Album Review: Δυναμική επιστροφή των Foo Fighters με το Medicine At Midnight
Το Medicine At Mindnight κυκλοφόρησε τη Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου, κι αποτελεί το 10ο στούντιο άλμπουμ στην καριέρα τους, και παράλληλα το 2ο άλμπουμ με τον Rami Jaffee στα keyboards. Οι Foo Fighters επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 4 χρόνια, όταν κυκλοφόρησαν το Concrete And Gold το 2017. Η δισκογραφική επιστροφή τους, προγραμματίστηκε αρχικά για τα μέσα του 2020, ωστόσο η πανδημία του κορωνοϊού δεν τους επέτρεψε.
Ακούγοντας αυτό το άλμπουμ, σίγουρα θα γεμίσει πολύ όμορφα τα αυτιά του ακροατή οι ροκ μελωδίες του. Οι Foo Fighters δεν έχουν αλλάξει τη ροκ ταυτότητά τους, αντίθετα την έχουν αναβαθμίσει ελαφρώς. Ωστόσο συνεχίζουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, δηλαδή να ροκάρουν. Μη ξεχνάμε ότι οι Foo Fighters ξεκίνησαν τη περίοδο που σταμάτησαν οι Nirvana, όταν δηλαδή έφυγε από τη ζωή ο Kurt Cobain. Θα πείτε τώρα τι σχέση έχουν οι Nirvana με τους Foo Fighters. Μα φυσικά ο frontman Dave Grohl, ο οποίος στους Nirvana ήταν drummer, και μετέπειτα δημιούργησε τους Foo Fighters.
Σίγουρα το τραγούδι που ξεχωρίζει από αυτό το άλμπουμ, είναι το No Son Of Mine. Ένα τραγούδι με ιδιαίτερα βαρύ ήχο, αυτόν δηλαδή που χαρακτηρίζει τους Foo Fighters. Βέβαια η επιλογή αγαπημένου τραγουδιού σ’ αυτό το άλμπουμ, είναι σχετικά δύσκολη, καθώς όποιο κι αν επιλέξει κάποιος για τη λίστα των αγαπημένων του, θα ακούγεται σχεδόν το ίδιο ωραίο. Είτε μιλάμε για το Love Dies Young, είτε για το Making A Fire, είτε ακόμη και για το ομότιτλο Medicine At Midnight.
Σε γενικές γραμμές, οι Foo Fighters έκαναν ένα δυναμικό comeback, και μας χάρισαν ένα πολύ όμορφο ροκ άλμπουμ. Μπορεί να το κυκλοφόρησαν έστω και με καθυστέρηση, αλλά σίγουρα θα συζητηθεί κατά τη διάρκεια του 2021.
Album Tracklist
Making A Fire
Shame Shame
Cloudspotter
Waiting On A War
Medicine At Midnight
No Son Of Mine
Holding Poison
Chasing Birds
Love Dies Young
Μπορείτε να ακούσετε εδώ το άλμπουμ. Καλή σας ακρόαση!!!
Ήταν 11 Φεβρουαρίου του 1977 η ημέρα που έρχεται στον κόσμο ο Michael Kenji Shinoda στο Panorama City της California. Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε την επαφή του με τη μουσική καθώς στα 6 του, η μητέρα του τον ενθάρρυνε να κάνει μαθήματα κλασικού πιάνου. Με το πέρασμα των χρόνων, και συγκεκριμένα στα χρόνια του Γυμνασίου και Λυκείου πρόσθεσε και τη κιθάρα και τα ραπ φωνητικά στο ρεπερτόριό του. Στο σχολείο που πήγαινε στο Agoura Hills, είχε ως συμμαθητές του τον Brad Delson και τον Rob Bourdon, με τους οποίους αργότερα ξεκίνησαν και το συγκρότημα, με πρώτο όνομα τότε Xero, ενώ φυσικά προστέθηκαν αργότερα και ο Joe Hahn, και ο Dave Farrell. Αργότερα μετονομάστηκαν σε Hybrid Theory, και τέλος σε Linkin Park με τη προσθήκη του Chester Bennington.
Είναι κοινό μυστικό πλέον, ότι όλα αυτά τα χρόνια με τους Linkin Park, έχει γνωρίσει τεράστιες επιτυχίες, από όποια πλευρά κι αν το πάρει κανείς. Πωλήσεις δίσκων, βραβεία, και το κυριότερο; Το μέγεθος του κοινού που δημιουργήθηκε και τους ακολουθεί. Διαθέτει απίστευτο ταλέντο, τόσο στο rapping, όσο και στη σύνθεση και γενικά στη παραγωγή της μουσικής. Άλλωστε, είχε δώσει και τις κατάλληλες κατευθύνσεις για να πάρουν τον δρόμο των επιτυχιών. Βέβαια για να γίνει, έπρεπε όλα τα μέλη να του δείξουν την απόλυτη εμπιστοσύνη. Και το απέδειξαν με τη πρώτη ευκαιρία, όταν ο ίδιος ο Mike Shinoda, δέχτηκε εκβιασμό από στελέχη της δισκογραφικής εταιρείας για να μείνει εκτός μπάντας.
Το ταλέντο του στο rapping ήθελε να το επεκτείνει κι άλλο, οπότε κάποια στιγμή, συγκεκριμένα το 2004, αποφάσισε να ξεκινήσει ένα προσωρινό hip hop project ονόματι Fort Minor. Ένα project το οποίο περιλαμβάνει συνεργασίες και με άλλους καλλιτέχνες αυτού του χώρου. Με Fort Minor κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ το 2005 (The Rising Tied), κι ένα ξεχωριστό single το 2015 (Welcome).
Η αυτοκτονία του bandmate/αδελφικού φίλου του Chester Bennington τον Ιούλιο του 2017, πέρα το ότι πλήγωσε αρκετά το κοινό, πλήγωσε ακόμη περισσότερο και τον ίδιο, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Το μέλλον των Linkin Park είναι ιδιαίτερα θολό, αλλά και ο Mike θέλει να συνεχίσει να γράφει μουσική πάνω στην οποία θα εκφράσει και τον πόνο του, και οποιαδήποτε άλλα συναισθήματα/προσωπικά βιώματα, αποφάσισε να ακολουθήσει τη σόλο καριέρα. Και το έπραξε ιδιαίτερα άμεσα, κυκλοφορώντας το πρώτο σόλο άλμπουμ του το 2018 (Post Traumatic). Το συγκεκριμένο, όπως δήλωσε και ο ίδιος, είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον Chester.
Η καραντίνα του COVID-19 που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2020, πέρα το ότι έχει αλλάξει τα σχέδια όλων, άλλαξε και τα δικά του σχέδια, οπότε άρχισε να ασχολείται με το Twitch, και να γράφει μουσική online προς τους fans του. Φυσικά έγραφε μουσική με τις κατευθύνσεις που του έδιναν οι fans, και κατέληξε να κυκλοφορήσει ένα mini sequel κυρίως συνθετικών άλμπουμ με τίτλο Dropped Flames (vol.1, vol.2, & vol.3). Βέβαια, έγραψε κι ένα κανονικό τραγούδι (Open Door), όπου ερμηνεύει ο ίδιος μαζί με 7 fans που επέλεξε.
Για το 2021, ο Mike Shinoda αποφάσισε να δώσει ευκαιρία στους οπαδούς του και να τους βοηθήσει να εξελιχθούν ιδιαίτερα, γράφοντας γι’ αυτούς τη μουσική live μέσω Twitch (είτε είναι τραγουδιστές, είτε είναι rappers, είτε είναι ακόμη και συνθέτες).
Πέρα βέβαια από το ταλέντο που διαθέτει στη σύνθεση/παραγωγή της μουσικής, και στο rapping, ο Mike Shinoda διαθέτει ταλέντο και στη ζωγραφική. Μάλιστα έχει δημιουργήσει πολλά δικά του έργα κατά καιρούς, ενώ επίσης σχεδίασε και το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ των Linkin Park (Hybrid Theory).
Ο Mike Shinoda είναι άνθρωπος που διαθέτει τεράστια όρεξη για τέχνη, και σίγουρα έχει να προσφέρει πολλά ακόμη. Γιατί πάνω απ’ όλα αγαπάει αυτό που κάνει, και τον αγαπάει ο κόσμος γι’ αυτό.
Αισίως μπαίνουμε στο 2ο μήνα του 2021, και σίγουρα η καλή μουσική δεν σταματά να αναπαράγεται, ανεξάρτητα από τη κρίση που περνάμε αυτό το καιρό. Αρκετοί καλλιτέχνες έχουν προγραμματίσει να κυκλοφορήσουν καινούργιες μουσικές δουλειές τους μέσα στο 2021, αλλά ας δούμε μαζί τους δίσκους που θα κυκλοφορήσουν μέσα στο Φεβρουάριο.
Foo Fighters – Medicine At Midnight
Το συγκεκριμένο άλμπουμ των Foo Fighters, διαδέχεται το Concrete And Gold (2017), και θα αποτελέσει το 10ο στη καριέρα τους. Προγραμματίστηκε αρχικά να κυκλοφορήσει μέσα στο 2020, ωστόσο η πανδημία του Covid-19 επηρέασε ιδιαίτερα τέτοια είδους σχέδια, οπότε προγραμματίστηκε για τις 5 Φεβρουαρίου. Μέχρι στιγμής απολαύσαμε ένα δείγμα από το καινούργιο τους υλικό, καθώς κυκλοφόρησαν το Shame Shame, το No Son Of Mine, και το Waiting On A War.
Pale Waves – Who Am I?
Θα αποτελέσει τη 2η ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά, και 4η συνολικά (μαζί με τα 2 EP album), για τη ταλαντούχα indie-rock μπάντα από το Μάντσεστερ. Θα κυκλοφορήσει στις 12 Φεβρουαρίου, και θα διαδεχθεί το My Mind Makes Noises (2018). Από τον επερχόμενο δίσκο, κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα το Easy, και το You Don’t Own Me.
Sia – Music – Songs from and Inspired by the Motion Picture
Το εν λόγο άλμπουμ θα αποτελέσει το 9ο στη καριέρα της. Η Αυστραλή ερμηνεύτρια, επιστρέφει δισκογραφικά μετά από σχεδόν 4 χρόνια, όταν και κυκλοφόρησε το Χριστουγεννιάτικο άλμπουμ της Everyday Is Christmas (2017). Επίσης διαδέχεται και το This Is Acting (2016), αν φυσικά δεν μετρήσουμε το εορταστικό άλμπουμ της. Θα κυκλοφορήσει στις 12 Φεβρουαρίου, και είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη ταινία Music, την οποία σκηνοθέτησε η ίδια η Sia.
The Pretty Reckless – Death By Rock And Roll
Πρόκειται για το 4ο άλμπουμ των The Pretty Reckless στη καριέρα τους, το οποίο θα διαδεχθεί το Who You Selling For (2016). Θα κυκλοφορήσει στις 12 Φεβρουαρίου, κι έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα υλικό από την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά τους, μεταξύ των οποίων και την εκρηκτική συνεργασία τους με τον Tom Morello για το And So It Went.
Alice Cooper – Detroit Stories
Το εν λόγο άλμπουμ, θα αποτελέσει το 21ο σόλο, και 28ο συνολικά στη καριέρα του Alice Cooper. Θα κυκλοφορήσει στις 26 Φεβρουαρίου, και θα διαδεχθεί το Paranormal (2017). Από τον επερχόμενο δίσκο, κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα το Rock & Roll, και το Our Love Will Change The World.
Bonnie Tyler – The Best Is Yet To Come
Η εμβληματική Ουαλή τραγουδίστρια, έχει γράψει τη δικιά της ιστορία στη μουσική, κι εξακολουθεί να τη γράφει και σήμερα. Στις 26 Φεβρουαρίου θα κυκλοφορήσει το 18ο δίσκο στη καριέρα της, δύο χρόνια μετά από το Between The Earth And The Stars. Από τον επερχόμενο δίσκο της, κυκλοφόρησε το When The Lights Go Down.
Madison Beer – Life Support
Πρόκειται για τη πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά για την 21χρονη Αμερικανίδα. Η Madison Beer μέχρι τώρα, κυκλοφόρησε 18 singles (3 εκ των οποίων ως συμμετέχουσα, και 5 από τον επερχόμενο δίσκο της), ενώ επίσης κυκλοφόρησε κι ένα EP το 2018 με τίτλο As She Pleases. Στις 26 Φεβρουαρίου θα κυκλοφορήσει το Life Support, από το οποίο κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα το Good In Goodbye, το Selfish, το Stained Glass, το Baby, και το Boyshit.
Architects – For Those That Wish To Exist
Το συγκεκριμένο άλμπουμ, θα αποτελέσει το 9ο στη καριέρα του βρετανικού metalcore συγκροτήματος. Θα κυκλοφορήσει στις 26 Φεβρουαρίου, και θα διαδεχθεί το Holy Hell (2018). Από το επερχόμενο άλμπουμ κυκλοφόρησαν μέχρι τώρα το Animals, το Black Lungs, και το Dead Butterflies.
Η Tanja Härkönen των Silvernite στο CityVibes.gr: Οι μελωδίες εμπνέουν πολύ τους στίχους
Οι Silvernite είναι ένα συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη, δημιουργήθηκαν το καλοκαίρι του 2019, και κινούνται στον ήχο της ροκ με επιρροές από τη δεκαετία του 80. Αποτελούνται από την Tanja Härkönen (φωνητικά), τον Strutter (μπάσο), τον Nash G. (κιθάρα), και τον Μηνά Χατζημηνά (ντραμς). Ο μουσικός συντάκτης και ραδιοφωνικός παραγωγός του CityVibes.gr Χριστόφορος Χατζόπουλος, συνομίλησε με τη τραγουδίστρια του συγκροτήματος, η οποία απάντησε σε μερικά από τα ερωτήματά του.
Γεια σου Tanja, και Καλή Χρονιά. Είναι μεγάλη χαρά που σ’ έχουμε εδώ για μια συνέντευξη. Πες μας τα συναισθήματά σου.
Καλή Χρονιά. Νιώθω πολύ ωραία γι’ αυτή τη συνέντευξη. Σίγουρα αυτό το καιρό νιώθω προσεκτικά αισιόδοξη, ότι τα πράγματα θα μπορέσουν να καλυτερεύσουν κάποια στιγμή μέσα στη φετινή χρονιά, με τη κατάσταση του ιού και όλα. Πέρα από αυτό, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που πρέπει να φροντίσουμε, οπότε όλο αυτό είναι γεμάτο με σκαμπανεβάσματα όταν κάνω ότι καλύτερο μπορώ να κρατηθώ κάπου, χωρίς να πέσω αυτή τη στιγμή.
Που βρίσκεσαι αυτό το καιρό;
Αυτό το καιρό βρίσκομαι στο διαμέρισμά μου στη Θεσσαλονίκη, στο μέρος δηλαδή που βρίσκομαι περισσότερο κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Από ποια ηλικία ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική, και φυσικά με το τραγούδι;
Η μουσική ήρθε στη ζωή μου πολύ αργά, συγκριτικά με πολλούς άλλους “σ’ αυτό το χώρο”. Βασικά ανακάλυψα τόσο τη μουσική, όσο και το τραγούδι, σχεδόν την ίδια στιγμή στα 15 μου. Ο λόγος είναι ότι η μουσική απουσίαζε σχεδόν εντελώς από την οικογένειά μου όταν μεγάλωσα. Κανένας από την οικογένειά μου δεν άκουγε μουσική, ή έπαιζε κάποιο όργανο. Όταν ανακάλυψα τη πρώτη αγαπημένη μου μπάντα τότε, τους Nightwish, μου άνοιξε τις πόρτες για τη μουσική. Δεν είχα ιδέα ότι αυτό το είδος της μουσικής υπήρχε, και ήταν συναρπαστικό. Εμπνευσμένη από αυτό, ήθελα να μάθω να τραγουδώ, οπότε έκανα μαθήματα κλασικού τραγουδιού για 1-2 χρόνια. Αργότερα ένιωσα ότι με προσέλκυε περισσότερο το metal/rock/pop τραγούδι σε μια μπάντα, οπότε σταμάτησα τα μαθήματα και στόχευσα σ’ αυτό το δρόμο. Εκτός από τα κλασικά μαθήματα, παρακολούθησα επίσης και μαθήματα σχολικής μπάντας για ένα χρόνο σε μουσικό σχολείο, κάποια διάσπαρτα μαθήματα φωνητικής, και μια περίοδο μαθημάτων θεωρίας, ωστόσο είμαι επί το πλείστων αυτοδίδακτη. Για αρκετά χρόνια η μουσική για μένα ήταν χόμπι, και δοκίμαζα διάφορα projects, και βρισκόμουν σε δύο μπάντες για κάποια χρόνια. Ωστόσο κάποια χρόνια πίσω, άρχισα να νιώθω ότι ήθελα να το φτάσω σε σοβαρό επίπεδο και να στοχεύσω ψηλότερα. Αυτό με οδήγησε σε μια περίοδο αναζήτησης μπάντας και αυτο-εκπαίδευσης.
Ποιο είδος της μουσικής προτιμάς να ακούσεις;
Για μένα η μελωδία είναι πολύ σημαντική. Άσχετα αν είναι βαριά ή ελαφριά η μουσική, για μένα αρκεί να υπάρχει μελωδία για να μπορέσω να την απολαύσω περισσότερο. Μπορεί να είναι με όργανα ή με φωνή, δεν έχει σημασία. Κατά κάποιο τρόπο δεν παίρνω το λάκτισμα από κάτι που είναι βασισμένο σε βαριές συγχορδίες ή σε απλό ρυθμό, αλλά ούτε επίσης βασισμένο και σε μονότονα γρυλίσματα ή ραπ. Ας πούμε για παράδειγμα το γρύλισμα σ’ ένα τραγούδι, είναι πολύ ωραίο πράγμα να το κάνεις για αποτέλεσμα σε σωστά μέρη (του τραγουδιού) όταν θέλεις τη περισσότερη επιθετικότητα ή δύναμη, αλλά γίνεται βαρετό όταν γίνεται όλη τη διάρκεια. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, αν και δεν είμαι πολύ της ραπ, καλλιτέχνες όπως ο Eminem, που μπορούν να βάλουν τόση στάση και συναίσθημα, αλλά και διαφορετικούς τόνους στο ραπ, γίνονται πολύ ευχάριστοι για να τους ακούσεις.
Μπορείς να αναφέρεις κάποιους καλλιτέχνες που εμπνεύστηκες μουσικά;
Φυσικά, η πρώτη αγαπημένη μου μπάντα είναι οι Nightwish, απ’ όπου ξεκίνησαν όλα. Από αυτούς, ο Marko Hietala ήταν η μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα ως τραγουδίστρια. Πολύ περισσότερο από τις εξαιρετικά ικανές κυρίες που πέρασαν στη μπάντα, αν και θαυμάζω πολύ την επαγγελματικότητα και τη ποικιλομορφία της Floor Jansen (η αγαπημένη μου από τις γυναικείες φωνές). Περίπου την ίδια περίοδο ανακάλυψα και τον Alice Cooper, που με εισήγαγε σε δεκαετίες με αξιόλογους ήχους, διαφορετικές μορφές, αλλά και πιασάρικους στίχους. Ένας όμως από τους θρύλους που πάντα γνώριζα, αλλά μου άνοιξε πολύ αργότερα, μόλις λίγα χρόνια πριν, είναι ο Bruce Dickinson, και φυσικά οι Iron Maiden. Το μεγαλείο τους πραγματικά μου άνοιξε όταν τους είδα live. Η ενέργειά τους και η σκηνική παρουσία για την ηλικία που βρίσκονται. Και δεν είναι μόνο το live, αλλά και η μουσική τους λέει τόσες πολλές ιστορίες. Η μετα-Blaze εποχή είναι η αγαπημένη μου μουσικά, αλλά και η προηγούμενη εποχή έχει τους πολύτιμους λίθους της. Η λίγο πιο πρόσφατη και πιο προσωπική έμπνευση, είναι η μουσική του Anton Kabanen (Beast in Black, πρώην Battle Beast), καθώς με ενέπνευσε με πολλά πράγματα που κάνουμε με τους Silvernite, όπως ας πούμε η διασκευή μας στο τραγούδι του Alice Cooper. Τέλος έχουμε τα τοπικά μας στολίδια, τους Wardrum. Οι μελωδίες των κυρίων Βρετού και Κουρού, είναι μερικές από τις αγαπημένες μου για να εξασκηθώ, και μου προσφέρουν σίγουρα αρκετή πρόκληση (γέλια).
Ας μιλήσουμε για τους Silvernite. Πότε δημιουργήθηκε η μπάντα; Και πως γνωριστήκατε μεταξύ σας; Ειδικά εσύ;
Θα προσπαθήσω να κάνω μια σύντομη ιστορία. Πρώτα γνώρισα τα παιδιά από τους Beast in Black, που με οδήγησαν στη συνέχεια στην ανακάλυψη των προαναφερθέντων Wardrum. Μου άρεσε πολύ η μουσική τους και μια μέρα αποφάσισα να ταξιδέψω στη Θεσσαλονίκη για να δω μια από τις συναυλίες τους! Τότε συνάντησα την υπόλοιπη συμμορία. Μου άρεσε πολύ η Θεσσαλονίκη και μετά από κάποια χρόνια, το 2019, ήθελα να προσπαθήσω να ζήσω εκεί τουλάχιστον για λίγο, γιατί χρειαζόμουν μια αλλαγή περιβάλλοντος και γενικά μια αλλαγή στη ζωή μου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έψαχνα για ένα μέρος όπου θα μπορούσα να εξασκηθώ και να ασχοληθώ με τα τραγούδια μου. Ένα βράδυ επισκέφτηκα τον Strutter στο Valve Studio και του είπα για την αναζήτησή μου. Ήταν πολύ ευγενικός και ήθελε να με βοηθήσει με αυτό. Έτσι, μετά από κάποια πράγματα που έκανα στο Valve, με πλησίασε και με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να δοκιμάσω μερικά τραγούδια για ένα νέο project στο οποίο είχε εργαστεί μαζί με τον Nash. Τότε άρχισαν να διαμορφώνονται οι Silvernite.
Η μουσική σας παραπέμπεται ιδιαιτέρως στη δεκαετία του 80. Πιστέψατε από την αρχή ότι θα σας ταίριαζε αυτή η κατεύθυνση;
Η μουσική κατεύθυνση και το όραμα των Silvernite διαμορφώθηκε αρχικά από τους Strutter και Nash G, αλλά ήμουν πολύ χαρούμενη που είμαι μαζί σ’ αυτό. Λατρεύω τις πιασάρικες μελωδίες και επίσης το γενικό «over-the-top-ness» της δεκαετίας του ’80! Όπως, τίποτα πολύ υπερβολικό ή περίεργο ή λάθος! Μοιάζει με έναν ευπρόσδεκτο τρόπο να αφεθώ λίγο. Πέρασα τα περισσότερα χρόνια μου κυρίως στον κόσμο της metal, όπου δυστυχώς υπάρχουν πολλές σκληρές και περιοριστικές στάσεις απέναντι στο στυλ, τόσο στη μουσική όσο και στην οπτική. Αυτές οι συμπεριφορές με επηρέασαν επίσης! Είχα τοποθετήσει περιττά πλαίσια γύρω μου. Οι Silvernite με δίδαξαν να ανακαλύπτω νέα στυλ και διαστάσεις στο τραγούδι και στην ερμηνεία μου.
Συμμετέχεις κι εσύ στη διαδικασία γραφής της μουσικής;
Μέχρι στιγμής έχω έρθει κυρίως στην τελική εικόνα, όταν δηλαδή έρχεται η ώρα να κανονίσω φωνητικά ή να τελειοποιήσω ή να γράψω στίχους. Έχω προσθέσει τη πινελιά μου σε μερικές από τις φωνητικές μελωδίες, στη διαδικασία επίδειξης και τακτοποίησης, αλλά μέχρι στιγμής οι κύριοι δημιουργοί της μουσικής είναι οι Strutter και Nash. Έχω όμως κάτι στο συρτάρι μου, ίσως για το επόμενο πλήρες άλμπουμ. Ας δούμε τι συμβαίνει σε αυτές τις ιδέες!
Όταν γράφετε τραγούδια, από που εμπνέεστε στιχουργικά;
Από τη πλευρά του τραγουδιστή, η μελωδία και οι στίχοι είναι πολύ στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους και συμβαδίζουν. Πρέπει να πεις μια ιστορία σ’ αυτό που τραγουδάς, και πρέπει να τακτοποιήσεις τους στίχους με τρόπο που να είναι πολύ τραγουδιστοί αλλά και να ακούγονται ωραίοι στον ακροατή. Έτσι, για μένα ακόμη και οι μελωδίες εμπνέουν πολύ τους στίχους. Έχω συνήθως τη βασική ιδέα της ιστορίας στο μυαλό μου, και μερικές βασικές λέξεις και προτάσεις που θέλω να γλιστρήσω με κάποιο τρόπο. Τότε νομίζω τι είδους μελωδία θα ταιριάζει με αυτήν την ιστορία, και αρχίζω να συστρέφω και να τροποποιώ τις λέξεις και τη μελωδία μέχρι να βγει νόημα. Όσον αφορά τα θέματα, συνήθως είναι το ισχυρότερο είδος συναισθημάτων ή γενικά θέματα που προκαλούν στίχους. Αγάπη, θλίψη, μίσος, αποφασιστικότητα, χαρά ή απλά μια καλή ιστορία ή το εκπληκτικό του σύμπαντος και της ίδιας της ζωής.
Μέχρι τώρα, κυκλοφορήσατε το EP άλμπουμ “So It Began”, και κάποια ξεχωριστά singles. Είστε ευχαριστημένοι για την ανταπόκριση που λαμβάνετε από το κοινό;
Έχω ακούσει κυρίως καλά πράγματα και θετικά σχόλια, τα οποία μ’ έκαναν να αισθανθώ πολύ ωραία και είμαι τόσο ευγνώμων που μπορώ να συμμετέχω σ’ αυτό. Φυσικά υπήρχαν και άτομα που τους αρέσουν διαφορετικά είδη από αυτά που υποστηρίζουμε εμείς, αλλά εντάξει, κανένας δεν μπορεί να ικανοποιήσει τους πάντες.
Στις 26 Φεβρουαρίου, θα κυκλοφορήσετε το πρώτο σας ολοκληρωμένο ομώνυμο άλμπουμ. Τι μπορούμε να περιμένουμε από το επερχόμενό σας άλμπουμ;
Τα πράγματα πηγαίνουν μόνο καλύτερα. Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι το άλμπουμ θα είναι γεμάτο με κολλήματα (γέλια)! Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο τραγούδι από το άλμπουμ που να μη κολλήσει στο κεφάλι σου. Πολύ μελωδία, γλυκά κιθαριστικά σόλο, ωραία synths, και πολύ σέξι σαξοφωνικά σόλο. Φυσικά και πολύ πιασάρικα ρεφρέν. Γι’ αυτό δημιουργήθηκαν οι Silvernite.
Η πανδημία του COVID-19 επηρέασε αρκετά τα σχέδια σας. Πότε πιστεύεις ότι θα επιστρέψετε στη live σκηνή;
Νομίζω ότι ο επιτυχημένος και εκτεταμένος εμβολιασμός, είναι το μόνο πράγμα που θα επαναφέρει της live εμφανίσεις και τις συναυλίες πίσω. Οπότε εξαρτάται πραγματικά από αυτό. Παρ’ όλα αυτά, αμφιβάλλω ότι τα πράγματα θα επανέλθουν πλήρως φέτος.
Η πατρίδα σου είναι η Φιλανδία, ωστόσο μένεις και στην Ελλάδα λόγω των Silvernite. Μπορείς να συγκρίνεις τη ζωή ανάμεσα στις δύο χώρες;
Εκτός από τις προφανείς διαφορές στη θερμοκρασία, αλλά και στη ποσότητα βροχής ή λιακάδας, η πιο εντυπωσιακή διαφορά για μένα είναι η γενικά χαλαρή και πλήρως κοινωνική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα, συγκριτικά με τη Φιλανδία. Το στερεότυπο των Φινλανδών να είναι πολύ ήσυχο, προσεκτικό και, ακόμη και αντικοινωνικό, και είναι αλήθεια. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει πρόβλημα να ζητήσεις συμβουλές ή βοήθεια από έναν ξένο στο δρόμο ή απλά να χαιρετίσεις άτομα που δεν γνωρίζεις. Στη Φινλανδία, συνήθως οι άνθρωποι θέλουν απλώς να βγουν από την κατάσταση και αν χαιρετίσουν κάποιον που δεν γνωρίζουν, θεωρείται πολύ περίεργο! Και γενικά οι άνθρωποι φαίνεται να απολαμβάνουν τη ζωή πολύ περισσότερο στην Ελλάδα. Κι εγώ επίσης! Επίσης, το φαγητό. Το φαγητό είναι πολύ πιο απολαυστικό εδώ και οι τιμές στα εστιατόρια είναι πολύ πιο προσιτές. Στην Ελλάδα μπορώ να φάω όποτε θέλω. Στη Φινλανδία τα πάντα είναι πολύ πιο ακριβά, ειδικά ενοίκια, τιμές σπιτιού και φαγητό σε εστιατόρια. Αλλά κάτι που νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερο στη Φινλανδία, είναι οι ταχύτητες του διαδικτύου αλλά και τα δεδομένα κινητής τηλεφωνίας είναι πάντα απεριόριστα έως στάνταρ. Επίσης οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι λίγο πιο οργανωμένες και καλά εξοπλισμένες εκεί. Αλλά και η κοινωνική ασφάλιση είναι καλή και αρκετά εύκολα διαθέσιμη. Ναι, βασικά πολλά πρακτικά πράγματα λειτουργούν καλύτερα στη Φινλανδία, αλλά η ψυχική ποιότητα ζωής και οι μικρές απολαύσεις στην καθημερινή ζωή είναι για μένα καλύτερα στην Ελλάδα.
Σ’ ευχαριστώ πολύ Tanja για το χρόνο που μας μοιράστηκες γι’ αυτή την όμορφη συνέντευξη. Κλείνοντας, θα ήθελες να μοιραστείς ένα μήνυμα προς τον κόσμο;
Κι εγώ ευχαριστώ πολύ. Για αυτούς που “ανθίζουν αργά”, κι έχουν ξεπεράσει τις περιόδους επιλογής καριέρας ή εκμάθησης δεξιοτήτων, θέλω να πω το εξής: Πριν μάθετε τι θέλετε να κάνετε, δεν είστε πολύ μεγάλοι να ξεκινήσετε κάτι καινούργιο στη ζωή σας. Επίσης φροντίστε να μας ακολουθήσετε, και στις 26 Φεβρουαρίου, ρίξτε μια ματιά στο νέο υλικό που ετοιμάσαμε για σας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.
The DownTown Lullaby: Το μουσικό δίδυμο που μας συνεπαίρνει μελωδικά
Αυτοί είναι οι The DownTown Lullaby. Το φρέσκο μουσικό δίδυμο από τη Θεσσαλονίκη, που απαρτίζεται από την εξαιρετική φωνή της Aphrodite Scratch, και την εξαιρετική κιθάρα του Δημήτρη Ταυρίδη. Δηλώνουν ότι είναι alternative rock με πολύ όμορφο ακουστικό ήχο. Η Αφροδίτη και ο Δημήτρης γνωρίστηκαν στις αρχές του 2020, και αποφάσισαν να ξεκινήσουν μαζί το project, αρχικά κυκλοφορώντας 2 πολύ όμορφες διασκευές στο YouTube.
Με το καιρό όμως, η χημεία μεταξύ τους αναπτύχθηκε ακόμη περισσότερο, και τους ώθησε να γράψουν και δικιά τους μουσική. Το Νοέμβριο του περασμένου έτους κυκλοφόρησαν το 1ο τους original τραγούδι Don’t Lie To Me, το οποίο μπορεί να συνεπάρει τον ακροατή εξαιτίας της πανέμορφης μελωδίας του.
Μια μέρα πριν εκπνεύσει το 2020, οι The DownTown Lullaby κυκλοφόρησαν και το 2ο original τραγούδι τους My Angel, το οποίο πέρα από την επίσης πανέμορφη μελωδία, έχει κι ένα ιδιαίτερα βαρύ νόημα. Το συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε για τους ανθρώπους που έφυγαν νωρίς, χωρίς να πουν αντίο, και αφήσαν αγαπημένους τους ανθρώπους πίσω. Μ’ αυτό το τραγούδι αποχαιρέτησαν και την “ιδιαίτερα βαριά” χρονιά.
Οι The DownTown Lullaby αυτό το καιρό συνεχίζουν να γράφουν καινούργια μουσική, καθώς έχουν σκοπό να κυκλοφορήσουν και το πρώτο τους EP album. Επίσης δουλεύουν και σε νέες διασκευές, έτσι ώστε να παρουσιαστούν έτοιμοι να δώσουν live εμφανίσεις, όταν το επιτρέψει η κατάσταση.
Πριν από λίγο καιρό, η Αφροδίτη είχε δώσει και συνέντευξη στην εκπομπή του CityVibes.gr Variety Vibes, όπου ανέφερε περισσότερα πράγματα για τους The DownTown Lullaby. Τη συνέντευξη μπορείτε να την ακούσετε εδώ.
Πόσο εφικτό είναι να πραγματοποιηθεί μια συναυλία μέσα στο 2021;
Το 2020 έφυγε. Μια χρονιά που κανένας συναυλιόφιλος δεν θέλει να τη θυμάται, γιατί του στέρησε αυτή τη συγκεκριμένη ψυχαγωγία, δηλαδή να πάει σε συναυλία. Επίσης τη χρονιά δεν θέλουν να τη θυμούνται ούτε οι καλλιτέχνες/συγκροτήματα, ούτε οι εταιρείες που βρίσκονται πίσω τους, ούτε και οι διοργανωτές συναυλιών, γιατί η μη πραγματοποίηση συναυλιών σήμαινε και απώλεια (ή απώλειες) εσόδων. Μπήκαμε πλέον στο 2021, με την “ελπίδα” ότι θα επανέλθουμε σιγά σιγά στα συναυλιακά δρώμενα. Βεβαίως ονειρευόμαστε να δούμε τα μεγάλα ονόματα της μουσικής να συναυλιάζουν, καθώς δεν είχαμε αυτή την ευκαιρία τη περασμένη χρονιά λόγω της πανδημίας. Κακά τα ψέματα όμως, η πανδημία άφησε πολλά κατάλοιπα, που δυσχεραίνουν τις συνθήκες πραγματοποίησης συναυλιών. Εύλογα γεννιούνται πολλά ερωτήματα, από τη στιγμή που ανακοινώνονται τα εμβόλια, και άλλα διάφορα μέτρα. Θα δούμε μαζί κάποια από τα σχετικά πιθανά ερωτήματα, που σαφώς σηκώνουν ανάλυση.
Πότε θα υπάρξουν οι ιδανικές συνθήκες για να πραγματοποιηθούν κανονικά οι συναυλίες; Είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν το ερχόμενο καλοκαίρι;
Αν ρωτάτε για το πότε θα έρθουν οι τελείως ιδανικές συνθήκες, δηλαδή σαν αυτές που είχαμε πριν από τη πανδημία, η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη χρονική περίοδος. Ίσως σε 1-2 χρόνια, ή μπορεί και παραπάνω. Τώρα για το καλοκαίρι που σαφώς πραγματοποιείται και ο κύριος συναυλιακός πυρήνας (κυρίως Ιούνιο και Ιούλιο), αν λάβουμε υπόψη τα παρόντα δεδομένα, δυστυχώς υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να πραγματοποιηθούν συναυλίες εκείνη τη περίοδο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον για τα μεγάλα διεθνή ονόματα. Κι αυτό γιατί οι ημερομηνίες τους, πέφτουν κοντά (ή και συμπίπτουν) με το τέλος των εμβολιασμών, όπου αναμένεται να εμβολιαστεί ο υπόλοιπος πληθυσμός που δεν ανήκει σε σειρά προτεραιότητας (υγειονομικό, ευπαθείς ομάδες, ειδικές δομές, κλπ.). Πρακτικά σημαίνει ότι μεγάλη μερίδα του συναυλιακού κοινού, που ανήκει στο τέλος της σειράς προτεραιότητας, αναμένεται να εμβολιαστεί κάπου προς τον Ιούνιο. Σίγουρα θα υπάρξει μερίδα του κοινού που θα προλάβει να κάνει εγκαίρως το εμβόλιο και να πάρει το πιστοποιητικό, αλλά δύσκολα θα γεμίσει το 40% ενός venue χωρητικότητας 17000 ατόμων (π.χ. Πλατεία Νερού). Με τη παρούσα κατάσταση, οι διοργανωτές, αλλά και οι καλλιτέχνες δεν ξέρουν αν θα περιμένουν μέχρι τελευταία στιγμή το κόσμο να εμβολιαστεί και να έρθει στις συναυλίες, ή αν θα προβούν σε αναβολή/ακύρωση. Με λίγα λόγια, όσοι ονειρευτήκαμε να δούμε Red Hot Chili Peppers (Ejekt Festival), ή Judas Priest (Release Athens), ή και Placebo (Rockwave Festival), μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούμε.
Παρά τις διαδικασίες και τις προτεραιότητες εμβολιασμών, οι διοργανωτές ενδεχομένως επιμείνουν σε καλοκαιρινές ημερομηνίες. Τι πρέπει να γίνει;
Όπως και να το κάνουμε, το κόστος του διοργανωτή για να φέρει μεγάλο όνομα για μια συναυλία, είναι τεράστιο. Και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το αν εύκολα ή δύσκολα, η προγραμματισμένη συναυλία σηκώνει κι άλλη αναβολή. Παρόλα αυτά αν η συναυλία πρέπει να γίνει καλοκαίρι, τότε πρέπει να υπάρξει και αλλαγή στην υπάρχουσα πολιτική, και υπάρχουν 2 πιθανές επιλογές αλλαγής:
α) Ο κόσμος που προμηθεύτηκε εισιτήριο τη προηγούμενη χρονιά, κι έχει σκοπό να παρακολουθήσει τη συναυλία για την οποία πήρε εισιτήριο, να πάει πιο νωρίς να εμβολιαστεί (κατά προτίμηση Μάρτιο με Απρίλιο), για να μπορέσει να προετοιμαστεί κατάλληλα για την επερχόμενη συναυλία. Είτε πρόκειται για συναυλία εντός χώρας, είτε για συναυλία εκτός χώρας.
β) Η επιλογή διαδικασίας rapid test γι’ αυτούς που για το τάδε λόγο δεν πρόλαβαν να κάνουν εμβόλιο, ή πολύ απλά δεν θέλουν να κάνουν εμβόλιο. Ωστόσο, δεν μπορούν να πάνε σε συναυλία στο εξωτερικό.
Το ενδεχόμενο του rapid test πριν από κάθε συναυλία, θα αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα;
Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ακριβώς, αλλά αν μελετήσουμε τις πιθανότητες, πολύ δύσκολα θα αποδώσει τα αναμενόμενα. Ο ένας λόγος είναι ότι δεν ξέρουμε πόσο αξιόπιστα είναι, από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξουμε, χωρίς να σημαίνει ότι και τα εμβόλια είναι 100% αξιόπιστα. Ο άλλος λόγος είναι, ότι το rapid test είναι μια σχετικά χρονοβόρα διαδικασία τελευταίας στιγμής, τουλάχιστον για τα δεδομένα της συναυλίας. Πολύ πιθανή η χασούρα από αυτή τη διαδικασία.
Αν δεν υπάρξει αλλαγή στη παρούσα πολιτική για τις συναυλίες, πότε είναι η σχετικά εφικτή περίοδος για να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες με πολύ κόσμο;
Αν πρόκειται για συναυλίες με μεγάλα διεθνή ονόματα, και σαφώς με πολύ κόσμο, πιθανόν από Σεπτέμβριο κι έπειτα, με τη προϋπόθεση ότι θα έχουν καλυτερεύσει τα πράγματα μέχρι τότε. Με λίγα λόγια, μπορούμε να ονειρευτούμε να δούμε Evanescence & Within Temptation σε κάποια Ευρωπαϊκή στάση του Worlds Collide Tour.
Όταν και αν με το καλό γίνουν συναυλίες, θα γεμίζουν κανονικά τα venues;
Σίγουρα όχι όπως πριν από τη καραντίνα. Και θα υπάρξουν 2 πιθανοί λόγοι. Ο ένας πιθανός λόγος, είναι ότι μερίδα του κόσμου θα φοβηθεί να πάει σε συναυλίες τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση, άσχετα το αν θα έχει κάνει ή όχι το εμβόλιο. Και ο άλλος πιθανός λόγος, είναι ότι ακόμη και να έχουν οι εμβολιασμοί, θα συνεχίζουν κανονικότατα να τηρούνται κάποια υγειονομικά μέτρα, που δεν επιτρέπουν να γεμίσουν πλήρως το venue. Πιθανόν εκεί θα εκνευρίσει και μια μερίδα του κόσμου, που στο τέλος δεν θα πατήσει καν στη συναυλία.
Τα εγχώρια συγκροτήματα, όπως επίσης και οι εγχώριοι μουσικοί/καλλιτέχνες, έχουν πιο πολλές πιθανότητες να πραγματοποιήσουν συναυλίες το καλοκαίρι;
Αν εξαιρέσουμε κάποια μεγάλα ονόματα της εγχώριας ροκ σκηνής (1000mods, Planet Of Zeus, VIC, Nightstalker, Firewind, & Vodka Juniors), όλοι οι υπόλοιποι ροκ εγχώριοι δεν θα συναντήσουν σοβαρά θέματα, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν έχουν τόση μεγάλη απήχηση στο κοινό. Μπορούν ακόμη κι από τον Ιούνιο ενδεχομένως να κανονίσουν live εμφανίσεις, με το κόσμο απλά να κάνει rapid test πριν παραβρεθεί στο live. Φτάνει μονάχα να έχουν φτιάξει αρκετά τα πράγματα μέχρι τότε, σε βαθμό που θα επιτρέπονται κάποια συγκεκριμένα ανοίγματα. Κατά προτίμηση, οι live εμφανίσεις να γίνουν σε εξωτερικό χώρο, εφόσον πρόκειται για τη καλοκαιρινή περίοδο. Τώρα για τα μεγάλα εγχώρια ονόματα (ανεξαρτήτου είδους), πάλι ενδεχομένως μπορούν να προγραμματίσουν live εμφανίσεις μέσα στο καλοκαίρι, αλλά πιθανόν με περιορισμένο κοινό.
Αυτές ήταν οι απαντήσεις σε κάποια από τα πιθανά ερωτήματα, όσον αφορά με τις συναυλίες. Τώρα, αν τυχόν σας προκύπτουν νέα ερωτήματα, μπορείτε να τα στείλετε με μήνυμα στους λογαριασμούς του CityVibes.gr σε Facebook & Instagram, και θα απαντηθούν ενδεχομένως στο επόμενο άρθρο. Stay safe till then!!!
2020 In Review: Τα 10 ποπ άλμπουμ που ξεχώρισαν φέτος
Το συγκεκριμένο είδος διαχρονικά είναι το πιο διαδεδομένο, καθώς ακούγεται πάρα πολύ στο ραδιόφωνο, στη τηλεόραση, ακόμη και στο ίντερνετ. Και είναι ίσως το πιο ευκολοάκουστο είδος για το αυτί του μέσου ακροατή. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, η ποπ μουσική έχει ξεφτίσει από ποιότητα, και απλά βγαίνουν τραγούδια που ίσα ίσα διαθέτουν μια “ωραία μελωδία” και μια “καλή φωνή”. Ωστόσο φέτος, αν και υπάρχει κρίση στη μουσική βιομηχανία ελέω Covid-19, πράγματι υπήρξαν ωραίες δουλειές και από τους πλέον δημοφιλείς καλλιτέχνες, αλλά και από τους νέους καλλιτέχνες. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε σε κάποια από τα φετινά άλμπουμ, είναι η παραπομπή ακουσμάτων τους σε προηγούμενες δεκαετίες. Ο μουσικός συντάκτης επιλέγει τα 10 ποπ άλμπουμ που ξεχώρισε για φέτος.
10. Ava Max – Heaven & Hell
Είναι από τις νεοεισερχόμενες του χώρου η 26χρονη Αλβανοαμερικανή τραγουδίστρια, καθώς τη γνωρίσαμε το 2018 με το μεγάλο της hit Sweet But Psycho. Το Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο είναι electro-pop. Μέσα στο άλμπουμ συμπεριλαμβάνει όλες τις μεγάλες της επιτυχίες, και μερικές φετινές κυκλοφορίες. Σε 2 τραγούδια του άλμπουμ έχουν υιοθετηθεί μουσικές γραμμές από άλλα γνωστά τραγούδια. Στο ρεφραίν του Kings & Queens, χρησιμοποιήθηκε η περίφημη μουσική γραμμή του Desmond Child, δηλαδή αυτή η γραμμή που ακούγεται στο If You Were A Woman (And I Was A Man) της Bonnie Tyler, και στο You Give Love A Bad Name των Bon Jovi. Και στο My Head & My Heart χρησιμοποιήθηκε ο οδηγός του Around The World (La La La La La) των ATC. Το τραγούδι που ξεχώρισε από το άλμπουμ, είναι το Naked.
9. Selena Gomez – Rare (Deluxe)
Η 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια επέστρεψε δισκογραφικά μετά από το 2015, και κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο το 3ο της σόλο άλμπουμ, και 6ο συνολικά (3 άλμπουμ μαζί με τους The Scene). Όλο αυτό το διάστημα απουσίας της, κλήθηκε να αντιμετωπίσει κάποια σοβαρά θέματα υγείας, τα οποία ξεπέρασε τουλάχιστον σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μπορεί να επέστρεψε μετά από περίπου 5 χρόνια, αλλά στο Rare δεν έχει την ίδια δυναμική που είχε στο Revival. Παρ’ όλα αυτά, η Selena Gomez ακούγεται ιδιαίτερα διαφορετική και ίσως πιο ώριμη σ’ αυτό το άλμπουμ. Μέσα στο άλμπουμ σίγουρα ξεχωρίζει η εξαιρετική ποπ μπαλάντα Lose You To Love Me, το Feel Me, & το Dance Again.
8. Miley Cyrus – Plastic Hearts
Η επίσης 28χρονη αμερικανίδα τραγουδίστρια, τέλη Νοεμβρίου κυκλοφόρησε το 7ο της προσωπικό άλμπουμ, έπειτα από το 2017 και το Younger Now. Σ’ αυτό το άλμπουμ η Miley Cyrus έχει μια πιο έντονη χροιά, καθώς το 2019 είχε προχωρήσει σε χειρουργική επέμβαση στις φωνητικές χορδές της. Οπότε αποφάσισε να προχωρήσει σε λίγο πιο ροκ μονοπάτια, και γιατί ταιριάζουν κάπως στη φωνή της, και γιατί της αρέσει η ροκ. Φυσικά κινείται και σε synth-pop μονοπάτια. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το main single Midnight Sky, η συνεργασία της με τη Dua Lipa στο Prisoner, το οποίο χρησιμοποιεί sample του Physical (Olivia Newton-John, 1981), και το Angels Like You. Αξίζει βεβαίως και η live διασκευή της Heart Of Glass (Blondie).
7. Sam Smith – Love Goes
Τέλη Οκτωβρίου, ο 28χρονος Βρετανός κυκλοφόρησε το 3ο του άλμπουμ, το οποίο είναι ιδιαίτερα χορευτικό. Αποδεδειγμένα, ο Sam Smith διαθέτει μια από τις πολύ όμορφες ποπ αντρικές φωνές τα τελευταία χρόνια, κυρίως σε slow pop τραγούδια. Ωστόσο αποφάσισε να δοκιμαστεί και σε λίγο πιο pop-dance. Έκανε την πρώτη απόπειρα, όταν και συνεργάστηκε με τον Calvin Harris για το Promises (2018), ενώ συνεργάστηκε και με τη Normani (πρώην Fifth Harmony) για το Dancing With A Stranger (2019). Σίγουρα το Love Goes δεν γνωρίζει την ίδια επιτυχία με τα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά και ο Sam Smith είχε την ανάγκη να στραφεί και σε άλλα μονοπάτια, και σίγουρα το υποστήριξε αρκετά καλά. Το τραγούδι που ξεχωρίζει από το άλμπουμ είναι το Diamonds.
6. BENEE – Hey U X
Μια από τις πιο νεοφερμένες του χώρου η 20χρονη Νεοζηλανδή τραγουδίστρια, καθώς έγινε γνωστή το 2019 με τη μεγάλη της επιτυχία Supalonely. Το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το πρώτο της ολοκληρωμένο άλμπουμ, το οποίο κινείται σε alt-pop ακούσματα. Συνδυάζει στοιχεία από Electronic, Pop, R&B, & Trap, και ανήκει στους καλλιτέχνες της νέας γενιάς (μαζί με την Billie Eilish) που φέρνουν φρέσκο ήχο στη Pop. Πέρα από το προαναφερόμενο main single, ξεχωρίζει επίσης το Kool, το Snail, και το Happen To Me.
5. Kylie Minogue – Disco
Μια εκ των έμπειρων σ’ αυτό το χώρο, η 52χρονη Αυστραλή τραγουδίστρια κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το 15ο δίσκο στη καριέρα της, και μόνο από το τίτλο του άλμπουμ της, μας ταξιδεύει στη δεκαετία του 80. Τα τραγούδια, είναι βγαλμένα από άλλη εποχή, και σίγουρα πάει το μυαλό του ακροατή στα 80’s parties, όπου χορεύανε όλοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κατά κύριο λόγο στο προσωπικό στούντιο της Kylie Minogue, δηλαδή στο σπίτι της. Με ελάχιστη διαφορά ξεχωρίζουν πιο πολύ το Magic, & το Say Something. Το άλμπουμ όμως ακουστικά είναι πολύ όμορφο.
4. Lady Gaga – Chromatica
Από τις κυρίαρχες του χώρου τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια, η 34χρονη πλέον Αμερικανίδα, έχει πετύχει πολλά μέχρι τώρα, και ακόμη έχει χρόνια μπροστά της να πετύχει περισσότερα. Τον Μάιο κυκλοφόρησε το 6ο άλμπουμ στη καριέρα της, και κινείται σε synth-pop, electropop, & dance-pop ακούσματα που παραπέμπονται στη δεκαετία του 90. Ιδιαίτερα ταιριαστό για τη Lady Gaga, γιατί έτσι κι αλλιώς έχει μουσικές επιρροές από προηγούμενες δεκαετίες. Από τα singles του άλμπουμ, ξεχωρίζει ιδιαίτερα η συνεργασία της με την Ariana Grande για το Rain On Me, χωρίς να σημαίνει ότι και το Stupid Love, και το 911 δεν είναι ωραία singles. Πέρα από τα singles, ξεχωρίζει το Free Woman, και η συνεργασία της με τον Elton John για το Sine From Above.
3. The Weeknd – After Hours
Ο 30χρονος Καναδός τραγουδιστής, θεωρείται κι αυτός ένας από τους κορυφαίους άντρες ποπ καλλιτέχνες τα τελευταία χρόνια, και σίγουρα όχι άδικα. Το Μάρτιο, κυκλοφόρησε το 4ο του άλμπουμ, και κινείται σε new-wave & synth-pop ακούσματα. Οι μουσικές παραπομπές του είναι ποικίλες, καθώς υπάρχουν και παραπομπές από το παρελθόν, το παρών, και ίσως και το μέλλον. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι singles, και παραπέμπονται στη δεκαετία του 80. Δηλαδή η μεγάλη επιτυχία Blinding Lights, το In Your Eyes, & το Save Your Tears.
2. Dua Lipa – Future Nostalgia
Τα τελευταία χρόνια έχει ταράξει τα νερά της ποπ η 25χρονη Αλβανοβρετανή τραγουδίστρια, η οποία μας συστήθηκε το 2015 με το I Could Be The One. Τέλη Μαρτίου κυκλοφόρησε αισίως το 2ο της άλμπουμ, το οποίο κινείται σε electropop, synth-pop, pop-dance, & disco ακούσματα. Το Future Nostalgia δεν συμβαδίζει με τη τωρινή, καθώς με τα ρετρό ακούσματα κινείται στη περίοδο δεκαετιών μεταξύ του 80, του 90, & του 2000. Αν και 2ο άλμπουμ, σίγουρα η Dua Lipa έκανε πάρα πολύ ωραία στροφή σ’ αυτά τα μονοπάτια, και το υποστήριξε πολύ καλά. Πέρα από τα singles Don’t Start Now, Physical, Break My Heart, Hallucinate, & Levitating, ξεχωρίζει και το Love Again, στο οποίο υιοθετήθηκε η μουσική γραμμή του Your Woman των White Town. Θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο άλμπουμ για το 2020.
1. Marina Kaye – Twisted
Σίγουρα δεν τη ξέρει πολύς κόσμος, καθώς δεν έκανε ακόμη το μεγάλο “ξεπέταγμα”, ή τουλάχιστον δεν της δόθηκε ακόμη αυτή η ευκαιρία. Όμως έχει ένα τραγούδι το οποίο της το είχε γράψει η Sia, και λέγεται Freeze You Out. Πρόκειται για την 22χρονη Γαλλίδα τραγουδίστρια, η οποία το Νοέμβριο κυκλοφόρησε το 3ο της άλμπουμ, 3 χρόνια μετά από το Explicit. Κινείται σε synth-pop & electropop, κι έχει ελαφρώς διαφορετικά ακούσματα από τα προηγούμενά της άλμπουμ. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το The Whole 9, το 7 Billion, το Visions, & το Alone. Πολύ όμορφη δουλειά από τη Marina Kaye, η οποία αξίζει μια προσοχή παραπάνω.
2020 In Review: Τα 10 ροκ άλμπουμ από εγχώριους που ξεχώρισαν φέτος
Ωραίοι οι AC/DC. Ωραίοι οι Metallica, οι Iron Maiden, οι Linkin Park, οι Bon Jovi, κλπ. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά και στην εγχώρια ροκ σκηνή, η οποία κακά τα ψέματα έχει μεγαλώσει αρκετά τα τελευταία χρόνια, και διαθέτει εξαιρετικούς καλλιτέχνες/συγκροτήματα/μουσικούς με πολλές δυνατότητες. Πολλοί εγχώριοι αποφάσισαν μέσα στο 2020 να κυκλοφορήσουν τις δισκογραφικές τους δουλειές, παρά τη καραντίνα και την έλλειψη συναυλιών, δείχνοντας ότι η μουσική μπορεί να ανθίσει περισσότερο σε τέτοιες δύσκολες περιόδους. Πάμε να δούμε μαζί τους 10 εγχώριους με τις δισκογραφικές τους δουλειές, όπου μερικοί από αυτούς είχαν δώσει και συνέντευξη στο CityVibes.gr.
1. 1000mods – Youth Of Dissent
Τα παιδιά από το Χιλιομόδι Κορινθίας, κυκλοφόρησαν φέτος τον Απρίλιο το 4ο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, και 6ο συνολικά. Οι 1000mods τα τελευταία χρόνια γνωρίζουν μεγάλη επιτυχία και στο εξωτερικό, καθώς έχουν φτάσει να περιοδεύουν ακόμη και στην Αμερική, και στην Αυστραλία. Τα ακούσματα του φετινού τους άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στη δεκαετία του ’90, καθώς θυμίζουν λίγο από Soundgarden, Nirvana, & Pearl Jam. Οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι συνεργάστηκαν με τον ιδιαίτερα γνωστό μουσικό παραγωγό Matt Bayles, ο οποίος συνεργάστηκε με κάποια από τα προαναφερθέντα συγκροτήματα. Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε σε στούντιο στο Σιάτλ, και ιδού το αποτέλεσμα. Πέρα από το Pearl, ξεχωρίζουν και το Lucid, αλλά και το Warped. Όπως και να ‘χει πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά.
2. My Endless Winter – Modern Madness
Τα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη ξεκίνησαν από το 2018 επίσημα ως μπάντα, και με τις ηχογραφήσεις που είχαν κατά καιρούς, πρόβες, μίξεις, κλπ., κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ τον Σεπτέμβριο. Τα ακούσματα του άλμπουμ παραπέμπονται κυρίως στους Bring Me The Horizon, Twenty One Pilots, αλλά και στους Linkin Park που είναι ουσιαστικά και η βασική τους επιρροή. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του άλμπουμ, τα rap parts του Διογένη. Πρόκειται για άλλη μια άρτια δισκογραφική δουλειά από εγχώριους, από όποιο μέρος του άλμπουμ κι αν το πάρει κάποιος. Σίγουρα μετά από αυτό το άλμπουμ, οι My Endless Winter έχουν να μας προσφέρουν ακόμη περισσότερα στο μέλλον. Πέρα από το Lost In The Sea, σίγουρα ξεχωρίζουν και το Code Red, το Run, αλλά και το Now Or Never που μοιάζει με τραγούδι που ανήκει στο άλμπουμ Hybrid Theory. Πολλά μπράβο στα αδέρφια Ισάακ (φωνητικά) και Διογένη (ραπ φωνητικά), το Δημήτρη (κιθάρα), το Χρήστο (μπάσο), και το Νίκο (ντραμς).
3. Longshots – Hard Reset
Και αυτά τα παιδιά μας έρχονται από τη Θεσσαλονίκη, και κάνουν φασαρία με τον hard rock ήχο τους. Ξεκίνησαν από τα μέσα του ’17 ως μπάντα, και όλο αυτό τον καιρό δίνανε διάφορα live (μέχρι πριν την 1η καραντίνα), ενώ ηχογραφούσαν και δικιά τους μουσική. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν την 1η τους δισκογραφική δουλειά, η οποία κι αυτή ξεχώρισε από τα πρώτα ακούσματα, και προϊδεάζει τον ακροατή να κουνηθεί έστω και λίγο με τους ρυθμούς του άλμπουμ. Οι επιρροές τους είναι ποικίλες, καθώς παραπέμπονται σε προηγούμενες δεκαετίες (Led Zeppelin, Guns ‘n’ Roses, Rage Against The Machine, κλπ.). Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν σίγουρα είναι το Loud Cry, το Running (κυρίως τα κιθαριστικά σόλο του Πάρι), το Bring It On Your Majesty, αλλά και το I Want Some More που κλείνει το άλμπουμ. Και σίγουρα we want some more από τους Longshots στο άμεσο μέλλον. Πολλά μπράβο στη Ζωή (φωνητικά), το Πάνο (μπάσο), τον Πάρι (κιθάρα), το Λεωνίδα (κιθάρα), και τον Τέο (ντραμς).
4. Firewind – Firewind
Η μισή καταγωγή της μπάντας είναι από τη Θεσσαλονίκη, και η άλλη μισή από Κεντρική Ευρώπη (Βέλγιο και Γερμανία). Ένα μέλος όμως τραβάει τη μεγάλη προσοχή, και τυχαίνει να είναι και το ιδρυτικό μέλος των Firewind. Ο Gus G (Κωνσταντίνος Καραμητρούδης). Και μόνο η αναφορά του εμβληματικού κιθαρίστα από τη Καλαμαριά, παύει να υπάρχει συζήτηση. Τα κατορθώματά του μέχρι τώρα, τα λένε όλα. Τα 7 χρόνια συνεργασίας με τον Ozzy Osbourne, και οι συνεργασίες με πολλές metal μπάντες, αρκούν στο να μπει ανάμεσα στους ιδιαίτερα αναγνωρισμένους rock/metal μουσικούς παγκοσμίως. Το εν λόγω ομώνυμο άλμπουμ των Firewind είναι το 9ο που κυκλοφόρησαν, και σίγουρα τα κιθαριστικά σόλο του Gus G ντύνουν πολύ όμορφα τα τραγούδια που βρίσκονται στο άλμπουμ.
5. Niki Tor – Liar
Το ιδιαίτερα ταλαντούχο κορίτσι από τη Δράμα (πλέον κάτοικος Θεσσαλονίκης), έπειτα από κάποια προσωρινά περάσματα σε διάφορα συγκροτήματα, κυκλοφόρησε το Νοέμβριο το ντεμπούτο της άλμπουμ, που είναι ουσιαστικά και η πρώτη της σόλο δουλειά. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, η Niki Tor διαθέτει μια πολύ γαλήνια φωνή, που σε κάποια σημεία θυμίζει Beth Hart, και με την ερμηνεία της ντύνει πολύ όμορφα τα τραγούδια του άλμπουμ, που είναι blues/rock. Δύσκολα ξεχωρίζουν κάποια τραγούδια από το Liar, καθώς ακούγονται όλα σχεδόν το ίδιο μελωδικά. Πολύ εξαιρετική η δουλειά από τη Niki Tor και τους συνεργάτες της (John Jeff Touch, Στέλιος Σιούλας, & Στάθης Καρυπίδης), και περιμένουμε ακόμη περισσότερα σίγουρα στο μέλλον.
6. Free Down Noize – This Fallout
Πρόκειται για ένα project του εξαιρετικού μουσικού από τη Θεσσαλονίκη, Γιώργου Αρβανιτίδη. Το νέο άλμπουμ των Free Down Noize κυκλοφόρησε το Νοέμβριο, 3 χρόνια περίπου μετά από τη κυκλοφορία του EP τους. Το This Fallout ακολούθησε το ρητό “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, δηλαδή κράτησε περίπου ένα χρόνο η περίοδος δημιουργίας/ηχογράφησης/μίξης του, αλλά αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα το οποίο είναι εξαιρετικό. Οφείλεται σίγουρα στην ομαδική δουλειά, καθώς ο Γιώργος Αρβανιτίδης συνεργάστηκε με το Παναγιώτη Αλβανόπουλο, το Βασίλη Κοσκερίδη και το Δανιήλ Χαραβιτσίδη για τα drums, και φυσικά τη Ζωή Καραθανάση (Longshots) που έδεσε πολύ ωραία με την εξαιρετική φωνή της. Μάλιστα σε κάποια σημεία, η Ζωή μοιάζει με την Janis Joplin που τραγουδάει grunge. Ο ήχος του άλμπουμ είναι αρκετά αλήτικος, καθώς παραπέμπεται κυρίως στη δεκαετία του ’90, και είναι μια μίξη ακουσμάτων από Nirvana, Soundgarden, Rage Against The Machine, & Metallica. Συγχαρητήρια στο Γιώργο και στους υπόλοιπους συνεργάτες γι’ αυτή τη δουλειά.
7. iRemain – Eye Witness
Πρόκειται για μια φρέσκια metal μπάντα από τη Θεσσαλονίκη, που ξεκίνησε επίσημα τέλη του ’19, και είναι δημιούργημα του Νίκου Γεωργιτσόπουλου (μπάσο). Η πρώτη δισκογραφική δουλειά των iRemain κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, και τα ακούσματά τους κινούνται μεταξύ του metalcore και του alternative με κάποια pop στοιχεία. Συνδυάζουν ακούσματα από Bullet For My Valentine & Bring Me The Horizon, αλλά θυμίζουν αρκετά τους Lacuna Coil, αν λάβουμε υπόψη τα φωνητικά της Χριστιάννας Τσαουσίδου που συνοδεύουν το μπάσο του Νίκου, τις κιθάρες του Παύλου Νικόλτσιου και του Δημήτρη Κατράνα, και τα τύμπανα του Αλέξανδρου Τοπαλίδη. Σίγουρα ξεχωρίζουν το main single Last Day, το Withdrawal, και το Falling Away. Εξαιρετική δουλειά από τα παιδιά που φέρνουν φρέσκο ήχο.
8. Project Theory – Blood & Loyality
Η μπάντα ξεκίνησε να υπάρχει από το 2013 στη Θεσσαλονίκη, τα μέλη της όμως προέρχονται από τη Πτολεμαΐδα και από την Αθήνα. Η ουσία όμως είναι ότι οι Project Theory κυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο το 2ο τους άλμπουμ, το οποίο σαφώς είναι πολύ διαφορετικό από το Something Between Us (2015). Πρόκειται για ένα άλμπουμ με ιδιαίτερα βαριά nu-metal & metalcore ακούσματα, και μοιάζουν λίγο με Asking Alexandria, Disturbed, & Bullet For My Valentine. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Clown Festival, το Until It’s Time, & το Into The Black. Υπέροχη δουλειά από το Λευτέρη Αράπογλου (κιθάρα), τον Ανδρέα Μπούτο (φωνητικά), το Αλέξανδρο Κηπουρίδη (μπάσο), & το Τάσο Μορφόπουλο (τύμπανα).
9. Marialena Trikoglou – Vanity
Η εξαιρετικά ταλαντούχα σοπράνο από την Αθήνα, με μεγάλη εμπειρία στο χώρο (vocal coaching, παρουσίες σε όπερες, συνεργασίες, διασκευές κατά καιρούς στο YouTube), τον Απρίλιο κυκλοφόρησε τη πρώτη της δισκογραφική δουλειά. Πρόκειται για ένα symphonic metal άλμπουμ, που θυμίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό Nightwish στα χρόνια με την 1η τους τραγουδίστρια. Η Μαριαλένα Τρίκογλου σε πολλά σημεία της ερμηνείας της μοιάζει με την Tarja Turunen. Να φανταστούμε ότι είναι και η μεγάλη της επιρροή, έτσι; Οι μελωδικές γραμμές του βιμπράτου της είναι παρόμοιες με της Tarja. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν είναι το Prophecies, το The Dark Of Your Sea, & το Through The Other Side. Εξαίσια δουλειά από τη Μαριαλένα Τρίκογλου και το Βαγγέλη Γιαλαμά που έβαλε το χεράκι του.
10. Skags – Digital Cage Of A Cursed Generation
Πρόκειται για ένα ροκ συγκρότημα που μας έρχεται από την Αθήνα, και ξεκίνησε το 2017. Τον Οκτώβριο κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως alternative rock ή new wave. Τα ακούσματα παραπέμπονται στη δεκαετία του ’90, και τα φωνητικά της Σπυρέτας Δρίβα, μαζί με τα 2α αντρικά φωνητικά, συνδυάζουν στυλ από Puressence, Porcupine Tree, Smiths, & David Bowie. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν είναι το The Man Sitting Right Next Door, το Life, και το Turn It On. Πολύ όμορφη δουλειά από το Σωτήρη Αγγελίδη, τη Σπυρέτα Δρίβα, τη Χριστίνα Παπανδρέου, το Κώστα Σόκο, και το Χρήστο Αλεξανδρή.
2020 In Review: Τα 10 ροκ άλμπουμ που ξεχώρισαν φέτος
Σίγουρα το 2020 δεν ήταν η χρονιά που θα θέλαμε να θυμόμαστε, τουλάχιστον με το τρόπο που κύλησε. Σίγουρα μας έχουν λείψει οι συναυλίες που θέλαμε τόσο πολύ να πάμε, αλλά ακυρώθηκαν λόγω της πανδημίας του Covid-19. Παρ’ όλα αυτά, από τα μόνα πράγματα που κρατάμε από τη φετινή χρονιά, είναι σίγουρα η συντροφιά της μουσικής. Κι αυτό γιατί η καλή μουσική δεν καταλαβαίνει από πανδημίες, ειδικά όταν γίνεται με μεράκι. Πάμε να δούμε τα 10 ροκ άλμπουμ που ξεχώρισε ο μουσικός συντάκτης για φέτος.
10. Bon Jovi – 2020
Παρά το γεγονός ότι οι Bon Jovi ακολουθούν μια φθίνουσα πορεία τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της απόδοσης του Jon Bon Jovi στη φωνή, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν νέα μουσική, κυκλοφορώντας το 15ο τους άλμπουμ. Ωστόσο συνεχίζουν να μη πείθουν, ειδικά μετά από την αποχώρηση του βασικού τους κιθαρίστα Ritchie Sambora το 2013. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.
9. The Killers – Imploding The Mirage
Οι The Killers φέτος κυκλοφόρησαν το 6ο τους άλμπουμ, το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό στα ακούσματα σε σχέση με τα προηγούμενα που κυκλοφόρησαν. Χωρίς πλέον το βασικό τους κιθαρίστα Dave Keuning, οι The Killers πειραματίστηκαν με διάφορες συνεργασίες, αλλά και με νέους ήχους. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.
8. Alanis Morissette – Such Pretty Forks In The Road
Η Alanis Morissette επέστρεψε δισκογραφικά μετά από 8 χρόνια (Havoc and Bright Lights 2012), και μας χάρισε αυτό το υπέροχο άλμπουμ, το οποίο είναι το 9ο της. Καλοδιατηρημένη φωνητικά, η Alanis Morissette συνέχισε και φέτος να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα καλλιτεχνικά. Πέρα από το Reasons I Drink, ξεχωρίζει και το Smilling.
7. Green Day – Father Of All…
Οι Green Day κυκλοφόρησαν φέτος το 13ο τους άλμπουμ, στο οποίο δεν έχουν τον ίδιο εκρηκτικό ήχο μ’ αυτόν που είχαν τουλάχιστον στο προηγούμενο άλμπουμ (Revolution Radio 2016). Παρ’ όλα αυτά, διατηρούν τον pop-punk ήχο, και δεν αλλάζουν τελείως τη μουσική τους ταυτότητα. Σίγουρα το μόνο που ξεχωρίζει είναι το Oh Yeah!.
6. Deep Purple – Whoosh!
Η τέχνη της καλής hard-rock μουσικής, δεν ξεχνιέται εύκολα. Κάτι τέτοιο έδειξαν τουλάχιστον οι Deep Purple φέτος, κυκλοφορώντας το 21ο τους άλμπουμ. Παρόλο που βρίσκονται στη μουσική 51 χρόνια, συνεχίζουν ακάθεκτοι να παράγουν την ίδια καλή μουσική, δείχνοντας ότι η ηλικία τους είναι απλά νούμερο. Αυτό που ξεχώρισε σίγουρα είναι το Throw My Bones.
5. Linkin Park – Hybrid Theory (20th Anniversary Edition)
Το συγκεκριμένο είναι από τα κορυφαία σε πωλήσεις άλμπουμ, και από τα πιο πετυχημένα για τον 21ο αιώνα. Το γεγονός ότι φέτος κυκλοφόρησαν την επετειακή του έκδοση για τα 20 χρόνια κυκλοφορίας, αυτό από μόνο του αποτελεί ως ένα από τα πιο όμορφα μουσικά highlight του 2020. Δεν πρόκειται για καινούργια μουσική των Linkin Park, αλλά για μια συλλογή κυρίως από διάφορα ακυκλοφόρητα demo. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για ένα ροκ συγκρότημα που επηρέασε την εφηβεία μας.
4. Pearl Jam – Gigaton
Οι Pearl Jam επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 7 χρόνια (Lightning Bolt 2013), και μας χάρισαν αυτό το πολύ όμορφο άλμπουμ, το οποίο είναι το 11ο τους. Οι Pearl Jam συνεχίζουν να προσφέρουν απλόχερα αυτή τη πολύ όμορφη grunge μουσική, βγαλμένη από τη δεκαετία του 90. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν περισσότερο είναι το Superblood Wolfmoon, και το Who Ever Said.
3. Bruce Springsteen – Letter To You
Για έκτη συνεχόμενη δεκαετία κυκλοφορεί νέο άλμπουμ το “αφεντικό”. Αν πάμε στη πρώτη του κυκλοφορία το 1973 (Greetings from Asbury Park, N.J.) μέχρι τη φετινή, κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ. Τώρα το Letter To You θα είναι το τελευταίο του; Ένα από τα τελευταία του; Το μόνο σίγουρο είναι, ότι πρόκειται για ένα από τα εξαιρετικά μελωδικά ροκ άλμπουμ που κυκλοφόρησαν φέτος, με τη γαλήνια φωνή που διαθέτει ο Bruce Springsteen, κι ας είναι 71 χρονών. Πέρα από το ομότιτλο single Letter To You, ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει σίγουρα είναι το House Of A Thousand Guitars.
2. Ozzy Osbourne – Ordinary Man
Τώρα τον Ozzy Osbourne πως θα τον χαρακτηρίσουμε; Τρελό; Ψυχάκια; Εθισμένο με τη μουσική; Ότι και να είναι, παρά τα θέματα υγείας που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια, πάντα βρίσκει τη δύναμη και την όρεξη να παράγει καλή ροκ μουσική και να τη διαθέσει στο κόσμο που ακούει το ρεπερτόριό του. Άλλωστε είχε δηλώσει ότι αρνείται να συνταξιοδοτηθεί, κι ότι είναι προς ολοταχώς για τον νέο του δίσκο στο κοντινό μέλλον. Τώρα στο άλμπουμ, πέρα από το ομότιτλο single Ordinary Man, όπου συνεργάστηκε με τον Elton John, ξεχωρίζει και το Scary Little Green Men.
1. AC/DC – Power Up
Με το πρώτο άκουσμα αυτού του άλμπουμ, καταλάβαμε κατευθείαν ότι πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ, αν όχι το κορυφαίο, που κυκλοφόρησαν φέτος. Ήταν απλά θέμα χρόνου να αποδειχθεί, καθώς κατέκτησε τη κορυφή των album charts σε πολλές χώρες του κόσμου (ΗΠΑ, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, και Αυστραλία μεταξύ των οποίων). Οι AC/DC επέστρεψαν δισκογραφικά μετά από 6 χρόνια (Rock or Bust 2014), και κυκλοφόρησαν το 17ο τους άλμπουμ, το οποίο και είναι το 1ο χωρίς τον Malcolm Young στη ζωή (πέθανε το 2017). Μετά από το Shot In The Dark, δύσκολα ξεχωρίζει κάποιο άλλο τραγούδι, καθώς ακούγονται σχεδόν το ίδιο εκρηκτικά. Θυμηθείτε ένα album review εδώ.
Concert Stories: Όταν οι KALEO έκαναν χαμό στη Θεσσαλονίκη (16.12.17, Principal Club Theater)
Πέρασαν 3 χρόνια από τότε που ήρθαν οι KALEO στη χώρα μας για συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, κλείνοντας τη περιοδεία που πραγματοποιούσαν τότε, Kaleo Express World Tour. Ο συναυλιολόγος προφανώς βρέθηκε στην εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη, και σήμερα διηγείται λίγο από την εμπειρία του.
Το ημερολόγιο λέει 16 Δεκεμβρίου του 2017, μια σχετικά βροχερή και κρύα μέρα στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα όμως και μεγάλη μέρα για κάθε μουσικόφιλο, συναυλιόφιλο, ροκά, κλπ. που θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει live ένα ροκ συγκρότημα που ακούει πολύ συχνά στο ραδιόφωνο τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για τους KALEO στο Principal Club Theater. Έτσι για να αναφέρουμε στην ιστορία, οι KALEO θα ερχόντουσαν στη χώρα μας το καλοκαίρι, ωστόσο εξαιτίας θεμάτων υγείας του τραγουδιστή, μετέφεραν τις εμφανίσεις τους τον Δεκέμβριο.
Angelica Dusk (opening act)
Η τραγουδίστρια που άνοιγε τις συναυλίες των KALEO στη χώρα μας, ήταν η Angelika Dusk. Η Angelika Dusk, κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της παρουσίασε τη καινούργια δισκογραφική της δουλειά Beautiful Mess, ερμήνευσε κάποιες διασκευές, ενώ ερμήνευσε και το πολύ γνωστό της τραγούδι Beautiful Love, που συνεργάστηκε με τους Playmen. Με το δικό της τρόπο φρόντισε να ζεστάνει καλά το κοινό, και απέσπασε θερμό χειροκρότημα από το κοινό.
KALEO επί σκηνής
Η ώρα περνούσε, το Principal Club Theater γέμιζε ακόμη περισσότερο, και επικρατούσε μια σχετική ζέστη μέσα στο χώρο, κάτι σχετικά σπάνιο για τέτοια εποχή. Πάει 10 η ώρα, και κάπου εκεί ξεκινάνε να εμφανίζονται σιγά σιγά τα μέλη, με τελευταίο φυσικά τον τραγουδιστή, τον JJ Julius Son. Χαιρετάει το κοινό στα ελληνικά λέγοντας “Γεια σας”, και ξεκινάει το live με το Broken Bones. Όλο το κοινό που γέμισε το Principal Club Theater ξεκίνησε να τραγουδάει μαζί τους, δημιουργώντας ένα φανταστικό κλίμα. Λίγο πιο μετά, κάνανε πιο μελωδικό το κλίμα, αφού ερμηνεύσανε I Can’t Go On Without You, All The Pretty Girls, Save Yourself, Automobile, αλλά και τραγούδι στη μητρική τους γλώσσα που λέγεται Vor í Vaglaskógi.
Μετά από κάποιο σημείο, βλέποντας ότι το πήγαιναν πολύ μελωδικά, αποφάσισαν να δώσουν λίγο γκάζια στο κοινό. Oπότε ήρθε η ώρα να ερμηνεύσουν τα κάπως δυνατά τραγούδια που είχαν στη setlist τους, Hot Blood & No Good, δημιουργώντας και πάλι πάρτι. Φυσικά ερμήνευσαν και κάποια ακυκλοφόρητα, αλλά διασκεύασαν και πολύ όμορφα το τραγούδι της Cher, Bang Bang.
Εννοείται, δεν έλλειψε και η μεγάλη στιγμή που αδημονούσαν όλοι από την ώρα που πάτησαν το πόδι τους στο Principal Club Theater. Να δουν τους KALEO να ερμηνεύουν ζωντανά τη μεγάλη τους επιτυχία Way Down We Go. Τραγούδι με το οποίο τους γνώρισε ο περισσότερος κόσμος, και φυσικά τους το πρόσφεραν απλόχερα ερμηνεύοντας το live μαζί τους. Μ’ αυτό κλείσανε το πρώτο μέρος της συναυλίας, και αποχώρησαν προσωρινά εκτός σκηνής.
Αφού επέστρεψαν στη σκηνή, ο JJ Julius Son επέστρεψε μ’ ένα μπουκάλι σαμπάνια, και με τα λιγοστά ελληνικά που έμαθε είπε “άντε στην υγειά μας”. Ήπιε λίγο σαμπάνια, και για να εντυπωσιάσει λίγο περισσότερο το κοινό, έβγαλε τη μπότα του, κι αφού τους ευχαρίστησε στα ελληνικά, ήπιε σαμπάνια κι από τη μπότα. Ίσως η πιο χαρακτηριστική και αστεία στιγμή που θα μπορούσε να θυμάται κάποιος από εκείνη τη βραδιά. Μετά από αυτό, ερμήνευσαν το Rock ‘n’ Roller, με το οποίο κλείσανε και τη συναυλία.
Δείτε το παρακάτω βίντεο από μια παρευρισκόμενη
Κλείνοντας αυτό το concert story, η συναυλία διήρκησε σχεδόν 1.5 ώρα. Αν βρίσκαμε κάποιο ψεγάδι από αυτή τη συναυλία, σίγουρα ήταν ο ήχος, κάτι πολύ φυσιολογικό όταν πρόκειται για συναυλία που γίνεται στην Ελλάδα. Σίγουρα ήταν από τις καλύτερες μουσικές βραδιές που γίνανε στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια, καθώς στάθηκαν όπως έπρεπε στη σκηνή. Οι KALEO ήρθαν σε πολύ σωστό timing, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε αναλόγως στο κάλεσμά τους. Ευελπιστούμε να κυκλοφορήσουν το πολυαναμενόμενο νέο άλμπουμ τους, και να ξανάρθουν στη χώρα μας, όταν φυσικά τελειώσει και η κατάσταση με τον ιό.
