1

Tο κυνήγι θηλυκού

Ένα από τα όνειρα που ακόμα πιστεύουν τα κορίτσια – ένας όμορφος μύθος της Κύπρου

https://pafospress.com/mythoi-tis-kyproy-to-kynigito-tis-rigainas-kai-toy-digeni-ston-akama-pics/

Σύμφωνα με το θρύλο, σε αυτό το βουνό παίξανε κάποτε κρυφτό η Ρήγαινα κι ο Διγενής Ακρίτας. Η Ρήγαινα ήταν πονηρή και γρήγορη κι ο Διγενής δεν μπορούσε να την πιάσει. Κρυβόταν μάλιστα τόσο καλά που ο Διγενής ψάχνοντάς τη έπαιρνε λάθος δρόμο. Έτσι κάποια στιγμή το παιχνίδι τους σανταλώθηκε, μπερδεύτηκε πολύ. Κι ο τόπος εκεί ονομάστηκε Σανταλιές. Η Ρήγαινα βγήκε από την κρυψώνα της κι άρχισε να ψάχνει εκείνη να τον βρει. Ξάφνου διασταυρώθηκαν κοντά σε μια βρυσούλα. Κι ο τόπος ονομάστηκε Σταυροπηγή. Η Ρήγαινα όμως πάλι του ξέφυγε του Διγενή. Η ώρα πέρασε κι άρχισε να νυχτώνει. Κάποια στιγμή ό Διγενής σα να είδε κοντά του τη Ρήγαινα όμως δεν μπόρεσε να την πιάσει γιατί ήταν σκοτεινά. Κι ο τόπος εκεί ονομάστηκε Σκοτεινή. Το παιχνίδι συνεχίστηκε μέσα στη νύχτα. Ο Διγενής κι η Ρήγαινα δεν έβλεπαν πια αλλά άκουγαν τα βήματά τους μέσα στο δάσος. Σε κάποιο από τα βουνά η Ρήγαινα έφτασε πάλι κοντά στο Διγενή, όμως ξανά δεν μπόρεσε να την πιάσει γιατί το σκοτάδι ήταν πηχτό, σαν πίσσα. Και το βουνό από τότε ονομάστηκε Πίσσουρος. Ώσπου τα χαράματα ο Διγενής τα κατάφερε και έπιασε τη Ρήγαινα κι εκείνη δεν μπόρεσε πια να του ξεφύγει. Κι έσμιξαν οι δυο τους και φιλήθηκαν. Και ο τόπος ονομάστηκε Σμιγιές.

Ζούμε στην εποχή που έχουμε την επιλογή της συνεχόμενης δοκιμής μέχρι να πούμε ότι βρήκαμε εκείνο που μας ταιριάζει.  Γίναμε αναλώσιμοι όλοι για όλους. Σίγουρα δεν είναι συνετό να συμβιβαζόμαστε με κάτι που δεν μας ταιριάζει, αλλά και η συνεχής αλλαγή συντρόφου δεν μας βοηθάει να ανακαλύψουμε τον ταιριαστό άνθρωπο, αντιθέτως αλλοιώνονται και τα δικά μας θέλω κάθε φορά.

Μέσω των άλλων όπως γνωρίζουμε μαθαίνουμε και τους εαυτούς μας ταυτόχρονα.  Ανακαλύπτουμε νέα πάθη για πάθη. Η γυναίκα συνήθως νιώθει ποθητή μέσα από ένα καλοσχεδιασμένο κυνηγητό. Με τις κατάλληλες τεχνικές και αρκετό ρομάντζο, πάντα υποκύπτει.

Τι γίνεται στις περιπτώσεις όμως που το κυνήγι είναι τελείως πλατωνικό ή ακόμη και ψεύτικο. Ποιος κοροϊδεύει ποιόν ; Συνήθως και οι δύο περιπτώσεις προκύπτουν όταν οι μάσκες πέφτουν, και γνωριστούν μεταξύ τους. Ή ακόμη χειρότερα όταν μέσα από την αποκάλυψη του πραγματικού εαυτού, ο ένας από τους δύο χάνει το παιχνίδι και γίνεται υποχείριο του άλλου.

Έχουμε χάσει λίγο την μπάλα τα τελευταία χρόνια και πλέον δεν ξέρουμε που να ρίξουμε ευθύνες. Δεν ξέρουμε πλέον που να καταταχθούμε κοινωνικά και ποιος είναι ο ρόλος του καθενός, με αποτέλεσμα η ισότητα που τόσο πάλεψαν οι γυναίκες να αποκτήσουν, έφτασε σε σημείο να μην μπορούν να την διαχειριστούν και οι άνδρες να ζητάνε και τα ρέστα που γίνανε τόσο θηλυπρεπής.

Κάποια πρότυπα όσον αφορά την ανδρική φύση αν και βρίσκονται ακόμα σε ισχύει, δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι άνδρες να υποστηρίξουν τέτοιες συμπεριφορές. Ζητάνε πράγματα που οι ίδιοι αδυνατούν να φέρουν εις πέρας με την δικαιολογία σαν καραμέλα ότι οι γυναίκες δεν είναι κατάλληλες.   

Το εύκολο ενώ εικονικά φαίνεται ότι όλοι το προτιμούν, στην πράξη απλά το εκμεταλλεύονται. Το κυνήγι θηλυκού πλέον δεν είναι κυνήγι μιας και κανείς δεν χρειάζεται να κυνηγήσει τίποτα και κανέναν, είναι μια σχεδόν αμοιβαία πράξη δίνω – δίνεις, παίρνω – παίρνεις, και μετά ο καθένας πίσω στην βάση του.

Εκεί όμως που ξέφυγε η κατάσταση, είναι όταν μόνο ο ένας δίνει και ο άλλος παίρνει, και πλέον έχει γίνει μόδα η γυναίκα με τον φόβο για κάποιους ανεξήγητους λόγους να μην μείνει μόνη, καταλήγει το χαλάκι της υπόθεσης, χαραμίζοντας ακόμη και την ζωή της για τα μάτια ενός ψεύτικου άνδρα.  

Ιωάννα Γκαβριλίου




Συγγνώμη που ήσουν τόσο άτυχος και γνώρισες έναν τόσο άσχημο άνθρωπο όσο εγώ

Λέμε ότι αγαπάμε και νοιαζόμαστε. Ή έτσι πιστεύουμε μέχρι να δυσκολέψουν τα πράγματα. Κάποιοι άνθρωποι νιώθουν πιο βολικά ακούγοντας ψέματα παρά αλήθειες. Όπως μου είπε μια μέρα ένας φίλος: σου είναι τόσο δύσκολο να μου κάνεις ένα κομπλιμέντο ή να μου πιες ένα μπράβο. Δεν τις θεωρώ λέξεις που τις ξεστομίζουμε, αν όντως δεν είναι η στιγμή τους, απλά και μόνο να νιώσει ο άλλος καλύτερα. Οι ειλικρινείς άνθρωποι πλέον είναι κίνδυνος για τα πρότυπα της κοινωνίας. Κανένα είδος εξέλιξης δεν βοηθάει έναν πολιτισμό να ανεγερθεί όταν ο άνθρωπος πηγαίνει προς τα πίσω νοητικά.

Όπως άλλωστε γνωρίζουμε, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν αν ο ίδιος δεν θέλει. Για να είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας, χρειάζεται πρώτα ο καθένας ξεχωριστά, ατομικά να τα έχει βρει με τον εαυτό του πρώτα. Αλλιώς δεν θα είμαστε σε θέση να διακρίνουμε κάτω από τις λέξεις ούτε το μήνυμα, αλλά ούτε σε ποιόν απευθύνεται το περιεχόμενο της συζήτησης.

Ο κάθε άνθρωπος μας βγάζει μια συμπεριφορά, μια αντιμετώπιση που αφορά μόνο εκείνον. Μπορεί να μην είναι πάντα κατάλληλη και ούτε να μας ταιριάζει, αλλά αν αυτό χρειάζεται ο απέναντι για να συμμορφωθεί, θυσιάζουμε μέχρι ένα σημείο την ψυχική μας υγεία και την καλή μας θέληση για να πετύχουμε το αποτέλεσμα που ελπίζουμε. Το κακό όμως με μια τέτοια συμπεριφορά και ας μας βαραίνει και εμάς τους ίδιους, είναι η δική μας ελπίδα ότι θα πετύχει τον σκοπό της. Τίποτα όμως δεν είναι σίγουρο.

Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, δεν καταλήγουμε απλά να μην βοηθάμε, αλλά να γίνουμε και ο κακός λύκος του παραμυθιού. Κυρίως αυτό συμβαίνει γιατί όλα θέλουν τον χρόνο τους, και η διαδικασία αφομοίωσης και κατανόησης των ειπωμένων θέλει τον χρόνο της, που σε γήινο χρόνο δεν συμπίπτει με τον χρόνο επεξεργασίας των καινούργιων δεδομένων.

Έτσι καταλήγουμε να βρεθούμε εκτός πεδίου του ανθρώπου που είχαμε όλη την καλή διάθεση να βοηθήσουμε, και με μια ετικέτα ενός ψυχρού ανθρώπου που δεν δίνει περιθώρια λάθους σε τίποτα και κανέναν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος, το μόνο που μπορεί να κάνει, είναι να αποχωρήσει ζητώντας ένα συγνώμη για την ασχήμια που πρόβαλλε, περιμένοντας απλά  την στιγμή που τα λόγια του θα βγουν αληθινά και ας ήταν σκληρά, για να εκτιμηθεί και η εικονική ασχήμια που προβάλλουν τα λόγια όταν είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Η ολοκλήρωση γίνεται μέσα από όλα αυτά τα ερεθίσματα ;

Η πιο όμορφη και λογική (για μένα πάντα μιλάμε) απορία που θα μπορούσα να ακούσω σήμερα. Μεγάλη κουβέντα, και ας είναι μια μόνο λέξη. Ολοκλήρωση, την ακούς και καταιγίδα  λέξεων και εικόνων πλημμυρίζουν το μυαλό σου. Κάτι έφτασε στην κορυφή, κάτι ωρίμασε, κάτι έκανε τον κύκλο του.

Τα ερεθίσματα είναι μια απλή σπρωξιά, μια κινητήρια δύναμη, το έργο  εμείς το ολοκληρώνουμε όμως. Το ερέθισμα είναι σαν ένας ψίθυρος, το επακόλουθο είναι δική μας ευθύνη . Για να φτάσουμε σε σημείο να μοιραστούμε τα εύσημα με το ερέθισμα, θα πρέπει πρώτα να έχει γίνει δικό μας κομμάτι, να έχει ενσωματωθεί στην δική μας ύπαρξη, για να πούμε ότι ευθύνεται για την ολοκλήρωση του έργου.

Καθημερινά καθ΄ όλη την διάρκεια της ζωής μας λίγο πολύ όλοι κάτι μαθαίνουμε. Νιώθουμε ότι αλλάζουμε. Αυτές οι αλλαγές έρχονται ακριβώς όταν έχει ολοκληρωθεί ένα μάθημα και είμαστε έτοιμοι για το επόμενο. Τα ερεθίσματα βρίσκονται σε κάθε γωνιά, σε κάθε κουβέντα, σε κάθε εικόνα. Εμείς όμως είναι το θέμα τι θέλουμε να αποκομίσουμε ή να δούμε. Με έναν τόσο ‘’ στάνταρ’’ πλέον τρόπο ζωής πολλές φορές νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να προσθέσουμε στο ημερολόγιο της ζωής. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι τόσο εμφανή και ότι δίνονται απλόχερα σε όλους. Δυστυχώς όμως ο καθένας πρέπει να τα πάρει μόνος, κανείς δεν μπορεί να σου ‘’φυτέψει’’ τίποτα, αν πρώτα δεν καταλάβεις ο ίδιος ότι το χρειάζεσαι ή σου ταιριάζει.

Η ολοκλήρωση είναι μεγάλη κουβέντα, και μια ζωή δεν είναι αρκετή ώστε να πούμε ότι έγινε στο 100%. Η ζωή σαν ένα πάζλ, που ανά διαστήματα βρίσκουμε και ένα κομμάτι να το κολλήσουμε, με την ελπίδα ότι θα δούμε την μεγάλη εικόνα. Που εκείνη η εικόνα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που εμείς είχαμε στο μυαλό μας. Δεν υπάρχει πουθενά μια βοηθητική εικόνα όταν ξεκινάμε το χτίσιμο. Μόνο τα μάτια μας και τα αυτιά μας έχουμε σαν εργαλεία, και  αν εκείνα πέφτουν στην παγίδα ότι όλα είναι φανερά, το τελικό αποτέλεσμα μας έρχεται σαν χαστούκι από το πουθενά.

Όπως ούτε οι έννοιες του καλού και του κακού δεν μας εξυπηρετούν ιδιαίτερα στην ολοκλήρωση μας, όταν και αυτά κοινωνικά και πολιτισμικά αλλάζουν για το υποτιθέμενο συμφέρων της κοινωνίας. Το φιλτράρισμα των πληροφοριών πρέπει να γίνεται πάντα κατά των προσωπικών μας πεποιθήσεων και όχι κατά την γενική ιδέα, γιατί κανείς δεν ζει στο πετσί κανενός.

Επομένως η ολοκλήρωση είναι ατομική υπόθεση και όχι ομαδική ψυχοθεραπεία.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Το τέρας μέσα μας

Φτάνει η στιγμή της αλήθειας και πρέπει να αποδεχτείς ότι ήταν δικό σου λάθος. Μέρες το αποφεύγεις αλλά …. .

Συνάπτουμε όλων των ειδών σχέσεων επειδή νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε τα συναισθήματα μας. Τα συναισθήματα από την φύση τους μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε. Και η βοήθεια που προσφέρουμε σε κάποιον και αυτό από συναίσθημα προκύπτει.

Αναπτύσσουμε φιλίες, γιατί νοιαζόμαστε παραπάνω για εκείνο το άτομο, από τους υπολοίπους. Όπως και με τις ερωτικές σχέσεις, για τον ίδιο λόγο. Λόγο των συναισθημάτων λοιπόν, πάντα δικαιολογούμε κάποιες συμπεριφορές.

Φαντάζομαι η πρώτη μας κίνηση όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιον, είναι να δικαιολογήσουμε τόσο τις δικές μας πράξεις, όσο και του άλλου.  Στην απογοήτευση της λάθος εκτίμησης της κατάστασης, τα βάζεις ακόμα περισσότερο με εσένα τον ίδιο, παρά με τον άλλον.  Έτσι σκέψη στην σκέψη, το θερμόμετρο ανεβαίνει, και νιώθεις μέσα σου κάτι να θέλει να βγει απεγνωσμένα.

Κατά βάση όλοι μας έχουμε έναν κεντρικό χαρακτήρα, που αυτόν βγάζουμε έξω στην κοινωνία. Φυσικά με τους πιο δικούς μας ανθρώπους μπορούμε να βγάλουμε και ένα υπόλοιπο κομμάτι που μπορεί να είναι είτε άσχημο, είτε όμορφο, ή ακόμη και από εκείνους να κρυφτούμε και όταν δεν το περιμένουν, να δουν την μούμια να ζωντανεύει.

Όλοι έχουμε ένα τέρας μέσα μας, που όσο και αν το δαμάζουμε, η αλήθεια πάντα βγαίνει προς τα έξω. Η ειρωνεία είναι ότι, αν και τρομακτική η λέξη τέρας, δεν πληγώνει πάντα μόνο τους έξω, μπορεί να πληγώσει μόνο εμάς τους ίδιους για να είναι οι υπόλοιποι καλά.

Φυσικά κανείς δεν είπε ότι η επαφή με εκείνο το πλάσμα γίνεται πάντα αντιληπτή, ακόμη και από εμάς τους ίδιους. Η μετάφραση του στις καθημερινές μας συμπεριφορές είναι πιο επιφανειακή γιατί δεν έχουμε χρόνο για τέτοιες αναλύσεις. Νομίζουμε ότι απλά μας ξέφυγαν κάποιες υπερβολικές κουβέντες, και όχι ότι είναι ένα κομμάτι μας.

Κάποιοι το γνωρίζουν και το κρατάνε φυλακισμένο. Κάποιοι άλλοι το απορρίπτουν ακόμα και στην σκέψη. Παρόλα αυτά όλοι έχουμε ένα μικρό ή μεγάλο τέρας μέσα μας. Εξημερωμένο ή όχι, υπάρχει, και όποτε μας βρίσκει ευάλωτους, ξεχύνεται σαν λάβα, έτοιμο να καρβουνιάσει οτιδήποτε βρίσκει στον δρόμο του.  

Σαν άνθρωποι είμαστε αρκετά ευαίσθητοι, με αποτέλεσμα ποτέ να μην γνωρίζουμε απόλυτα ποιόν θα πληγώσουμε ή θα φέρουμε σε δύσκολη θέση την ώρα που εκείνο το τέρας έχει πάρει τα ηνία και ισοπεδώνει ότι βρίσκει στον δρόμο του.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Την στιγμή που μέσα σου κάνεις κρακ

Κάποιες καταστάσεις παρόλο που εμείς τις διαλέγουμε, κάπου βαθιά όπου δεν φτάνει το ημερήσιο πρόγραμμα, ένα ράγισμα προκλήθηκε και απλά εμείς δεν το παίρνουμε χαμπάρι. Καλό είναι να έχουμε ανεβασμένο τον πήχη για τα δικά μας θέλω. Κακό όμως όταν μπαίνει στην μέση το πείσμα και ξεπερνάμε τα όρια της αντοχής μας.

Ναι όπως όλοι γνωρίζουμε, τα όρια είναι για να τα ξεπερνάμε. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ακόμη και τα όρια του ορίου έχουν ξεφύγει; Η υπομονή και το πείσμα είναι μεν από τα προτερήματα του ανθρώπου, με την κατάχρηση τους όμως γίνονται μειονεκτήματα. Δεν είναι έγκλημα να καθίσεις και να πάρεις μια ανάσα, να αφομοιώσεις τα δεδομένα. Έγκλημα είναι όταν παραμυθιάζεις τον εαυτό σου ότι όλα είναι εντάξει.

Υπομένουμε πολλές φορές γιατί έχουμε ανεβάσει την αξία των προσδοκιών, χωρίς να κοιταχτούμε στον καθρέπτη να ελέγξουμε αν  παραμένουμε το ίδιο άτομο με εκείνο πριν ξεκινήσαμε την διαδρομή.  Δεν κερδίζουμε μόνο. Χάνουμε κιόλας. Αυτό που χάνουμε ή κερδίζουμε όμως είναι κατά βάση κομμάτια του εαυτού μας. Κανένα από τα δύο δεν είναι κακό, γιατί και να χάσουμε κάτι που απλά πέρασε ο χρόνος του, κερδοφόρο είναι για εμάς. Όλα πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους.

 Τελεία σε μια κατάσταση μπορούμε να βάλουμε οποιαδήποτε στιγμή. Εμείς όμως σαν όντα με ενσυναίσθηση δίνουμε παράταση, με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία. Τα συμπτώματα της κάθε τελειωμένης κατάστασης γίνονται πάντα αντιληπτά, η παράταση μένει παράταση όμως. Και έτσι συνεχίζουμε να τρέχουμε, και όχι επειδή η ζωή μας κυνηγάει, εμείς κυνηγάμε την ζωή, επειδή μια μέρα λες τι κάνω και που πάω.

Κανείς δεν είναι τέλειος, και δεν θα γίνει. Οι στιγμές όμως που δεν δίνουμε σημασία στις αντοχές μας, στο πως νιώθουμε, σίγουρα μας απομακρύνουν από το να φτάσουμε έστω και κοντά στην τελειότητα. Το κάθε κρακ που κάνει η ψυχή μας, για εμάς είναι μείον. Γιατί μας δείχνει πόσο ευάλωτοι είμαστε, μπροστά στο άγνωστο, που εν τέλει η ύπαρξη μας ολόκληρη είναι μια άγνωστη αλήθεια.

Με το κάθε κρακ που αφήνουμε την ψυχή και το σώμα να βιώσει, ένα αστέρι της αιώνιας ζωής μας πέφτει. Σαν απότομο χαστούκι που σου πέφτει ο καφές από το χέρι. Κάτι μετρήσιμο χάνουμε. Όπου συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις οι συμπτώσεις παίρνουν ζωή, και η κοσμοθεωρία σου αλλάζει.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Σε νοιάζομαι αλλά δεν μπορείς να μου δώσεις ότι χρειάζομαι ή θέλω

Γιατί οι άνθρωποι να είναι τόσο εκδικητικοί, ενώ γνωρίζουν και μέσα τους ότι δεν μπορούν. Όλα για την πάρτη τους. Το αστείο είναι που αυτό που θέλουν εκτός ότι προκαλεί πρόβλημα στους άλλους και στους ίδιους, αποδεικνύει ότι την ενόχληση και τον πόνο γυρεύουν. Μια απίστευτη ανακάλυψη ήταν το γεγονός ότι όλα γίνονται γιατί αναζητάνε απλά την προσοχή και τίποτα παραπάνω.

Δεν χρειάζονται όλα εκείνα που αναζητάνε, απλά η φαντασία τους, τους κρατάει σε εγρήγορση. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν ένα μικρό παραθυράκι διαφυγής από τα στάνταρ. Έστω και η σκέψη εκείνου του διαφορετικού τους δίνει μια ελπίδα ότι μπορούν να γίνουν κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Και ας μην πλησιάσουν ποτέ εκείνη την φαντασίωση.

Το κακό με τέτοιες ψευδαισθήσεις είναι η ψυχική οδύνη που προκαλούν στους άλλους μιας και όλα θα είναι πάντα απλά μια άπιαστη φαντασίωση. Όλοι είμαστε υπέρ της έκφρασης συναισθημάτων και σκέψεων, μέχρι εκεί όμως που δεν πληγώνουν τους γύρω. Επειδή το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων παίρνουν γρήγορες αποφάσεις χωρίς να έχουν αποδεχτεί τις συνέπειες εκ των προτέρων, στην συγκομιδή, χωρίς ντροπή ρίχνουν και ευθύνες.

Σίγουρα δεν είμαστε πάντα πεπεισμένοι ούτε εμείς οι ίδιοι για κάποιες απόπειρες, αλλά η επιλογή έγινε συνειδητά. Φτάνουμε σε κάποια ηλικία πλέον στην ζωή που έχουμε γνωρίσει αρκετά τους εαυτούς μας για να γνωρίζουμε τι μας ταιριάζει και τι όχι. Ακόμα και τα υποτιθέμενα προβλήματα, γνωρίζουμε σε ποια μπορούμε να ανταπεξέλθουμε και ποια είναι περιττά.

Το κυνήγι στις ζωές μας είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό μας σαν όντα, εκεί που έχουμε ξεπεράσει τα όρια είναι να θέλουμε ότι δεν είναι για εμάς. Δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας, να είναι όμως και κατάλληλα για εμάς. Όταν ο καθένας αναγνωρίζει τι χρειάζεται για να είναι ευχάριστη και όμορφη η ζωή του, κανείς δεν έχει δικαίωμα να επέμβει απλά για καπρίτσιο.

Η ψυχική ηρεμία του καθενός είναι ατομικό ζήτημα, και αν ο οποιοσδήποτε δεν μπορεί να το σεβαστεί, τότε ο ενδιαφερόμενος δεν είναι κατάλληλος προς ασχολία.

Σε κάποιο σημείο στην ζωή δεν χρειαζόμαστε πλέον δοκιμή, αρκούν 10 λέξεις και μια ματιά στην ψυχή του ανθρώπου. Ελάχιστα εργαλεία, με την απαραίτητη πείρα ώστε να μην μπερδεύουμε το μπορώ με το δεν το χρειάζομαι.




Για την ώρα ας δώσουμε λίγο χρόνο στο παρόν

Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα βρίσκονται στην ίδια συχνότητα, όλα βρίσκονται στην ίδια κατεύθυνση. Αυτός ο διαχωρισμός είναι μια ανθρώπινη επινόηση για την δική μας διευκόλυνση. Αν και προήλθε από εμάς αυτός ο διαχωρισμός, εμείς κάπου στην πορεία χάσαμε το μέτρημα.

Βάση του τρόπο ζωής μας πλέον, το παρόν δεν υπάρχει, η στιγμή δεν υπάρχει. Το μυαλό μας τρέχει διαρκώς πίσω ή μπροστά, στο χθες και στο αύριο. Το σήμερα είναι σαν διάφανη επικάλυψη του αύριο. Αυτό που απολαμβάνουμε τώρα, περιμένουμε να το συνειδητοποιήσουμε αύριο.

Πολλές φορές φαίνεται λες και λειτουργούμε μηχανικά, και ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Παρόλα αυτά έχουμε το θράσος να κλαφτούμε όταν κάτι μας πλήγωσε, επειδή εμείς πετάμε χαρταετό. 

Ήρθα να σε δω μετά από πολύ καιρό, ήξερα μέσα μου ότι θέλω και έχω ανάγκη τα μάτια σου. Απολαμβάνω το κάθε φιλί, το κάθε χάδι, την κάθε πιρουνιά που με ταΐζεις. Ζω τελείως στο τώρα γιατί δεν ξέρω πότε θα τελειώσει, οπότε ζω την στιγμή, που άλλωστε για αυτά που ήρθα τα παίρνω. Γιατί να χαθώ στο αύριο όταν το τώρα είναι ακριβώς το θέλω μου.

Η ειρωνεία όμως είναι πως αν το καλοσκεφτούμε όλα είναι μόνο παρόν. Όλα τα άλλα δεν υπάρχουν. Χαθήκαμε στις δικές μας δημιουργίες, και χάσαμε τα αυτονόητα. Κάναμε κάτι δεδομένο που δεν μπορεί να είναι δεδομένο. Μετράμε πράγματα και έννοιες που δεν μετριούνται. Αντιστρέψαμε ολόκληρη την έννοια της ύπαρξης μας, και ζητάμε και τα ρέστα που δεν μας βολεύει το αποτέλεσμα.

Παρόν….. η ανησυχία του αύριο. Οι καταστάσεις, της ζωής μας, μας έχουν επιλέξει πριν ακόμη εμείς τις δούμε. Από τα δέκα πράγματα που θα συναντήσουμε, εμείς θα διαλέξουμε τα πέντε. Εκείνα τα πέντε όμως θα επιλέξουν  ποια όντως θα γίνουν πράξη. Είναι όλα ισόποσα μοιρασμένα έτσι ώστε εμείς να έχουμε την άνεση της απόλαυσης του παρόντος.

Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν. ( Albert Camus )

Ένας φίλος μια μέρα μου λέει γελώντας, εγώ αυτήν την στιγμή σκέφτομαι ένα πράγμα, και εσύ μέσα σε πέντε λεπτά έχεις σκεφτεί ήδη δέκα πράγματα που θέλεις να κάνεις, χάνεις την στιγμή. Αυτή είναι η γενναιοδωρία μου για το δικό μου μέλλον. Δεν χάνω το παρόν, προσελκύω απλά το μέλλον.  




Ευχάριστο που κάτι τελειώνει πριν ακόμα ξεκινήσει, το δυσάρεστο που δεν το καταλαβαίνουμε.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας σαν άνθρωποι είναι που πρώτα μπαίνουμε με φόρα στην μέση της καταιγίδας και μετά σκεφτόμαστε το γιατί. Σαν αυτό που λέμε πρώτα βουτάμε την γλώσσα στο μυαλό και μετά μιλάμε. Δεν είναι εύκολο να καταλαβαίνουμε την στιγμή στο 100% τα πράγματα που ειπώνονται και δεν είναι αδίκημα. Αδίκημα είναι να λέμε κουβέντες που αργότερα τις μετανιώνουμε.

Πολλοί άνθρωποι κάνουν σενάρια για το τι θα ήθελε ο απέναντι, ή για το τι σκέφτεται ή εννοεί. Κανείς δεν δίνει την σωστή προσοχή την κατάλληλη στιγμή σε ότι αιωρείται στον αέρα. Βάζουν κατευθείαν τον εαυτό τους σε θέση άμυνας και απορρίπτουν την οποιαδήποτε βελτίωση ακόμα και του εαυτού τους.

Μπερδεμένοι και φοβισμένοι ότι τα θέλω του άλλου, είναι πάνω από τις δυνάμεις τους, βάζουν μια τελεία στην κατάσταση για να είναι σίγουροι ότι κανείς δεν θα τους ξεβολέψει από τις καθημερινές του συνήθειες. Όλοι μας γνωρίζουμε στο περίπου τις δυνάμεις μας, τίποτα δεν είναι απόλυτο, μιας και είμαστε σε μια συνεχή εξέλιξη. Αυτό όμως που αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος και εμείς είμαστε εντάξει με αυτό, μας είναι αρκετό για να συνεχίσουμε στο αύριο.

Όσοι έχουν το ψυχικό σθένος να απορρίψουν κάτι που τους ταιριάζει από φόβο, είναι χίλιες φορές πιο αποδεκτοί, από εκείνους που σωπαίνουν και βασανίζουν την ψυχή τους, μέχρι να εκραγούν σαν ηφαίστειο. Σίγουρα δεν συναντάμε κάθε μέρα τέτοιες ψυχές, όταν όμως συμβαίνει αξίζουν ένα ευχαριστώ για το κουράγιο τους που τελείωσαν κάτι πριν ακόμα ξεκινήσει.

Η ψυχική μας δύναμη δεν μετριέται μόνο σε κραυγαλέα συμβάντα, αλλά ακόμη και σε εκείνα που προκλήθηκαν από φόβο. Να αφήσεις κάτι που το θέλει η ψυχή σου αλλά δεν μπορεί να το κουμαντάρει, ισοδυναμεί με την ίδια θέληση που σε παρότρυνε να κερδίσεις ένα μετάλλιο.

Στην λεπτομέρεια βρίσκονται όλα και ας μας περνάνε απαρατήρητα. Εννοείται φυσικά και η αποδοχή της λεπτομέρειας είναι ένα από τα στοιχεία που μας κάνουν να το βάζουμε στα πόδια μια ώρα αρχύτερα.

Δεν ξέρω αν ευθύνεται μόνο η σύγχρονη κοινωνία μας για την παραίτηση μας από εκείνο που μας αρέσει ή μας ταιριάζει, σίγουρα όμως έχουμε μεγάλη ευθύνη και εμείς που πλέον το γνωρίζουμε αλλά κάνουμε τους Κινέζους.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Και η αγκαλιά έχει την τιμή της

Αν και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων έχει γίνει κάτι σαν το απαγορευμένο μήλο του Αδάμ, καμιά φορά πιστεύουμε ότι, στον κατάλληλο άνθρωπο δεν θα μας γυρίσει μπούμερανγκ και να μετανιώσουμε για τα ίδια μας τα αισθήματα. Ναι αποδεκτό να μην είναι πάντα ακριβώς αμοιβαία, αναφερόμενοι στον ίδιο βαθμό που νιώθουμε εμείς, μιας και το ένστικτο είναι το μόνο που δεν πέφτει έξω.

Σίγουρα δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο εκφραστικοί, και αυτό δεν είναι πρόβλημα, γιατί καμιά φορά αυτή η διαφορά είναι που κρατάει ζωντανή την επιθυμία. Αυτό που το κάνει πρόβλημα όμως είναι ο φόβος της αποδοχής τόσο έντονων επιθυμιών ή συναισθημάτων. Ως όντα με σαρκικά και πνευματικά θέλω, η αγκαλιά είναι ένα μέσων έκφρασης, αλλά και ανάγκης του άλλου μισού.

Δεν ξυπνάμε κάθε μέρα με τις ίδιες διαθέσεις, ούτε μοιράζουμε τις αγκαλιές σαν φαγητό σε συσσίτιο. Ακόμη και η αγκαλιά είναι κάτι ιερό, κάτι που δίνει αξία στις σχέσεις μας. Τι γίνεται όμως στις περιπτώσεις που μια αγκαλιά αποδεικνύεται τόσο ακριβή που στο τέλος βγαίνεις και χρεωμένος. Και δεν είναι η χρέωση το πρόβλημα, αλλά η αδυναμία του άλλου να το εκφράσει, για να μην φτάνουμε σε τέτοια σημεία.

Οποία και αν αποδεικνύεται η τιμή μιας αγκαλιάς, όποιος την θέλει είναι σίγουρα διατεθειμένος να την πληρώσει. Είναι όμως όντως αυτό που πληρώνουμε ή απλά μίκραιναν οι αξίες και ανέβηκε η τιμή τους. Τίποτα δεν μένει απλήρωτο σε τούτη την ζωή, έχει όμως νόημα να πληρώνουμε για κάτι που εξαρχής η αξία του, ακόμη και η τιμή του είναι ανεκτίμητη.

Η ώρα τη πληρωμής δεν είναι για όλους, και το δυστυχώς είναι εκείνη η στιγμή που θα χρειαστεί να έρθουν αντιμέτωποι με μια δική τους χρέωση που την πασάρανε σε άλλους λόγο φόβου ότι δεν θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν. Όταν ακόμη και μια αγκαλιά μπορεί να γίνει αποπνικτική, τότε είτε βρίσκεσαι με τον λάθος άνθρωπο, είτε είναι πάνω από τις δυνάμεις σου να αποδεχτείς ότι τελικά υπάρχει κάτι τόσο πολύ και για σένα.

Όταν βάζουμε τιμή σε κάτι που δεν υφίσταται να έχει τιμή, ταυτόχρονα χάνουμε και τις απλές στιγμές απόλυτης ευτυχίας.

Η αγκαλιά είναι θεραπεία, είναι το φάρμακο για όλα τα ψυχικά βάσανα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά. Όταν όμως ακόμη και αυτό έχει γίνει ένα αντικείμενο, έχουμε χάσει ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που κάποτε έδειχνε ανιδιοτέλεια στην μεταξύ μας κατανόηση.

Ιωάννα Γκαβριλίου




Η κάθε δουλειά έχει την δική της χάρη

Όπως όλοι γνωρίζουμε πλέον το είδος εργασίας που διαλέγουμε δεν είναι ακριβώς της αρεσκείας μας, αλλά κάτι που θα εξασφαλίσει έστω την επιβίωση μας.  Οπότε εκτός από συνήθεια, μπορεί να μας γίνεται και αγγαρεία η περάτωση της.  Όταν κάτι το κάνουμε πλέον μηχανικά, δεν λέμε ότι γίνεται σε μικρότερο βαθμό καλή δουλειά, αλλά σίγουρα δεν δίνουμε σημασία κατά την διαδικασία, ότι αυτό που κάνουμε είναι κάτι σημαντικό.

Η κάθε δουλειά έχει την δική χάρη. Η κάθε δουλειά κάτι μας μαθαίνει. Η κάθε δουλειά είναι μια ιεροτελεστία. Όσο και αν εμείς τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, τίποτα δεν είναι τόσο ασήμαντο. Ο κόπος, η ενέργεια που διαθέτουμε στην εκτέλεση της δεν είναι κάτι το τόσο αυτονόητο, γιατί ο καθένας λειτουργεί με τον δικό του τρόπο, που σημαίνει πόση ευγένεια, πόση συγκέντρωση, πόση αποκλειστικότητα παρέχει ο καθένας η αξία της είναι διαφορετική.

Μόνο όταν αγαπάμε κάτι, δεν το βλέπουμε σαν δουλειά, αντιθέτως σαν δημιουργία. Οι άνθρωποι που καθρεφτίζονται στην προσπάθεια τους, δεν μπορούν να έχουν σαν αποτέλεσμα τίποτα λιγότερο από μια πετυχημένη ιεροτελεστία, από ένα αριστούργημα.

Παρακολουθούσα τις προάλλες έναν κύριο που καθάρισε μια παραθαλάσσια πλαγιά από δέντρα, και ο τρόπος που το έκανε με καθήλωσε για αρκετή ώρα, ώστε να τον συγχαρώ για την δουλειά του. Φυσικά μοιράστηκα την αντίδραση μου, όπου έμαθα ότι είναι αρκετά δύσκολος ο χειρισμός εκείνων των μηχανημάτων, με αποτέλεσμα να σκέφτομαι ότι η κίνηση μου προς εκείνον τον ξένο, όχι απλά του έφτιαξε την ημέρα, αλλά ένιωσε και ο ίδιος ικανοποίηση που κάποιος αναγνώρισε το πάθος του για αυτό που κάνει.

Καμία δουλειά δεν θα έπρεπε να θεωρείται εύκολη ή δύσκολη. Εμείς εξωτερικεύουμε αυτήν την εικόνα όταν είναι κάτι που δεν μας αρέσει ή δεν μας ταιριάζει. Όπως ο καθένας μας είναι μοναδικός με τον τρόπο του, έτσι και η κάθε δουλειά είναι μοναδική, αρκεί να βρούμε το σημείο επαφής.

Λόγο του καθημερινού μαραθωνίου, τα βάλαμε όλα σε ένα καζάνι, και όλα μετριούνται στα λεφτά. Δεν έχει σημασία αν θέλεις ή μπορείς να κάνεις κάτι, αν το ποσό είναι αρεστό στα αυτιά και στην τσέπη μας. Αν θα δοκιμάζαμε όσες περισσότερες δουλειές στην ζωή μας, τότε θα ανακαλύπταμε ότι όλα ξεκινάνε από το κατά πόσο νοιάζεσαι για ότι κάνεις.

Η χάρη της κάθε εργασίας ξεκινάει και αυτή από ένα συναίσθημα. Όλα είναι ένα συναίσθημα. Αν και όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, οι μέρες μας θα μοιάζουν πιο δημιουργικές και ευχάριστες.

Ιωάννα Γκαβριλίου