Οι AC/DC επιστρέφουν δυναμικά στη δισκογραφία, καθώς από τις αρχές του μήνα δημοσίευσαν αρκετά teasers μέσω των προσωπικών τους social media. Την αρχή την κάνανε με το νέο τους single Shot In The Dark που κυκλοφόρησε ξημερώματα Τετάρτης. Το επερχόμενο άλμπουμ τους, θα έχει ως τίτλο PWR/UP (ή Power Up), και θα κυκλοφορήσει στις 13 Νοεμβρίου, και θα διαδεχθεί το Rock or Bust (2014). Το νέο τους άλμπουμ, θα είναι το πρώτο μετά από το θάνατο του κιθαρίστα και ιδρυτικού μέλους Malcolm Young το 2017, και σύμφωνα με τις δηλώσεις του Agnus Young, το PWR/UP θα είναι προς τιμή του αδερφού του.

Εδώ η λίστα των τραγουδιών του PWR/UP:

1. Realise
2. Rejection
3. Shot In The Dark
4. Through The Mists Of Time
5. Kick You When You’re Down
6. Witch’s Spell
7. Demon Fire
8. Wild Reputation
9. No Man’s Land
10. Systems Down
11. Money Shot
12. Code Red

Ο διάσημος ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γνωστός κι ως Dominic Torreto στο sequel ταινιών Fast & Furious, αποφάσισε να ανακαλύψει το ταλέντο από ‘κει που δεν θα το περίμενε κανένας. Στο τραγούδι(!).

https://www.facebook.com/VinDiesel/posts/10159134791133313

Η χθεσινή δημοσίευσή του στα social media, κίνησε κάποιες υποψίες όταν ανέφερε τον δημοφιλή μουσικό παραγωγό Kygo, ωστόσο δεν πήγαινε στο μυαλό κανενός ότι θα κυκλοφορήσει το πρώτο του τραγούδι. Σήμερα έθεσε σε κυκλοφορία το τραγούδι με τίτλο Feel Like I Do, σε μουσική παραγωγή του Kygo. Μπορεί να μην έχει και τη “φωνή” ενός κανονικού καλλιτέχνη, σίγουρα όμως προκάλεσε θετικές εντυπώσεις με το μουσικό του ξεκίνημα.

Ακούστε το πρώτο τραγούδι του Vin Diesel

Ιδιαίτερα γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός στο ευρύ κοινό ο Mike Shinoda, κυρίως από τη καριέρα του με τους Linkin Park, αλλά και με το προσωρινό μουσικό project που δημιούργησε κάποτε, τους Fort Minor. Η αυτοκτονία του Chester Bennington τον Ιούλιο του 2017, πάγωσε τις δραστηριότητες της μπάντας, οπότε αυτό ώθησε τον Mike Shinoda στο να εστιάσει τη προσοχή του στη σόλο καριέρα. Και ήδη το έπραξε κυκλοφορώντας το Post Traumatic το 2018.

Η φετινή καραντίνα του Covid-19, αναμφίβολα έχει αλλάξει άρδην τα πλάνα ολονών. Ο Mike Shinoda αποφάσισε τότε να πειραματιστεί μουσικά. Ωστόσο για να μη νιώθει μόνος, έδωσε τη δυνατότητα στους fans του να τον παρακολουθούν να συνθέτει μουσική μέσω live streaming στο Twitch, να του δίνουν feedback, και γενικά να του δώσουν κάποιες μουσικές κατευθύνσεις. Τα “instrumental τραγούδια” που είχε συνθέσει με τη βοήθεια των fans του, του άρεσαν πολύ, οπότε αποφάσισε να συμπεριλάβει τη πρώτη παρτίδα στο Dropped Frames Vol. 1, το οποίο κυκλοφόρησε στις 10 Ιουλίου. Η συνεχής ενασχόλησή του με τον μουσικοσυνθετικό πειραματισμό, ενώ ταυτόχρονα και η συνεχής επαφή με τους fans του μέσω Twitch, του έφερναν μονίμως νέες ιδέες για να παράγει κι άλλο παρόμοιο μουσικό υλικό. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει το Dropped Frames Vol. 2 στις 31 Ιουλίου, και το Dropped Frames Vol. 3 στις 18 Σεπτεμβρίου. Με λίγα λόγια, ο Mike Shinoda με τη φαεινή ιδέα που είχε στη καραντίνα, δημιούργησε ένα mini album sequel. Άραγε αυτό το sequel θα φτάσει στο Dropped Frames Vol. 4, ή και ακόμη πιο παραπέρα;

Το περιεχόμενο των άλμπουμ Dropped Frames είναι κατά κύριο λόγο μουσικοσυνθετικό. Ακούγοντας αυτά τα άλμπουμ, θα παρατηρήσουμε πολλούς διαφορετικούς ήχους να αναμειγνύονται μεταξύ τους. Ήχοι από Mariachi, Bollywood hip-hop, 90’s pop, & rock, με ήχους από ταινίες τρόμου, video games, & electro-spacey ήχους. Το μουσικό είδος των άλμπουμ είναι απροσδιόριστο, καθώς μέσα σ’ ένα instrumental τραγούδι μπορεί να ακούσει ο καθένας πολλαπλά ειδή. Ο Mike Shinoda σίγουρα συνέθεσε έτσι τα άλμπουμ για να δείξει στο κόσμο τη μαγεία της πολυπλοκότητας στη μουσική, και ότι δεν υπάρχουν μουσικές ταμπέλες που μπαίνουν κατά καιρούς. Δεν είναι και η πρώτη φορά που πειραματίζεται μουσικά, αναμειγνύοντας διαφορετικούς ήχους. Το είχε ξανακάνει άλλωστε και στα χρόνια με τους Linkin Park όταν γράφανε μουσική για νέα άλμπουμ, αλλά και με τους Fort Minor για κάποιο διάστημα. Τώρα που ακολουθεί σόλο καριέρα προς το παρόν, το κάνει ακόμη περισσότερο. Ο Mike Shinoda είναι από τους ελάχιστους μουσικούς παραγωγούς, αν όχι ο μοναδικός, που λατρεύει τον πολύ διαφορετικό ήχο. Και γι’ αυτό τον αγαπάει ο κόσμος.

Μπορεί τα άλμπουμ του να είναι κατά κύριο λόγο μουσικοσυνθετικά, ωστόσο υπάρχει κι ένα κανονικό τραγούδι. Το Open Door από το Dropped Frames Vol. 1. Το συγκεκριμένο τραγούδι έχει κι αυτό την ιδιαιτερότητά του, καθώς ο Mike Shinoda το ηχογράφησε με 6 τυχερούς fans του. Τον καιρό που συνέθετε τη πολύπλοκη μουσική του, είχε γράψει κι αυτό το τραγούδι, αλλά ήθελε και έξτρα φωνητικά για το ρεφρέν. Οπότε ζήτησε από τον καθένα να δημοσιεύσει ένα προσωπικό βίντεο στα social media (Twitter, Instagram & Youtube), τραγουδώντας το Open Door, με το hashtag #SingOpenDoor. Και ο Mike Shinoda επέλεξε τις 6 ερμηνείες που του άρεσαν περισσότερο.

Κλείνοντας το review, τα Dropped Frames, είναι από τα πιο διαφορετικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος. Μπορεί να μην είναι από τα πιο εμπορικά, αλλά σίγουρα δεν απευθύνονται στο ευρύ μουσικό κοινό. Ο Mike Shinoda απευθύνεται κυρίως στο κοινό που απέκτησε ο ίδιος (είτε με τους Linkin Park, είτε με τους Fort Minor, είτε και στη σόλο καριέρα), αλλά και στο κοινό που λατρεύει την πολύπλοκη μουσική και τον ιδιαίτερα ψαγμένο ήχο. Μερικά intrumental τραγούδια μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως μουσικά χαλιά σε ραδιοφωνικές εκπομπές.

Ακούστε το Dropped Frames Vol. 1

Ακούστε το Dropped Frames Vol. 2

Ακούστε το Dropped Frames Vol. 3

Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε που ο Sting πραγματοποιούσε τη παγκόσμια περιοδεία 57th & 9th Tour, κι έκανε στάση στη Σόφια. Ο συναυλιολόγος τότε ταξίδεψε για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας για να παρακολουθήσει τη συναυλία, και σήμερα διηγείται την εμπειρία του.

Το ημερολόγιο δείχνει 16 Σεπτεμβρίου του 2017. Μια ιδιαίτερη μέρα καθώς ο συναυλιολόγος βγαίνει για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας, κι ας είναι με οργανωμένη εκδρομή από Θεσσαλονίκη, κι ας είναι για μια μέρα. Η ουσία ήταν η συναυλία του Sting στη Σόφια, και πιο συγκεκριμένα στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ Arena Armeec. Όσοι μάλλον θα θυμάστε, νωρίτερα εκείνη τη χρονιά ο Sting είχε δώσει συναυλία και στη Πούντα Κάνα (Άγιος Δομήνικος), όπου τον παρακολούθησαν και παίκτες του Survivor (δείτε εδώ). Όλη η περιοδεία του ήταν πετυχημένη, καθώς όπου πήγαινε για συναυλία ήταν sold-out. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Σόφια. Λίγο πολύ 17000 κόσμος βρέθηκε στο Arena Armeec για να παρακολουθήσει αυτόν τον ιδιαίτερο καλλιτέχνη. Κι όχι άδικα εδώ που τα λέμε.

Τη συναυλιακή βραδιά, την άνοιξε ο γιος του ο Joe Sumner, ο οποίος φρόντισε έτσι με το δικό του τρόπο να προετοιμάσει το κοινό για το μεγάλο σόου από τον πατέρα του. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της εμφάνισης του Joe Sumner, εμφανίστηκε και ο Sting, και ήταν η στιγμή που τραγουδούσαν πατέρας και γιος μπροστά σε χιλιάδες κόσμο. Μια από τις πολύ τρυφερές συναυλιακές στιγμές. Μετά το τέλος της εμφάνισής του, κέρδισε το χειροκρότημα του κοινού.

Το μεγάλο σόου της βραδιάς, ξεκίνησε γύρω στις 20:45. Ο Sting και η μπάντα του εμφανίζονται στη σκηνή, και ξεκίνησαν τη συναυλία με τραγούδι των Police, το Sychronicity II, με το οποίο ξεσήκωσαν το κοινό. Στη συνέχεια ο Sting το πήγε πιο μελωδικά, ερμηνεύοντας το If I Ever Lose My Faith In You. Γενικά ο Sting ήταν πολύ ενεργητικός και πολύ ορεξάτος στη σκηνή, παρά τα χρόνια του. Αρκετά επικοινωνιακός με το κοινό, ενώ παράλληλα μετέδιδε και την ενέργειά του στο κοινό. Και το κοινό από τη μεριά του, μετά χαράς τραγουδούσε σχεδόν καθ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Στη setlist του ο Sting είχε και τραγούδια από τη σόλο καριέρα του, αλλά και τραγούδια των Police.

Η πιο αγαπημένη live ερμηνεία της βραδιάς για τον συναυλιολόγο, ήταν του Fields Of Gold. Η στιγμή που ερμήνευσε το εν λόγο τραγούδι ο Sting, υπήρξε μια μαγευτική ατμόσφαιρα στο στάδιο. Υπήρξαν κι άλλα μελωδικά τραγούδια της setlist που επίσης μάγεψαν το κοινό, όπως: Englishman In New York, Every Little Thing She Does Is Magic, Shape Of My Heart, & Desert Rose. Επίσης υπήρξαν και τραγούδια με πιο ανεβαστικό τέμπο όπως: Message In A Bottle, So Lonely, & Roxanne, με το οποίο είχε κλείσει το 1ο μέρος της συναυλίας.

Αφού αποχώρησε κι επέστρεψε στη σκηνή για το 1ο encore, ο Sting ερμήνευσε 2 τραγούδια των Police: Next To You, & Every Breath You Take. Και μετά ξαναέφυγε από τη σκηνή.

Αφού επέστρεψε για 2η και τελευταία φορά, ο Sting είχε στα χέρια του μια ακουστική κιθάρα κι ερμήνευσε το Fragile, μαγεύοντας ακόμη περισσότερο το κοινό με την απίστευτη μελωδία. Το κοινό επηρεασμένο από τη μαγεία της στιγμής, ερμήνευσε μαζί του το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς, κάνοντας ακόμη πιο όμορφο το κλείσιμο της συναυλίας. Ο Sting παίρνει ίσως το πιο μεγάλο χειροκρότημα που θα μπορούσε να είχε πάρει από το κοινό.

Ανακεφαλαιώνοντας η συναυλία κράτησε 1.5 ώρα, και μέσα σ’αυτή τη διάρκεια ο Sting κατάφερε να ερμηνεύσει σχεδόν όλες τις σημαντικές επιτυχίες και από τη σόλο καριέρα του, αλλά κι από τη καριέρα του με τους Police. Ο Sting έδειξε γι άλλη μία φορά το πόσο μεγάλος καλλιτέχνης είναι και τι στίγμα άφησε μέχρι τώρα στη μουσική. Ο κόσμος έφυγε με το χαμόγελο στα χείλη, και ο συναυλιολόγος έφυγε με τις καλύτερες εντυπώσεις, όντας η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε εκτός Ελλάδας.

Setlist

1. Synchronicity II(The Police song)
2. If I Ever Lose My Faith in You
3. Spirits in the Material World(The Police song)
4. Englishman in New York
5. Every Little Thing She Does Is Magic(The Police song)
6. Mad About You
7. Fields of Gold
8. Shape of My Heart(with Joe Sumner)
9. Petrol Head
10. She’s Too Good for Me
11. Message in a Bottle(The Police song)
12. De Do Do Do, De Da Da Da(The Police song)
13. Ashes to Ashes(David Bowie cover)
14. 50,000
15. Walking on the Moon(The Police song)
16. So Lonely(The Police song)
17. Desert Rose
18. Roxanne(The Police song) (With Ain’t No Sunshine snippet)
19. Next to You(The Police song)
20. Every Breath You Take(The Police song)
21. Fragile

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρασε 1 χρόνος από τότε που ήρθαν οι Archive στη χώρα μας για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, γιορτάζοντας 25 χρόνια παρουσίας στη μουσική. Ο συναυλιολόγος χωρίς να χρειαστεί να κάνει κάποιο μεγάλο ταξίδι, βρέθηκε στην εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη, και σήμερα περιγράφει τις εντυπώσεις του.

14 Σεπτεμβρίου έλεγε το ημερολόγιο, μια μέρα άκρως συναυλιακή για την Θεσσαλονίκη. Υπήρχε η συναυλία των Archive στο Principal Club Theater, αλλά υπήρχε και η συναυλία των While She Sleeps στο 8Ball Club. Ο συναυλιολόγος τότε ήταν αναποφάσιστος. Έπαιζε κορώνα-γράμματα, ζύγιζε τις επιλογές του, και επέλεξε αρχικά να πάει στους While She Sleeps, λόγω του φθηνού εισιτηρίου. Ωστόσο με προτροπή μιας φίλης του, άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή και πήγε προς το Principal Club Theater για τους Archive. Μια επιλογή που τελικά αποδείχτηκε και η καλύτερη.

Πάμε στο ψητό της ιστορίας, το οποίο είναι η εμφάνιση των Archive. Εμφανίστηκαν στη σκηνή γύρω στις 21:45, και ξεκίνησαν το live τους με το You Make Me Feel. Στη συνέχεια ερμήνευσαν τη γνωστή άγνωστη επιτυχία τους Fuck U, όπου τραγούδησε κι όλο το κοινό που βρέθηκε στο Principal Club Theater. Επίσης ερμήνευσαν κι άλλα τραγούδια στη συνέχεια, όπως Pills, Bullets, Violently, System, αλλά και το καινούργιο τους single Remains Of Nothing. Από την αρχή φάνηκε ότι θα ήταν ενδιαφέρουσα η συναυλία, καθώς στην μπάντα υπάρχουν 4 μέλη που βρίσκονται στα φωνητικά (Pollard Berrier, Dave Pen, Maria Q, Holly Martin), οπότε υπήρχαν και συχνές αλλαγές στα φωνητικά, αλλά και εναλλαγή στα είδη των τραγουδιών τους. Φυσικά δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το γεγονός το ότι η μπάντα ήταν καλά στημένη επί σκηνής, εξαιτίας της εμπειρίας πολλών χρόνων που έχουν. Μέσα στη setlist τους είχαν και τραγούδια μεγάλης διάρκειας (πάνω από 10 λεπτά) όπως Finding It So Hard, Collapse/Collide, & Controlling Crowds. Κλείσανε το 1ο μέρος της συναυλίας τους με το Dangervisit.

Αφού βγήκαν και ξαναμπήκαν αργότερα στη σκηνή, ξεκίνησαν το καθιερωμένο encore τους, όπου ερμήνευσαν το Lights και το Again για το κλείσιμο της συναυλίας. Μπορεί να ήταν μόνο 2 τραγούδια το encore, αλλά διήρκησε πολύ, καθώς η ερμηνεία στο καθένα από αυτά τα τραγούδια ήταν πάνω από 14 λεπτά. Στο τέλος της συναυλίας τους δέχτηκαν την αποθέωση του κοινού.

Παρά τα 17 τραγούδια που είχαν στη setlist τους, η συναυλία τους διήρκησε περίπου 2 ώρες και 20 λεπτά. Ο ήχος δεν ήταν καλός, λόγω το ότι έγινε στο Principal Club Theater. Οι αλλαγές στα φωνητικά, όπως και οι εναλλαγές στα είδη των τραγουδιών ήταν κάτι που εντυπωσίασε θετικά τον συναυλιολόγο που καλώς έπραξε κι αποφάσισε να δει τους Archive. Κι ας ήταν λίγο τσιμπημένη η τιμή του εισιτηρίου, κι ας ήξερε μόνο 3 τραγούδια ο συναυλιολόγος. Η ουσία ήταν ότι η συναυλία κύλησε μαγευτικά, και σ’αυτό ευθύνονται σίγουρα τα παιδιά που ήρθαν από το Λονδίνο!!!

Setlist

1. You Make Me Feel
2. Fuck U
3. Pills
4. Bullets
5. Kings of Speed
6. Kid Corner
7. Violently
8. System
9. Remains of Nothing
10. Erase
11. Finding It So Hard
12. End of Our Days
13. Collapse/Collide
14. Controlling Crowds
15. Dangervisit
16. Lights
17. Again

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρσι τέτοιο καιρό οι Evanescence πραγματοποιούσαν μια μίνι Ευρωπαϊκή περιοδεία, δίνοντας συναυλίες σε επιλεγμένες πόλεις. Μία από αυτές ήταν και η Σόφια, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία ο συναυλιολόγος να ταξιδέψει μέχρι εκεί, για να διηγηθεί σήμερα τις εντυπώσεις του από τη συναυλία.

Το ημερολόγιο έλεγε 11 Σεπτεμβρίου του 2019, μια πολύ ηλιόλουστη και αρκετά θερμή μέρα, επρόκειτο να γίνει η συναυλία των Evanescence στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ Arena Armeec, που βρίσκεται μερικά λεπτά μακριά από το κέντρο της Σόφιας. Αν και καθημερινή, δεν ήταν λίγοι οι φανς που περίμεναν αυτή τη συναυλία, ακόμη κι αν χρειαζόταν να πάρουν άδεια από τη δουλειά (όπως έκανε κι ο συναυλιολόγος). Πέρα από τους Evanescence, οι φανς και γενικά οι συναυλιόφιλοι είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 2 support μπάντες: Τους τοπικούς metallers SEVI, και τους VERIDIA που ακολουθούν πολύ καιρό τους Evanescence σε περιοδείες.

Την αρχή την κάνανε οι SEVI, οι οποίοι φρόντισαν από νωρίς να προθερμάνουν το κοινό, ερμηνεύοντας μερικά τραγούδια από το ρεπερτόριό τους. Το highlight της live εμφάνισής τους ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή η Jen Majura των Evanescence για να ερμηνεύσουν To Hell And Back. Μετά από το τέλος της εμφάνισής τους γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό.

Τη σκυτάλη πήρανε οι VERIDIA, οι οποίοι αν κι έχουν διαφορετικό ήχο από τους Evanescence και τους SEVI, φρόντισαν και οι ίδιοι να προθερμάνουν ακόμη περισσότερο το κοινό. Ερμήνευσαν μερικά τραγούδια από το ρεπερτόριό τους όπως: I Won’t Stay Down, Reckless, Cheshire Smile, & Ghosts.

Το highlight της live εμφάνισής τους ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή η Amy Lee, για να ερμηνεύσουν μαζί το ιδιαίτερα συγκινητικό I’ll Never Be Ready. Πριν το ερμηνεύσουν, η Deena Jakoub, με συγκίνηση στο πρόσωπό της, δήλωσε ότι αυτό το τραγούδι το έγραψε όταν έχασε τον πατέρα της. Φυσικά μετά από τη δήλωσή της και την ερμηνεία του τραγουδιού μαζί με την Amy Lee, το κοινό έδωσε ένα δυνατό χειροκρότημα. Μετά ερμήνευσαν Mystery of the Invisible & Feed The Animal, και κλείσανε την live εμφάνισή τους με το Disconnected, όπου και γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό.

• 

• 

• 

Πάμε τώρα και στο μεγάλο όνομα της βραδιάς, που φυσικά ήταν οι Evanescence. Γύρω στις 21:45 ξεκίνησαν να εμφανίζονται στη σκηνή ο Tim McCord, ο Troy McLawhorn, ο Will Hunt, η Jen Majura, και φυσικά τελευταία στη σκηνή μπαίνει η αρχηγός της μπάντας Amy Lee. Με το “καλημέρα” ξεσήκωσαν το κοινό ερμηνεύοντας το Imperfection. Στη συνέχεια τους ξεσήκωσαν ακόμη περισσότερο ερμηνεύοντας What You Want, Going Under, The Other Side & All That I’m Living For.

Πριν ερμηνεύσουν το Lithium, η Amy Lee καθόμενη στο πιάνο, δήλωσε προς το κοινό ότι ήταν η πρώτη φορά που δίνουν συναυλία στη Σόφια, ενώ είχαν ξαναδώσει συναυλία γενικά στη Βουλγαρία (στη Φιλιππούπολη το 2017). Επίσης ευχαρίστησε όλους όσους βρέθηκαν στο στάδιο, είτε ερχόμενοι από τη Σόφια, είτε ερχόμενοι από κάπου αλλού (δηλαδή κι από την Ελλάδα). Και μετά ερμήνευσαν το Lithium φτιάχνοντας ατμόσφαιρα στο στάδιο.

Μετά από το Lithium, οι Evanescence ερμήνευσαν μερικά από τα δυνατά τραγούδια τους όπως Whisper, New Way To Bleed, Call Me When You’re Sober, & Made Of Stone. Φυσικά να αναφέρουμε ότι σχεδόν σ’όλη τη διάρκεια της συναυλίας η Amy Lee πήγαινε μονίμως πάνω-κάτω και δεξιά-αριστερά, κάνοντας τη σκηνή να φανεί πολύ μικρή για τις απαιτήσεις της.

Μετά από το Made Of Stone, ήρθε η στιγμή να κάτσει η Amy Lee στο πιάνο για 2η φορά για να ερμηνεύσουν Lost In Paradise, φτιάχνοντας γι άλλη μία φορά ατμόσφαιρα στο στάδιο. Μετά ερμήνευσαν κι άλλα τραγούδια για να κλείσουν το 1ο μέρος της συναυλίας τους με τη μεγάλη επιτυχία Bring Me To Life.

https://www.facebook.com/797665307240354/videos/363796271238651

Αφού αποχώρησαν κι επανήλθαν στη σκηνή, οι Evanescence ξεκίνησαν το encore τους με το My Immortal, όπου τραγούδησε κι όλο το κοινό μαζί την Amy Lee γι’ άλλη μία φορά στο πιάνο. Έκλεισαν τη συναυλία τους μ’ ένα μεγάλο medley που εμπεριείχε τα εξής τραγούδια: Haunted, My Last Breath, Cloud Nine, Everybody’s Fool, Weight Of The World, & Snow White Queen.

Η συναυλία των Evanescence κράτησε ως γνωστόν 1.5 ώρα, ερμηνεύοντας σχεδόν όλες τις επιτυχίες που διέθεταν στο ρεπερτόριό τους. Σίγουρα υπήρξαν κάποια σημάδια κόπωσης, λόγω των συνεχόμενων περιοδειών που είχαν οι Evanescence, κι αυτό δεν επέτρεψε ούτε την Amy Lee, ούτε και τα υπόλοιπα μέλη να αποδώσουν ακριβώς το 100% των δυνατοτήτων τους. Παρόλα αυτά, ήταν ευδιάθετοι και είχαν απίστευτη ενέργεια να μεταδώσουν στο κοινό επί σκηνής, κι αυτό μετράει στη τελική. Σίγουρα η ακύρωση της φετινής περιοδείας με τους Within Temptation λόγω Covid-19, δίνει την ευκαιρία στους Evanescence να συλλέξουν δυνάμεις, και να αφοσιωθούν στην ηχογράφηση και στη κυκλοφορία του νέου και πολυπόθητου δίσκου.

Setlist

1. Imperfection(rock version)
2. What You Want
3. Going Under
4. The Other Side
5. All That I’m Living For
6. Lithium
7. Whisper
8. New Way to Bleed
9. Call Me When You’re Sober
10. Made of Stone
11. Lost in Paradise
12. The Change
13. Disappear
14. Imaginary
15. Bring Me to Life
16. My Immortal
17. Haunted / My Last Breath / Cloud Nine / Everybody’s Fool / Weight of the World / Snow White Queen

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πριν από 2 χρόνια τέτοια μέρα, πραγματοποιήθηκε η 3η και τελευταία μέρα του Milano Rocks, όπου τα μεγάλα ονόματα εκείνης της ημέρας ήταν ο Mike Shinoda και οι 30 Seconds To Mars. Και σ’ αυτή τη μέρα του φεστιβάλ βρέθηκε ο συναυλιολόγος για να σας διηγηθεί σήμερα τις εντυπώσεις του.

Το ημερολόγιο έλεγε 8 Σεπτεμβρίου του 2018, όπου πραγματοποιήθηκε η 3η και τελευταία μέρα του νεοσύστατου Milano Rocks, ενώ παράλληλα ήταν και η τελευταία μέρα παραμονής του συναυλιολόγου στο Μιλάνο. Συνοπτικά να αναφέρουμε ότι το Milano Rocks μπήκε δυναμικά στον συναυλιακό χάρτη της Ιταλίας, καθώς την 1η μέρα είχε τους Imagine Dragons (6 Σεπτεμβρίου), στη 2η μέρα τους Franz Ferdinand και τους The National (7 Σεπτεμβρίου), και στη 3η μέρα τον Mike Shinoda και τους 30 Seconds To Mars. Όλες οι μέρες του φεστιβάλ πραγματοποιήθηκαν στη σκηνή του Area Expo εντός του εκθεσιακού χώρου Fiera Milano. Σε αντίθεση με την 1η μέρα που ήταν βροχερή, οι άλλες 2 μέρες του φεστιβάλ είχαν πολύ καθαρό καιρό.

Περνάμε κατευθείαν στο ψητό, και ξεκινάμε με τον Mike Shinoda. Πολύ γνωστός και πολύ αγαπητός στο ευρύ κοινό, κυρίως ως μέλος των Linkin Park, ενώ είχε κι ένα προσωρινό project με τους Fort Minor. Το 2018 αποφάσισε να κυκλοφορήσει το πρώτο σόλο άλμπουμ Post Traumatic, και να πραγματοποιήσει τη πρώτη σόλο περιοδεία, οπότε και το Μιλάνο ήταν από τους προορισμούς του. Ο Mike Shinoda και μόνο με τη παρουσία του στη σκηνή, προκαλούσε στο κοινό συναισθήματα ενθουσιασμού και συγκίνησης, οπότε δεν χρειαζόταν να δείξει στο μάξιμουμ τις ικανότητές του στο live. Ξεκίνησε τη συναυλία του στο Μιλάνο με την μεγάλη επιτυχία των Fort Minor “Remember The Name“. Επίσης ερμήνευσε και δικά του σόλο τραγούδια, ενώ φυσικά ερμήνευσε και τραγούδια των Linkin Park που έφερναν συγκίνηση στο κοινό, όπως το Castle Of Glass & το Roads Untraveled.

Αναμφισβήτητα η πιο συγκινητική στιγμή είναι όταν ο Mike Shinoda μαζί με το κοινό ερμήνευσαν το In The End. Η στιγμή που μεγάλη μερίδα του κοινού ή βουρκώνει αρκετά ή ξεσπά σε κλάματα ερμηνεύοντάς το, καθώς το εν λόγο τραγούδι ταυτίστηκε από πολλούς με την αυτοκτονία του Chester Bennington. Λίγο έλειψε να βάλει τα κλάματα και ο συναυλιολόγος. Συνέχισε το συγκινητικό medley ερμηνεύοντας άλλα 2 τραγούδια των Linkin Park, το Heavy αλλά και τη μεγάλη επιτυχία Numb. Έκλεισε το live με το Running From My Shadow από το σόλο δίσκο του, και γνώρισε την αποθέωση από το κοινό.

1. Remember the Name(Fort Minor song) (Acapella Intro)
2. When They Come for Me(Linkin Park song)
3. Roads Untraveled(Linkin Park song) (w/ Fan on Guitar)
4. Ghosts
5. Castle of Glass(Linkin Park song) (Piano Style)
6. Sorry for Now(Linkin Park song) (Ext. Intro; Ext. Bridge w/ Drum Solo)
7. Crossing a Line
8. Waiting for the End / Where’d You Go(Waiting For The End Singalong Outro)
9. In the End(Linkin Park song) (Piano Version)
10. Heavy(Linkin Park song) (Piano Version; 1st Verse + Chorus Only)
11. Numb(Linkin Park song) (Piano Version; 1st Verse + Chorus Only)
12. About You(No Bridge/Ending; Vocoder Intro; Transition Ending)
13. Over Again / Papercut
14. Make It Up as I Go
15. Good Goodbye / Bleed It Out(Linkin Park song) (w/ Good Goodbye Chorus)
16. Running From My Shadow(with extended outro)Play Video

Πάμε και στο άλλο μεγάλο όνομα εκείνης της ημέρας, τους 30 Seconds To Mars. Ο Jared Leto και η παρέα του από το Λος Άντζελες εμφανίστηκαν στη σκηνή του Area Expo γύρω στις 9 (10 ώρα Ελλάδος). Ξεκίνησαν τη συναυλία τους με το Up In The Air ξεσηκώνοντας από νωρίς το κοινό. Στη συνέχεια ερμήνευσαν κι άλλες μεγάλες τους επιτυχίες όπως: Kings And Queens, This Is War, City Of Angels. Όταν ερμήνευσαν το Dangerous Night υπήρξε το παιχνίδι με τα μπαλόνια που πέταξαν οι παραγωγοί της συναυλίας προς το κοινό. Ο Jared Leto ήταν αρκετά επικοινωνιακός με το κοινό, ενώ δε δίστασε να ανεβάσει κάποιους φαν στη σκηνή, όπου την 1η φορά το έκανε όταν ερμήνευσαν το Rescue Me. Στο τελευταίο κομμάτι της συναυλίας ερμήνευσαν κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως το Hurricane αλλά και το The Kill, επίσης είχαν ερμηνεύσει το χιτ από τον τελευταίο τους δίσκο Walk On Water, κι έκλεισαν τη συναυλία με τη μεγαλύτερή τους επιτυχία Closer To The Edge, όπου ο Jared Leto ανέβασε πολλούς φανς στη σκηνή. Αυτή ίσως είναι από τις όμορφες συναυλιακές στιγμές.

Η συναυλία των 30 Seconds To Mars κράτησε περίπου 1,5 (όπως και κάθε συναυλία συνήθως), και μέσα σ’ αυτή τη διάρκεια κατάφεραν να ερμηνεύσουν πολλές από τις μεγάλες τους επιτυχίες, όπως επίσης και μερικά τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο AMERICA. Πέρα από επικοινωνιακός τύπος ο Jared Leto, είναι και πολύ καλός performer. Πολύ όμορφο κλείσιμο του νεοσύστατου Milano Rocks, κάνοντας όμορφο το τελευταίο βράδυ παραμονής του συναυλιολόγου στο Μιλάνο.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Πέρασαν 2 χρόνια από τότε που οι Imagine Dragons δώσανε μια απίστευτη συναυλία στο Μιλάνο στα πλαίσια του Evolve World Tour. Ο συναυλιολόγος τότε πραγματοποίησε το μεγάλο ταξίδι για Μιλάνο, για να διηγηθεί σήμερα την ιδιαίτερη εμπειρία που έζησε τότε, καθώς η συναυλία πραγματοποιήθηκε υπό βροχή.

Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. 6 Σεπτεμβρίου του 2018 έλεγε το ημερολόγιο, η μέρα που πραγματοποιήθηκε η πρώτη από τις 3 μέρες του νεοσύστατου φεστιβάλ Milano Rocks. Η 1η μέρα του φεστιβάλ εμπεριείχε φυσικά τους Imagine Dragons ως headliners, ενώ τους συνόδευαν οι Ιταλοί Maneskin, και οι Βρετανοί The Vaccines. Να αναφέρουμε ότι το φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε στη σκηνή του Area Expo, όπου βρίσκεται μέσα στον τεράστιο εκθεσιακό χώρο Fiera Milano, και απέχει μερικά λεπτά από το κέντρο του Μιλάνου μιας και βρίσκεται λίγο έξω από τη περιοχή Rho.

Ας ξεκινήσουμε με τους The Vaccines. Το παιδιά από το Δυτικό Λονδίνο άνοιξαν το πρόγραμμα της ημέρας ερμηνεύοντας μερικές από τις μεγάλες επιτυχίες τους όπως: Dream Lover, Post Break-up sex, I Always knew, If You Wanna, και το πιο πρόσφατό τους hit I Can’t Quit. Η εμφάνισή τους στη σκηνή κράτησε περίπου 1 ώρα, και φυσικά γνώρισαν την αποθέωση από το κοινό που βρέθηκε.

Μετά από την εμφάνιση των Vaccines, τα σύννεφα άρχισαν να πυκνώνουν έντονα, οπότε ήταν θέμα λίγων λεπτών να ανοίξουν και οι ουρανοί. Με το που ξεκίνησε η έντονη βροχή, μερίδα του κόσμου κατευθύνθηκε σε κοντινό κτήριο με μπαλκονάκια να προφυλαχθεί, μια μικρή μερίδα πήγε προς τα δέντρα, ενώ φυσικά υπήρξαν και κάποια άτομα που έφυγαν πιστεύοντας ότι δεν θα γίνει η συναυλία. Σίγουρα για το κόσμο που παρέμεινε εκεί, υπήρξε μια σχετική σύγχυση, και έντονος προβληματισμός. Το ερώτημα όλων εκείνη τη στιγμή ήταν: “Θα γίνει η συναυλία;”. Κάποια λεπτά αργότερα εμφανίζεται άτομο του φεστιβάλ στη σκηνή και ανακοινώνει στο κόσμο κάτι στα Ιταλικά, και λίγο πιο μετά εμφανίζονται διάφοροι εργαζόμενοι με τις σκούπες να απομακρύνουν τα νερά από τη σκηνή. Και κάπου εκεί έρχεται στο μυαλό του συναυλιολόγου το τι έγινε στο Ejekt Festival περίπου 2 μήνες πιο πριν, οπότε ήλπιζε να γίνει το ίδιο και στο Μιλάνο, αν και η βροχή συνέχιζε κανονικά.

Η απάντηση στον έντονο προβληματισμό έρχεται γύρω στις 8 η ώρα (ώρα Ιταλίας). Οι διοργανωτές αντιλαμβανόμενοι το πλήθος που βρέθηκε εκεί και περιμένει, παίρνουν τη γενναία απόφαση να συνεχίσουν κανονικά το φεστιβάλ, και εμφανίζονται στη σκηνή οι Ιταλοί Maneskin για να ξεσηκώσουν το πλήθος. Ξεκίνησαν το live set τους ερμηνεύοντας το Let’s Get It Started των Black Eyed Peas. Βρέθηκαν στη σκηνή για 1 ώρα ερμηνεύοντας κι άλλα γνωστά ξένα τραγούδια με τη δικιά τους εκτέλεση, ενώ ερμήνευσαν και κάποια δικά τους τραγούδια. Φυσικά κι αυτοί γνώρισαν μεγάλη αποθέωση από το κοινό.

Κι αφού αποχώρησαν από τη σκηνή οι Maneskin, υπήρξε γενική προετοιμασία στη σκηνή, συμμάζεμα τα νερά καθώς συνέχισε να βρέχει, και γύρω στις 9:30 (ώρα Ιταλίας) έρχεται η μεγάλη στιγμή της βραδιάς. Ο Dan Reynolds και η παρέα του από το Λας Βέγκας ανεβαίνουν στη σκηνή του Area Expo και ξεκινάνε το δικό τους σόου στη βροχή. Το κοινό ζητωκραυγάζει και ξεσηκώνεται περισσότερο όταν οι Imagine Dragons ξεκινούν με τη μεγάλη τους επιτυχία Radioactive. Μετά από την έναρξη, ο Dan Reynolds χαιρέτησε το κοινό, και δήλωσε το πόσο εντυπωσιασμένος ήταν ότι ήρθε περίπου 60000(!) κόσμος να τους παρακολουθήσει στη βροχερή συναυλία, οπότε συνέχισε το πάρτι επί σκηνής. Μέσα στη διάρκεια οι Imagine Dragons ερμήνευσαν κάποιες από τις μεγάλες τους επιτυχίες όπως το It’s Time και το Shots, ενώ ερμήνευσαν πολλά τραγούδια από το τότε τελευταίο τους άλμπουμ Evolve (Whatever It Takes, Walking The Wire, I’ll Make It Up To You, Rise Up, Mouth Of The River, Next To Me). Επίσης είχαν διασκευάσει το τραγούδι των Police “Every Breath You Take“, ενώ φυσικά είχαν ερμηνεύσει και το πρόσφατο single τους τότε το Natural.

Αναμφισβήτητα η πιο δυνατή στιγμή της συναυλίας που κρατάει ο συναυλιολόγος, και οποιοσδήποτε άλλος έχει βρεθεί σε συναυλία των Imagine Dragons (κυρίως το 2018), ήταν όταν ερμήνευσαν το Demons. Λαμβάνοντας υπόψη την αυτοκτονία του Chester Bennington (Linkin Park) τον Ιούλιο του 2017, την αυτοκτονία του Tim Bergling (Avicii) τον Απρίλιο του 2018, κι ενδεχομένως κάποιων από το στενό φιλικό περιβάλλον του, ο Dan Reynolds είχε καθιερώσει από το καλοκαίρι του ’18 να βγάζει λόγο στη μέση του τραγουδιού, αναφορικά για τη κατάθλιψη διηγώντας τη προσωπική του εμπειρία, και το πως πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο Dan Reynolds στο Μιλάνο είπε το εξής:

“Έχουμε στιγματισμό στην κοινωνία μας και στον πολιτισμό μας σήμερα, που πλήττει και σκοτώνει τη νεολαία μας. Πρέπει να μιλήσετε ανοιχτά και ειλικρινά για την κατάθλιψη και το άγχος σ’ έναν θεραπευτή. Διαγνώστηκα κι εγώ με κατάθλιψη πριν από πολλά χρόνια, καθόμενος σε μια καρέκλα, μ’ έναν θεραπευτή. Αυτό δεν μ’ έκανε ούτε πληγωμένο, αλλά ούτε κι αδύναμο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εδώ απόψε που έχουν κατάθλιψη ή άγχος, και το διατηρούν μέσα τους, “μην”!!! Μιλήστε με τους φίλους σας, μιλήστε με την οικογένειά σας, εάν σας είναι διαθέσιμο, πηγαίνετε σε έναν θεραπευτή. Γίνεται καλύτερα, καταλαβαίνω το σκοτάδι, το μούδιασμα. Γίνεται καλύτερα, γιατί υπάρχει φως μπροστά. Η ζωή σας αξίζει πάντα να τη ζείτε, “Πάντα”. Μην πάρετε ποτέ τη ζωή σας από εμάς, σας χρειαζόμαστε.”

Μετά από την ομιλία του Dan Reynolds, εμφανώς συγκινημένο το κοινό έδωσε ένα ζεστό χειροκρότημα και συνέχισαν το υπόλοιπο του τραγουδιού. Στο τελευταίο μέρος της συναυλίας τους ερμήνευσαν το Thunder το οποίο ταυτίστηκε από πολλούς με τη βροχερή βραδιά στο Μιλάνο, επίσης ερμήνευσαν το On Top Of The World όπου υπήρξε το καθιερωμένο παιχνίδι με τα μπαλόνια στο κοινό, και κλείσανε την απίστευτη συναυλία τους με το Believer.

Η συναυλία τους κράτησε για περίπου 1,5 ώρα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να κρατήσει για άλλη μισή ώρα περίπου. Η όρεξη που είχαν γι άλλη μία φορά επί σκηνής, όπως επίσης και η άψογη εμφάνισή τους αλλά και τα φωνητικά του Dan Reynolds, έδειχναν ότι οι Imagine Dragons διένυαν (ή και ακόμη διανύουν) την καλύτερη φάση της καριέρας τους. Τι κι αν τα παπούτσια μπήκαν στις λάσπες, και γενικά όλο το σώμα έγινε μούσκεμα. Εφόσον έγινε η συναυλία, η βραδιά κύλησε πολύ ευχάριστα, ο συναυλιολόγος παρακολούθησε τους Imagine Dragons ίσως στο πιο σωστό χρονικό σημείο, οπότε “it was f@ckin’ worth it”!!!

Ελπίζουμε και σε μια μελλοντική τους συναυλία εδώ στην Ελλάδα!!!

1. Radioactive
2. It’s Time
3. Whatever It Takes
4. Yesterday
5. Natural
6. Walking the Wire
7. Next to Me
8. Shots(Piano version intro)
9. Every Breath You Take(The Police cover)
10. I’ll Make It Up to You
11. Start Over
12. Rise Up
13. Drum Solo
14. I Don’t Know Why
15. Mouth of the River
16. Demons
17. On Top of the World
18. Believer

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Κατά καιρούς στο YouTube ψάχνουμε διάφορους νέους καλλιτέχνες, νέα συγκροτήματα για να ακούσουμε είτε καινούργια μουσική, είτε ωραίες διασκευές. Οι διασκευές στο YouTube έχουν μεγάλη προβολή τουλάχιστον τα τελευταία 10 χρόνια, και σ’αυτό συνέβαλαν αρκετοί Youtube artists & musicians κατά καιρούς. Η αείμνηστη Christina Grimmie, ο Kurt Hugo Schneider, οι Against The Current, ο Alex Goot, οι Boyce Avenue, και η Jasmine Thompson είναι μερικοί εξ αυτών. Υπάρχει όμως μια Youtube μπάντα που τα τελευταία 2 χρόνια τουλάχιστον ανεβάζει με μεγάλη συχνότητα διασκευές σε γνωστά τραγούδια, και μάλιστα σε ροκ εκτελέσεις. Αυτή η μπάντα φυσικά είναι οι First To Eleven.

Ποιοι είναι οι First To Eleven; Είναι ένα ποπ ροκ συγκρότημα από το Έρι της Πενσυλβάνια, και απαρτίζονται από την Audra Miller (φωνητικά), τον Matt Yost (κιθάρα), και τον Sam Gilman (ντραμς). Τα τελευταία χρόνια, πολύ ενεργός ως 4ο μέλος της μπάντας είναι ο Ryan Krysiak (2η κιθάρα). Μαζί συνυπάρχουν από το 2009, δηλαδή από τα σχολικά τους χρόνια. Παίρνανε μέρος σε σχολικά φεστιβάλ, και μάλιστα είχαν κερδίσει 2 φορές στο Tri-C High School Rock Off (2015 & 2016).

Οι First To Eleven ξεκίνησαν την ενασχόλησή τους με το YouTube από το 2016, όπου ανέβαζαν τουλάχιστον κάθε μήνα κι από μια καινούρια διασκευή. Ανά διαστήματα ανέβαζαν και κάποια Q & A και Vlogs. Με το καιρό ξεκίνησαν να ανεβάζουν όλο και πιο συχνά καινούριες διασκευές, μέχρι να φτάσουν στο σημείο τον τελευταίο χρόνο να κυκλοφορούν μια καινούρια διασκευή τους κάθε Πέμπτη (ξημερώματα Παρασκευής εδώ), κι αυτό εξαιτίας του κοινού που απέκτησαν μέχρι τώρα στο YouTube. Αξίζει να σημειώσουμε ότι για κάποια περίοδο μέσα στη καραντίνα οι First To Eleven ανέβαζαν καινούριες διασκευές κάθε Τρίτη και Πέμπτη.

Τα τραγούδια που διασκευάζουν οι First To Eleven είναι κατά βάση αυτά που γίνανε ραδιοφωνικές επιτυχίες, δηλαδή ποπ. Ωστόσο διασκευάζουν και αρκετά ροκ τραγούδια. Γενικά παίρνουν αρκετές προτάσεις από τους fans τους στα σχόλια, κι εφόσον είναι τραγούδια που μπορούν να τα υποστηρίξουν, τα διασκευάζουν.

Με τον δικό τους τρόπο, μπορούν να διασκευάσουν από Dua Lipa, Ariana Grande & Taylor Swift μέχρι Evanescence, Linkin Park & Metallica. Γενικά οι περισσότερες διασκευές τους είναι πάρα πολύ καλές, και μάλιστα μερικές από αυτές ακούγονται καλύτερα από τις αυθεντικές εκτελέσεις.

Πέρα από τις πολλές διασκευές τους, οι First To Eleven έχουν και δικά τους τραγούδια, και μάλιστα είχαν κυκλοφορήσει EP το 2016. Από τότε δεν έχουν κυκλοφορήσει κάποιο δικό τους τραγούδι, αλλά κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνουν στο μέλλον.

Αν ψάχνετε γενικώς διάφορες όμορφες διασκευές από καλλιτέχνες και συγκροτήματα του Youtube, οι First To Eleven είναι πλέον ένα από αυτά τα ονόματα που αξίζει να ακούσετε, και να ψάχνετε για διασκευές τους.

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης

Το Imploding The Mirage κυκλοφόρησε την Παρασκευή 21 Αυγούστου, και είναι το 6ο άλμπουμ που κυκλοφορούν οι The Killers στη καριέρα τους. Είναι το 1ο άλμπουμ που κυκλοφορούν χωρίς τον βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, ο οποίος κάπου στα τέλη του 2017 αποφάσισε να μην περιοδεύσει ή συμμετείχει σε μελλοντικές ηχογραφήσεις με τους Killers. Ωστόσο πάντα υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού του το ενδεχόμενο να επιστρέψει στη μπάντα. Στα κιθαριστικά μέρη του άλμπουμ συμμετέχουν ο μπασίστας των Killers Mark Stoermer, ο παραγωγός του άλμπουμ Jonathan Rado, ενώ μέσα στο άλμπουμ συνεργάζονται και με διάφορους μουσικούς όπως: Lindsey Buckingham (πρώην μέλος των Fleetwood Mac), k.d. lang, Weyes Blood, Adam Granduciel, Blake Mills & Lucius. Στη σύνθεση και γενικά στη παραγωγή όλων των τραγουδιών του άλμπουμ βρίσκονται ο Brandon Flowers (φωνητικά) και ο Ronnie Vannucci Jr. (ντραμς).

Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι οι Killers πειραματίστηκαν αρκετά με τον ηλεκτρονικό ήχο πάνω στη ροκ ιδιότητά τους. Γι αυτό και μέσα στο άλμπουμ συναντάμε είδη όπως new wave, synth-pop, pop rock, synth-rock, & heartland rock. Το νέο άλμπουμ είναι μια πρόκληση για τους Killers. Μπορεί με το προηγούμενο άλμπουμ τους να μην έχει πολλές διαφορές (Wonderful Wonderful 2017), αλλά διαφέρει πολύ με όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα. Παρ’ όλη τη στροφή που πήραν μουσικά στο Imploding The Mirage, δεν έχουν ξεφύγει πολύ από το είδος του ρεπερτορίου τους.

Το τραγούδι που προφανώς ξεχωρίζει σ’αυτό το άλμπουμ είναι το Caution, το οποίο δικαιολογημένα κυκλοφόρησαν ως πρώτο single, κι αυτό γιατί ταυτίζεται πολύ με την τωρινή Covid-19 περίοδο που διανύουμε όλοι μας. Να σημειώσουμε ότι σ’αυτό το τραγούδι συνεργάζονται με τον Lindsey Buckingham, που ήταν μέλος των Fleetwood Mac.

Ένα άλλο τραγούδι που αξίζει να ακούσει κάποιος σ’αυτό το άλμπουμ είναι το Dying Breed, το οποίο ως προς το είδος μοιάζει αρκετά με παλιότερα τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει οι Killers, και γενικά το είδος του εναλλακτικού ροκ μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με διάφορα ηλεκτρονικά στοιχεία. Επίσης ένα άλλο τραγούδι που έχει ένα ενδιαφέρον είναι το Lightning Fields, καθώς ο ήχος του και γενικά ο ρυθμός του είναι πολύ διαφορετικός για Killers, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι κακό. Παρομοίως θα μπορούσαμε να πούμε και για το My God, που έχουν μια πολύ ωραία συνεργασία με την Weyes Blood.

Κλείνοντας να πούμε ότι το Imploding The Mirage, μπορεί να μην είναι και το superwow album που κυκλοφόρησε φέτος, αλλά ακουστικά είναι αρκετά τίμιο. Τα νέα ακούσματα που συναντήσαμε στο άλμπουμ, όπως επίσης και οι συνεργασίες με διάφορους μουσικούς εξαιτίας της απουσίας του Dave Keuning (κιθάρα), δείχνουν ότι οι Killers δεν μένουν στάσιμοι αποκλειστικά στο είδος που καθιερώθηκαν κι έγιναν γνωστοί. Δοκιμάζουν νέα πράγματα, οπότε ως μπάντα έχουν εξέλιξη με ότι αυτό συνεπάγεται. Το κατά πόσο αποδεκτό θα είναι στο ροκ (και μη ροκ) κοινό, αυτό θα το δείξει η πορεία.

Ολόκληρο το άλμπουμ μπορείτε να το ακούσετε εδώ. Καλή σας ακρόαση!!!

Χριστόφορος Χατζόπουλος
Ραδιοφωνικός Παραγωγός & Μουσικός Συντάκτης