Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή. Το καλοκαίρι μας αποχαιρετά σιγά σιγά και μαζί με αυτό κλείνει και ο κύκλος της σεζόν και κάθε κατεργάρης γυρίζει στον πάγκο του (στην πόλη του). Έτσι και εγώ αφήνω την όμορφη Σκόπελο και γυρίζω στην εξωτική Χαλκίδα και στα τρελά της νερά.

Φέτος, όντας πολύ κουρασμένη απο την βαβούρα και το χάος της Αθήνας αποφάσισα να την κάνω για σεζόν κάπου ήσυχα. Να αλλάξω παραστάσεις, να χαλαρώσω και να κάνω και τα μπάνια μου. Επέλεξα τις Σποράδες και πιο συγκεκριμένα την Σκόπελο, λόγω ενός φίλου που ήταν εκεί και ουσιαστικά με τράβηξε.
Τα πρωινά μου τα περνούσα στην θάλασσα και τ’ απογεύματα μου στο μπαρ ενός ξενοδοχείου όπου και δούλευα.
Γνώρισα αρκετό κόσμο εδώ και αμέσως ένιωσα τόσο οικείο τον τόπο.
Υπήρχαν οι καλές στιγμές , όπως και οι κακές με τις ίντριγκες και τα κακά σχόλια. Επιλέγω να κρατήσω τις καλές, που με γέμισαν.
Το καλύτερο απ’ όλα ήταν ότι είχα πολύ ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό μου και για τις ψυχοθεραπείες μου που αν και απο μακριά τις έκανα διαδικτυακά. Πράγμα που με βοήθησε στο να βάλω τις σκέψεις μου επιτέλους σε μια σειρά και να δω τι θέλω απο την ζωή μου, να βάλω νέους στόχους και πείσμα να τους κατακτήσω.
Το πιο δύσκολο ήταν το γεγονός πως ήμουν μακριά απ’ όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα και την οικογένεια μου, συχνά αυτό με έριχνε και ίσως είναι ένας λόγος που πήρα την απόφαση να φύγω και λίγο νωρίτερα απο το τέλος της σεζόν.

Και φτάνουμε στο τέλος και όσο και αν γκρίνιαζα όλο το καλοκαίρι, τώρα που έφτασε η ώρα του αποχαιρετισμού καταλαβαίνω πόσο θα μου λείψει αυτό το μέρος.
Η ρουτίνα που είχα αποκτήσει εδώ, κάποιοι απο τους ανθρώπους που γνώρισα και οι στιγμές με τον εαυτό μου μακριά απο όλους και απ’ όλα που δεν θα τις έχω ξανά.
Τελευταίες μέρες στο νησί, κάνω τις διακοπές που δεν έκανα όλο το καλοκαίρι και γεμίζω μπαταρίες για το φθινόπωρο που ακολουθεί και φυσικά τον χειμώνα, έχοντας πάρει τα μαθήματά μου. Ποιά είναι αυτά; Να μην εμπιστεύομαι όποιον μου χαμογελάει γιατί δεν είναι απαραίτητα φίλος μου.

Μια μεγάλη απόφαση που πήρα εδώ, είναι να μην γυρίσω στην Αθήνα αλλά στον τόπο μου και στους ανθρώπους που τόσο τους έλειψα αλλα και μου έλειψαν . Γυρνώντας στην αγκαλιά των γονιών γιατί αυτό που συνειδητοποίησα είναι πως έχω ανάγκη την φροντίδα τους και να ξεκουραστώ λίγο.
Ήδη έχουν ενθουσιαστεί οι παρέες μου με αυτή μου την επιλογή και μου δείχνουν πως με περιμένουν με ανυπομονησία και αυτό απο μόνο του με γεμίζει.
Έχω νοσταλγήσει μια βόλτα στην παραλία της Χαλκίδας , ακούγοντας τη μουσική μου.
Ένα καφέ στα στέκια μου, μια έξοδο στο αγαπημένο μου μαγαζί…

Έχοντας μείνει τόσο καιρό μόνη σ’ ένα ξένο μέρος όσο και αν το οικοιοποίησα, νιώθω πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και έτοιμη να βάλω την ζωή μου σε μια τάξη. Να ξεκινήσω απο το μηδέν και να την χτίσω ξανά. Αφήνω πίσω τις ανασφάλειες και τους φόβους και κρατάω τον καινούριο , δυναμικό μου εαυτό που πλέον έχω καταλάβει την αξία του.

Η φυγή καμία φορά είναι καλή, αρκεί να μην γίνεται με σκοπό να αποφύγεις να αντιμετωπίσεις προβλήματα και καταστάσεις. Όταν γίνεται με σκοπό το ακριβώς αντίθετο τότε είναι επικοδομητική. Σε βοηθάει να θέσεις στόχους και να ονειρευτείς ξανά. Να σπάσεις την ρουτίνα και να γίνεις πιο δημιουργικός . Γεμίζεις στιγμές, γνωρίζεις ανθρώπους και μέρη και έρχεσαι κοντά με τον εαυτό σου.
Καλή επιστροφή να έχουμε όσοι “ξενιτευτήκαμε” αυτό το καλοκαίρι και έναν όμορφο, αισιόδοξο χειμώνα. Όσοι το σκέφτεστε να φύγετε του χρόνου, μην το αναβάλετε άλλο και μη φοβάστε να κάνετε το επόμενο βήμα. Απο τις πιο όμορφες εμπειρίες, αξίζει να το ζήσετε!

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να φύγουμε μακριά από όλους και από όλα. Φίλους, οικογένεια… Να κάνουμε ένα restart, από το μηδέν, σ’ ένα νέο μέρος.
Η ανάγκη αυτή γεννιέται συνήθως όταν πια έχεις κουραστεί να παλεύεις μόνος για τα πάντα.

Δεν είναι απαραίτητο να έχει γίνει κάποιο συγκλονιστικό γεγονός ώστε να πάρεις την απόφαση να απομακρυνθείς. Ίσως η καθημερινότητα σου πια να μην σε γεμίζει και να σε κάνει να νιώθεις πως έχεις βαλτώσει . Η στασιμότητα να σε θλίβει και να χρειάζεσαι μια εξέλιξη στη ζωή σου. Οπότε η φυγή φαίνεται μονόδρομος.

Στην αρχή θα φοβηθείς και θα νιώσεις μόνος. Δεν είναι εύκολο να αφήνεις τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου ακόμα και αυτούς που σε πλήγωσαν. Όμως έτσι θα δεις πιο καθαρά κάποια πράγματα και καταστάσεις, θα γνωρίσεις τον εαυτό σου καλύτερα. Θα κάνεις αυτό που θες χωρίς να επηρεάζεσαι από τις γνώμες των άλλων.

Είναι προφανές πως θέλει χρόνο ώστε να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα. Σιγά σιγά θα αρχίσεις να γνωρίζεις και να εξοικειώνεσαι με το νέο μέρος. Θα αρχίσεις να φτιάχνεις το χώρο σου όπως εσύ θέλεις. Ξεκινάς ουσιαστικά από το μηδέν να χτίζεις ξανά τη ζωή που εσύ θέλεις. Θα γνωρίσεις νέους ανθρώπους και δεν θα χρειάζεται να είσαι ο παλιός σου εαυτός αλλά αυτός που έχεις επιλέξει να είσαι.

Με το να φεύγεις και να κάνεις αλλαγές στη ζωή σου δεν σημαίνει πως το βάζεις στα πόδια για να αποφύγεις καταστάσεις, ίσα ίσα φροντίζεις τον εαυτό σου, του δείχνεις εμπιστοσύνη. Επιλέγεις να μην συμβιβάζεσαι και προχωράς, εξελίσσεσαι.

Deppie Politaki

Ορισμένες φορές αναγκαζόμαστε, όσο και αν μας πονάει, να βγάλουμε ανθρώπους από τη ζωή μας.
Αυτό συμβαίνει επειδή αυτοί οι άνθρωποι μας βλάπτουν , έστω και άθελά τους.

Όταν κάτι τελειώνει, γενικά είναι καλό να μπαίνει ένα οριστικό τέλος. Το να κρατάς μια ανούσια επικοινωνία που δεν οδηγεί πουθενά αλλά μόνο σε χαλάει δεν έχει νόημα. Συνήθως η επικοινωνία αυτή είναι από αυτόν που το τέλος του ήταν πιο εύκολο και την καθορίζει εκείνος σύμφωνα με το πότε γουστάρει ή όχι να μιλήσει. Ο άλλος απλά υπομένει και περιμένει σιωπηλά να πάρει ψίχουλα ενδιαφέροντος και άντε σε καμιά στιγμή απελπισίας να κάνει την κίνηση.
Ο πρώτος τώρα, είτε από τύψεις στέλνει κάνα τυπικό “πως είσαι” είτε κάνει χαλαρή πλακίτσα για να κρατάει τον άλλο έρμαιο του και να τον έχει καβάτζα για όταν ξεμείνει, να ξέρει πως κάποιος εκεί έξω ακόμα περιμένει. Σκληρό; Αυτό είναι όμως.

Τότε τι μένει; Η απόσταση ως λύτρωση. Κόβεις κάθε επικοινωνία και πας παρακάτω. Θα πάρει χρόνο σίγουρα αλλά κανείς δεν αξίζει να μένει στην αναμονή . Όλοι αξίζουν κάτι πιο ξεκάθαρο. Κλάψε, ξέσπασε…κάποια στιγμή θα ξεθυμάνει όλη αυτή η πίκρα, κάποια στιγμή θα περάσει, όλα περνάνε…στο υπόσχομαι!

Deppie Politaki

Υπάρχουν κάποιες σχέσεις, φιλίες που χαλάνε από παρεξήγηση, άλλες δίχως λόγο και αφορμή που λέει και το τραγούδι, άλλες πάλι θες από λόγια που μπαίνουν λόγω ζήλειας; Άλλες χωρίς να καταλάβεις ποτέ πραγματικά το γιατί, όπως η δική μας.

Πήγα τις προάλλες στο στέκι μας που πηγαίναμε καθε Πέμπτη μαζί με τα παιδιά, δεν ήταν όμως κανείς τους, μα πιο πολύ με πείραξε που έλειπες εσύ. Ένιωσα τόσο ξένο το μαγαζί και η ατμόσφαιρα τόσο αποπνικτική . Δεν ήσουν εκεί να τρως απο το πιάτο μου, να σου παίρνω τον αναπτήρα ενώ είχα τον δικό μου. Να τραγουδάμε παρέα και να δίνουμε πόνο σε κάθε στίχο.

Η άδεια καρέκλα δίπλα μου , υπενθύμιζε την απουσία σου.
Μια βιντεοκλήση σε έφερε πιο κοντά, όμως τίποτα δεν ήταν όπως παλιά.

Τώρα είσαι χιλιόμετρα μακριά, σε αυτό τον τόπο που τόσο μισώ … τώρα πια έχω ένα λόγο παραπάνω!

Τώρα όλα είναι διαφορετικά, ακόμα και οι Πέμπτες μας μεταφέρθηκαν την Παρασκευή….έτσι και αλλιώς τιποτα πια δεν είναι ίδιο.
Λείπεις στο γατί σου .

Είμαι από τους ανθρώπους που γενικά βαριούνται τα ταξίδια, ειδικά τα μακρινά και για πολλές μέρες.
Θεωρώ βαβούρα την ετοιμασία, βαλίτσες , πράγματα, ταλαιπωρία σκέτη. Η διαδρομή, μέχρι να φτάσεις…συν ότι ζαλίζομαι εύκολα.
Στην επιστροφή άντε να οργανώσεις το χάος, έχω αφήσει βαλίτσα ένα χρόνο γεμάτη και είχα βγάλει μόνο ό,τι θα χρειαζόμουν, χωρίς υπερβολές!

Οπότε μπορώ να πω πως δεν είμαι άνθρωπος που πετάει την σκούφια του για διακοπές , ωστόσο φέτος και μετά από έναν αρκετά ζόρικο χειμώνα, ένιωσα για πρώτη φορά στην ζωή μου την ανάγκη να φύγω μακριά από όλους και απ’ όλα! Να αλλάξω παραστάσεις και να ξεφύγω από καταστάσεις και ανθρώπους που με έριχναν.

Κάπως έτσι λοιπόν πήρα τα βουνά και τα φαράγγια. Με αφορμή το γεγονός ό,τι έχει σπίτι ένας συνάδελφος στα Ιωάννινα , είπαμε να πάμε εκεί και να κάνουμε μικρές εξορμήσεις γύρω γύρω στα χωριά.
Δεν αφήσαμε πηγή για πηγή που να μην πάμε . Φυσικά και βουτήξαμε στα παγωμένα νερά του Βοϊδομάτη, μιας και θάλασσα κοντά δεν είχαμε. Απίστευτη εμπειρία. Μοναδικά τοπία και τόσο γραφικά μέρη.
Οχτώ υπέροχες μέρες μακριά από το χάος της Αθήνας και το καυσαέριο.
Λίγες για να προλάβεις να τα δεις όλα βέβαια.
Θα ήθελα πριν φύγω να περπατήσω μέσα στην παλιά πόλη, στην λίμνη περιμετρικά ακούγοντας μουσική και να πιώ έναν καφέ στο νησί της κυρα Φροσύνης .

Αν και χειμερινός προορισμός ακόμα και το καλοκαίρι έχεις επιλογές. Βέβαια για τους ρομαντικούς ίσως θα ήταν πιο ωραία χειμώνα , παρέα με το άλλο τους μισό , να περπατάνε το βράδυ χέρι χέρι στα πλακοστρωμένα δρομάκια με τα όμορφα εναλλακτικά καφενεία.
Ζεστή σοκολάτα με θέα την λίμνη. Φαγητό σε ταβέρνες πάνω στο βουνό και να βλέπεις γύρω σου μόνο πράσινο.

Καμιά φορά είναι καλό να κρατάς μια απόσταση από την ρουτίνα σου και να την σπας λίγο, φεύγοντας κάπου μακριά. Αξίζει η “ταλαιπωρία” και με το παραπάνω. Αν υπάρχει και καλή παρέα τότε μην το σκέφτεσαι καν.
Νόμιζα πάντα πως η πιο όμορφη πόλη που έχω δει είναι η Θεσσαλονίκη, με διαφορά θα πω πως ερωτεύτηκα τα Ιωάννινα και σίγουρα τα συστήνω ανεπιφύλακτα για όσους ακόμα πήζουν στην δουλειά και θα πάρουν πιο αργά την άδεια τους.

Η φύση τελικά μου πάει, σε όλους πάει, γι’ αυτό ας την προσέχουμε λίγο.

Deppie Politaki

Σ’ ένα μικρό συνοικιακό καφέ, κρυμμένο μέσα σε στενά που δύσκολα θα περάσει κάποιος… χαμένη πάλι στις σκέψεις της. Μοναδική παρέα της ο καφές, το τσιγάρο και η μουσική. Ποτέ δεν την έχουν προδώσει ως τώρα. Στις χαρές ; Εκεί. Στις λύπες πάλι εκεί. Στις λύπες ίσως να αλλάζει εκείνη, τον καφέ με ποτό.

Βότκα, σκέτη με πάγο. Ούτε λεμόνι!

Όταν νιώθει πως κανείς δεν την καταλαβαίνει, κανείς δεν την νιώθει, αναζητάει την μοναξιά της…ίσως λίγο και τον εαυτό της, τον έχει χάσει καιρό τώρα.

Και η αλήθεια είναι πως πάντα το ένιωθε αυτό. Πως δεν ταιριάζει πουθενά, πως δεν την καταλαβαίνει κανένας και δεν την ακούει.

Κάθε φορά που έκανε το λάθος να ανοιχτεί το μετάνιωνε, μέχρι που το έκανε ολοκληρωτικά. Ξεδίπλωσε την ψυχή της και τελικά έχασε τα πάντα.

Τώρα όμως ξέρει, δεν ανήκει πουθενά, μόνη της θα νιαουρίζει πάντα, με περιστασιακές παρέες για λίγη συντροφιά.
Δεν μπορεί να βασιστεί σε ανθρώπους, αυτοί όλο αλλάζουν συναισθήματα…τη μια σε αγαπάνε και την άλλη σε μισούν.

Το πάθημα της έγινε μάθημα.

Μόνη παρηγοριά της πλέον λίγη μουσική, ένας καλός καφές (ή βότκα) και ένα τσιγάρο…

Αν έχει και θάλασσα, ακόμα καλύτερα!

Deppie Politaki

Όλοι ξέρουμε ότι οι πεταλούδες ξεκινάνε την καριέρα τους ως κάμπιες, ζουν μια μέρα και πεθαίνουν… υπάρχουν όμως και κάτι άλλες που παθαίνουν μετάλλαξη, πως στο walking dead πέθαιναν όλοι και επιστρέφαν πάλι ως περπατητές; Ε αυτές επιστρέφουν σαν σαράκια που σου τρώνε την ψυχή μέρα με την μέρα. Ναι αυτές στο στομάχι λέω!

Τις έχεις νιώσει κι εσύ ε; Όμορφο συναίσθημα, όσο κρατήσει. Μετά; Κενό. Απόλυτο κενό.

Στην αρχή όλο χαζά χαμόγελα, σου κόβεται η ανάσα , νιώθεις να πνίγεσαι από την τόση ευτυχία.
Νιώθεις πως μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα. Είσαι γεμάτος ενέργεια, ζωντανός. Κάνεις όνειρα, έχεις ελπίδα.
Μετά δεν έχεις κουράγιο ούτε δάκρυ να βγάλεις. Με τι όρεξη να σηκωθείς το πρωί να ξεκινήσεις την μέρα σου όταν είσαι μισός; Παλεύεις μόνος με τους δαίμονες σου το βράδυ και την υπόλοιπη μέρα παλεύεις να πείσεις πρώτα εσένα ότι είσαι καλά και μετά τους άλλους που το βλέπουν, όσο και να χαμογελάς αυτοί που σε ξέρουν θα αναγνωρίσουν το ψεύτικο χαμόγελο. Θα αναγνωρίσουν το χαμένο στο άπειρο βλέμμα. Και τι να τους πεις;

Και περνάνε οι μέρες, τα βράδια. οι μήνες και πλέον συνειδητοποιείς πως ίσως τα ζόμπι έχουν περισσότερη όρεξη για ζωή απ’ ότι εσύ.

Μπερδεύετε τον ενθουσιασμό με τον έρωτα ορισμένοι και πάτε και λέτε μεγάλα λόγια που δεν τα εννοείτε και μετά μας φταίει η Ήβη Αδάμου με την τραγουδάρα που έβγαλε ( να τα λέμε και αυτά).

Όταν κάποιος θέλει προσπαθεί, κάνει τα αδύνατα δυνατά και βοηθάει τον αδύναμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται. Δεν τα παρατάει, ακούει, καταλαβαίνει, συγχωρεί. Μένει!!! Δεν το βάζει στα πόδια ούτε κατηγορεί και πληγώνει αυτόν που “αγαπάει”.

Καμία απόσταση, καμία χαζή αφορμή δεν χαλάει μια σχέση όπου και οι δύο έχουν τόσα να δώσουν.

Και σίγουρα δεν κοιτάς ποιος έδωσε πιο πολλά και ποιος πιο λίγα…

Διεκδικείς. ΌΤΑΝ θες τον άλλο…αλλιώς να ‘χαμε να λέγαμε ιστορίες πίνοντας καφέ με τον συνάδελφο.

Και τελικά τα παραμύθια δεν έχουν happy end.

Κλείνοντας θα αφήσω ένα τραγούδι και θα επιστρέψω σύντομα με νέο άρθρο.

Deppie Politaki

Η μικρή Μαριλένα ήταν πολύ περίεργη για τον κόσμο. Ήθελε να εξερευνήσει τα πάντα, να μάθει τα πάντα.
Ένα απόγευμα όπως όλα τα άλλα , η μικρή μας φίλη που βαρέθηκε να παίζει μόνη της και αφού η μαμά της ήταν πολύ απασχολημένη για να ασχοληθεί μαζί της, είπε να κατέβει μια βόλτα στο υπόγειο.
Εκεί, μέσα στη σκόνη και στο σωρό από ξεχασμένα αντικείμενα που πλέον είχαν αχρηστευτεί , παρατημένα στο σκοτάδι για αιώνες, η Μαριλένα βρήκε ένα μεγάλο χρυσό καθρέφτη. Παρά το γεγονός ό,τι ήταν βρώμικος και αραχνιασμένος δεν έπαυε να στέκει εκεί περήφανος και να δείχνει όσο αριστοκρατικός μπορούσε.
Της μικρής μας εξερευνήτριας αμέσως της τράβηξε την προσοχή, πλησίασε και τον θαύμαζε με δέος. Ξάφνου, όπως ακούμπησε πάνω το χεράκι της, σαν μια δύναμη να προσπαθούσε να την τραβήξει μέσα. Η Μαριλένα αφέθηκε και από την σκοτεινή και σκονισμένη αποθήκη βρέθηκε σε ένα όμορφο κόσμο μαγεμένο. Ένα κόσμο ντυμένο στα λευκά, όπου ο χρόνος εκεί έμοιαζε να έχει σταματήσει. Ένα κόσμο παράλληλο που έμοιαζε τόσο με τον δικό της. Όμως εκεί οι άνθρωποι δεν βιάζονται, οι μεγάλοι ασχολούνται με τα παιδιά που παίζουν όλα μαζί. Δεν τους φωνάζουν και δεν τα διώχνουν επειδή είναι απασχολημένοι.
Μέσα στον καθρέφτη ζουν και περίεργα μυθικά πλάσματα, από αυτά που κανείς συνταντά μόνο στα παραμύθια και στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.
Όμορφοι μονόκεροι και άλλα πολλά. Όλα φιλικά και ήμερα.
Και μέσα σε όλα αυτά ξαφνικά η Μαριλένα βρήκε μια γυναίκα ίδια η μητέρα της, όμως δεν είναι νευρική και πιεσμένη, είναι ήρεμη.
Η μικρή ηρωίδα μας έχει σαστίσει, δεν πιστεύει αυτά που βλέπει. Έχει αρχίσει και κρυώνει, ο κόσμος αυτός είναι παγωμένος, η Μαριλένα μας φοράει μόνο τα πιτζαμάκια της. Τότε την πλησιάζει η γυναίκα εκείνη που θυμίζει την μαμά της και την ρωτάει αν έχει χαθεί και αν θέλει να πάει σπίτι της να της δώσει μια κουβέρτα και ένα ζεστό ρόφημα να πιει. Η φίλη μας απορεί, γιατί δεν την αναγνωρίζει η ίδια της η μητέρα….όμως δεν την ενοχλεί γιατί στην τελική εκείνη την νοιάζεται. Την ακολουθεί και το σπίτι της είναι ίδιο με το πραγματικό της σπίτι. Τυλίγεται μπροστά στο τζάκι με μια κουβέρτα που την έδωσε η καλή κυρία και πίνει το ζεστό κακάο που της έφτιαξε. Μετά ήρθε και ο άντρας της. Ήταν κι εκείνος ίδιος με τον μπαμπά της όμως ούτε εκείνος φαίνεται να την αναγνωρίζει. Είχε αρχίσει να νυχτώνει, αφού έφαγαν βραδινό είπαν να διαβάσουν μερικά παραμύθια στην Μαριλένα και μόλις ξημερώσει να πάνε να βρουν τους γονείς της Μαριλένας. Εκείνη όμως δεν ήθελε, προτιμούσε να μείνει εκεί που την φροντίζουν και της αφιερώνουν χρόνο. Της δίνουν αγάπη και στοργή. Διάβασαν μερικά όμορφα παραμύθια και η μικρή μας φίλη αποκοιμήθηκε, εκεί μπροστά στο τζάκι. Κάποια στιγμή η Μαριλένα ξύπνησε από μια αγανακτησμένη φωνή. Ήταν η μητέρα της. Όταν άνοιξε τα ματάκια της ήταν μπροστά στο μεγάλο χρυσό καθρέφτη, Στην σκοτεινή σκονισμένη αποθήκη, στο υπόγειο. Η μητέρα της την αγκάλιασε και της είπε να μην της το ξανακάνει ποτέ αυτό γιατί την τρόμαξε πολύ. Την πήρε από το μικροσκοπικό της χεράκι και την πήγε να κάνει ένα ζεστό μπάνιο, να της βάλει καθαρά ρούχα και να της φτιάξει το αγαπημένο της φαγητό γιατί η μικρή μας φίλη ήταν πολλές ώρες στο κρύο υπόγειο, μόνη φοβισμένη. Και μετά της διάβασε το αγαπημένο της παραμύθι. Η Μαριλένα μας ζήτησε συγγνώμη στην μαμά της και την παρακάλεσε να είναι πάντα έτσι μαζί της για να μην χρειάζεται να την ανησυχεί , αλλιώς θα πήγαινε να ζήσει με την κυρία που μοιάζει στην μαμά της αλλά την αγαπάει.

Deppie Politaki

Οι ρυθμοί της καθημερινότητας είναι πολύ γρήγοροι και αν είστε από τους ανθρώπους που βρίσκεστε αρκετές ώρες εκτός σπιτιού λόγω δουλειάς και άλλων υποχρεώσεων, σίγουρα θα είναι αρκετά κουραστικό.

Ειδικά αν έχετε και ένα γατάκι να σας περιμένει, θα είναι ακόμα πιο δύσκολο γιατί εκτός του ότι πρέπει να το φροντίσετε, θα σας λείπει κιόλας.

Ίσως η καλύτερη στιγμή της ημέρας να είναι αυτή που γυρίζετε σπίτι και σας υποδέχεται η φουντωτή σας φίλη, τρίβεται στα πόδια σας και γουργουρίζει από ευχαρίστηση.

Έτσι επιβεβαιώνεστε ότι της λείψατε όσο έλειψε και σε εσάς – μάλλον.

Φυσικά, κάθε γάτα είναι μοναδική και μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματά της με διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή, μπορεί να σας «κρατάει μούτρα» που φύγατε για τόσες ώρες και να σας κοιτάξει με ένα αδιάφορο βλέμμα και η καρδιά σας να γίνει χίλια κομμάτια.

Ωστόσο, και αυτό είναι σημάδι ότι της λείψατε και σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε μερικές ενδείξεις για το πώς οι γάτες εκφράζουν το συγκεκριμένο συναίσθημα.

Γιατί όσο και να έχει επικρατήσει η πεποίθηση ότι τα αιλουροειδή κατοικίδια είναι απόμακρα και δεν αναπτύσσουν ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Ας δούμε, λοιπόν, τα σημάδια ότι λείπετε στη φουντωτή σας φίλη.

Οι εγκάρδιοι χαιρετισμοί

Μια ένδειξη ότι έχετε λείψει στη γατούλα σας είναι η χαρά που δείχνει όταν μπαίνετε σπίτι μετά από ώρες. Έρχεται, τρίβεται στα πόδια σας, γουργουρίζει από ευχαρίστηση και σας προκαλεί να την χαϊδέψετε κουνώντας την ουρά της ρυθμικά. Και πώς μπορείτε να αντισταθείτε σ’ αυτά τα νάζια;

Η γατοσκιά

Έχουμε ξαναπεί ότι οι γάτες είναι ανεξάρτητες και μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε και μοναχικές. Όμως, δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθούν την παρέα σας, ειδικά αν έχουν σας δουν ώρες. Οπότε, όταν φτάνετε σπίτι γίνονται η σκιά σας όπου και να πάτε. Από την κουζίνα μέχρι το μπάνιο, σας συνοδεύουν με μεγάλη χαρά και σας δείχνουν με τον τρόπο τους ότι τους λείψατε τρομερά.

Τα πατουσάκια

Τα «πατουσάκια» της γάτας είναι μια συμπεριφορά που την επιδεικνύει όταν νιώθει ικανοποιημένη και ασφαλής. Άρα αν σας «ζυμώνει» με τα πατούσια της και γουργουρίζει κιόλας να είστε σίγουρος/η ότι το γατάκι σας χαίρεται που επιστρέψατε και απολαμβάνει την παρέα σας.

Ο ύπνος

Αν η γάτα σας έρχεται και φωλιάζει στην αγκαλιά σας την ώρα που κοιμάστε είναι και αυτό μια ένδειξη ότι σας αγαπάει και της λέιψατε. Μάλιστα, πολλές είναι οι γάτες που ενώ λείπουν οι κηδεμόνες τους, κάθονται πάνω στα ρούχα τους για να τους αισθάνονται «κοντά» τους.

Το γατο-grooming

Τα αιλουροειδή αυτά πλάσματα ξοδεύουν τη μισή τους μέρα κάνοντας grooming στο εαυτό τους. Είναι μια συμπεριφορά φυσιολογική και έμφυτη ως ένα ορισμένο σημείο. Αν παρατηρήστε ότι η γάτα σας επιδίδεται στην προσωπική της περιποίηση περισσότερο από το συνηθισμένο, τότε μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι της λείπετε ή ότι βιώνει άγχος λόγω της απουσίας σας.

Οι αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες.

Όταν μια γάτα έχει δυσάρεστα συναισθήματα, τότε μπορεί να παρουσιάσει αλλαγές στις διατροφικές της συνήθειες. Μια από αυτές τις αλλαγές είναι να μην τρώει το φαγητό της την ώρα που λείπετε από το σπίτι. Όταν επιστρέφετε όμως και μετά από τους εγκάρδιους χαιρετισμούς σας, πηγαίνει κατευθείαν στο μπολάκι της για να καταβροχθίσει την τροφή της. Αυτό ίσως το κάνει γιατί παύει να νιώθει άγχος και πλέον είναι χαρούμενη που σας βλέπει, οπότε με αυτόν τον τρόπο σας δείχνει ότι σας αγαπάει και ότι σας πεθύμησε. Ωστόσο, κάποιες γάτες εμφανίζουν ακριβώς την αντίθετη συμπεριφορά, καταναλώνοντας υπερβολικές ποσότητες φαγητού.

Το νιαούρισμα

Οι γάτες μπορούν να παράγουν έως και 100 διαφορετικούς ήχους. Οπότε, αν όταν σας βλέπει επιδίδεται σε δυνατά νιαουρίσματα είναι μάλλον γιατί χάρηκε που σας είδε, σας μαλώνει που λείπατε τόσες ώρες και αποζητά την προσοχή σας.

Ο ακούραστος φύλακας της πόρτας

Ας δούμε ένα πολύ χαρακτηριστικό σημάδι που δείχνει ότι λείπετε στη γάτα σας. Σας περιμένει άγρυπνη και ακούραστη πίσω από την πόρτα του σπιτιού σας. Φυσικά, δεν εννοούμε ότι βρίσκεται όλη την ώρα στο ίδιο σημείο, αλλά λόγω της εξαιρετικής της ακοής, καταλαβαίνει ότι έρχεστε και παίρνει θέση στο κατώφλι για να σας προϋπαντήσει.

Η παιχνιδιάρικη διάθεση

Η επιστροφή στο σπίτι σηματοδοτεί παιχνίδι και διασκέδαση. Οπότε αν βλέπετε το μικρό σας γατάκι να έχει τρελαθεί από τη χαρά του, να κάνει zoomies και να θέλει να παίξει είναι γιατί επιτέλους θα απολαύσει την παρέα σας.

Γιατί μπορεί να λείπετε στη γάτα σας;

Πολλοί μπορεί να είναι οι λόγοι που λείπετε στη γάτα σας. Μερικούς από αυτούς είναι οι εξής:

● Έχετε χτίσει μια τόσο έντονη συναισθηματική σχέση που έχει φτάσει σε σημείο να της λείπετε ακόμα κι αν έχετε να τη δείτε λίγες ώρες.

● Βιώνει κάποια στρεσογόνα περίοδο, όπως είναι για παράδειγμα μια μετακόμιση, οπότε νιώθει μπερδεμένη και αγχωμένη.

● Δεν περνάτε πλέον ποιοτικό χρόνο μαζί της. Είναι λογικό κάποιες περιόδους της ζωής σας να μην προλαβαίνετε να κάνετε πολλά πράγματα λόγω υποχρεώσεων, αλλά προσπαθήστε όσο γίνεται όταν είστε σπίτι να περνάτε ποιοτικό χρόνο με το κατοικίδιό σας.

● Κάποιες γάτες νιώθουν έντονα το συναίσθημα του αποχωρισμού γιατί έχουν περάσει δύσκολες καταστάσεις ή τις έχουν εγκαταλείψει στο παρελθούν.

● Μερικοί κηδεμόνες είναι υπερπροστατευτικοί, δημιουργώντας μια σχέση εξάρτησης με το γατάκι τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η γάτα να νιώθει ακόμα περισσότερο ότι της λείπει ο γατογονιός της.

● Σύμφωνα με έρευνες, οι γάτες μπορούν να διακρίνουν τη φωνή του κηδεμόνα τους ανάμεσα σε 10 άλλες. Μάλιστα, μπορεί ο ήχος της φωνής του κηδεμόνα τους να τις χαλαρώνει, γι’ αυτό και να τους λείπει όταν δεν βρίσκεται σπίτι – γιατί ψάχνουν κάτι να τις καθησυχάσει και δεν μπορούν να το βρουν.

Τελευταίες σκέψεις

Αντίθετα με όλα όσα πιστεύονται εδώ και χρόνια, οι γάτες μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να δείξουν την αγάπη τους. Δημιουργούν συναισθηματικούς δεσμούς με τους κηδεμόνες τους και εννοείται πώς τους λείπουν όταν δεν είναι κοντά τους. Η αναγνώριση των ενδείξεων της νοσταλγίας που αισθάνονται είναι ένα βασικό βήμα προς την κατανόηση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς τους.

Εσάς πώς σας δείχνει η γάτα σας ότι της λείπετε;

ΠΗΓΗ

Γράφει ο Γεώργιος Σιλιβάκος

Αντίθετα και μη,

κάποτε γυρίζουμε σε όλα αυτά που κάποτε ήμασταν.

Ψάχνω στα παλιά πράγματα,

θέλω να μυρίσω τον παλιό εαυτό μου,

Τότε που ήταν παιδί.

Να δω τον κόσμο έστω και μια φορά πάλι,

με τα παιδικά μου μάτια.

Μια νύχτα,

πήδηξα την καγκελόπορτα του νηπιαγωγείου.

Περπάτησα την αυλή με τα χαλίκια,

έσκυψα παίρνοντας μερικά στα χέρια μου.

Απέναντι, είδα να παίζει ο μικρός εαυτός μου

Τότε κατάλαβα.

Τότε λύγισα κι έκλαψα.

Όταν αυτός που ήμουν κάποτε,

μου χαμογέλασε.

ΠΗΓΗ