Η απόλυτη ασυνεννοησία. Είμαστε τόσο απεγνωσμένοι να δείχνουμε τον καλύτερο μας εαυτό, να κάνουμε την καλύτερη εντύπωση, σε σημείο που αυτό που δείχνουμε μπορεί να μην είμαστε πλέον εμείς. Το χειρότερο φυσικά μέσα σε όλα αυτά είναι η έγκριση που ζητάμε από τους άλλους. Εδώ προκύπτει και το ερώτημα γιατί αναζητάμε άλλους να μας πουν ποιοι είμαστε;

Βγαίνουμε με παρέες, και με μια απλή παρατήρηση, όλοι φαίνονται τόσο παντογνώστες και σίγουροι για τον εαυτό τους, που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως εγώ κάνω κάτι λάθος; Το μαρτύριο φυσικά δεν σταματάει εκεί, βάζοντας φωτιά και στις υπόλοιπες σκέψεις. Παλαιότερα όπως και σήμερα άλλωστε, όλοι ψάχνουμε για σημάδια, για μηνύματα μέσα σε μηνύματα, για ενδείξεις που θα μας ξεκαθάριζαν πιο εύκολα τα λεγόμενα των άλλων.

Ξεδιπλώνουμε και αναλύουμε κάθε λέξη, μη τυχόν και μας ξεφεύγει κάτι. Το δυστυχώς σε τέτοιες καταστάσεις, είναι δύο απλές οι επιλογές – έννοιες. Αν κάποιος ήθελε όντως κάτι από σένα θα ήταν τόσο ξεκάθαρες και ευθύς οι λέξεις που δεν θα χρειαζόταν να σπας το κεφάλι σου, για το τι θα μπορούσε να εννοεί με τα λεγόμενα του. Και η άλλη εκδοχή είναι όταν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί μας πρόλαβε η φαντασία μας και δημιούργησε φαντασιόπληκτες εικόνες στο μυαλό μας. Όλοι αναζητάμε και προφανώς θέλουμε τα καλύτερα, ή ότι θεωρούμε ότι μας ταιριάζει, αλλά κανείς δεν σκέφτεται στην ώρα του, ότι πρέπει να κυνηγήσει ότι του ΑΞΙΖΕΙ.

Έτσι περνάμε χρόνια ατελείωτα σε αυτήν την απειροελάχιστη ζωή σκεπτόμενοι κουβέντες που τις περισσότερες φορές δεν αφορούν καν εμάς τους ίδιους. Όπως όλοι γνωρίζουμε οι αντιδράσεις των ανθρώπων συχνά δεν αφορούν τον ακροατή, αλλά τον ίδιο τον ομιλητή. Αυτό είναι που ξεχνάμε πάντα σε μια επικοινωνία, και καταλήγουν πολλές φορές οι συζητήσεις σε ρήξη. Μεταφράζουμε λάθος τις προθέσεις των άλλων, γινόμαστε ένα με τις λέξεις τους και χάνουμε την παρτίδα. Είμαστε στην εποχή που, άλλα λέμε και άλλα εννοούμε. Σαν το τραγούδι της Μερκούρη << Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε >>. Άλλα σου λέω και άλλα μου λες, άλλα σε ρωτάω και άλλα μου απαντάς, αινιγματικές συζητήσεις.

Σαν χαλασμένο τηλέφωνο πλέον οι σχέσεις μας, χωρίς όμως καμιά πρόθεση για αποκατάσταση των γεγονότων. Ο εγωισμός μας έχει δώσει την ψευδαίσθηση ότι αν << ρίξουμε>> τα μούτρα μας, θα φανούμε αδύναμοι. Μας έχει δημιουργήσει την ιδέα ότι εμείς πρέπει να έχουμε πάντα δίκαιο, ώστε να μην καταλήγουμε το θύμα. Δεν ξέρω αν όμως, μήπως πλέον, είναι φυσιολογικό το να μην συνεννοούμαστε, ή να μην λαμβάνουμε τα σωστά μηνύματα από μια συζήτηση. Μπορεί πλέον αυτό να είναι ο καινούργιος τρόπος επικοινωνίας, και εμένα να μου φαίνεται περίεργος.

Δεν ξέρω για το αύριο, αλλά σίγουρα ξέρω για το σήμερα, ότι οι ξεκάθαρες κουβέντες θα δημιουργήσουν ένα πιο όμορφο αύριο, και κυρίως πιο πιστευτό. Με ότι δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και μας δυσκολεύει την ζωή, το παραμερίζουμε και προχωράμε παρακάτω, ο χρόνος κυλάει, ο χρόνος δεν είναι Πηνελόπη, ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.    

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όλες οι γενιές έχουν ένα πράγμα κοινό, τις ηθικές αξίες. Τόσα χρόνια όσο και αν άλλαζε η κοινωνία εξωτερικά, κάποια πράγματα ήταν τα θεμελιώδη στοιχεία της αντοχής της. Ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Βέβαια με το πέρασμα του χρόνου όλα αλλοιώθηκαν, και οι έννοιες των λέξεων πήραν άλλη μορφή. Μέχρι κάποιο σημείο είναι κατανοητό, γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος, προσαρμόζει τις καταστάσεις έτσι ώστε να τον εξυπηρετούν.

Οι παρωπίδες όμως ήταν εκείνα που μας κάνανε και χάσαμε την οπτική ολόκληρης της εικόνας. Με αποτέλεσμα στην απότομη και γρήγορη αλλαγή της κοινωνίας, όσο και αν προσαρμοζόμαστε, μας προλαβαίνουν οι αλλαγές και ξαφνικά σαν να βρισκόμαστε στο πουθενά, στο απόλυτο μηδέν.

Η προοδευτική κοινωνία τελικά δεν έχει να κάνει με την προόδου του ίδιου του ανθρώπου κάθε αυτού, αλλά με οτιδήποτε τον περιβάλει. Τόσα χρόνια, τόσοι αιώνες και δεν κάνανε τίποτα για την δική μας νοητική ανάπτυξη, για την δική μας ψυχική ευημερία. Όλα ήταν για το φαίνεστε, για ότι μπορεί να βλέπει το μάτι. Όπως μια γλάστρα, αν δεν περιποιείσαι σωστά το χώμα, η ομορφιά του λουλουδιού δεν θα κρατήσει για πολύ, γιατί εκείνο που δίνει ζωή και διάρκεια στην ομορφιά είναι το υγειές χώμα, και όχι εκείνο που μουχλιάζει κάτω από την όμορφη επιφάνεια.

Έτσι και φτάσαμε να λέμε, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν άνθρωπο, είναι να τον αφήσεις μόνο, κλεισμένο με τις σκέψεις του. Μια δύσκολη διαδικασία για έναν άρρωστο, που δεν ήξερε ότι είναι άρρωστος μέχρι που ήταν αναγκασμένος να κοιτάξει εσωτερικά και όχι εξωτερικά. Εκεί όμως κρύβεται και όλη η αλήθεια για τον καθένα μας ξεχωριστά. Αφήσαμε τόσα χρόνια το μέσα απροστάτευτο και ακαλλιέργητο, και τώρα που το χρειαστήκαμε είδαμε την σαπίλα και τρομάξαμε.  

Εδώ και μήνες που παραδώσαμε τις ζωές μας στα χέρια αλλωνών, και το μόνο που μας επιτρέπεται να έχουμε είναι το Είναι μας, είδαμε για πρώτη φορά στον καθρέφτη ποιοι είμαστε πραγματικά. Για άλλους μια αρκετά χειριστική κατάσταση, για άλλους ταινία τρόμου, και για ελάχιστους μία συνέχεια από κει που το είχαν αφήσει και πριν από όλα αυτά. Δύσκολο πράγμα ένα πρωινό να ξυπνάς και να έχεις τόσες απορίες, ή να αμφισβητείς τόσες πραγματικότητες, που τώρα έπεσε η μάσκα, δεν ξέρεις τι να πιστέψεις.

Η πανδημία για τους περισσότερους αποδείχτηκε σαν το παιχνίδι θάρρος ή αλήθεια. Μόνο που όποια πτυχή και αν διαλέγανε δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί δεν είχαν έρθει ποτέ αντιμέτωποι με όλες τους τις σκέψεις και τα πιστεύω τους. Όλοι δυστυχώς ή ευτυχώς κατά την διάρκεια της πανδημίας ακούσαμε ή είδαμε πόσοι άνθρωποι κατέρρευσαν ψυχολογικά λόγο της κατάστασης. Είδαμε πόσο εύθραυστη είναι η σύνδεση του έξω με το έσω. Είδαμε πόση ελλιπείς είναι οι δικές μας αντοχές σε περιόδους που κανείς δεν νοιάζεται για την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου μας.

Από τα πιο δύσκολα κατορθώματα του ανθρώπου είναι η εξέλιξη του ίδιου μας του μυαλού, γιατί εκείνο είναι που μας κρατάει ζωντανούς. Και όπως είδαμε σε αυτούς τους ανεπιθύμητους καιρούς, αν δεν είμαστε ικανοί να έχουμε <<σώας τας φρένας>> κάνουμε βουτιά στο κενό σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Δεν είναι κακό να αμφισβητούμε οτιδήποτε μας μοιάζει ανήκουστο, απαγορεύεται όμως να παραδινόμαστε, επειδή έτυχε να μην είχαμε τα κατάλληλα εφόδια μέχρι την σήμερον ημέραν.

Για αυτό άλλωστε υπάρχει το αύριο, δηλαδή μια ακόμη ευκαιρία να τα κάνουμε όλα πιο σωστά.   

Ιωάννα Γκαβριλίου      

Σίγουρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή πέραν και της δικής μας φαντασίας. Προσπαθούμε να έχουμε το μυαλό μας σε μια τάξη, ή έστω τις καθημερινές μας σκέψεις. Η καθημερινή μάχη με τα θηρία, είτε τα εσωτερικά είτε τα εξωτερικά, καμιά φορά έστω και για ένα λεπτό παίρνουν τον έλεγχο και μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορεί και να χαθήκαμε. Δεν είναι κακό καμιά φορά να δώσουμε στον εαυτό μας ένα λεπτό και μετά να συνεχίσουμε.

Λόγο των πολλών κοινωνικών αλλαγών, για να μην βρεθούμε στην άκρη του ποταμού πρέπει διαρκώς να είμαστε σε ετοιμότητα. Τόσες πολλές οι επιλογές και έλα που δύσκολα βρίσκεις κάτι να σου ταιριάζει. Το να παραιτηθείς σίγουρα δεν είναι μια από τις επιλογές, οπότε συνεχίζεις. Ένα πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η αφθονία, είναι η μετριότητα και όχι τόσο πλέον η ποιότητα.

Η ποιότητα έχει χάσει την μαγεία της, και λόγο της μικρής ζήτησης έχει ακριβύνει ακόμα περισσότερο που είναι πλέον για λίγους, μόνο για εκείνους που ξέρουν τι θέλουν. Σε μια τόσο υπερβολικά καταναλωτική κοινωνία από την άλλη θα ήταν λίγο δύσκολο να διατηρηθεί η ποιότητα. Έτσι για να έχουν όλοι από λίγο, για να υπάρχει μια σχεδόν ικανοποίηση από όλους, όσοι παλεύουν για την επιβίωση τους, το μέτριο ήταν η ιδανική λύση.

 Η μετριότητα όμως είναι εκείνο όμως που μας έχει κάνει τόσο αχόρταγους. Πάντα έρχεται η στιγμή που θέλουμε παραπάνω. Αν όμως είχαμε διαλέξει εξαρχής την ποιότητα δεν θα είχαμε τέτοιες υπαρξιακές κρίσεις. Μόνο όσοι κατάλαβαν από νωρίς και πάλεψαν πάνω σε αυτό, κατάφεραν να κάνουν εργασία το χόμπι, με αποτέλεσμα πάντα να είναι ικανοποιημένοι, και το κυριότερο να δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό, και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.

Το μυστικό στην ποιότητα της ζωής βρίσκεται στην αποτελεσματικότητα πάνω στο οποιοδήποτε πράγμα και αν διαλέξουμε να ασχοληθούμε. Πρέπει να είμαστε σε θέση να καταφέρνουμε να υλοποιούμε όνειρα και σκέψεις, ακόμα πιο πολύ και από την ίδια την αλήθεια. Πρέπει το αποτέλεσμα των πράξεων μας να εκπλήσσει ακόμα και την ίδια την πραγματικότητα. Με ότι πιανόμαστε να φέρνουμε εις πέρας, και όχι απλά να έχουμε την νοητική και σωματική δύναμη να το καταφέρουμε, αλλά να ξεπεράσουμε ακόμα και τα ίδια μας τα όρια. Αν ότι και αν διαλέξουμε στην ζωή μας, από επάγγελμα έως την προσωπική μας ζωή δώσουμε την απόλυτη προσοχή, είναι αδύνατον το αποτέλεσμα να είναι κάτι λιγότερο από ότι του αξίζει.

Η απόλυτη κατανόηση και αποδοχή των επιλογών μας χωρίς να ρίχνουμε ευθύνες δεξιά και αριστερά, θα ήταν μια καλή αρχή μιας ικανοποιητικής ζωής, με κύριο βασιλιά του θρόνου, εμάς τους ίδιους που δεν θα δεχόμασταν τίποτα λιγότερο από την ποιότητα.

Σίγουρα λόγο της πολυάσχολης καθημερινότητα πολλοί θα λέγανε, πώς να γίνουμε άριστοι σε ότι κάνουμε, όταν πρέπει να μοιραζόμαστε σε χίλια κομμάτια για να τα προλαβαίνουμε όλα;

Το κλασικό ρητό << λίγα και καλά>> .

Ιωάννα Γκαβριλίου

Κάποιες μέρες ξυπνάς με όρεξη, κάποιες άλλες λίγο πιο στραβά. Κανείς δεν είπε ότι όλες οι μέρες πρέπει να είναι στην ίδια συναισθηματική και εγκεφαλική βαθμίδα. Άλλο μέσα σου να παραμένεις ακέραιος, και άλλο να παίρνεις στα σοβαρά τον κάθε ρόλο που παίζεις.

Έχουμε γεμίσει τις ζωές μας με ευθύνες, για να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μετράμε, ότι κάτι κάνουμε, και δεν περνάνε χωρίς λόγο οι μέρες. Μολονότι τις περισσότερες φορές δεν ξέρουμε για ποιον εργαζόμαστε, για άλλους ή για εμάς. Αυτό κυρίως οφείλεται στην λάθος μετάφραση της βασιλικής ζωής, που στο κυνήγι της, καταλήγουμε να είμαστε πιόνια.

Η διαφορά ενός πραγματικού βασιλιά με εκείνου που ονειρεύεται ότι μια μέρα θα αποκτήσει έστω και ένα χρυσό πόμολο για το  τσαντίρι του, είναι το μέσα τους. Ο πραγματικός βασιλιάς αντιλαμβάνεται ότι πρώτα μέσα του πρέπει να έχει πάρει την απόφαση τι θέλει να είναι στην ζωή του, αν θα παίρνει ο ίδιος αποφάσεις για την ζωή του ή κάποιος άλλος. Αν θα σκύψει το κεφάλι ή αν θα υπερασπιστεί την γνώμη του. Αν θα είναι ο ίδιος που θα κρίνει τις πράξεις του ή κάποιος άλλος. Βασιλική ζωή δεν σημαίνει και δεν ξεκινάει από την υλιστική υπόσταση των πραγμάτων, αλλά από το εσωτερικό μας, γιατί η αντανάκλαση των σκέψεων μας γίνεται η πραγματικότητα μας.  

Δεν μπορείς να δηλώνεις βασιλιάς, αλλά ταυτόχρονα να εξαρτάσαι από άλλους. Κρεμάμε στους λαιμούς μας βάρη και κουβέντες αλλωνών και κάνουμε δική μας ευθύνη τις ζωές των άλλων. Έτσι δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν παράδεισο που τόσο λαχταρούμε, αντιθέτως κυλάμε με φόρα προς την άββυσο της κολάσεως.   

Έχοντας τα χαλινάρια της ζωής σου, ασχέτως αν είσαι σωστός ή δίκαιος με τον εαυτός σου, από την στιγμή που εσύ ορίζεις τα όρια σου, δεν μπορείς να είσαι το πιόνι της ζωής σου, και ούτε κανενός. Η βασιλεία του θεού σε αυτήν την ζωή δεν αφορά τον πλανήτη καθεαυτό, ούτε την μάζα, άλλα τον καθένα ξεχωριστά πως συμπεριφέρεται στον εαυτό του. Γιατί μιας και σέβεσαι την δική σου ζωή, επακόλουθο και αυτονόητο να σεβαστείς οτιδήποτε γύρο σου.

Όλοι είμαστε εκ γενετής βασιλιάδες της ζωή μας, με αυτό το πλεονέκτημα γεννιόμαστε. Προφανώς όμως κάπου στην πορεία μας φαίνεται πιο εύκολο να παραδοθούμε, και να ζήσουμε σαν πιόνια, απατώμενοι ότι έτσι η ζωή θα έχει λιγότερες ευθύνες και δυσκολίες, από ότι ένας βασιλιάς. Τα θέλουμε όλα χωρίς όμως εμείς να κουνήσουμε δαχτυλάκι.

Ακόμη και στην τωρινή κατάσταση που βρισκόμαστε παγκοσμίως, ρίχνουμε ευθύνες στους κυβερνήτες των κρατών, ενώ οι πραγματικοί ένοχοι είμαστε εμείς. Αυτοί διάλεξαν τι θέλουν να είναι, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, γιατί καταλαβαίνουν ότι η ζωή τους είναι δική τους ευθύνη, το παράδοξο σε όλη την κατάσταση είναι, ότι αυτοί επίσης κατάλαβαν ότι εμείς είμαστε και με το παραπάνω πρόθυμοι να φορτωθούμε τα δικά τους λάθη. Οπότε γιατί να μην ζουν αυτοί βασιλικά, όταν ξέρουν ότι αυτοί μπορούν να κάνουν την αρχή και κάποιος άλλος να τελειώσει την δουλειά για εκείνους.

Αν δεν δώσουμε εμείς αξία στην ζωή μας, κάποιος άλλος θα την εκμεταλλευτεί για την δική του επίτευξη των δικών του στόχων, και εμείς πάντα θα είμαστε τα πιόνια και όχι ο βασιλιάς.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Καιροί πέραν από κάθε φαντασία. Δεν είναι μόνο το αύριο αβέβαιο, αλλά ακόμη και το χθες. Η καθημερινότητα πλέον στο χείλος του γκρεμού, με τον άνθρωπο να μην ξέρει προς τα πού να κοιτάξει και τι να πιστέψει. Οι κάποτε ιστορίες για μια συνεχόμενη μάχη επιβίωσης, τώρα πλέον είναι στο κατώφλι μας και με θράσος μας κτυπάει την πόρτα. Εκεί που νομίζαμε ότι η προοδευτική κοινωνία θα προσέχει τα παιδιά της, τελικά τα παιδιά της, γίνανε η τροφή της.

Τα τελευταία τουλάχιστον 40 χρόνια, όλοι οι άνθρωποι πείστηκαν ότι η ευημερία τους εξαρτάται από ένα κομμάτι χαρτί, και έτσι έκαναν τα αδύνατα δυνατά να έχουν στην κατοχή τους ένα δίπλωμα. Δεν είχε σημασία αν ήταν όντως κάτι που θα τους έκφραζε, αρκεί που ήταν το εισιτήριο τους προς την αγορά εργασίας.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν, και οι χρηματοοικονομικές αυτοκρατορίες μεγάλωναν, έτσι και η ζήτηση ανθρώπινου δυναμικού φούντωνε. Με λίγα λόγια όλα ήταν σε μια κατάσταση απογείωσης, σε όλους τους κλάδους, από τον εκπαιδευτικό μέχρι τους οικονομικούς κολοσσούς. Επειδή είμαστε όμως άνθρωποι, όπως γνωρίζουμε και από την ιστορία, όλα κάποια στιγμή αφού έχουν φτάσει στο αποκορύφωμα, μετά παίρνουν την κατιούσα. 

Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, με άπειρα πτυχία, που η μόνη τους χρησιμότητα είναι διακοσμητική, και ανθρώπους γεμάτους αμφιβολίες όχι μόνο για το αύριο, αλλά και για τους ίδιους, που τους έχει θολώσει το μυαλό η όλη κατάσταση, και τα ψυχολογικά προβλήματα γίνανε πλέον περισσότερα από τις θέσεις εργασίας. Ένας εργαζόμενος για να είναι αποδοτικός κυρίως χρειάζεται να είναι ήρεμος ψυχικά, να μπορεί να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, στις πράξεις του. Όταν όμως υπάρχει έλλειψη οργάνωσης από το ίδιο το κράτος προς ποιες είναι οι ανάγκες του, ώστε να προσανατολιστούν και οι άνθρωποι αναλόγως, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί όλοι έχουν χαθεί στην διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Πλέον όλοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να εργαστούν, λόγο της κακής οικονομικής κατάστασης της χώρας, δεν έχουν προτιμήσεις ως προς το είδος της εργασίας, αρκεί να έχουν μια δουλειά για να επιβιώσουν. Η εύρεση εργασίας πλέον έχει γίνει σαν το τζόκερ, και όποιος θα είναι ο τυχερός. Οι ικανότητες πλέον των εργαζομένων δεν μετριούνται με βάση το αντικείμενο απασχόλησης, αλλά με το βάρος που είναι διατεθειμένοι να σηκώσουν στους ώμους τους ώστε να μην μείνουν άνεργοι.

Ο τρόπος αντιμετώπισης αυτής της κατάστασης είναι οι άνθρωποι να γνωρίζουν εξαρχής τα θέλω τους και μέχρι που και τι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν αρκεί στο τέλος της ημέρας να μπορούν να λέγονται εργαζόμενοι. Ο φόβος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου σε όλα τα στάδια της ζωής του, ακόμη και στην εύρεση εργασίας. Γιατί κανένας εργοδότης δεν χρειάζεται έναν φοβισμένο άνθρωπο, ακόμη και από την σκιά του. Οι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου γίνανε σκλάβοι του ίδιου τους του εαυτού, με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν πλέον ούτε εργοδότες, ούτε εργαζόμενοι που να γνωρίζουν όντως το αντικείμενο απασχόλησης τους.

Τριγυρνάνε μέσα στην υπνωτική λήθη, ψάχνοντας έναν σκοπό στην ζωή τους χωρίς όμως να έχουν αποφασίσει τι θέλουν να είναι. Το ίδιο ποσοστό ευθύνης έχουν εργαζόμενοι και εργοδότες στην παραπλανητική πραγματικότητα που ζούμε. Οι εργοδότες πλέον ζητάνε ένα πολυμηχάνημα για υποτιθέμενους λόγους μείωσης πόρων, και οι εργαζόμενοι σκύβουν το κεφάλι, έτοιμη για την σφαγή τους.

Με λίγα λόγια στο τέλος της ημέρας, κανένας δεν είναι καλύτερος κανενός. Μπήκαμε όλοι στο ίδιο τσουβάλι οικειοθελώς. Αν δεν σηκώσουμε ανάστημα για τους εαυτούς μας, θα παραμείνουμε το τυρί στην ποντικοπαγίδα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Συχνά καταλήγουμε να λέμε, πρόσεχε τι εύχεσαι. Επιστημονικά αποδεδειγμένο όταν γεννιόμαστε το οπτικό μας πεδίο, όσο και η αντίληψη μας, σαν να βρίσκεται σε ένα εξωπραγματικό φάσμα πέραν του δικού μας. Καταφέρνουμε να κρατάμε αυτήν την θεϊκή πινελιά άθικτη το πολύ μέχρι τα 5 μας, μετά αρχίζει και εξασθενεί σιγά σιγά ώσπου φτάνουμε στην εφηβεία και πλέον μας έχει καταπιεί το απάνθρωπο σύστημα της κοινωνίας.  Με λίγα λόγια όσο μεγαλώνουμε χάνουμε την ανθρωπιά μας.

Μέχρι να μπούμε στον ρόλο που μας δίνει η κοινωνία, όλα μας φαντάζουν πιθανά και σχεδόν ποτέ δεν χωράει η σκέψη του αδύνατου. Σαν παιδιά εκείνο που κυριεύει τον ξύπνιο και τον ύπνο μας είναι η φαντασία, δηλαδή τα όνειρα. Η καθημερινότητα μας είναι δημιουργία των ονείρων μας. Από εκεί ξεκινάνε και οι κλασικές σκέψεις : τι θέλεις να γίνει όταν μεγαλώσεις??? Ονειρευόμαστε αυτό που θέλουμε να γίνουμε και ξεκινάμε το ταξίδι μας.

Στο πρώτο μας εμπόδιο που λέγεται εφηβεία, τρώμε μερικές σφαλιάρες αλλά δεν πτοούμαστε, συνεχίζουμε, όχι με την ίδια φλόγα αλλά συνεχίζουμε, γιατί έχουμε και ένα όνειρο. Όσοι δεν χάθηκαν στην διαδρομή από τις πολλές παρεμβολές και παρέμειναν πιστοί στο όνειρο τους, ενηλικιώθηκαν με το πρώτο τους όνειρο πιο χειροπιαστό ακόμη και από το ίδιο το όνειρο. Οι άλλοι απογοητεύτηκαν και γίνανε ένα με την υπόλοιπη μάζα, άδεια περιπλανώμενα δοχεία που παραδόθηκαν στα χέρια του συστήματος. Υπάρχει και ένα άλλο μικρό ποσοστό που πάντα θα προσπαθούν, γιατί μόνο το όνειρο τους είναι η αληθινή πηγή ζωής.

Όπως γνωρίζουμε οι σκέψεις μας δημιουργούν τον εξωτερικό μας κόσμο. Σίγουρα πολλές φορές οι συνθήκες είναι τόσο αντίξοες που η καθημερινότητα μοιάζει πιο πολύ με κόλαση παρά με όνειρο. Εκεί βρίσκεται όμως και η παγίδα, εκείνες είναι οι στιγμές που μας φέρνουν πιο κοντά στο όνειρο από ότι πιστεύουμε.

Το ερώτημα που έθεσε ο Παρμενίδης τον 6^ο αιώνα π.χ. το ελαφρύ είναι θετικό και το βαρύ αρνητικό; Τι γίνεται στην περίπτωση βάση παραδείγματος που το βαρύ αποδεικνύεται θετικό και το ελαφρύ αρνητικό. Όπως στην ερωτική ποίηση όλων των αιώνων , η γυναίκα επιθυμεί να δεχτεί το φορτίο του αντρικού κορμιού. Το πιο βαρύ φορτίο είναι λοιπόν ταυτόχρονα και η εικόνα της πιο έντονης ζωικής ολοκλήρωσης. Όσο πιο βαρύ είναι το φορτίο , όσο κοντινή στην γη είναι η ζωή μας, τόσο πιο αληθινή και πραγματική είναι. Σε αντιστάθμισμα η ολική απουσία του βάρους, η ζωή κατά το ήμισυ μοιάζει αληθινή, όσο πιο ελαφριά είναι, τόσο πιο χωρίς νόημα μοιάζει.

 Δεν είναι μόνο το κυνήγι του ονείρου που μας κρατάει ζωντανούς, αλλά και το βάρος του, το αποτύπωμα του που αφήνει σε κάθε μάχη κερδισμένη προς την κορυφή της πυραμίδας. Το να κάνουμε σκέψεις και να ξεγελάμε τον εαυτό μας ότι πιστεύουμε σε αυτές, ότι απλά θα γίνουν μια μέρα επειδή έτσι προγραμματίσαμε το μέλλον μας δεν υφίσταται. Τα πιστεύω μας με τα όνειρα είναι σαν τους δύο πόλους, σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση. Το πιστεύω είναι η αρχή του ονείρου, η διαφορά όμως είναι ότι εμείς δεν πιστεύουμε στο όνειρο, πιστεύουμε στις λέξεις. Το όνειρο όμως δεν είναι λέξεις, είναι το μέσα μας που δεν εκφράζεται με λέξεις παρά μόνο με πράξεις.

Μόνο όσο κρατάμε ζωντανό το όνειρο έχουμε ελπίδα να ανακαλύψουμε την πραγματική μας φύση, τον εαυτό μας. Ο θεός, το σύμπαν δεν σου δίνει αυτό που πιστεύεις, σου δίνει αυτό που ονειρεύεσαι, γιατί το όνειρο είναι πιο βαθιά ριζωμένο μέσα μας, από ότι τα πιστεύω.

Αν αναλογιστούμε τι κατέχουμε στην ζωή μας, θα δούμε ότι είναι πράγματα που ονειρευτήκαμε και όχι πράγματα που απλά πιστέψαμε.   

Βιβλιογραφία : Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι (Milan Kundera )

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τι νόημα έχει να αποδέχεσαι μια κατάσταση όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Όλοι γνωρίζουμε ότι για να λυθεί ένα πρόβλημα, πρέπει αρχικά να δούμε, ή πιο σωστά να καταλάβουμε πιο είναι το πρόβλημα. Σε αυτήν την διαδικασία όμως προκύπτει και άλλο πρόβλημα, το τι καταλαβαίνει ο καθένας, ή τι θέλει να καταλάβει. Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας είναι ότι ποτέ δεν μπαίνουμε στην θέση του άλλου και απλά κρίνουμε επειδή μας βολεύει.

Σίγουρα η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, ούτε γεννιόμαστε με κάποιο εγχειρίδιο χρήσης, που σημαίνει ότι όλα εμείς πρέπει να τα ανακαλύψουμε, που μέχρι τώρα έχει αποδεχτεί αρκετά δύσκολη διαδικασία.  

Άνθρωποι που δεν αντέχουν την αλήθεια, ικανοποιούνται με τις συμπτώσεις. Που πολλές φορές δεν τις βλέπουν καν τις συμπτώσεις, αλλά ακόμη και όταν τις βλέπουν, επικρατεί η κλασική καραμέλα, ο θεός ήθελε έτσι. Αν και όλοι ψάχνουμε για κάτι, εκείνοι επειδή ψάχνουν τόσο επιφανειακά όλα τους φαίνονται πολύ πιο απλά και εύστοχα, που το υπόβαθρο δεν έχει καμία σημασία για αυτούς. Η ζωή είναι σαν ένα θεατρικό έργο, όλοι κρεμάμενοι από την εξέλιξη του έργου χωρίς να σκεφτούν τα παρασκήνια. Στα παρασκήνια βρίσκεται όμως όλη η αλήθεια και ο κόπος της πετυχημένης παράστασης.

Όλη η ζωή μας διαδραματίζεται μέσα από άπειρους ρόλους που καλούμαστε να παίξουμε ανά διαστήματα, ο κάθε ρόλος έχει και την δική του μάσκα. Τα ψέματα προκύπτουν όταν ο άνθρωπος έχει χάσει τον εαυτό του μέσα από τον ρόλο και έγινε ένα και το αυτό. Οι άτυχοι σε όλη αυτήν την παράσταση είναι όλοι εκείνοι που μπορούν να διακρίνουν το αληθινό πρόσωπο από το ψεύτικο, με αποτέλεσμα να τα βλέπουν πλέον όλα ψεύτικα, που έχει γίνει πλέον η αλήθεια τους.

Εκείνο είναι το σημείο στο οποίο ο παρατηρητής πρέπει να πάρει μια απόφαση, μιας και δεν μπορεί να επαναφέρει κανέναν στην αρχική του μορφή, πριν την μάσκα, να θυμηθούν ποιοι ήταν. Θα συμβιβαστεί λέγοντας ψέματα στον εαυτό του ότι αυτή είναι πλέον η παράσταση της ζωής, θα γίνει και αυτός ένα με το ψέμα ή θα προσποιείται ότι δεν βλέπει ???

Η διάκριση της αλήθειας από το ψέμα στην πραγματικότητα είναι μια πολύ λεπτή γραμμή, φυσικά όμως όπως το κακό είναι πιο εύκολο να γίνει, έτσι και η επιλογή του ψέματος μοιάζει πιο εύκολη λύση. Η αυταπάτη του ωραίου δεν είναι δημιούργημα του διαβόλου, αλλά του ίδιου μας του εαυτού, που φοβάται να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.

Το μυαλό είναι ο δημιουργός μας, είναι ο θεός μας. Εμείς επιλέγουμε σε τι θέλουμε να στηρίξουμε την ύπαρξη μας. Θέλουμε να χτίζουμε παλάτια στην άμμο, ή καμάρες γαλήνιες για την ψυχή μας από πέτρα, διαχρονικά στον χρόνο. Ο εξωτερικός μας κόσμος χτίζεται από τα υλικά που εμείς δώσαμε την άδεια να χρησιμοποιηθούν. Όταν έχουμε δώσει όλα τα δικαιώματα να μας πουλάνε ψέματα για καλημέρα, η ευθύνη δεν είναι δική τους, αλλά απόλυτα δική μας. Ξεκαθαρίζοντας την θέση σου ξεκινώντας από μέσα σου μέχρι τους έξω σου, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο να παραπλανηθείς γιατί γνωρίζουν τα όρια σου.

Οτιδήποτε μας προσεγγίζει στην ζωή μας, αληθινό ή ψεύτικο, πρώτα έχει πάρει την συγκατάθεση μας, τίποτα δεν συμβαίνει από μόνο του. Η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας είναι η αρχή του τέλους, όπως και το τέλος της αρχής σε ότι μας βαραίνει.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν είπε κανείς ότι η δουλειά του γονέα είναι εύκολη, ή μόνο ευχάριστη. Οι περισσότεροι γονείς ωριμάζουν σαν προσωπικότητες και σαν ψυχές ταυτόχρονα με τα παιδιά τους. Δεν ζήτησε κανείς να είναι τέλειοι, αψεγάδιαστοι, μιας και κανείς δεν είναι τέλειος. Γο-νέας , ένας νέος γόνος, ένα νέο προϊόν, μια ανάμειξη δύο ψυχών, δύο προσωπικοτήτων , που η αγάπη, του ενός για τον άλλον, δημιούργησε έναν νέο καρπό, μια νέα ύπαρξη. Όπως είναι λογικό αυτή η νέα ύπαρξη, είναι κάτι από τα δύο, συν την δική του μοναδική ανερχόμενη προσωπικότητα. Που σημαίνει σαν γονέας, έχεις ήδη κάποια γνωρίσματα για το πώς θα διαχειριστείς το παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του, με την προϋπόθεση ότι γνωρίζεις τον εαυτό σου, έστω και λίγο, όπως επίσης και του άλλου μισού.

 Όπως γνωρίζουμε τα λάθη είναι ανθρώπινα, και εκτός αυτού είναι το μόνο μέσων για να καταλάβουμε την ζωή. Μόνο ο παθών μαθαίνει, όσο καλές και αν είναι οι θεωρίες και οι συμβουλές, αν δεν καεί η πέτσα σου, πως θα πιστέψεις ότι η φωτιά σε καίει.

Κάποιοι μπορεί να έγιναν γονείς γιατί έτσι όριζε η κοινωνία κάποτε, και ας μην ήταν έτοιμοι για ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι άλλοι μπορεί να ήθελαν και να ήταν έτοιμοι να ανεβούν σε εκείνο το τρένο, άλλα η ζωή να μην είχε τις ίδιες βλέψεις. Λένε τα παιδιά είναι η εξιλέωση του γονέα για τα λάθη του, από αυτήν, ή και από άλλη ζωή. Τι γίνεται όμως όταν κάνεις πολλά χρόνια αυτό το ταξίδι και δεν έχεις κάνει καμία πρόοδο, ούτε με σένα σαν άνθρωπος, έπειτα ούτε σαν γονιός, αλλά προφανώς ούτε με το παιδί σου. Ποιες είναι οι προσδοκίες σου σαν δάσκαλος που έχεις υπάρξει για εκείνο το πλάσμα, και ποιες είναι οι απαιτήσεις σου από τον ίδιο σου τον εαυτό, αν έχεις φυσικά.

Η κατανόηση όπως και η υπομονή είναι από εκείνα τα βοηθητικά εργαλεία που βρίσκονται στο εγκεφαλικό κουτί περί γονικές ευθύνες. Όταν αγαπάμε, αυτές οι δύο έννοιες είναι τόσο αυτονόητες, όσο και το οξυγόνο που δεν ξεχνάμε να αναπνεύσουμε. Σίγουρα υπάρχουν στιγμές που ξεχνάμε να αναπνεύσουμε, αλλά αυτό κρατάει μερικά δευτερόλεπτα, τα ίδια δευτερόλεπτα που ξεχνάμε να δείξουμε όλα εκείνα τα συναισθήματα ευγνωμοσύνης σε εκείνους που αγαπάμε, γιατί είχαμε μεγαλύτερες προβλέψεις-απαιτήσεις από εκείνους τους ανθρώπους, αλλά πάντοτε σε σύγκριση με εμάς τους ίδιους. Παρόλα αυτά παραμερίζουμε όλες εκείνες τις διαφορές που στο τέλος της ημέρας μας κάνουν να είμαστε μοναδικοί ο καθένας με τον τρόπο του.

Το να δείξουμε κατανόηση σε έναν γονέα που δεν κατάφερε ποτέ να ωριμάσει άλλοτε μας κάνει εμάς να δείχνουμε ωριμότητα και δυνατούς, αλλά άλλοτε αδύναμους που δεν καταφέραμε να περάσουμε τα σωστά μηνύματα ώστε να δουν ολόκληρη την εικόνα. Θα μου πεις δεν είναι δουλειά του παιδιού, αλλά όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης για τον συνάνθρωπο μας άσχετα ποια είναι η σχέση που μας συνδέει.  Η αγάπη όμως με την ωριμότητα είναι δύο συντελεστές που δεν έχουν ανάγκη το ένα το άλλο. Το να δείχνεις την αγάπη σου στο παιδί σου, το να μοιραστείς την χαρά του και να τον κάνεις να νιώθει περήφανο για τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να είσαι γονιός, αρκεί να είσαι άνθρωπος.

Το να είναι κάποιος ελλιπής, είναι απόλυτα δεκτό και κατανοητό, όταν όμως το παιδί καταφέρνει να είναι εκεί για τον γονιό του και ας μην είναι υποχρεωμένος να σηκώνει τέτοιο βάρος, το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει εκείνος ο γονιός, είναι απλά να βρίσκεται εκεί για το παιδί του, πολλές φορές και ας μη ξέρει γιατί, και αυτό ένα είδος αγάπης είναι.

Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και την παρουσία των γονέων, και όλα τα υπόλοιπα ξετυλίγονται μόνα τους με τον χρόνο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Έρωτες, αγάπες και λουλούδια… την μισή ζωή τα αποφεύγουμε και την άλλη μισή τα αναζητάμε. Κλασική παρανοϊκή συμπεριφορά των ανθρώπων. Άλλα θέλουμε σήμερα, άλλα αύριο και ούτω κάθε εξής. Ναι από την μια κατανοητές οι τόσες άπειρες, άλλοτε απότομες συναισθηματικές και ψυχολογικές αλλαγές, άλλες φορές δυσνόητες ακόμη και εμάς τους ίδιους.

Η νεανική ηλικία είναι η αρχή του τέλους, για εκείνη την χρονική περίοδο τουλάχιστον. Υπό άλλες συνθήκες και βάση της στενόμυαλης μας αντίληψης βάζουμε ταμπέλα επειδή συνήθως όλοι πληγωνόμαστε, μιας και δεν ξέρουμε τι σημαίνει ακόμη αγάπη και δηλώνουμε όπως και πράττουμε επίσης εγωιστικά επειδή απλά χάσαμε τον μπούσουλα, ΕΓΩ να ξανά αγαπήσω, ΠΟΤΕ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η ζωή είναι απίστευτα μικρή, και καθόλου σωστά συγχρονισμένη με την δική μας ωριμότητα. Λίγος χρόνος για τόσα πολλά που κανονικά θα έπρεπε να ανακαλύψουμε κατά την διάρκεια της ζωής μας. Μια μέση ηλικία, θεωρητικά πάντα μιλώντας, αντιλαμβανόμαστε πώς θα έπρεπε για αρχή να συμπεριφερόμαστε στην αγάπη γύρο στα 30. Σχεδόν δηλαδή στα μέσα της ζωής σου. Απίστευτα απογοητευτικό, αλλά κάτι είναι, από το τίποτα.

Άπειρα μαθήματα, για να φτάσεις να καταλάβεις, ότι μια ταιριαστή σχέση προκύπτει όταν δύο άνθρωποι πάνω από όλα είναι οι καλύτεροι φίλοι και έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Ο καλύτερος φίλος είναι εκείνος που όχι απλά σε δέχεται απλά για αυτό που είσαι, πάντα θα βρίσκει όμως και τρόπους να βγάλει ότι καλύτερο έχεις μέσα σου. Θα είναι εκεί να σιγουρευτεί ότι όλα τα βήματα που κάνεις, είναι εκείνα προς την επιτυχία, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σαν προσωπικότητα, που όπως γνωρίζουμε και αυτή αναπτύσσεται ταυτόχρονα μέσα από όλες μας τις εμπειρίες.

 Ο ταιριαστός σύντροφος δεν είναι εκείνος που σου χαϊδεύει τα αυτιά, ούτε που θα θελήσει να σε αλλάξει αλλά κυρίως δεν θα αλλάξει ούτε τον εαυτό του για να ταιριάξει στα θέλω κανενός. Όταν δύο σύντροφοι είναι πάνω από όλα φίλοι, όλα είναι δυνατά και πιθανά. Γιατί οι φίλοι δεν έχουν μυστικά, δεν έχουν φόβους  ανταγωνισμού, ούτε ντροπές γιατί θα κριθούν, ούτε ζήλιες λόγο ασέβειας και μη ύπαρξης εμπιστοσύνης, είναι απλά αυτό που είναι ο καθένας. Ο ένας για τον άλλον είναι σαν την πατερίτσα για εκείνον με το σπασμένο πόδι, η όραση εκείνου που δυσκολεύεται να δει πέρα από το φαίνεστε.

Αν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να μοιραστούν ακόμη και την πιο χαζή κουβέντα ή συμβάν χωρίς να υπάρξει κριτική, τότε σίγουρα δεν υπάρχει λόγος εμπλοκής, για άλλες περιπτώσεις θα έλεγα ούτε καν σαν γνωστοί, και αυτό γιατί είναι απόλυτα αποδεκτό να μην ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αλλιώς θα είχε πετύχει η Βαβέλ.

Δεν μιλάμε για περιπτώσεις να συμπληρώνουν ο ένας τις προτάσεις του αλλουνού, αλλά να υπάρχει περιθώριο κατανόησης και κυρίως θέληση για κατανόηση, γιατί αυτό κάνει ένας φίλος, δεν χρειάζεται να σκέπτεστε με τον ίδιο τρόπο, αλλά να θέλει να μπει στην θέση σου, να θέλει να καταλάβει και την δική σου οπτική. Αυτό είναι το περιβόητο μυστικό που οι άνθρωποι για κάποιο μυστήριο λόγο δεν θέλουν να καταλάβουν, ή να δουν.

Όπως είπε ένας φίλος, ο άνθρωπος στην ζωή μας θα έπρεπε να είναι ευλογία και όχι κατάρα. Δεν είναι το εξώφυλλο που ζεσταίνει μια καρδιά, αλλά το περιεχόμενο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Η ζωή είναι γεμάτη επιλογές. Για όλες μας τις σκέψεις, πάντα υπάρχουν πολλά ΑΝ.  Σκεφτόμαστε και ξανά σκεφτόμαστε πολλές φορές κάτι πριν αποφασίσουμε για τον τελικό ορισμό για εκείνο το ΑΝ που μας ταλαιπωρεί. Εννοείται φυσικά πως ούτε τότε δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι, αλλά τουλάχιστον μοιάζει να είναι η πιο σωστή και λογική απόφαση για την δεδομένη στιγμή. Πολλές φορές αν το καλοσκεφτούμε η ζωή θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα σκάκι. Η κάθε πιθανή κίνηση έχει και τις ανάλογες συνέπειες. Που σημαίνει ότι στην απόφαση που παίρνουμε έχει ήδη προκαθορίσει τι ή ποιος θα θυσιαστεί, για να φανεί σωστή η επιλογή.

Ο τρόπος που κυλάει ο χρόνος και η έννοια του, στην δική μας αντίληψη μπορεί να οριστεί μόνο και μόνο από αυτά που είναι στο δικό μας χέρι. Οι εξωτερικοί παράγοντες όμως είναι εκείνοι που μεγαλοποιούν ακόμα περισσότερο το ΑΝ σε κάθε σκέψη. Και επειδή είτε μας αρέσει είτε όχι δεν μπορούμε να δούμε ή να προβλέψουμε το μέλλον, όλα τα ΑΝ αφορούν πάντα το τώρα. Ως άνθρωποι γνωρίζουμε ότι όλα γύρο μας βασίζονται στα αισθήματα, εκείνα είναι που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Οπότε και όλα μας τα ΑΝ λειτουργούν βάση συναισθημάτων.

Όπως όλα στην ζωή, ακόμα και η ζωή είναι θέμα στιγμής. Την μια στιγμή μπορεί να γελάς και μια μόνο κουβέντα χρειάζεται να σου κοπεί το γέλιο. Που σημαίνει ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε κάθε της στιγμή ανάλογα και με το ΑΝ που διαλέξαμε. Αυτό που δεν γνωρίζουμε και απλά υποθέτουμε ακόμα, είναι αν ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες έχει σημασία όντως το ΑΝ ή οι άνθρωποι με τους οποίους είσαι προορισμένος να ζήσεις. Σε μια πρόσφατη ταινία που είδα, όσα διαφορετικά ΑΝ και αν ζούσαμε ο βασικός μας χαρακτήρας πάντα είναι ίδιος και καταλήγουμε πάντα με τους ίδιους ανθρώπους. Φυσικά όλα αυτά υπό διαφορετικές συνθήκες και τρόπους ζωής, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. 

Όπως λέμε δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Το ενδιάμεσο μεταξύ αρχή και τέλους είναι εκείνο που μας δείχνει αυτό που είμαστε ή αυτό που γινόμαστε. Και η ειρωνεία είναι ότι η ζωή, δεν μας γυρνάει μπούμερανγκ το αποτέλεσμα αλλά τις ενδιάμεσες πράξεις. Σίγουρα η ειλικρίνεια με τον εαυτό μας θα μας περιόριζε σε λιγότερα Αν κάθε φορά και με περισσότερες πιθανότητες το αν που θα διαλέγαμε να είναι πιο κοντά στην δική μας αλήθεια. Η ανασφάλεια του ΑΝ είναι εκείνη που πολλές φορές δεν μας αφήνει να δούμε ή να ρισκάρουμε για αυτό που ποθούμε όντως. Το over thinking ούτως ή άλλως δεν συνίσταται γιατί εκεί είναι που χάνουμε και την ουσία.  Το ΑΝ στην ζωή μας θα έπρεπε να λειτουργεί ως συνήγορος και όχι να μας δυσκολεύει περισσότερο στην επεξεργασία και κατανόηση των καταστάσεων.  

Έχουμε μάθει να αναλύουμε τα πράγματα και αυτό δεν είναι κακό, αλλά σε σημείο μέχρι που απλά μας επιτρέπει να πάρουμε αποφάσεις, και όχι να αποθαρρύνουμε τους εαυτούς μας. Αν το ένα, Αν το άλλο είναι απλά εκδοχές ότι πάντα έχουμε επιλογές σε οποιοδήποτε μονοπάτι και αν βρισκόμαστε, είτε να γυρίσουμε πίσω αν πήραμε λάθος στροφή, είτε να συνεχίσουμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.  

Όλη η ζωή ένα ΑΝ…

Ιωάννα Γκαβριλίου