Σίγουρα οι εποχές έχουν αλλάξει, και οι μέρες κυλάνε διαφορετικά. Άλλες προτεραιότητες, άλλες ανησυχίες. Τα αρνητικά συναισθήματα όπως και οι αρνητικές σκέψεις χρειάζονται και αυτά για να μην καβαλάμε το καλάμι και περάσουμε τα όρια που θα μας οδηγήσουν σε επιπόλαιες αποφάσεις. Το καλό και το κακό αντίστοιχα υπάρχουν για να υπάρχει μια ισορροπία, μιας και ο άνθρωπος εύκολα παρασύρεται.

Δεν είμαι υποστηρικτής του φόβου, αλλά ακόμη και αυτό πρέπει να υπάρχει, γιατί είναι το κυρίως συναίσθημα που σε βάζει σε σκέψεις, σε φρενάρει πριν να είναι πολύ αργά. Το πρόβλημα με αυτό το συναίσθημα είναι ότι καμιά φορά του δίνουμε περισσότερο χώρο στο μυαλό και στην ζωή μας, με συνέπεια να χάνουμε και ευκαιρίες και ανθρώπους. Εννοείται όμως όσοι άνθρωποι είναι να είναι δίπλα μας πάντα θα είναι ασχέτως αν εμείς τους απομακρύνουμε ή όχι.   

Όσο μεγαλώνουμε αλλάζουν και τα θέλω μας, πέραν των βασικών μας  στόχων , που σημαίνει ότι αλλάζει και ο τρόπος σκέψεις μας πάνω σε κάποια ζητήματα, όπως η απόκτηση οικογένειας. Για άλλους είναι μια απλή διαδικασία, μια φυσιολογική εξέλιξη στην ζωή, χωρίς περαιτέρω σκέψη. Για άλλους όμως είναι μια πιο βαθυστόχαστη απόφαση, ειδικότερα όταν οι δικές τους ηθικές αξίες έρχονται σε αντιπαράθεση με εκείνα της τωρινής κοινωνίας. Εκείνοι που δεν μπαίνουν σε τέτοιου είδους προβληματισμούς είναι και εκείνοι που έχουν και τις περισσότερες πιθανότητες να γίνουν μέτριοι γονείς, αλλά και μέτριοι σύντροφοι, μιας και ο συναισθηματικός κόσμος των γύρο του δεν έχει τόση πολύ σημασία σε σύγκριση με τον υλικό κόσμο, που πιστεύουν ότι αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία.

 Οι άνθρωποι που αφήνουν στα χέρια της τύχης τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού, βασιζόμενοι στα δικά τους παιδικά τραύματα ότι εν τέλει όλοι τα ξεπερνάμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αντί να φέρει στον κόσμο μια ευτυχισμένη ψυχή, αυτοί ήδη το έχουν καταδικάσει να ταλαιπωρηθεί. Η μεγαλύτερη αμαρτία, τα δικά τους τραύματα να μην τους έχουν γίνει μάθημα, και αντιθέτως να τα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές, με την δικαιολογία και τι έγινε μωρέ θα στρώσει, έτσι όπως έστρωσα και γω. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που όσο πλησιάζει αυτή η σκέψη τόσο τους πιάνει ένα σφίξιμο στο στομάχι, ένας φόβος τους κυριεύει αν θα είναι αρκετοί, αν θα είναι σωστοί, αν θα μπορέσουν να ισορροπήσουν τις δικές τους ηθικές με εκείνα της κοινωνίας, αλλά κυρίως αν θα μπορέσουν να τα μεταδώσουν όλα αυτά σε αυτήν την καινούργια ψυχή που προφανώς θα είναι κάτι ενδιάμεσο του παλιού και του μελλοντικού.

 Ο φόβος σε αυτήν την περίπτωση είναι καλός μέχρι ένα σημείο, γιατί έτσι σκέφτεσαι και διαλύεις τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες σου πριν ακόμα έρθει εκείνη η ώρα που θα κρατήσεις εκείνο το πλασματάκι στα χέρια σου και πέραν των απροόπτων και εξωτερικών παραγόντων έχεις αποφασίσει ότι θα δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Επίσης όταν ήδη έχεις φιλτράρει εκείνα που είδες στην ανατροφή ενός παιδιού από άλλους γονείς και αποφάσισες ότι δεν σου αρέσουν, δεν θα έπρεπε να σε φοβίζει αν θα είσαι αρκετά καλός, γιατί εσύ ήδη διάκρινες τι είναι σωστό και τι λάθος. Οπότε μόνο και μόνο από αυτό είσαι σίγουρα πιο έτοιμος γονιός, γιατί αυτό δείχνει επίσης ότι ξέρεις ποιος είσαι, γνωρίζεις τον εαυτό σου, ξέρεις τι ζητάς και το κυριότερο δεν θα προσπαθείς απλά για το καλύτερο, αλλά θα ψάχνεις και για τον πιο σωστό τρόπο για να κάνεις το καλύτερο. Οπότε μην φοβάσαι, σε αυτό ο φόβος είναι σύμμαχος σου, ακολούθα τον και θα βγεις νικητής.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μέχρι κάποια ηλικία όλοι μας νομίζαμε ότι αγαπάμε και ότι όντως νοιαζόμαστε, μέχρι το επόμενο θύμα να πέσει στα δίχτυα μας, ή μέχρι εμείς να πέσουμε στα δίχτυα κάποιου άλλου. Στην νεαρή ηλικία φυσιολογικό και λόγο των ορμονών, αλλά και της πολύ ελεύθερης κοινωνίας, να αλλάζαμε συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Ο πόνος στις καρδιές μας σαν μια συνεχόμενα αναμμένη μηχανή, χωρίς όμως να τίθεται ιδιαίτερο θέμα, γιατί ήμασταν νέοι και έπρεπε να ψηθούμε.

Όλοι έχουμε μια ιδέα τι σημαίνει να μοιραζόμαστε. Δίνω και παίρνω, αυτή είναι η ζωή ούτως ή άλλως σε όλη της την διάρκεια. Στην ψευδαίσθηση του έρωτα όμως όλοι θέλουμε να δώσουμε και με το παραπάνω, ασυναίσθητα σχεδόν, μόνο και μόνο για το χαμόγελο του άλλου, που μας κάνει να νιώθουμε ότι κάτι κάναμε σωστά. Δεν λογαριάζουμε ποιος δίνει περισσότερο ή λιγότερο, στον έρωτα τίποτα δεν μπαίνει στην ζυγαριά.

Περνάνε τα χρόνια και μαζί με την εμπειρία, γεμίζουμε την βαλίτσα των παθών με ένα ακόμα συναίσθημα, περιττό για την εξέλιξη μας, του φόβου. Αυτό το συναίσθημα είναι ότι πιο ακατάλληλο στην ήδη υπάρχουσα ψευδαίσθηση του έρωτα. Η οποιαδήποτε προσέγγιση μας συνοδευόμενη από τον φόβο κάνει τις ήδη μισές καταστάσεις και τα συναισθήματα όλο και πιο δύσκολα να εκφραστούν. Επομένως και εκείνη η θέληση της προσφοράς έχει πάρει την κατηφόρα και όλο και πιο πολύ χάνουμε έρωτες και ανθρώπους, από φόβο ότι πάλι θα δώσουμε και θα μείνουμε στον άσσο. 

Κατανοητό ότι με τα χρόνια χτίζουμε ασπίδες, άλλοι πιο λεπτές, άλλοι τόσο αδιαπέραστες που μια ζωή κόπου μπορεί να μην είναι αρκετός χρόνος για να τις γκρεμίσει. Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν γιατί δεν έχουν τόσο φόβο μην πληγωθούν και θέλουν να σε βγάλουν από αυτόν τον λήθαργο γιατί βλέπουν μέσα σου αυτό που εσύ έχεις θάψει τόσο βαθιά, ώστε πλέον ούτε εσύ να μην το βλέπεις. Η καρδιά όμως και κλειδωμένη να την κρατάς, ακόμη και το κλειδί να έχεις πετάξει, αργά η γρήγορα θα ακούσεις τον αντίλαλο, που ουρλιάζει από μοναξιά και την ανάγκη να νιώσει την ζεστασιά μιας άλλης ψυχής.

Χρόνια παλεύω να σου δείξω με οποιονδήποτε τρόπο ότι είσαι απών από την ζωή μου και ας είσαι εδώ. Χρόνια προσπαθώ να σου μάθω ότι η αγάπη είναι πράξεις και όχι απλά λόγια του αέρα. Διαρκώς είχες κάτι να μου προσάψεις, με αποτέλεσμα στα αυτιά μου να ακούγονται και άλλα θέλω σου. Όλο ζητάς χωρίς όμως να δώσεις το παραμικρό. Πολλά χρόνια ζούσες σε μια ψευδαίσθηση ότι αγαπάς και συνεισφέρεις, οπότε τώρα αρνείσαι άθελα σου να μου δώσεις οτιδήποτε από φόβο μην δώσεις πάλι, και το μόνο που θα πάρεις είναι και άλλο πόνο. Έμεινα δίπλα σου σε όλη αυτήν την κόλαση, σαν τον φοίνικα καήκαμε, πεθάναμε επανειλημμένα και ξανά αναστηθήκαμε. Ακόμη και την κόλαση, η αγάπη μπορεί να την κάνει να μοιάζει με τον κήπο της Εδέμ, ακόμη και τα δηλητηριώδη βέλη σου στην καρδιά μου να τα μετατρέψει σε βέλη φωτός επειδή ξέρω ότι φοβάσαι και αυτή είναι η άμυνα σου.  Ο πόνος αβάσταχτος αλλά η αγάπη ακόμη και στην στάχτη δίνει ζωή.

Εγώ ποτέ δεν σου ζήτησα τίποτα, ήθελα μόνο να είσαι εδώ επειδή εννοούσες αυτά που λες και κυρίως γιατί έχεις αποδεχτεί ότι η καρδιά σου αγαπάει, και ας μην θες. Ήθελα να είσαι εδώ επειδή ήθελες να είσαι εδώ, επειδή θα έδινες μια ευκαιρία στον εαυτό σου να είναι ευτυχισμένος αληθινά και όχι για το φαίνεστε. Η αγάπη δεν ζητάει τίποτα, μόνο δίνει, και δίνει από μόνη της, γιατί αυτό είναι η αγάπη.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τρέχουμε όλη μέρα γύρο από έννοιες που στο τέλος της μάχης μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν ήταν καν για εμάς. Τρέχουμε να αποκτήσουμε πράγματα επειδή τα έχει ο γείτονας, και ας μην τα χρειαζόμαστε. Βάζουμε προτεραιότητα θέλω και απαιτήσεις των άλλων, γιατί θέλουμε να τους έχουμε ικανοποιημένους όλους με την ελπίδα ότι κάπου θα νιώσουμε και εμείς καλά, μόνο επειδή δώσαμε. Δεν είπε κανείς όμως ότι παίρνεις από εκεί που δίνεις, δίνεις όμως επειδή έτσι νιώθεις και όχι επειδή περιμένεις αντάλλαγμα.   

Την μισή ζωή στην καλύτερη την χάνουμε στην άγνοια, στην απόκτηση εμπειρίας, σε καταστάσεις που πολλές φορές δεν βγάζουν νόημα, τουλάχιστον όχι εκείνη την στιγμή. Παίρνουμε βιαστικές αποφάσεις, και ακόμη χειρότερα πολλές φορές ανοίγουμε το στόμα μας και πετάμε βατράχια και όποιον πάρει ο χάρος. Όπως ξέρουμε όμως τα λάθη είναι για εμάς τους ανθρώπους με την προϋπόθεση ότι παίρνουμε το μάθημα μας, και κάθε λάθος μπορούμε να πούμε ότι μας έφερε ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο μας.

Τι γίνεται στην περίπτωση που έχει περάσει η μισή μας ζωή και ακόμη να καταλάβουμε τι είμαστε, ποιοι είμαστε, τι ζητάμε και που πάμε; Τι γίνεται όταν τελικά ανακαλύψουμε ότι δεν ξέρουμε ποιο είναι το νόημα της δικής μας ύπαρξης. Μέχρι τα τωρινά χρόνια είχε καθιερωθεί μια γραμμή ζωής, και ακολουθούσαν όλοι αυτήν την ροή χωρίς πολλά γιατί. Πλέον όμως πολλοί άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι γιατί δεν τους ικανοποιεί αυτή η ροή πραγμάτων, και κυρίως γιατί δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν ώστε να βρουν τον εαυτό τους.

Η ωρίμαση είναι το πιο δύσκολο μονοπάτι στην ζωή, ακόμη πιο δύσκολη και από την επιβίωση. Η ανακάλυψη της ίδιας μας της ψυχής είναι σαν να ψάχνεις μια καρφίτσα μέσα στα άχυρα. Η κοινωνία είναι τα άχυρα και η καρφίτσα η ψυχή μας. Με τον τρελό ρυθμό της κοινωνίας και τις εναλλασσόμενες απαιτήσεις της, είναι σχεδόν δικαιολογημένο στο να χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια που και που, αδικαιολόγητο όμως στα τόσα χρόνια ζωής να μην μπορείς να βρεις τον σκοπό σου.

Όλοι μας είμαστε προορισμένοι να προσφέρουμε κάτι, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, και έπειτα σε οποιονδήποτε μας έχει ανάγκη με οποιονδήποτε τρόπο, αφού φυσικά είναι στις δυνατότητες μας. Ανακαλύπτοντας όμως τις δικές μας δυνατότητες, τότε και η δική μας ζωή θα γίνει πιο ευχάριστη αλλά ταυτόχρονα και οι προσφορά μας στον συνάνθρωπο θα έχει μεγαλύτερη σημασία και αξία στην ανύψωση της δικής μας ψυχής. Μόνο όταν γνωρίζουμε ποιοι είμαστε μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και οτιδήποτε φτιάχνουμε στο πέρασμα μας θα έχει γερές βάσεις και αποτέλεσμα. Αλλιώς κάθε βήμα που νομίζουμε ότι κάναμε μπροστά στην πραγματικότητα θα είναι δύο βήματα πίσω, και θα βρισκόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με μια σταθερότητα σε μια κινούμενη άμμο.  Το να ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, είναι η δύναμη μας για το αύριο, μιας και το αύριο είναι τόσο αβέβαιο, αλλά εμάς δεν θα μας φοβίζει γιατί θα ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν έμαθε κανείς αν ο έρωτας την τύχη κυβερνάει, ή αν η τύχη τον έρωτα εκεί που θέλει τον πάει….. Μάλλον η αγάπη στα τυφλά την τύχη υπηρετεί.

Την γη όλη την περπάτησα, η αγάπη είχε μόνο αρχή … όλους τους όρκους πάτησα, πήρα τους δρόμους και όπου βγει…

Η αγάπη έρμαιο του χρόνου. Ο χρόνος κανονίζει πότε και πόσο μεγαλώνει η ζέστα της και σαν την φωτιά η αγάπη…. Που έχει μέσα της άλλη αγάπη φωτιά δική της καίγεται γίνεται στάχτη…. Όλα πεθαίνουν από τον εαυτό τους…

Μαζί, η ικανοποίηση από τις απολαύσεις της ζωής, είναι η απόλυτη επανένωση της ίδιας ενέργειας που σου έδωσε ζωή. Η ένωση δύο ψυχών που στην αιωνιότητα ψάχνουν η μια την άλλη να βρει, κάνουν την αγάπη ακόμα πιο δυνατή. Κανείς δεν είπε η αγάπη είναι εύκολη, κανείς δεν είπε ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης, ότι πεθαίνει εμείς δώσαμε την χαριστική βολή. Λέμε η αγάπη έχει χαθεί, γιατί εμείς την κάναμε εμπορική. Χλευάζουμε την αγάπη κάποιου άλλου γιατί φοβόμαστε ο κόσμος τι θα πει. Περάσαμε στο στάδιο που η προσωπική αγάπη έγινε κοινωνική αποδοχή. Αφήνουμε το οξυγόνο της καρδιάς μας, να λιγοστεύει, ενώ το σώμα πενθεί.

Αντικαταστήσαμε την αλήθεια με το ψέμα, για να ξαπλώσουμε δίπλα σε ένα άδειο  κορμί. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι, αλλά μπερδέψαμε την ψυχική ικανοποίηση με την σαρκική.

Η αγάπη, ο έρωτας είναι οι μοναδικοί συντελεστές στην εξίσωση της ύπαρξης μας που μας κρατάει ζωντανούς. Είναι οι χημικές αντιδράσεις χάρη στις οποίες λεγόμαστε άνθρωποι.

Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, προσβάλουμε συναισθήματα και τα βάζουμε στον πάγο, μην τυχόν και δει κανείς πόσο τα έχουμε ανάγκη. Περιμένουμε την μία μέρα του χρόνου να δείξουμε ότι αγαπάμε, ανοίγουμε το κουτί της Πανδώρας, σαν τον σάκο του Άγιου Βασίλη και προσποιούμαστε ότι κάναμε το καθήκον μας. Χάσαμε την επαφή με τα ίδια μας τα συναισθήματα, με τον ίδιο μας τον εαυτό, από φόβο μην πληγωθούμε.

Η αγάπη είναι όνειρο που το ζούμε με μάτια ανοιχτά, είναι το χαμόγελο που σου δίνει ζωή, που σου φτιάχνει την ημέρα, σε κάνει να νιώθεις σαν τον Ηρακλή, που κανένα εμπόδιο δεν είναι αρκετά δυνατό ώστε να σε κάνει να πεις δεν μπορώ. Η αγάπη είναι υγεία, σωματική και ψυχική. Τα παιδιά είναι τα μόνα όντα που δεν καταλαβαίνουν την σημασία της αγάπης, και όμως εκείνα αγαπάνε πιο πολύ. Δεν βάζουν όρια σε αυτό που νιώθουν και ανταποκρίνονται σε αυτήν με την μεγαλύτερη δυνατή πρακτική. Καταλαβαίνουν ότι αυτό που νιώθουν, είναι αυτό που τους κάνει να θέλουν πιο πολύ. Για αυτό και όλα τα ερωτευμένα πρόσωπα είναι σαν μικρού παιδιού, γιατί η κακία και ο φόβος έχουν εξαλειφτεί. Η αγάπη είναι φως, είναι ελπίδα, είναι ζωή. Η αγάπη θέλει χρόνο, δώστε χρόνο στον εαυτό σας, γιατί η αγάπη παραμονεύει σε κάθε γωνία και στιγμή… δείξτε κάθε μέρα την αγάπη σας, και ότι καλύτερο σύντομα θα΄ρθει.

Βιβλιογραφία : Hamlet (William Shakespeare)

Ιωάννα Γκαβριλίου

Θέλω… τέσσερα γράμματα με βάρος ενός αστεροειδούς. Από τις πρώτες λέξεις που μαθαίνουμε. Η αρχή της κάθε πρότασης, σαν τον πρωινό καφέ για να ξεκινήσει η μέρα μας. Σε μικρή ηλικία, την χρειαζόμαστε αυτήν την λέξη, για να αρχίσουμε να επικοινωνούμε με τους άλλους, αλλά και για να δείξουμε τι ζητάμε, τι χρειαζόμαστε. Μας γίνεται καραμέλα και επειδή χαιρόμαστε όταν αποκτάμε αυτό που ζητήσαμε, καταγράφεται στο μυαλό σαν μια σημαντική λέξη. Περνάνε τα χρόνια, μεγαλώνουμε και ξεκινάει σιγά-σιγά να χάνει την αξία της, μιας και πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι η περίοδος χάριτος ξεθώριασε, και πλέον εκείνο το εύκολο θέλω έγινε δική μας ευθύνη. 

Ήταν πιο εύκολο όταν ζητούσαμε κάτι, και δεν χρειαζόταν να κάνουμε εμείς κάτι για αυτό, τότε ήταν όλα πιθανά. Σαν το λυχνάρι, το αγγίζεις και σου δίνει ότι ζητάς, χωρίς να σου πει αν είναι δύσκολο, ακατόρθωτο ή απίθανο. Όταν έφτασε εκείνη η ώρα να πραγματοποιήσουμε εμείς τα θέλω μας, μόνο τότε καταλάβαμε την βαρύτητα της λέξης, και κυρίως το περιεχόμενο των επιθυμιών μας. Σε πραγματικό χωροχρόνο τα θέλω μας από την σκέψη μέχρι την πράξη μπορεί να διαρκέσει και μια ζωή δρόμος. Όσο μεγαλώνουμε όμως  χάνουμε εκείνη την σπίθα, ότι όλα είναι δυνατά και αφήνουμε τους εαυτούς μας και τα θέλω μας, σαν έρμαια στα χέρια του μεγαλύτερου τιτάνα, το κοινωνικό σύστημα.

Από εκείνη την στιγμή και μετά οι δρόμοι γεμίζουν με μισοχτισμένες προσωπικότητες και πληγωμένες καρδιές. Ραγισμένα όνειρα και ανασφαλείς ημίθεους. Παύουμε να πιστεύουμε ότι, ότι και αν ζητήσουμε είναι στο χέρι μας αν θα το αποκτήσουμε ή όχι. Δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τα εμπόδια είναι ένα είδους θεϊκής παρέμβασης ότι εκείνο που θέλουμε δεν είναι για εμάς. Δεν θέλουμε να δούμε ότι υπάρχει καλό και σε κάθε κακό. Δεν θέλουμε να ανοίξουμε τα μάτια μας, γιατί πλέον ο φόβος είναι εκείνο που καθοδηγεί την ζωή μας και όχι τα θέλω μας. Δεν θέλουμε να δούμε ότι οι φόβοι μας, έχουν πάρει αποφάσεις για εμάς πριν ακόμη εμείς αποφασίσουμε αν κάτι το θέλουμε ή όχι.

Οι εξωτερικοί παράγοντες που προφανώς δεν είναι στο δικό μας χέρι, μας κατέβασαν ταχύτητα, άλλοτε μας βάζουν και σε νεκρά. Η αποτυχία, η απογοήτευση ή η καθυστέρηση είναι όμως ένα μέσον να ελέγξουμε, να δούμε αν όντως θέλουμε αυτό που ζητάμε. Αν είναι όντως, είναι μια ευκαιρία να ανασυγκροτηθούμε και να δούμε και από άλλη οπτική γωνία και το θέλω μας, αλλά και τον τρόπο υλοποίησης του. Όλα έρχονται όταν είμαστε έτοιμοι για αυτό που ζητάμε. Αλλά και να εμφανιστεί όταν δεν είμαστε έτοιμοι, λόγο μη ύπαρξης εμπειρίας, είτε δεν θα το δούμε, είτε θα το καταστρέψουμε και φυσικά χωρίς να αντιληφθούμε ότι εκείνο ήταν ένα θέλω που εμείς οι ίδιοι ζητήσαμε. Όπως λέει και ένας φίλος, είμαστε ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαστε, είτε μας αρέσει, είτε όχι. Το κάθε τι που βρίσκεται στο παρόν μας, και μπορεί να μην είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό, είναι εκεί όμως για να μας διδάξει κάτι, απλά εμείς πρέπει να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά και το μυαλό συγχρονισμένο με τα θέλω μας.  Ότι θέλεις μπορεί να γίνει δικό σου!!!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Θέλοντας και μη, το μυαλό μας τρέχει όλη μέρα στα πιο απίθανα μέρη, σκοτεινά και μην. Από μικρή ηλικία μάθαμε ότι για να προοδεύεις στην ζωή σου, το μυαλό πρέπει να είναι σε εγρήγορση, όχι τίποτα άλλο, γιατί πάντα κάποιος θα σε προλαβαίνει, θα είναι καλύτερος από σένα. Πώς αλλιώς θα δείξεις στους γονείς σου ότι είσαι ένα άξιο μέλος της οικογένειας.

Αυτή η σκέψη είναι η πρώτη όταν ξυπνάς και η τελευταία όταν κοιμάσαι. Μεγαλώνεις σε αυτήν την ποντικοπαγίδα και τρέχεις όλη μέρα σαν παλαβός να αποδείξεις κάτι που μπορεί να μην είσαι εσύ ή να μην σου ταιριάζει, αλλά έτσι έμαθες. Το μυαλό λειτουργεί σε κάποια συχνότητα, ασχέτως πόσες σκέψεις θα κάνεις σε μία μέρα, που σημαίνει ότι καίει ενέργεια, κουράζεται, θολώνει την κρίση, την αντιληπτικότητα, εκεί είναι όμως και η παγίδα στην οποία πέφτουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι σκέψεις είναι η πραγματικότητά μας. Οι σκέψεις είναι η καθημερινότητά μας, τα συναισθήματά μας. Επομένως πρέπει να δίνουμε χώρο και χρόνο ξεκούρασης, για να μπορεί να συνεχίσει να επεξεργάζεται οποιαδήποτε πληροφορία έρχεται κατά την διάρκεια της ημέρας, ή ακόμη και κατά την διάρκεια του ύπνου, που το υποσυνείδητο, μας βομβαρδίζει το συνειδητό με ακαταλαβίστικα συναισθήματα – προμηνύματα. Με λίγα λόγια η πραγματικότητά μας αποτελείται από τρία στάδια: συναίσθημα, σκέψη, υλοποίηση.

Όλοι γνωρίζουμε πλέον ότι τα περισσότερα σωματικά προβλήματα ξεκινούν, προέρχονται πρώτα από το μυαλό, από τις σκέψεις. Ότι το μυαλό αδυνατεί να λύσει, ή να βάλει προτεραιότητες, το σώμα αναλαμβάνει δράσει έτσι ώστε να σου δείξει ότι υπάρχει πρόβλημα, ότι χρειαζόμαστε μια αλλαγή. Δυστυχώς όμως, λόγο του τρόπου που νομίζεις ότι ανέπτυξες το μυαλό σου, αδυνατείς να προλάβεις τις συνέπειες και έτσι παρασύρεσαι από τον τρόπο που κυλάει η καθημερινότητα στην σημερινή κοινωνία. Η ενηλικίωσή σου, σου έμαθε ότι πρέπει να πάρεις το κομμάτι τυριού από την φάκα, χωρίς όμως να σου έχει μάθει πως να απεγκλωβιστείς από την παγίδα. Και έτσι έχει δημιουργήσει άλλον έναν σκλάβο του μυαλού, αλλά όχι του δικού σου μυαλού.

Το πρώτο φίλτρο είναι το συναίσθημα. Πρώτα έρχεται στην επιφάνεια το συναίσθημα και έπειτα εμείς το κάνουμε σκέψη. Ανάλογα όμως με το ποσοστό επιθυμίας εκείνου του συναισθήματος, είτε μένουμε αδρανείς και βασανίζουμε το σώμα μας με εκείνο το συναίσθημα, είτε δρούμε και προσπαθούμε να το υλοποιήσουμε, ώστε να ηρεμήσει το μυαλό και το σώμα μας. Ανεξάρτητα από οποιοδήποτε τρόπο επιλέγουμε, την δράση ή την αδράνεια, το μυστικό βρίσκεται στο κατά πόσο έχουμε αντιληφθεί, ή έχουμε ξεχωρίσει ποιες σκέψεις πρέπει να υλοποιηθούν και με ποια προτεραιότητα. Με λίγα λόγια, όπως λειτουργούμε στην καθημερινότητά μας, που βγάζουμε ένα πρόγραμμα, έτσι λειτουργεί και το μυαλό μας. Το μυαλό θέλει μεμονωμένες σκέψεις. Αν το αφήνεις στο χάος, με ανεξήγητες και άλυτες σκέψεις, για το αποτέλεσμα των ηλίθιων πράξεων σου, δεν φέρνει καμιά ευθύνη, ούτε για τα ρέστα που θα σου ζητήσει ο απέναντί σου. Πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε, να βάζουμε σε κουτάκια με ταμπέλες τις σκέψεις μας. Το μυαλό μας είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι εκείνο που κάνει κουμάντο στο σώμα μας πάνω και όχι αντίθετα. Το σώμα μας είναι σαν τον σκύλο, χρειάζεται ένα αφεντικό, και το αφεντικό του σώματός μας είναι το μυαλό. Με ότι τροφή του δίνεις, εκεί θα φανεί και η αποδοτικότητά του. Όταν το παραμελείς και το ταΐζεις με όλη την σαβούρα, μην περιμένεις στον καθημερινό μαραθώνιο να βγει πρωταθλητής.

Το μυαλό, ο εγκέφαλος είναι σαν ένα ηφαίστειο, εκεί που δεν το περιμένεις, σου πετάει άπειρες σκέψεις και εσύ πρέπει να προλάβεις να τις περιορίσεις, να τις βάλεις σε μία σειρά, πριν καείς. Σαν την φουρτούνα στην θάλασσα, αν δεν κρατάς σφιχτά το τιμόνι, θα σε ξεβράσει η θάλασσα όπου θέλει εκείνη, βγάζοντάς σε από την πορεία σου, στέλνοντάς σε μακριά από το λιμάνι σου, από τον στόχο σου.

Σίγουρα δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, άλλοτε μπορεί ούτε ευχάριστη, ανάλογα πόσο μακριά βρισκόμαστε από την κατανόηση του ίδιου μας του εαυτού. Το να αρχίσουμε ξαφνικά να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας, και επομένως τις σκέψεις μας, και ακόμη περισσότερο να θελήσουμε να τις βάλουμε σε τάξη, είναι σαν το λιοντάρι στο τσίρκο που πρέπει να εξημερωθεί. Προσπάθεια στην προσπάθεια και με υπομονή όλα γίνονται, αρκεί να θέλουμε και κυρίως να έχουμε επιμονή με τον μεγαλύτερο Πινόκιο όλων των εποχών. Το μυαλό μας!!! Βοηθήστε το μυαλό σας, ώστε και εκείνο με την σειρά του να βοηθήσει εσάς!!!

Ιωάννα Γκαβριλίου