταν θα σας βλέπει να γελάτε,θα κάνει ότι μπορεί για να σας σταματήσει.

Ο τοξικός άνθρωπος,δεν θέλει χαρούμενους ανθρώπους δίπλα του.

Ζει σε μια μίζερη κατάσταση, εσωτερικά.
Αλλά δεν του αρκεί να την βιώνει μόνος.

Θα φροντίσει να κάνει κ άλλους να νιώσουν έτσι.
Αυτή είναι η πηγή της δύναμης του.

Οποιοδήποτε ελάττωμα του,θα το προβάλει ως δικό σας.

Είναι πολύ ικανός στο να κάνει τους άλλους να πιστέψουν πως δεν έχουν δίκιο,να αμφιβάλλουν σε αυτά που πιστεύουν, ακόμα και στην ίδια τους την αξία.

Η ασπίδα προστασίας είναι το χαμόγελο,το χιούμορ και φυσικά η απομάκρυνση από τέτοιο άνθρωπο.

Δεν είναι εποχή για να παίξουμε κορώνα γράμματα την ψυχή μας.

Αυτή είναι, που μας κρατάει όρθιους σε αυτό που ζούμε.

Να το έχετε στο μυαλό σας, την επόμενη φορά που κάποιος θελήσει να σας κόψει το χαμόγελο.Την ψυχή σας και τα μάτια σας.

Καλή χρονιά.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Φθάσαμε στο 2020 και η γυναίκα που έχει μείνει σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά της, εξακολουθεί να μην εκτιμάται καθόλου.
Στα μάτια των περισσοτέρων, είναι μια γυναίκα που κάθεται όλη μέρα, που δεν συνεισφέρει στο σπίτι ούτε οικονομικά, ούτε με κάποιον άλλον τρόπο.
Ο πρώτος που την κριτικάρει, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, είναι ο σύζυγος της.

Από την θέση εκείνου που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι, αισθάνεται ανώτερος άρα και δικαιωματικά αυτός που μπορεί να υποτιμήσει την θέση της εν γένει.

Αυτός που μπορεί να την ελέγξει αν καθάρισε,αν μαγείρεψε,αν του έχει έτοιμα, καθαρά και σιδερωμένα τα ρούχα.
Αυτή που θα θεωρήσει υπεύθυνη,αν κάποιο παιδί δεν έχει καλή πρόοδο στο σχολείο.
Αυτή που το μόνο που κάνει, είναι να χαζολογεί με τις ώρες στο τηλέφωνο με τις φίλες της για ανούσια πράγματα.

Εκείνη που εκείνος συντηρεί οικονομικά και που αν δεν τον είχε,θα πεινούσε γιατί σύμφωνα με την δική του άποψη, είναι ανίκανη να επιβιώσει μόνη της οικονομικά.

Θα την κατηγορήσει για οποιοδήποτε “παράπτωμα” των παιδιών ως αδιάφορη απέναντι τους.

Θεωρεί περιττό να την ρωτήσει πώς ήταν η μέρα της.
Γιατί να το κάνει άλλωστε;
Ξεκούραστη είναι,μες το σπίτι και χωρίς να κάνει τίποτα σοβαρό ενώ εκείνος σε αντίθεση δουλεύει οκτώ ώρες την μέρα για να μην λείπει τίποτα από το σπίτι και είναι τελικά αυτός που νοιάζεται και τρέχει για την οικογένεια.

Ποιός σκέφτηκε ποτέ, τελικά πόσο δύσκολη,επίπονη και ψυχοφθόρα, είναι η συνεισφορά της;
Να διατηρεί ένα σπίτι καθαρό με όλα τα παρελκόμενα,να είναι δίπλα στα παιδιά κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των παιδιών της.

Φροντίζει να της ακυρώνει την θέση και την συνεισφορά της μες την οικογένεια.

Δεν παρατηρεί ποτέ τι κάνει με για να διατηρηθεί η ισορροπία ανάμεσα στο σπίτι και τις ευθύνες για την ανατροφή των παιδιών, είτε την ψυχολογική, μαθησιακή, συναισθηματική.

Δεν τον ενδιαφέρει πώς ένα σπίτι, είναι πάντα τακτοποιημένο.
Θα προσέξει, όμως,και θα κριτικάρει,αν το βρει μια μέρα ακατάστατο.

Αν πεις πως απλά σήμερα δεν ήσουν καλά για να συμμαζέψεις,η ερωτήση θα είναι “και τι έκανες όλη μέρα?

Αυτή η γυναίκα ενδεχομένως, έβαλε σε δεύτερη μοίρα,τα θέλω της,τα όνειρα της, ίσως ακόμα και τα ταλέντα της για να είναι δίπλα στα παιδιά της.

Από το πρωί στο πόδι,να μαγειρέψει,να συμμαζέψει,να ελέγξει τα παιδιά στα μαθήματα,να τα τρέξει σε γιατρούς για εμβόλια, εξετάσεις.Να ενημερωθεί από καθηγητές.Να τα ακούσει με προσοχή όταν της εκμυστηρεύονται προσωπικά τους ζητήματα και να τα συμβουλέψει.Να είναι από πάνω τους να παρακολουθεί πυρετούς,να δίνει φάρμακα.Να προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους,για να είναι ενήμερη για τις παρέες τους και τα μέρη που συχνάζουν.Να είναι κοινωνική με άλλους γονείς με τον οποίων τα παιδιά, κάνουν παρέα τα δικά της.Και όταν πια όλοι κοιμούνται το βράδυ,να συμμαζέψει τα τελευταία,τον νεροχύτη,το σαλόνι και ίσως αν αντέχει,να κάνει ένα μπάνιο για να ξαπλώσει επιτέλους.

Αυτή η γυναίκα λοιπόν,δεν κάνει τίποτα.Κάθεται όλη μέρα.Και έχουμε 2020.

Τροφή για σκέψη.Όχι με φεμινιστικές διαθέσεις.Απλά, ανθρώπινες.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Δεν θα μπορέσω ποτέ, όσο ζω,να καταλάβω γιατί με κάνεις να βουρκώνω.

Γιατί θες τόσο πολύ, να κάνεις τα μάτια μου να τσούζουν από τα δάκρυα που μου προκαλείς.

Δεν μπορώ να φανταστώ, πώς γίνεται να είσαι τόσο άκαρδο! Σε έχω εκτιμήσει απεριόριστα.

Δεν κάνω τίποτα χωρίς εσένα. Φροντίζω να σου φέρομαι με ευαισθησία και να μην σου προκαλώ πόνο.

Πάντα φροντίζω, να είσαι παρών στην ζωή μου και να μην λείπεις ποτέ. Και εσύ με πληρώνεις με δάκρυα….

Να τρέχουν τα μάτια μου, να μην μπορώ να αναπνεύσω και εσύ να συνεχίζεις να με πονάς.

Έχω προσπαθήσει να μάθω τα πάντα για σένα. Οτιδήποτε που θα μπορούσε να βοηθήσει να μην ξαναδακρύσω.

Είναι μια σχέση εξάρτησης, δυστηχώς.

Όσο και να με κάνεις να κλαίω, τόσο σε θέλω στην ζωή μου.

Σε αγαπώ ρε κρεμμύδι, αλλά είσαι άτιμο! Σε κόβω κάτω από νερό, τα ίδια, πάλι τσούζουν τα μάτια μου.

Με εκμεταλλεύεσαι, διάολε…

Καμιά συμβουλή, έχετε να μου δώσετε βρε παιδιά;

Κατερίνα Στραβαρίδη

Ένας μήνας, σχεδόν, έμεινε,για να τελειώσει ο χρόνος και είναι χρήσιμο να κλείσουμε εκκρεμότητες και “χρωστούμενα”.

Ένα ευχαριστώ, ένα συγνώμη, ένα σ αγαπώ ή και ένα, γιατί όχι, άντε “συνουσιάσου”,σε όποιον το χρωστάμε.

Το τελευταίο καλώς ή κακώς, δεν το λέω ποτέ, όσο και να σας έχει περάσει η εντύπωση πως βρίζω και δεν έχω τρόπους.

Το αντίθετο.
Έχω και τρόπους και ψυχραιμία,να αντιδρώ σε ότι με θίγει ή πληγώνει.

Δεν λέω “άντε συνουσιάσου”.

Απλά, όπου αισθάνομαι ότι υπάρχει ελπίδα να διορθωθεί μια κατάσταση, γιατί με ενδιαφέρει ο άλλος άνθρωπος είτε είναι φίλος είτε όχι,και θέλω να παραμείνει στην ζωή μου, ξεκαθαρίζω ντόμπρα.

Όπου αισθάνομαι πως όσο και να εξηγήσω,θα είναι μάταιος κόπος, αποχωρώ διακριτικά και με ησυχία.
Απλά για μένα ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αόρατος,σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Απορούν οι κολλητές μου πώς το καταφέρνω αυτό.
Τι να πω, γιατί να μπεις στην διαδικασία να εξηγήσεις κάτι που δεν ενδιαφέρεται ο άλλος να το καταλάβει και να αναλάβει τις δικές του ευθύνες?

Ήταν μυστήριος χρόνος,για όλους μας.
Μια νέα καθημερινότητα.
Ένας ιός.
Καραντίνα.
Μάσκες.
Αποστάσεις μεταξύ μας.

Μην αγκαλιάσεις,μην φιλήσεις.

Προσωπικά,με έστειλε στον πάτο,με σήκωσε,με ξαναέριξε και τελικά προς το τέλος του άρχισα να συνειδητοποιώ την αξία μου, μάλλον,να σταματήσω να την διαπραγματεύομαι, γιατί ουσιαστικά την ήξερα την αξία μου.

Έκανα εκκαθάριση πολλών πραγμάτων.
Πλέον οι αποφάσεις αφορούν εμένα και μόνο.

Δεν έχω εξαρτήσεις από κανέναν.

Πήρα την ζωή μου στα χέρια μου και κυνηγάω να αποκτήσω ότι αξίζω και ότι ονειρεύομαι.

Κλείνω σε μια βδομάδα δύο χρόνια θεραπείας, απαραίτητης,για να κοιμίσω το τέρας που βρυχάται μέσα μου,την βαριά κατάθλιψη μου.

Πέρασα από πολλές αλλαγές, πολλή αμφισβήτηση και πολλά σκαμπανεβάσματα συμπεριφοράς και εσωτερικής μάχης,για να καταλήξω τώρα πλέον να νιώθω πιο δυνατή να την βάλω για ύπνο.

Καλώς ή κακώς,θα είναι η σύντροφος μου για όλη μου την ζωή.

Με βοήθησε όμως να καταλάβω πολλά και να βγάλω την δημιουργικότητα μου προς τα έξω.

Θέλω αγάπη, θέλω τρυφερότητα, θέλω ειλικρίνεια, θέλω να χαμογελάσω ξανά από μέσα προς τα έξω.

Τα κατάφερα και στάθηκα τυχερή σε αυτά αλλά για λίγο.

Έστω.
Εύχομαι η νέα χρονιά να μου τα δώσει τα παραπάνω,και να είναι για περισσότερα διάστημα.

Έχω απόθεμα και εγώ να δώσω και το θέλω πολύ.

Άλλωστε το είπαμε,η αγάπη είναι η αρχή και το τέλος, μεταμορφώνει, γκρεμίζει τοίχους και λιώνει πάγους κυρίως ζεσταίνει την καρδιά.

Και υγεία.
Υγεία για όλους μας.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Έκανα εγγραφή στο Facebook dating για να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου.
Όταν έκανα ραδιοφωνική εκπομπή, είχα φτιάξει προφίλ ψεύτικο στο Tinder.

Αυτό που διαπίστωσα,λοιπόν,με το facebook dating είναι ότι είναι μία αντιγραφή του tinder.

Δεν με εντυπωσίασε ιδιαίτερα.Η βασική διαφορά τους,βέβαια,είναι ότι για να δεις αυτους που τους αρέσεις δεν χρειάζεται να πληρώσεις να γίνεις premium χρήστης,τους βλέπεις δωρεάν.

Έκανα συχνές αλλαγές στα στοιχεία του προφίλ μου,ηλικία,ύψος,ενδιαφέροντα, για να δω τι χρήστες κοντά στα δικά μου κριτήρια θα μου έβγαζε

Δεν θέλετε να ξέρετε τι μου έβγαλε με την πραγματική μου ηλικία των 47 ετών, δηλαδή.

Αυτό που με έκανε να απορήσω πραγματικά,ήταν πως γίνεται άνθρωποι πενήντα έως εξήντα ετών,να ψάχνουν για μακροχρόνια σχέση,να μην έχουν παντρευτεί ποτέ και όλοι να μην έχουν παιδιά.

Τουλάχιστον δεν πίστεψα ότι μπορεί να είναι τόσοι πολλοί μαζεμένοι μέσα σε μία τέτοια εφαρμογή.
Αν εξαιρέσουμε ότι κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι όντως χωρισμένοι, οι περισσότεροι δεν ήταν.

Φαινόταν η βέρα στο χέρι,σε κάποιες φωτογραφίες αντανακλούσε στα γυαλιά τους που τους έβγαζε η γυναίκα τους,και ήταν ευδιάκριτο από πολλές λεπτομέρειες σε φωτογραφίες ότι βρισκόντουσαν σε οικογενειακές διακοπές με ψυγειάκια δίπλα τους,με ομπρέλες,με μπρατσάκια και ότι άλλο χρησιμοποιεί μία μέση οικογένεια για να πάει για μπάνιο ή για διακοπές με τα παιδιά.

Δεν θα κρίνω απλά θα αναφέρω αυτούς που έγραφαν στο βιογραφικό τους ότι είναι ρομαντικοί ευαίσθητοι και τα λοιπά.

θα αναφέρω όμως αυτούς που πραγματικά με φόβισαν οι φωτογραφίες τους. Παιδιά δεν Βγάζουμε selfie με το κινητό κολλημένο στη μούρη.

Επίσης δεν βγάζουμε φωτογραφία με το κινητό στα πόδια μας και εμείς να κοιτάμε από πάνω προς τα κάτω.Δεν κολακεύει αρχικά,επίσης τρομάζει το ίδιο.

Ότανν το Target group είναι οι ηλικίες από 40 μέχρι 50 μην βάζετε τα ακριβά σας αυτοκίνητα,τις μηχανές σας και τα κότερα σας.Δεν δουλεύουν αυτά σε μας.

Δεν θα εντυπωσιαστούμε από αυτά.Μπράβο σας αν τα έχετε,μπράβο σας αν θέλετε να μας δείξετε πόσο έχετε δουλέψει στη ζωή σας και τα έχετε καταφέρει, όμως δεν πέσουμε εξαιτίας αυτών.

Η φωτογραφία αυτή που είστε μέσα σε πισίνα ή δίπλα στην πισίνα,καλό είναι να καταργηθεί πια.
Καταλαβαίνω ότι χαίρεστε που πήγατε σε ξενοδοχείο που είχε πισίνα και θέλετε να το έχετε ανάμνηση,θέλετε να μας το δείξετε αλλά enough is enough!

Επίσης, εσύ φίλε που είσαι κυνηγός και βγάζεις φωτογραφία με την καραμπίνα, να ξέρεις ότι δεν γίνεται να σε πάρουμε με καλό μάτι.

Τόσα ακούμε και διαβάζουμε να συμβαίνουν κάθε μέρα.

Τέλος,υπήρχαν και αρκετοί που αυτοπροσδιορίζονται ως κελεπούρια και συλλεκτικά κομμάτια.Ασχολίαστο.

Η εγγραφή,λοιπόν,στο Facebook dating δεν έχει κανένα όφελος.
Στην πλειοψηφία είναι ξεκάθαρο πως επρόκειτο για ψηφιακό φλερτ…για μην το πω διαφορετικά.
Γεγονός που συμβαίνει ήδη στο messenger στο instagram και σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες.

Εν ολίγοις όλη μας η ζωή έχει γίνει ψηφιακή και έχουμε χάσει την επικοινωνία την ουσιαστική.

Κρυβόμαστε πίσω από μία οθόνη,πίσω από ένα πληκτρολόγιο και παρουσιάζουμε κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε.

Ξεχνάμε ότι πίσω από αυτό το πληκτρολόγιο και την οθόνη,υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να είναι πληγωμένος,μπορεί να έχει περάσει δύσκολες καταστάσεις και όντως να έχει την ανάγκη της επικοινωνίας.

Φυσικά και θα υπάρχουν εξαιρέσεις,που τέτοιες γνωριμίες,μπορεί να καταλήξουν σε κάτι θετικό,εδώ όμως κοιτάμε την πλειοψηφία.

Ναι καταλαβαίνω,συμβαίνει η καραντίνα,δεν υπάρχει περιθώριο και ευκαιρία να συναντήσουμε έναν άνθρωπο από κοντά, νιώθουμε μοναξιά όλοι, όμως είναι αρκετά επικίνδυνο και πιθανό,να δημιουργηθούν αισθήματα μέσω μιας τέτοιας επικοινωνίας.
Αισθήματα στα οποία ο άλλος μπορεί να μην έχει τη θέληση να ανταποκριθεί.

θα ελαφρύνω το κείμενο κλείνοντας και λέγοντας πως για να μην καταλήξετε στο Thank you next αποφύγετε τέτοιες συγκινήσεις.

Τουλάχιστον,εάν θέλετε να εμπλακείτε,αποφύγετε να δεθείτε συναισθηματικά.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Όλοι έχουμε μια φίλη στο Facebook που έχει προσεγμένο προφίλ, γεμάτο φιλοσοφίες και φωτογραφίες προσεκτικά επιλεγμένες.

Ακαδημαϊκό, θα το έλεγα αλλά όχι με την κοινή έννοια.
Είναι αυτή που ανεβάζει προσωπικές φωτογραφίες, χωρίς ίχνος ελαττώματος,”σιδερωμένες” όπως λέει μια γνωστή μου.

Η συγκεκριμένη Κοντέσσα δεν θα βγάλει εύκολα με την παρέα φωτογραφία, αν πρώτα δεν την ελέγξει.

Αν την αναρτήσεις χωρίς να την έχει ελέγξει, θα σου έρθει μήνυμα “σε παρακαλώ θέλω να την σβήσεις, δεν μου αρέσω σε αυτή την φωτογραφία”.

Μα και συ,βρε πουλάκι μου, ένα φίλτρο δεν έβαλες, τι περίμενες;

Γιατί η Κοντέσσα, εννοείται, πως χρησιμοποιεί φίλτρα.
Δεν έχει δεί κανείς φυσική φωτογραφία της.
Κανείς δεν ξέρει πώς είναι μες το σπίτι της, απλή, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς στήσιμο.

Στο μεταξύ, συνήθως,θα διαβάσεις ολόκληρα βιβλία αυτοβιογραφίας.
Είτε θα είναι δικά της, βιωματικά, είτε θα τα έχει πάρει από το διαδίκτυο γιατί θεώρησε πως ταυτίστηκε με αυτά.

Αυτοί που την γνωρίζουν, όμως, αναγνωρίζουν πως ουδεμία σχέση έχει με το προφίλ,που με κόπο, έχτισε.

Είναι μια άλλη γυναίκα, μέσα στο φατσοβιβλίο.

Μια γυναίκα, που όλοι οι άντρες θα ήθελαν να έχουν.
Δυναμική, μοιραία, αισθησιακή, ανεξάρτητη.

Και αναπόφευκτα, έρχεται η στιγμή που συγκρούονται αυτοί οι δύο κόσμοι.

Ο πλασματικός με τον πραγματικό.

Γιατί η Κοντέσσα, εφόσον έχει ζωή εκτός Facebook, ανθρώπους που την γνωρίζουν χρόνια, αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το διαυγές της κατάστασης της.

Δεν τον κέρδισε τον τίτλο της Κοντέσσας.
Τον έφτιαξε μια μέρα μόνη της μέσα της, όταν η ανασφάλεια της είχε χτυπήσει κόκκινο.

Γιατί έτσι είναι, πραγματικά η Κοντέσσα μας.

Μια γυναίκα που έχει γίνει θύμα περιστάσεων, συχνά, έχει πληγωθεί,δεν έχει αυτοεκτίμηση ή μπορεί απλά να είναι μια ναρκισσιστική προσωπικότητα.

Προσωπικά,την Κοντέσσα δεν την εμπιστεύομαι.
Την έχω ικανή για πολλά.

Αν μπορεί να ζεί τόσο πετυχημένα ανάμεσα σε δύο κόσμους, μπορεί να δημιουργήσει πολλά προβλήματα σε αυτούς που συναναστρέφεται.

Κανείς δεν είναι τέλειος.
Κανένας μας.

Αλλά τα ελαττώματα, όταν ξέρεις πώς να τα αξιοποιήσεις, αγαπιούνται.

Ο αυτοσαρκασμός είναι θετικό χαρακτηριστικό.
Αλλά προϋποθέτει να ξέρεις ποιος είσαι.

Να έχεις αγαπήσει τα ελαττώματα σου.
Να μην θες να αλλάξεις για να σε συμπαθούν οι άλλοι.

Αφήστε την Κοντέσσα να αυτοθαυμάζεται και τσαλακωθείτε.

Είναι θεραπευτικό.

Κατερίνα Στραβαρίδη

Παρθενικό κείμενο για μένα στο CityVibes.gr.
Να σας συστηθώ, λοιπόν.
Είμαι η Κατερίνα και δεν είμαι καλά.

Ποιός είναι,θα μου πείτε.
Σωστό.

Έχει τα θετικά του όμως κι αυτό.

Επιστρέφω στις συστάσεις λοιπόν.
Είμαι μαμά τεσσάρων παιδιών, μέσα στην τρέλα της εφηβείας και ότι συνεπάγεται.

Μου αρέσει το γράψιμο, πάντα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, τουλάχιστον σε μένα.

Λατρεύω το χιούμορ, έτσι λειτουργώ στην καθημερινότητα μου και αγαπώ όσους κάνουν το ίδιο και δεν το παρεξηγούν.

Οι περιστάσεις έτυχαν έτσι, ώστε να ξεκινήσω την συνεργασία μου με το CityVibes.gr στην φάση που ξεκινάει η νέα καραντίνα.

Θα προσπαθήσω να το εκμεταλλευτώ δημιουργικά για να βγουν κείμενα που θα μας φτιάξουν την διάθεση και να χαρίσουν λίγο γέλιο σε όλους εσάς, που είναι τόσο αναγκαίο υπό τέτοιες συνθήκες.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν.

Κατερίνα Στραβαρίδη