«ΤΟ ΣΟΪ ΣΟΥ ΜΕΣΑ» της Ελένης Σιδεροπούλου, από τη Θεατρική ομάδα VOX ET CORPUS | Τρίτη 11 Ιουνίου στο Θέατρο 2510.
Η θεατρική ομάδα VOX ET CORPUS μετά το τέλος των πετυχημένων παραστάσεων στο θέατρο Λύχνος, παρουσιάζει το έργο της Ελένης Σιδεροπούλου «ΤΟ ΣΟΙ ΣΟΥ ΜΕΣΑ» στο 5ο Φεστιβάλ Θεάτρου 2510, την Τρίτη 11 Ιουνίου στις 22:15 στο Θέατρο 2510.
Λίγα λόγια για το έργο: Λένε πως τους συγγενείς δεν τους επιλέγεις και στην περίπτωση του Γιώργη αυτό θα ήταν σωτήριο καθώς το σόι του δεν είναι και το πιο “φυσιολογικό”. Ο Γιώργης και η γυναίκα του η Τζωρτζίνα μένουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ελλάδας, το Ραχίδι, μακριά από την φασαρία της πόλης ζώντας μια δύσκολη αλλά ήσυχη ζωή. Η άφιξη όμως του ξάδερφου του Γιώργη από την Αμερική θα φέρει τα πάνω κάτω. Ο Σάκης, ένας σκληρός και επικίνδυνος τύπος, θα έρθει να ταράξει την ηρεμία του ζευγαριού και μαζί του θα φέρει μυστικά, συμφορές αλλά και….άλλες επισκέψεις που θα βάλουν σε κίνδυνο την ζωή όλων. Μια απρόσμενη ανατροπή όμως θα αλλάξει τα δεδομένα. Ένα κωμικό έργο γεμάτο γέλιο, μυστήρια και πολλές ανατροπές!
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Κείμενο: Ελένη Σιδεροπούλου Σκηνοθεσία: Ελένη Σιδεροπούλου και Σταύρος Παναγιωτόπουλος
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για θεατές κάτω των 15 ετών. 5ο Φεστιβάλ Θεάτρου 2510 – Θέατρο 2510 (Θεμιστοκλέους 52, Εξάρχεια) Τρίτη 11 Ιουνίου στις 22:15 Τηλέφωνα κρατήσεων: 6955445130, 6931461470, 6980249133 Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Η VOX ET CORPUS είναι μια πενταμελής θεατρική ομάδα η οποία ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 2022 από τους ηθοποιούς Σταυρούλα Θωμαδάκη, Νεκταρία Οσάφη, Σταύρο Παναγιωτόπουλο, Βασίλη Πρέκα και Ελένη Σιδεροπούλου οι οποίοι ξεκίνησαν τα πρώτα τους βήματα στον χώρο όντας ακόμη στο 3ο έτος της σχολής τους…Η αγάπη τους για το θέατρο και την τέχνη, τους έκανε να ξεπεράσουν τα όποια εμπόδια και να έχουν ήδη στο βιογραφικό τους δύο επιτυχημένες επαγγελματικές παραστάσεις με έργα γραμμένα εξ’ολοκλήρου από μέλη της ομάδας…Η επιμονή,η αλληλοϋποστήριξη και ο αλληλοσεβασμός είναι βασικά χαρακτηριστικά της ομάδας αυτής καθώς και το πάθος και η όρεξη για δουλειά.
Παραστάσεις: Μάρτιος – Μάιος 2023: “Στάχτες” Της Ελένης Σιδεροπούλου σε σκηνοθεσία Ελένης Σιδεροπούλου και Νεκταρίας Οσάφη
Νοέμβριος 2023 – Ιανουάριος 2024 : “Την κληρονομήσαμε” του Σταύρου Παναγιωτόπουλου σε σκηνοθεσία του Σταύρου Παναγιωτόπουλου και της Ελένης Σιδεροπούλου
«Paranoia», Του GUY DE MAUPASSANT | Από τη Νέα Χειμερινή Περίοδο, στο Θέατρο «Μικρός Κεραμεικός»
Ο Νικόλας Βαγιονάκης, για τη νέα χειμερινή περίοδο θα παρουσιάσει στον Μικρό Κεραμεικό το έργο του Γκυ ντε Μοπασαν “Paranoia”, συνεχίζοντας έτσι, μετά από την τριετή επιτυχία της θρυλικής παράστασης “MEPHISTO”, του Klaus Mann, που παρουσιάστηκε σε Αθήνα, Λονδίνο, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Σύρο, να αφυπνίζει το θεατρικό κοινό αποδεικνύοντας την σημαντικότητα μιας ουσιαστικής θεματολογίας από μέγιστους συγγραφείς και φιλοσόφους.
Ο πόλεμος κατά της Πρωσίας από την αυτοκρατορική Γαλλία και ο φανατικός πατριωτισμός, δημιουργούν τρόμο στον Μοπασαν, που θα ταχθεί με τους περιθωριακούς, τους επαναστάτες και τις πόρνες. Η φρενήρης πορεία του συγγραφέα μοιράζεται ανάμεσα σε γράψιμο, ναρκωτικά και έρωτα. Η αντιστροφή μέτρηση έχει αρχίσει και το τρίτο στάδιο της σύφιλης, μιας μάστιγας μη θεραπεύσιμης εκείνη την εποχή, θα επιφέρει επώδυνα το θάνατο.
Created with GIMP
GUY DE MAUPASSANT : Paranoia
Βασισμένο στο έντονα αυτοβιογραφικό διήγημα ο Εξαποδω μαζί με κάποιες άλλες ιστορίες, αποτυπώνεται ένα μοτίβο, που χαρακτήρισε τον συγγραφέα όσο ζούσε. Τρέλα, αλλοιωμένη κατάσταση συνείδησης, και τρόμος.
Υποτροπίασα. Οι εφιάλτες μου επέστρεψαν. Χθες βράδυ ένοιωσα κάποιον να σκύβει πάνω μου και να μου ρουφά τη ζωή από τα χείλη μου, με το στόμα του.
Νικόλας Βαγιονάκης
«Το Πάρτυ της Ζωής μου», συνεχίζει τη θριαμβευτική θεατρική πορεία για 3η χρονιά! | Θεατρο «Διάνα»
Η παράσταση σταθμός, «Το Πάρτυ της Ζωής μου» με την Ελένη Ράντου σ’ένα ρόλο ζωής και σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, μετά από 2 σεζόν απόλυτων sold out, με περισσότερους από 100.000 θεατές και του πλέον δυσεύρετου εισιτηρίου στο θέατρο, δίνει ραντεβού από την 1η Νοέμβρη στο θέατρο Διάνα για τρίτη χρονιά με ανανεωμένη διάθεση και σύνθεση, με τη Μιρέλα Πάχου σε τραγούδι και ακορντεόν και τον Αλέξανδρο Ιακώβου στο βιολί.
Ένα ταξίδι αισθήσεων και μνήμης με τις μελωδίες των String Demons και τις μουσικές της συλλογικής μας μνήμης.
Μία παράσταση Ύμνος στη ζωή, σε κείμενο Ελένης Ράντου, εμπνευσμένο από το θεατρικό καμβά των Ντάνκαν Μακμιλαν και Τζόνυ Ντόναχιου, «EVERY BRILLIANT THING». Μια θεατρική εμπειρία, ένας υποκριτικός άθλος, μια πρωτοφανής επιτυχία, από την 1η Νοέμβρη στο θέατρο Διάνα.
Εξασφαλίστε έγκαιρα τα εισιτήρια σας, υπάρχει ήδη περιορισμένη διαθεσιμότητα: more.com
Συντελεστές: ΚΕΙΜΕΝΟ: Ελένη Ράντου Εμπνευσμένο απο το θεατρικό καμβά Every Brilliant Thing, των Ντανκαν Μακμιλαν και Τζονυ Ντοναχιου ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ανέστης Αζάς ΣΚΗΝΙΚΑ: Μάγιου Τρικεριώτη ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ: Κική Γραμματικοπούλου ΚΙΝΗΣΗ: Αντιγόνη Γύρα ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Χριστίνα Θανάσουλα
Υπεύθυνος Eπικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
Το «οπερΩτικό μονόδραμα» Σαρλότ, σε μουσική και λιμπρέτο της νέας συνθέτριας Λίνας Ζάχαρη, παρουσιάζεται σε πανελλήνια πρώτη στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο ΚΠΙΣΝ για δύο μοναδικές παραστάσεις στις 13 και 15 Ιουνίου 2024, στις 20.30.
Με αφορμή τον ανεκπλήρωτο έρωτα του Βέρθερου και της Σαρλότ, όπως προκύπτει από τα Πάθη του νεαρού Βέρθερου (1774) του Γκαίτε, καθώς και τα Αποσπάσματα του ερωτικού λόγου (1983) του Ρολάν Μπαρτ, το έργο Σαρλότ φέρνει επί σκηνής έναν ακροβατικό, «οπερΩτικό» μονόλογο για την επιθυμία που δεν τολμά να εκφραστεί, τους δαίμονες που δεν φθείρονται και το τραύμα της απώλειας.
Η ηρωίδα, βυθισμένη σε ακίνητο πένθος από την αυτοκτονία του αγαπημένου της Βέρθερου, τολμά για πρώτη φορά να ξεστομίσει τον έρωτά της για εκείνον, σε ένα υπερβατικό παραλήρημα όπου αναμετριέται με τα όριά της. Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που η ίδια οριοθετεί και όπου παγιδεύει τον εαυτό της, το συνειδητό και το ασυνείδητο, η αλήθεια και η φαντασίωση συγχέονται σε ένα ρευστό μουσικό περιβάλλον. Ο ακραίος τραγουδιστικός χείμαρρος συνδιαλέγεται με τη χαρακτηριστική υφή της μουσικής κατασκευής και ανασυντίθεται ηλεκτρονικά οδηγώντας την ηρωίδα στην τελική «απελευθερωτική» κραυγή.
Ένα εύθραυστο μουσικό σύμπαν ερμηνευτικής ακρίβειας
Για το έργο η ταλαντούχα συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη σημειώνει:«Το έργο είναι δομημένο σε δεκατέσσερα αποσπάσματα (κατ’ αναλογία των Αποσπασμάτων του ερωτικού λόγου). Με στοιχεία άλλοτε σειραϊκά, άλλοτε αλεατορικά και άλλοτε ελεύθερα ατονικά, η μουσική αποτελείται από αυστηρές συμμετρικές κατασκευές και αναλογίες, ενώ είναι εν πολλοίς προγραμματική. Σε συγκεκριμένες μουσικές χειρονομίες εγγράφονται και συμβολοποιούνται συγκεκριμένες ιδέες (π.χ. το μοτίβο του πυροβολισμού, του ρολογιού κ.ά.), ενώ γίνεται περιορισμένη χρήση ηλεκτρονικών από την ψηφιοποίηση και την ανάλογη ηλεκτρονική επεξεργασία αμιγώς του φωνητικού υλικού του έργου. Η μουσική κατασκευή είναι εύθραυστη, καθώς τα υλικά χρησιμοποιούνται με τρόπο που απαιτείται ερεθιστικής ακρίβειας ερμηνεία, τόσο από την τραγουδίστρια όσο και από το μουσικό σύνολο και τη μαέστρο. Η τραγουδιστική γραμμή είναι ο πυρήνας του οποίου το υλικό αξιοποιείται για την κατασκευή όλων των υπόλοιπων μουσικών γραμμών με την πρόθεση η φωνή να γίνει, σ’ αυτό το παράδοξο σύστημα αναπαράστασης που ονομάζουμε μουσικό θέατρο, η μήτρα από την οποία γεννιέται ένας ολόκληρος και ολοκληρωμένος κόσμος.
Η Σαρλότ είναι έργο “οπερΩτικό”, χαρακτηρισμό για τον οποίο ευγνωμονώ την Ιωάννα Φόρτη. Με αφορμή την ιστορία του Βέρθερου το έργο πραγματεύεται τον έρωτα στην οντολογική του διάσταση που, αποδεσμευμένος από την επιθυμία ή/και την απόλαυση, καθιστά τη μη σχέση δυο ανθρώπων τον αναγκαίο χώρο αυτοπραγμάτωσης του ίδιου του έρωτα. Τον χώρο που, μακριά από ταμπέλες και κανονιστικές οριοθετήσεις, μας χαρίζει μια εμπειρία του κόσμου βασισμένη στην ετερότητα, εμπειρία που με τη σειρά της πυροδοτεί τη δημιουργική γέννηση νέων κόσμων».
Από τη μελωδία στη σιωπή
Η Ρηνιώ Κυριαζή, που υπογράφει τη σκηνοθεσία του έργου, υπογραμμίζει:«Μια γυναίκα, ενδεχομένως η Σαρλότ, ενδεχομένως η αγαπημένη του Βέρθερου ή κάποια άλλη, σε μια εποχή ρομαντική, σύγχρονη ή μελλοντική αναρωτιέται για την πληγή και την ευτυχία, για τη δυστυχία και τη χαρά. Μέσα στην αβάσταχτη ομορφιά του κόσμου αναμετριέται με τον πόνο της ύπαρξης, χαμογελώντας. Τη συναντούμε μετέωρη ανάμεσα στο καθορισμένο και το ακαθόριστο, διχασμένη ανάμεσα στις επιλογές της, κομματιασμένη από τη ζωή που της έχει επιβληθεί. Εγκλωβισμένη μέσα σε ένα κρεβάτι-κλουβί σαν πληγωμένο ζώο. Θα αφουγκραστεί τον ήχο, θα βυθιστεί στην απέραντη μοναξιά, θα καθρεφτιστεί μέσα στη μουσική. Με μόνο όχημα τη φωνή θα ξετυλίξει το νήμα. Θα ταξιδέψει από τον ψίθυρο στην κραυγή, από το τραγούδισμα στον λόγο, από τη μελωδία στη σιωπή. Θα τολμήσει την καταστροφή ώστε να πραγματώσει την κίνηση προς τον βαθύτερο εαυτό της. Θα αναζητήσει το παιδικό της σώμα. Θα αντικρίσει με σαρκασμό την υποκρισία των συμβάσεων, θα δει τα όρια που χάραξαν τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε εκείνη και τις επιθυμίες της. Θα παλέψει με τη μνήμη, τον μεγάλο δαίμονα. Θα καταφέρει να διαφύγει από την προδιαγεγραμμένη πορεία, λοξοδρομώντας. Θα ταξιδέψει σε αχαρτογράφητα τοπία. Μέσα από δεκατέσσερις μουσικούς τόπους και έναν μετα-τόπο, θα αναδημιουργήσει τον εαυτό της».
Μουσικό θέατρο Λίνα Ζάχαρη Σαρλότ οπερΩτικό µονόδραµα 13, 15 Ιουνίου 2024 Ώρα έναρξης: 20.30 Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Σε συμπαραγωγή με την Arte Libera
«Οι Τρελοί της Βαλένθια», του Λόπε ντε Βέγκα σε σκηνοθεσία Μιχάλη Καλαμπόκη | Στο Θέατρο «Αθηναϊκή Σκηνή»
Στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή θα παρουσιαστεί από την Παρασκευή 24 Μαΐου για 9 μόνο παραστάσεις η Αναγεννησιακή κωμωδία «Οι Τρελοί της Βαλένθια» του Λόπε ντε Βέγκα, με τρία διαφορετικά φινάλε, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Καλαμπόκη.
Η ξεκαρδιστική κωμωδία που έρχεται από τον Χρυσό Αιώνα της Ισπανικής Αναγέννησης αλλά απηχεί στο παρόν, επιστρέφει 10 χρόνια μετά την πρώτη της πετυχημένη παρουσίαση από τον επαγγελματικό θίασο της Αθηναϊκής Σκηνής, που μέτρησε δύο χρόνια παραστάσεων και καλοκαιρινή περιοδεία. Η παράσταση προσκλήθηκε και ως εκπροσώπηση της Ελλάδας στο διεθνές θεατρικό φεστιβάλ της Νοτίου Κορέας. Οι ‘’Τρελοί της Βαλένθια’’ θα παρουσιαστούν επετειακά για εννέα μόνο παραστάσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Καλαμπόκης και που αγαπήθηκε από θεατές και κριτικούς, παρουσιάζεται για τρίτη μόλις φορά στο Ελληνικό κοινό.
Οι «Τρελοί της Βαλένθια», γραμμένοι στην Ισπανία από το Λόπε ντε Βέγκα την εποχή που μεσουρανούσε ο Σαίξπηρ στην Αγγλία, αποτελούν έργο κλασικό, ποιητικό, μια δροσερή, ιπποτική κωμωδία και ταυτόχρονα τόσο σύγχρονη μιας και καταπιάνεται με τη διαχρονική τρέλα του Έρωτα που δεν αγγίζει εποχές. Όλες οι εκδηλώσεις του Έρωτα, κεραυνοβόλο χτύπημα, πάθος, πόθος, κτητικότητα, υποψίες, ζήλια, κρεβατομουρμούρα, αλλά και καθημερινές έντονες καταστάσεις που μας κάνουν να μοιάζουμε με τρελούς, κάνουν τους πιο λογικούς ήρωες να μοιάζουν πιο τρελοί από τους τρελούς. Άλλωστε ποιος δεν είναι ή δεν έχει υπάρξει τρελός από Έρωτα!
Μια παράσταση με καταβολές από την Αναγέννηση, γεμάτη από μουσική και κοστούμια εποχής, υπογραμμισμένη με έντονο χιούμορ και ροκ διάθεση. Έρχεται στο σήμερα με έναν φρέσκο θίασο, την ανατρεπτική ανάγνωση του σκηνοθέτη Μιχάλη Καλαμπόκη και τα τρία διαφορετικά “φινάλε”, που γοητεύουν το κοινό.
Υπόθεση: Μέσα στο διάσημο τρελοκομείο της Βαλένθια συναντιούνται και ερωτεύονται ο Φλοριάνο (Μιχάλης Καλαμπόκης), που προσποιείται τον τρελό για να γλιτώσει την σύλληψη για την δολοφονία του πρίγκιπα Ρεϊνέρο και η όμορφη Εριφίλα (Αλεξάνδρα Βουτζουράκη), που αφού τη λήστεψε και την εγκατέλειψε γυμνή ο υπηρέτης της, την περάσανε για τρελή και την μαζέψανε! Οι δυο τους παριστάνουν τον Άμλετ και την Οφηλία και έτσι τους πιστεύουν. Τα εμπόδια στην σχέση τους πολλά: ο ψευτοδιανοούμενος, πιο τρελός απ’ τους τρελούς διευθυντής του τρελοκομείου Πιζάνο (Θωμάς Πανδής) με τους δύο θεόχαζους υπηρέτες του, Τόμας (Θάνος Σκόπας) και Μάρτιν (Λευτέρης Αρβανιτόπουλος), που πιστεύουν ότι είναι ο Δον Κιχώτης και ο Θερβάντες, ο τρελός με τα καθήκοντά του αστυνομικός Λιμπέρτο (Λάμπρος Καλογιάννης), ο έμπιστος φίλος του Φλοριάνο, Βαλέριο (Σωτήρης Καρκαλέμης), ερωτευμένος έως φρενοβλάβειας κι αυτός με την Εριφίλα, η ανιψιά του Πιζάνο, Φαίδρα (Νάνσυ Ρηγοπούλου) με την υπηρέτριά της Λαϊντα (Χριστίνα Πάγκαλη) ερωτευμένες με τον Φλοριάνο, που κάνουν τις τρελές για να μείνουν κοντά του…και τελικά… “το χάνουν” και κυρίως το μεγάλο εμπόδιο μεταξύ Φλοριάνο και Εριφίλα, που πιστεύει ο ένας για τον άλλο ότι είναι πραγματικά τρελοί. Ένα μυστηριώδες πρόσωπο από το παρελθόν (Αλέξανδρος Κλωτσοτήρας) και ο υπηρέτης (Αλέξανδρος Σάβγκα) όμως, θα βάλουν τα πράγματα στην θέση τους και θα ενώσουν τους δύο ερωτευμένους… ή μήπως όχι. Θα εξαρτηθεί από το φινάλε που θα επιλέξει και θα ευχαριστήσει τελικά το κοινό ως καλύτερο. Ο Λόπε ντε Βέγκα με το έργο του ικανοποίησε τόσο τις απαιτήσεις της άρχουσας τάξης, όσο και του πιο λαϊκού κοινού μιας και ένωσε το ρυθμό με την ποίηση, την ιπποτική καθημερινότητα με τις περιπέτειες των υπηρετών.
Προηγούμενες παραγωγές του επαγγελματικού θιάσου «Αθηναϊκή Σκηνή»: Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Βόυτσεκ του Γκεοργκ Μπύχνερ, Οι τρελοί της Βαλένθια του Λόπε ντε Βέγκα (2 χρονιές και καλοκαιρινή περιοδεία), Εδουάρδος ο Β’ του Κρίστοφερ Μάρλοου (2 χρονιές και καλοκαιρινή περιοδεία), Οι γειτόνισσες του Παντελή Χορν, Ματωμένος γάμος του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Πέρσες Shelter του Αισχύλου, Να ντύσουμε του γυμνούς του Λουίτζι Πιραντέλο, Δωδέκατη νύχτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Δούλα, βασισμένο στον Πειρασμό του Γρηγορίου Ξενόπουλου.
Πληροφορίες παράστασης: Κάθε Παρασκευή στις 21.00, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00 για 9 παραστάσεις από 24 Μαΐου 2024.
Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη Αθανασίου Διάκου και Τζιραίων 13, Αθήνα, έξω από το Μετρό Ακρόπολης www.athstage.gr Tηλέφωνο κρατήσεων: 6948364859 (10.00 – 22.00)
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Αντώνης Κοκολάκης Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
«Αυστηρώς Κατάλληλο», των Μιχάλη Ρέππα, Θανάση Παπαθανασίου. Από 1η Ιουνίου, στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης»
📌Πού: Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης (πρώην Ριάλτο), Κυψέλης 54, Αθήνα 113 62 📅Πότε: Από Σάββατο 1η Ιουνίου στις 21:00 για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Πιθανή η παράταση των παραστάσεων τα δύο επόμενα Σαββατοκύριακα. Κατόπιν νεότερης ενημέρωσης.
💵 Εισιτήρια: 15 € στο ταμείο του θεάτρου Προπώληση: Στα 12€ more.com Διάρκεια: 130 λεπτά (συμπεριλαμβανομένου 10λεπτου διαλείμματος)
Προσοχή: Η παράσταση Περιλαμβάνει ακατάλληλη φρασεολογία και είναι κατάλληλη για ηλικίες άνω των 16 ετών.
Η Θεατρική Εταιρεία: “Τα Παιδιά Καλλιτεχνούν” υπό τη σκηνοθεσία του Λεωνίδα Χρυσομάλλη, παρουσιάζει για πρώτη φορά και για περιορισμένες παραστάσεις, την πολυαγαπημένη ταινία των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου “Αυστηρώς Κατάλληλο”, σε θεατρική διασκευή του Γιάννη Βλαβιανού.
Μέσα στον κυκεώνα των αρνητικών συναισθημάτων της Ελλάδας του σήμερα, το έργο παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ, θίγοντας φλέγοντα ζητήματα, με το μοναδικό και ανεπανάληπτο χιούμορ των Ρέππα – Παπαθανασίου.
Η θεατρική μεταφορά της ταινίας, είναι ένα καινοτόμο εγχείρημα για την ομάδα μας. Μία πρωτοποριακή κίνηση, που μόνο σκοπό έχει την διασκέδαση του κοινού, με ένα κείμενο που αγαπήθηκε πολύ από την ταινία και θα ζωντανέψει ξανά… Αυτή τη φορά όμως, στο θεατρικό σανίδι.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Δύο Έλληνες νέοι σκηνοθέτες αναζητούν παραγωγό για το φιλμ τους “Το Τέλος του Πάθους” και καταλήγουν στον Τάκη Πανουργιά, “Βασιλιά” του πορνό στη δεκαετία του ’70. Εκείνος όμως σκοπεύει να γυρίσει την ταινία δύο φορές. Στα ίδια σκηνικά, μία ταινία τέχνης και μία ταινία ενήλικου περιεχόμενου. Τι θα γίνει όμως όταν αυτά τα δύο μπλεχτούν μεταξύ τους;
Ταυτότητα παράστασης:
“Αυστηρώς Κατάλληλο” των Μιχάλη Ρέππα, Θανάση Παπαθανασίου
Βασισμένη σε πάνω από 20 ημερολόγια στρατιωτών της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η παράσταση «Το Όνειρο της Ιωνίας, Η Μικρασιατική Εκστρατεία μέσα από τα ημερολόγια των στρατιωτών», σε κείμενο του Αντώνη Κυριακάκη και σκηνοθεσία του Γιώργου Πατεράκη και του συγγραφέα, επιχειρεί να φωτίσει τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου 1919 – 22, μέσα από τη ματιά των απλών ανθρώπων που τα βίωσαν και των οποίων οι ζωές καθορίστηκαν ολοκληρωτικά από αυτά.
Τέσσερις αδερφικοί φίλοι στρατολογούνται για τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Η αποβίβαση στη Σμύρνη, οι ελληνικές νίκες και οι ονειρικές υποδοχές του ελληνικού στρατού από τα χωριά της Μ. Ασίας θα τους κάνουν να αισθανθούν μυθικοί ήρωες. Η ιστορία όμως σιγά-σιγά θα αλλάξει, αφού οι πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις θα επηρεάσουν αρνητικά την Ελλάδα και στο πεδίο της μάχης. Η πτώση του Βενιζέλου, η αλλαγή, σχεδόν, όλων των αξιωματικών στα μέσα της εκστρατείας από τη νέα Ελληνική κυβέρνηση, οι πρώτες νίκες που μοιάζουν με ήττες, με τα χαρακώματα να καταπίνουν χιλιάδες συμπατριώτες τους, θα αλλάξουν τελείως την πορεία της εκστρατείας. Θα πεινάσουν, θα διψάσουν, θα ζήσουν τον εθνικό διχασμό μέσα στο στρατόπεδο τους, θα προδώσουν και θα προδοθούν, όσο η Ελλάδα βρίσκεται στο απόλυτο οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο. Τέλος θα γίνουν μάρτυρες της φρικιαστικής άτακτης υποχώρησης και το όνειρο θα μετατραπεί σε εφιάλτης. Μέσω των φαντάρων που παίρνουν μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία, παρακολουθούμε το ψυχογράφημα της Ελλάδας του 1922. Ένα αντιπολεμικό έργο που έχει ως στόχο να φωτίσει τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας που εδώ και 100 χρόνια παραμένουν σθεναρά ίδιες!
Τα ημερολόγια των στρατιωτών που έλαβαν μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία μας δίνουν ένα θησαυρό πληροφορίας για την ζωή των στρατιωτών στα χαρακώματα και στο πεδίο της μάχης που μέχρι σήμερα παραμένει ανεξερεύνητος. Συγκεντρώνοντας υλικό από 20 ημερολόγια συντίθεται μια ιστορία τεσσάρων στρατιωτών που στόχο έχει να αναδείξει όλες τις πτυχές της περιόδου 1919 -1922 από την οποία γνωρίζουμε μόνο το επώδυνο τέλος της.
Στο έργο ακούγονται αυτοτελή αποσπάσματα από τα ημερολόγια των στρατιωτών: Τ. Κουτσουράδης, X. Καραγιάννης, Γ. Παρθένιος, Π. Αποστολίδης Σ. Ανδρούτσος, Δ. Αρβανίτης, Μ. Παπαδάκης, Ν. Βασιλικός, Χ. Πληζιώτης, Π. Πρινιωτάκις, Σ. Δομουχτσής, Δ. Κεφαλογιάννης, Ι. Μεντζάλης, Ν. Κολόμβας, Ε. Καμπάνης, Λ. Πρασκευιάδης, Κ. Γλέντης, Ι. Γιαννόπουλος, Β. Σούλης, Δ. Συμβώνης. Καθώς και από τα Δημοσιογραφικά Πολεμικά Φύλλα του πολεμικού ανταποκριτή στη Μικρά Ασία Κ. Μισαηλίδη, όπως και αποσπάσματα από το λογοτεχνικό έργο του Μυριβήλη.
Σημείωμα Συγγραφέα
Το τέλος της Μικρασιατικής Εκστρατείας, που είναι γνωστή ως Μικρασιατική Καταστροφή αποτέλεσε την ταφόπλακα της οποιασδήποτε Εθνικής φιλοδοξίας. Το τέλος της Μεγάλης Ιδέας σημαίνει και το τέλος της μεγάλης Ελλάδας. Τότε εγκαθιδρύεται και το ψευδώνυμο “Ψωροκώσταινα”. Αυτό το χαστούκι αποτέλεσε ένα Εθνικό τραύμα, το οποίο στην προσπάθεια μας να το επουλώσουμε, αποφύγαμε να έρθουμε αντιμέτωποι με την πραγματική αλήθεια, τις ευθύνες μας. Υποδείξαμε ως υπεύθυνους τις Μεγάλες Δυνάμεις και πήραμε ένα ρόλο προδομένου. Ένα ρόλο θύματος. Η Ελλάδα όμως στο διάστημα 1910-19 διαγράφει τη πιο πετυχημένη της πορεία. Κι όμως το καταστροφικό τέλος δε θα μας αφήσει να μιλάμε για τίποτα άλλο παρά για την καταστροφή της Σμύρνης. Μην έχοντας το θάρρος να δούμε και να μελετήσουμε τα λάθη μας (πολιτικά και στρατιωτικά) που οδήγησαν στον ξεριζωμό του ελληνισμού από την Μικρά Ασία, και έτσι να επουλώσουμε αυτό το Εθνικό τραύμα, δημιουργήσαμε έναν άλλο μηχανισμό αντιμετώπισης του προβλήματος. Το πασάλειμμα. Αυτός ο μηχανισμός αποτέλεσε ένα θεμελιώδη τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τα εθνικά αλλά και τα κοινωνικά μας προβλήματα μέχρι και σήμερα. Μια πρόσκαιρη δηλαδή λύση του προβλήματος χωρίς την παραμικρή προοπτική για την οποιαδήποτε μόνιμη εξάλειψη του. Η αδυναμία μας να σταθούμε ψύχραιμα απέναντι στα προβλήματά μας, ίσως αποτελεί ένα βασικό λόγο για τον οποίο τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα. Ποιοί είμαστε εμείς οι Έλληνες; Τι μας κάνει Έλληνες το 2024; Ποιοί αποτελούμε αυτή τη κοινωνία; Ποιά είναι η Μεγάλη Ιδέα σήμερα; Υπάρχει;
«ΑΣΑΝΣΕΡ», μια Ποπ Τραγωδία, του Σταυριανού Κιναλόπουλου | Από Δευτέρα 3 Ιουνίου στο Θέατρο «Μικρός Κεραμεικός»
Στον Μικρό Κεραμεικό θα παρουσιαστεί η ποπ τραγωδία του Σταυριανού Κιναλόπουλου, «ΑΣΑΝΣΕΡ», από τη Δευτέρα 3 Ιουνίου για 4 μόνο Δευτέρες μέχρι τις 24 Ιουνίου.
Ποπ τραγωδία δύο νέων -του μίζερου Όμηρου και της Νανάς, ενός πλουσιοκόριτσου που νοιάζεται μόνο για μακιγιάζ και μόδα- οι οποίοι κλείνονται στο ασανσέρ, μόλις ο Όμηρος πάει να ζητήσει δουλειά από τον πατέρα της Νανάς. «Δε θα πάρεις τη δουλειά!»
Τότε, ξεκινάει μεταξύ τους ένα κοινωνικό/ψυχολογικό/σεξουαλικό ξεγύμνωμα. Κωμωδία. Δράμα. Ειρωνεία. Όρια. Μάσκες. Φόβοι. Ποιος είναι ο κοινός φόβος όλων μας;
-Ένα κλουβί είναι η ελευθερία σας, απλώς με καλύτερη θέα!-Ο μόνος μου φόβος εσύ. Και κάθε εσύ!
Βραβευμένο έργο από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της UNESCO (I.T.I.) Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος το βάφτισε ως ποπ τραγωδία και το ενέταξε στη βιβλιοθήκη του Εθνικού Θεατρικού Μουσείου
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – Η παράσταση είναι κατάλληλη για άτομα άνω των 15 ετών. – Στην παράσταση γίνεται χρήση στρομποσκοπικού φωτισμού για λίγα δευτερόλεπτα.
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ Δευτέρα 3,10,17 & 24 Ιουνίου 2024
Είδαμε το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, στο θέατρο «Από Μηχανής» και αυτή είναι η άποψη μας!
Με αφορμή την παράσταση «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, στο θέατρο «Από Μηχανής», γίνεται παράθεση μιας σύντομης κριτικής από τον Γιώργο Μαλέκα:
«Η σκηνοθεσία του “Κουαρτέτου” από τον Θανάση Σαράντο ισορροπεί επιδέξια μεταξύ της φιλοσοφικής ενδοσκόπησης και της καυστικής κριτικής των κοινωνικών όψεων που ενυπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο. Μέσα από έναν σύγχρονο «φακό», ξετυλίγεται η πολυπλοκότητα της πλάνης και των επιθυμιών των χαρακτήρων. Το μινιμαλιστικό σκηνικό του έργου έρχεται σε έντονη αντίθεση με το πλούσιο συναισθηματικό μωσαϊκό που «υφαίνουν» οι ηθοποιοί, αναδεικνύοντας περαιτέρω τη διαρκή επικαιρότητα των θεμάτων του Müller. Κάθε σκηνή είναι μια προσεκτική μελέτη του ψυχολογικού πολέμου των χαρακτήρων, αφήνοντας το κοινό να αναλογιστεί την αυθεντικότητα του «εγώ», σε έναν κόσμο που εξυμνεί την αρτιότητα. Γίνεται εν τέλει ένας καθρέφτης για το κοινό, αντανακλώντας όχι μόνο τους αγώνες των χαρακτήρων αλλά και τις δικές μας κοινωνικές διαμάχες, που καλύπτονται με το «κοινωνικώς αποδεκτό» πέπλο, αλλά ξεχειλίζουν από το χάος της ωμής ανθρώπινης φιλοδοξίας».
Νάνα Παπαδάκη: «[…] Συνήθως βλέπουμε την «αρχαιότητα» μέσα από ένα «ηρωικό» πρίσμα.»
Με αφορμή την Παράσταση, «Τιμάνδρα», η Νάνα Παπαδάκη δίνει τη δική της οπτική για το έργο, σε μια σύντομη συνέντευξη που παραχώρησε στον cityvibes.gr και τον Γιώργο Μαλέκα:
Το έργο “Τιμάνδρα” εξερευνά πολύπλοκα θέματα όπως ο έρωτας, ο πόλεμος και η γυναικεία σεξουαλικότητα μέσα από το αρχαίο σκηνικό του. Ως ηθοποιός, πώς προσεγγίσατε την ενσάρκωση ενός τόσο ιστορικά και συναισθηματικά φορτισμένου χαρακτήρα;
Όπως σωστά λέτε, το έργο εξερευνά τον έρωτα, τον πόλεμο, τη γυναικεία σεξουαλικότητα, αλλά, κυρίως, αναφέρεται στην πολιτική και κοινωνική σύνδεσή τους και για αυτό το επέλεξα. Επειδή, ακριβώς, δεν περιορίζεται σε μια, ακόμη, ερωτική ιστορία, και στη «φόρτιση» που αυτή επιφέρει, αλλά, μέσω αυτής, ανοίγεται στη μεγάλη εικόνα, η οποία ξεκινά απ’ τα βάθη της ιστορίας και φτάνει ως τις μέρες μας. Άρα δεν στέκομαι τόσο στον χαρακτήρα, δεν παίζουμε ψυχολογικό θέατρο, αλλά στην «Ιδέα», δηλαδή σε κάτι που, συνήθως, προσπερνούμε, κυρίως, όταν πρόκειται για μια γυναίκα. Εστίασα, λοιπόν, στη γυναίκα, ως φορέα ιστορικών, κοινωνικών, πολιτικών ζυμώσεων πάνω στο ίδιο της το σώμα και, φυσικά, το μυαλό, μιας και πρόκειται για εταίρα, δηλαδή γυναίκα ερωτική και καλλιεργημένη, δηλαδή ερωτική, επί της ουσίας. Και, κυρίως, ανοιχτή να βαδίσει, με όλο της το είναι, πάνω στο έδαφος της αμφιβολίας. Εκεί εντοπίζω τη δική μου ενσάρκωση της Τιμάνδρας. Ακόμη και «χωροταξικά» βρίσκομαι, επί σκηνής, σε ένα «άδειο» κέντρο, δίχως κανένα κράτημα από θεατρικό φροντιστήριο, κατευθείαν απεύθυνση στο κοινό ή χορογραφημένη κίνηση. Πάνω σε αυτό το έδαφος καλούμαι να υπάρξω. Η κάθε ενσάρκωση της Τιμάνδρας έχει τη δική της δυσκολία. Στη δική μου εντοπίζω την πύκνωση γύρω από έναν ιστορικό και φιλοσοφικό λόγο που αρθρώνεται πάνω σ’ ένα ανεξερεύνητο έδαφος.
Άνθρωποι, απ’ όλη την ηθική και πνευματική γκάμα, ζούσαν και στην αρχαιότητα. Υπήρχαν προδότες, ηλίθιοι, έξυπνοι, κουτοπόνηροι, ανοιχτά μυαλά, κλειστά μυαλά, πολιτικοί με όραμα, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι, άνθρωποι έντιμοι, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι τρυφεροί. Τα ίδια όπως και τώρα.
Νάνα Παπαδάκη
Δεδομένου του φιλοσοφικού βάθους του έργου, ποιες προσωπικές ιδέες ή σκέψεις σας επηρέασαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της ενσάρκωσης της Τιμάνδρας;
Με απασχόλησε το «συλλογικό όριο» πάνω στο οποίο κινείται η ψυχή και η σκέψη αυτής της γυναίκας. Το όνομά της, που σημαίνει «αυτή που τιμά τον άνδρα», είναι, προφανώς, ειρωνικό, γιατί ποιο άλλο όνομα θα έδιναν οι άντρες σε μια εταίρα, παρά το ότι τους τιμά! Ούτε, επίσης, αποτελεί μια ηρωίδα της αρχαιότητας. Δεν ήταν ηρωίδα, εταίρα ήταν. Και για μένα αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί συνήθως βλέπουμε την «αρχαιότητα» μέσα από ένα «ηρωικό» πρίσμα. Άνθρωποι, απ’ όλη την ηθική και πνευματική γκάμα, ζούσαν και στην αρχαιότητα. Υπήρχαν προδότες, ηλίθιοι, έξυπνοι, κουτοπόνηροι, ανοιχτά μυαλά, κλειστά μυαλά, πολιτικοί με όραμα, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι, άνθρωποι έντιμοι, άνθρωποι φοβισμένοι, άνθρωποι τρυφεροί. Τα ίδια όπως και τώρα. Δεν ήταν ανώτεροι, επειδή κάποια σπουδαία μυαλά έζησαν, τότε, ανάμεσά τους, ούτε είμαστε εμείς ανώτεροι, επειδή κατεβάζουμε καινούριες εφαρμογές στο κινητό μας. Αλλού είναι το θέμα και το έργο, που συνδυάζει τη γυναίκα, τη φιλοσοφία, το χιούμορ και τον έρωτα, ήταν το πιο κατάλληλο για να μιλήσω για πράγματα που θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να είναι αυτονόητα και τα οποία ο συγγραφέας του Θοδωρής Καλλιφατίδης θίγει με απαράμιλλη γλαφυρότητα και μαεστρία. Άλλωστε ο ίδιος, ως καθηγητής φιλοσοφίας, αλλά και σπουδαστής του Θεάτρου Τέχνης, ήταν ο πλέον κατάλληλος για να συνδυάσουμε, επί σκηνής, θέατρο και φιλοσοφία, κάτι που για εμένα είναι ζητούμενο, στην εποχή που ζούμε. Η εμπλοκή μου με την παράσταση ξεκίνησε απ’ την αρχική ιδέα, προχώρησε στην παραγωγή και έφτασε μέχρι την ενσάρκωση μίας εκ των τριών εκδοχών της Τιμάνδρας, κάτι που είχαμε συμφωνήσει με τον συγγραφέα εξαρχής. Η ματιά του Καλλιφατίδη με εκφράζει απόλυτα γιατί είναι πρωτότυπη, βαθιά, πολιτική. Η δραματουργία που μας κατακλύζει δεν δίνει στη γυναίκα τον ρόλο που της αξίζει και, πρωτίστως, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δεν γίνεται πάνω στο σώμα μας να εκφράζεται μόνο η απατημένη σύζυγος, η αδίστακτη ερωμένη, η αφοσιωμένη μάνα και άλλα στερεότυπα που προφανώς αφορούν, αντίστοιχα, και στους άντρες. Ούτε γίνεται όταν λέμε σώμα να εννοούμε μόνον το γυναικείο. Και οι άντρες έχουν σώμα, δεν είναι ασώματοι. Στο έργο του Καλλιφατίδη βρήκα μια γυναίκα όμορφη, καλλιεργημένη, δυνατή. Πιο σύγχρονη από πολλές άλλες σύγχρονες εκδοχές της.
Το έργο θίγει επίσης θέματα όπως η ελευθερία και η ουσία της ζωής. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας πώς αυτά τα θέματα βρίσκουν απήχηση στο σύγχρονο κοινό, από τη δική σας οπτική γωνία;
Θα μιλήσω πάλι απ’ την οπτική γωνία της δικής μου «ενσάρκωσης» της Τιμάνδρας, που είναι αρκετά σύνθετη. Ας πούμε, σ’ ένα σημείο, αναφέρεται το αν είναι προτιμότερο να έχει κανείς πολλές επιλογές όπως π.χ. να ζει στην Αθήνα ή στο αυστηρό καθεστώς της Σπάρτης. Σκέφτομαι, επηρεαζόμενη απ’ όσα ζούμε, ότι, πλέον, έχουμε φτάσει στο σημείο όλες οι επιλογές που έχουμε να αποτελούν, επί της ουσίας, την ίδια μία και μοναδική επιλογή, αυτή που δεν θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της κοινωνίας. Όλες οι δραματουργίες τείνουν προς την ίδια κατεύθυνση. Δεν ξέρω λοιπόν και εγώ εάν είμαι ελεύθερη, όπως νομίζω, ή εάν η πληθώρα επιλογών είναι η ίδια, μία και απαράλλακτη, επιλογή που συμφέρει την υπάρχουσα κατάσταση και απλά αλλάζουμε σκηνικά και ρούχα, από θέατρο σε θέατρο, από σκηνή σε σκηνή, αγοράζουμε το ίδιο προϊόν, σε πολλές, φαινομενικά, διαφορετικές εκδοχές, σκεφτόμαστε και κάνουμε όλοι τα ίδια. Επίσης, η ουσία της ζωής, για εμένα, είναι η υπέρβαση και εάν το θέατρο απομακρυνθεί από αυτή του τη λειτουργία, τότε δεν επιτελεί τον ρόλο του, απλά συντηρείται και συντηρεί.
Την επόμενη φορά που θα επισκεφτεί ένα μνημείο (σ.σ. το κοινό) να σκεφτεί ότι όλοι οι άνθρωποι που ζούσαν τότε και για τους οποίους περηφανεύεται δεν ήταν όλοι ευφυείς, υπήρχαν και «αρχαίοι» βλάκες.
Νάνα Παπαδάκη
“Τι πιστεύετε ότι πρέπει να πάρει το κοινό από την παράστασή σας και το έργο στο σύνολό του;”
Ένα έναυσμα για να δει κανείς την πολύπαθη «αρχαιότητα» διαφορετικά, μέσα απ’ την κοινωνική και πολιτική της σκοπιά, τη γυναίκα ως φορέα «Ιδεών», να δει και, κυρίως, να ακούσει μια όμορφη ιστορία, αρκετά σύνθετη είναι αλήθεια, να αναρωτηθεί αν υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να «συγκινείται» στο θέατρο. Την επόμενη φορά που θα επισκεφτεί ένα μνημείο να σκεφτεί ότι όλοι οι άνθρωποι που ζούσαν τότε και για τους οποίους περηφανεύεται δεν ήταν όλοι ευφυείς, υπήρχαν και «αρχαίοι» βλάκες. Να δει τη χώρα ως έναν ζωντανό οργανισμό εν εξελίξει και όχι ως τελειωμένη υπόθεση. Χρειάζεται απ’ όλους μας καθημερινή εγρήγορση. Και πιστεύω ότι έργα που φέρνουν τη φιλοσοφία στη σκηνή είναι εξαιρετικά χρήσιμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Σε ευχαριστούμε πολύ! Επιμέλεια Συνέντευξης: Γιώργος Μάλεκας
