Η ζωή είναι αυτή που είναι, και εμείς είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλοι βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο τους, άλλοι με πιο αργό και με σταθερό βήμα, άλλοι μπορεί και ποτέ. Πολλοί λένε ότι η ζωή είναι πολύ άδικη. Ναι δεν μπορούμε να πούμε το αντίθετο ακριβώς, μπορούμε όμως να εναντιωθούμε σε αυτό το στερεότυπο μόλις αντιληφθούμε ότι όλα προέρχονται από τις δικές μας αποφάσεις και πράξεις.

Ναι πολλές φορές τα φαινόμενα δεν μας φαίνονται τόσο λογικά, και δικαιολογημένα σε εκείνο το σημείο να πούμε η ζωή είναι άδικη. Συ λογιζόμενοι όμως των πράξεων μας, μπορούμε να δούμε πως εμείς η ίδιοι κατευθύναμε τις καταστάσεις έτσι ώστε να πάρουν την τροπή που πήραν. Όλη η ζωή είναι ένας αλυσιδωτός κύκλος . Όλες οι σκέψεις, ανεξαρτήτου χρονικής περιόδου που βγήκαν στην επιφάνεια, επηρεάζουν την ζωή σε κάθε βήμα. Οπότε πέραν του γεγονός ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι δεν ξέρουμε με ακρίβεια πότε θα υλοποιηθεί η κάθε σκέψη και πως θα επηρεάσει την δεδομένη στιγμή, και κυρίως και τους ανθρώπους γύρο μας. Επομένως μέσα σε όλη αυτήν την διαδικασία πρέπει να είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε, ποιες είναι οι δυνατότητες μας, και να έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Αν και θεωρείται σχετικά αυτονόητο να έχει κάποιος εμπιστοσύνη στον εαυτό του, δεν είναι τελικά τόσο εύκολο, μιας και ποτέ δεν φτάνουμε σε σημείο να έχουμε πλήρη εικόνα για το ποιοι είμαστε. Και αυτό επίσης είναι σχεδόν αποδεκτό γιατί περνάμε όλη μας την ζωή ανακαλύπτοντας κάθε μέρα καινούργιες πτυχές του εαυτού μας. Η ζωή, η καθημερινότητα σε κάθε ηλικία είναι διαφορετική, οπότε, και το σώμα και το μυαλό ενσωματώνονται σε όλες τις αλλαγές, οι οποίες προφανώς όμως, επιφέρουν αλλαγές και σε εμάς τους ίδιους, στην αντίληψή μας δηλαδή. Για να είμαστε συντονισμένοι όμως με όλα τα παραπάνω χρειάζεται να γνωρίζουμε τα βασικά μας χαρακτηριστικά, να έχουμε βρει το νόημα μας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε νικητές, και μόνο τότε θα δούμε ότι τελικά η ζωή δεν είναι άδικη, και ότι απλά εμείς την κάνουμε έτσι.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, αν δεν προσπαθήσουμε εμείς για εμάς, κανείς άλλος δεν θα το κάνει, όπως επίσης, ότι κάνεις μόνος είναι καλύτερα. Αυτό δεν δηλώνει εγωμανία, ούτε καμιά εγωιστική συμπεριφορά, απλώς είναι το μοναδικό μονοπάτι στο να ανακαλύψει κανείς τα όρια του, για το τι είναι ικανός. Ναι σίγουρα κατά βάση γνωρίζουμε ότι εν τέλει όλοι κοιτάνε πρώτα την πάρτι τους και μετά τους υπόλοιπους. Δεν είναι κατακριτέο εντελώς όμως, γιατί σε αυτήν την εκδοχή βρίσκονται και εκείνοι που έχουν την επίγνωση των πραγμάτων, ότι για να μπορεί κανείς να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, πρέπει πρώτα να είναι οι ίδιοι καλά. Όταν κάποιος εμπιστεύεται τον εαυτό του και γνωρίζει τους σκοπούς του, οι οποίοι δεν περιέχουν καμία πρόσθεση στο να βλάψουν κανέναν, τότε δεν φοβάται τίποτα και κανέναν, γιατί θα νιώθει σαν να έχει συγχρονιστεί σώματι και ψυχή με οτιδήποτε τον περιβάλλει.

Όπως γνωρίζουμε επίσης δεν είναι όλα τελείως στο χέρι μας, υπάρχουν και οι εξωτερικοί παράγοντες στους οποίους δεν έχουμε τον έλεγχο, εδώ όμως έρχεται το κάρμα, που είναι πάντα παρών, και είναι εκείνο που μας σώζει από κάθε είδους δολοπλοκία και μορφή χειραγώγησης από τρίτους, που θέλουν να πιστεύουν ότι το θύμα τους είναι απλά ένας αφελής άνθρωπος. Έχει διαφορά ο αφελής άνθρωπος, με τον καλοπροαίρετο. Μπορεί να βρήκαμε τρόπους να κρυβόμαστε από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από εμάς τους ίδιους.  Αυτός που θα είναι πανταχού παρών είναι ο εαυτός μας και κανείς άλλος.

Το να κατανοούμε την ψυχή μας, τον εαυτό μας και να είμαστε εκεί για αυτόν, είναι το μόνο, που θα μας κάνει την ζωή πιο εύκολα κατανοητή και ευχάριστη μιας και κανείς άλλος δεν μπορεί να περπατήσει στα δικά σου παπούτσια.  

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όλοι κατά βάση ψάχνουμε ή ονειρευόμαστε έναν άνθρωπο που είναι πάντα διαθέσιμος να μας πει μια όμορφη κουβέντα. Καθώς ανατέλλει και ξεπροβάλλουν οι πρώτες ακτίνες φωτός και αδυνατούμε να αφήσουμε τα ζεστά σκεπάσματα, το μόνο και σίγουρο που θα μας φτιάξει την διάθεση ή καλύτερα, που θα μας δώσει την ώθηση να ξεκινήσουμε την μέρα μας με λιγότερη γκρίνια, είναι εκείνη η μαγική λέξη που θα αντηχήσει στα αυτιά μας σαν το απαραίτητο ναρκωτικό για την αυτοσυντήρηση μας.

Οι λέξεις είναι ο πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας που έχει αναπτύξει μέχρι τώρα ο άνθρωπος, ή τουλάχιστον ο πιο κοινός για όλη την ανθρωπότητα. Όπως τις σκέψεις μας, τις συμπεριφορές μας, έτσι και τις λέξεις τις έχουμε κατατάξει σε κατηγορίες, καλές και κακές. Όπως επίσης και ανάλογα με τις περιστάσεις, ποιες είναι κατάλληλες και ποιες όχι. Σε όλη την διάρκεια της ζωής μας μαθαίνουμε λέξεις, εμπλουτίζουμε το λεξιλόγιο μας μιας και οι ανάγκες μας διαφοροποιούνται  σε κάθε στάδιο της ζωής μας. Ωστόσο τα φαινόμενα πολλές φορές απατούν από την στιγμή που πολλοί έμαθαν να παίζουν με τις λέξεις, το λεγόμενο (mind game) με αποτέλεσμα να σε αποπλανούν με τις σωστές λέξεις την κατάλληλη στιγμή.

Ένας φίλος μία μέρα μου παρομοίασε την ζωή με ένα νόμισμα, μιας και δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τις τόσες μεγάλες αντιφάσεις μεταξύ των πραγμάτων. Μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι έχουμε χτίσει αυτόν τον παράλογο τρόπο σκέψης, γιατί πολύ απλά προτιμάμε την παραπλάνηση, και ας μας δίνει μια προσωρινή ευτυχία. Μπορεί να μην είμαστε πάντα σε θέση να διακρίνουμε εκείνους που παίζουν με το μυαλό μας, αλλά έστω ένα ερωτηματικό θα έπρεπε να υπάρχει. Σε τέτοιες καταστάσεις δεν τίθεται θέμα αισιοδοξίας ή απαισιοδοξίας, τόσο όσο αν επικρατεί η λογική περισσότερο ή το συναίσθημα. Στις οποιεσδήποτε συναναστροφές μας όλοι λειτουργούμε και με τα δύο εργαλεία που έχουμε σαν άνθρωποι, φυσικά ανάλογα με το αποτέλεσμα που θέλει ο καθένας να έχει.

Σε αυτό το σημείο όμως η ερώτηση που προκύπτει είναι, ποιο είναι τελικά το νόημα των λέξεων όταν για κάποιους είναι απλά λέξεις???  

Το παιχνίδι με τις λέξεις όπως το λέει άλλωστε και η λέξη είναι ένα παιχνίδι, και όπως όλα τα παιχνίδια, μεταφορικά και μη, αποσκοπούν στο κέρδος. Προφανώς όλοι κάτι θέλουν να κερδίσουν , η ειρωνεία όμως είναι ότι ακόμη και αυτοί που έχουν τελειοποιήσει αυτήν την διαδικασία, ακόμη και για εκείνους η νίκη είναι προσωρινή, άλλοτε μπορεί και στιγμιαία.  Προσπαθούμε με νύχια και με δόντια σε όλη μας την ζωή να σταθεροποιήσουμε οτιδήποτε πιστεύουμε ότι θα εξυπηρετήσει περισσότερο την ευημερία μας, άλλοι ικανοποιούνται με ελάχιστα, άλλοι ούτε απόγονοι του Ωνάση να ήταν δεν τους είναι αρκετά. Οπότε για εκείνους οι λέξεις δεν έχουν καμία αξία, ή τουλάχιστον καμία συναισθηματική αξία.

Ολόκληρη η ύπαρξη μας στηρίζεται στις λέξεις. Οι λέξεις είναι η κινητήρια δύναμη μας να συνεχίσουμε στο αύριο, να ονειρευόμαστε το αύριο και περισσότερο από όλα, μέσω των λέξεων το χτίσουμε το αύριο. Τουλάχιστον για τους περισσότερους ανθρώπους οι λέξεις δεν είναι απλά μια κενή ηχώ γεμάτη ψέμα και απάθεια, όπως πλέον έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε απομακρύνοντας μας από τους συνανθρώπους μας από φόβο μην πληγωθούμε από τα ατελείωτα αραδιασμένα ψέματα που έχουμε συνηθίσει πλέον να ακούμε κάθε μέρα. Πλέον θα βρίσκεται άνθρωπος να μας λέει αλήθειες, λέξεις με νόημα και κυρίως λέξεις που θα πιστεύει και ο ίδιος , και εμείς θα δυσκολευτούμε να πιστέψουμε.     

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μια παράνοια, μια τρέλα επικρατεί σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα άσχημα νέα πέφτουν βροχή σε καθημερινή βάση. Ανοίγουμε κάθε πρωί την εφημερίδα, ή τις διαδικτυακές ενημερώσεις και από τα 10 νέα που θα διαβάσουμε τα 9,5 είναι από στενάχωρα μέχρι αδιανόητα. Αστείο βέβαια πως κάτι μπορεί και μας φαίνεται αδιανόητο όταν εμείς οι ίδιοι το κάναμε με το χεράκι μας.

Τα μόνα άρθρα που το περιεχόμενο τους περιέχουν κάτι σωτήριο, γιατί εκεί έχουμε φτάσει, να χρειαζόμαστε σωτηρία, είναι άρθρα παιδιών μιας και πλέον είναι τα μόνα πλάσματα σε αυτήν την υδρόγειο που βλέπουν τις πραγματικές μας ανάγκες. Είναι τα μόνα που ακόμα μπορούν να διακρίνουν την αγάπη μπροστά στις υποτιθέμενες ανάγκες μας. Διεξάγουμε πολέμους στο όνομα της ειρήνης. Στο όνομα της αγάπης, σκοτώνουμε. Στο όνομα του σεβασμού, ζηλεύουμε. Πόσο ειρωνικό και αστείο ταυτόχρονα, χωρέσαμε σε μια πρόταση δύο αντίθετες έννοιες με την ελπίδα ότι θα ξεγελάσουμε τους εαυτό μας για τις μη ελεγχόμενες πλέον πράξεις μας.

Ένα ακόμη μέγιστης σημασίας πρόβλημα στο οποίο έχουμε κλείσει τα μάτια ή κάνουμε ότι δεν βλέπουμε είναι η λάθος αντίληψη μας περί ζωντανών οργανισμών. Δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι ακόμη και ο ίδιος ο πλανήτης μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός, οτιδήποτε τον περιλαμβάνει εκτός από εμάς εννοείται, είναι ζωντανοί οργανισμοί. Που σημαίνει, πώς εμείς αντιδράμε σε οτιδήποτε δεν μας αρέσει, με την σειρά του και αυτός δείχνει την δυσαρέσκεια του σε ότι τον καταπιέζει. Φυσικά εμείς σαν πρωτοπόροι που θέλουμε να θεωρούμαστε έχουμε επέμβει ακόμα και στην δική του ροή, χωρίς όμως να σκεφτούμε τις επιπτώσεις. Όλοι γνωρίζουμε την έννοια, αίτιο και αιτιατό. Και όμως όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής ζητάμε από τον θεό βοήθεια, λες και ο θεός πήρε τις αποφάσεις για εμάς και όχι εμείς οι ίδιοι.

Ολόκληρος ο πλανήτης πλέον βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης είτε από γεωλογική άποψη, είτε από πολιτισμική. Όλα βρίσκονται στα όρια και εμείς αντί να κάνουμε ένα βήμα πίσω, πυροδοτούμε με όλο μας το είναι το ήδη γεμάτο ποτήρι, που στην επόμενη σταγόνα θα ξεχειλίσει. Δημιουργήσαμε μια κόλαση, αλλά ονειρευόμαστε τον παράδεισο. Ποτίζουμε την γη με χημικές και ραδιενεργές ουσίες, και μετά αναρωτιόμαστε για τις ατμοσφαιρικές μολύνσεις και τα καινούργια αναπτυσσόμενα βακτήρια. Υποτίθεται αναζητάμε ασταμάτητα θεραπείες για καινούργιες και παλιές αρρώστιες, τις οποίες στην πραγματικότητα εμείς τις έχουμε δημιουργήσει. Η ειρωνεία σε όλα αυτά είναι, ότι πλέον η κόλαση για πολλούς ανθρώπους σε πολλά σημεία του πλανήτη έχει γίνει μια αυτονόητη καθημερινότητα. Σαν μια πλύση εγκεφάλου ότι έτσι είναι η ζωή, και ότι και οι ίδιοι πρέπει να συντηρούν αυτήν την κόλαση.

Η κυνικότητα μας και η ύβρις που πλέον ξεπερνά όλα τα κατεστημένα περί αγάπης και αλληλεγγύης, σαν μονόφθαλμο όν με επιπρόσθετες παρωπίδες. Μήπως ακόμα και ο παράδεισος που ελπίζουμε να γνωρίσουμε μια μέρα είναι μια φανταστική δημιουργία του μυαλού μας, όταν απλά καλούμαστε να εξωτερικεύσουμε τις σκέψεις μας σε μια συζήτηση απλά για να φαινόμαστε ταιριαστοί.  

Η κόλαση και ο παράδεισος δεν βρίσκονται σε κάποιο άγνωστο και απομακρυσμένο τόπο, είναι ακριβώς μπροστά στα μάτια μας σε καθημερινή βάση, γιατί βρίσκεται μέσα μας. Εμείς είμαστε και τα δύο, ότι επιλέγουμε αυτό ζούμε!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Οι περισσότερες μας συμπεριφορές όπως ξέρουμε προέρχονται από τα συναισθήματα μας, άλλες θα μπορούσαμε  όμως να πούμε ότι προέρχονται από την διαίσθηση μας. Ο καθένας εξάλλου αναπτύσσει αυτό που θεωρεί ότι θα τον εξυπηρετήσει  περισσότερο στο ομαλό πέρασμα από αυτήν την ζωή. Ο καθημερινός μαραθώνιος ούτως ή άλλως σε αυτό αποσκοπεί, στο να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε την ζωή μας πιο εύκολη και πιο ασφαλής.

Πέραν των συναισθημάτων που είναι ότι πιο φυσιολογικό για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, η ανάπτυξη της διαίσθησης ή καλύτερα να πούμε η κατανόηση της είναι λίγο πιο πέρα από αυτό που πολλοί θεωρούν φυσιολογικό, ή εύκολα αντιληπτό. Είναι ένα είδος συναισθήματος που χρειάζεται περισσότερο την ενασχόληση μας, καθώς είναι κάτι τόσο βαθύ μέσα μας, που η καθημερινή τρέλα και το τρέξιμο να τα προλαβαίνουμε όλα δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια να μπούμε βαθύτερα στην κατανόηση της.

Πιθανότατα οι περισσότεροι από εμάς να συμφωνούμε στο γεγονός ότι όλα αυτά ανεξαρτήτου ονομασίας ή ταμπέλας που έχουμε βάλει για να τα ξεχωρίζουμε, είναι όλα ένα είδους ενέργειας που μας διαπερνά και νιώθουμε όπως νιώθουμε. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είμαστε άλλοτε ο πομπός και άλλοτε ο δέκτης. Που σημαίνει ανάλογα με την συναισθηματική μας κατάσταση εκπέμπουμε είτε θετική ενέργεια είτε αρνητική, οπότε με την αντίστοιχη αλληλουχία γινόμαστε και  εμείς δέκτες καλής ή κακής ενέργειας. Σε όλη αυτήν την διαδικασία χρειάζεται όμως να υπάρχει κάτι που θα μπορέσει να ξεχωρίσει τι είναι το καθετή που δεχόμαστε, και εδώ έρχεται ο ρόλος της καχυποψίας.

Η καχυποψία αν και ακούγεται ως αρνητική λέξη, στην πραγματικότητα είναι η ζυγαριά των καταστάσεων. Είναι εκείνη που βλέπει λίγο παραπέρα από το φαίνεστε, είναι εκείνη που ψάχνει σε βάθος την κάθε σκέψη, την κάθε λέξη, την κάθε πράξη. Αν θα ζούσαμε σε μια ουτοπία σίγουρα η ύπαρξη της δεν θα ήταν απαραίτητη, δυστυχώς όμως ζούμε σε έναν κόσμο όπου πιο εύκολα σκεφτόμαστε το κακό και το εκφράζουμε, παρά το καλό και το ευχάριστο. Δυσκολεύουμε την ζωή μας τελείως οικειοθελές. Έχουμε αντιστρέψει τον τρόπο  με τον οποίο θα έπρεπε να ζούμε και το φυσιολογικό το θεωρούμε αφύσικο. Η συνεύρεση μας με τους ανθρώπους αντί να είναι ευχάριστη και εποικοδομητική, εμείς τους περνάμε όλους από ακτίνες Χ, και ανάλογα με την αντίληψη του καθενός βγάζουμε και τα πορίσματα μας.

Δεν έχουμε καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να συμφωνούμε μεταξύ μας για να σεβόμαστε τις απόψεις των άλλων όσο και τους ίδιους. Αντιθέτως η διαφορετικότητα μας είναι εκείνη που μας δίνει προβάδισμα για το αύριο, η διαφορετικότητα μας είναι που μας βοηθάει να εξελιχθούμε σαν άνθρωποι, σαν ψυχές. Όταν όμως από φόβο και ζήλια εκπέμπουμε περισσότερη αρνητική ενέργεια και μπλοκάρουμε την σωστή ροή των πραγμάτων, το επόμενο φυσιολογικό είναι και η καχυποψία να έχει πιάσει περισσότερη δουλειά ώστε να μας προφυλάσσει από τα αρπακτικά που δεν αντέχουν στην λάμψη του είναι μας.

Μάθαμε να είμαστε καχύποπτοι απέναντι σε όλους και στα πάντα, μάθαμε πρώτα να ψάχνουμε για τυχόν αρνητικά σημάδια, και αν δεν βρίσκουμε τότε πλέον επειδή έχει ήδη μολυνθεί  η σκέψη, το απορρίπτουμε για να είμαστε σίγουροι ότι σε καμία περίπτωση δεν θα πέσουμε στην παγίδα από τυχόν λάθος εκτίμηση της κατάστασης. Σκοτώνουμε την ευτυχία ή οτιδήποτε θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους, γιατί πλέον δεν υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας και προτιμάμε να ζούμε απομονωμένους μέσα στις σκέψεις μας, με την ελπίδα ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση μας.  

Ιωάννα Γκαβριλίου

Φαινομενικά όσα και αν φαίνονται ότι αλλάζουν τα πράγματα και οι άνθρωποι, και όμως τίποτα δεν αλλάζει. Όλα με έναν μυστήριο τρόπο παραμένουν ίδια. Τα τελευταία τουλάχιστον 500 χρόνια, πιστεύουμε ότι οδεύουμε προς κάποια τόσο εξωπραγματική ανακάλυψη και πρόοδο που όσο περνάει ο καιρός τόσο ξεχνάμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Αν ξέραμε και ποτέ δηλαδή!!!

Κάθε εποχή, κάθε αιώνας είχε τον δικό της τρόπο χειραγώγησης ως προς τον άνθρωπο, με τις τότε εκάστοτε διδασκόμενες ηθικές αξίες. Το περίεργο με τις ηθικές αξίες είναι ότι στην πραγματικότητα δεν είναι κάτι που πρέπει ντε και καλά κάποιος να μας τις μάθει, ήδη υπάρχουν μέσα μας, γεννιόμαστε με αυτές. Εννοείτε όμως ανάλογα με το περιβάλλον που μεγαλώνουμε με τον αντίστοιχο τρόπο και εκείνα παίρνουν το ίδιο μονοπάτι με ολόκληρο το είναι μας.

Όπως γνωρίζουμε όλα ξεκινάνε, προκύπτουν από τα συναισθήματα, αυτός είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του μυαλού μας και του εαυτού μας. Οπότε και η ντροπή όπως είναι φυσιολογικό αρχικά είναι ένα συναίσθημα που νιώθουμε, το οποίο στην συνέχεια ανάλογα με το τι είδους ανθρώπου έχουμε επιλέξει να είμαστε, θα το έχουμε υπόψη μας ή όχι. Αν η ψυχή μας είναι μια καλοπροαίρετη ύπαρξη σίγουρα η εκδήλωση αυτού του συναισθήματος θα καθορίζει πολλές αποφάσεις μας, και κυρίως για το πώς θα έπρεπε να δούμε τον κόσμο, επομένως και πώς να συμπεριφερόμαστε. Στην αντίθετη περίπτωση όμως η ύπαρξη αυτού του συναισθήματος θα βρίσκεται σε υπερβολικά χαμηλά επίπεδα, σε σημείο αγνόησης με αποτέλεσμα κακό για τους γύρο, αλλά όχι απαραίτητα για τον ίδιο.

Η ύπαρξη όλων των ειδών συναισθημάτων είναι απαραίτητη για να υπάρχουμε σε μια ισορροπία όχι μόνο με εμάς τους ίδιους αλλά και με τους γύρο μας. Είτε μας αρέσει είτε όχι έτσι έχουμε δημιουργηθεί. Η ντροπή εντάχθηκε μέσα στις ηθικές μας αξίες για να μην ξεπερνάμε τα όρια, για να ξέρουμε που να βάζουμε μια τελεία. Αυτό είχε κάποιο αποτέλεσμα μέχρι πριν κάποια χρόνια, πλέον και αυτό βρίσκεται στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Διανύουμε μια τρομακτικά εναλλασσόμενη κοσμική αλλαγή τόσο σε νοητικό αλλά και υπαρξιακό επίπεδο.

Τα χαλινάρια που κάποτε μας κρατούσαν σε μια σταθερή αλλαγή, τώρα πλέον έχουν κοπεί και ότι βρέξει ας κατεβάσει. Πλέον η ντροπή όχι απλά έχει χαθεί, αλλά όποιος τολμήσει να νιώσει κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί και εκτός πραγματικότητας. Το ψέμα και η εξαπάτηση έχουν αγγίξει τους τοίχους του γαλαξία μας πλέον, ούτε καν του δικού μας πλανήτη. Χωρίς καμιά αίσθηση ντροπής  στρεφόμαστε ο ένας εναντίων του άλλου, υποβιβάζουμε την νοημοσύνη του απέναντι λες και βρισκόμαστε σε κάποιο παιχνίδι ανταγωνισμού, και όποιος επιβιώσει θα είναι ο νικητής της αιώνιας ζωής.

Ζούμε πλέον σε μια τόσο άρρωστη πραγματικότητα που αν θα υπήρχε ένα κοσμικό ξυπνητήρι και ξαφνικά θα χτυπούσε, εκεί θα βλέπαμε ότι η υποτιθέμενη πρόοδο ανά τους αιώνες δεν ήταν παρά ένα ψέμα. Θα νιώθαμε σαν τους πρωτόπλαστους που αφού διώχθηκαν από τον παράδεισο και είδαν τους εαυτούς τους γυμνούς ό ένας απέναντι στον άλλον, μόνο τότε ένιωσαν ντροπή για την γύμνια τους. Εμείς σπάσαμε τα χαλινάρια αλλά χάσαμε την όραση μας. Γίναμε σαν τα τέρατα των μύθων, βγήκαμε από την σπηλιά μας και αντί να απολαύσουμε την ελευθερία μας, κατατροπώνουμε ότι βρίσκεται στο πέρασμα μας. Ζούμε πλέον σε μία εποχή που η ντροπή είναι μειονέκτημα στον χαρακτήρα του ανθρώπου. Ζούμε σε μια εποχή που πλέον ο σωματικός και ψυχολογικός βιασμός είναι κάτι φυσιολογικό, και ντροπή να είσαι άνθρωπος.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η εφηβεία είναι η πρώτη μας περίοδο στην οποία παίρνουμε μια μικρή γεύση του έρωτα. Επειδή όμως είμαστε μικροί, όσο και αν νομίζουμε ότι πλέον έχουμε μεγαλώσει και πλέον τα ξέρουμε όλα, τα συναισθήματα μας ευτυχώς παραμένουν σαν ενός μικρού παιδιού, αγαθά και ανυποψίαστα. Τόσο έντονα και ειλικρινή που στην κυριολεξία πετάμε στα σύννεφα. Οι ώρες και οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα που φαντάζει ότι έτσι θα είναι μία ζωή, ή ακόμη ότι θα κρατήσουν μια ζωή.

Η πρώτη μας επαφή με την αγάπη και τον έρωτα όμως ξεκινάει από το σπίτι. Η πρώτη μας εικόνα για το πώς είναι και τι σημαίνει έρωτας και αγάπη είναι εκείνη που βλέπουμε στους γονείς μας. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται μεταξύ τους, είτε μπροστά στα παιδιά είτε όχι είναι η εικόνα που θα διαμορφώσει την σκέψη μας πάνω στο θέμα, και γύρο από αυτήν θα εξελιχθεί όλη μας η ζωή. Τα πρότυπα των γονιών είναι τα πρώτα βοηθητικά μαθήματα για το πώς θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στο ταίρι μας.

Φυσικά ανάλογα με τι παραδείγματα είχε ο καθένας, θα του γίνει μια ευχάριστη εμπειρία ή και όχι. Επειδή οι περισσότεροι εφηβικοί έρωτες σπάνια κρατάνε μια ζωή, ανάλογα με τα παραδείγματα που είχαν, είτε θα πληγωθούν τόσο πολύ που θα τους αλλάξουν ριζικά τον τρόπο αντίληψης πάνω στο θέμα, και θα το αποφεύγουν μια ζωή γιατί θα το φοβούνται, είτε θα καταλάβουν ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί, αντιθέτως εκεί ξεκινάει. Και όχι απλά εκεί ξεκινάει, αλλά θα έχουν αναπτύξει την δική τους κατανόηση του πράγματος, που σημαίνει ότι πλέον ξέρουν πώς να το χειριστούν, με βάση τα δικά τους πρότυπα και θέλω.

Δηλαδή ακόμα και ακατάλληλα να ήταν τα παραδείγματα των γονέων, υπάρχουν παιδιά που έχουν θέληση για μια καλύτερη αισθηματική ζωή και καταλαβαίνουν ότι είναι στο δικό τους χέρι, η επιλογή του ταίρι τους, ανάλογα με το τι έχουν οι ίδιοι ανάγκη. Χωρίς να γίνονται θύματα της ίδιας τους της ψυχής και κυρίως της ίδιας τους της ζωής. Σίγουρα δυστυχώς δεν μπορούν όλες οι οικογένειες να δίνουν το καλό παράδειγμα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εμείς δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, και να διαλέξουμε το δικό μας μονοπάτι.

Όσο μεγαλώνουμε όμως το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο να αναζητάμε όχι απλά κάτι που να μας ταιριάζει, αλλά κάτι που να ηρεμεί την ψυχή μας, να καταλαβαίνει την ψυχή μας. Όταν επιτέλους φτάνουμε σε εκείνο το σημείο, και χωρίς να το έχουμε καταλάβει η συμπεριφορά μας θα είναι ανάλογη με αυτό που ζητάμε, και μόλις τότε επιτέλους θα ζήσουμε τον έρωτα όπως τον θέλαμε από μικρά παιδιά. Μόλις τότε και πάλι θα νιώσουμε εκείνο το φτερούγισμα στην καρδιά μας, το χαμόγελο μας να έχει πάρει μια μόνιμη μορφή μέχρι τα αυτιά, οι οποιεσδήποτε δυσκολίες που θα έχει η καθημερινότητα θα είναι σχεδόν μηδαμινής σημασίας γιατί θα ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, θα νιώθουμε ασφαλής, ότι όλα είναι πιθανά και εύκολα, γιατί η ευτυχία που έχει φωλιάσει μέσα μας κάνει τα πάντα δυνατά.  Εκείνη θα είναι και η στιγμή που θα αντιληφθούμε το μεγαλείο του πραγματικού έρωτα, της πραγματικής αγάπης.

Το αληθινό νόημα και ύπαρξης αυτού του συναισθήματος το βρίσκουμε μόνο όταν θα είμαστε διατεθειμένοι όχι απλώς να δώσουμε αυτά που ζητάμε, αλλά και με το παραπάνω. Πέραν από το γεγονός ότι η αγάπη είναι ένα από τα νοήματα της ζωής μας, είναι εκείνο που στην πραγματικότητα μας κρατάει ζωντανούς. Για όλους υπάρχει κάτι, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε εμείς, είναι να το δούμε και οι εμπειρίες μας, να μας έχουν μάθει τι αξίζει και τι όχι. Όλα τα υπόλοιπα θα κυλάνε με έναν αρμονικό τρόπο, πολύ απλά επειδή εκεί θα ανήκουν και οι δύο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα και είναι κατανοητό όσο μεγαλώνουμε, λόγο εμπειριών να δίνουμε περιθώριο στις απόψεις μας με μια μικρή ελαστικότητα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αλλάζουμε απόψεις, απλά βλέπεις πλέον κάποια πράγματα και από άλλη οπτική γωνία. Ούτως ή άλλως, όσο και αν λέμε ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αυτό δεν ισχύει, γιατί η ζωή περνάει από μέσα μας και όχι από δίπλα μας. Εκείνα που δεν αλλάζουν ποτέ, και τα οποία οι άνθρωποι τα έχουν μπερδέψει, είναι τα κομμάτια του εαυτού μας που προέρχονται από την ένωση των δύο DNA για να προκύψουμε εμείς.

Αυτό είναι το κομμάτι, που μας κάνει την ζωή μας δύσκολη, σε επίπεδο που καμιά φορά ούτε εμείς οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουμε τους εαυτούς μας. Αν στην ένωση δύο ανθρώπων θα ήμασταν πιο προσεκτικοί στην επιλογή του άλλου μας μισό, δηλαδή θα διαλέγαμε έναν άνθρωπο που θα τον καταλαβαίναμε εύκολα, όπως και εκείνος εμάς, τότε σίγουρα θα μπορούσαμε πιο εύκολα να καταλάβουμε το παιδί μας και κυρίως να τον προσανατολίσουμε πιο εύκολα. Γιατί όπως γνωρίζουμε η ανακάλυψη του εαυτού μας είναι μια μακροχρόνια διαδικασία και πολλές φορές όχι ιδιαίτερα ευχάριστη.

Το χτίσιμο της προσωπικότητας μας προφανώς χρειάζεται πρώτα την κατανόηση των γονιών μας και έπειτα παίρνουμε και εμείς σειρά. Όπως επίσης θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι η προσωπικότητα μας είναι το μοναδικό  πράγμα που μας δίνει ελεύθερη πρόσβαση και διέλευση στην κοινωνία. Εννοείται φυσικά ότι αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα προσαρμόσουμε την προσωπικότητα μας στα θέλω της κοινωνίας, γιατί αν συμβεί αυτό, τότε σίγουρα δεν είμαστε πλέον εμείς. Άλλο να σεβόμαστε τους γύρο μας και τις απόψεις τους, και άλλο να θάβουμε την μοναδικότητα μας σε μία άβυσσο, που ο μόνος που θα επωφεληθεί από αυτό είναι η εχθρική κοινωνία, που σε θέλει σκλάβο ακόμα και του ίδιου σου του εαυτού.

Η προσωπικότητα σου είναι ο κήπος στον οποίο ζεις, μεγαλώνεις και εξελίσσεσαι, και η θέληση ο κηπουρός της. Δεν θέλει μόνο το σώμα μας συντήρηση, αλλά και η προσωπικότητα μας η οποία εξελίσσεται μέρα με την μέρα.  Αν η θέληση σου όμως, ο κηπουρός της βρίσκεται διαρκώς σε χειμερία νάρκη, ή εύκολα εξαπατάται από επιτήδειους που ζηλεύουν και θέλουν να φρενάρουν την ανύψωση σου, ή ακόμα χειρότερα όταν ο ίδιος σου ο κηπουρός δεν σε εμπιστεύεται, γιατί είμαστε σαν τον άνεμο, όποτε μας βολεύει αυτό που ακούμε χωρίς να λογαριάσουμε από ποιόν προέρχονται οι λέξεις, και αν είναι όντως για το καλό μας, και παίρνουμε αποφάσεις που νομίζουμε ότι εμείς τις πήραμε, με προφανή αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα ευχάριστα για εμάς, που δυστυχώς πάντα το αντιλαμβανόμαστε αργά. Οπότε δικαιολογημένα και ο κηπουρός να μας κοιτάει στραβά.

Η προσωπικότητα μας είναι το μισό εγώ μας, είναι η σφραγίδα που κουβαλάει ο καθένας στην ομιλία του, στον τρόπο σκέψεις του, στον τρόπο γραφής του. Όλοι θέλουμε το πιο όμορφο κήπο, με τα πιο περιποιημένα λουλούδια, με τα πιο σπάνια λουλούδια , με τις πιο αξέχαστες και ευχάριστες μυρωδιές. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορούμε να καταφέρουμε να έχουμε, αν ο κηπουρός του είναι απών ή ενδιαφέρεται για αυτόν μόνο όταν πλέον από φωτεινό και γεμάτο ζωή κήπος κατάντησε ένας βάλτος για τα απόβλητα των άλλων.  

Όλοι μας έχουμε προσωπικότητα και θέληση, το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε διαθέσιμοι να παλέψουμε για εμάς, ώστε να δίνουμε κάθε μέρα από λίγη ώθηση σε όλα εκείνα που κάνουν την μοναδικότητα μας μοναδική.  Ο μόνος που μπορεί να μπει εμπόδιο στην ανάδυση της πραγματικής μας φύση, είμαστε εμείς οι ίδιοι και κανείς άλλος. και εκείνοι που μπορούν και καταφέρνουν ανά διαστήματα να χειραγωγούν τον κηπουρό μας, είναι γιατί εμείς τους δώσαμε την ευκαιρία να το κάνουν και κυρίως γιατί εμείς τους αφήσαμε να δουν τις τυχόν αδυναμίες μας και πως να τις χρησιμοποιούν .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι από εμάς ελπίζουμε ότι με τον χρόνο θα μάθουμε να βλέπουμε καλύτερα, να διακρίνουμε το κατάλληλο και το ακατάλληλο. Σίγουρα δεν ωριμάζουμε από την μία μέρα στην άλλη, αλλά έστω και μια μικρή αλλαγή κάθε μέρα στον τρόπο σκέψεις θα ήταν ένα βήμα μπροστά. Κάθε φορά όμως που θεωρούμε ότι πήραμε την σωστή απόφαση, πρέπει να παραδεχτούμε ότι όντως ήταν η σωστή απόφαση, αλλά για την δεδομένη χρονική στιγμή, δεν σημαίνει ότι και στο τώρα θα ήταν σωστή.

Όπως και η ζωή μας, έτσι και οι αποφάσεις μας είναι όλα στο τώρα. Ακόμη και αν μια απόφαση έχει παρθεί για μακροχρόνια απόδοση, το γεγονός ότι η απόφαση πάρθηκε τώρα, αυτό δεν αλλάζει. Για αυτό άλλωστε λέμε και επιμένουμε στο να ζούμε το σήμερα, γιατί το αύριο όσο κοντά και αν φαίνεται είναι πολύ μακριά. Βρίσκεται 1.440 λεπτά μακριά, στα οποία αυτά λεπτά η ζωή μπορεί να αλλάξει 365 μοίρες, χρόνος που για το μυαλό ενός απλού ανθρώπου δεν είναι αρκετός να επεξεργαστεί ή και να αποδεχτεί απότομες αλλαγές.

Αρκετοί άνθρωποι όμως, όπως εκείνοι που βρήκαν τον εαυτό τους και ξέρουν τι ψάχνουν, έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να δουν τις ευκαιρίες που τους δίνονται σε καθημερινή βάση, αρπάζοντάς τες στην ώρα τους, χωρίς καμία καθυστέρηση. Σε αντίθεση με άλλους που χαθήκαν μέσα στις σκέψεις τους και έχασαν ευκαιρίες, επειδή απλά κοιτούσαν αλλού. Πολλές φορές αυτό που ψάχνουμε είναι μπροστά στα μάτια μας, και εμείς το ψάχνουμε στα αστέρια. Υπάρχουν φορές όμως που μπορεί να βρεθήκαμε σε κάποιο σταυροδρόμι και η επιλογή που κάναμε να έδειχνε ότι αφήσαμε μια ευκαιρία να χαθεί, γιατί άλλα ήταν τα πιστεύω μας την συγκεκριμένη στιγμή. Σαν την κλασική έκφραση, αν χάσεις αυτό το τρένο, δεν ξέρεις αν θα περάσει άλλο. Εγώ πάντα ήθελα όμως να πιστεύω ότι πάντα θα υπάρχει επόμενο, γιατί αν όντως θα ήμασταν έτοιμοι για εκείνο, η επιβίβαση θα ήταν μια τελείως μηχανική αντίδραση, χωρίς καμία περαιτέρω σκέψη ή ανάλυση πάνω σε ένα εκατομμύριο αν το ένα, αν το άλλο.

Όπως λέμε όλα έρχονται στην ώρα τους, έτσι και η κάθε ευκαιρία και η τύχη. Η διαφορά όμως είναι όταν πλέον είμαστε έτοιμοι, να μην αφήνουμε τον φόβο της προηγούμενης αναμονής να μας αποτρέψει να χάσουμε μια πραγματική ευκαιρία. Και εδώ έρχεται ο ρόλος της τύχης. Η τύχη αντίθετα με τις ευκαιρίες δεν έρχεται σε κάθε βήμα, είναι λίγο πιο περιορισμένη, και σίγουρα να έρθουν αυτές οι δύο έννοιες πακέτο, είναι τόσο σπάνιο, όσες και οι πιθανότητες να κερδίσεις τρείς φορές σε μια ζωή το τζόκερ.

Οπότε πως άραγε θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε όταν η τύχη μας χτυπάει την πόρτα, ώστε εμείς να είμαστε εκεί να της την ανοίξουμε διάπλατα, αφήνοντας από έξω όλα τα περιοριστικά μέτρα και τους τοίχους που χτίσαμε γύρο μας. Σίγουρα ο πλέον καχύποπτος και σκληρός τρόπος ζωής, ή καλύτερα ο ψεύτικος κόσμος, να μας δυσκολεύει καμιά φορά να δούμε καθαρά ολόκληρη την εικόνα, αλλά σίγουρα δεν μας αποτρέπει να αναζητάμε διαρκώς μόνο το καλό, τόσο μέσα μας αλλά και γύρο μας. Μπορεί κατά την γέννηση μας να μην χώσαμε το χέρι πολύ βαθιά στο βάζο της τύχης, αλλά σίγουρα όλοι μας έχουμε από λίγο, και αυτό το λίγο σίγουρα έρχεται όχι απλά όταν το έχουμε περισσότερο ανάγκη, αλλά και όταν είμαστε έτοιμοι να την δούμε και ας έχουμε τις αμφιβολίες μας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είναι φυσιολογικό να έχουμε όλοι τις αμφιβολίες μας όσον αφορά την ύπαρξη μας, την προέλευση μας. Για αυτό και σε όλους τους αιώνες υπήρχαν οι λεγόμενοι επιστήμονες που μέσα από τα έργα τους προσπαθούσαν να δώσουν εξηγήσεις σε όλα τα ανερχόμενα περίεργα συμβάντα που δεν είχαν λογική στην κάθε εκάστοτε εποχή, ή σε όλα τα τυχαία ή κατά λάθος γεγονότα στα οποία ήθελαν μια επεξήγηση.

Ταυτόχρονα με αυτούς όμως υπήρχαν και οι λεγόμενοι άνθρωποι του θεού, οι ιερείς, οι οποίοι πέραν ότι είχαν καταλάβει ότι ο άνθρωπος όσο πιο αγράμματος είναι τόσο πιο ευκολόπιστος και χειραγωγήσιμος είναι, τόση περισσότερη εξουσία μπορούν να ασκήσουν. Ο μέσος άνθρωπος μη έχοντας επίγνωση για πολλούς αιώνες ποιος πραγματικά είναι, οδηγούμενος από φόβους που του επέβαλαν τα υποτιθέμενα κοινωνικά συστήματα, είχε ανάγκη να πιστέψει σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και ας μην καταλάβαινε τι είναι ο θεός, μόνο και μόνο να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

Για πολλούς αιώνες, για να μην πούμε έως και μέχρι σήμερα σε κάποιο βαθμό, πολλοί άνθρωποι παραμένουν ημιτελείς σαν προσωπικότητες, χωρίς καμία μόρφωση, ή καλύτερα να πούμε γεμάτοι παραπλανητική γνώση, εύκολα καθοδηγούμενοι από τα ψευτοαρπακτικά, δαιμονισμένες ψυχές, που δηλώνουν πιστοί του θεού, υπάκουοι στον λόγο του θεού, οι λεγόμενοι πατεράδες της εκκλησίας οι οποίοι το μόνο που κάνουν είναι να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, κάνοντας τους αφελείς ανθρώπους ακόμα πιο αμαρτωλούς.

Γεμίζουν οι εκκλησίες από άπιστους, από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει αγάπη, που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μοιράζομαι, που δεν ξέρουν τι σημαίνει αποδοχή, που δεν ξέρουν τι θα πει παιδεία, που δεν ξέρουν τι σημαίνει θεός. Από το πρωί ως το βράδυ βράζει η ψυχή μέσα στο κορμί τους, σαν τα καζάνια της κόλασης, από την αηδιαστική υποκρισία της δηθενιάς, της υποτιθέμενης παιδείας που νομίζουν ότι έχουν, που με θράσος την περνάνε και στις επόμενες γενιές, καταστρέφοντας ανυποψίαστες ψυχές, στέλνοντας τα όσο πιο μακριά γίνεται από τον θεό.

Ανήμποροι να κουμαντάρουν αυτήν την κατάμαυρη και διαλυμένη ψυχή τους, ή ακόμα χειρότερα τις αδικαιολόγητες αισχρές πράξεις τους, μάθανε να λένε ο θεός φταίει. Το έχουν κάνει σαν καραμέλα : ο θεός σε τιμώρησε και βίασαν το παιδί σου, ο θεός σε τιμώρησε και σκότωσαν το παιδί σου, ο θεός μας τιμώρησε και ήρθε το τσουνάμι και μας πήρε σηκωτούς, ο θεός μας τιμωρεί που υπάρχει τόση κακία, ο θεός και ο θεός. Ο θεός δεν είναι τιμωρός, αντιθέτως είναι ο μοναδικός σύμμαχος σε τούτην την ζωή.

Ο θεός σημαίνει αγάπη, ο θεός σημαίνει καλό, ο θεός σημαίνει ομορφιά, φώς, ανθρωπιά. ο θεός σημαίνει ζωή. Και πουθενά σε όλα αυτά που κάνουμε εμείς δεν υπάρχουν αυτά. Είμαστε τόσοι μικροί και σχεδόν ανύπαρκτοι μπροστά στην έννοια του θεού, που το λιγότερο που θα έπρεπε να νιώθουμε είναι ντροπή και αηδία με τον ίδιο μας τον εαυτό, που έχουμε το θράσος να ρίχνουμε ευθύνες στον θεό για τις απερίγραπτες και υποτιθέμενες ηθικές μας αξίες και για μην πούμε για τις πράξεις. Που για τις πράξεις μας πλέον νομίζω και ο ίδιος ο θεός έχει μείνει άφωνος, ούτε καν εκείνος δεν μπορεί να βρει καμία λέξη ταιριαστή στην κατάντια μας.

Έχουμε γίνει τόσο γελοίοι και μέγα κρητικοί των πραγμάτων που δεν βλέπουμε ότι η οποιαδήποτε ευκαιρία μας δίνει ο θεός σε καθημερινή βάση εμείς την χαραμίζουμε με την εγωμανία μας, που και να υπήρχε παράδεισος εμείς σίγουρα δεν αξίζουμε ούτε από έξω να περάσουμε. Καμία αυτογνωσία, καμία αυτοκριτική και ιδού τα αποτελέσματα. Ο θεός δεν φταίει πουθενά και για τίποτα, δεν έχει καμία ευθύνη για τις δικές μας πράξεις. Ο θεός μας έδωσε την ελευθερία βούλησης ώστε εμείς να έχουμε την ζωή στα χέρια μας, να την κουμαντάρουμε όπως εμείς θέλουμε, παρόλα αυτά εμείς χωρίς καμία ντροπή ή τύψεις για τα χάλια μας, ρίχνουμε ευθύνες ακόμα και στον θεό. Δεν είμαστε πλέον άξιοι να ζητάμε από τον θεό.

Ο θεός βρίσκεται κάθε μέρα δίπλα μας, γιατί ο θεός βρίσκεται μέσα μας, αρκεί εμείς να επιλέγουμε μόνο το καλό.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Αρκετά συχνά λέμε ότι οι μέρες κυλάνε και τίποτα δεν αλλάζει, όλα μας μοιάζουν τόσο ίδια και σταθερά, και όμως τίποτε δεν μένει ίδιο, η κάθε μέρα με τον τρόπο της, κάτι μας μαθαίνει, κάτι μας δίνει, κάτι αλλάζει. Αμέτρητες στιγμές, καταστάσεις ζούμε σε καθημερινή βάση, όσο και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Και από μια απλή συζήτηση με έναν δικό μας άνθρωπο, ακόμη και με έναν άγνωστο μπορούμε να αποκομίσουμε κάτι τόσο μικρό και ασήμαντο, που όμως εκείνο το τίποτα όταν προστεθεί στην δική μας εγκεφαλική βιβλιοθήκη είναι μια γνώση συν. Οπότε πάντα κάτι αλλάζει γιατί πάντα κάτι μαθαίνουμε.

Και εδώ έρχεται η ειρωνεία της αρνητικότητας μας, γιατί όλα εκείνα που ασυνείδητα ή συνειδητά  αποθηκεύσαμε στην βιβλιοθήκη μας, θα έρθει η στιγμή που θα μας είναι χρήσιμα και τότε γελάμε μόνοι μας, με την δική μας αντίδραση του τότε. Πάντα λέω, είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε. Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε λάθος σημείο, σε λάθος δρόμο, με λάθος ανθρώπους. Πολύ συχνά λέμε γιατί σε μένα, αφού εγώ αξίζω κάτι καλύτερο, και ακόμη πιο πολύ όταν παιδεύομαι και τρέχω όλη μέρα για αυτό το καλύτερο.

Πέρασαν τα χρόνια και επιτέλους βρίσκεσαι εκεί που ήθελες, παρόλα αυτά ακόμα να το συνειδητοποιήσεις και απορείς αν είσαι αρκετός. Έφτασες στο σημείο που αναρωτιέσαι αν τα κάνεις όλα σωστά, και αν τα κάνεις για πόσο ακόμα θα έχεις αυτό το πάθος και την θέληση. Τίποτα δεν μας έρχεται αν δεν είμαστε έτοιμοι για αυτό, και κυρίως αν δεν έχουμε αποκομίσει αρκετές εμπειρίες που θα μας είναι χρήσιμες, που θα μας διευκολύνουν στην εκτέλεση του έργου μας.

Κατά την διάρκεια του έργου μας, αποκαλύπτουμε ή ανακαλύπτουμε την πραγματική μας φύση, ή για ποιο πράγμα είμαστε όντως προορισμένοι από την αρχή του ερχομού μας σε αυτήν την ζωή ;

Σίγουρα δεν ανακαλύπτουμε, γιατί ανακάλυψη σημαίνει να βρεις κάτι καινούργιο, μπορεί όμως να ανακαλύψουμε τρόπους ως προς την καλύτερη απόδοση, γιατί μόνο μέσα από την πράξη μαθαίνουμε. Αποκαλύπτουμε όμως ότι ο καθένας ξεχωριστά ανάλογα με το τι έχει διαλέξει να γίνει, ότι αυτό είναι, αυτή είναι η φύση του, ο προορισμός της ύπαρξης του. Αποκαλύπτεται η πραγματική του φύση για την οποία είχε αμφιβολία και αν είναι αρκετός. Όπως το μαργαριτάρι, το μαργαριτάρι ξέρει στο περίπου ότι έχει κάποια αξία επειδή βρίσκεται κλεισμένο μέσα σε ένα υπερπροστατευτικό κέλυφος, στο κοχύλι του. Ανακαλύπτει ότι έχει αξία όταν βρεθεί στα χέρια ενός αρπακτικού, από την βίαιη μεταχείριση που νιώθει, του αποκαλύπτεται όμως η πραγματική του φύση όταν πλέον έχει βγει από το περιτύλιγμα του και νιώθει με τι θαυμασμό το αντικρίζει αυτός που κατάφερε να το κάνει δικό του.

 Αυτό για το οποίο είμαστε προορισμένοι δεν το διαλέγουμε εμείς, μας διάλεξε εκείνο πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτόν τον κόσμο. Εμείς το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να το ανακαλύψουμε και εκείνο με την σειρά του θα μας αποκαλυφτεί. Στον καθένα ξεχωριστά σαν ένα μαγικό βιβλίο, που για όλους τους άλλους θα είναι ένα βιβλίο γεμάτο κενές σελίδες, μόνο σε όποιον ανήκει όμως θα του αποκαλυφτεί το περιεχόμενο.

Ότι είμαστε βρίσκεται ήδη μέσα μας .

Ιωάννα Γκαβριλίου