Ενόψει της επετείου 200 χρόνων από την κήρυξη του απελευθερωτικού αγώνα για ελευθερία, εδώ και κάποιους μήνες έχει κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα το κόμικ “Sons of Chaos“, ένα δώρο από τον Αμερικάνο συγγραφέα-σκηνοθέτη Chris Jaymes, για όλους αυτούς που αγαπάνε την ιστορία και όχι μόνο, ένα έπος για την ζωή, τον αγώνα και την θυσία του Μάρκου Μπότσαρη.

O τίτλος από μόνος του τραβάει τα βλέμματα και το ενδιαφέρον. Η πρώτη ιδέα που συνήθως έρχεται στο μυαλό είναι ότι θυμίζει πολύ το “300” του (θεού) Frank Miller και δεν πέφτει και πολύ έξω. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα το novel παίρνει “αυθαίρετες ελευθερίες” αλλά και “αναγκαστικές εκπτώσεις” για να πει την ιστορία του σε 192 πολύχρωμες ( με έμφαση στο κόκκινο και μαύρο) σελίδες γεμάτες με επικές στιγμές, βία και ανθρώπινη φύση. Έλληνες ήρωες εναντίον ξένων εισβολέων σε πανοραμικά πλάνα με τον διάλογο, ως δέκτη, να συνδέει τον αναγνώστη με τις εικόνες που αναδιπλώνονται μπροστά στα μάτια του.

Ωστόσο η επιλογή του τίτλου δεν είναι και τυχαία. Παραπέμπει στην φανερή σημασία βέβαια: χάος, πόλεμος, βία, καταστροφή. Συνάμα όμως δηλώνει την γέννηση μιας μεγάλης ιδέας. Τα πάντα γεννιούνται από το τίποτα. Από το σκοτάδι γεννήθηκε το φως, έτσι και οι αρχαίοι Έλληνες πήραν από το Χάος, μορφοποίησαν το χάος από το οποίο γεννήθηκαν και έχτισαν έναν πολιτισμό, τις τέχνες και επιστήμες και δημιούργησαν τις ιδεολογίες με τις οποίες ζούμε μέχρι και σήμερα. Αποτελούν την αφετηρία του μοντέρνου κόσμου και τα θεμέλια όπου χωρίς αυτά, θα βρισκόμασταν άτυποι και ουδέτεροι σ’ ένα καθόλου σίγουρο μέλλον.

10 χρόνια (!) έρευνας υλικού για το novel όμως μας οδηγούν στον νεαρό Μάρκο Μπότσαρη, γιο του Σουλιώτη Κίτσου Μπότσαρη, τα χρόνια της εκπαίδευσης του, στην πορεία της αιχμαλωσίας του από τον Αλή Πασά και της επακόλουθης απελευθέρωσης του σε πλασματικά και μη γεγονότα που καθόρισαν την προσωπικότητά του. Το στόρι μας ταξιδεύει σε τόπους ιερούς όπως το μαρτυρικό Σούλι και το Μεσολόγγι και σε μεγάλες στιγμές που ταρακούνησαν τον πυρήνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Γιατί όμως ο Μάρκος Μπότσαρης και όχι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης? Όπως και ο Γέρος του Μοριά, υπάρχουν και άλλες πιο διακεκριμένες φιγούρες του Μεγάλου Αγώνα που αναφέρονται αναλυτικά σε βιβλία, ντοκιμαντέρ αλλά και σε ταινίες και είναι γενικά ευρέως γνωστοί. Όμως αυτό φαίνεται να είναι και η κινητήρια δύναμη που ωθεί τον συγγραφέα: η περίπλοκη και σχετικά άγνωστη σχέση του Αλή Πασά και του Μάρκου Μπότσαρη.

Αυτό είναι που κάνει το συγκεκριμένο διήγημα μοναδικό. Διεγείρει το ενδιαφέρον μας με αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους αντιήρωες που μάλλον έχουμε ακουστά αλλά τελικά δεν ξέρουμε και πολλά. Φτιαγμένο από υλικό που μελλοντικά προορίζεται κάλλιστα για ταινία παραγωγής, το graphic novel παίρνει σάρκα και οστά ως σημείο αναφοράς και τιμής της ελληνικής ιστορίας.

Έτσι λοιπόν “Οι Γιοι του Χάους” ή “Τα Παιδιά της Επανάστασης” ‘όπως κυκλοφορεί στα ελληνικά, εξιστορούν μια συναρπαστική αφήγηση της Ελληνικής Επανάστασης, αναδεικνύουν την τόλμη και την παλληκαριά ενός ανθρώπου που οι συνθήκες και οι απώλειες γύρω του, τον έχρισαν ηγέτη και ήρωα. Έναν ήρωα που με τις πράξεις του οδήγησε λίγους εναντίον πολλών, έχοντας μόνο το σύνθημα “Ελευθερία ή Θάνατος” βαθιά ριζωμένο στην ψυχοσύνθεση όλων γύρω του.

Εξίσου σημαντικό αξίζει να αναφερθεί ότι πίσω από το πινέλο βρίσκετε ο ταλαντούχος Αργεντίνος Ale Aragon ο οποίος δημιουργεί το τέλειο εικαστικό περιβάλλον για την ανάπτυξη της ιστορίας.

Νταβίντ Ντανελιάν

Έρημος, καυτός αέρας και η κοιλάδα του ουρανού. Ο μονόδρομος της λήθης και η γέννηση του stoner η desert rock στα βάθη της Καλιφόρνια , με τους πατέρες του είδους Kyuss και Sleep από τα τέλη του ’80 να ορίζονται ως η μοντέρνα αρχή ενός κύματος που ξεσηκώθηκε και  έφτασε μέχρι και την Ελλάδα.

Γι’αυτούς που δεν γνωρίζουν το stoner rock συνδυάζει τα στοιχεία της μεταλ μουσικής με αυτά του ψυχεδελικού ροκ. Επίσης πολλές φορές παρατηρείται η θεματική παρουσία της κάνναβης ως μέσο έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες της σκηνής.

Στην χώρα μας αν και παρέμεινε για αρκετά χρόνια ως underground  μουσική με λίγους σχετικά οπαδούς, τα τελευταία  δέκα χρόνια έγινε γνωστή σε μεγάλο εύρος και στο εξωτερικό καθώς δεν είναι και λίγα τα συγκροτήματα που προέρχονται από την Ελλάδα. Ας δούμε παρακάτω λοιπόν τις μπάντες που ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν από ντόπιο και ξένο κόσμο!

Από πολλούς συγκαταλέγονται ως οι πρώτοι που έφεραν το είδος στην Ελλάδα το 1989, οι Nightstalker κατάφεραν να γίνουν ορόσημο στο ευρύ κοινό με κυκλοφορίες όπως το “Use”, “Just a Burn” και “Dead Rock Commandos”. Μέσα από ατελείωτα live γεμάτα ενέργεια, βρώμικο ήχο που θα ζήλευαν πολλοί και πάνω απ’όλα αλητεία, προετοίμασαν το έδαφος για επερχόμενους ημίθεους σε μια από τις δημοφιλέστερες σκηνές μουσικής που ανθίζει στην χώρα μας.

Planet of Zeus

Σεξ και Βία στον Πλανήτη Δία, οδηγώ και πατάω πεζούς γιατί ακούω Planet of Zeus είναι ένα (και ίσως το πιο πετυχημένο) από τα πολλά συνθήματα που ξεπήδησαν από την δημοφιλία αυτής της παρέας από την Αθήνα. Με την πρώτη επίσημη κυκλοφορία το 2008 με το “Eleven the Hard Way” σημείωσαν ανοδική σταθερή πορεία συνδυάζοντας καθαρό stoner rock με επιρροές από blues μέχρι και sludge. Διαμάντια όπως το “Leftovers”, “Macho Libre” και “ Them Nights” αγαπήθηκαν από το κοινό με την φήμη  τους να τους εκτοξεύει σε μεγάλα underground φεστιβάλ της Ευρώπης δημιουργώντας οπαδούς από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη μέχρι και την Ισπανία και την Γερμανία.

1000mods

Κόκκινο βανάκι, καουμπόικες μπότες και μπύρες. Τα μαγικά αυτά συστατικά είναι ίσως η πετυχημένη συνταγή των χιλλιομοδίων που συνθέτουν την εικόνα αυτού του πολύ αγαπητού γκρούπ από το Χιλιομόδι της Κορινθίας. Με την πιο πρόσφατη κυκλοφορία του “Youth of Dissent” αλλά και το ορόσημο “Super Van Vacation” που σηματοδότησε την αρχή τους, τα παιδιά που όλοι μας αποθεώσαμε σε συναυλίες και ακούγαμε κομμάτια τους στο αυτοκίνητο φαίνεται ότι είναι προορισμένοι για μεγάλα πράγματα στον χώρο της μουσικής.

Naxatras

Τους συγκεκριμένους είχα την τύχη να τους δω σε μία από τις πρώτες τους live εμφανίσεις στην Θεσσαλονίκη απ’όπου και προέρχονται τα παλικάρια. Σε αντίθεση με τους παραπάνω συγκροτήματα οι Naxatras έχουν ως κύριο άξονα το ψυχεδελικό ροκ με επιρροές stoner και jazz. Το πρώτο τους ομότιτλο άλμπουμ τράβηξε την προσοχή όλων εκείνη την περίοδο και μας ταξίδεψε με το χαλαρωτικό και εξωγήινο ήχο του. Η τρίτη τους και η πιο πρόσφατη κυκλοφορία με τίτλο “ III ” τους εγκαθίδρυσε  σε ένα από τα μεγάλα ονόματα της σκηνής κερδίζοντας τον σεβασμό του κοινού και μας κάνει να αδημονούμε για την συνέχεια.

Villagers of Ioannina City

Ίσως το πιο πειραματικό συγκρότημα που πέρασε από τα μέρη μας, αυτοί οι γίγαντες σχηματίστηκαν το 2007 και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο “Riza”. O ήχος τους είναι το πάντρεμα της stoner rock με την ηπειρώτικη παραδοσιακή μουσική. Βάλε και λίγο κλαρίνο μέσα και λίγο groove, το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον επικό. Αποθεώνονται στις live εμφανίσεις και ξεσηκώνουν κόσμο και κοσμάκη. Εξάλλου με ύμνους όπως το “Zvara” και τα “Karakolia” δεν είναι να απορεί κανείς.

Με όλα τα παραπάνω τρανά παραδείγματα ταλέντων και πιστό κοινό που όλο και μεγαλώνει η stoner rock ήρθε για να μείνει τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω. Μας δείχνει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Την βρώμικη, αυτήν που πέφτει στην λάσπη και ξανασηκώνεται με ένστικτο. Αυτήν που μας ταξιδεύει στα εξώφυλλα των άλμπουμ που αγαπάμε και μας κάνει να διψάμε για περισσότερο. Αυτό καταφέρνουν και οι καλλιτέχνες και μουσικοί που μας χαρίσανε ατελείωτες στιγμές headbanging και μας υπενθυμίζουν με κάθε κυκλοφορία τους: ότι μας αρέσει.

Νταβίντ Ντανελιάν