Η αλήθεια είναι πως δεν είχα αρχικα ξεκάθαρο τι να γράφω σε αυτό το κείμενο. Η εποχή του θερισμού!!!

Δε θέλω να μιλήσω για την καθ’ αυτου διαδικασία του θερισμού. Ας το δουμε στη μεταφορά του. Θέλω να πώ , κάθε εποχή έχει τις στιγμές τις , έχει αρχη , μέση και τέλος. Έτσι όπως και η εποχή του θερισμού σαν διαδικασία είναι σπορά – θέρος- τρύγος!

Πόσα είναι εκείνα που ζούμε και τα ξαναζούμε , τα οποία έχουν κι αυτά  αρχη μέση και τέλος; Πόσες στιγμές , ωραίες , άσχημες , περνάμε , φεύγουν και μας αφήνουν μια γεύση ;  Αυτές οι στιγμές λοιπόν , πλεσιόνονται  απο ανθρώπους , τους ανθρώπους μας. Τους ανθρώπους μας για εκείνη την εποχή. Γιατί πάντα ότι αρχίζει τελειώνει, έτσι και οι άνθρωποι έρχονται φεύγουν , και μέσα σε αυτούς είσαι και εσύ . Είσαι και  εσύ για κάποιους άλλους , ένας άνθρωπος που ήρθε και έφυγε , και έκλεισε μια εποχή.

Τώρα θα μου πείτε τι θέλει να πεί ο ποιήτης και πως θέλει να συνδέσει την εποχή του θερισμού με τις στιγμές και τους ανθρώπους. Λοιπόν, ας πάρουμε μεταφορικά τον άνθρωπο ως ένα χωράφι! Το χωράφι για να μπορέσει να σου δώσει καρπούς πρέπει να το οργώσεις ώστε να το προέτοιμασεις για να σπύρεις.  Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος πρέπει να μάθει να μιλάει, να γράφει, να σκέφτεται, να γίνει ένας «σωστός» άνθρωπος στην κοινωνία.

Όταν λοιπόν , το χωράφι έχει βγάλει τους καρπούς του , έρχεται η εποχή για να θεριστεί , δηλαδή να γίνει η συγκομιδή των καρπών και το ξεκαθάρισμα τους,  όπου ο άνθρωπος θα απολαμβάνει μετ’ έπειτα. Για το θέριμσα χρειάζονται πολλά χέρια , πρέπει να γίνει σε συγκεκριμένο χρόνο , ούτε πριν , ούτε μετά απο αυτον. Νωρίς νωρίς ξεκινάει το ξεκαθάρισμα του καλού καρπού απο  του κακού. Αυτό που αναπτύχθηκε σωστά και μπορεί να δώσει κάτι , και αυτό που είναι σκάρτο άρα δυστυχώς μένει πίσω.Φαντάσου λοιπόν, τον εαύτο σου ως χωράφι , όπου στο τέλος μιας εποχής σου, είσαι ο αγρότης που πρέπει να θερίσει , δηλαδή να ξεκαθαρίσει , ανθρώπους , δηλαδή καρπούς , ώστε  να καθαρίσει το χωράφι σου για νέες σπορές , δηλαδή νέοι άνθρωποι σε μία νέα εποχή .

Ένας φίλος , κάποτε, μου είχε βάλει μία  «εργασία» μακροχρόνια ….Η ζωή, μου λέει, είσαι εσύ. Σε δέκα , δεκαπέντε χρόνια θα κάτσουμε σε ένα τράπεζι  και θα πιούμε τον αγαπημένο μας καφέ…τι θα έχεις να μου πείς; Ποια θα είσαι; Τι έσπυρες και τι θέρισες; Εσύ τι καρπός θα είσαι; Ώριμος , να τον γευτώ ή σκάρτος για να τον πετάξω;

Η επιλογή , λοιπόν , είναι δικιά μας τι θέλουμε να είμαστε στη ζωή μας. Το δρεπάνι που θα θερίσουμε είναι απλά το εργαλείο .

Ώραια , είμαστε άνθρωποι, έχουμε τα πάνω μας τα κάτω μας . Τις ευκολίες μας μα και τις δυσκολίες μας .
Άλλοι τις περνάνε σαν μια σταγονα βροχής που πρόλαβε και στέγνωσε και αλλοι …ζορίζονται!
Να σταθούμε σε αυτούς που η δυσκολία είναι σταγόνα βροχής , τι λέτε; Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν έντονη την αίσθηση της αισιοδοξίας .

Ναι, αισιοδοξία! Τι αίσθηση και αυτή! Στην εποχή που ζούμε λίγοι την έχουν , μα πολλοί θα ήθελαν , επίσης.
Μέρος λοιπόν έντονης συναισθηματικής νοημοσύνης , είναι η στάση που έχουν κάποιοι άνθρωποι που τους εμποδίζει να
πέσουν σε μία κατάσταση απάθειας, κατάθληψης ή απελπισίας μπροστά σε μία δύσκολη κατάσταση.
Οι άνρθωποι, λοιπόν , αυτοί έχουν την ικανότητα να βλέπουν μέσα απο μια δυσκολία την ευκαιρία να λύσουν ένα γρυφο
και τον οποίο καταφέρνουν σχεδόν πάντα . Συγκριτικά με άλλους ανθρώπους που θα πνιγούν σε μια κουταλιά νερό , θα θαμπώσουν
και σε καμία περίπτωση δε θα σκεφτούν πρώτα πως όλα καλά θα πάνε.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε όμως είναι πως η αισιοδοξία μας θα πρέπει πάντα να είναι ρεαλιστική , να πατάει γερά στα πόδια του αυτός που την έχει
γιατί σε άλλη περίπτωση , αν είναι υπερβολικά αφελής κάποιος , τότε αποβαίνει καταστροφική.
Δεν υπάρχει λόγος να απογοητευόμαστε όμως , σύμφωνα με τον Daniel Goleman , όπου έχει αναφερθεί στην συναισθηματική νοημοσύνη , μας αναφέρει πως η αισιοδοξία διδαάσκεται.
Σίγουρα πιο εύκολα και διαχειρίσιμα απο μικρή ηλικία . Οι γονείς είναι αυτοί που κάνουν την μεγαλύτερη δουλειά εδώ.

Η αισιοδοξία είναι η αφετηρία κάθε νίκης ( Τόμας Καρλάιλ)
Γιατί μια δυσκολία , είναι το ξεκίνημα ενός μικρού πολέμου. Άρα πρέπει να πολεμίσεις με ότι άσχημο συναίσθημα σε καταβάλει, να κοιτάξεις μπρόστα και να λύσεις τον γρύφο
και να πάρεις την ικανοποίηση πως όλα μπορούν να γίνουν αρκεί να το θέλεις πραγματικά.
Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο και κανείς ποτέ δεν παραδέχτηκέ πως η επιτυχία , ειδικά συναισθηματικού αγώνα , είχε ευθή , ασφαλτομένο δρόμο.
Μα αξίζει να προσπαθήσεις , να μάθεις , να ακπαιδεύσης τον ευατό σου να βλέπει αισιόδοξα μια κατάσταση και να προχωρά.

Θα μπορούσα να πώ , λοιπόν , πως η ασιοδοξία είναι ένα χάπι της σημερινής εποχής , όπου είτε είσαι τυχερός και εμβολιάστικες μικρός είτε
έκανες μία θεραπεία μεγαλός και με προσπαθεία καθε φορα καταφέρνεις να βλέπεις τα πράγματα μέσα απο το φώς που βγαίνει απο τη ρογμή
μιας σπασμένης , χαλασμένης κατάστασης.
Γιατί στο τέλος σημασία έχει το φώς που εκπέμπουμε στους γύρο μας .

Έρχεται η στιγμή εκείνη στη ζωή σου που πρέπει να πάρεις τις πιο σημαντικές αποφάσεις ! Για σένα , για εκείνον, για την ίδια τη ζωή , για το πότε , για το ποτέ, για το τώρα , για το αν , για το γιατί , για το ίσως …

Μια λέξη και όλα χίλια κομμάτια , μια λέξη …πόση μα πόση δύναμη μπορεί να έχει ! Σε παίρνει σαν σίφουνας και σε πετάει απέναντι, σε ματώνει , σε ξεσκίζει , σε καίει , σε θυμώνει !
Μια λέξη και όλα αλλάζουν…μια λέξη ….πόση μα πόση δύναμη μπορεί να έχει! Σε ανεβάζει , σε λιώνει , σε κάνει να ερωτεύεσαι , σε γεμίζει χρώματα , σε κάνει δυνατό ….μια μόνο λέξη !
Κι αν την ζωή την βλέπεις σαν παιχνίδι καλά κάνεις , μα είναι και αυτοί που την βλέπουν αλλιώς , είναι και αυτοί που δίνουν χωρίς να ζητούν, είναι και αυτοί που το εγώ τους το κάνουν εμείς χωρίς να περιμένουν …παρά μόνο ευτυχούν.

Κι αν την ζωή την βλέπεις μόνος , είναι και οι άλλοι που την βλέπουν με παρέα , γιατί μόνοι δεν μείνανε ποτέ , ίσως δε θέλανε , ίσως δεν τους άφησαν, ίσως δε μπόρεσαν .
Κι αν την ζωή σου την βλέπεις καταστροφική , είναι και εκείνοι που την βλέπουν δημιουργική
Κι αν τη ζωή σου μέχρι τώρα την έζησες μάταια , άκουσε με , κάποιος έγραψε κάποτε πως από την ρωγμή μπαίνει το φως !
Κι αν τη ζωή σου μέχρι τώρα δεν την αγάπησες , κοίτα με , υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να την αγαπήσεις .
Κι αν η ζωή σου μέχρι τώρα δεν σε γέμισε , έχεις άλλη τόση να γεμίζεις .

Επιλογές , επιλογές , πράξεις , πράξεις , επιπτώσεις , επιπτώσεις , θυμό, στεναχώρια , λύπη , χαρά , αγάπη, ευτυχία , φως ….Φως!
Κοίτα…..εγώ είμαι εδώ ….από αυτούς , που πάνε παρέα ! Εσύ;

Σε έναν κόσμο που όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται ακόμα πιο σκληρός , απάνθρωπος και μοναχικός , σε έναν κόσμο που καταρρέει διαρκώς , είμαστε εμείς που πρέπει να δημιουργηθούμε, δημιουργήσουμε και στηρίξουμε την ζωή μας και να αφήσουμε και το κάτι δικό μας για τα επόμενα χρόνια . Πόσο εύκολο είναι άραγε ; Σε ποια πρέπει και μη να είμαστε σωστο ; Ποια θέλω και μη να είμαστε πιστοί; Και οι πράξεις μας , τι επιπτώσεις έχει στον διπλανό μας ;

Έρχομαι λοιπόν για ακόμα μια φορά , να αναρωτηθώ και να σας κάνω να αναρωτηθείτε!
Πόσο αληθινοί είμαστε και πόσο ψεύτες ; Μην πάει ο νους σας στο κακό , δε θέλω να θίξω ανθρώπους και καταστάσεις . Θέλω να πω , πως από τη στιγμή που καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας , οι πράξεις μας είναι ο καθρέφτης μας.
Πόσες λοιπόν φορές χρειάστηκε να πούμε ψέματα πρώτα στον εαυτό μας για κάτι που πράξαμε και κοινωνικά δεν ήταν αποδεκτό;

Η κοινωνία μας , εν έτη 2020 , εξακολουθεί να έχει ταμπού και στερεότυπα που οδηγούν τους νέους σε ενα μοντέλο ζωής καταπιεσμένης .
Οπότε , λες ψέματα , για να μην βιώσεις άσχημα συναισθήματα . Συναισθήματα που κάποια στιγμή τα ένιωσες και δε σου άρεσαν και είπες μέσα βαθιά σου πως ” πότε ξανά” .
Λέμε ψέματα για να γίνουμε αποδεκτοί από ομάδες ανθρώπων ώστε να επιφεληθούμε. Κέρδος, ηθική ικανοποίηση . Και όλα αυτά γίνονται μια αλυσίδα από ψεύτικες στιγμές , στιγμές που δεν ήταν ποτέ δικές σου .
Έτσι λοιπόν φτάνεις να χάνεσαι σε μια παράνοια του ίδιου σου εαυτού , και να μην μπορείς πια να καταλάβεις ποιος πραγματικά είσαι. Εκεί λοιπόν, μπαίνουν στη ζωή μας οι ψυχολόγοι.
Στρατιώτες της ψυχής , προσπαθούν να σου ανοίξουν πόρτες του μυαλού και τής καρδιάς για να δεις το ποιος πραγματικά είσαι.

Μα πόσο εύκολα θα ήταν όλα , αν ήμασταν αληθινοί με τους εαυτούς μας ; Πόσο πιο εύκολο θα ήταν να είμαστε αληθινοί στη συνέχεια με τους ανθρώπους μας !
Να μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια τον άλλον και να τα λέει όλα .
Όταν είσαι αληθινός , είσαι και καθαρός στη ψυχή . Κοιμάσαι και κανένας δαίμονας δε μπαίνει στα όνειρα σου. Και οι τύψεις , απλά δεν υπάρχουν για σένα .

Αλήθεια λοιπόν , ή ψέματα ; Εσύ τι διαλέγεις ; Μια καθαρή ψυχή ή μια ψυχή στραμμένη στο σκοτάδι , αιώνια φυλακισμένη από τους δαίμονες σου;

Καλώς ή κακός ο άνθρωπος μόνος του δεν ζει! Ακόμα και ο μοναχός , μόνος του επιλέγει να ζεί , αλλά αφιερώνεται στο Θεό. Άρα πάλι σαν όν κάπου ανήκει.

Είναι μέρες τώρα που προσπαθώ να διακρίνω, ξεχωρίσω και κατανοήσω τους τύπους σχέσεων μεταξυ δύο ανθρώπων .Δεν θα σταθώ στη ανιδιοτελή σχέση της μάνας με το παιδί .

Οι άνθρωποι ώς όντα και αυτοί , απο τη φύση τους δεν είναι μονογαμικοί . Πάντα χρειάζονται ένα ταίρι , για να νιώθουν ότι ανηκούν κάπου, δεν έχει σημασία τελικά το χρονικό διάστημα. Σημασία έχει να ικανοποιούνται απο αυτό το άτομο συναισθηματικά και σωματικά. Αν είναι τυχερό το όν άνθρωπος, το ταιρί που έχει επιλέξει το ικανοποιεί και πνευματικά. Θέλει πολύ δουλειά όμως για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο. Θέλει να ξέρεις ποιος είσαι μέσα σου βαθιά , και να έχεις αποδεχτεί και αγαπήσει πρώτος τον εαυτό σου, για να μπορέσεις να δωθείς πνευματικά σε ένα άλλο όν άνθρωπο. Θέλει να πατάς στα ποδιά σου, να είσαι πιστός σε εσένα πρώτα, να είσαι πιστός στην κάθε επιλογή σου. Γιατί αυτό που θα δώσεις στο ταίρι σου, αυτό θα πάρεις πίσω …είναι όμως έτσι πάντα ¨;!

Εδώ λοιπόν έρχεται το θαύμα που λέγεται Αγάπη. Ο άνθρωπος όν θέλει να αγαπήσει και να αγαπηθεί , γιατί έτσι έμαθε απο μωρό , απο την κοιλιά της μάνας του. Να το αγαπάνε και να το φροντίζουν , και ως ενήλικας εκ φύσεως έχει την ανάγκη να μεταδόση αυτά τα συναισθήματα, την στοργή . Και αφού τυχερός πια έχει βρεί το ταίρι τουφτάνει στο επίπεδο δημιουργίας του δικού του ανθρώπου όν, και η παράδοση συνεχίζεται.

Τελικά , ξέρεις τι μου έμεινε απο αυτήν την αναζήτηση; Ένας κύκλος είναι όλα! Απο αγάπη σε αγάπη πας και αγάπη δημιουργείς , μα τα θεμέλια του χαρακτήρα σου , και αυτά που σε ορίζουν είναι αυτά που σου βάζουν την ημερομηνία λήξης. Όσο πιο γερά είναι , τόσο μεγαλύτερο διάστημα κρατάει. Μακαι πάλι όμως, κάτι δεν κολλάει…έχει ημερομηνία λήξης η αγάπη;…

Κατερίνα Παπαχρήστου