Τουλάχιστον στην δική μου γειτονιά, οι ήσυχες μέρες είναι και δεν είναι. Δεν περίμενα ποτέ να θέλω όντως μια ήσυχη μέρα. Όταν λέμε ήσυχη, εννοούμε με όλη της την έννοια. Η μόνη φασαρία να είναι μόνο τα πουλάκια και ο άνεμος.  

Ποτέ δεν είχα απαίτηση τα ρεπό μου, να είναι κάποια συγκεκριμένη μέρα, δεν με ενδιέφερε, όλες οι μέρες μου φαίνονταν ίδιες. Μέχρι πέρσι. Ανακάλυψα ότι η μόνη μέρα που θέλω να ξεκουράζομαι είναι η Κυριακή. Δεν ήξερα γιατί ντε και καλά ήθελα την Κυριακή. Μέχρι που παρατήρησα πόσο ήσυχη ήταν η γειτονιά τις Κυριακές. Αν και σε κεντρικό δρόμο, με κάποιο μυστήριο τρόπο τις Κυριακές επικρατεί μια  εκκωφαντική ησυχία.  

Η ξεκούραση του σώματος δεν σημαίνει απαραίτητα μόνο σωματική ξεκούραση. Αυτό που κουράζεται περισσότερο και εκδηλώνεται μέσω του σώματος, είναι η ψυχή μας, το μέσα μας. Εκείνο είναι που όταν φτάνει στα άκρα ζητάει βοήθεια από το σώμα. Το περιβάλλον φυσικά, που βρίσκεται στην διάθεση μας, για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία σωστά, είναι το λεγόμενο <<σπίτι>> μας. Η επιλογή του σπιτιού μας θα έπρεπε να είναι τόσο προσεκτική που σε κάθε δυσκολία να λέμε, <<πάω σπίτι να ηρεμήσω>>.

Η ζωή έτσι όπως είναι, είτε μας αρέσει είτε όχι, για να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε, πρέπει να έχουμε διαλέξει και τα κατάλληλα εργαλεία για να βγούμε νικητές. Τόσα χρόνια, και τόσα πολλά σπίτια, σε κανένα δεν ένιωσα αυτήν την ηρεμία που νιώθω πλέον σε αυτό το σπίτι, και κυρίως τις Κυριακές. Οι Κυριακές γίνανε οι αγαπημένες μου μέρες.  Η μόνη μέρα που για κάποιο λόγο το μυαλό και το σώμα σαν να έχουν αποσυντεθεί από όλη την γύρο πραγματικότητα. Ξυπνάω το πρωί και σαν να έχω μια αίσθηση ελευθερίας από όλα.

Μια ήσυχη μέρα είναι το λιγότερο που χρειάζεται ο άνθρωπος σε όλη τρέλα που ονομάζει ζωή. Είναι πολύ υποβαθμισμένη η ησυχία πλέον σαν έννοια. Όλοι προτιμούν την φασαρία, για να αποφύγουν την επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμο, που κάθε μέρα τον θάβουν όλο και πιο βαθιά γιατί δεν αντέχουν να τον δουν κατάματα.  

Μια ήσυχη μέρα είναι θησαυρός για την ψυχή μας, αλλά και για το σώμα μας. Οι μπαταρίες θέλουν φόρτιση που και που, και δεν είναι κακό να λέμε ότι θέλω ησυχία. Απόλυτη ησυχία όμως. Καμία φωνή, κανέναν περιττό ήχο. Μόνο εσύ και το συνειδητό σου.    

Ιωάννα Γκαβριλίου

Στην πραγματικότητα κανένας μας δεν έχει μια αληθινή πίστη, και αυτό  επειδή είμαστε άνθρωποι. Όσο προτέρημα, άλλο τόσο μειονέκτημα. Δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό. Είναι τι θεωρούμε την στιγμή σωστό ή λάθος. Οπότε ανάλογα με τις περιστάσεις, θα γίνει το λάθος ή το  σωστό. Όποια απόφαση και αν παρθεί, για εκείνη την στιγμή είναι αυτό που έπρεπε να γίνει. Έχουμε δημιουργήσει το σωστό και το λάθος, ή το καλό και το κακό για να εξηγούμε τις πράξεις μας. Για να τις ξεχωρίζουμε εμείς οι ίδιοι. Γιατί αν το σκεφτούμε λίγο παραπάνω ποτέ, κανείς δεν έχει απόλυτη πίστη σε κάτι, εκτός αν ξεμείνει στο τίποτα και δεν ξέρει προς τα πού να πάει, θυμάται ότι σε κάτι πιστεύει.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί την πίστη, όταν έχουν αδειάσει οι μπαταρίες του και ψάχνει θετικό φορτίο για να έχει απόθεμα όταν  την ξανά αδειάσει με την ζωή που κάνει. Ζει σε ένα ψέμα, σε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο. Φυσικά ο καθένας το ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι εκείνοι που εκτιμάνε τον θεό χωρίς υπερβολές, με την διαφορά ότι ξέρουν να διακρίνουν ότι είναι πάντα εκεί, ακόμα και όταν μοιάζει να μη είναι και  εκείνοι που μόνο στα χειρότερα τον ψάχνουν. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που τον βλέπουν σαν δικαιολογία για να υπερβάλουν σε όλα εκείνα που υποτίθεται δεν υπερβάλουν λόγο των αγίων  ημερών.

Δεν είναι κατακριτέο, ο καθένας μπορεί να το εκδηλώνει όπως θέλει. Αρκεί να μην έρχονται σε κοινωνική αντιπαράθεση. Όλα τα είδη πίστεως  και  θρησκείας, εν τέλει  έχουν την ίδια βάση, τις ίδιες αρχές. Η πρακτική τους είναι διαφορετική. Σίγουρα πολλοί έχουν την ψυχική δύναμη να είναι αρκετά εγωιστές, νομίζοντας πως  θα τα καταφέρουν μόνοι τους, και στην έσχατη, φτάνουν στο όνομα του, σε όποια γλώσσα και αν τον φωνάξουν είναι ο ίδιος.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει οι άνθρωποι και κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους, ότι δεν είναι ο θεός εκείνος που τους συγχωρεί, ή τους βοηθάει. Οι ίδιοι το κάνουν. Αυτό όμως σημαίνει ότι, αν ο άνθρωπος μετέφραζε σωστά τα λόγια του, θα καταλάβαινε ότι ο ίδιος πρέπει να συγχωρεί τον εαυτό του, και όχι ο θεός. Εμείς δεν αντέχουμε τους εαυτούς μας, και του ζητάμε να μοιραστεί το βάρος μας. Αυτή είναι η συγχώρεση που γυρεύουμε από Αυτόν.  Πάντα το κάνει, αλλά μέχρι εκεί που χρειάζεται ώστε να καταλαβαίνουμε το μάθημα μας.

Το να γιορτάζεις τον θεό μόνο τρείς φορές το χρόνο, δεν σε κάνει πιστό. Το να τον γιορτάζεις με υπερβολή πάλι δεν σε κάνει πιστό. Το να τον ψάχνουμε μόνο όταν βουλιάζουμε πάλι δεν μας κάνει πιστούς.

Ή πιστεύουμε πάντα, ή τουλάχιστον να μην τον προσβάλουμε. Εκείνα που δεν θέλουμε να μας κάνουν, να μην τα κάνουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Υποτίθεται αυτές τις μέρες του Πάσχα, είναι οι μέρες που παραμερίζουμε τις κακές σκέψεις και κοιτάμε λίγο πιο βαθιά μέσα μας.  Υποτίθεται αυτές είναι οι μέρες που έστω και για λίγο θυμόμαστε τι πάει να πει η λέξη Άνθρωπος, και το κυριότερο δείχνουμε ότι καταλαβαίνουμε την θυσία του Χριστού για εμάς.

Αυτές οι μέρες, είναι από εκείνες τις ψεύτικες μέρες που αγαπάμε τους γύρο μας, και τους δίνουμε μια ελπίδα αγάπης. Είναι οι μέρες που μοιράζει ότι έχει ο καθένας προς τιμήν του ανθρώπου που προσπάθησε να μας δείξει τον δρόμο προς την αυλή του Θεού. Είναι οι μέρες που το να δίνεις ένα χέρι βοήθειας στον συνάνθρωπο, να του χαρίσεις ένα χαμόγελο είναι σαν να ανέβηκες ένα ακόμη σκαλοπάτι προς την ανύψωση της ίδιας σου της ψυχής.

Σίγουρα υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων, και με διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά το κοινό  στοιχείο ολωνών, είναι ότι στις δύσκολες αλλά και στις άσχημες στιγμές  όλοι συμπεριφέρονται το ίδιο. Δηλαδή όλοι θέλουν κάποιον να μοιραστούν το συναίσθημα τους. Οι άνθρωποι που μοιράζονται πιο εύκολα είναι εκείνοι που έχουν τα λιγότερα, αλλά είναι εκείνοι που κοιμούνται πιο ήσυχοι γνωρίζοντας ότι βοήθησαν κάποιον που είχε ανάγκη. Αυτό το είδος ανθρώπων δεν περιμένουν κανένα είδος επιβράβευσης, ή να ζητήσει κάποιος κάτι από αυτούς, το κάνουν γιατί έτσι λέει η καρδιά τους.  Είναι το είδος ανθρώπων που δεν περιμένουν το Πάσχα να δείξουν ότι κατάλαβαν την θυσία του Χριστού για εκείνους. Από την άλλοι είναι και το άλλο είδος, που θεωρούν την αλληλεγγύη, σαν κλέψιμο των κόπων τους. Ο εγωισμός τους δεν τους αφήνει να δουν ότι το να μοιράζεσαι σε κάνει πλουσιότερο ψυχικά, και ότι η ύλη είναι κάτι προσωρινό.

Έχουμε δώσει λάθος μηνύματα με αυτές τις δύο έννοιες, πλούσιος και φτωχός. Γιορτάζουμε την Σταύρωση του Χριστού χωρίς να κοιτάξουμε μέσα μας πόσο φτωχοί γίναμε, πόσο άδειοι και ψεύτικοι. Όλα πλέον μετριούνται σε χρήματα, ακόμα και τα τραπέζια τα γιορτινά, αν δεν είναι υπερπολυτελής τότε σε λυπούνται, σε λένε φτωχό.

Αυτή είναι η διαφορά, όσο πιο πλούσιος είσαι μέσα σου τόσο πιο μικρή θα είναι η ανησυχία σου για το πώς θα φαίνεται ένα γιορτινό τραπέζι. Ακόμη και από τα λίγα αν δώσεις σίγουρα είσαι πιο πλούσιος από εκείνον που μέσα του είναι κρύος και άδειος σαν το χρήμα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Τις περισσότερες καταστάσεις στην ζωή μας τις ξεπερνάμε ανάλογα με την ψυχική δύναμη που διαθέτουμε. Όσες συμβουλές και αν παίρνουμε, η δική μας δράση έχει τα όρια της. Η στιγμή συνήθως είναι το κλειδί για όλα. Το τωρινό συναισθηματικό φορτίο είναι η χαρισματική βολή για όλες τις αποφάσεις.

Σίγουρα είναι μεγάλο προνόμιο να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους να μας στηρίζουν, και κυρίως αναφερόμαστε σε επίπεδο κατανόησης. Γιατί μέχρι εκεί είναι η γραμμή βοήθειας που μπορούμε να δεχτούμε, μιας και κανείς δεν περπατάει στα παπούτσια κανενός. Μια ευγενική και θερμή κουβέντα είναι υπέρ αρκετή σε αρχικό στάδιο για να δούμε τα πράγματα και από διαφορετική σκοπιά.

Ευτυχώς ή δυστυχώς η αντίληψη του καθενός επειδή είναι διαφορετική, υπάρχουν φορές που κάποιοι χρειάζονται όμορφες κουβέντες, υπάρχουν όμως και άλλοι που προτιμούν τις πιο τραχιές και βαριές κουβέντες για να ξεκολλήσουν από τις δικές τους σκέψεις. Ασχέτως με το τι χρειάζεται ο καθένας πάντα μια διαφορετική άποψη βοηθάει.

Η επιβράβευση δεν έχει να κάνει με την ηλικία. Η επιβράβευση είναι ένα είδος αναγνώρισης του κόπου και της πάλης που δίνει ο καθένας σε καθημερινή βάση, σε ότι και αν κάνει. Δεν την δίνουμε μόνο σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ή μόνο σε μεγάλες επιτυχίες κάποιου. Και η παραμικρή προσπάθεια μας στην καθημερινότητα για ένα καλύτερο αύριο είναι αιτία επιβράβευσης. Μια μικρή λέξη όπως το << μπράβο>> ισοδυναμεί με χίλια μετάλλια για κάποιον που προσπαθεί να γίνει καλύτερος.

Ξεκινώντας από τα παιδιά που θέλουν να καμαρώνουν οι γονείς για τις πράξεις τους, μέχρι σε έναν ενήλικα που μέσα στην δύσκολη εποχή που διανύουμε δεν το βάζει κάτω, η επιβράβευση είναι σαν τον θεό που τους δίνουν σημάδι να συνεχίσουν το έργο τους. Σαν να είναι κάθε μέρα γιορτή με ένα δώρο να ξεκινάει η μέρα τους. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τα καταφέρει απολύτως μόνος του. Γιατί η ψυχολογική υποστήριξη είναι εκείνο που φορτίζει τις μπαταρίες μας.

Η επιβράβευση επίσης δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι  <<καλό>>.  Όπως παραδείγματος χάριν το να παραιτηθούμε από μια δουλειά που ψυχικά μας φόρτιζε, ή να αφήσουμε ακατάλληλους  ανθρώπους πίσω μας, και αυτά είναι καταστάσεις που χρειάζονται επιβράβευση, γιατί χρειάστηκε κουράγιο και μεγάλη θέληση να βγάλουμε αταίριαστα πράγματα από την ζωή μας.    

Η επιβράβευση είναι μια ακτίνα φωτός στο μονοπάτι μας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Πόσο εύκολα βγάζουμε συμπεράσματα εμείς οι άνθρωποι. Μας αρέσει να υποβαθμίζουμε τους γύρω, με την κρυφή ελπίδα ότι θα νιώσουμε ανώτεροι. Πόσο γελοία κοινωνία, ευνουχίζουμε ψυχές πριν ακόμα μάθουν να μετράνε, και περιμένουμε εκείνοι οι άνθρωποι να βγουν εγκεφαλικά υγιείς. Ο χρόνος ωρίμανσης της κάθε ψυχής δεν έχει κανέναν συγχρονισμό με το είδος ζωή που εξελίσσεται εδώ και αιώνες πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Προσπαθούμε να περιορίσουμε την εγκεφαλική δραστηριότητα των ανθρώπων, και όταν έρθει η στιγμή να βγει στην κοινωνία, τον κρίνουμε για τον τρόπο σκέψεις, συμπεριφοράς και οτιδήποτε άλλο. Όλοι μας από την στιγμή που γεννιόμαστε μέχρι την τελευταία μας ανάσα, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της κάθε κοινωνίας. Κανείς όμως δεν έχει σκεφτεί, πως ένας ενήλικας έφτασε να είναι όπως είναι. Κανείς δεν ξυπνάει μια μέρα και διαλέγει να γίνει εγκληματίας, κανείς δεν ξυπνάει ένα πρωινό και λέει σήμερα θα γίνω δολοφόνος, κανένας δεν λέει εκεί που τρώει το κολατσιό του, σήμερα θα πηδήξω από μια ταράτσα. Καθώς μεγαλώνουμε ασυνείδητα γεμίζουμε το μέσα μας με καταστάσεις που δεν λύθηκαν στην ώρα τους, και αργότερα ξεχύνονται ύπουλα στο παρών και τα κάνουν όλα άνω κάτω.

Ένα παιδί, που προφανώς και ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του παιδί αφού έτσι τον μάθανε, πέρα από την απόλαυση της ημέρας του, δεν παιδεύει το μυαλό του με άλλο είδος σκέψεων. Κανένα παιδί όταν ζει σε ένα άσχημο οικογενειακό περιβάλλον, δεν φαντάζεται εκείνη την στιγμή, πως μπορεί όλη αυτή η κατάσταση να επηρεάσει την ζωή του αργότερα. Μέχρι την ενηλικίωση του ο άνθρωπος μαζεύει τόσες συμπεριφορές και σκέψεις που θα μπορούσε να γεμίσει μισή βιβλιοθήκη. Όλα εκείνα αφήνουν με τον τρόπο τους ένα σημάδι που αργότερα θα το προβάλει ο εαυτός μας, σε καταστάσεις που δεν θα ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι από πού προέκυψαν.

Συναντάμε κατά καιρούς ανθρώπους κρύους και απόμακρους, και γελοιοποιούμε τον τρόπο τους χωρίς να ξέρουμε την αιτία του αποτελέσματος. Τα παιδικά τραύματα είναι εκείνα που εν τέλει μας κάνουν αυτό που είμαστε αργότερα στην ζωή μας, και ας μην το καταλαβαίνουμε. Ότι παίρνει ο καθένας σαν παιδί εκείνο γίνεται στην συνέχεια.

Η ειρωνεία σε αυτό είναι ότι πολλοί άνθρωποι λόγο της δύσκολης παιδικής ηλικίας ορκίζονται ότι σαν ενήλικες δεν θα χειριστούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο και καταλήγουν να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από την μίμηση, και όχι από τα λόγια. Η κοινωνία όσο και αν φαίνεται ότι αλλάζει, είναι σαν μια παγίδα, φαίνεται διαφορετική, αλλά οι άνθρωποι είναι ίδιοι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει όταν μέσα τους οι άνθρωποι παλεύουν με τους ίδιους δαίμονες αιώνες τώρα, χωρίς καμιά επιτυχία.

Όταν καταστρέφεις μια παιδική ψυχή μην περιμένεις αργότερα να ανοίξουν οι πύλες του παραδείσου, όταν εσύ τον έμαθες πρώτα τι είναι η κόλαση. Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν ένα σφουγγάρι, τα απορροφάει όλα, αλλά χωρίς την σωστή καθοδήγηση, εύκολα μπορεί να χαθεί στην διαδικασία. Λίγοι άνθρωποι μεγαλώνοντας έχουν το κουράγιο να αντιστρέψουν τις πληροφορίες τόσων χρόνων, και ειδικότερα όταν βρίσκονται ένα βήμα πριν το ποτήρι ραγίσει. Λέμε κάλιο αργά παρά ποτέ. Ναι έχει μια ισχύει, αλλά όχι δυνατή εφαρμογή σε όλα και σε όλους τους χρόνους.

Η παιδική ψυχή από μόνη της έχει όλα τα απαραίτητα εφόδια να εξελιχθεί σε ένα πρότυπο προς μίμηση, ώστε εκείνη η ψυχή αργότερα στην ζωή του να είναι περήφανο για τους κόπους τους. Ότι σπέρνουμε, εκείνο θερίζουμε.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Από την επιθυμία μας να αποκτήσουμε κάποια πράγματα για τα οποία έχουμε παλέψει ή συνεχίζουμε να παλεύουμε, αρκετές φορές παραμερίζουμε την αλήθεια που φωνάζει << άστο >>. Δεν είπε κανείς ότι πάντα οι κόποι μας θα ανταμείβονται ισάξια. Ούτε ότι οι καρποί της επιμονής μας θα ανθίσουν βάση της δικής μας προσδοκώμενης εκτίμησης των πραγμάτων. Όπως το ρητό: <<όποιος περιμένει πολύ να μην περιμένει πολλά>>.

Καμιά φορά η πολύ επιμονή πάνω σε λάθος πράγματα, πιο πολύ μας αποσυντονίζει, από το να μας φέρει πιο κοντά στην υλοποίηση της σκέψης μας. Ναι όπως γνωρίζουμε ο επιμένων νικά, αλλά μόνο στην περίπτωση που έχει γίνει σωστή αυτοπαρατήρηση του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και του αντικειμένου πόθου.

Σίγουρα το πείσμα και η επιμονή στην ζωή είναι από τα κυριότερα εργαλεία επιτυχίας, αλλά όλα πρέπει να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Τίποτα δεν είναι για πολύ, όλα χρειάζονται ένα μέτρο, αλλιώς χάνεται η ισορροπία και βγαίνουμε εκτός πορείας χωρίς φυσικά να το αντιληφθούμε. Ο σύγχρονος άνθρωπος δίνει καθημερινά την μάχη του, αν όχι για ένα καλύτερο αύριο, έστω για την σταθεροποίηση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Λόγο της παγκόσμιας κρίσης σίγουρα οι επιλογές λιγόστεψαν, ή ακόμη χειρότερα, το ζωνάρι έχει σφίξει αρκετά ώστε οι τελευταίες του αντοχές να έχουν επικεντρωθεί πάνω σε ένα πράγμα με την ελπίδα ότι θα του παρέχει μια βιώσιμη καθημερινότητα.

Ανέκαθεν ο άνθρωπος έψαχνε και ψάχνει πάντα για ένα μικρό παραθυράκι που θα του δώσει ελπίδα να συνεχίσει. Σαν τον πνιγμένο που στην ταραχή του βρίσκει ένα σωσίβιο και κρατιέται από αυτό, και ας βρίσκεται στην μέση του πουθενά. Δεν ξέρω αν όντως οι άνθρωποι παλεύουν επειδή αντιλαμβάνονται την αξία της ζωής ή αν και αυτό είναι μια απλή πράξη απομίμησης όπως όλα τα άλλα. Ελάχιστοι άνθρωποι παίρνουν ρίσκα στην ζωή τους ή δοκιμάζουν καινούργια πράγματα χωρίς να έχουν σαν πρώτη σκέψη την αποτυχία. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε από αυτήν την ζωή αγκαλιά με τον φόβο, θεωρούν πιο ασφαλές να επιμένουν σε ένα μόνο πράγμα, δικαιολογώντας τους εαυτούς τους ότι προσπάθησαν.    

Η προσπάθεια και η επιμονή είναι δύο διαφορετικές έννοιες, το λάθος μας είναι ο κακός συγχρονισμός αυτών των εννοιών. Ότι προορίζεται για τον καθένα μας θα έρθει όταν θα είναι η ώρα του, όσο και αν επιμένουμε ή προσπαθούμε, αν δεν είναι η ώρα του δεν θα καταφέρουμε τίποτα. Απλά βάζουμε τους εαυτούς μας σε δύσκολες καταστάσεις και δυσκολεύουμε την καθημερινότητα μας.

Δεν λέω, το μυαλό ότι και να το κάνουμε όλη μέρα τρέχει σαν τις οθόνες ενός χρηματιστηρίου, κατεβάζει και κατεβάζει σκέψεις και ιδέες, αλλά η δική μας δουλειά είναι να τις περιορίσουμε μέχρι εκεί που είμαστε εμείς καλά γιατί η υπερβολή δεν ήταν ποτέ σύμμαχος του ανθρώπου. 

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους. Αργά ή γρήγορα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα χρειαστεί να αποδεσμεύσουμε όλους εκείνους που δεν μας ταιριάζουν. Ακόμη και εκείνους που και οι ίδιοι θέλουν αλλά δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Καμία σχέση ανεξαρτήτου φύσεως όταν φτάνει στο τέλος της δεν είναι ευχάριστη διαδικασία, αλλά όσο το τραβάμε από τα μαλλιά τόσο πιο πολύ μας πληγώνει και μας δυσκολεύει.

Όσο αργούμε να έρθουμε αντιμέτωποι με τα συναισθήματα μας που μας λένε <<τελείωνε>> τόσο περιπλέκουμε τα πράγματα. Το να έρθουμε αντιμέτωποι με κάποιον φίλο και αναγκασμένοι να εκφράσουμε κάποιες σκέψεις που δεν είναι τόσο σαγηνευτικές μετά από χρόνια φιλίας, δεν είναι και το καλύτερο σενάριο όταν ξεκινάς την μέρα σου. Αλλά όπως γνωρίζουμε ο κύκλος της ζωής είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν αποδεχόμαστε το τέλος στο κάθε τι, αυτό με την σειρά του είναι η αρχή σε κάτι άλλο.

Όλοι ελπίζουμε όταν βάζουμε καινούργιους ανθρώπους στην ζωή μας αυτοί να μπορούσαν να μείνουν για πάντα, και περισσότερο επειδή θέλουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι κάναμε σωστή επιλογή (τουλάχιστον αυτήν την φορά). Δεν είναι όμως κακό αν αποδειχτεί λάθος επιλογή, γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή. Όλες οι καταστάσεις στην ζωή μας (που την στιγμή δεν το βλέπουμε) εξελίσσονται όπως ακριβώς θα έπρεπε για να προχωράμε κάθε φορά και από ένα βήμα προς εκεί που πρέπει να φτάσουμε. Ναι λίγο άδικο να ξέρεις που θέλεις να φτάσεις, αλλά η διαδρομή να είναι στα σκοτεινά.

Ότι είναι να μείνει, μένει και ότι είναι να φύγει, φεύγει, και αυτό είναι ότι καλύτερο θα μπορούσε να συμβεί στην ζωή μας ώστε να συνεχίζουμε με περισσότερες γνώσεις και αυτοπεποίθηση. Με τα χρόνια στην ζωή όλοι αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε ποιους θα θέλαμε και ποιους όχι, όπως επίσης ποιους θα έχουμε ανάγκη και ποιους όχι. Καμία δέσμευση δεν έχει ουσιαστική σημασία αν δεν υπάρχει ειλικρινή αποδοχή σκέψεων και συναισθημάτων. Όλοι έχουμε κατηγοριοποιήσει τους ανθρώπους της ζωή μας, όλοι παίζουν ένα ρόλο, όπως και εμείς στις δικές τους ζωές. Όταν αυτό το παιχνίδι δίνω και παίρνω φτάνει στο τέλος, εκεί τελειώνει και η σχέση. Και δεν λέει κανείς ότι αυτό είναι απαραίτητα κάτι κακό. Όλα έχουν ένα τέλος.  

Δεν έχει σημασία ποιος ανοίγει πρώτος την πόρτα, σημασία έχει ο τρόπος που γίνεται, και ακόμη περισσότερο, πως εμείς οι ίδιοι διαχειριζόμαστε την αποχώρηση, αν βλέπουμε τι αποκομίσαμε από αυτήν την γνωριμία ή ανεβάζουμε τις παρωπίδες και χαλάμε την ψυχή μας. Πολλές φορές καταλήγουμε να αντιστρέφουμε κάτι όμορφο σε κάτι άσχημο απλά επειδή την στιγμή είμαστε πληγωμένοι και το μυαλό αρνείται να συνεργαστεί.

Το να είμαστε ευγνώμονες για οτιδήποτε είχαμε ή έχουμε στην ζωή μας είναι ο καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε την ζωή. Είτε καλά είτε άσχημα είναι όλα κομμάτια του ίδιου πάζλ, και το κυριότερο του δικού μας πάζλ.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Περίεργο που προσπαθούμε να <<βολευτούμε>> σε κάποιες σίγουρες καταστάσεις, όταν στην πραγματικότητα τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Εκτός αυτού τίποτα δεν είναι φτιαγμένο να κρατάει για πάντα, όλα και όλοι είναι  αναλώσιμα. Όπως έλεγαν και οι παλιοί << ουδείς αναντικατάστατος>>. Είναι αστείο πως ότι μας δίνει ζωή, το ίδιο μας την παίρνει κιόλας. Όπως το οξυγόνο, δίνει ζωή στα φυτά, αλλά αφού κοπούν για την δική μας κατανάλωση δεν αντέχουν πολύ  λόγο του οξυγόνου και χαλάνε, ενώ αν τα διατηρούμε σακούλες καινού αέρος διατηρούνται περισσότερες μέρες.

Χτίζουμε ζωές πάνω σε ιδέες που κάποια μέρα έτσι απλά γυρνάνε 365^ο  και καταρρέουν όλες οι προσπάθειες μιας ζωής σε ένα δευτερόλεπτο. Στην πραγματικότητα τίποτα χειροπιαστό δεν έχει τόση σημασία όσο όλα εκείνα που το μυαλό αποθηκεύει σαν την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Το μυαλό μας αποφεύγει τις αλλαγές εκτός όταν πλέον έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

Παρόλο που η ζωή είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, εμείς για κάποιο λόγο συνεχίζουμε να μην το βλέπουμε αυτό. Ακόμη και στην προσπάθεια μας να βρούμε κάτι σταθερό στην ζωή μας, και ακόμη και όταν το βρίσκουμε, κάποια άλλα πράγματα γύρο από αυτό αλλάζουν. Όπως ένα ζευγάρι, που ξεκινάει με μια απλή σχέση, μετά παντρεύονται, κάποια στιγμή κάνουν παιδιά, όλα αυτά παρόλο που μοιάζει με μια σταθερή κατάσταση, δεν είναι. Είναι μια εναλλασσόμενη κατάσταση με σταθερό ρυθμό.   

Οι αλλαγές είναι εκείνες που μας κρατάνε ζωντανούς, που δίνουν νόημα στην καθημερινότητα μας. Λέμε ότι δεν μας αρέσουν οι αλλαγές, αλλά πόσες φορές λέμε << χρειάζομαι μια αλλαγή>>, ή θέλω να σηκωθώ να φύγω, να πάω κάπου διαφορετικά, να δω κάτι άλλο. Πολλές φορές, πιο πολλές φορές από όσες νομίζουμε. Στην προσπάθεια μας να πετύχουμε κάποιους στόχους στην ζωή μας, περνάμε μέσα από διάφορες δοκιμασίες, για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Και αυτά αλλαγές ονομάζονται.

Με κάποιο ασύλληπτο τρόπο σαν να καταφέραμε τα αρνητικά να τα κάνουμε θετικά και τα θετικά αρνητικά. Σαν να μάθαμε όλες τις έννοιες των λέξεων αντίστροφα. Ούτως ή άλλως μέχρι τώρα κανένας μεγαλοσοφός δεν μας δίδαξε να μένουμε σταθεροί, << δεν είσαι πέτρα, άρα μπορείς να κουνηθείς και να πάρεις την ζωή στα χέρια σου>>. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή, είναι ο τόπος να γίνεις αυτό που προορίζεσαι να γίνεις.  Ακόμα και η ίδια η φύση δεν μένει σταθερή, βρίσκεται σε συνεχή αλλαγή και όλα αυτά για να παραμείνει υγιείς.

Ο κύκλος της ζωής είναι μια συνεχόμενη αλλαγή, για να μένει σταθερή. Όλα στην ζωή είναι σαν τις δύο όψεις ενός νομίσματος, σταθερότητα και αλλαγή είναι το ένα και το αυτό. Δεν μπορεί να υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μένουμε εγκλωβισμένοι στο μυαλό μας με συναισθήματα που δεν έγιναν στην ώρα τους σκέψεις προς ξεκαθάριση. Μεγαλώσαμε μέσα μας έναν συναισθηματικό δαίμονα επειδή δεν είχαμε το κουράγιο να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει από όταν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Αφήσαμε ακυβέρνητα όλα μας τα κομμάτια που συμπεριλαμβάνουν όλο μας το είναι, με αποτέλεσμα όλα μας τα κομμάτια που μας απαρτίζουν να δρουν μόνα τους, χωρίς κανέναν συγχρονισμό ή έστω μια αλληλουχία μεταξύ τους.

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι που μας κάνει ξεχωριστούς, που μας κάνει να διαφέρουμε από όλα τα υπόλοιπα όντα σε αυτόν τον πλανήτη, γαλαξία ή σύμπαν. Όταν η ψυχή μας δεν επικοινωνεί σωστά με το μυαλό μας και το σώμα μας, τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο ευχάριστα. Η ψυχή μας είναι η μπαταρία που τροφοδοτεί τα συναισθήματα και το μυαλό, είναι εκείνη που κάνει άτρωτο το σώμα σου απέναντι σε όλα τα ενεργειακά αρπακτικά, είναι η ασπίδα σου, απέναντι στα κολασμένα βέλη των επιτήδειων, που δεν αντέχουν το φωτοστέφανο σου που λάμπει ακόμα και στα χειρότερα σου.  

Η ψυχή μας είναι το κομμάτι της ύπαρξης μας που μας κάνει ζωντανούς. Για αυτό λέμε τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν συναντάμε έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, τα μάτια είναι εκείνα που μας δείχνει σαν ένα μίνι βιογραφικό, για το τι εστί εκείνο το πλάσμα απέναντι μας. Η ψυχή, μας καθοδηγεί μέσα από τα μάτια μας, για αυτό και η παροιμία τα μάτια σου 14!!! Έχουμε τυφλωθεί τόσο πολύ όμως από το ψέμα, σαν ένα πέπλο που έχει πέσει πάνω μας πριν ακόμα ανοίξουμε τα μάτια μας.

Πέρασαν τα χρόνια και η ψυχή μου ξεπέρασε πλέον το στάδιο της συνήθειας, έχει πλέον ανάγκη την δική σου ύπαρξη γύρο της, σαν το οξυγόνο. Χωρίς εσένα γύρο της, νιώθει ασφυκτικά, σαν μια φιάλη οξυγόνου που βρίσκεται διαρκώς στα πρόθυρα εξάντλησης και περιμένει εσένα διαρκώς να της δώσεις το φιλί της ζωής, για να αναστηθεί. Κάθε μέρα που περνάει παρακαλεί έστω για μια σου ματιά για να πάρει την δόση της. Η ψευδαίσθηση ότι είσαι ακόμα εδώ ή ότι κάποια μέρα θα γυρίσεις, της δίνει κουράγιο να συνεχίσει, όσο και αν χωρίς την ανάσα σου κυκλοφορεί σαν ένα μπαλωμένο παντελόνι, που νομίζει ότι κανείς δεν το βλέπει, γιατί είναι στην μόδα να είσαι μισός ή να κλέβουμε ψυχές.

Μετά από ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, που έχεις εκφράσει και την πιο κρυφή σου ανάγκη να γίνετε ένα, έχεις ανοίξει το ημερολόγιο των σκέψεων σου, που μοιάζει πιο πολύ με πίνακα του Μικελάντζελο, γεμάτο ζωντανά χρώματα και σχέδια μιας παραμυθένιας ζωής. Και  αντιλαμβάνεσαι ότι όλα αυτά ήταν ένα σενάριο της ψυχής που πρόλαβε να δει το καλό μέσα του, τα χρώματα της δικής του ψυχής, δεν είδες όμως ότι εκείνη η ψυχή βρισκόταν σε μια ασπρόμαυρη περίοδο, τελείως ασυγχρόνιστη με τα δικά σου θέλω και ανάγκες.

Επειδή η ψυχή μου σε είχε ανάγκη, δεν σημαίνει ότι σε έχω και εγώ ανάγκη. Το ξέρουμε ότι όταν η ψυχή αγαπάει, αγαπάει με όλο της το είναι, συνειδητά και ασυνείδητα, άλλα αυτό δεν σημαίνει όμως ότι έχουμε δικαίωμα να παραιτούμαστε από την ζωή μας, με την δικαιολογία ότι κάποια στιγμή βρήκαμε το άλλο μας μισό. Αν είναι ή ήταν το άλλο μας μισό, θα βρει τρόπο να είναι δίπλα μας, αλλιώς δεν ήταν, ούτε είναι το άλλο μας μισό.

Μην αφήνουμε την ψυχή μας να μπερδεύει το ταιριαστό με το αταίριαστο, επειδή ζούμε σε μια κοινωνική πραγματικότητα πιο δύσκολη από όσο αντέχεις, και απλά ψάχνει από κάπου να γραπωθεί. 

Ιωάννα Γκαβριλίου

Πόσες φορές φτάνουμε στην άκρη του γκρεμού, πόσες φορές λέμε δεν αντέχω άλλο, ως εδώ. Αμέτρητες φορές, μπορεί πλέον και άπειρες. Ακόμη και τις φορές που λέμε δεν υπάρχει κάτι πλέον που θα μπορούσε να ανατρέψει την κατάσταση, δια μαγείας, κάτι συμβαίνει. Κάθε φορά από ένα μικρό βήμα. Το πρόβλημα με τα μικρά βήματα, είναι ότι ο άνθρωπος αυτό που θέλει, το θέλει χθες, παραλείποντας την μικρή άνοδο που έκανε, δεν βλέπει ότι ανέβηκε ένα σκαλοπάτι ακόμα.

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι ξέρει ακριβώς τι θέλει στην ζωή του, γιατί σε κάθε σκαλοπάτι που ανεβαίνουμε, όλο και κάτι προστίθεται στην αρχική ιδέα, στο αρχικό θέλω. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να μας φέρει η ζωή αν εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε καταλάβει το μάθημα του κάθε σκαλοπατιού. Επειδή όμως τα θέλουμε όλα χθες, πιέζουμε τόσο πολύ τους εαυτούς μας πάνω σε πράγματα που δεν είναι ακόμα για εμάς, χαραμίζοντας την ενέργεια μας σε καταστάσεις και ανθρώπους που δεν περιέχονται στην επίτευξη του πραγματικού στόχου.

Ζορίζουμε τους αυτούς μας πολλές φορές για να ικανοποιούμε τους άλλους, φτάνουμε στα άκρα για να βγάλουμε εις πέρας καταστάσεις απλά και μόνο επειδή δώσαμε τον λόγο μας, και όταν φτάσουμε στο δικό μας κατώφλι, πλέον δεν έχει μείνει σταγόνα ενέργειας για εμάς. Και έτσι παραδινόμαστε, με την ψευδαίσθηση ότι προσπαθήσαμε, χωρίς να αναγνωρίσουμε ότι η προσπάθεια τελικά δεν ήταν για εμάς, γιατί τότε θα χρειαστεί επίσης να κρίνουμε τα λάθη μας, κάτι που δεν θέλουμε.

Τρέχουμε όλη μέρα πάνω- κάτω, αριστερά- δεξιά, όλοι κάτι χρειάζονται. Η μαμά θέλει κάτι, το παιδί χρειάζεται κάτι, ο σύζυγος κάτι έχασε και ούτω κάθε εξής. Έρχεται η ώρα που ξαπλώνεις στον καναπέ, και στην πρώτη βαθιά ανάσα, νιώθεις λες και το κορμί σου είναι έτοιμο για αποσύνθεση, για διαμελισμό. Περνάνε όλες οι σκέψεις τις ημέρας σαν ταινία μπροστά από τα μάτια σου, και αναρωτιέσαι πόσο ακόμα θα αντέξεις. Κάθε φορά που λες σήμερα θα είναι όλα καλά, όλο και κάτι προκύπτει. Κάθε φορά που πιστεύεις ότι πήρες την σωστή απόφαση, πάλι κάτι αναδύεται από τα άδυτα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες την μια λύση, προκύπτει άλλο πρόβλημα.

Τρενάκι του τρόμου η ζωή, με ενδιάμεσες στάσεις στον κόσμο των νεράιδων για να μην σαλτάρεις τελείως. Ειδικά στις μέρες που διανύουμε αυτόν τον καιρό, βλέπουμε με βαριά ψυχή τελικά πόσο μειώνεται η αντοχή του ανθρώπου, πόσο αδύναμοι μπορούμε να γίνουμε όταν μας περιορίζουν την ελευθερία των ονείρων και των επιλογών μας.

Πίστευα ότι η αντοχή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει, αλλά αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο. Όσο πιο εύκολη διαβίωση έχουν οι άνθρωποι τόσο πιο αδύναμοι γίνονται. Ζούνε μέσα στον φόβο μην τυχόν χάσουν και τα λίγα που έχουν, γινόμενοι υποχείρια του φόβου, που όπως βλέπουμε πλέον κοστίζει και τις ζωές κάποιον. Δεν είναι η αντοχή του ανθρώπου που έχει όρια, αλλά η θέληση του που και αυτήν την έχει περιορίσει, για να δικαιολογεί την απραγία του.

Το ψυχικό σθένος του καθενός, αυτό είναι που μας προσδιορίζει στην πραγματικότητα. Κανείς δεν είπε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πέφτουμε, να κουραζόμαστε, αλλά δεν έχουμε το δικαίωμα στην παραίτηση. Όπως λένε, ο θεός μας δίνει μόνο ότι μπορούμε να αντέξουμε, τίποτα λιγότερο- τίποτα περισσότερο.

Ιωάννα Γκαβριλίου