Ξέρω τι κάνεις όταν πρόκειται να βγάλουμε μια ομαδική φωτογραφία. Όλα τα φιλαράκια σου χαμογελούν διάπλατα , δείχνοντας τα κατάλευκα δόντια τους και εσύ ψάχνεις μέρος να κρυφτείς. Αν μπεις στον κόπο να χαμογελάσεις , έστω για μερικά δευτερόλεπτα, την στιγμή που αντικρίζεις την φωτογραφία στο κινητό , γελάς ειρωνικά. Ήξερες πως θα αποτυπωθεί το όμορφο κενό που έχεις στα δόντια σου. Γιατί κάθε άλλο παρά άσχημο είναι.Το κενό στα δόντια αποτελεί γοητεία, στολίδι , μοναδικό χαρακτηριστικό και είμαι εδώ για να σου το αποδείξω. Αν θεωρείτε ότι μιλάω εκ του ασφαλούς , σας πληροφορώ ότι ο “σιδηρόδρομος” ( έτσι αποκαλώ χαριτωμένα το υπέροχο φυσικό κενό στα δόντια μου ) έχει καταφέρει να κερδίσει πολλούς ανθρώπους , εν αντιθέσει με την πεποίθηση που ενδεχομένως έχετε , ότι το κενό είναι απωθητικό , όσον αφορά την εμφάνιση. Σίγουρα θα έχουν βρεθεί άτομα στο διάβα σας που δεν εκτιμούν το μοναδικό , το ιδιαίτερο και το χλευάζουν , ίσως σας παροτρύνουν να το κλείσετε(!).Παρακάτω , παραθέτουμε μερικά στοιχεία που μπορεί να σας αλλάξουν τελείως γνώμη, σχετικά με αυτό το ζήτημα.

Αν ανήκετε στους ανθρώπους με κενό στα μπροστινά σας δόντια, ήρθε η στιγμή να ανακαλύψετε την σημασία του ! Οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι το κενό στα μπροστινά δόντια είναι σύμβολο ευφορίας και γονιμότητας. Τι εστί αυτό ; Ταξιδεύοντας χιλιάδες χρόνια πίσω , στο Μεσαιωνικό φάσμα , μαθαίνουμε ότι το κενό στα δόντια ήταν συνδεδεμένο με την ελκυστικότητα του αντίθετου φύλου. Μπορεί άλλωστε να μας το αποδείξουν πολλές celebrity, ξεκινώντας από την δεκαετία του ‘50 με την υπέροχη Brigitte Bardot.Η Brigitte Bardot είχε αυτό που πολλοί θα θεωρούσαν αδύνατο σημείο, αλλά το τόνιζε αντί να το κρύψει: Το κενό ανάμεσα στα δύο μπροστινά δόντια είναι ένα από τα χαρακτηριστικά χωρίς το οποίο δεν θα μπορούσαμε να την φανταστούμε.

Προχωρώντας, φτάνουμε στο είδωλο Μαντόνα. Τι να πεις κανείς για εκείνη ; Έκανε το κενό ανάμεσα στα δόντια σύμβολο γοητείας και απόλυτα sexy ! “Όσες έχουν κενό ανάμεσα στα δόντια να σηκώσουν τώρα τα χέρια!” Φράση που έλεγε συχνά κατά την διάρκεια των συναυλιών της. Ακόμα θέλεις να το κλείσεις ; Η μεγαλύτερη pop star που έχει περάσει σε αυτόν τον πλανήτη , με τα τσουβάλια λεφτά που θα μπορούσαν να της εξασφαλίσουν ένα καλύτερο χαμόγελο , επέμενε στο δικό της.

Η Vanessa Paradis , η πανέμορφη πρώην σύζυγος του Johnny Depp και μητέρα της χαριτωμένης Lily-Rose Melody μας αποδεικνύει περίτρανα για ακόμη μία φορά ότι το κενό είναι υπέροχο και εκπέμπει θηλυκότητα ! Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα, η Vanessa Paradis δεν τέλειωσε ποτέ το σχολείο. Τα παράτησε για να κυνηγήσει το όνειρο. Το καλό γι’ αυτήν είναι ότι το έπιασε. Ηθοποιός , τραγουδίστρια , μοντέλο , συνιστά μια από τις πιο καλλονές στον κόσμο του Hollywood και όχι αδίκως βέβαια. Το κενό που είχε , δεν φαίνεται να την εμπόδισε σε τίποτε , παρά μόνο της έδωσε περισσότερη αυτοπεποίθηση….

Ας πάμε στον χώρο της μόδας. Lara Stone. Όνομα και πράγμα. Η Λάρα Στόουν δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ένα από τα πιο διάσημα τοπ μόντελ του κόσμου. Αν και ολλανδικής καταγωγής, είναι η εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τις γυναίκες του βορρά να είναι ψυχρές. Κάθε φωτογράφησή της προκαλεί εμφράγματα. Ξέρει πώς να κερδίζει τις εντυπώσεις. Το κενό στα δόντια της , ακαταμάχητη γοητεία. Σε πολλά σάιτ αναγράφουν για εκείνη : Το αψεγάδιαστο πρόσωπο της , με το ελάττωμα στα δόντια , που προβάλλει ως γοητεία. Ποιος τους είπε ότι είναι ελάττωμα ; Είναι δημιούργημα της φύσης και η φύση , όπως λέει ο κολλητός φιλόσοφος Αριστοτέλης , δεν κάνει ποτέ λάθος ! Η γοητευτική Lauren Hutton αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα , στον τομέα του μόντελινγκ , που σαγηνεύει με το αστραφτερό κενό στα δόντια της. Αν και 77 ετών , χαμογελά πλατιά και δείχνει πιο υπέροχη από ποτέ!

Ωστόσο , το μοντέλο  Jessica Hart σπάει κάθε είδους στερεότυπα με την απίστευτη ομορφιά της. Την είδαμε να φιγουράρει στο εξώφυλλο του Sports Illustrated, να γίνεται κεντρικό πρόσωπο στις καμπάνιες των Guess, Triumph και Esprit και να κάνει αίσθηση στην πασαρέλα. Είναι εδώ για να κατακτήσει τις καρδιές μας , παρουσιάζοντας όμως και το μικρότερο μέλος της οικογένειας τους , ένα πανέμορφο κοριτσάκι , ίδιο με εκείνη. Να σημειώσουμε από κοινωνικό ενδιαφέρον ( εντάξει κουτσομπολιό το λένε στο χωριό μου) ότι η Αυστραλιανή καλλονή υπήρξε σύντροφος του δικού μας Σταύρου Νιάρχου . Ακόμα να πιστέψεις ότι το κενό δεν είναι κάτι απωθητικό ;

Σου έχω αναφέρει τόσες σταρ εδώ και πόση ώρα και ούτε που σκέφτηκα να ερευνήσω και σε ….ελληνικά ύδατα. Η μαγευτική Καίτη Γαρμπή , με τα ξεσηκωτικά τραγούδια της χαμογελάει με καμάρι στον φακό και μας δείχνει το γοητευτικό κενό. Η δε Ρούλα Κορομηλά, η πιο χαρακτηριστική μορφή της ελληνικής τηλεόρασης , διαθέτει ένα υπέρκομψο στυλ που φυσικά συνοδεύεται από την περιποιημένη οδοντοστοιχία της. Το κενό στα δόντια δεν την εμπόδισε να είναι νούμερο 1 σε πολλές τηλεοράσεις για αρκετό καιρό , στην πορεία της ως τηλεπαρουσιάστρια.

Σε περίπτωση που δεν επιθυμείς να κρατήσεις το χαρακτηριστικό αυτό , μπορείς εύκολα και άνετα να επισκεφτείς έναν ορθοδοντικό ! Οι όψεις ρητίνης ή πορσελάνης θα γίνουν οι σύμμαχοι σου , ενώ τα σιδεράκια συνιστούν μια “κλασική λύση” , για να απαλλαχτείς γρήγορα από το κενό που έχεις. Η Ντακότα Τζόνσον , πρωταγωνίστρια της πολύκροτης τριλογίας Fifty Shades of Grey (αν το έχεις δει και είσαι ανήλικος , είσαι σε λάθος άρθρο), αποτελεί παράδειγμα αυτής της κατηγορίας. H 29χρονη ηθοποιός δυσαρέστησε αρκετά τους θαυμαστές της, όταν εκείνοι παρατήρησαν ότι το κενό στα δόντια της δεν υπάρχει πλέον , καθώς ήταν σήμα κατατεθέν της για πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά , ενημέρωσε τους φαν της ότι έκλεισε με φυσικό τρόπο και θα ήθελε στο μέλλον να ξανανοίξει. Ακολουθεί προσωπική εξομολόγηση. Γεννήθηκα με ένα κενό τύπου :

Η οικογένεια μου θεωρούσε πάντοτε πως αποτελεί μέρος της γοητείας μου και δεν προέβει σε κάποια αλλαγή, ενώ παράλληλα οι φίλοι μου το θεωρούσαν τύχη και κόσμημα του χαμόγελου. Αρνητικά σχόλια υπήρχαν ,αρκετά μπορώ να πω. Ατάκες τύπου Μπαγκς Μπάνι με περιτριγύριζαν , αλλά προσπαθούσα να μην ακούω τον κόσμο. Κακοί άνθρωποι πάντα θα υπάρχουν. Μεγαλώνοντας , εισχωρώντας σε εκείνη την δύσκολη περίοδο της εφηβείας , επιθυμούσα διακαώς να το κλείσω , νόμιζα πως με ασχήμαινε. Ώσπου κατάλαβα ότι δεν απωθούσε τους άλλους , αντίθετα τους μάγευε. Το διαφορετικό κερδίζει , μότο που φέρνω συχνά στον νου μου. Πλέον το βρίσκω συνδυασμένο με την προσωπικότητα μου . Το κορίτσι με το κενό στα δόντια. Και ας λένε ότι θέλουν οι άλλοι . Άλλωστε λένε ότι το κενό στα δόντια σημαίνει λεφτά , επιτυχία ( ή να παντρευτείς μακριά αλλά ας μην φτάσουμε ως εκεί). Την επόμενη φορά που θα αμφιβάλλεις για το κενό στα δόντια ή κάποιος πει οτιδήποτε για αυτό , θυμήσου εμένα και αυτό το άρθρο και χαμογέλασε του με πάθος ….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Ανοίγω τα μάτια μου με αργό ρυθμό. Το φως που πέφτει ,με εμποδίζει να αποκτήσω την όραση μου , η οποία σταδιακά επανέρχεται. Τι ζάλη είναι και τούτη; Σαν να ‘χα κατεβάσει μισό μπουκάλι ουίσκι. Οι αισθήσεις μου , με βασανιστική αγωνία , ξεκινούν να λειτουργούν, με κάποια μικρή καθυστέρηση. Που βρίσκομαι ; Σκέψεις διατρέχουν σαν αστραπή τον νου μου και τι συνέβη πριν από λίγο. Με την άκρη του ματιού μου, εντοπίζω την μορφή ενός αυτοκινήτου. Οδηγούσα ; Μάταια προσπαθώ να κουνηθώ , σαν κάτι να με αγκιστρώνει, σαν κάτι να με κρατάει εκεί , ακίνητη. Γέρνω δεξιά . Το χέρι μου, δεν υπάρχει .Συνειδητοποιώ , μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου , τι συμβαίνει. Το συναίσθημα του πόνου εμφανίζεται και αυτήν την φορά είναι υπερβολικά έντονο. Κοιτάζω γύρω μου . Αίμα παντού , αναβλύζει από το εσωτερικό μου . Ο πόνος είναι οξύς , μα δεν καταλαβαίνω και πολλά. Η φωνή μου δεν βγαίνει. Κάνω αμέτρητες προσπάθειες να φωνάξω , μα το μόνο που ακούγεται είναι μικρό ψέλλισμα. Η λέξη βοήθεια , μετά βίας μεταφέρεται στην δίνη του ανέμου , ελπίζοντας να φτάσει σε κάποιον.

Σιγά σιγά, ανακτώ πλήρως την αίσθηση της ύπαρξης μου. Το διαλυμένο σύμπλεγμα μάζας , που μοιάζει με αυτοκίνητο , μου δίνει την απάντηση. Έχω τρακάρει. Και άσχημα κιόλας. Όσο περνάνε τα λεπτά της ώρας , ο πόνος γίνεται μαχαιριά . Τα κάτω μέλη μου έχουν παραλύσει και το δεξί μου χέρι λείπει. Στην θέση του , ένα μεταλλικό αντικείμενο , μου αφαιρεί λεπτά ζωής που σε λίγο θα είναι μοιραία . Στον συλλογισμό αυτό , εισβάλλει η εικόνα της μάνας μου. Άραγε , ξέρει; Την έχει ειδοποιήσει κάποιος; Ποιος ακούει την γκρίνια της για το αλκοόλ τώρα ; Θα σκέφτεται πως είμαι ανόητη , αφελής , Λες να μου απαγορεύσει να οδηγήσω ξανά; Τρέμω και μόνο στην ιδέα να γίνει κάτι τέτοιο. Και , όμως δεν έχει δικαίωμα να το κάνει, μιας και της έχω αποδείξει πάμπολλες φορές ότι μπορώ και είμαι υπεύθυνη. Τι πήγε λάθος τώρα . Δεν ήπια καθόλου , φορούσα την ζώνη μου , όπως πάντα και είχα αναμμένα τα μεγάλα φώτα. Η στροφή , λες να’ φταίγε ; Την πήρα πολύ ανοιχτή μάλλον. Αλλά και πάλι , δεν είναι τούτο . Είμαι σίγουρη πως τα μυαλά μου τα χα , την ώρα που αποφάσιζα να πιάσω το τιμόνι , πως είχα τον απόλυτο έλεγχο. Ίσως και όχι..

Ξημερώματα Κυριακής , ώρα 4:00 

Μόλις βγήκαμε από το Angels, γελώντας. Μα τι βραδιά και αυτή! Ξυπόλητη στο δρόμο , μιας και τα παπούτσια μου με χτύπησαν αλύπητα , στηρίζομαι στον Στέφανο, ο οποίος έχει πιει πολύ. Και εγώ δεν πάω πίσω φυσικά. Άλλωστε , μια φορά ο άνθρωπος αρραβωνιάζεται! Βεβαιώνομαι πως έχει μπει στην θέση του συνοδηγού και βάζω μπρος. Δεν αισθάνομαι καλά, το ξέρω. Μήπως να καλέσω ένα ταξί ; Αλλάζω ταχύτητες και πατάω γκάζι , για να φτάσουμε εγκαίρως σπίτι. Στον δρόμο , αρχίζουν και με ζαλίζουν τα φώτα. Ο Στέφανος τραγουδάει το αγαπημένο μας τραγούδι. Ευτυχία με πλημμυρίζει, και με δυσκολία συγκρατώ τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Μα πόσες στροφές έχει επιτέλους μπροστά μας. Βρίσκω την εθνική οδό και ακολουθώ το ρεύμα. Τα πόδια μου χαλαρώνουν , τα μάτια μου από το ουίσκι τρεμοπαίζουν και εγώ χωρίς να το καταλάβω , χάνομαι. Προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στην πορεία του αυτοκινήτου , επιχειρώ να σταθεροποιήσω την ζώνη. Δεν υπάρχει ζώνη. Παίρνω αστραπιαία , τα μάτια μου από τον δρόμο και κοιτάζω την ζώνη ασφαλείας που βρίσκεται στην θέση της. Η ζώνη του Στέφανου , το ίδιο. Αντιλαμβάνομαι το αυτοκίνητο που βρίσκεται στην άλλη λωρίδα , μετά από το κορνάρισμα που ηχεί στα αυτιά μου ως πυροβόλο. Το τιμόνι γλιστρά από τα τρεμάμενα χέρια μου και απόλυτο σκοτάδι βυθίζει το οπτικό μου πεδίο , συμπαρασύροντας και τις σκέψεις μου.

Το μυαλό μου διακόπτει αυτόματα τις εικόνες αυτές. Μαμά με ακούς ; Η ζώνη που τόσο πολύ επέμενες να φοράω , δεν την φόρεσα . Μαμά , με ακούς; Το αλκοόλ φταίει για όλα . Τα αναφιλητά μου ακούγονται πλέον στην απέραντη σιωπή που κυριαρχεί στο τοπίο. Πονάω μαμά , χάνομαι και όσο περνάει η ώρα αισθάνομαι πιο αδύναμη. Η μορφή του Στέφανου , πιο δίπλα με συγκλονίζει . Μαμά , δεν αναπνέει . Αφουγκράζομαι τους διάφορους ήχους , μήπως εντοπίζω κάποιο σημάδι ζωής από εκείνον. Μαμά , εγώ φταίω για εκείνον ; Ο πόνος με αποδυναμώνει , με κάνει να θέλω να υποκύψω στα τραύματα μου. Το χέρι , δεν λείπει όπως νόμιζα. Μα τούτο είναι σαν να λείπει, μαμά . Ακρωτηριασμός , μάνα. Τα δάκρυα μου πολλαπλασιάζονται. Μάνα , που είσαι ; Η αγκαλιά σου θα τα γιατρέψει όλα , το ξέρω. Καμία σωτηρία για εμάς . Το αχνό φως που ξεπροβάλλει στην άκρη του δρόμου , επιφέρει την λύτρωση. Η σειρήνα που ακούω , με γεμίζει ελπίδα , αισιοδοξία. Ο Στέφανος και εγώ θα είμαστε καλά. Η λύτρωση που τόσο λαχταρώ , έρχεται με αργές διαδικασίες.

Ακούω διάφορους ήχους , άλλοτε φωνές και άλλοτε ψιθύρους. Το βουητό επιδεινώνει την κατάσταση μου. -Τροχαίο δυστύχημα , στην εθνική οδό Λαμίας – Αθηνών ακούω να λέει κάποιος. Για εμάς λένε ; – Δυστυχώς ο νεαρός εξέπνευσε , η οδηγός έχει υποστεί ακρωτηριασμό και είναι σε κατάσταση σοκ , κινδυνεύει. Ο Στέφανος μου , τι έπαθε ; Κάποιος με εμπαίζει αυτές τις ώρες. Δεν είναι δυνατόν. Η τραυματιοφορέας κοντοζυγώνει και στέκεται από πάνω μου. Προσπαθώ να αντιδράσω , με ό,τι μου απέμεινε . Με κοιτάζει συμπονετικά και επιχειρεί να με μετακινήσει . Πονάω μαμά , δεν μπορώ να το κάνω. Ψελλίζω , κάποιες λέξεις. -Αγγελική , της λέω .Η κοπέλα ενημερώνει τον συνάδελφο της πως ζω και χρειάζομαι αμέσως χειρουργείο. Μαμά δεν καταλαβαίνουν.-Ποιος ξέρει τι θα ήπιανε πάλι αυτά τα νέα παιδιά και πιάσανε τιμόνι. Όχι μαμά , πες τους πως δεν είμαι έτσι.-Κρίμα το παλικάρι . Ο Στέφανος , μαμά , δεν είναι πια εδώ. -Αγγελική της ξαναλέω .Οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν και συνειδητοποιώ το τέλος μου. Η χαραυγή στέκεται εντυπωσιακή απέναντι μου. Το τελευταίο μου ξημέρωμα. Μαμά , άραγε μετά από όλα αυτά νιώθεις περήφανη για μένα ;-  Πες στα αδέρφια μου πως τα αγαπάω και πως δεν θα γυρίσω σήμερα σπίτι. Πες στον πατέρα να είναι περήφανος για μένα , έστω και αν εγώ φταίω για όλα . Πες στην μαμά μου πως την αγαπάω και πως δεν πρέπει να ανησυχεί ,πως θα ΄μαι με τον Στέφανο. Πες την να με συγχωρέσει για όλα αυτά , δεν θα ξαναγίνουν. Το σκοτάδι απλώνεται μπροστά μου και εγώ ξεκινώ το ατελείωτο ταξίδι του ύπνου…

Αν η ιστορία της Αγγελικής δεν αρκεί για να πείσει , παραθέτω ενδεικτικά στατιστικά για τα τροχαία δυστυχήματα και παράγοντες που ευθύνονται για αυτά . Είναι γνωστό ότι η χώρα μας κατέχει την πρωτιά σε θανάτους  που αφορούν τροχαία , στην κλίμακα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν οδηγείτε με ποσότητα αλκοόλ στο αίμα σας διπλάσια από το επιτρεπόμενο όριο, είναι τουλάχιστον 5 φορές πιο πιθανό να εμπλακείτε σε μια μοιραία σύγκρουση με το όχημά σας, απ’ ό,τι ένας οδηγός που δεν έχει πιει. Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 1 ατύχημα στα 4 οφείλεται στην κατανάλωση οινοπνεύματος, ενώ περισσότερα από 40.000 άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση πεθαίνουν ετησίως σε τροχαία ατυχήματα, ενώ το 1/3 από αυτά προκαλούνται από την κατανάλωση οινοπνεύματος.1 ποτήρι κρασί αυξάνει τον χρόνο αντίδρασης κατά 20%, ενώ 3 ποτήρια κρασί αυξάνουν τον χρόνο αντίδρασης έως και 75%.

Στην Ελλάδα, τα τροχαία ατυχήματα αποτελούν, σύμφωνα με τα στατιστικά, την πρώτη αιτία θανάτου σε ηλικίες 19-39 ετών, ενώ υπολογίζεται ότι πάνω από το 50% των θανατηφόρων τροχαίων οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ και άλλων ουσιών. Ποια είναι λοιπόν η αντίδραση της κοινωνίας ; Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να φορούν ΠΑΝΤΑ την ζώνη και να μην καταναλώνουν αλκοόλ , εάν πρόκειται να οδηγήσουν ! Η προφύλαξη σώζει ζωές . Την ώρα που θα αποφασίσετε να πιάσετε το τιμόνι , αναλογιστείτε την ιστορία της Αγγελικής και λειτουργώντας συνειδητοποιημένα , σκεφτείτε την ασφάλεια σας. Στο δικό σας χέρι , εξάλλου , είναι , να μπορέσετε να αλλάξετε το τέλος αυτής της ιστορίας..

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Ξυπνάω , με πρώτη εικόνα το χαμόγελο της . Είναι αρκετά χαρούμενη που επιτέλους , μετά από ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο , θα ξαναϊδωθεί με τους συμμαθητές και φίλους. Με την δασκάλα της , έτοιμη για νέες δραστηριότητες, χειροτεχνίες και μουσική. Την αγαπάει πολύ την μουσική και ας μην ακούω στίχους από το στόμα της. -Καλημέρα , της λέω , με όρεξη. Μηδέν απάντηση, μόνο ένα βλέμμα , συνοδευόμενο με χαμόγελο.

Συνειδητοποιώ , πως άδικα περίμενα την λέξη καλημέρα να βγει από τα όμορφα χείλη της , μιας και δεν έχει γίνει ποτέ. Μόνο βλέμμα , χαμόγελο ή κατσουφιασμένο πρόσωπο , όταν μου στεναχωριέται , σαν κάτι να της συμβαίνει. Όμως δεν αλλάζει τίποτε, καθώς πολλές φορές τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που αισθάνεσαι και βλέπεις. Έτσι και με εκείνη. Δεν χρειάζεται τον λόγο για να σου αποδείξει πόσο νοιάζεται για σένα. Δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να σου δείξει πόσο χαρούμενη είναι που βγήκε βόλτα , που περπάτησε , που άκουσε τα αγαπημένα της τραγούδια στο ραδιόφωνο. Αρκεί, να σε κοιτάξει.

Υπάρχουν κάποιες φορές που διαισθάνομαι πως ο λόγος θα συνιστούσε βοηθητικό στοιχείο στην περίπτωση της. Κάποιες φορές ,αδυνατώ να καταλάβω τι επιζητά , τι αισθάνεται , αν πεινά ή αν κρυώνει. Κάποιες άλλες , με απλές κινήσεις σου υποδεικνύει ακριβώς πως να την βοηθήσεις. Η μαμά μου λέει πως όσο μεγαλώνεις , τόσο πιο εύκολο είναι να την καταλάβεις. Και ας μην αρθρώνει ολόκληρες προτάσεις , παρά μόνο μικρούς φθόγγους, άναρθρα επιφωνήματα. Τι είναι οι λέξεις μπροστά στην αγάπη; Υπάρχει ομορφότερο πράγμα από την αδελφική αγάπη ; Και στην δική μου περίπτωση , ξεχειλίζει. Άλλωστε , πως να μην αγαπήσεις τέτοιο πλάσμα , που ο Δημιουργός μπροστά του , αισθάνεται υπερήφανος ;

Ξαπλώνει δίπλα μου , τα απογεύματα , την ώρα που προσπαθώ να απομνημονεύσω τις ατελείωτες σημειώσεις των αρχαίων ελληνικών , με τους αναρίθμητους φιλοσόφους και με κοιτάζει. -Κουράγιο αδερφούλα , το έχεις , είναι σαν να μου λέει. Και μου δίνει κουράγιο , με το βλέμμα της ,ή με το προσωρινό άγγιγμα της . Ξέρω πως της αρέσουν οι αγκαλιές, αρκεί να μην είναι υπερβολικές. Τότε χαλάει το πράγμα. – Μην τα παρατάς , συνέχισε να προσπαθείς , πιστεύω σε σένα, τα λόγια της αντηχούν στα αυτιά μου. Λόγια που ποτέ δεν ειπώθηκαν με την φωνή , αλλά με τα καστανά ματάκια της. Και τι είναι βλέμμα είναι τούτο….σε κοιτάζει και νιώθεις πως ξεγυμνώνει την ψυχή , πως γνωρίζει όλες τις ενδόμυχες σου σκέψεις.

Και αν σου χαμογελάσει , δηλώνεις ευτυχισμένος. Σε συμπαθεί , απολαμβάνει την παρέα σου και ας μην συζητάτε , παρά μόνο με ματιές. Δεν χωρούν λέξεις σε τέτοιες στιγμές. Ξάφνου , να σου πάλι ,κάποιες απότομες κινήσεις , περίεργες , που δεν βλέπεις καθημερινά . Μα έτσι είναι εκείνη . Για αυτό ξεχωρίζει , ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. Δεν αντιλέγω , κάθε άτομο διαθέτει μια μοναδική και ξεχωριστή προσωπικότητα. Μα ΄κείνη , είναι διαφορετική , λες και δεν πλάστηκε στο ίδιο καλούπι με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ένα πλάσμα , ίσως μαγικό , ένας άγγελος θα λέγαμε…

Σαν ήμουνα μικρή , παίζαμε με τα παιχνίδια μου ολημερίς , δίχως να παραπονεθεί . Τότες δεν καταλάβαινα πολλά , ήξερα πως ήταν το αδέρφι μου . Απλά , λιτά και όμορφα. Χωρίς ταμπέλες , χωρίς κατηγορίες , χωρίς κριτική. Καθώς μεγάλωνα , έβλεπα τα αδέρφια των γύρω μου . Μα γιατί σε μένα δεν γινότανε τα ίδια ; Γιατί εμείς δεν μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε μερικά από εκείνα που τα αδέρφια κάνουν ; Η μάνα μου , ακλόνητος βράχος στο πλευρό μας , άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους, ήξερε πως θα γίνουν όπως έπρεπε. Και έξαφνα , η σύντομη περιέργεια μου, σταμάτησε.

Άκουγα για πρώτη φορά την λέξη αυτισμό. Τι είναι πάλι τούτο , έλεγα από μέσα μου. Υπάρχει λέξη που περιγράφει την αδερφή μου ; Και ποιος την επέλεξε ; Ωριμάζοντας, ήρθα σε επαφή με διάφορα φάσματα της ανθρώπινης ζωής , όπως το σύνδρομο Down ,  σχιζοφρένεια, τύφλωση. Όλα τους ξεχωριστά , με ιδιαίτερη ομορφιά. Μα ποτέ δεν κατηγοριοποίησα κάποιον , τους έβλεπα όλους ίσους. Έτσι έμαθα από μικρή. Όλα τα παιδιά του κόσμου , σαν εμένα. Και εγώ , σαν όλα τα παιδιά του κόσμου. 

Καθισμένη δίπλα της , αισθάνομαι πολύ τυχερή που αποτελεί μέλος της οικογένειας μου. Η ομιλία είναι το τελευταίο που φέρνω στο νου μου. Οι άνθρωποι στον δρόμο κοιτάζουν , άλλοτε διακριτικά , άλλοτε πιο έντονα. Δεν τους αδικώ. Δεν μπορείς να καταλάβεις πως είναι να ζεις με εκείνη , να την αγαπάς και να την φροντίζεις. Και εκείνη να κάνει το ίδιο. Με τον δικό της τρόπο , που μόνο εκείνη ξέρει. Την αδελφική αγάπη την χτίζεις , δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Και κανένας αυτισμός , καμιά νόσος , καμιά ιδιαιτερότητα δεν αποτελεί τροχοπέδη για την δημιουργία αληθινής αγάπης ανάμεσα στα αδέρφια. Τρέχω , γεμάτη αυθορμητισμό , και της δίνω ένα φιλί.- Σαγαπώ πολύ , της λέω. Το ξέρει ήδη. Μου χαμογελάει και μου ανταποδίδει. Στα μάτια της , βρίσκω την απάντηση της. Το σ’αγαπώ της , που αξίζει για όλου του κόσμου το χρυσάφι .Και κάπου κάπου , κάποιες βραδιές με ξαστεριά, που το φεγγάρι ολόγιομο δεσπόζει στον νυχτερινό ουρανό και τα πουλιά ησυχάζουν, τότε μου ψιθυρίζει στο αυτί με την πρωτάκουστη φωνή της -Και εγώ σ’αγαπώ. Ή μπορεί να είναι απλά το δικό μου απωθημένο….

Στο Χριστινάκι μου

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τι φορούσε εκείνο το βράδυ ; Το μήκος της φούστας τον προκάλεσε, έπρεπε να το είχε αλλάξει , δεν ήξερε ; Και γιατί αποκάλυψε τα πάντα τώρα ; Πως είμαστε σίγουροι ότι λέει αλήθεια ; Τι γύρευε με έναν άντρα , θα το αποζητούσε φαίνεται. Βρισκόμαστε εν έτει 2021 και ακούς ακόμα τις παραπάνω  χυδαίες , προκλητικές , ξεπερασμένες και συνάμα παράδοξες φράσεις. Κορίτσια που δέχονται σεξουαλική παρενόχληση , κακοποίηση , γυναίκες που βιάζονται καθημερινά , άνθρωποι που τις κρίνουν ανελέητα. Και θεωρούν τους εαυτούς τους, έξυπνους , πνευματώδεις , δικαστές (του καναπέ) , με ένα αμφιλεγόμενο αστυνομικό δαιμόνιο που αξιοποιούν για να καταλάβουν ποιος έφταιγε. Προς απογοήτευση τους , πάντα εκείνος φταίει : Ο ΒΙΑΣΤΗΣ.

Θα μπορούσα να το ζωγραφίσω , να το κάνω αφισοκόλληση στην πλατεία Συντάγματος , να το μελοποιήσω , προκειμένου να ριζώσει βαθιά η πεποίθηση αυτή στις καρδιές των ανθρώπων , κάθε ηλικιακής φάσης. Ο βιαστής , το άκουσες Νεοέλληνα ;

Με αφορμή την πρόσφατη καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου , Ελληνίδα ιστιοπλόου και 2 φορές Ολυμπιονίκης , ο κόσμος ξεσηκώθηκε . Αναγνώρισε χιλιάδες άσεμνες πράξεις που λαμβάνουν χώρα εδώ και δεκαετίες , όχι μόνο στον χώρο του αθλητισμού , αλλά γενικότερα σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Τα άτομα που έχουν βιώσει στην ζωή τους , ό,τι βίωσε η Σοφία , αναθάρρησαν , ένιωσαν πως κάποιος μπορεί να τους ακούσει , βρήκαν το κουράγιο να τα βάλουν με θεούς και δαίμονες , προκειμένου να έρθει η αλήθεια στο φως. Και όμως , ακόμα και μετά από τόσο αγώνα , ξεσπάσματα , καταγγελίες , οι …. εκείνοι τέλος πάντων που δεν πείθονται , συνεχίζουν ακάθεκτοι να στοχοποιούν το θύμα.

«Φορούσε ανοιχτό μπλουζάκι». Αυτό το επιχείρημα ακούστηκε το 2017 σε ελληνικό δικαστήριο που διερευνούσε υπόθεση καταγγελίας βιασμού. Και δεν βρέθηκε ένας δικαστής , ένας εισαγγελέας , ένας συνήγορος , να κοντοσταθεί και να πει : μπορούμε πράγματι να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας με τέτοιου είδους αναίσχυντες δικαιολογίες ; Το ανοιχτό μπλουζάκι έδωσε το έναυσμα να πραγματοποιηθεί αυτή η αποτρόπαια πράξη ; Ντρέπομαι μόνο που αρθρώνω αυτήν την φράση . Ώρα είναι , λοιπόν , να αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό στον βιαστή , ότι δεν συγκρατήθηκε !

Καιρός να σε πάω στον Ποινικό Κώδικα .Το ήξερες εσύ ότι ο Εισαγγελέας είναι υποχρεωμένος , από το νομικό πλαίσιο , να ρωτήσει τι είδους ρούχα φορούσε ένα θύμα βιασμού , κακοποίησης , σεξουαλικής παρενόχλησης ; Αν ήταν προκλητικά , θέτει ως δευτερεύων ερώτημα , η εισαγγελική αρχή. Πως περιμένουμε να αλλάξουν τα μυαλά των ανθρώπων , αν οι ίδιοι οι νόμοι επιτρέπουν τέτοιες ερωτήσεις , που θεωρούν πως μπορούν να αλλάξουν την πορεία της υπόθεσης.

Φυσικά , η πληροφορία αυτή , κρίνεται αναγκαίο να εισακούεται , για να μπορέσει ο κατηγορούμενος να ελαφρύνει την ποινή του. Κανέναν , άλλον , αντίθετα δεν θα έπρεπε να βρίσκει σύμφωνο ! Έρευνα της Κομισιόν , το 2016 , αποκαλύπτει ότι το 32% των Ελλήνων πιστεύει ότι η σεξουαλική συνεύρεση χωρίς συναίνεση μπορεί να είναι δικαιολογημένη αν η γυναίκα βρίσκεται υπό την επήρεια μέθης ή ουσιών, ή φορά προκλητικά ρούχα, ή συνοδεύεται με τη θέληση της στο σπίτι μετά από πάρτι, ή περπατά μόνη της τη νύχτα ή έχει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους.

Κατάλαβες , Έλληνα τι θεωρούν φυσιολογικό οι συνάνθρωποι σου ; Η Μυρτώ , Η Ελένη , η Σούζαν , γυναίκες της διπλανής πόρτας , φίλες , αδελφές , γυναίκες που δολοφονήθηκαν από στυγερά τέρατα , σε ανθρώπινη μορφή , δεν ήξεραν ότι τα ρούχα τους θα προκαλέσουν αυτό που έπαθαν. Δεν γνώριζαν , ότι στην σημερινή κοινωνία , το ρούχο είναι αυτό που οδηγεί στον βιασμό , όχι το ανθρωπόμορφο τέρας που το προκαλεί .Ο ειρωνικός μου τόνος, απέναντι στην κουλτούρα βιασμού – ρούχου , που έχουμε υιοθετήσει ως κοινωνικό σύνολο , αποδεικνύει πόσο ανησυχητικές διαστάσεις έχει αναλάβει η τάση αυτή στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

Η Αμερικανίδα φωτογράφος Κάθριν Κάμπαρερι θέλησε μέσα από τη δουλειά της να αποδείξει πως οποιαδήποτε γυναίκα, ανεξαρτήτως του τι φορά, μπορεί να γίνει θύμα βιασμού. Η σειρά της «Well, What Were You Wearing?» (Λοιπόν, τι φορούσες;) δείχνει τα ρούχα που έφεραν διάφορες γυναίκες όταν βιάστηκαν. Σας αφήνω να μαντέψετε τα αποτελέσματα, άλλωστε είναι προφανή.

Τζιν παντελόνια, παιδικά t-shirt, φορέματα, πιτζάμες, μαγιό, φαρδιά και στενά ρούχα που φορούσαν τα θύματα πριν τον βιασμό τους δείχνουν στους ανθρώπους ότι η αλλαγή των ρούχων δεν εμποδίζει τη σεξουαλική βία. Ο βιαστής δεν κοιτάει ρούχα και σωματότυπους. Ο βιαστής είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει την αισχρή αυτή πράξη , είτε είναι ντυμένη , είτε είναι ολόγυμνη η κοπέλα απέναντι του. Και φυσικά, δεν δίνει προσοχή στο ΟΧΙ που εκφέρει. Κάνει πως δεν το άκουσε , προχωράει ασελγεί εις βάρος της , την καταδικάζει σε αιώνιο ψυχικό μαρτύριο.

Στο δικαστήριο , όμως θα σκύψει το κεφάλι και θα δηλώσει πιθανώς μεταμέλεια! Και ύστερα θα πει, τα ρούχα της μου έδωσαν το λάθος μήνυμα…Από πότε η ενδυμασία χαρακτηρίζει τις επιλογές του ατόμου ; Από πότε τα στενά μπλουζάκια , οι κοντές φούστες και οι γόβες υποδηλώνουν συναίνεση; Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των βιασμών είναι προμελετημένοι. Και σε οποιαδήποτε ανυποψίαστη ώρα , όχι μόνο το βράδυ. Και έχει ως θύματα άνδρες , γυναίκες , παιδιά , κάθε ηλικίας , εμφάνισης , θρησκείας και σεξουαλικότητας. Διαπιστώνουμε, με λύπη , πως η κουλτούρα βιασμού- ρούχου , έχει εδραιωθεί για τα καλά στην κοινωνία μας .

Αν ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της νοοτροπίας αυτής , σε μεταφέρω στην δίκη της Ελένης Τοπαλούδη. Μια δίκη που συγκίνησε το πανελλήνιο και ξύπνησε την ελληνική κοινωνία από τον λήθαργο της , όσον αφορά τις γυναικοκτονίες. Μια δίκη που μας έδειξε πόσο κάθαρμα, άγριο , αδίστακτο, αιμοβόρο ον , μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος.

Κατά την διάρκεια της δίκης , ο συνήγορος υπεράσπισης του ενός κατηγορουμένου ελάλησε και άφησε να βγουν από το στόμα του αυτές οι αισχρές δηλώσεις :«Εγώ βιασμό σε αυτή τη δικογραφία δεν είδα. Βιασμό με στηθόδεσμο δε μπορώ να φανταστώ». Κατάλαβες , άνθρωπε ; Βιασμός και στηθόδεσμος μαζί δεν πάνε ! Ο στηθόδεσμος είναι εκείνος που έδωσε το πράσινο φως να χάσει την ζωή της αυτή η δύσμοιρη κοπέλα. Δεν ήταν βιασμός , το ήθελε , αλλιώς δεν θα φορούσε στηθόδεσμο. Για ακόμα μία φορά , συνειδητοποιώ πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει η ανθρώπινη κοινωνία.

Η εισαγγελέας Αριστοτελεία Δόγκα , συγκλόνισε με την αγόρευση της , υπενθυμίζοντας ότι ο βιασμός (και η δολοφονία σε αυτήν την περίπτωση) , συνιστούν καταδικαστέες πράξεις και δεν αποδίδουμε ευθύνες σε κανέναν παράγοντα (αλκοόλ , ρούχα , ουσίες) , σε κανέναν άλλον πέρα από αυτόν που τον διέπραξε.

Αν είσαι θύμα βιασμού , θυμήσου πως εσύ δεν έφταιξες και ποτέ μην νιώθεις αδύναμη. Διαθέτεις απίστευτη ψυχική δύναμη και τα ρούχα σου δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο σε ό,τι έγινε. Μίλα, μην φοβάσαι , κανένας δεν θα σε κρίνει , είμαστε όλοι στο πλευρό σου. Πρέπει , επιτέλους η ελληνική κοινωνία να αποβάλλει το κόμπλεξ του “προκλητικού ρούχου” που προκαλεί τον βιασμό.

Τα ρούχα δεν φταίνε , φταίει ο ΒΙΑΣΤΗΣ !  

Αριάδνη Εμμανουηλίδου   

Ακούστηκε το κρακ. Και παραδίπλα ένα ακόμα. Για αρκετή ώρα επαναλαμβανόταν ο ήχος , χωρίς διακοπή. Περίμενα υπομονετικά , μέχρι να ακουστεί και στο δικό μου αβγό. Και ξάφνου, κάτι λαμπερό θόλωσε την όραση μου. Κάτι μεγάλο…και φωτεινό. Μετακινήθηκα , με δυσκολία και είδα μπροστά μου την θάλασσα. Το ωκεάνιο σπίτι μου. Ήξερα πως εκεί θα ήταν ασφαλές το μικροσκοπικό σώμα μου. Όυτε που πήρα είδηση , δύο γεροδεμένους τύπους που παίζανε με κάτι παράξενα αντικείμενα και με μια μπαλίτσα.-Πρόσεχε ρε μεγάλε, του φώναξα , καθώς επιχείρησε να πιάσει την μπάλα ,ποδοπατώντας εμένα φυσικά. Δεν με παρατήρησε. Στο πρόσωπο , φορούσαν κάτι παράξενο , κάτι μυστήριο. Έστρεψα το βλέμμα μου , γύρω γύρω. Μα πως δεν το είχα καταλάβει ; Όλοι φορούσαν αυτό το παράξενο αντικείμενο στο πρόσωπο τους. Δεν ήξερα ακριβώς με τι μοιάζει. Κάποιο κόσμημα ίσως.

Και εκεί με σκούντηξε ένα από τα αδέρφια μου.- Ώρα να φύγουμε , τι κάθεσαι και τους κοιτάς, με ρώτησε ειρωνικά. Αμέσως , βάλθηκα να κουνήσω τα πτερύγια μου. Μετά από αλλεπάλληλες κινήσεις , κατάφερα να μετακινηθώ. Στο δρόμο μου , συνάντησα κάτι που έβγαζε καπνούς. Έκανα να το δαγκώσω , νόμιζα πως ήταν τροφή. Με σταμάτησε η φωνή μιας άλλης χελώνας, λίγο μεγαλύτερης από εμένα.

-Τι θαρρείς πως κάνεις ; Δεν βλέπεις πως βγάζει καπνούς ; Το έχουν οι άνθρωποι αυτό στο στόμα τους , νομίζεις πως είναι για καλό; 

– Τι θα πει άνθρωποι ; Τι είναι αυτό ;

– Τους βλέπεις όλους αυτούς που κάθονται στην πλαζ ; Αυτοί δεν είναι σαν εμάς. Δεν έχουν πτερύγια , μα μόνο κάτι παράξενα μακρόστενα πράγματα , που τα χρησιμοποιούν για όλες τους τις δουλειές . Με αυτά χαιρετάνε ο ένας τον άλλον , μιλάνε , πίνουν νερό και κολυμπάνε. Με αυτά κρατούν και αυτό που πήγες να δαγκώσεις. Έχω ακούσει πως το πετάνε , όταν τελειώσει , μα για εμάς τις χελώνες , για καλό δεν είναι.

– Και τούτο δω το παράξενο πράγμα που φοράνε στο στόμα τους τι είναι; Πριν προλάβω να ολοκληρώσω , είχε φύγει. Είχα μείνει πολύ πίσω , σε σχέση με τους άλλους και βάλθηκα να τους φτάσω. Συνάντησα και άλλα αντικείμενα στο διάβα μου . Άσπρα χάρτινα πράγματα με μια καφέ ουσία στο εσωτερικό , ή τέλος πάντων ό,τι είχε απομείνει από εκείνη. Και ύστερα χαρτάκια . Και άλλα χαρτάκια . Μα πόσα αφήνουν εδώ στην άμμο , αυτοί οι άνθρωποι τέλος πάντων ; Δεν σκέφτηκαν καθόλου πως μπορεί να περάσω εγώ και άλλες πόσες χελώνες από δω ; Η μήπως δεν ξέρουν για εμάς ;

Και ώσπου να σκεφτώ παραπάνω, για το αν οι άνθρωποι ήξεραν ότι σε εκείνο εκεί το μέρος υπήρχαν χιλιάδες αβγά με ασήμαντα πλάσματα σαν εμάς , λύθηκε η απορία μου . Ξεπήδησε πιο δίπλα μια ταμπέλα με την φωτογραφία μου. Διάσημος είμαι και με έχουν σε επιγραφή , σκέφτηκα. Πρέπει να είχα κάνει κάτι σπουδαίο! Γράμματα ανθρώπινα ήταν από κάτω , δεν καταλάβαινα τι έλεγε. Μια ψηλή κοπέλα , που τριγύρω της είχε μαζέψει και άλλους ανθρώπους βρισκόταν ακριβώς σε εκείνο το σημείο και εξηγούσε κάτι σχετικό με μένα. Την άκουσα να λέει :Η χελώνα Καρέτα-Καρέτα θεωρείται είδος προς εξαφάνιση. Ο θόρυβος από τα ξενοδοχεία και τις ταβέρνες τρομάζει τις θηλυκές χελώνες,  τα φώτα αποπροσανατολίζουν τα μικρά χελωνάκια, ενώ τα οχήματα, οι ομπρέλες για τον ήλιο και οι ξαπλώστρες συμπιέζουν την άμμο προκαλώντας σοβαρά προβλήματα στις φωλιές με τα αυγά. Ώστε μας ήξεραν τελικά. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε , όμως από τον τρόπο που κουνούσε τα μακρόστενα πτερύγια , που έχουν όλοι οι άνθρωποι , έπρεπε να ήταν άκρως σημαντικό ! Ένας από αυτούς ξεμάκρυνε από το σημείο και έριξε το παράξενο αντικείμενο που είχε στο πρόσωπο του , στην θάλασσα. Στην αρχή πανικοβλήθηκα , καθώς θυμήθηκα πως έπρεπε να ακολουθήσω τα άλλα αδέρφια μου που είχαν πια φτάσει στο τέλος της αμμουδιάς και ετοιμαζόντουσαν να τους πάρει το κύμα. Και ύστερα σκέφτηκα , μα τι καλός,  ρίχνει το φαγητό του στην θάλασσα για να μπορέσουμε και εμείς να επιβιώσουμε ! Τελικά, ίσως να μην είναι τόσο κακοί οι άνθρωποι…

Με τα χίλια ζόρια , έφτασα επιτέλους στο νερό. Είχε βραδιάσει πια. Μα πόσα λαμπερά αντικείμενα έχει ο χώρος ! Μερικά κάνουν θόρυβο και πηγαινοέρχονται σε έναν μεγάλο δρόμο. Θα ήθελα να τα εξερευνήσω , κάποτε . Ίσως…. όταν ξαναγυρίσω. Όταν μπήκα στο νερό, ένιωσα σαν να έφτασα επιτέλους στο σπίτι μου. Ησυχία και ηρεμία , σε ολόκληρο τον ωκεανό δεν ακουγόταν τίποτα . Πως την αντέχουν οι άνθρωποι , τόσο φασαρία , μου λες ; Έπρεπε να βρω τα αδέρφια μου τώρα , την μάνα μου , κάποιον δικό μου . Και τροφή. Η πείνα μου υπενθύμιζε συνεχώς να κουνάω τα πτερύγια μου για να μπορέσω να βρω κάποια μέδουσα , που τόσο είχα την ανάγκη να φάω. Το ασταμάτητο κολύμπι μου , διέκοψε η σκιά ενός αντικειμένου. Επιτέλους , τροφή ! Όσο πλησίαζα , τόσο περισσότερο μου φαινόταν γνωστό εκείνο το σχήμα. Αφού , κοντοζύγισα , συνειδητοποίησα ότι ήταν αυτό που είχε πετάξει στην θάλασσα , εκείνος ο άνθρωπος ! Μα πως ήξερε τι ακριβώς τρώω ; Ήταν ακριβώς , σαν μια μέδουσα , δεν μπορούσα να δω διαφορές. Με μπέρδεψε , όμως. Έπρεπε τελικά να το δαγκώσω; Η πείνα δεν άφησε περαιτέρω ερωτήσεις. Προσπάθησα να το καταπιώ. Σαν κάπως βαρύ να ήταν .Ξάφνου , ένιωθα να πνίγομαι . Τα πλοκάμια αυτού του αντικειμένου τυλίχτηκαν με γρήγορο τρόπο , γύρω από τον λαιμό μου. Μα τι συνέβαινε ; Πώς μπορεί η τροφή να σε προδώσει , τόσο απλά ; Συνειδητοποίησα πως δεν μπορούσα να κουνηθώ. Απελπισμένα , κούνησα τα μικρά μου πτερύγια , ζητώντας για βοήθεια. Κανένας τριγύρω . Αργά και βασανιστικά , περίμενα τον βέβαιο θάνατο . Άνθρωπε , γιατί το έκανες αυτό; 

Τα ζώα δεν διαθέτουν έναρθρο λόγο . Δεν μπορούμε όμως να αγνοούμε επιδεικτικά την δική τους πλευρά. Πάνω από το 70% έχουν βρεθεί  να έχουν καταπιεί πλαστικά. Απορρίμματα ανθρώπινων δραστηριοτήτων υπάρχουν σε όλους τους θαλάσσιους βιοτόπους, από τις παραλίες μέχρι τα πιο απομακρυσμένα σημεία των ωκεανών. Από όλους τους τύπους των θαλάσσιων απορριμμάτων τα πλαστικά είναι τα πιο προβληματικά και τα μεγαλύτερα σε ποσότητα. Τα πλαστικά μπορούν να μπουν στην τροφική αλυσίδα όταν τυχαία καταναλωθούν από θαλάσσιους οργανισμούς και το πρόβλημα είναι ότι εκεί μπορούν να απελευθερώσουν επικίνδυνες χημικές ουσίες. Οι ερευνητές μελέτησαν τα δεδομένα από τον θάνατο περισσότερων των χιλίων χελωνών και διαπίστωσαν ότι οι νεαρές χελώνες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στα πλαστικά. Σε περισσότερα από τα μισά νεογέννητα χελωνάκια και στο 25% των ελαφρώς μεγαλύτερων, βρέθηκαν κομμάτια πλαστικού στο στομάχι. Αντίθετα, η κατανάλωση πλαστικών φαίνεται πως ήταν η αιτία θανάτου στο 15% των ενήλικων χελωνών. Ο αριθμός των πλαστικών που καταναλώθηκαν κυμαίνεται από 1 έως 300. Οι μελετητές υπολογίζουν ότι 14 κομμάτια πλαστικού αυξάνουν την πιθανότητα θανάτου στο 50%. Μπορείς να βοηθήσεις και εσύ, πετώντας οτιδήποτε δεν σου είναι χρήσιμο , στον κάδο απορριμμάτων. Ένα σκουπίδι που πετάς , ένα θαλάσσιο ζώο που πεθαίνει. Αντέχεις ; 

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Πάντα ονειρευόσουν να έχεις το τέλειο κορμί . Το τέλειο πρόσωπο. Γωνίες , μάτια πράσινα αμυγδαλωτά, ζουμερά καλοσχηματισμένα και σαρκώδη χείλη. Αχ και τι δεν θα έδινες για να ήσουν σαν τα τοπ μόντελ της Victoria Secret ; Τα βλέπεις και λες πάγο τρώνε και μένουν τόσο αδύνατες; Πόσο ονειρική σου φαίνεται η ζωή μιας τέτοιας κοπέλας; Δεν θα ήθελες να έχεις την ίδια απήχηση που έχει εκείνη ; Να τραβάς τα βλέμματα , να καθηλώσεις τα πλήθη. Να φοράς με άνεση εκείνο το στενό τζιν χωρίς να σε νοιάζει αν φαίνεται η κοιλιά σου ή το στήθος σου με εκείνη την διαφανή μπλούζα. Πόσο υπέροχη θεωρείς πως είναι η ζωή της αντικειμενικά όμορφης κοπέλας; Τέλος πάντων , τι θεωρείται όμορφο και την τοποθετείς σε αυτήν την κατηγορία;  Σου την φέραμε λοιπόν και είναι έτοιμη να σου αποκαλύψει την δική της άποψη !

Τι είναι αυτό που σε κάνει όμορφη ;

Θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι έχουν μια ομορφιά που πηγάζει από μέσα τους. Εδώ δεν συγκρίνουμε κιλά , ύψος και μέση. Ο κάθε άνθρωπος , με τον δικό του τρόπο κατέχει μια ξεχωριστή και μοναδική προσωπικότητα που προβάλλει μια όμορφη εικόνα. Προσωπικά , ποτέ δεν ήρθα σε σύγκριση με κανέναν και όταν γίνεται αυτό από άλλο άτομο νιώθω πάντα αμήχανα. Δεν βρίσκω τελειότητα στο σώμα μου , ούτε στο πρόσωπο μου για να με θεωρήσω κάποιο είδωλο ομορφιάς. Το τι λένε οι άνθρωποι δεν με ενδιέφερε ποτέ. 

Πως αισθάνεσαι με τα πολλά κοπλιμέντα που σου κάνουν οι άντρες ;

Αμήχανα , όπως κάθε γυναίκα. Κάποιες φορές ανταποδίδω , όταν γνωρίζω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο που τα λόγια του είναι γεμάτα αλήθεια και τρυφερότητα , με συναίσθημα , δίχως υπερβολές και ανασφάλεια. Τις περισσότερες φορές , το “ πέσιμο” των γυπών του ίνσταγκραμ στην πραγματική ζωή είναι τουλάχιστον για γέλια. Νομίζουν ότι οι αναλογίες μου , που χαρακτηρίζουν ως τέλειες , με εμποδίζουν από το να διαθέτω νοητικά όπλα , όπως μυαλό , επιχειρηματικότητα , γνώσεις , εμπειρία. Αρκετοί ενστερνίζονται την άποψη ότι τα μοντέλα , είναι μόνο για πασαρέλες και μόλις ανοίξουν το στόμα τους πετάνε χαζές απόψεις. Την ιδεολογία αυτή ασπάζονται και για την κοινή γυναίκα , όταν πλησιάζει προς το τέλειο το οποίο ορίζουν οι ίδιοι. Ξεφύγαμε μάλλον από το θέμα της ερώτησης   (γελάει). Ένα κομπλιμέντο είναι μια ευχάριστη ηθική πράξη που μπορεί να σου τονώσει αμέσως το ηθικό. Κάθε γυναίκα αισθάνεσαι όμορφα όταν το ακούει. Αρκεί να εμπεριέχει σεβασμό και αλήθεια, χωρίς ψεύτικες δηλώσεις μόνο και μόνο για να την πλησιάσεις.

Θεωρείς πως ο κόσμος είναι πιο δίκαιος , όταν διαθέτει κάποιος αυτήν την εμφάνιση;

Ο κόσμος δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δίκαιος. Πρέπει να παλέψεις για να επιβιώσεις και τα όπλα που διαθέτεις , θα πρέπει να είναι οι γνώσεις , η οξυδέρκεια και το ήθος που οφείλεις να προβάλλεις. Κανένας άνθρωπος δεν πέτυχε σε όλους τους τομείς εστιάζοντας αποκλειστικά στην εμφάνιση του. Μπορεί να γίνεις ένα ακριβοπληρωμένο μοντέλο , με αναλογίες που κάθε γυναίκα εύχεται να είχε, να βρεις έναν σύντροφο που θα μαγευτεί από σένα , να πραγματοποιήσεις διάφορα που έχεις κατά νου. Όμως , τίποτα δεν κρατάει πολύ. Ο σύντροφος θα χρειαστεί και μια δυναμική προσωπικότητα για να εκτιμήσει , όχι μόνο ένα σώμα, η καριέρα τελειώνει , γερνάει εν τέλει ο άνθρωπος. Και τι θα έχεις να θυμάσαι μετά; Πως ο κόσμος ήταν δίκαιος όσο εσύ ήσουν νέος ; Και τώρα τι , ξαφνικά άλλαξε και βλέπεις με τους οφθαλμούς του την αδικία ; Σίγουρα , κάποια επαγγέλματα , από την φύση τους απαιτούν κάποιες δεξιότητες. Όμως δεν υφίσταται εδώ θέμα δίκαιου και αδικίας…

Πως νιώθεις που αρκετές γυναίκες γύρω μας σε θαυμάζουν; Ποια είναι η άποψη σου για τα συναισθήματα ζήλιας που εκφράζουν μερικές;

Όπως προανέφερα, η άποψη των άλλων μου σε μεγάλο ποσοστό αδιάφορη. Αγαπώ τον εαυτό μου και προτείνω σε όλες τις γυναίκες να αγαπήσουν τον δικό τους. Φυσικά , αν κάποια από τον περίγυρο μου εκφράσει θετική γνώμη για την εικόνα μου , αυτομάτως χαμογελάω. Η ζεστή κουβέντα είναι κάτι που όλοι χρειαζόμαστε. Ωστόσο , νιώθω πολλές άβολα , όταν το επίπεδο ξεπερνάει τον απλό θαυμασμό του όμορφου, με αμήχανες λέξεις προσπαθώ να αλλάξω θέμα. Δεν είναι ό,τι πιο καλό να ακούς γυναίκες να λένε αχ μακάρι να είχα την μέση σου , θα κάνω διατροφή μου φαίνεται. Κορίτσια μου , πρέπει να αλλάζουμε για τον εαυτό μας , επειδή εμείς το επιλέξαμε , όχι επειδή είδαμε ένα όμορφο κορίτσι στον δρόμο και αισθανθήκαμε άσχημα καθώς το τζιν δεν κουμπώνει. Τα κιλά είναι απλά ένας αριθμός και δεν πρέπει να τον θαυμάζουμε , πόσο μάλλον να του δίνουμε αξία. Νομίζεις πως εγώ δεν έχω ανασφάλειες ; Όσο για την ζήλια , εδώ τα πράγματα είναι αλλιώς. Η ύπαρξη της ζήλιας, σε μια οποιαδήποτε σχέση δημιουργεί από μόνη της τοξικότητα. Στις γυναικείες φιλίες , ειδικά το πράγμα παίρνει άλλες στροφές. Γιατί τόση κακία ; Έχω χάσει φίλες εξαιτίας αυτού του πράγματος. Όταν δεν έχεις αποδεχτεί τον εαυτό σου , βρίσκεις συνεχώς εμπόδια και ξεσπάς στον άλλον. Δεν μπορούν να δουν καθαρά, πως επειδή κάποια γυναίκα τραβάει την προσοχή , δεν σημαίνει πως είναι άσχημες. Γύρω στα 18 τα περισσότερα κορίτσια βγαίνουν από αυτήν την φάση και συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για σαχλαμάρες. Σε άλλες παίρνει περισσότερο καιρό. Μερικές δεν θα αλλάξουν ποτέ. Μην θεωρείς πως το να είσαι όμορφη και να έχεις αυτοπεποίθηση , σου στρώνει μια υπέροχη ζωή. Από την ζήλια τους , πολλές φορές , οι γυναίκες λένε πράγματα για να σε πληγώσουν. Και το καταφέρνουν.

Σε θέμα προσέγγισης , σε ενοχλεί να ξέρεις πως σε πλησιάζουν για την εξωτερική σου εμφάνιση;

Πολύ. Υπερβολικά πολύ . Θα έλεγα πως είναι το χειρότερο μου , κάτι που δεν θα μπορέσω ποτέ να αποβάλλω. Πολλές γυναίκες θεωρούν πως είναι τέλειο να σε προσεγγίζουν για τα ψηλά σου πόδια , για την λεπτή μέση ή για τα πράσινα σου μάτια. Νομίζουν ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι αυτό που πρέπει να τραβάει τον άλλον. Βαρετό , αδιάφορο, δίχως ουσία. Να σου πω ένα παράδειγμα. Στα 15 , σαν έφηβη και εγώ , νόμιζα πως το να σε προσεγγίζει κάποιος με κριτήριο την εμφάνιση , είναι όμορφο απόλυτο , φυσιολογικό. Με άρεσε σαν κοριτσάκι , να κάνω τρελούς συνδυασμούς που αναδείκνυαν το σώμα μου . Αυτό φυσικά προκαλούσε τον θαυμασμό των αγοριών και την ζήλια των κοριτσιών. Χωρίς φυσικά ποτέ να υποτιμήσω κάποια , όλες ήταν το ίδιο όμορφες για μένα. Μέρες ατέλειωτες , η μάνα μου προσπαθούσε να μου δείξει και την αντίθετη πλευρά. Πως ο άνθρωπος σου πρέπει να σε αγαπήσει για τον εσωτερικό σου κόσμο. Πως αυτόν πρέπει να δείχνεις για να κερδίζεις κάποιον , όχι λιγότερο ή περισσότερο ύφασμα. Και μετά από φλερτ, κλάμα , χωρισμούς και περνώντας τα χρόνια , κατάλαβα πως είχε δίκιο. Εκ τούτου , βαρέθηκα και βαριέμαι μέχρι σήμερα να με προσεγγίζουν για το σώμα μου. Δεν αντιλέγω πως η εμφάνιση είναι το πρώτο πράγμα που αντικρίζεις. Αλλά η προσωπικότητα , ο χαρακτήρας μένουν και αποτελούν τα μεγαλύτερα μας όπλα. Αναζητώ εκείνον που θα σχολιάσει , πχ τις γνώσεις μου ή την αγάπη προς τον χορό , παρά αυτόν που θα μείνει σε ατάκες του τύπου πόσο όμορφο σώμα έχεις. Μετά από κάποια φάση , καταντάει κουραστικό. Χτίστε προσωπικότητα, διορθώστε τα ψεγάδια σας , γίνετε καλύτεροι άνθρωποι . Ο βελτιωμένος άνθρωπος, είναι ο πιο όμορφος άνθρωπος.

Ένα μήνυμα προς τα κορίτσια που διαβάζουν το περιοδικό;

Γυναίκες μου , πλάσματα σταλμένα από τον Δημιουργό , φτιαγμένες με όλη του την τέχνη. Μην σκάτε . Καμιά μας δεν είναι παραπάνω όμορφη από την άλλη . Μην αγχώνεστε που φάγατε λίγη μερίδα παραπάνω, που πήρατε 1 κιλό τις γιορτές. Μην αναλώνεστε σε σχόλια τύπου : Είμαι κοντή , έχω περιττά κιλά, καφέ μάτια , ή και μικρό στήθος. Αγαπήστε τον εαυτό σας , το σώμα σας και την προσωπικότητα σας. Αυτά αντιπροσωπεύουν απλά νούμερα και γονίδια. Τίποτα παραπάνω. Ποιος καθορίζει τέλος πάντων , τι είναι όμορφο και τι όχι. Οι άνδρες ; Ας γελάσω καλύτερα….Ξεχάστε δίαιτες επειδή αγχώνεστε μήπως δεν αρέσετε στους αγαπημένους, ασκήσεις ύψους και ψηλοτάκουνα όλη μέρα. Τέλος στο bodyshaming, ναι στην διαφορετικότητα !

Το βλέπεις να ξεπροβάλλει μπροστά σου , κάθε μεσημέρι . Λες , πάλι αυτό το επεισόδιο έχει; Νομίζεις πως θα το αλλάξεις και θα βάλεις κάτι άλλο. Όπως βάζεις να φας , το μάτι σου πέφτει στην τηλεόραση. Ξεστομίζεις την ατάκα , πριν προλάβει να την πει ο πρωταγωνιστής. Γελάς , θυμάσαι πως ήταν όταν είδες για πρώτη φορά αυτό το σήριαλ. Τελικά δεν το αλλάζεις. Συνεχίζεις να γελάς ακατάπαυστα με τις ερμηνείες των ηθοποιών. Άλλωστε μεγάλωσες με τις σκύλες της λύσσας , τον υπέροχο ….μα πολυγαμικό Μάνθο, την γκαρσόνα α με τα πιάτα στοιβαγμένα στον νεροχύτη, το σαγηνευτικό συγγραφικό έργο με τίτλο “Αποχετευτικό σύστημα στο Βυζάντιο “ που περιμένουμε εναγωνίως να εκδώσει ο κύριος Φουντουκιώτης , η δημόσια υπάλληλος που μοιράζει κουπόνια από πόρτα σε πόρτα με σκοπό να βρει τον υποψήφιο μνηστήρα και φυσικά δεν ξεχνάμε τον easy rider. Χαρακτήρες αρμονικά συνδεδεμένοι μεταξύ τους προσφέρουν κόντρες , γέλιο , λύπη και πάνω από όλα η μακροχρόνια προβολή τους δημιουργεί ένα αίσθημα πρωτόγνωρης χαράς , έστω και αν παίζει στην ελληνική τηλεόραση πάνω από 10 χρόνια ! Το Κωνσταντίνου και Ελένης κατέκτησε τις καρδιές μας και συνεχίζει να το κάνει κάθε μεσημέρι , στις 14:00 στον Ant1.

Το Κωνσταντίνου και Ελένης προβλήθηκε τις τηλεοπτικές περιόδους 1998-1999 και 1999-2000 από τον ΑΝΤ1. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι Ελένη Ράντου, Χάρης Ρώμας, Βασίλης Κούκουρας, Μαρία Λεκάκη, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Στέργιος Νένες. Το σενάριο γράφτηκε από τον Χάρη Ρώμα και την Άννα Χατζησοφιά, ενώ η σκηνοθεσία έγινε από τον Κώστα Λυχναρά. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 12 Οκτωβρίου του 1998 και ολοκληρώθηκε στις 23 Ιουνίου του 2000 με 68 επεισόδια και ένα making of επεισόδιο, ενώ αποτελεί remake (ξαναφτιάξιμο) της σειράς “Εξ’ αδιαιρέτου” που είχε γραφτεί από την Άννα Χατζησοφιά και είχε προβληθεί από την ΕΡΤ1 την σεζόν 1992 – 1993. Η πλοκή έχει ως εξής : Η σειρά διαδραματίζεται στο Μαρούσι και συγκεκριμένα στην οδό Σπύρου Λούη, όπου σε ένα νεοκλασικό σπίτι συγκατοικούν δύο τελείως αντίθετοι χαρακτήρες, ο Κωνσταντίνος Κατακουζηνός και η Ελένη Βλαχάκη .Η συγκατοίκηση αυτή προέκυψε ξαφνικά μετά από νομικό πρόβλημα. Ο θείος του Κωνσταντίνου, στον οποίο ανήκε το σπίτι, άφησε δύο διαθήκες πριν το θάνατό του, από τις οποίες η μία κληροδότησε το σπίτι στον Κωνσταντίνο και η άλλη στην Ελένη. Επειδή ήταν άγνωστο το ποια ήταν η πιο πρόσφατη (άρα και η έγκυρη, εφόσον θα αναιρούσε την προηγούμενη), το σπίτι δεν γινόταν να το έχει στην κατοχή του ούτε ο Κωνσταντίνος, ούτε η Ελένη. Στην αντιθετική σχέση τους, θεμελιώνονται τα επεισόδια της σειράς. Στις ζωές των δύο κεντρικών χαρακτήρων υπάρχουν παράλληλα και άλλοι τέσσερις άνθρωποι. Ο Μάνθος Φουστάνος, η Πέγκυ Καρρά , η Ματίνα Μανταρινάκη και ο Νικόλας Βαρθακούλιας. Οι χώροι όπου συνήθως εκτυλίσσονται τα γεγονότα, είναι το σπίτι των Κωνσταντίνου και Ελένης, το σπίτι του Μάνθου και το μπαρ στο οποίο εργάζονται η Ελένη, η Πέγκυ και ο Νικόλας.

Φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις guest εμφανίσεις των ταλαντούχων ηθοποιών που άφησαν το στίγμα τους στο έργο . Ποιος ξεχνάει άραγε τον Λάκη Φουρτουνάκη ( Για τους φίλους Λάκης , για τους πολύ φίλους Λάκα !) , την σούπερ ανακατώστρα νονά του Κωνσταντίνου , την κυρία Φιλιώ που όλους τους φιλιώνει ( ναι αλλά τι θα έλεγε μια άλλη πιο πονηρεμένη από μένα…) ,  τον κύριο Γρέβια ,δικηγόρο που τον έχει τσακίσει η ορθοστασία στον ιππόδρομο ( Γιατί ο κύριος Γρέβια μας είναι ανύπαντρος ) , τον ΥΠΕΡΟΧΟ Βρασίδα Χλέμπουρα ( το βλέπουμε ) και την μοναδική δις ( δηλαδή εις διπλούν; ) Λολότα Μπάρα που δεν ήξερε τον Μπαμπινιώτη καθώς δεν του έχει παίξει τίποτα στα δάχτυλα. Ο Νιόνιος ο Speed που προωθούσε την μεξικάνικη πατάτα , η Ελενάλντα ( ταυτόχρονα και πατέρας του Χρυσάνθεμου) ! Και βεβαίως , ποιος δεν θυμάται τις μοναδικές αγάπες του βιομήχανου αλλά αργόσχολου σεξομανή Μάνθου Φουστάνου , την αγγλίδα ξανθόψειρα Τζοάννα , την δεσποινίς Παρδαλίλα και τον Σαχλοκώδων , όπως συνήθιζε να φωνάζει ο Κωστάκης ( Τσα ) την Φιόνα ( Τατιάνα , Τατιανούλα , Φιόνα , Φιονούλα , ναι κολλάει….).  Η λίστα με τους ηθοποιούς που κατάφεραν να μας χαρίσουν άπειρες στιγμές γέλιου , έστω και ως guest star, φυσικά δεν τελειώνει εδώ…..

Πως όμως η εξακολουθητική προβολή του σίριαλ , δεν οδήγησε σε βαρετές επαναλήψεις , αλλά σημειώνει , μετά από 20 χρόνια , απίστευτα νούμερα τηλεθέασης ; Κατά την προσωπική μου άποψη , η αστείρευτη πηγή ατακών συνδυασμένη με το δυνατό χαρτί του σίριαλ , τις μεταμφιέσεις ( κουροπαλάτης vibes ) , κάνει το κοινό να παρακολουθεί με μανία κάθε επεισόδιο της τηλεόρασης .Η σειρά «Κωνσταντίνου και Ελένης» υπήρξε και εξακολουθεί να παραμένει μια από τις πλέον δημοφιλείς στην ιστορία της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης, διατηρώντας ακόμα και σήμερα ευρεία κοινωνική απήχηση. Ενδεικτικό της διαχρονικής της υψηλής δημοτικότητας, είναι ότι οι επαναπροβολές της ξεκίνησαν ήδη από το καλοκαίρι του 1999, μεταξύ των δύο σεζόν της, και μετά τη λήξη της σειράς συνεχίστηκαν επί όλα τα έτη από το 2000 έως και σήμερα, σχεδόν ανελλιπώς, με λίγες μόνο διακοπές προβολής. Ως αποτέλεσμα, κατέχει το ρεκόρ της τηλεοπτικής σειράς που έχει προβληθεί τις πιο πολλές φορές σε επανάληψη από κάθε άλλη σειρά .Επίσης, το πρωταγωνιστικό δίδυμο Ρώμας – Ράντου εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα κορυφαία σημεία αναφοράς στην ιστορία των ελληνικών κωμικών σίριαλ. Λόγω των διαρκών επαναλήψεων για πολλά χρόνια, η σειρά έχει θεωρηθεί καλτ και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής ακόμα και σε τηλεθεατές που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα την εποχή της αρχικής προβολής της.

Η απαγόρευση , επίσης , μερικών επεισοδίων , από το ΕΣΡ , κατεύθυνε τους τηλεθεατές να αναζητήσουν επεισόδια και το Youtube. Δίνει , όμως , παράλληλα και ένα σημαντικό μάθημα για την ζωή :ότι τα ετερώνυμα όντως έλκονται, γιατί στην τελική ο ένας συμπληρώνει τα κενά του άλλου, ότι ο έρωτας έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, ότι όσες γυναίκες και να έχει ένας άντρας πάντα θα καταλήγει στη μία και μοναδική, ότι οι φίλοι είναι λίγοι και καλοί. Όταν ήμασταν μικροί ,ασφαλώς δεν μπορούσαμε να πιάσουμε το νόημα μερικών φράσεων, μεγαλώνοντας , όμως , καταλαβαίνουμε καλύτερα τις προστριβές και τον έρωτα που δημιουργείται από δύο τόσο διαφορετικούς ανθρώπους.Εγώ , πάντως με τα φιλαράκια μου , αγαπάμε και συνεχίζουμε να είμαστε φανατικοί οπαδοί του σίριαλ , καθώς δεν χάνουμε επεισόδιο για επεισόδιο! Συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον με τις αξέχαστες ατάκες , πριν προλάβει να περάσει ο χρόνος…

Για τους φανατικούς τηλεθεατές του Κωνσταντίνου και Ελένης ( ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας δηλαδή ) , σας έχουμε ευχάριστα νέα ! Μέσα από τον πρωινή εκπομπή του Mega, “Πάμε Δανάη”, ο Άρης Καβατζίκης μετέφερε τις αποκλειστικές πληροφορίες που θέλουν τη δημοφιλέστατη σειρά να γίνεται ταινία. Οι δημιουργοί του, Χάρης Ρώμας και Άννα Χατζησοφιά έχουν θέσει τον εξής στόχο, με το project να βρίσκεται φυσικά σε πρώιμο στάδιο. Ωστόσο, το ίδιο ρεπορτάζ αναφέρει πως ο Ρώμας, που υποδύεται φυσικά το έταιρον ήμισυ του πρωταγωνιστικού διδύμου, τον Κωνσταντίνο Κατακουζηνό, έχει προσεγγίσει την Ελένη Ράντου ώστε και αυτή να επιστρέψει στον εμβληματικό ρόλο της Ελένης Βλαχάκη. Μάλιστα, είναι πολύ κοντά στο να απαντήσει θετικά.

Είναι γεγονός λοιπόν ! Ενδέχεται να δούμε την μεγάλη επιστροφή του Μάνου Ζαρατούστρα ( Ελένη , έχει ένα πολύ σοβαρό ελάττωμα …είναι χαρτοπαίκτης ) , την μαγευτική Λαίδη Πετρούλα Ραφινστοουν ( Ποια Τούλα καλέ και Πετούλα και Τούλα , δεν παν’ να σαι και η σκατούλα ), ο κουραδοπαλάτης , τα μηνύματα στον τηλεφωνητή του Μάνθου ( Λείπω , αν είσαι η μοναδική μου αγάπη , άφησε μου ένα μήνυμα λατρείας ..) , ο Νίνο Πο@τσο ( Όταν λέτε Νίνο Πο@τσο , είστε της γνωστής οικογενείας των ..) , και φυσικά ατάκες όπως το υπέροχο : Βοήθεια ο Κατακουζηνός με βιάζει , βοήθεια μου σκίζει το βρακί , μην το σκίζεις σάτυρε , είναι ακριβό ! Την θεία Μάρω , καλέ θεία Μάρω με την εκπομπή Κοινωνία ώρα μηδέν ( α ωραία εκπομπή 53 %) , ενώ αρνούμαστε να μην συμπεριλάβουν το ΕΛΕΝΗ που φωνάζει ο Κωνσταντίνος , κάθε φορά που ανακαλύπτει τις δολοπλοκίες της γκαρσόνας….

Δεν θα σου γράψω επειδή μου λείπεις. Ούτε επειδή ξαφνικά σε θυμήθηκα. Πίστεψε με , αν είχα την δύναμη θα έπαιρνα ένα σφουγγάρι και θα έσβηνα μονομιάς την ύπαρξη σου. Και ας κάνεις πως δεν έγινε αυτό ποτέ  μεταξύ μας .Πως δεν θυμάσαι καλά , πως ήταν λάθος δικό μου που δεν μίλησα, πως το ήθελα και το επιδίωξα. Μα ξέρεις πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Ξέρεις πως ουδέποτε θέλησα να γίνει , ούτε σιώπησα. Φώναζα και ας μην άκουγες. Σου γράφω για να θυμηθείς όλα εκείνα που περάσαμε μαζί , όλα εκείνα που σε οδήγησαν να μου στερήσεις , το μεγαλύτερο αγαθό που είχα στην ζωή μου. Σου γράφω για να ακούσεις και την δική μου πλευρά , και τον δικό μου πόνο. Στα μάτια σου φαίνομαι παιχνίδι, σαν αυτά που είχαμε όταν ήμασταν παιδιά. Σαν αυτά που σπάγαμε και τα πετούσαμε σε μια γωνιά και παίρναμε άλλα . Γιατί αυτό ήμουν για σένα. Ένα απλό παιχνίδι , που έπρεπε να χαλάσεις , ώστε να σου πάρουν άλλο. Τόσο με υπολόγιζες , τόσο με κοστολογούσες. Και όμως δεν ξεκίνησε έτσι το παραμύθι, δεν μου έδειξες ποτέ την βάναυση πλευρά σου. Ίσως ήταν η έκπληξη, το κερασάκι στην τούρτα που λέμε…

Και όλα ξεκίνησαν , όπως ακριβώς έπρεπε να αρχίσουν. Σαν ένα παραμύθι. Μόνο που ήταν πραγματικότητα. Μου παρουσιάστηκες, υποδυόμενος τον άγγελο και μου έδειξες τις υπέρλαμπρες φτερούγες σου. Μακάρι να ήξερα πως κάτω από τα ζεύγη φτερών που χτυπούσαν με γοργό ρυθμό , κάθε φορά που ήμουν κοντά σου , βρισκόταν τα σκοτεινά σου μυστικά , η πλευρά που κανένας ζωντανός δεν θα ήθελε να αντικρύσει με τα αθώα του μάτια. Ένας ιππότης , ένας ήρωας που ήρθε να αλλάξει την καθημερινότητα μου. Είχα ζαλίσει τον στενό μου κύκλο για σένα . Μα πόσο ευγενικός , μα πόσο κύριος , μα πόσο άνθρωπος τέλος πάντων. Και όπως τυχαία βρέθηκες στο διάβα μου, με μάγεψες με την μυστικικότητα που διέπνεε το άρωμα που φορούσες. Με μαγνήτισες σαν ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Το όνομα σου, το σώμα σου , οι τρόποι , όλα μου θύμιζαν έναν υπέροχο άνθρωπο. Η επιτυχημένη κάλυψη του παρελθόντος σου , ήταν η χαριστική βολή, αυτή που με παρέσυρε. Σανήγευες τα πλήθη, συμπεριλαμβανομένου και εμένα .Μέχρι το τελευταίο λεπτό πίστευα πως είσαι ο ένας και μοναδικός , ο εγγυητής της ευτυχίας μου. Και ξύπνησα απότομα , ύστερα από το πρώτο χαστούκι. Και δεν επρόκειτο για χαστούκι , από αυτά που σου δίνει η ζωή για να σε ξυπνήσει και να σου πει , ρε φίλε αρκετά πια, ΞΥΠΝΑ! Χαστούκι από ανθρώπινο χέρι…

 Ο πρώτος καιρός , όπως σε όλες τις σχέσεις, ήταν μες τα μέλια. Νέοι εμείς , πιστεύαμε πως θα κατακτήσουμε το αδύνατο. Πως όλα είναι ρόδινα , πως ο δρόμος της ζωής είναι γεμάτος ροδοπέταλα, οι ευκαιρίες ξεπροβάλλουν από κάθε πρώτα. Και εσύ ; Δεν έχει σημασία αν σε ονομάζουν Αλέξανδρο, Γιώργο ή Πάρη .Εσύ , πως το αισθανόσουν; Πως έβλεπες ότι συνέβαινε γύρω μας; Ποτέ σου δεν μου εκφράστηκες πλήρως. Είπα , αρχή είναι ακόμα , κλειστός άνθρωπος, άσε τον να πάρει τον χρόνο του. Καυγάδες είχαμε συχνά , μα ποτέ δεν ξέφυγες. Ποτέ σου δεν με απείλησες, ποτέ σου δεν σκέφτηκες το κακό μου. Ή τουλάχιστον , εγώ νόμιζα έτσι…. Μόνο σε έναν καυγά θυμάμαι , που ζήλευες τον καλύτερο μου φίλο, φορτισμένη όπως ήμουν , συναισθηματικά, σου μίλησα άσχημα. Και εσύ μου άρπαξες τα χέρια και με έσπρωξες στον απέναντι τοίχο. Η ανάσα σου γινόταν όλο και πιο γρήγορη , τα μάτια σου είχαν πεταχτεί ορθάνοιχτα έξω , ούρλιαζες , δεν έβγαζα νόημα από όσα ξεστόμιζες. Τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στα πληγωμένα μου χέρια και η ψυχή μου αισθάνθηκε τον φόβο να πλησιάζει. Με προειδοποίησε ,όπως όφειλε να κάνει . Σχεδόν μου πέρασε αστραπιαία από το μυαλό , πως η ζωή μου σε κίνδυνο. Το ένστικτο ούρλιαζε , χτυπιόταν μέσα μου , να φύγω μακριά σου , επαναλάμβανε. Υπήρξα , όμως αφελής. Ύστερα , συνήλθα. Σε κοίταξα. Είχες ηρεμήσει , άναψες τσιγάρο , ατάραχος. Και ψελλίζοντας ένα συγνώμη , γύρισες προς το μέρος μου . Σε πίστεψα , ήταν η κακιά στιγμή , που λέμε. Άλλωστε δεν είχες δώσει ποτέ σου δικαίωμα , πως θα μπορούσες να γίνεις ένα τέρας. Οι δικοί μου , οι φίλοι , όλοι είχαν να λένε για μας , να καμαρώνουν. Το πιο ταιριαστό ζευγάρι , γεμάτο αγάπη. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να διανοηθούν τον τρομακτικό κόσμο που πηγάζει μέσα σου . Υπέροχος κομπάρσος, γεννημένος να υποδύεσαι.

Έπειτα , από συγνώμες , διαλείμματα , παρακάλια , να μαι ξανά μαζί σου ! Και όντως , κανένα σημάδι δεν φανέρωνε πως κάποτε αυτός ο άνθρωπος ξέσπασε βίαια πάνω μου , έτοιμος ωσάν τίγρης , να κατασπαράξει την λεία του. Και τα χρόνια περνούσαν δίχως προβλήματα και να οι αρραβώνες , και να οι γάμοι , και να οι αιώνιες υποσχέσεις. Το επεισόδιο είχε πια ξεχαστεί , κανείς από τους δύο δεν το έφερνε στην μνήμη του . Ευτυχισμένοι , λοιπόν , νιόπαντροι ξεκινήσαμε μια καινούρια ζωή. Και έπειτα , ήρθε ο θησαυρός μου . Το αγοράκι μου. Εκεί ο χρόνος σταμάτησε για μένα. Το παιδί μου ήταν πάντα προτεραιότητα. Μόνο που εσύ δεν μπορούσες να το δεχτείς. Ανέκυψαν ορισμένα οικονομικά προβλήματα και μαζί με αυτά το αλκοόλ . Διαβολεμένη η ώρα που το πρωτόβαλες στο στόμα σου . Άρχισες να γυρνάς αργά στο σπίτι, να βρίζεις πάνω στα νεύρα σου , να με υποτιμάς. Και όμως έκανα υπομονή, πίστευα πως ήταν παροδικό όλο αυτό. Η δουλειά φταίει , σε δικαιολογούσα. Η μάνα μου , αμέσως το κατάλαβε . Το ένστικτο της μάνας , βλέπετε ποτέ δεν πέφτει έξω. Κόρη μου , ο άντρας σου συμπεριφέρεται περίεργα , μου λέγε , κάθε λίγο . Τίποτα εγώ ,αθώα ακόμα . Αγνοούσα καταστάσεις . Ώσπου ανακάλυψα περίεργα μηνύματα στον τηλεφωνητή και απαίτησα να μάθω τι συμβαίνει, ως σύζυγος, μια μέρα που γύρισες αργά από την δουλειά. Παρασκευή και 13, το θυμάμαι ολοζώντανο σκηνικό , να διαδραματίζεται μπροστά μου.

Ακούστηκε ο πρώτος κρότος , και να το πρώτο χαστούκι . Έπειτα , ακολούθησαν λίγα ακόμα , έχασα το μέτρημα . Έπεσα κάτω , σαν πληγωμένο ζώο. Βγήκε ο μικρός από το παιδικό δωμάτιο , φαίνεται άκουσε τα ουρλιαχτά μου . Μαμά , μου είπε. Γύρισες τον κοίταξες , σαν να έφταιγε εκείνος για ό,τι συνέβαινε στον κόσμο . Μη , φώναξα με όση δύναμη μου απέμεινε. Είπα στον μικρό να πάει μέσα , να γλυτώσει από την εκδικητική μανία σου . Συνέχισες να με χτυπάς με δύναμη , κλωτσιές χαμηλά στην κοιλιά . Σε κάθε χτύπημα , έβγαινε μια κραυγή μου . Μα κανένας δεν μπορούσε να με σώσει , κανένας να με προστατεύσει . Που είναι ο άγγελος μου ; Που είναι ο γόης , που γνώρισα; Που είχες πάει ; Αρνιόμουν να πιστέψω πως αυτό που αντίκρυζα μπροστά μου , ήταν εσύ . Μοναχά , ένα τέρας , έβλεπα. Φώναζες , έλεγες τολμάς να με κατηγορείς , με αποκάλεσες τσούλα . Σταμάτησες , όταν άκουσες το κλάμα του μικρού, από το δωμάτιο . Σηκώθηκα, με όση δύναμη είχα ως μάνα , να τρέξω αμέσως στο παιδί μου. Τον καθησύχασα. Μαμά , μου λέει γιατί ο μπαμπάς είναι κακός ; Τον έσφιξα στην αγκαλιά μου , δυνατά για να πάρω κουράγιο . Σε γνωστούς και φίλους , είπα πως χτύπησα , καθώς κατέβαινα τις σκάλες. Τα σημάδια ήταν εμφανή ,το πρήξιμο και οι μώλωπες δεν υποχωρούσαν με πάγο. Συνεχίστηκε για μήνες . Κάθε φορά , που ερχόσουν από την δουλειά , ξεσπούσες πάνω στο άτυχο κορμί μου . Με φίμωσες , να μην μας ακούσουν οι γείτονες . Και μου πετούσες , ανάμεσα στις διάφορες βρισιές , τυχαία σαγαπώ. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί . Φοβόμουν , με απειλούσες με την ίδια μου την ζωή , αν μιλούσα . Ώσπου , ήρθε και το δεύτερο χαστούκι. Αυτήν την φορά , στον μικρό μου κόσμο, που με τόση αγάπη κρατούσα μακριά από αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση. Και εκεί άλλαξε η ζωή μας.

Χρόνια τώρα , σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μας , αν δεν άρπαζα τον μικρό για να γλυτώσουμε. Αν ακόμα , συγκατοικούσα μαζί σου , με έναν άγγελο που μεταμορφώθηκε σε διάβολο. Αγνόησα τις υπερβολικές ζήλιες σου , όλα εκείνα που υπεδείκνυαν τι άνθρωπος είσαι . Ο μικρός , που τώρα πια είναι ολόκληρος άντρας, ρωτάει για σένα. Πες μου μαμά , γιατί ο μπαμπάς συμπεριφέρθηκε έτσι; Τον ακούω που παραμιλάει στον ύπνο του , προσπαθώντας να με προστατεύσει από σένα . Του στοίχησε εκείνο το χαστούκι που αργότερα του αποκάλυψα. Θυμόταν αμυδρά την βίαιη συμπεριφορά σου, μα τα παιδιά είναι οι μεγαλύτεροι κριτές μας. Και σε έκρινε μόνος του , δίχως να του εξηγήσει κανείς. Όσο για μένα , μου πήρε καιρό να μιλήσω σε κάποιον. Ακόμα , φοβάμαι να αντικρίσω κάποιο αρσενικό , να μείνουμε μοναχοί μας . Μήνες ολόκληρους τα έθαβα βαθιά , μέσα μου , βρίσκοντας δικαιολογίες να χωρέσει ο νους μου τι βίωσα. Όμως μίλησα , και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Μέσα από το γράμμα , απευθύνομαι σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται βία , σωματική (και ψυχολογική). Μιλήστε , εκεί που αισθάνεστε πως θα είστε ασφαλείς. Σε όποιον μπορεί να βοηθήσει. Κάποια σημάδια δεν γίνονται από απροσεξία. Καμιά βία δεν επιτρέπεται και δεν μεταφράζεται με την αγάπη.

ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

*Το παρόν αποτελεί στοιχείο μυθοπλασίας.

Día de Muertos. Ή αλλιώς η ημέρα των Νεκρών ! Ένα από τα πιο διάσημα έθιμα που λαμβάνει χώρα στο Μεξικό και φημίζεται για τα υπέροχα body paintings ! Η μεξικάνικη αυτή εορτή περιλαμβάνει την παροδική επιστροφή στη Γη των νεκρών συγγενών και των αγαπημένων. Με την ιστορία της να ξεκινάει πριν από 3.500 χρόνια στην εποχή των Αζτέκων, η «Ημέρα των Νεκρών» έχει πλέον αναγνωριστεί από την UNESCO( από το 2008) ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και γιορτάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Με χρωματιστές νεκροκεφαλές, χαρακτηριστικά έντονα λουλούδια, τελετουργικά και φυσικά την αυθεντική μεξικάνικη τεκίλα Don Julio. Γιορτάζεται σε όλο το Μεξικό, ιδιαίτερα στις κεντρικές και νότιες περιοχές, καθώς και σε άλλες περιοχές του κόσμου από ανθρώπους μεξικανικής καταγωγής, στο τέλος του Οκτώβρη και στις αρχές Νοεμβρίου, περίοδος η οποία συμπίπτει με την ολοκλήρωση του ετήσιου κύκλου της καλλιέργειας καλαμποκιού. Στο Μεξικό η Ημέρα των Νεκρών είναι αργία. Πριν τον αποικισμό των Ισπανών τον 16ο αιώνα, εορταζόταν στην αρχή του καλοκαιριού. Σταδιακά συσχετίστηκε με τις: 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου, ώστε να συμπίπτει με τον εορτασμό του Χάλογουιν, των Αγίων Πάντων και την ημέρα των Ψυχών στις δυτικές εκκλησίες.

Πως , όμως προήλθε αυτή η γιορτή ;

Οι Αζτέκοι πίστευαν ότι ο θάνατος είναι το πέρασμα σε μια άλλη διάσταση και ότι οι νεκροί επιστρέφουν στη γη. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Θεά του Θανάτου Mictecacihuatl θυσιάστηκε όταν ήταν μωρό, αλλά επανήλθε στη ζωή για να βασιλεύσει στον Κάτω Κόσμο μαζί με τον άντρα της, Mictlantecuhtli. Μαζί συγκεντρώνουν κόκαλα για να επιστρέψουν στη γη των ζωντανών και απεικονίζονται ως φοβερές μορφές στο Μουσείο Ανθρωπολογίας στο Μεξικό. Όταν κάποιος πεθαίνει, ταξιδεύει στην Chicunamictlán, τη Χώρα των Νεκρών, και αφού περάσει εννιά στάδια με δοκιμασίες τότε η ψυχή του θα αναπαυτεί στην Mictlán. Οι τελετές των Nahuas γίνονταν τέλη καλοκαιριού για να βοηθήσουν τους νεκρούς στο δύσκολο ταξίδι τους. Αυτές αποτέλεσαν βάση για τη σημερινή εκδοχή της ημέρας των Νεκρών. Οι σημερινοί ερευνητές θεωρούν ότι η γιορτή αυτή είναι μια μείγμα πρώιμων ισπανικών στοιχείων με χριστιανικών εθίμων. Η ιστορικός Elsa malvido , ερευνήτρια του μεξικάνικου INAH και ιδρυτής του institute’s Taller de Estudios sobre la Muerte , είναι η πρώτη που σημειώνει την ύπαρξη παρόμοιων τελετών και γεγονότων στην Μεσαιωνική Ευρώπη .

Οικογένειες και φίλοι συγκεντρώνονται για να θυμηθούν και να τιμήσουν τους αγαπημένους τους που έχουν φύγει από τη ζωή, στήνοντας βωμούς με δικά τους αντικείμενα και γεμίζοντάς τους με προσφορές, όπως παιχνίδια, πιάτα με φαγητό και γλυκά και φυσικά tequila. Όλες οι προσφορές τοποθετούνται δίπλα από το πορτρέτο του αγαπημένου προσώπου, το οποίο περιβάλλεται από κεριά και κατιφέδες (πορτοκαλί λουλούδια που καλλιεργούνται αποκλειστικά για τις μέρες αυτές).Την μέρα αυτή, οι νεκροί είναι επίσης μέρος της κοινότητας, ξυπνούν από τον αιώνιο ύπνο τους και μοιράζονται τις εορταστικές εκδηλώσεις με τους αγαπημένους τους. Ίσως το πιο γνωστό σύμβολο της  μέρας αυτής να είναι τα calacas και τα calaveras (σκελετοί και κρανία) που εμφανίζονται παντού κατά τη διάρκεια των διακοπών: στα γλυκά, ως μάσκες παρελάσεων, ως κούκλες. Οι σκελετοί και κρανία σχεδόν πάντα απεικονίζονται σαν να απολαμβάνουν τη ζωή, συχνά σε φανταχτερά ρούχα και διασκεδαστικές καταστάσεις. Αξιοθαύμαστη συνιστά η πεποίθηση ότι πως μια ψυχή χάνεται για πάντα όταν ξεχαστεί από όλους και η φωτογραφία του νεκρού δε βρίσκεται σε κανένα βωμό. Για το λόγο αυτό, οι φωτογραφίες των νεκρών βρίσκονται συνήθως στο υψηλότερο σημείο του βωμού. Οι Μεξικανοί γιορτάζουν με χαρά τις Μέρες των Νεκρών, καθώς τους δίνεται κάθε χρόνο η ευκαιρία να περάσουν μερικές επιπλέον στιγμές με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Την 1η Νοεμβρίου επιστρέφουν στον κόσμο των ζωντανών τα παιδιά που έχουν πεθάνει, ενώ στις 2 Νοεμβρίου επιστρέφουν οι ενήλικες. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους :

Ημέρα των Νεκρών στην Ελλάδα

Στα αγαπημένα μπαρ της Αθήνας, τις μέρες εκείνες , κάνουν την εμφάνιση τους χρωματιστές νεκροκεφαλές , σε διάφορα σχέδια και μεγέθη, ενώ η τεκίλα Jose Cuervo δεσπόζει ανάμεσα στα άλλα αλκοολούχα ποτά. Άλλωστε είναι εμφανής η επιρροή του μεξικάνικου αυτού ποτού, καθώς ολοένα και περισσότεροι μαγαζάτορες βάζουν στον τιμοκατάλογο τους μείξεις και παραλλαγές της αυθεντικής τεκίλας. Η Ημέρα των Νεκρών γιορτάζεται εδώ και είκοσι χρόνια στην Ελλάδα και κάθε χρόνο η προσέλευση είναι μεγαλύτερη. Η μεξικανική κοινότητα στην Ελλάδα αριθμεί περίπου 800 άτομα, εκ των οποίων οι μισοί ζουν στην Αττική. Συναυλίες, έκθεση ζωγραφικής, χειροτεχνίας, συνταγές για το διάσημο «ψωμί των νεκρών», βίντεο, συμμετοχές στο διαγωνισμό βωμών των νεκρών, ανάγνωση ποιημάτων είναι κάποιες από τις εκδηλώσεις που λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο. Παράλληλα, τιμώνται διάσημοι μεξικανοί καλλιτέχνες που άφησαν το στίγμα τους στην παγκόσμια κοινότητα. Φέτος , λόγω πανδημικών συγκυριών , το κάλεσμα για συμμετοχή στην περίφημη αυτή γιορτή γίνεται διαδικτυακά. 

Ταινία της Disney

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την Ημέρα των Νεκρών δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε την ομορφότερη ταινία της Disney, που μεταφέρθηκε στους κινηματογράφους το 2017! Το Coco είναι αμερικανική 3D ταινία μιούζικαλ-φαντασίας του 2017 επεξεργασμένη σε Η/Υ σε παραγωγή της Pixar Animation Studios και διανομή της Walt Disney Pictures. Είναι βασισμένη σε μια πρωτότυπη ιδέα του Λι Άνκριτς, σε σκηνοθεσία του ίδιου με δεύτερο σκηνοθέτη τον Άντριαν Μολίνα. Η ιστορία αφορά τον 12χρονο Μιγκέλ Ριβέρα που μεταφέρεται απρόσμενα στη χώρα των νεκρών, όπου αναζητά τη βοήθεια του μουσικού προ-προπάππου του για να επιστρέψει στην οικογένεια του ανάμεσα στους ζωντανούς.Ο Λι Άνκριτς πρωτοέριξε στο τραπέζι την ιδέα για την ταινία το 2010, όταν κυκλοφόρησε το Toy Story 3, το οποίο και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Η ομάδα της Pixar ταξίδεψε αρκετές φορές μέχρι το Μεξικό, προς αναζήτηση βοήθειας για τον καθορισμό των χαρακτήρων και της ιστορίας του Coco.Το Cocο έκανε πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου του 2017, κατά τη διάρκεια του Morelia International Film Festival στη Μορέλια του Μεξικού. Στις αίθουσες του Μεξικού ξεκίνησαν οι προβολές την επόμενη εβδομάδα, την εβδομάδα πριν την Día de los Muertos και έγινε η εμπορικότερη ταινία όλων των εποχών για το Μεξικό. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου 2017 και έχει αποφέρει περίπου 745 εκατομ. δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία απέσπασε επαίνους για το animation, τις φωνητικές ερμηνείες, το μουσικό σκορ, τα τραγούδια, την συναισθηματική ιστορία και το σεβασμό στη Μεξικάνικη κουλτούρα. Επιλέχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Κριτικών ως η καλύτερη ταινία animation για το 2017 και απέσπασε πολυάριθμες διακρίσεις. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων και το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού, όπως ακόμα βραβείο BAFTA, βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες, βραβείο επιλογής των κριτικών (Critics’ Choice Movie Award) και βραβείο στα Βραβεία Annie στην κατηγορία Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Παγκόσμιο σοκ και θλίψη . Ο άνθρωπος που κατάφερε να μπει στην καρδιά μας , ως ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών . Ο άνθρωπος που ήξερες , και ας μην είχες ιδέα από μπάλα . Το χέρι του θεού , όπως τον αποκαλούν . Μήπως και δεν ήταν; Ένας μικρός θεός της μπάλας . Αφήνοντας εποχή , με το νούμερο 10 στην φανέλα , ο Ντιέγκο Μαραντόνα , με ύψος 1,65 , κατόρθωσε να γίνει λαϊκό προσκύνημα . Η είδηση του θανάτου του , προκάλεσε σοκ στην παγκόσμια κοινότητα , καθώς το είδωλο αυτό , είχε μόλις υποστεί εγχείρηση για αφαίρεση αιματώματος στον εγκέφαλο. Η μοίρα του , όμως έλεγε άλλα . Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι πιο φτωχός από σήμερα .

Ο ποδοσφαιριστής με την πολύκροτη και άσωτη ζωή. Γυναίκες , αλκοόλ , ναρκωτικά. Γεμάτη η ζωή του από αυτά . Ωστόσο,κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το τεράστιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο και τα μαγικά πλάνα που μας χάρισε , με την φανέλα της Μπαρτσελόνας και της Νάπολι. Τρομερό γεγονός , η οικογένειά του Κάρλος Σαλβαδόρ Μπιλάρδο, προπονητής της Εθνικής ομάδα της Αργεντινής το 1986 όταν με πρωταγωνιστή τον Ντιέγκο Μαραντόνα, κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, αποφάσισε να μην του πει τα δυσάρεστα νέα του χαμού του Μαραντόνα, κλείνοντας του, όπως αναφέρει ο αδελφός του, την τηλεόραση.Ο 82 ετών σήμερα Μπιλάρδο ταλαιπωρείται από προβλήτα υγείας ενώ μάλιστα πρόσφατα υποβλήθηκε σε επέμβαση, για σύνδρομο Χακίμ – Άνταμς, μια σπάνια νευροεκφυλιστική πάθηση από την οποία πάσχει. Η σχέση τους ήταν πάντα πολύ ιδιαίτερη και δυνατή και παρά τις αντιπαραθέσεις που είχαν μεταξύ τους, ο Μαραντόνα τον αγάπησε σαν πατέρα του. Ποιος ήταν όμως , ο Ντιέγκο Μαραντόνα ;

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1960 στο Λανούς, μέσου μεγέθους πόλη στην ομώνυμη επαρχία του Μπουένος Άιρες, αλλά μεγάλωσε στη Βίλα Φιορίτο μια παραγκούπολη στα νότια προάστια του Μπουένος Άιρες, σε μια φτωχή οικογένεια όπου είχε μετακινηθεί από την επαρχία Κοριέντες.Ήταν ο πρώτος γιος μετά από τρεις κόρες. Είχε δύο νεώτερα αδέρφια, τον Ούγκο και τον Ραούλ, και οι δύο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Οι γονείς του ήταν ο Ντιέγκο Μαραντόνα «Τσιτόρο» (2015) και η Ντάλμα Σαλβαδόρα Φράνκο «Δόνια Τότα».Η μακρινή καταγωγή της οικογένειας ήταν από την ισπανική Γαλικία, έχοντας δεχτεί προσμίξεις ιταλικές και κροατικές.

Στην ηλικία των 8 ετών εντοπίστηκε από έναν ανιχνευτή ταλέντων ενώ έπαιζε στην γειτονιά του, το σύλλογο Εστρέλια Ρόχα.Έτσι στα 10 του έγινε βασικό κομμάτι της εφηβικής ομάδας των Αρχεντίνος Τζούνιορς του Μπουένος Άιρες, συλλόγου που ενδιαφερόταν για την προώθηση νέων ταλέντων. Μέχρι τα 14 του έπαιζε στις ακαδημίες με την ομάδα να λέγεται Cebollitas, που σε κυριολεκτική μετάφραση σημαίνει «κρεμμυδάκια». Μέσα σε τρία χρόνια, οι Cebollitas κατάφεραν να μείνουν στην ιστορία ως η πιο διάσημη και πετυχημένη παιδική ομάδα της Αργεντινής. Στα 12 του διασκέδαζε τους θεατές δείχνοντας τη μαγεία του με την μπάλα κατά τη διάρκεια των διακοπών του ημιχρόνου των παιχνιδιών πρώτης κατηγορίας καταφέρνοντας να κερδίσει το θαυμασμό του κοινού.

Σε ηλικία 15 ετών, 10 μηνών και 20 ημερών αγωνίστηκε για πρώτη φορά στους Αρχεντίνος Τζούνιορς ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο νεότερος στην ιστορία του πρωταθλήματος της χώρας.Στις 20 Οκτωβρίου 1976, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, 10 ημέρες πριν από τα γενέθλιά του, αγωνιζόμενος σαν αλλαγή για 10 λεπτά πριν από το τέλος της συνάντησης με την Ταγιέρες στον αγώνα πρωταθλήματος της Αργεντινής. Παρά το γεγονός ότι οι Red Beetles(προσωνύμιο της Αρχεντίνος) έχασαν αυτόν τον αγώνα (1-0) οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πολύ καλές. Στις 14 Νοεμβρίου 1976 σημειώνει το πρώτο του γκολ ως επαγγελματίας. Την αγωνιστική περίοδο 1977-78 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 22 γκολ και η ομάδα κατατάσσεται πέμπτη στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο.

Την επόμενη χρονιά ο τίτλος του πρώτου σκόρερ ήταν πάλι δικός του με 22 τέρματα και η ομάδα ανέρχεται στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Όμως στον κρίσιμο αγώνα των πλέι-οφ ήταν τιμωρημένος λόγω αποβολής του σε προηγούμενο φιλικό αγώνα και η Αρχεντίνος χάνει με 4-0 και οι προσδοκίες σταματούν εκεί. Οι εμφανίσεις του προσέλκυσαν γρήγορα το ενδιαφέρον των μεγάλων συλλόγων της χώρας με τη λέσχη να πετυχαίνει να κρατήσει τον ταλαντούχο παίκτη πάση θυσία.Το 1980 είναι πάλι κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος αλλά και πάλι η δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο είναι η οροφή για το σύλλογο. Στις 9 Νοεμβρίου 1980 σε αγώνα για το πρωτάθλημα Νασιονάλ σημείωσε τέσσερα γκολ εναντίον της Μπόκα Τζούνιορς-που έμελλε να είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του-στη νίκη με 5-3.Την ίδια χρονιά ήταν πρώτος σκόρερ όλων των πρωταθλημάτων του κόσμου με 42 τέρματα.

Στην ομάδα της Μπόκα Τζούνιορς

Μετά από πέντε ιδιαίτερα επιτυχημένα χρόνια στην Αρχεντίνος , εντάσσεται στο δυναμικό της Μπόκα Τζούνιορς κατόπιν έντονης επιθυμίας του ιδίου με τη μορφή δανεισμού και σταδιακή αποπληρωμή, παρά το γεγονός ότι η Ρίβερ Πλέιτ είχε κάνει οικονομικά πιο συμφέρουσα προσφορά. Η Μπόκα οργάνωσε το ίδιο βράδυ της συμφωνίας φιλικό με την Αρχεντίνος Τζούνιορς, με τον νεαρό Ντιεγκίτο να παίζει στο πρώτο ημίχρονο με την παλιά του ομάδα και στο δεύτερο ημίχρονο με τη Μπόκα. Το φιλικό εκείνο έληξε 3-2 υπέρ της Αρχεντίνος, με τον Μαραντόνα να σκοράρει κόντρα στην πρώην ομάδα του με πέναλτι. Με την Μπόκα κέρδισε τον πρώτο συλλογικό του τίτλο, το πρωτάθλημα του 1981, τον μοναδικό που κέρδισε στην πατρίδα του. Ήταν αυτός που έδωσε την ασίστ για ένα από τα θρυλικότερα γκολ στην ιστορία του συλλόγου στο συμπαίκτη του Ούγκο Περότι στη νίκη με 1-0 επί της Οέστε στην 32η αγωνιστική εξασφαλίζοντας το τίτλο από την αντίπαλό της. Το γκολ έμεινε στην ιστορία ως «η χιονοστιβάδα του Περότι» και η Μπόκα κατέκτησε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά από το 1976. Στο πρωτάθλημα της Αργεντινής ήταν για πέντε συνεχόμενες χρονιές πρώτος σκόρερ, επίδοση ρεκόρ που ακόμα παραμένει. Το 1979 και το 1980 ψηφίστηκε ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής. Σε αυτά τα χρόνια της καριέρας του στην Αργεντινή ο Μαραντόνα σημείωσε 144 γκολ πρωταθλήματος σε 207 αγώνες.

Από την αρχή του 1982 η Μπόκα Τζούνιορς βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική θέση μη δυνάμενη να κρατήσει το νεαρό σούπερ σταρ στη δύναμη της, παρά τη συμμετοχή σε πολλούς φιλικούς αγώνες σε Ευρώπη Ασία εκμεταλλευόμενη την ανερχόμενη δημοφιλία του αστέρα της για αύξηση των εσόδων της και ξεκίνησε μυστικά διαπραγματεύσεις για την πώλησή του σε ευρωπαϊκό σύλλογο. Διαπραγματεύσεις για την πώληση στη Ευρώπη είχε κάνει και η Αρχεντίνος το 1980 ερχόμενη κατ’ αρχάς σε συμφωνία με την Μπαρτσελόνα αλλά με τη συμφωνία να ενεργοποιείται μετά το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο ίδιος ο Μαραντόνα δεν ήθελε να πάει στην Ιταλία (η Γιουβέντους έδειξε έντονο ενδιαφέρον από την προηγούμενη χρονιά και με υψηλότερη οικονομική προσφορά ) και έτσι προτίμησε την Μπαρτσελόνα. Η συμφωνία ανακοινώθηκε λίγο πριν το επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο με τη Μπόκα να εισπράττει το 1/3 των χρημάτων και την Αρχεντίνος τα υπόλοιπα.

Eθνική Ομάδα

Οι εντυπωσιακές του εμφανίσεις κίνησαν γρήγορα το ενδιαφέρον του ομοσπονδιακού προπονητή Σέσαρ Λουίς Μενότι που τον κάλεσε στην Εθνική ομάδα με το ντεμπούτο του να υλοποιείται στις 27 Φεβρουάριου του 1977 σε φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία (5-1) όπου μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο σαν αλλαγή. Στις 3 Απριλίου 1977 έκανε το ντεμπούτο του ως μέρος της ομάδας νέων της Αργεντινής, με την οποία έπαιξε στο Πρωτάθλημα Νέων της Νότιας Αμερικής, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά στη Βενεζουέλα. Όταν η Αργεντινή διοργάνωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 δεν έλαβε μέρος, καθώς δεν είχε κλείσει καν τα 18 χρόνια του και θεωρήθηκε πολύ μικρός για να παίξει στην εθνική σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση. Ήταν μάλιστα ο τελευταίος παίκτης που αποκλείστηκε από την ομάδα 13 ημέρες πριν από την έναρξή της.

Το 1979, συμμετείχε στην ομάδα νέων στο πρωτάθλημα της Νότιας Αμερικής. Εκεί, οι Αργεντινοί κατέλαβαν τη δεύτερη θέση, χάνοντας μόνο από τους οικοδεσπότες της διοργάνωσης, Ουρουγουάη. Η Ευρώπη γνώρισε τον εκκολάπτοντα αστέρα το 1979, όταν η εθνική Αργεντινής ξεκίνησε θερινή περιοδεία στην Ευρώπη, αποφασισμένη να δείξει ότι ήταν άξιοι παγκόσμιοι πρωταθλητές μετά τον αμφιλεγόμενο θρίαμβο του Παγκόσμιου Κυπέλλου στην έδρα της ένα χρόνο νωρίτερα. Την επομένη χρονιά η Ευρώπη ξαναείδε τον Αργεντινό σε νέα περιοδεία της εθνικής του ομάδας. Παίζοντας στα Βρετανικά νησιά νίκησε την Ιρλανδία (1-0) στο Δουβλίνο και έχασε από την Αγγλία με 3-1 αφήνοντας ανεξίτηλες εντυπώσεις, ιδιαίτερα στη συνάντηση με την Αγγλία όπου απέτυχε να σημείωσε γκολ σε μια προσπάθειά του, που όσοι είχαν την ευκαιρία να δουν τη συνάντηση θεωρούν ότι θα έμενε στην ιστορία ως το γκολ του αιώνα. Ακολούθησε μία νίκη με 5-1 στη Βιέννη επί της Αυστρίας με τρία γκολ να συνοδεύουν την καθ’ όλα εκπληκτική εμφάνισή του.

Ευρωπαϊκή καριέρα

Υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ισπανίας και δύο Σούπερ Καπ το 1983.Μάλιστα, έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αθλήματος που κατέρριψε το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής δύο φορές, την πρώτη όταν έπαιξε για την Μπαρτσελόνα για 3 εκατομμύρια αγγλικές λίρες και τη δεύτερη, όταν αγωνίστηκε στη Νάπολι για 5 εκατομμύρια λίρες (ισοτιμίες 2013).Μετά την άφιξή του στην Ευρώπη και στην Μπαρτσελόνα, μια ομάδα στην οποία ο «Pibe de Oro» («χρυσό παιδί») παρέμεινε για δύο σεζόν, σημειώνοντας 38 γκολ σε 58 αγώνες. Η περιπέτεια του στην Ισπανία χαρακτηρίστηκε από πολλούς τραυματισμούς, ο σοβαρότερος από τον οποίο, λόγω ενός φάουλ του παίκτη της Ατλέτικ Μπιλμπάο, Άντονι Γκοικοετσέα, είχε ως συνέπεια να χάσει το 30% της κινητικότητας του αριστερού αστραγάλου. Παρά όλα αυτά, κατέκτησε ένα ισπανικό Κύπελλο, ένα League Cup Ισπανίας και ένα ισπανικό Super Cup με τους Καταλανούς.

Ωστόσο, η υγεία του κλονίστηκε (ηπατίτιδα) με αποτέλεσμα να απουσιάσει 4 μήνες την περίοδο 1982-1983. Ένας σοβαρός τραυματισμός στις 24 Σεπτέμβριο του 1983 σε αγώνα με την Αθλέτικ Μπιλμπάο τον άφησε εκτός αγωνιστικών χώρων για χρονικό διάστημα τριών μηνών. Τη δεύτερη χρονιά ο σύλλογος άλλαξε προπονητή με τη πρόσληψη του Σέζαρ Λουίς Μενότι, που είχε υπό τις οδηγίες του το Μαραντόνα στην ομάδα που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων του 1979. Παρά τη δημόσια καλή εικόνα της σχέσης μεταξύ τους, αναπτύχθηκαν προβλήματα που σχετίζοταν με το πρόγραμμα προπονήσεων. Τελικά η αντιπαράθεση οδήγησε τον παγκόσμιο πρωταθλητή τεχνικό να ζητήσει την εκδίωξη του παίκτη θεωρώντας ότι έτσι μόνο θα κατάφερνε η ομάδα να κατακτήσει το πολυπόθητο πρωτάθλημα που τελευταία φορά είχε πανηγυρίσει το 1974, εποχή του ολλανδικού διδύμου Ρίνους Μίχελς – Γιόχαν Κρόιφ. Συνολικά έτσι οι εντυπώσεις του Μαραντόνα από την Ισπανία ήταν αρνητικές (παρά τη δημοφιλία του) .Ήδη υπήρχαν ενδείξεις για κακή εξωγηπεδική ζωή του νεαρού αστέρα, γεγονός που ελαχιστοποίησε την οποία υποστήριξη από την πλευρά της διοίκησης. Η ιστορία δικαίωσε το Μενότι αφού ο Καταλανική λέσχη ήταν πρωταθλήτρια την επόμενη χρονιά αλλά ο ίδιος δεν ήταν στον πάγκο της ομάδας.

Νάπολι

Κατέληξε στην Ιταλία και την Νάπολι, την ομάδα της οποίας με τη συνεισφορά του συνέβαλε να μετατραπεί από μια μικρή ομάδα (που την τελευταία χρονιά προτού τον ερχομό του είχε γλιτώσει τον υποβιβασμό για ένα βαθμό) σε μια από τις πιο αγαπητές τότε στον κόσμο έχοντας αποκτήσει με τη πάροδο του χρόνου πολλούς οπαδούς.  Μία από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας είχε μόλις υπογράψει τον πιο ακριβό παίκτη στον κόσμο. Όπως το έθεσε μια τοπική εφημερίδα εκείνη την εποχή, «η πόλη δεν είχε δήμαρχο, σπίτια, σχολεία, δουλειά, λεωφορεία, και αποχέτευση, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει σημασία επειδή έχουμε το Μαραντόνα». 75.000 Ναπολιτάνοι, κάτοικοι μιας πόλης που πάντα αγαπούσε πολύ το ποδόσφαιρο αλλά ουδέποτε είχε δει μεγάλες χαρές από αυτό και που από τη φύση τους είχαν την προσμονή ενός μεσσία τον υποδέχθηκαν πανηγυρικά στο Σαν Πάολο, το γήπεδο της ομάδας στις 5 Ιουλίου 1984.

«Θέλω να γίνω το είδωλο των φτωχών παιδιών της Νάπολης, επειδή αυτοί είναι όπως ήμουν εγώ στο Μπουένος Άιρες», δήλωσε στην επίσημη παρουσίασή του. Η μεταγραφή ήταν ουσιαστικά έκπληξη λόγω των οικονομικών δυνατοτήτων του συλλόγου και δημιούργησε μακροχρόνιες υποψίες για ανάμειξη της Μαφίας στη διαδικασία, κάτι που διέψευσε ο τότε πρόεδρος της ομάδας χρόνια αργότερα, παραδεχόμενος ότι η Καμόρα επανειλημμένα αποπειράθηκε να εμπλακεί στη Νάπολι αλλά κάτι τέτοιο ουδέποτε συνέβη. Οι διανοούμενοι της πόλης ήταν λιγότερο εντυπωσιασμένοι, με πάνω από 100 να υπογράφουν μια αίτηση διαμαρτυρίας για την ανηθικότητα τέτοιων δαπανών σε μια πόλη που δεν είχε ουσιαστικές δομές. Στη Νάπολη, έφτασε στο απόγειο της επαγγελματικής καριέρας του: κληρονόμησε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και γρήγορα έγινε το πιο υπέρλαμπρο αστέρι μεταξύ των οπαδών του συλλόγου και όχι μόνο. Στην εποχή του η ομάδα είχε την πιο επιτυχημένη πορεία της ιστορίας της, ακόμα και αν συμπεριληφθούν τρεις τουλάχιστον μεταγενέστερες δεκαετίες. Το γήπεδο της ομάδας ήταν ασφυκτικά γεμάτο με 70.000 οπαδούς σε κάθε εντός έδρας αγώνα με αριθμούς σε μεταγενέστερες εποχές στο μισό.

Σύντομα, η φωτογραφία του Μαραντόνα κρεμάστηκε δίπλα στον Ιησού στα μισά σπίτια της Νάπολης. Τοιχογραφίες του Ντιέγκο ζωγραφίστηκαν παντού ακόμα και στα αρχαία κτίρια της πόλης και τα νεογέννητα παιδιά ονομάζονταν προς τιμήν του. Ήρθε σε σύγκρουση και με τον Πάπα, για την οποία είχε δηλώσει μετά την επίσκεψή του στο Βατικανό (9 Νοεμβρίου 1985): «Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες και μετά άκουσα τον Ποντίφικα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχεί για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι!» Στη Νάπολη ο Μαραντόνα λατρεύτηκε σα «θεός», αν και οι φήμες για την εξωγηπεδική ζωή του οργίαζαν. Με το σύλλογο της νότιας Ιταλίας κατέκτησε δύο πρωταθλήματα, το Κύπελλο Ιταλίας, το Σούπερ Κύπελλο της χώρας καθώς και το Κύπελλο UEFA της χρονιάς 1988-1989.

Όταν ο Μαραντόνα συνάντησε …τον ΠΑΟΚ

Το ημερολόγιο έγραφε 7 Σεπτεμβρίου του 1988 όταν ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε την Νάπολι του Ντιέγκο Μαραντόνα στο πλαίσιο του πρώτου γύρου του Κυπέλλου UEFA. Περίπου 45.000 κόσμος βρέθηκε εκείνη τη μέρα στο γήπεδο καθώς ο ΠΑΟΚ είχε τη δυνατότητα να πετύχει ένα μικρό θαύμα μετά το 1-0 του πρώτου αγώνα στην Ιταλία. Τότε, η ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα είχε κερδίσει στον “Σαν Πάολο” με 1-0 με σκορ τον ίδιο από το σημείο του πέναλτι, το οποίο κέρδισε στο 59′ ο Καρέκα από τον Μίτογλου. Σε εκείνο το παιχνίδι είχε κάνει τρομερή εμφάνιση ο Γιώργος Σκαρτάδος που είχε αναλάβει το μαρκάρισμα του Μαραντόνα, προκαλώντας εγκωμιαστικά σχόλια και από τον ιταλικό Τύπο. Η Νάπολι είχε προκριθεί στον επόμενο γύρο με το 1-1 στην Τούμπα στις 6 Οκτωβρίου και στο τέλος εκείνης της σεζόν κατέκτησε την κούπα κερδίζοντας την Στουτγάρδη σε διπλό τελικό. Μετά το τέλος της αναμέτρησης ο Μαραντόνα υποκλίθηκε στην «ασπρόμαυρη» εξέδρα, λέγοντας πως δεν έχει αντικρίσει ξανά κάτι τέτοιο.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1982

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982 στην Ισπανία, ο Μαραντόνα αγωνιζόμενος με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Εθνική ομάδα της Αργεντινής έφτασε μέχρι την προημιτελική φάση, όπου αποκλείστηκε από τη Ιταλία, μελλοντική νικήτρια της διοργάνωσης. Έπαιξε και στους πέντε αγώνες της ομάδας του, χωρίς να αγγίξει ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα απόδοσης, σκόραρε 2 φορές σε αγώνα της πρώτης φάσης απέναντι στην Ουγγαρία (4-1), όμως αντιμετωπίστηκε ιδιαίτερα σκληρά (στο ματς με την Ιταλία κέρδισε τον αριθμό ρεκόρ των 23 φάουλ πολύ στενά μαρκαρισμένος από τον Κλαούντιο Τζεντίλε και δέχτηκε οξύτατη κριτική για την αποβολή του στο τελευταίο ματς με την αντίπαλο Βραζιλία. Η ομάδα δεν είχε σημαντικές διαφοροποιήσεις από αυτή του 1978 και με την προσθήκη του Μαραντόνα υπήρχαν υψηλές προσδοκίες των οπαδών της, ξεκίνησε από την αρχή άσχημα με ήττα-έκπληξη με 1-0 από την δευτεραθλήτρια Ευρώπης ομάδα του Βελγίου και τελικά δεν κατάφερε να προκριθεί στους “4” της διοργάνωσης, αγωνιζόμενη στη δεύτερη φάση σε όμιλο «φωτιά» με Βραζιλία και Ιταλία. Μετά τη διοργάνωση η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία της εθνικής, οδήγησε το Μαραντόνα εκτός ομάδας, με το νέο ομοσπονδιακό Κάρλος Μπιλάρδο να προσκαλεί παίκτες αποκλειστικά από το πρωτάθλημα της χώρας, κάτι που απομάκρυνε τον σούπερ σταρ για 24 συνεχόμενους αγώνες μέχρι το 1985. Επέστρεψε επίσημα στην εθνική στις 28 Φεβρουαρίου σε συνάντηση με τη Βενεζουέλα για τα προκριματικά του επερχόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρωτύτερα είχε συμμετάσχει σε δύο φιλικά με την Παραγουάη και τη Χιλή.

Κόπα Αμέρικα 1987, 1989

Το Κόπα Αμέρικα του 1987 διοργανώθηκε στην Αργεντινή και η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια ήταν λογικά το μεγάλο φαβορί. Στον πρώτο γύρο αντιμετώπισε το Περού με το οποίο ήρθε ισόπαλη 1-1 με το Μαραντόνα να ανοίγει το σκορ χωρίς αυτό να είναι όμως αρκετό. Στο δεύτερο αγώνα σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 3-2 επί του Ισημερινού. Στον ημιτελικό αντιμετώπισε την κάτοχο του τίτλου Ουρουγουάη χάνοντας με 1-0. Η Αργεντινή απέτυχε και στον μικρό τελικό χάνοντας από την Κολομβία με 2-1. Στη διοργάνωση του 1989 στη Βραζιλία, η Αργεντινή προχώρησε στο δεύτερο γύρο παρά την εμφανή επιθετική της αδυναμία (σε τέσσερις συναντήσεις πέτυχε μόλις δύο γκολ). Η απόδοση του Μαραντόνα ήταν σημαντικά κατώτερη του αναμενόμενου, δεδομένου ότι είχε πολύ καλή χρονιά στην Ιταλία. Ακολούθησαν δύο ήττες από τις άλλες δύο μεγάλες λατινοαμερικάνικες δυνάμεις, Βραζιλία και Ουρουγουάη με το ίδιο σκορ (2-0) και η ομάδα κατετάγη τελικά τρίτη.

Παγκόσμιο Κύπελλο 1994

https://youtu.be/Ezx2DYWO-PI

Η πρόκριση της Αργεντινής στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου των Η.Π.Α. παίχτηκε σε αγώνα μπαράζ με την Αυστραλία. Θορυβημένη η Ομοσπονδία και η τεχνική ηγεσία κάλεσαν το Μαραντόνα να βοηθήσει ο οποίος δέχτηκε αλλά έπρεπε να προετοιμαστεί διεξοδικά για την επιστροφή του. Το αστέρι της Αργεντινής στρατολογήθηκε σε ένα αγρόκτημα και υποβλήθηκε σε αυστηρή διατροφή, ενώ προπονούταν σκληρά. Ο Μαραντόνα έχασε 15 κιλά και επέστρεψε δείχνοντας σε άριστη κατάσταση. Έτσι στη διοργάνωση του 1994, η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής του 1993 Αργεντινή είχε το πνεύμα του νικητή και ως ένα από τα φαβορί περίμενε την ώρα της στέψης. Διέθετε ταχύτητα, δύναμη, συνδυασμούς, εφευρετικότητα, επιθετική διάθεση με τον ηγέτη Μαραντόνα αναγεννημένο κι έτοιμο να πάρει την μπαγκέτα του μαεστρικά να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή, όπως θα έκανε ένας μελίρρυτος μαέστρος σε μία συμφωνική ορχήστρα και τα πρώτα δείγματα απέναντι στην Ελλάδα ήρθαν να επιβεβαιώσουν το γεγονός. Πρεμιέρα στο Μουντιάλ η εθνική Αργεντινής κάνει στις 21 Ιουνίου απέναντι στην Ελλάδα του Αλκέτα Παναγούλια με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να σημειώνει χατ-τρικ και το Μαραντόνα να προσθέτει άλλο ένα γκολ μετά από εντυπωσιακό συνδυασμό σε μία αναμέτρηση που ένα πολύ μεγαλύτερο σκορ δεν θα ήταν υπερβολή.

Μετά το γκολ απέναντι στην Ελλάδα, ο Μαραντόνα είχε έναν από τους πιο διάσημους εορτασμούς γκολ στον Παγκόσμιο Κύπελλο καθώς έτρεξε προς μια από τις κάμερες που περιστρέφονταν με ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και γουρλωμένα μάτια. Μετά την Ελλάδα ακολουθεί η Νιγηρία και με δύο γκολ του Κανίγια η Αργεντινή επικρατεί με 2-1. Όλα άλλαξαν με την αποκάλυψη ότι ο Μαραντόνα ήταν ντοπαρισμένος (χρήση εφεδρίνης – ουσία που χρησιμοποιείται συνήθως για απώλεια βάρους). Τιμωρήθηκε με αποκλεισμό 15 μηνών. Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι είχε την έγκριση να χρησιμοποιήσει το φάρμακο πριν τη διοργάνωση για να τον βοηθήσει στην απώλεια βάρους, στόχος που επιτεύχθηκε αγωνιζόμενος στα σχεδόν 75 κιλά όπως στη διοργάνωση του Μεξικού. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το τελευταίο διεθνές τέρμα και η τελευταία εμφάνιση για τη χώρα του που ήταν ταυτόχρονα ρεκόρ επίτευξης τερμάτων και συμμετοχών για την εθνική Αργεντινής. Συμμετέχοντας σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα αγωνίστηκε σε 21 αγώνες (επίδοση που ισοφάριζε το τότε ρεκόρ), σε 16 ήταν αρχηγός (επίδοση ρεκόρ), σημείωσε 8 τέρματα και ψηφίστηκε αργότερα δύο φορές (1994, 2013) ως ο δεύτερος καλύτερος ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στην κορυφαία διοργάνωση πίσω από τον Πελέ. Ήταν όμως ήδη 34 ετών και αντικειμενικά οι πιθανότητες ανάκαμψης ήταν λίγες.

Τελευταία χρόνια δράσης

Μετά από τιμωρία 15 μηνών και παρά το συγκρατημένο ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων, έπαιξε για ένα χρόνο στη Σεβίλλη. Ο Μαραντόνα κάνει ντεμπούτο στο πρωτάθλημα στην 5η αγωνιστική, στην εκτός έδρας συνάντηση με την Ατλέτικ Μπιλμπάο (4 Οκτωβρίου 1992). Προϊόντος του χρόνου ο 32χρονος σούπερ σταρ χάνει 10 κιλά, βρίσκει τα πατήματά του και ανά στιγμές στο τερέν θυμίζει τον παλιό καλό Ντιέγκο, ενώ το κάνει σε όλο το 90λεπτο στο εντός έδρας ματς με τη Ρεάλ. Με το κίνητρο του πρώην μπλαουγκράνα να ξυπνάει μέσα του οδηγεί τους Σεβιγιάνους σε μεγάλη νίκη με 2-0. Με 5 γκολ και 7 ασίστ στη Λα Λίγκα, ο Μαραντόνα είναι ο ηγέτης μιας ομάδας που διεκδικεί έξοδο στην Ευρώπη, σε ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου. Η εξαιρετική του παρουσία επιβραβεύεται με τον 6ο τίτλο καλύτερου ποδοσφαιριστή της Νότιας Αμερικής. Οι «αλκυονίδες ημέρες» όμως δεν κρατάνε πολύ. Από τα μέσα της χρονιάς κι έπειτα επιστρέφει στις κακές συνήθειες, υποκύπτοντας στις σειρήνες της νύχτας.

Αρχίζει να ξενυχτάει και να αργεί στις προπονήσεις, αναγκάζοντας τον προπονητή Μπιλάρδο να μεταφέρει κάποιες εξ’ αυτών τα απογεύματα για να τις προλαβαίνει από την αρχή. Στον τοπικό Τύπο κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα σκάνδαλα, που αφορούν νυχτερινούς καυγάδες, κλήσεις από την αστυνομία για υπερβολική ταχύτητα. Τελικά η Σεβίλλη κατατάσσεται στην 7η θέση του πρωταθλήματος, είχε σημαντικό οικονομικό όφελος αλλά το διαζύγιο ανάμεσα στις δύο πλευρές ήταν αναπόφευκτο. Στη συνέχεια το 1995 μετά το τέλος και της δεύτερης τιμωρίας του αγωνίστηκε για δύο χρόνια με την Μπόκα Τζούνιορς.

Προσωπική ζωή

Γεννημένος για να ζήσει μια αντισυμβατική ζωή, ο Μαραντόνα απέφευγε ακολούθησε την πεπατημένη. Πήγαινε συχνά κόντρα σε όλους και σε όλα. Τα «πιστεύω» του πολλές φορές προκάλεσαν, αλλά ο ίδιος ήταν πάντα αποφασισμένος να τα υπερασπιστεί μέχρι τέλους. Δεν του ταιριάζει η μετριότητα και η σιωπή. Πολλά από τα λεγόμενά του κρίθηκαν υπερβολικά με τον ίδιο να διευκρινίζει ότι «εάν κατά καιρούς θυμώνω ή παραπονιέμαι, είναι επειδή δεν ξέρω πώς να συγκρατήσω τα συναισθήματά μου. Και δεν θέλω να μάθω». Κατά τη διάρκεια ενός τετάρτου του αιώνα, έχει επηρεάσει πλήθος ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους κορυφαίους μελλοντικούς ποδοσφαιριστές. Η επιδεξιότητά του ήταν τέτοια που πρόσφερε στιγμές που πιθανά κανείς δεν θα καταφέρει ποτέ να μιμηθεί. Κατάφερνε πάντως να συγχωρεί τα σφάλματά του ο κόσμος και να του δείχνει αγάπη και εκτίμηση. Με αυτόν τον τρόπο, η συμβολή του στην ιστορία του ποδοσφαίρου και του πολιτισμού είναι απαράμιλλη. Εκτός από τις λαμπρές ικανότητές του, ο Μαραντόνα έχει προκαλέσει παγκόσμιες διαμάχες εκτεταμένου μεγέθους. Η προσωπική του ζωή είναι γεμάτη σκοτεινές ιστορίες, καταχρήσεις και παρεκτροπές και η υπέρμετρη αναίδεια έναντι των πανίσχυρων αξιωματούχων της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και άλλων ισχυρών παραγόντων του χώρου ήταν μέσα στο μεγαλύτερο μέρος του ποδοσφαιρικού του βίου. Στην προσωπική του ζωή είχε παντρευτεί το 1989 την Κλαούδια μετά από μακροχρόνια σχέση, από την οποία χώρισε στη συνέχεια, έχοντας αποκτήσει δύο κόρες. Το 2016 αναγνώρισε εξώγαμο γιο του που απέκτησε στη Ιταλία και αργότερα και άλλα παιδιά εκτός έγγαμου βίου.

Οι ψηφοφορίες της ΦΙΦΑ

Το 2000, κέρδισε το βραβείο της ΦΙΦΑ ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με ψηφοφορία στην επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας, στο επίσημο περιοδικό της και σε μεγάλη κριτική επιτροπή. Ο Μαραντόνα κέρδισε τη δημοσκόπηση με βάση το διαδίκτυο, συγκεντρώνοντας το 53,6% των ψήφων έναντι 18,5% του Πελέ που ήταν δεύτερος. Παρά ταύτα, και λίγο πριν την τελετή, η ΦΙΦΑ πρόσθεσε ένα δεύτερο βραβείο και όρισε μια επιτροπή «ποδοσφαιρικής οικογένειας» που αποτελούνταν από ποδοσφαιρικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι έδωσαν στον Πελέ τον τίτλο του καλύτερου παίκτη του αιώνα, ο Αργεντινός κατατάχθηκε τρίτος πίσω και από τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο και έτσι ο τίτλος μοιράστηκε. Ο Μαραντόνα διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την αλλαγή στη διαδικασία και δήλωσε πως δεν θα παρευρεθεί στην τελετή εάν πάρει ο Πελέ το βραβείο. Τελικά, αποφασίζεται να απονεμηθούν δύο βραβεία ένα για τον καθένα. Ο Ντιέγκο δέχτηκε το βραβείο του, αλλά έφυγε από την τελετή χωρίς να δει τον Πελέ να παραλαμβάνει το δικό του. Ακόμα, εκλέχθηκε 2ος καλύτερος του 20ού αιώνα σε ειδική ψηφοφορία του περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας το 1999 με 65 ψήφους έναντι 122 του πρώτου Πελέ, ενώ ήταν επίσης 2ος στις ψηφοφορίες του World Soccer, του ιταλικού Guerin Sportivo και του βραζιλιάνικου Placar, πάντα πίσω από τον Πελέ.

Προπονητική καριέρα

Η προπονητική καριέρα του ξεκίνησε στη δεκαετία του 1990 προτού εγκαταλείψει την ενεργό δράση κατά τη διάρκεια της τιμωρίας του αναλαμβάνοντας δύο φορές για μικρό χρονικό διάστημα (μηνών) ομάδες στη χώρα του ανεπίσημα, καθώς δεν διαθέτει την απαραίτητη άδεια. Το Νοέμβριο του 2008, ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Αργεντινής νικώντας τη Σκωτία στο ντεμπούτο του με 1-0. Οδήγησε την Αργεντινή στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010, αλλά παρέμεινε στην τεχνική ηγεσία μέχρι τον Ιούλιο αποχωρώντας μετά την συντριβή της ομάδας του από την Γερμανία με 4-0.Τον Μάιο του 2011 ο Ντιέγκο Μαραντόνα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της Αλ Γουάσλ, ομάδας από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Επανήλθε στα Εμιράτα το 2017 για μία ακόμη χρονιά με την Αλ Φουτζέιρα. Το 2019 επέστρεψε στην πατρίδα του ως προπονητής αναλαμβάνοντας τη Χιμνάσια ι Εσγρίμα ντε Λα Πλάτα.

Αντισυμβατικός , ταλέντο , άστατη προσωπική ζωή. Λέξεις που μπορούν να χαρακτηρίσουν τον άνθρωπο αυτό, που κατέκτησε τα γήπεδα και τις καρδιές όλων. Μολονότι προκαλούσε διεθνώς με την συμπεριφορά του , παραμένει μέχρι και σήμερα ένα ίνδαλμα για εκατομμύρια ανθρώπους. Ο θάνατος του δεν αποτελεί φραγμό στον θαυμασμό που τρέφουν για εκείνον. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα, περνάει αυτομάτως στα αστέρια του ποδοσφαιρικού κόσμου. Ας ελπίσουμε ότι το ταλέντο του (και όχι η προσωπική ζωή του )θα αποτελέσει κινητήριο έναυσμα για τους νεότερους ποδοσφαιριστές…

Αριάδνη Εμμανουηλίδου