Απίστευτο !!!

Ξυπνάς τόσο τρελαμένος που δεν το έχεις πάρει χαμπάρι ούτε και εσύ. Κατεβαίνεις κέντρο να πάρεις έναν καφέ και γιατί όχι να κάνεις και ένα τσιγάρο, να δεις λίγο τι γίνεται στον κόσμο. Περπατάς και καταλαβαίνεις και εσύ ο ίδιος ότι είσαι στην πρίζα. Παραγγέλνεις έναν καφέ και ανάβεις ένα τσιγάρο. Μιλάς με κόσμο, και ακόμη και στην πέτσα σου νιώθεις ότι κάτι φουντώνει και ψάχνεις μία ηλιόλουστη γωνιά για να ξεφορτωθείς αυτήν την τρέλα.

Ανάβεις και δεύτερο τσιγάρο. Ακόμη όμως δεν έχει αλλάξει κάτι, τουλάχιστον επιφανειακά δεν υπάρχει καμία ένδειξη. Χτυπάει το τηλέφωνο και μαζεύεις  άρον- άρον τα τσιγάρα και τον καφέ και εξαφανίζεσαι. Κάτι κάποιος θέλει και δεν ξέρεις τι και ποιος. Μιας και ο καιρός να καλοκαιριάσει δεν ψήνεται, όπου και όταν προλαβαίνεις ήλιο τον εκμεταλλεύεσαι, χωρίς συζητητή.

Σαν τυφώνας πήγα, σαν τυφώνας ήρθα. Ξαφνικά βλέπεις την αντανάκλαση σου στην οθόνη και μόλις τότε συνειδητοποιείς  τι συνέβη ακριβώς από την ώρα που ξύπνησες. Η βασίλισσα του πάγου και της φωτιάς σε έναν συνδυασμό αυτοκαταστροφής για όποιον πλησιάσει. Προσπαθούμε ή τουλάχιστον έτσι δηλώνουμε, ότι προσπαθούμε, ότι και αν συμβαίνει να  έχουμε σώας τας φρένας και να μην καταφεύγουμε σε υπερβολές. Η ώρα της πληρωμής δεν είναι για όλους.

Τρέλα επικρατεί, που έχει γίνει συνήθεια όμως. Μόνο αν δώσεις χώρο στο μυαλό, να δει τι πραγματικά παίζει το φιλμ, θα δεις τα κύματα από αέρα που σε περιτριγυρίζουν, να σου κάνουν βόλτα το μυαλό.              Το ρητό : μην αφήνεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα,  στην προκειμένη σημαίνει με ποια συναισθηματική δυναμική έσβησε η λάμπα χθες το βράδυ. Το συναισθηματικό φόρτο της ημέρας , για αυτό και λέγεται ημέρας, το λύνουμε την ίδια μέρα, διαφορετικά το προσθέτουμε στην αυριανή διάθεση , και το αποτέλεσμα είναι άγνωστο.

Όπως λέει και ένας φίλος, όλα αυτά είναι σαν μια βαλίτσα που ο καθένας την κουβαλάει καθημερινά μαζί του. Γιατί να κάνεις αυτά, που τρελαίνουν το μυαλό, και που στην συνέχεια τρελαίνουν τους γύρω. Όλοι έχουν την δική τους βαλίτσα είτε μαζί τους, είτε σπίτι φορτωμένη σαν ηφαίστειο, που σε κάθε άνοιγμα αποκτά και από μια ρωγμή.

Αρκετοί υποστηρίζουν πως μιας και είμαστε κομμάτι της φύσης, να μπορεί να επηρεάζει όλα εκείνα τα κύτταρα που εμείς ακόμα δεν έχουμε βρει την χρήση τους. Να μας κάνει κομμάτι δικό της για συμπαράσταση στην τρέχουσας δικής της κατάστασης.

Έξω τυφώνας…… μέσα τυφώνας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όσο περνάνε τα χρόνια αλλάζεις θέλοντας και μη. Συχνά λέμε δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο  πίσω,  να αλλάξεις καταστάσεις και λεγόμενα , όπως ούτε να γυρίσεις πίσω την προσωπικότητα σου, τον χαρακτήρα σου. Ναι όλοι προσπαθούμε να συγχρονιστούμε με τις συνεχόμενες αλλαγές, για να μπορείς να συνεννοηθείς με άνθρωπο, αλλά δεν μπορείς να επιβάλλεις στον εαυτό σου, να χαμηλώσει το επίπεδο αντίληψης, για να αποδεχτεί κάτι στο οποίο δεν είναι σύμφωνος επειδή και μόνο ο απέναντι είναι ακόμη στην αρχή του δρόμου και είναι αμαθείς.

Όπως γνωρίζουμε πιθανότατα, δεν μπορούμε να ταιριάξουμε με όλους τους ανθρώπους, και είναι εκτός από αποδεκτό, απόλυτα φυσιολογικό. Οπότε δεν υπάρχει λόγος να βάζουμε τους εαυτούς μας σε μια βάναυση διαδικασία απλά και μόνο για να είμαστε δήθεν αρεστοί σε όλους, ανεξαρτήτου ηλικίας. Η ωρίμανση είναι κάτι και που έρχεται με τον χρόνο, αλλά πρέπει να την διαθέτουμε και σχεδόν έμφυτα, για αυτό και δεν φερόμαστε εγωιστικά επιδεικνύοντας τις γνώσεις μας σε ανθρώπους που γνωρίζουμε και φαίνεται  ότι τώρα ξεκίνησε η ζωή τους. Εκτός αν έχουμε όρεξη και είμαστε διατεθειμένοι να μοιραστούμε κάποιες γνώσεις, χωρίς όμως η διαδικασία αυτή να επιβαρύνει εμάς τους ίδιους, την ψυχική μας υγεία.

Η κοινωνικότητα του κάθε ατόμου ξεχωριστά, ασχέτως ξανά ηλικίας, δεν είναι ένας στημένος έρανος που πρέπει να είμαστε αρεστοί σε όλους, αλλά να μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς να προσβάλει κανέναν. Αυτό πιθανότατα θα είχε σαν αποτέλεσμα η έννοια του σεβασμού που πλέον την ψάχνουμε με κιάλια, να λέγαμε ότι είναι κάτι έμφυτο και όχι διδασκόμενο. Και τι θα συνέβαινε αν όλες οι καλές έννοιες και πλευρές των πραγμάτων, θα είχαν δημιουργηθεί για την δικαιολόγηση των ήδη έμφυτων κακών που λέμε και πράττουμε.

Είναι δύσκολη η διαδικασία αποδοχής του χαρακτήρα μας και ακόμη πιο δύσκολη η συμβίωση μαζί του. Χρειάζεται σχεδόν μισή ζωή για να σταθεροποιήσουμε την τρέλα μας, και την υπόλοιπη μισή για να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Και επειδή ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, είναι πιο εύκολο και αποδεκτό να συμφιλιωθούμε με ότι γίναμε και να το βελτιώσουμε τα σημεία που χρίζονται αλλαγή, παρά να είμαστε ξεροκέφαλοι και επιβλητικοί για κάτι που δεν είναι σταθερό. 

Μάθαμε να χτίζουμε τους εαυτούς μας πάνω σε σταθερές δομές – ιδέες, ενώ η ζωή μας δείχνει ασταμάτητα πως τίποτα δεν είναι σταθερό και απόλυτο.  Αντιδράμε σε καταστάσεις λες και ζούμε αιώνια.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Σίγουρα η κοινωνία επηρεάζει τις αποφάσεις μας, αλλά αυτό όπως και όλα στην ζωή μας, συμβαίνουν επειδή το επιτρέπουμε. Όταν κάνουμε το λάθος και συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους υπόλοιπους έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όπως είπε άλλωστε και ο Ευγένιος Ντελακρουά : Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν που σιχαίνεται τους ομοίους του. Που σημαίνει ότι, όλοι ,λίγο ή πολύ ζηλεύουν, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να γίνεται όλο και πιο εγωιστής.

Όταν μπαίνουμε σε αυτό το τρυπάκι, αρχίζουμε να θέλουμε πράγματα απλά επειδή τα έχουν άλλοι. Δυστυχώς όμως όταν βιάζουμε τον χρόνο, εκείνα που παίρνουμε δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, και καθόλου κοντά στα αρχικά μας θέλω.  

Ο εγωισμός σαν συναίσθημα είναι από μόνο του έντονο, κάνοντας μας να υπερβάλλουμε και να πιέζουμε τους εαυτούς μας παραπάνω από όσο ήδη χρειάζεται. Το μυαλό από την άλλη μιας και είναι κομμάτι του σώματος συνεπάγεται ότι χρειάζεται και εκείνο ξεκούραση. Δεν είναι μηχανή με μπαταρίες. Μην έχοντας το περιθώριο  να ηρεμήσει και να γεμίσει ξανά τις μπαταρίες του, κάποια στιγμή οι καταστάσεις στις οποίες θα έχει βουλιάξει, θα χρειαστούν ακραία μέτρα προς λύση.

Δεν είναι πάντα η ξεροκεφαλιά κερδοφόρα μέθοδος. Το μάθημα όπως γνωρίζουμε έρχεται μετά, και δεν έρχεται πάντα ακριβώς μετά την πράξη, αν δεν ήταν η στιγμή του. Με την επιπρόσθετη όμως ψυχολογική πίεση, αντί να βοηθάμε τους εαυτούς μας, δημιουργούμε μια ωρολογιακή βόμβα.

Και για να γελάσουμε λίγο μετά λέμε : ποιός με καταράστηκε?!!!

Μπορεί ο εγκέφαλος μας και η ψυχή μας να αντέχουν πολλά, αλλά δεν ευθύνονται ποτέ για τα όρια που εμείς συνειδητά και από χαζομάρα τα τραβάμε στα άκρα. Τα προειδοποιητικά σημάδια υπάρχουν σε όλα και πάντα. Εμείς απλά θέλουμε να τα αγνοήσουμε, καταφεύγοντας σε δικαιολογίες και δήθεν εξηγήσεις.  Μπερδέψαμε τα μαθήματα της ζωής με τις δικές μας βεβιασμένες αποφάσεις. Όλα έχουν την ροή τους. Όσο και αν πιστεύουμε ότι πάντα είμαστε σωστοί, έρχεται πάντα το αύριο να μας διαψεύσει.

Μεγαλώνουμε με άπειρα μαθήματα (παραδείγματα) προς αποφυγήν, παρόλα αυτά δεν είναι αρκετά. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να βασανίζουμε τις ζωές μας. Παριστάνοντας τους θεούς. Χωρίς όμως να ξέρουμε τι εστί θεός. 

Ιωάννα Γκαβριλίου 

Δεν ξέρω άμα έχουμε όλοι κάποιο χόμπι ή έστω μια ενασχόληση από επιλογή, κάτι σαν μια δεύτερη δηλαδή, που είναι ταυτόχρονα σαν έναν παιχνίδι ανάλυσης σκέψεων- προβλημάτων, που τελικά ξεκουράζει το σώμα από την πίεση της ημέρας. Προφανώς όταν διαλέγουμε ένα χόμπι, παρόλο που καταναλώνουμε ενέργεια, επειδή μας δίνει ευχαρίστηση δεν το θεωρούμε βάρος. Και έτσι έχουμε προσθέσει κάτι στην ζωή μάς χωρίς να το έχουμε καταλάβει.  

Με την πάροδο του χρόνου βλέπεις και νιώθεις ότι ακόμα και ένα χόμπι αποδίδει καρπούς, και όχι μόνο ψυχικά και εγκεφαλικά,  αλλά και υλικά. Βέβαια καμιά φορά δεν αναγνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τους κόπους μας.

 Λειτουργούμε τόσο μηχανικά που μπορεί να προσπεράσουμε μια επιτυχία μας, χωρίς να το έχουμε μοιραστεί με την ψυχή μας για τον κόπο της. Όλοι θέλουμε να έχουμε όσες περισσότερες όμορφες και θετικές σκέψεις, αλλά αυτό προϋποθέτει «πάντα>> , να είμαστε σε θέση να μπορούμε να προσφέρουμε και εμείς λίγη βοήθεια στην διαδικασία.   

Στην ανεμελιά μιας πράξεις, αν δώσουμε πραγματική σημασία, θα διαπιστώσουμε πόσα πολλά κάνει το μυαλό για εμάς και τα μάτια μας κοιτάνε αλλού. Για αυτό καμιά φορά η υπενθύμιση- κομπλιμέντο, έχει βαθύτερο νόημα αν εκτιμάμε πρώτα εμείς τούς εαυτούς μας και τα αποτελέσματα των πράξεων μας.

Φυσικά το τυχαίο δεν είναι κάτι που μεταφράζεται με όλη την έννοια του τυχαίου, περισσότερο μεταφορικά μιας και πέραν της αρέσκειας όταν διαλέγουμε κάτι δεν γνωρίζουμε το τελικό αποτέλεσμα, μόνο τις δικές μας υποθέσεις. Σίγουρα αφού κάτι το διαλέξαμε μας αρέσει και μας εκφράζει, απλά το αποτέλεσμα δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε απόλυτα γιατί τίποτα δεν είναι σίγουρο. Δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας προφανώς γιατί μας ευχαριστεί, αλλά οι μελλοντικές απολαβές παραμένουν ένα μυστήριο.

Το να έχουμε την πολυτέλεια να βάζουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά κατά την διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου- μιας εργασίας, θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν μια θεϊκή παρέμβαση.

 Η διαχείριση του χρόνου πλέον, μιας και έχει γίνει εφιάλτης στην κουζίνα, το να βρίσκουμε τρόπους οργάνωσης του, είναι εκείνο που θα σώσει την ημέρα. Σκεφτόμαστε περισσότερο από όσο μπορούμε να ανταπεξέλθουμε ψυχικά με αποτέλεσμα να χάνουμε τις μικρές αλλά σημαντικές απολαβές της κάθε μέρας.   

Μέσα στα πράγματα που επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι βρίσκεται η επιτυχία. Μέσα σε εκείνα τα πράγματα είμαστε εμείς.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν υπάρχει λογική σε αυτό, το μόνο που είδα ήταν τα μάτια σου. Αμυδρά λίγο την υπόλοιπη μορφή σου, αλλά σχεδόν αδιάφορα. Στο πρώτο κοίταγμα, δεν είδα τι βλέπω, μέχρι την δεύτερη αστραπιαία ματιά που κοκάλωσα. Ήθελα να μιλήσω αλλά το στόμα μου δεν συνεργαζόταν . Αυτά είναι από εκείνα τα σχεδόν ανεξήγητα θαύματα που εκείνη την στιγμή δεν ξέρεις τι συμβαίνει.

Με ρώτησε μια μέρα ένας άνθρωπος, πώς διαλέγουμε άνδρα. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, απλά είναι αυτό το κάτι. Στην έρευνα για το ποιος ήταν, όλοι όπως πάντα, λέει το κοντό του και το μακρύ του. Ποτέ κανείς έξω από τα δόντια κουβέντες. Ζήλια παντού. Όσο αυτοί μου λέγανε για τα 1000 κακά του, εγώ εκεί, στην δική μου πραγματικότητα. Μου άρεσε αυτό που είδα, και όλα τα άλλα ήταν περιττά. Όλες οι προσπάθειες για την μείωση της εικόνας σου στα μάτια μου, αντιθέτως με προκαλούσαν πιο πολύ.

Όλοι ψάχνουν μια δικαιολογία, μια εξήγηση για τα πάντα. Δεν υφίσταται αυτή η παρανοϊκή αντίληψη, τα συναισθήματα να έχουν εξήγηση. Εστιάζουμε σε οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που όντως μας κίνησε αρχικά το ενδιαφέρον.  Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι όλα στην ζωή μας προκύπτουν από ένα αστραπιαίο συναίσθημα.

Μου σχολιάσανε τα πάντα, εκτός από αυτόν σαν παρουσία. Εκτός από αυτό που είναι σαν άνθρωπος, ένας άνθρωπος που άσχετα αν έχει καταλάβει πως λειτουργεί η ζωή, αυτός ζει την ζωή του μαχόμενος για οτιδήποτε τον ευχαριστεί και τον ικανοποιεί. Λίγοι άνθρωποι καταφέρνουν στην ζωή τους να παραμερίσουν τις απόψεις των άλλων, ζώντας ξεκάθαρα για τους ίδιους.

Το πιο συναρπαστικό στην συνάντηση αυτού του ανθρώπου, ήταν η ντροπαλότητα και ο σεβασμός απέναντι σε άγνωστα πρόσωπα , που για έναν τόσο κραυγαλέο χαρακτήρα, αυτή η συμπεριφορά δεν είναι και το πιο σύνηθες. Μια ύπαρξη που κοιτάζει ξεκάθαρα τον εαυτό του, χωρίς να μιζεριάζει τον πολύτιμο χρόνο του με την κλάψα των γύρο.  

Αδύνατον μια τέτοια παρουσία στον χώρο να περνάει απαρατήρητη, και κυρίως όταν ο καθρέφτης της ψυχής μιλάει από μόνο του. Σε καθηλώνουν σαν μαχαίρια στον τοίχο, και δεν θα παραπονεθείς κιόλας. Τίποτα πιο ξεκούραστο σε μια τρελή καθημερινότητα, από δύο μάτια που τα κοιτάς και γαληνεύει η ψυχή σου. Που τα κοιτάς και χαίρεσαι χωρίς να ξέρεις γιατί.

Η εκμετάλλευση τέτοιων περιστατικών χωρίς να χάνουμε το νόημα, είναι το απόλυτο φάρμακο για όποιον βλέπει το όμορφο σε οτιδήποτε.    

Ιωάννα Γκαβριλίου

Μεγάλο πρόβλημα να μην αντιλαμβανόμαστε στην ώρα μας τους σωστούς ανθρώπους. Όσο και αν μας κυνηγάει η καθημερινότητα, η λεπτομέρεια στην σωστή θέση, είναι όλη η εικόνα που εμάς  μας περνάει απαρατήρητη. Τουλάχιστον οι κοντινοί μας άνθρωποι είναι εκείνοι που προσπαθούν να μας διευκολύνουν την ζωή ξεκινώντας από τα μικρότερα πράγματα. Προσέχουν τις κινήσεις μας και τις ανάγκες μας, και μπορεί καμιά φορά περισσότερο από εμάς τους ίδιους ή περισσότερο και από όσο το χρειαζόμαστε.

Έρχεται η μέρα που μια τέτοια συμπεριφορά ή σχέση, φτάνει ακαριαία στο τέλος της επειδή ο ένας από τους δύο αρχίζει και νιώθει ασφυκτικά από την πολύ προσοχή που παίρνει. Σαν αυτό που λέμε <δεν μπορείς να δώσεις κάτι σε κάποιον αν ο ίδιος δεν το θέλει >. Καμιά φορά πιστεύουμε ότι είναι πιο εύκολο να δώσουμε μια συμβουλή ή ένα χέρι βοηθείας, χωρίς όμως να βάζουμε τους εαυτούς μας στην θέση του άλλου.

Η εκτίμηση των ανθρώπων είναι μακροχρόνια διαδικασία και δεν εγγυάται κανείς ότι πάντα κάνουμε σωστή εκτίμηση των πραγμάτων.  Το διάβασα των ανθρώπων συνήθως είναι κατά το ήμισυ σωστή, μιας και η παρέμβαση συναισθημάτων ή η έλλειψη εμπιστοσύνης αφήνει την διαδικασία στην μέση.  Είτε μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν, είτε η φαντασία οργιάζει και παραπλανεί την ορθή μας κρίση. Αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ακόμα ότι είμαστε άνθρωποι είναι το γεγονός ότι έχουμε ελπίδες πως πάντα θα καταφέρνουμε να βάζουμε τον καλύτερο εαυτό των άλλων.

Καμιά φορά μέσα από τις συμπεριφορές των άλλων μαθαίνουμε ή ανακαλύπτουμε κομμάτια του εαυτού μας. Είναι ότι καλύτερο θα μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλον με ανιδιοτέλεια, αν δεν θα ήμασταν τόσο εγωιστές. Η σύγχρονη κοινωνία μας έχει αποξενώσει τόσο πολύ που πλέον δεν ξέρουμε τι ζητάμε ή ποιες είναι οι πραγματικές μας ανάγκες. Και μόνο όταν χάνουμε κάτι αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν κάτι που τελικά το χρειαζόμασταν. Η αν δε  το χρειαζόμασταν ήταν σίγουρα κάτι που μας διευκόλυνε την ζωή, < η λεγόμενη εκμετάλλευση >.

Σε αυτό το σημείο μιας και πολλοί άνθρωποι είναι εγκλωβισμένοι σε τέτοιου είδους σχέσεων δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν έναν άνθρωπο, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αντικείμενα προς χρήση. Η αναγνώριση των αναγκών μας μέσα από τα μάτια αλλωνών θα έπρεπε να μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε την ζωή μας έστω και λίγο πιο ώριμοι. Όχι να ζητάμε και τα ρέστα που μας φέρθηκαν πιο καλά από ότι αξίζαμε. 

Τα δικαιώματα μας σε αυτήν την ζωή είναι μέχρι εκεί που δεν εισβάλλουμε στην ψυχή του άλλου με ύπουλο τρόπο ώστε να βγαίνουμε μόνο εμείς κερδισμένοι. Όπως και η διεκδίκηση δεν είναι για προσωπικό όφελος, αλλά για αμοιβαία ικανοποίηση ψυχικών και υλικών αναγκών.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Δεν είπε κανείς να μην βγάζουμε ένα πρόγραμμα, να μην σχεδιάζουμε όμως. Όλα ούτως ή άλλως στο περίπου γίνονται.  Η μόνη σταθερή μεταβλητή στην ζωή μας είναι η ίδια η αλλαγή. Το να έχεις ένα πρόγραμμα,  απλά σου δίνει το περιθώριο να αποφύγεις ουρανοκατέβατες εκπλήξεις.  Να προλάβεις  να αντιδράσεις όσο πιο ορθά γίνεται στις ξαφνικές εμφανίσεις.  Όταν τα αφήνουμε όλα και γίνονται ένας στενός κορσές, δεν θα έχουμε και πολλά περιθώρια για τυχαία συμβάντα.

Η καθημερινότητα είναι αρκετά γεμάτη, και ένα τυχαίο γεγονός, είναι το κερασάκι στην τούρτα, ώστε ο άνθρωπος να ξεκινήσει από το πουθενά να αγχώνεται. Και αυτό από μόνο του είναι ήδη ένα πρόβλημα στην ζωή μας. Ξυπνάμε, το πρωί,  ήδη με προβλήματα, μόνο και μόνο από το άγχος. Οπότε για να μην ζούμε με ένα διαρκές άγχος, που έχει γίνει ρουτίνα, το να διαθέτουμε λίγα λεπτά την ημέρα, για εμάς και μόνο, μας απελευθερώνει άμεσος από κάτι περιττό.  Και κυρίως γιατί οι εκπλήξεις και τα τυχαία συμβάντα δεν ξέρεις το είδος της φύσης τους. Ότι και να είναι, καλής ή κακής φύσεως, και πάλι χρειάζονται επιπλέον χρόνο,  εκτός του προγράμματος σου δηλαδή, με αποτέλεσμα να στριμώξεις όλο και περισσότερο το πρόγραμμα της ημέρας σου, για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και στην καινούργια προστιθέμενη έκπληξη.

Η ζωή είναι αυτή που είναι. Το μόνο που χρειάζεται είναι να εκτιμάμε και τους εαυτούς μας περισσότερο, για να μας φαίνονται όλα φυσιολογικά ακόμα και στις πιο απρόσμενες καταστάσεις. Σίγουρα στην διαχείριση του χρόνου, έχουμε και εμείς λόγο, γιατί μιλάμε για τις ζωές μας, και ας κυλάει εκείνος με δικό του χρονοδιάγραμμα. Όπως συνηθίζουμε να λέμε, <ένα πράγμα την φορά>.

Μιας και μάθαμε να τρέχουμε όλη μέρα, από την μια ασχολία στην άλλη, το να παίρνουμε μια-μια τις υποχρεώσεις, διευκολύνουμε την διαδικασία λήψης αποφάσεων, που μας δίνει την ευχέρεια να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι σε ένα δίλημμα, σε μια διασταύρωση την φορά.

 Προγραμματίζουμε τον χρόνο μας πάντα σε μικρή απόσταση, για να μην χαθούμε στον χωροχρόνο, και μετά περιμένουμε για ένα θαύμα. Η ζωή στο παρόν δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα, αλλά αυτό σημαίνει να προγραμματίζεις,  να ζεις στο παρόν με ότι έχει ο καθένας.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Συχνά έρχονται στιγμές που το πρόβλημα σε ένα δίλημμα ,είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και γιατί πρόβλημα, γιατί ξεχνάμε τους εαυτούς μας και σκεφτόμαστε περισσότερο τους άλλους. Δεν γίνεται να παίρνουμε αποφάσεις για την ζωή μας, πάνω στις ανάγκες των άλλων. Παραμερίζουμε τα θέλω μας, ή καμιά φορά φθείρουμε τον ίδιο μας τον εαυτό για να είναι άλλοι ικανοποιημένοι.

Όλοι οι άνθρωποι άλλοι οικειοθελές, άλλοι άθελα τους, μέσω της συμπεριφοράς τους δείχνουν τι θέλουν να πάρουν και τι να δώσουν. Οπότε εκεί ερχόμαστε εμείς: με το τι βλέπουμε, ή με το τι θέλουμε να δούμε στον άλλον. Σίγουρα θα θέλαμε όλοι να είχαν μόνο καλές προθέσεις, όταν όμως ανακαλύπτουμε το αντίθετο, δεν κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Ναι, δεν είναι μια ευχάριστη διαδικασία να βγάζουμε ανθρώπους από την ζωή μας, αλλά αν δεν είναι για καλό μας, δεν συνεχίζουμε να παραμυθιάζουμε τους εαυτούς μας.

Υπάρχουν και οι θυσίες, και δεν είναι κανείς αντίθετος με αυτό. Να αξίζει όμως. Εντοπίζουμε και ξεχωρίζουμε σκέψεις και καταστάσεις, αλλά εκεί που το χάνουμε, όταν μέσα μας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει γιατί κάνουμε ότι κάνουμε. Οι άνθρωποι που επιλέγουν τους ίδιους και όχι άλλους, τείνουν να είναι πιο σίγουροι για τους εαυτούς τους, και ψυχικά πιο ήρεμοι. Εντόπισαν το εσωτερικό τους πρόβλημα και κοιτάνε να γιατρέψουν την δική τους πληγή. Και όχι να θάψουν βαθύτερα το πρόβλημα, βάζοντας αλλωνών τις προτεραιότητες πάνω από τις δικές τους.

Η κυριότερη δουλειά μας στην ζωή μας είναι να βοηθάμε τους εαυτούς μας, και όχι απλά για να καταλαβαίνουμε την ζωή , αλλά για να καταφέρουμε το ταξίδι της ζωής να είναι ευχάριστο, όμορφο. Ναι, σίγουρα η ζωή είναι ένα καζάνι με από όλα, που σημαίνει για να υπάρχει μια ισορροπία, κάποιες μέρες ζοριζόμαστε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, άλλες όμως είναι απολαυστικές γιατί κάναμε κάτι όμορφο για εμάς τους ίδιους. Δεν υφίσταται ακριβώς το καλό και το κακό, είναι απλά τι είναι εκείνο, που την δεδομένη στιγμή μας κάνει χαρούμενους.

Δεν λέμε ότι κάποιος άλλος ξέρει καλύτερα, από εμάς τους ίδιους, τι είναι κατάλληλο για τον καθένα μας, αλλά σίγουρα όμως μια δεύτερη γνώμη καμιά φορά μπορεί να είναι χρήσιμη. Τώρα αν εμείς θέλουμε να βοηθήσουμε όντως τον εαυτό μας, και κυρίως όταν ο άλλος έχει λογική άποψη, σχεδόν αυτονόητη, θα δώσουμε μια ευκαιρία σε ξένα λεγόμενα. Γιατί κανείς δεν ζει στην θέση σου!

Ιωάννα Γκαβριλίου

Όπως όλοι ξέρουμε ο έρωτας είναι ένα έντονο συναίσθημα. Κάτι που πιστεύουμε ότι μας βγάζει έξω από τα νερά μας. Κάτι που μας οδηγεί σε άλλο είδος πραγματικότητας. Ευτυχώς όμως σε μια όμορφη εναλλακτική αίσθηση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην τον καλωσορίζει, και κυρίως, γιατί δεν είναι στο χέρι κανενός πότε θα έρθει, ούτε και με ποιον.

Υπάρχουν φορές όμως που μπερδεύουμε ένα απλό ταίριασμα, μια σχεδόν χημεία με τον αληθινό έρωτα. Ναι καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι έως περίεργοι, και πολλοί άνθρωποι να δυσκολεύονται σε αυτόν τον τομέα. Αλλά τα βαθιά συναισθήματα που είχες για κάποιον άνθρωπο δεν σημαίνει επειδή υπάρχουν και σήμερα, ότι αυτό είναι έρωτας. Όχι, απλά δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους.

Όπως δύο άνθρωποι ταίριαξαν και έγιναν φίλοι, έτσι και δύο άνθρωποι απλά ταίριαξαν λίγο παραπάνω, και για κάποια περίοδο τα συναισθήματα τους ήταν παραπάνω από φιλικά. Όταν δύο άνθρωποι ταιριάζουν μεταξύ τους, πάντα θα ταιριάζουν, και ας μην είναι ζευγάρι. Οπότε και μελλοντικά αυτοί οι δύο άνθρωποι αν θα συνεχίσουν να έχουν συναισθήματα ο ένας για τον άλλον, δεν σημαίνει ότι είναι ερωτευμένοι, είναι απλά ταιριαστοί.

Τέτοιο είδος σχέσεων είναι φυσικά σπάνιες, γιατί οι άνθρωποι φοβούνται να καταλάβουν τα συναισθήματα τους, παρεξηγώντας αυτήν την διαφορά που δεν βλέπουν, με αποτέλεσμα να χάνουν έναν καλό άνθρωπο και φίλο από την ζωή τους. Και εδώ είναι που και πολλές φιλίες χαλάνε, γιατί δεν ξεχωρίζουν το είδος των συναισθημάτων τους.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι πολύ στενάχωρο, που αφήνουμε ανθρώπους να ξεγλιστράνε μέσα από τα χέρια μας, γιατί η σαρκική απόλαυση έχει πλέον ισοπεδώσει κάθε είδος λογικής. Όπως φυσικά αν θα καταλαβαίναμε αυτήν την διαφορά, δεν θα υπήρχαν τόσοι πληγωμένοι και απογοητευμένοι άνθρωποι από τον έρωτα. Που ο έρωτας στην φυσική του υπόσταση δεν είναι παρά μια γεύση από την απόλυτη ευτυχία, χωρίς να κάνεις τίποτα.

Ιωάννα Γκαβριλίου

Είμαι σίγουρη ,όπως όλοι μας, περιμέναμε την στιγμή του πρώτου ταξιδιού. Ακόμη και ένα δίωρο διαδρομής, ταξίδι θεωρείται. Επιτέλους βγήκες έξω από τα τοίχοι, να συνέλθει ο εγκέφαλος.  Σχεδόν τόσο  απρόοπτο, σαν να σε έσπρωξε κάτι μέσα σου, να φύγεις επιτέλους.  Δεν το πολυσκέφτεσαι, και λες ναι το χρειάζομαι, θα φύγω και ότι γίνει.

Σαν ψέμα φυσικά όλη αυτή η εξόρμηση, μέχρι την στιγμή που έχεις ξαπλώσει στον καναπέ του νοικιαζόμενου  δωματίου. Και εκεί που προσπαθείς να καταλάβεις που είσαι και τι συμβαίνει, ακούς τα κύματα της θάλασσας και <<λες που είμαι>>. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και βλέπεις απέναντι τα φώτα της πόλης, να φωτίζει το λιμάνι της πόλης που μοιάζει με αστερόπλοιο. Τα ζεστά φώτα, στο απόλυτο απέραντο σκοτάδι, είναι σαν να βλέπεις την εισαγωγή ταινιών της Disneyland.  Είσαι στην γωνιά της πόλης, με τα κύματα κάτω από τα πόδια σου και λες ναι εδώ είμαι.

Ξανά μπαίνεις στο δωμάτιο και ξαπλώνεις στα λευκά σιδερωμένα σεντόνια, και αναρωτιέσαι,<< όλα είναι όμορφα, απλά δεν το βλέπω>>. Άλλαξες περιβάλλον και δεν το κατάλαβες. Επικρατεί μια όμορφη πραγματικότητα, και όλα αυτά επειδή, αυτήν την φορά διάλεξες εσένα. Κανείς δεν είπε, ότι αυτή η ζωή είναι άδικη ή δίκαιη. Είναι αυτή που είναι. Ανάλογα όμως και τι επιλέγεις να βλέπεις. Πήρες μια αστραπιαία απόφαση, και τώρα μένει απλά να δεις αυτό που διάλεξες, ότι σου Αξίζει.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ξεχνάμε αυτά που κάναμε και κοιτάμε μόνο αυτά που δεν κάναμε και δεν τα έχουμε. Δεν θα μπορούσες να βρίσκεσαι αλλού καλύτερα, μεσοβδόμαδα. Ήλιος, θάλασσα, ηρεμία, όμορφους ανθρώπους, και φυσικά καλό φαί. Φίλους που καιρός πέρασε από την τελευταία αντάμωση. Μία άλλη ζωή, με άλλες αναμνήσεις.

Είναι όλα τόσο όμορφα, επειδή ήρθες για να χτίσεις καινούργιες αναμνήσεις. Η απόλυτη απόλαυση, όταν συνειδητοποιείς πόσο όμορφα είναι όλα. Εκείνη την στιγμή αποφασίζεις να είσαι χαρούμενος-ικανοποιημένος.

Είσαι κάθε μέρα τόσο στενά χωμένος στην συνήθεια, που χάνεις την άλλη όψη του νομίσματος.

Ιωάννα Γκαβριλίου