Κόβοντας αφέλειες και δίνοντας τους , την κατάλληλη περιποίηση , εδώ και κάποια χρόνια , έχω να σου προτείνω 6 tips , 6 όμορφες και απλές συμβουλές για την διατήρηση τους. Δεν είμαστε ειδικοί , ούτε ασχολούμαστε με πιστολάκια και τρέσες, ωστόσο κατέχουμε και εμείς…. άσους στο μανίκι , για να φαίνονται λαμπερές και να στολίζουν το πρόσωπο σου ! Οι αφέλειες , γενικότερα , είναι ένα βάσανο της καθημερινότητας , 5 έξτρα λεπτά από τον χρόνο που αφιερώνεις στην περιποίηση σου. Χρειάζονται καθημερινό styling και ιδιαίτερη προσπάθεια για να φαίνονται ομοιόμορφες , ενώ συχνά προϊόντα που αξιοποιούμε για την ενδυνάμωση του μαλλιού , καταστρέφουν την ποιότητα της τρίχας και μετατρέπουν τις αφέλειες σε θάμνο… Είτε είσαι …οπαδός του κομμωτηρίου , είτε είσαι αρχάρια στα πράγματα , μικρές συμβουλές , σαν και αυτές , μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις αφέλειες ! Αν ακόμα σκέφτεσαι να κόψεις , αλλά φοβάσαι για το αποτέλεσμα , αρκεί να σου αναφέρω το χαρακτηριστικό παράδειγμα- είδωλο Dakota Johnson , που εδώ και χρόνια έχει καταφέρει να διατηρεί τις πανέμορφες αφέλειες της , κομψές και λαμπερές για κάθε χολιγουντιανή εμφάνιση. Επιπλέον, μια από τις καλύτερες εμφανίσεις, που ακόμα και σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς, είναι αυτή της θρυλικής Farrah Fawcett, που έχει αναπαραχθεί τόσο από A- listers όσο και από hairstylists στα παρασκήνια των μεγαλύτερων shows. Εκτός από το 70s στυλ των Αγγέλων του Charlie, υπάρχει και το αυστηρό καρέ με τις ίσιες αφέλειες της Αμερικανίδας ηθοποιού και χορεύτριας Louise Brooks, που σηματοδότησε το look της εποχής της. Έτοιμη ;

1. Θέλουν συχνό λούσιμο

Δεν πιστεύω να νομίζεις πως οι αφέλειες σου θα διατηρούνται το ίδιο , με το πέρασμα των ημερών ! Γενικότερα , εξαρτάται από την ποιότητα της τρίχας και του δέρματος αντίστοιχα. Αν ιδρώνετε εύκολα , οι αφέλειες σας θα χρειαστούν τακτικό λούσιμο ( προσοχή…δεν αναφερόμαστε σε ολόκληρο ντους !) Επειδή οι αφέλειες , τοποθετούνται στο μέτωπο , που κατά κύριο λόγο μαζεύει όλα τα έλαια της τρίχας και  υπάρχει υψηλότερη πυκνότητα ιδρωτοποιών αδένων , είναι πιθανό να λαδώνουν ευκολότερα , με αποτέλεσμα , να χρειάζονται καθημερινό λούσιμο , για να στέκονται ομοιόμορφα και να δίνουν μια λάμψη στο λουκ σου ! Ευτυχώς , ο καλός νομοθέτης της μόδας , έχει καταφέρει να εντοπίσει και εδώ …λύση. Σκύβεις στον νιπτήρα του μπάνιου και με λίγο σαμπουαν ξεπλένεις τις αφέλειες , έχοντας σε 5 λεπτά , το ίδιο αποτέλεσμα με την πρώτη μέρα που έχεις λούσει ολόκληρο το μαλλί σου ! Έχε υπόψιν σου , ότι με ένα καλό στέγνωμα , οι αφέλειες μπορούν να κερδίσουν επιπλέον 1-2 μέρες ζωής , πριν ξανακάνεις ντους , ενώ στην πρωινή προετοιμασία , οφείλεις να υπολογίσεις ξεχωριστό χρόνο …για την καλύτερη εμφάνιση τους ! Extra tip : Υπάρχει , πάντα και η λύση του dry shampoo για ένα λαμπερό αποτέλεσμα . Δεν την προτείνουμε , γενικότερα , καθώς βαραίνει την τρίχα και δεν έχει κάποια ορατή διαφορά με το λούσιμο αποκλειστικά των αφελειών . Ωστόσο , αν βαριέστε την όλη διαδικασία βρέξε- βάλε σαμπουάν – ξέπλυνε – στέγνωσε , στον νιπτήρα , καθημερινά , σκεφτείτε και την δεύτερη επιλογή του dry shampoo ! 

2.Τις μαζεύουμε το βράδυ για ένα φρέσκο πρωινό αποτέλεσμα

Λούζεσαι , τριμάρεις τις αφέλειες , τις στεγνώνεις , τις περιποιείσαι και πέφτεις για ύπνο. Το επόμενο πρωί , οι αφέλειες σου έχουν ήδη λαδώσει, έχοντας μετατραπεί σε λίγες μόνο τρίχες που πετάνε από δω και από εκεί , προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Για να μην μιλήσουμε για την δυσκολία σου να τις τιθασεύσεις με την βούρτσα , ενώ το αποτέλεσμα δεν είναι και τόσο…λαμπερό ! Μην περιμένεις λοιπόν , πως θα ξυπνήσεις ωσάν Anastasia αλά Ντακότα Τζόνσον , στο Fifty Shades of Grey ,με τέλειες περιποιημένες αφέλειες και με δροσερή αναπνοή …. Πέφτοντας για ύπνο , χρησιμοποίησε ένα κοκαλάκι , μικρού μεγέθους , ή ένα τσμπιδάκι , κατά προτίμηση χοντρό , για να τις στερεώσεις στα αριστερά ή δεξιά της κεφαλής σου. Το πρωί , θα έχεις όσο το δυνατόν ,φρέσκες και έτοιμες για περιποίηση αφέλειες, ενώ το λάδωμα που έχουν υποστεί , κατά την διάρκεια του ύπνου , μειώνεται σημαντικά ! Μαζεύοντας τες , τις εμποδίζεις να διασκορπίζονται στην επιφάνεια του μετώπου σου , διατηρώντας την ομοιομορφία τους , προς την ίδια κατεύθυνση , ενώ αφαιρώντας το τσιμπιδάκι , μόλις ξυπνήσεις , κατά πάσα πιθανότητα δεν θα χρειαστούν περαιτέρω λούσιμο, παρά μόνο βούρτσισμα ! Extra tip : Κατά την διάρκεια του ύπνου , είναι πιθανό να σε ενοχλήσει η ύπαρξη του . Ελπίζουμε πως θα το συνηθίσεις . Αν σε πονάει , καθώς κουνιέσαι ασυναίσθητα στον ύπνο , δοκίμασε διάφορα είδη ,  προτίμησε το μικρότερο μέγεθος , για να μπορείς να κοιμάσαι ανενόχλητη !

3. Τις στεγνώνουμε ΑΜΕΣΩΣ

Βγαίνοντας από το ντους , η πρώτη κίνηση που κρίνεται αναγκαίο να κάνουμε , είναι να τις στεγνώσουμε ! Μην αφήσεις περαιτέρω χρόνο για άλλες ασχολίες , καθώς όσο πιο γρήγορα στεγνώσουν , τόσο πιο γρήγορα θα πάρουν την δική τους κλίση και άντε….να τις περιποιηθείς μετά ! Εφόσον τελειώσουμε το λούσιμο , παίρνουμε το πιστολάκι και την στρογγυλή , κατά προτίμηση βούρτσα , και με κυκλική κίνηση , από πάνω προς τα κάτω, τις στεγνώνουμε , χτενίζοντας προς την φορά που εμείς επιθυμούμε. Μπορούμε , πριν την διαδικασία στεγνώματος , να προσθέσουμε ενυδατική κρέμα στο μέτωπο μας , προκειμένου να παραμείνει δροσερό και ύστερα να αρχίσουμε την ενασχόληση με τις αφέλειες. Ωστόσο, θα πρέπει να ελέγξετε, προσεκτικά, πριν ξεκινήσετε το στέγνωμα , αν έχει απορροφηθεί η ενυδατική κρέμα . Σε αντίθετη περίπτωση , οι αφέλειες κινδυνεύουν να λαδώσουν , εφόσον έρθουν σε επαφή με κρέμα που αφορά το πρόσωπο ! Η περιποίηση των αφελειών ,αμέσως μετά το ντους , είναι ιδιαίτερα σημαντική , καθώς παίρνουν το σχήμα που εμείς επιλέγουμε για το υπόλοιπο της ημέρας . 

4. Δεν τις αγγίζουμε με τα χέρια μας συνεχώς 

Αν έχεις την συνήθεια να αγγίζεις τα μαλλιά σου , κάθε πέντε λεπτά , ήρθε η ώρα να την κόψεις ! Αγγίζοντας τις αφέλειες μας , με συνεχή ρυθμό , λαδώνουν ακόμα περισσότερο και έτσι στο τέλος της ημέρας , δεν εντοπίζουμε το λαμπερό , ομοιόμορφο αποτέλεσμα για το οποίο μοχθήσαμε το πρωινό . Επιπροσθέτως , αξίζει να σημειωθεί ότι όσο περισσότερα προϊόντα styling χρησιμοποιείς στα μαλλιά σου , τόσο περισσότερο χαλάει η ποιότητα της τρίχας και τα φυσικά έλαια που διαθέτει , αντικαθίστανται από τα βαριά χημικά που εξουδετερώνουν την ικανότητα της να μένει λαμπερή και υγιής. Αν , ακόμα , έχεις άπλυτα χέρια , τουλάχιστον φρόντισε να τα ξεπλένεις καλά , με κρεμοσάπουνο , πριν επιχειρήσεις να διορθώσεις τις αφέλειες σου. Extra tip : Αν βρίσκεσαι έξω και δεν διαθέτεις τα κατάλληλα μέσα, για να έχεις καθαρά χέρια ή δεν θέλεις να τις αγγίξεις, προτίμησε να έχεις στο εσωτερικό της τσάντας , ένα μικρό χτενάκι , για να μπορείς να τις διορθώνεις , με ένα απλό βούρτσισμα , προς τα πάνω. Εγώ , γενικότερα , προτιμώ να τις χτενίζω εντός και εκτός σπιτιού , με μια μικρή χτένα ,χωρίς να τοποθετώ τα χέρια μου , καθώς έτσι λαδώνουν λιγότερο. 

5.Φυσάει ; Πολέμησε με σύμμαχο την λακ !

Βγαίνεις έξω από το σπίτι , έχοντας φτιάξει , ομοιόμορφα , τις αφέλειες σου και περπατάς καμαρωτή , καμαρωτή . Φυσάει , όμως και οι αφέλειες σου πηγαίνουν κατά δω και κατά κει , ατίθασες και ανέμελες , χωρίς να υπολογίζουν τα δικά σου νεύρα ! Πίστεψε με , δεν υπάρχει χειρότερο από το να φυσάει με λύσσα ο αέρας και εσύ να προσπαθείς να μαζέψεις τα τσουλούφια που πετάγονται ….. Και φυσικά , εκείνη την στιγμή , οι φίλοι σου θα προτείνουν να βγάλετε φωτογραφία ή θα περάσει αυτός που σου αρέσει και εσύ θα είσαι κάπως έτσι :

Για μένα το να περπατάς στον δρόμο, να έχει αέρα και να έχεις και αφέλειες είναι Γολγοθάς. Δύσκολα θα μείνουν στην θέση τους και δύσκολα θα ξαναγίνουν όπως πριν. Μπορούμε , όμως , να πολεμήσουμε την επιθυμία του αέρα , να ανακατέψει τα μαλλιά μας , με έναν απλό αλλά όχι τόσο αποτελεσματικό τρόπο ! Χρησιμοποιώντας ελάχιστη λακ , κυρίως στις άκρες των αφελειών , διατηρούμε όσο το δυνατόν καλύτερα , το καμπυλωτό ή ίσιο σχήμα που έχουμε δώσει στις αφέλειες και παράλληλα εμποδίζουμε τον αέρα…να χαλάσει την ομοιομορφία ! Γενικότερα , δεν είναι 100 % αποτελεσματικό , καθώς κανένας μας δεν μπορεί να τα βάλει πλήρως , με τα στοιχειά της φύσης , ωστόσο , μειώνει σε σημαντικό βαθμό την ικανότητα του αέρα να τις μπερδεύει. Προσοχή ! Μην το παρακάνετε , ρίχνοντας άφθονη λακ, καθώς πρόκειται να “ πετρώσουν “ οι αφέλειες , να μπερδευτούν και να μην μπορείτε , έπειτα , να τις χτενίσετε και να τις διορθώσετε. Επιπλέον , είναι γνωστό πως περισσότερη λακ = περισσότερο λαδωμένα θα φαίνονται τα μαλλιά και ειδικά σε μια τόσο μικρή επιφάνεια, όπως το μέτωπο που βρίσκονται οι αφέλειες. Extra tip : Αν δεν θέλεις να δεις τις αρνητικές συνέπειες του αέρα , πάνω στις αφέλειες σου , σου έχω την τέλεια λύση που εφαρμόζω στην καθημερινότητα μου…. Μην βγαίνεις τις ημέρες που φυσάει τρελά , προτιμώντας την ζεστασιά του σπιτιού σου ! Ακραίο ε ; 

6. Τριμάρισμα στο σπίτι ; Φυσικά και μπορείς !

Θα στο έχουν πει και στο κομμωτήριο , ας το ξαναπώ και εγώ . Μην περιμένεις να διατηρηθεί το μήκος των αφελειών για τον υπόλοιπο μήνα. Πας, κόβεις τις πολυπόθητες αφέλειες, τις θαυμάζεις για μερικές εβδομάδες και μετά ουπς. Σαν να σε τυφλώνουν λίγο ε; Λοιπόν, αυτό είναι αναμενόμενο, αφού οι αφέλειες μακραίνουν πολύ πιο γρήγορα από τα υπόλοιπα μαλλιά σου. Όπως καταλαβαίνεις αυτό συμβαίνει επειδή κόβοντας τα μαλλιά σου τόσο κοντά, η τρίχα δυναμώνει και παίρνει τα πάνω της. Όσο περισσότερο τις κόβεις, τόσο πιο συχνά θα μακραίνουν. Καταλήγεις λοιπόν να τις χτενίζεις σε φράντζα ή να τις πιάνεις με ένα τσιμπιδάκι ή γενικώς να εκνευρίζεσαι γιατί δεν ξέρεις τι να τις κάνεις. Σε αντίθεση , με ό,τι λένε τα περισσότερα σάιτ , μπορείς να τριμάρεις τις αφέλειες σου , στο σπίτι , χωρίς να επισκέπτεσαι κάθε εβδομάδα τον κομμωτή σου. Ξεχάστε το ψαλίδι της κουζίνας και προμηθευτείτε ένα επαγγελματικό ψαλίδι κομμωτηρίου. Η προετοιμασία είναι το πιο κρίσιμο βήμα για να κόψτε αφέλειες μόνες σας. Βεβαιωθείτε ότι τα μαλλιά σας είναι εντελώς στεγνά και χτενισμένα για να έχετε εικόνα το πως θα δείχνουν σε πραγματικό χρόνο. Ποτέ μην τριμάρετε αφέλειες , με βρεγμένο μαλλί !

Για να μην κάνετε λάθος, πριν τις κόψετε, συγκρατήστε καλά τα υπόλοιπα μαλλιά σας στο πλάι με μερικά κλιπ από την κάθε μεριά. Αν θέλετε να τριμάρετε τις αφέλειες σας, όσο κι αν επιθυμείτε να το κάνετε με μια οριζόντια κίνηση του ψαλιδιού, είναι λάθος. Κρατήστε το ψαλίδι κάθετα και με πολύ μικρές ψαλιδιές κόψτε τις ακρούλες που έχουν μακρύνει. Μπορεί να χρειαστεί να επαναλάβετε και δεύτερη ή τρίτη φορά μέχρι να έχετε το επιθυμητό μήκος. Επίσης , ένα ακόμα λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν κόβουν αφέλειες είναι πως κόβουν τα μαλλιά πολύ κοντά, πολύ γρήγορα. Ο σωστός τρόπος είναι να ξεκινήσετε από ένα μήκος στο ύψος της μύτης και αφού δείτε πως αντιδρούν τα μαλλιά, να κόβετε πιο κοντά πάντα με κάθετες, μικρές ψαλιδιές, μέχρι να φτάσετε στο μήκος που θέλετε. Παρακάτω , παραθέτουμε ένα βίντεο στο youtube που θα σας βοηθήσει , να τριμάρετε με ευκολία τις αφέλειες σας !

Δύσκολες ή εύκολες , οι αφέλειες είναι σικ και πάντα εντός μόδας ! Τις προτιμούμε , όταν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε κάποια αλλαγή στα μαλλιά μας , όταν θέλουμε να κρύψουμε δυο τρεις γοητευτικές ρυτίδες , που μας ενοχλούν, όταν ο ανάδρομος Ερμής μας τα φέρνει όλα τούμπα ! Η ζωή με αφέλειες δεν είναι πάντα εύκολη. Έχεις να αντιμετωπίσεις την φυσική λιπαρότητα κάθε τρίχας , τον αέρα , την βροχή , τον ήλιο που συνδυάζεται με ιδρώτα , το μπέρδεμα , τον ύπνο . Μην σε αποθαρρύνουν…  αξιοποιώντας τις συμβουλές , από μια ομοιοπαθούσα , μπορείς να κάνεις την ζωή σου και ταυτόχρονα την ζωή των αφελειών σου … περισσότερο λαμπερή ! 

Τι λες ; Πάμε μια βόλτα μέχρι το κομμωτήριο ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Κατεβαίνω τις σκάλες του σπιτιού μου και με προσοχή ανοίγω την πόρτα της εισόδου . Ελέγχω δεξιά αριστερά , μήπως κάποιος έχει σταθεί στο σκοτάδι . Θυμάμαι την υπόθεση της φοιτήτριας που την είχε βιάσει και κάψει ζωντανή , κάτω από το σπίτι της , ένα τέρας . Περπατάω με την τσάντα σφιχτά στην αγκαλιά μου , τον δρόμο που οδηγεί στην στάση του λεωφορείου. Με διακριτικά βλέμματα , ελέγχω , μήπως κάποιος με ακολουθεί . Φτάνω στην στάση του λεωφορείου και περιμένω υπομονετικά να έρθει η γραμμή που χρειάζομαι. Αυτοκίνητα περνάνε και μερικοί οδηγοί σφυρίζουν. Τους αγνοώ . Το catcalling δεν θα σταματήσει ποτέ να υπάρχει. Ανεβαίνω στο 29 και βολεύομαι σε μια γωνία. Ένας τύπος κοιτάζει αδιάκριτα το μπούστο μου , με ελάχιστο δέρμα να εμφανίζεται. Ανεβάζω το φερμουάρ του μπουφάν μου και ρίχνω μια θυμωμένη ματιά προς το μέρος του. Αδειάζει σιγά σιγά ο χώρος και βρίσκω ελεύθερη θέση. Στην επόμενη στάση ανεβαίνει ένας κύριος , στην ηλικία του πατέρα μου. Κάθεται δίπλα μου και με κοιτάει με πονηρό ύφος. Μαζεύομαι στην γωνία και δυναμώνω τον ήχο στα ακουστικά. Το χέρι του , ελαφρά ανασηκώνεται και βρίσκει την θέση του στο μπούτι μου. Βγάζω τα ακουστικά , χτυπάω με δύναμη το χέρι του και φωνάζω – Θα έπρεπε να ντρέπεστε . Ησυχία , σιωπή στο ακροατήριο. Όλοι ψιθυρίζουν , κανένας δεν κινείται.

Κατεβαίνω βιαστικά για να μην αργήσω στο μάθημα και συνεχίζω να περπατάω μέχρι να φτάσω στο τέλος της διαδρομής . Μια παρέα νεαρών , βρίσκεται έξω από ένα μαγαζί και κοιτάει προς το μέρος μου. Τους προσπερνάω , με acdc , να ηχεί στα ακουστικά μου και με την άκρη του ματιού μου διακρίνω τις μορφές τους να με ακολουθούν . Ηρέμησε , πηγαίνουν απλά προς τον δρόμο τους . Που τυχαίνει να είναι και δικός σου. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα . Στρίβουν στο ίδιο στενό με μένα . Δεν υπάρχει κόσμος τριγύρω. Γελάνε . Δεν μου φαίνονται επικίνδυνοι , αλλά από την άλλη , πρέπει να αλλάξω δρόμο , μήπως γίνει κάτι . Παρεκκλίνω από τον δρόμο μου και επιλέγω την αντίθετη κατεύθυνση . Η παρέα απομακρύνεται και ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Είναι άραγε ο φόβος που μας κυριεύει παράλογος ; Είναι μήπως παρανοϊκός ο φόβος που κατακλύζει την καρδιά μας , όταν βρισκόμαστε μόνες μας ; Μήπως και οι άντρες δεν φοβούνται στον δρόμο ; Δεν χωράνε διακρίσεις . Πόσες από εμάς , μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι δεν αγχωνόμαστε όταν στρίβουμε σε ένα στενό που δεν υπάρχει κόσμος ή φώτα και διακρίνουμε ανδρικές μορφές να περπατάνε από πίσω μας ; Από πού πηγάζει ο φόβος , η ανάγκη να ξέρουμε πως θα φτάσουμε στο σπίτι μας , στην δουλειά μας , στο ραντεβού μας ασφαλείς ; Η σκέψη μου γίνεται αέρας , όταν φτάνω στο κτήριο . Έχει αρχίσει να νυχτώνει και οι γωνίες φαίνονται ακόμα πιο σκοτεινές . Και οι άνθρωποι επίσης.

Θαρρείς και όταν πέφτει το σκοτάδι γίνονται ακόμα πιο απόμακροι.

Το μάθημα τελειώνει και πλησιάζω την έδρα για να ρωτήσω τον καθηγητή επί της εργασίας που μας έχει αναθέσει . Μου προτείνει να βρεθούμε στο γραφείο του για να το συζητήσουμε . Διστάζω . Η συζήτηση δεν χρειάζεται να γίνει εκεί . Προσπαθώ να του αλλάξω γνώμη , λέγοντας του πως δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό . Επιμένει . Θα αναλύσουμε καλύτερα τις διορθώσεις που πρέπει να κάνω . Αποφασίζω να πάω . Ενημερώνω την μαμά μου , για το που θα είμαι , επειδή θα αργήσω . Πάντα να λες που είσαι στους οικείους σου , εκείνους που εσύ εμπιστεύεσαι. Δεν είναι θέμα ανάκρισης . Αν κάτι σου συμβεί , να ξέρουν που θα σε εντοπίσουν . Η πρόληψη σώζει . Ενημερώνω μια συμφοιτήτρια μου για την συζήτηση που προηγήθηκε και της ζητάω να με συνοδεύσει μέχρι το γραφείο και να παραμείνει απέξω , έως ότου τελειώσει . Δέχεται και την ευχαριστώ . Συναντώ τον καθηγητή και ξεκινάμε κατευθείαν τις διορθώσεις . Με πλησιάζει . Θέλει να μου δείξει συγκεκριμένα τα σημεία που πρέπει να αλλάξω .  Τον κοιτάζω . Το χέρι του κατευθύνεται προς το δικό μου και το γραπώνει . Σαστίζω . – Μην με αγγίζετε , δεν είναι πρέπον . Καλύτερα να φύγω. Κατευθύνομαι προς την πόρτα με γοργά βήματα και γεμάτα θυμό . Έχει κλειδώσει . Με πλησιάζει απειλητικά . Τα μάτια του γεμίζουν με αηδιαστικές σκέψεις που δεν τον τιμούν , ως άνθρωπο . Τον προειδοποιώ ότι αν κάνει μερικά βήματα ακόμα θα φωνάξω για βοήθεια, πως έχω ενημερώσει και αυτό που κάνει είναι ανήθικο . Γελάει . Φοβάμαι . Φωνάζει το όνομα μου και συνέρχομαι από τις τρομακτικές σκέψεις μου . Θα μπορούσε να έχει συμβεί . Θα μπορούσε να το είχε κάνει . Είναι η πραγματικότητα , είναι η αλήθεια , που οφείλει να λάμψει . Το όνομα της , είναι σεξουαλική παρενόχληση . Συμβαίνει καθημερινά , κάθε ώρα , κάθε λεπτό , κάθε στιγμή . Τελειώνουμε με συνοπτικές διαδικασίες , τον ευχαριστώ και φεύγω μαζί με την συμφοιτήτρια μου . Κατευθυνόμαστε προς την στάση , την αποχαιρετώ και μπαίνω στο λεωφορείο.

Αρχίζει να γεμίζει με κόσμο , σε σημείο που ασφυκτιά το σώμα μου , καθώς δεν έχει χώρο . Σαν σαρδέλες , ο ένας πάνω στον άλλον . Καθημερινό φαινόμενο . Στα αυτιά μου ηχεί James brown με το this is a man’s world , να με βάζει σε σκέψεις . Είναι άραγε η κοινωνία μας φτιαγμένη για όλους ; Αισθανόμαστε όλοι τον ίδιο φόβο ; Τις σκέψεις μου διακόπτει ένα σώμα το οποίο άτσαλα συγκρούεται με το δικό μου . Το νιώθω να τρίβεται πάνω μου και οι δολοφονικές τάσεις μου επιστρέφουν . Ένας γλοιώδης , τυπάκος , μου χαμογελά πονηρά και κολλάει πάνω μου . Τον σπρώχνω με τα χέρια μου και τον κλωτσάω στο επίμαχο σημείο . Ο κόσμος γύρω μου μένει ακλόνητος . Απλά κοιτάνε. Και σχολιάζουν. Για να μάθεις , γελοίε. Κατεβαίνω στην στάση και προχωράω . Καθημερινά φαινόμενα . Που η κοινωνία μας τα δέχεται . Τα κάνει κτήμα της . Τα κάνει ένα με το σώμα της , απερίσκεπτα. Που δεν προστατεύει τα παιδιά της , όπως θα έπρεπε . Δεν στηλιτεύει τα γεγονότα , δεν τιμωρεί τους ανθρώπους που προβαίνουν σε τέτοιους αναίσχυντες πράξεις . Φτάνω σπίτι . Μιλάω με τους δικούς μου , τρώμε όλοι μαζί . Ήσυχες , απλές , όμορφες , οικογενειακές στιγμές . Ετοιμάζομαι να βγω . Θα γυρίσω αργά , το βράδυ . Η μαμά μου ανησυχεί .  Παιδί μου , οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι , θέλω να προσέχεις . Να φωνάξεις αν χρειαστεί , να ζητήσεις βοήθεια , αν συμβεί κάτι , να μας πάρεις τηλέφωνο . Τα μάτια σου δεκατέσσερα. Να προσέχεις , να έχεις καθαρό μυαλό και να μην εμπιστεύεσαι απόλυτα κανέναν . Η κοινωνία που ζούμε , δεν είναι ασφαλής . Μοιάζει με αχανή έκταση ζούγκλας . 

Φτάνουμε στο κλαμπ. Η ώρα έχει περάσει και το μαγαζί γεμίζει. Τα ποτά πηγαινοέρχονται στους δίσκους και μια ελαφριά ζάλη σκεπάζει την ατμόσφαιρα. Κατευθύνομαι προς το μπάνιο. Ένας μεθυσμένος τύπος μου χαμογελά παραπλανητικά και με πλησιάζει. Με σπρώχνει προς τον τοίχο και απλώνει τα απαίσια χέρια του πάνω μου. Φωνάζω να σταματήσει και εκείνος δεν δείχνει να θέλει. Ο μεγαλύτερος μας φόβος. Ο βιασμός . Η ανάγκη να συνοδευόμαστε πάντα από κάποιον άλλον , σε μια κοινωνία που θυμίζει ελεύθερη. Σε μια κοινωνία που τα περιστατικά βιασμού , πληθαίνουν. Τον σπρώχνω από πάνω μου. Μου λέει πως τα ρούχα μου άλλο δείχνουν. Πως δεν θα έπρεπε να χορεύω έτσι , αν δεν ήθελα να συνευρεθούμε . Η κοινωνία μας . Εκείνη που ανακοινώνει πως τα ρούχα φταίνε και όχι ο βιαστής . Το λίκνισμα των γοφών μας . Αυτή είναι η αιτία που η κοινωνία σημειώνει , αντί να μας μαθαίνει πως το όχι είναι όχι. Περιστατικά , που ( δεν ) μου έχουν συμβεί , μα συμβαίνουν σε κάθε ανυποψίαστη γυναίκα που εμπιστεύεται την ασφάλεια της κοινωνίας. Που χαλαρώνει και αφήνεται , όπως θα έπρεπε, ζώντας ελεύθερη . Όλα αυτά μας δείχνουν , πως η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως θα έπρεπε. Η κοινωνία της γυναίκας , δεν είναι όπως την φανταζόμασταν , όταν κάναμε εφηβικά όνειρα και σκόρπιες σκέψεις για το μέλλον. Η κοινωνία της γυναίκας είναι όλα αυτά που γράψαμε και αναφέραμε παραπάνω .Περιστατικά παρενόχλησης , βιασμοί , catcalling , φόβος , αγωνία. Μην βρεθούμε μόνες μας . Μην μας ακολουθήσουν στο δρόμο. Μην και δε φτάσουμε στο σπίτι μας , στην εργασία μας , στην παρέα μας ασφαλείς. Συμβαίνουν κάθε ώρα και στιγμή. Και σε άνδρες , για να γινόμαστε ξεκάθαροι.

Για να προλάβω μερικούς. Δεν παρενοχλούν όλοι. Δεν βιάζουν όλοι. Δεν προσπαθούν να μας πιέσουν όλοι. Σε σένα που κρατάς τις αποστάσεις , σε σένα που σέβεσαι το όχι . Σε εκείνον που μόλις ακούει όχι , σταματάει. Σε εκείνους που κάνουν τα πάντα για να φτάσουμε ασφαλείς σπίτι και φροντίζουν ταυτόχρονα για την ασφάλεια τους . Σε εκείνους που ενδιαφέρονται για το πως θα γυρίσουμε , σε εκείνους που μας συνοδεύουν μέχρι εκεί που ορίσουμε . Σε αυτούς που δεν διστάζουν να μπουν μπροστά και να βοηθήσουν όταν μας παρενοχλούν . Σε αυτούς που μας υποστηρίζουν , όταν φωνάζουμε για το τι βιώσαμε. Σε αυτούς που μας πιστεύουν . Σας ευχαριστούμε. Σε εκείνον που γυρνούσα από το κλαμπ και άλλαξε πεζοδρόμιο , επειδή κατάλαβε πως φοβήθηκα που κάποιος βρισκόταν από πίσω μου. Συνέχισε να κάνεις την κοινωνία της γυναίκας , καλύτερη .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Για εκείνους που απαρνούνται το είδωλο τους

Για εκείνους που το αποκαλούν ανασφάλεια

Σαν σκιά του βυθού , κρυμμένη ανάμεσα στα φύκια , λιτά και απλά τα μαλλιά της ανεμίζουν , παρασέρνοντας την σιωπή που κυριαρχεί , σε έναν ατελείωτο χορό νίκης . Και όταν κάποιος τολμά να την αποθανατίσει , εκείνη κρύβεται. Φοβάται , αντιδρά , ξεσπαθώνει. Μυστήρια και μυστήρια πλάσματα , αγκαλιάζει η εκκωφαντική αδράνεια που κατακλύζει τα γαλαζοπράσινα νερά , που ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει να αντικρύσει . Μα , τούτο δω , είναι άλλο πλάσμα. Βγαλμένο από παραμύθια , από εκείνα που η γιαγιά λέει στα εγγόνια της , το βράδυ πριν κοιμηθούνε , σιμά στο τζάκι , τις Κυριακές που αναπαύονται . Τους λέει για τέρατα και δράκους, ιππότες και πριγκίπισσες , πλάσματα αλλόκοτα , άμορφα , ακάρδα , φιγούρες που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι , όταν το φως κοντεύει να κλείσει . Μα για εκείνη , δεν λέει παραμύθια . Λέει την αλήθεια . Λέει για εκείνη , σαν να ‘τανε παιδί της . Την αγκαλιάζει με τόση θέρμη , που ολάκερος ο βυθός ζεσταίνεται , στην όψη της να χαμογελά και να νιώθει αγάπη. Και εκείνη , πλάσμα του βυθού , κρυμμένη στα άδυτα της φύσης , μακριά από τους ανθρώπους , πλέκει και ξεμπλέκει την ανθρώπινη μοίρα , σαν να την ορίζει μες τα δυο της μικρά και ζωγραφισμένα με κοχύλια χέρια .

Και αν την ρωτήσεις τι είναι , δεν ξέρει να σου απαντήσει . Γοργόνα , πλάσμα του βυθού , με ουρά ψαριού και μνήμη χρυσόψαρου. Γιατί ξέχνα το κακό που της κάναν, το τραύμα που σκίζει τα σωθικά των λεπιών της , την κραυγή αγωνίας της και σώζει εκείνους που δεν το αξίζουν . Γιατί τους λυπάται. Γιατί ξέρει πως όλοι αξίζουν μια βοήθεια . Μα πάνω από όλα , πλάσμα ταγμένο στην φλογερή ελπίδα για την διάσωση του ανθρώπινου γένους . Και ας μην ανήκει στο είδος τους . Και ας κατοικεί στον βυθό της , ανάμεσα σε χιλιάδες αστερίες και καβούρια , παρέα με αχινούς και σκορπίνες. Και ας φορά για ρούχα , τα ομορφότερα κοχύλια του γυαλιού , που δεν τα θέλουν εκείνοι. Που προτιμούν την ζεστασιά της γούνας . Την δροσιά του παντελονιού , την υφή της επιδερμίδας. Και ας αφήνει ξέμπλεκα τα μαλλιά της , να παίζουν με τις κρυφές ακτίνες που φωτίζουν τον σκούρο από την άμμο εαυτό της . Πλάσμα του βυθού , γεμάτο καλοσύνη και δίψα για μάθηση . Πλάσμα του βυθού , γοργόνα της στεριάς , κανένας δεν ξέρει με τι και πως μοιάζει στα αλήθεια .  Κανένας τους δεν θέλησε να μάθει , πως στα αλήθεια μοιάζει , το πλάσμα του βυθού. Κοιτάζοντας την φωτογραφία , σχεδιάζεις την φιγούρα στο μυαλό σου , αγνοώντας την πραγματική ομορφιά της . Και εκείνη , σωστό πλάσμα της φύσης , αδύνατο να καταλάβει την φιλαρέσκεια του ανθρώπου , μισεί τις εικόνες. Μισεί οτιδήποτε απαθανατίζει την στιγμή , το σπίτι της και εκείνη.

Δεν μπορεί να καταλάβει , τούτο το κουτό πλάσμα του βυθού , με την αέρινη χάρη και την ψαρένια της ουρά , πως στο καλό αγαπούν οι άνθρωποι να βλέπουν τον εαυτό τους σε αντανάκλαση. Σε βιτρίνα , σε γυαλί , σε ο,τι καθρεφτίζει το είδωλο τους , γίνονται έρμαια της φιλαρέσκειας τους . Και εκείνη , που δεν κρατάει ποτέ της , καθρέφτη με γυαλί , μικρό μπουκάλι της στιγμής , απορεί , αγανακτεί , κουνάει θυμωμένα το κορμί της στον Ρυθμό των κυμάτων . Τρικυμίες και φουρτούνες , θαλασσοταραχή , πελώρια τσουνάμι σηκώνονται στον απόηχο της θάλασσας και πνίγουν την δυστυχή πολιτεία των ανθρώπων . Και εκείνο , το πλάσμα του βυθού , με την ουρά για πόδια , οδύρεται και κλαίει , στον βράχο που στέκει ατάραχος , βουβός και πομπώδης  απέναντι στον όλεθρο , που δεν κατάφερε να σώσει τον δικό της , μικρό κόσμο . Και πνίγει με θυμό την πολιτεία που τόσο αγάπησε και τόσο πόνεσε , σαν να ήταν δικό της σπίτι . Τους ανθρώπους που παρασέρνοντας ο ένας τον άλλον , αγκάλιαζαν τα είδωλα τους στον καθρέφτη , περισσότερο από τους ίδιους τους εαυτούς τους . Βγάζοντας φωτογραφίες , στιγμιότυπα και ήχους , κάθε ώρα και στιγμή , αγνοώντας την φύση και την ηχώ που τους καλεί να θαυμάσουν με το θείο δώρο της όρασης , την τρομακτική ομορφιά που διαθέτει. Και εκείνη προσπάθησε πολύ να τους το μάθει . Και εκείνη ,ένα μικρό πλάσμα του βυθού , με ουρά και χέρια , ντυμένα με τα ομορφότερα κοχύλια που διάλεξε προσεκτικά , η φύση , τους δίδαξε , πως να ζουν την κάθε στιγμή , σαν να είναι η στερνή τους .

Το πλάσμα του βυθού , η γοργόνα με τα ατημέλητα μαλλιά , ήταν και αυτό κάποτε , μπλεγμένο , αθώο είδος της θαλάσσης ,στα δίχτυα της φιλαρέσκειας που τρώγει τους ανθρώπους . Που τους μαθαίνει να αγαπούν τον εαυτό τους , παρά μόνο σε εικόνες. Μια  φορά και έναν καιρό , κάποτε, κάπου που η ιστορία δεν μας λέει , σε τόπους μακρινούς που μόνο η γιαγιά ξέρει να λέει , σε μέρη που οι γοργόνες και τα τέρατα υπάρχουν και συγκροτούν τις δικές τους πολιτείες ,  το πλάσμα του βυθού , βρήκε έναν καθρέφτη , στα απομεινάρια ενός ναυαγίου . Και εκείνη , μικρή καθώς ήταν , ερωτεύτηκε το είδωλο της στον καθρέφτη . Και αγάπησε την επιφάνεια του καθρέφτη και επιζητούσε συνεχώς να διορθώσει τα λάθη που εκείνη έβρισκε , της φύσης . Και έβλεπε , κρυμμένη στις πέτρες της ακτής , τους ανθρώπους να αποθανατιζουν τους εαυτούς τους με ψεύτικα χαμόγελα , κινήσεις και να διορθώνουν με περίεργες λεπτομέρειες τους εαυτούς τους .

Και πάσχιζε να πείσει , το κρύο είδωλο του καθρέφτη , πως και εκείνη είχε ανάγκη . Να διορθώσει , να ταιριάξει , να πειράξει , να μιμηθεί όσα οι άνθρωποι μπορούσαν . Και η μητέρα φύση , της μίλησε κρυφά , για όλα εκείνα που την βασανίζουν . Και της έμαθε να αγαπά τον εαυτό της , τις ανασφάλειες για την χρυσαφένια της ουρά , και τα μεγάλα της μάτια που δεσπόζουν στα κύματα της θάλασσας και κοιτούν τους ανθρώπους από μακριά , σαν να είναι αξιοθέατο , παρόν , παρελθόν , μέλλον  . Και έμαθε πως δεν χρειάζεται να απαθανατιζουμε τον εαυτό μας , για να αισθανθούμε καλύτερα . Και επήρε την απόφαση , πως εκείνη θα αγαπούσε τον εαυτό της , χωρίς καθρέφτες και είδωλα .

Χτυπώντας ρυθμικά την ουρά της , στο τέμπο που κινούνται τα υπόλοιπα ψάρια , το πλάσμα του βυθού , με την χρυσαφένια της ουρά και τα ατημέλητα μαλλιά , κάνει σβούρες και κύκλους , γύρω γύρω από τα μέρη που συχνάζουν οι φίλοι της , τα σαλάχια. Και αγνοεί την τύχη των ανθρώπων , όπως εκείνη αγνόησαν την δική της τύχη , παρά μόνο νοιαστηκαν να την φωτογραφίσουν , καθώς περνούσε , σαν σίφουνας  δίπλα από τους βράχους της απελπισίας που στέκονται εκείνοι . Και την θαύμαζαν , όσο κοιτούσαν την φωτογραφία , και ανακάλυπταν τα υπέροχα κρυφά σημεία του σώματος της , της μακριάς στολισμένη με φύκια ουρά της , ενώ εκείνη στεκόταν παράμερα απογοητευμένη . Που αγάπησαν το είδωλο της, περισσότερο από την ίδια . Που ερωτεύτηκαν την απεικόνιση της , περισσότερο από τον ψυχικό της κόσμο , που είναι σωστό στολίδι της φύσης , γεμάτο με θαλασσινές μελωδίες και σκοπούς πειρατικούς , συχνότητες που το ανθρώπινο αυτί δεν αντέχει να αφουγκράζεται. Και θύμωσε . Και αγανάκτησε . Και λυπήθηκε . Και απαγόρεψε στον εαυτό της να ξανασχοληθεί με το είδωλο της . Σκηνή τραβηγμένη από ταινία , η στιγμή που άνθρωπος και πλάσμα συναντιούνται. Μαγεμένος , εκστασιασμένος από την ομορφιά του , τρέχει να αποθανατίσει την στιγμή , με ένα κλικ , με ένα λαικ , αγνοώντας την επιθυμία του να το χαϊδεύει , να το ημερέψει , να το αγαπήσει . Το πλάσμα του βυθού , απογοητευμένο από εκείνον , αρνείται πεισματικά την επανένωση . Το σμίξιμο ανθρώπου και φύσης . Χτύπα την ουρά νευριασμένα και απομακρύνεται , αφήνοντας τον στην δυστυχία του . Γιατί αυτό του πρέπει , γιατί αυτό αξίζει . Ας αγαπήσει το είδωλο του , οπότε έκανε και ξαναέκανε χιλιάδες φορές . Δεν έχει ανάγκη , το πλάσμα του βυθού , την δικιά του αγάπη .

Μα κάπου κάπου , εδώ και εκεί , σε γωνίες που το ανθρώπινο μάτι δεν φτάνει , σε μέρη που η θλίψη του ανθρώπινου σώματος δεν επιδρά και η θάλασσα γιατρεύει τις πληγές της , είναι εκεί . Ακοίμητος φρουρός , το πλάσμα της θαλάσσης, η γοργόνα του βυθού στέκεται σιμά στους πληγωμένους και τους βοηθά. Χωρίς αντάλλαγμα. Και τότε η ψαρένια της ουρά , μετατρέπεται σε πόδια και το σώμα της παίρνει την μορφή ανθρώπου . Την μορφή γυναίκας. Ή μπορεί να είναι απλά , μια θαλασσινή αυταπάτη….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Όταν ακούμε την λέξη ψυχανάλυση ,σκιαζόμαστε. Φοβόμαστε , φέρνουμε με τον νου μας τα χειρότερα. Πειράματα , συζητήσεις ανοιχτού περιεχομένου , λύτρωση. Το βασικό και σημαντικότερο . Το ένα και μοναδικό . Η λύτρωση , το τρόπαιο που σου εξασφαλίζει την ευτυχία , την ευτυχία που εσύ ορίζεις , με τους δικούς σου γνώμονες και κανόνες. Και η ψυχανάλυση , δεν είναι απαραίτητο να γίνει με ειδικό. Δεν είναι η ψυχανάλυση κάτι περισσότερο από μια κουβέντα δέκα λεπτών με τον στενό σου φίλο. Τι γίνεται στην περίπτωση που εσύ αγαπάς την ψυχανάλυση ; Τι συμβαίνει όταν επιζητάς να ρίξεις μια ματιά στην βαθύτερη σύσταση των ανθρώπων ; Στα άπλυτα , τα απόμερα , τα απόκρημνα , απόκρυφα σημεία της ψυχής τους ; Όταν νιώθεις την ανάγκη να δώσεις το κλειδί της λύτρωσης σε όλους , γιατί πιστεύεις πως όλοι έχουν δικαίωμα σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους ; Όταν πιστεύεις πως όλοι αξίζουν το φάρμακο της ευτυχίας γιατί έτσι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος ;

Καταρχάς , οφείλω να σταθώ σε μερικά σημεία. Δεν πρόκειται να σωθούν όλοι. Δεν πρόκειται να βρει γατρειά το ανθρώπινο είδος στην πλειοψηφία του. Είναι αδύνατο , ακατόρθωτο , απλησίαστο. Ούτε όλοι θέλουν να σωθούν. Μερικοί ξεχνούν. Ξεχνούν πως τους βοήθησες και πως στάθηκες δίπλα τους , ωσάν ακοίμητος φρουρός. Ξεχνάνε πόσο έκλαψες με τον πόνο τους και πόσο χάρηκες με την χαρά τους. Ξεχνάνε , θυσίες , πολύτιμο χρόνο , που κάθισες για να τους γιατρέψεις , λησμονούν , διαγράφουν από την μνήμη τους , κάνουν πως δεν ξέρουν. Και προτιμούν να προσφύγουν σε άλλους , που δηλητηριάζουν την ήδη υπάρχουσα πρόοδο. Με ψέματα και αυταπάτες ! Όμως , η ψυχανάλυση δεν γίνεται για τους λίγους , για την μειοψηφία . Στόχος μας είναι οι πολλοί. Η κάθαρση της ψυχής τους , και συνάμα η δική μας . Γιατί , το να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους , έχει και την καλή του πλευρά , το δώρο , την αξία του αυτούσια. Μερικοί το βρίσκουν βαρετό , να κάθεσαι και να ακούς τα προσωπικά του άλλου. Άλλοι το βρίσκουν πηγή ειδήσεων και κουτσομπολιού. Όμως η ψυχανάλυση , είναι το ομορφότερο πνευματικό αγαθό που μπορεί να κατέχει κάποιος.  Και ξέρεις γιατί ; Η σωτηρία της δικής σου ψυχής , κρύβεται ανάμεσα στις χαραμάδες της ψυχής του ατόμου , που κάθεται απέναντί σου.

Η ώρα της λύτρωσης κοντοζυγώνει , με την “άφεση “ αμαρτιών του ανθρώπου που ψυχολογείς . Μέσα από τα δικά του τραύματα , εξερευνείς τον εαυτό σου , αποφεύγεις συμπεριφορές , παράδειγμα προς μίμηση / αποφυγή για σένα. Ανακαλύπτεις μια διαφορετική διάσταση των πραγμάτων και ξεφεύγεις από την απόλυτη πλευρά της ζωής . Γεμίζεις το σώμα σου με “φρέσκο αίμα “ αντιλήψεων και προβλημάτων που μέχρι τώρα δεν παρατηρούσες. Οδηγείς μια ψυχή προς την κάθαρση , προς την ανεύρεση της αλήθειας , προς την λύτρωση που λαχταρά και επιθυμεί ! Πιο όμορφο συναίσθημα από το να βοηθάς τους άλλους , δεν υφίσταται , δεν ανιχνεύεται , δεν υπάρχει. Η ευτυχία στα μάτια τους , όταν λύνεται το πρόβλημα , όταν μπορούν και θέλουν να ανοιχτούν , όταν τους βοηθάς να ξεπεράσουν τις ανασφάλειες τους και όταν σου το ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΟΥΝ, είναι θείο δώρο. Κοιτώντας τα μάτια των ανθρώπων καταλαβαίνω πολλά για εκείνους, για την φύση τους , για τα τραύματα τους , για τον τρόπου που τους ώθησε να συμπεριφέρονται έτσι. Άλλοι συγχωρούνται , άλλοι όχι.

Αν πιάσεις το χέρι μου , το χέρι που εσύ θεωρείς βήμα προς την λύτρωση , το χέρι που σε οδηγεί στην ψυχανάλυση , θα νιώσεις αμέσως την ζεστασιά που σου προσφέρει η ειλικρίνεια που υπάρχει στο κενό αέρος. Κανένα μυστικό δεν τολμήσει να διαβεί τις πόρτες που εμείς θα ορίσουμε και καμιά θεϊκή ύπαρξη δεν θα γνωρίζει τι λέμε και τι εννοούμε. Η ψυχανάλυση , το άνοιγμα της ψυχής , η λύτρωση , θέλει απομόνωση , μυστικότητα , προσήλωση . Κόπο και τρόπο , ηρεμία και αποδοχή , εστίαση στον στόχο , γαλήνη και ψυχική προετοιμασία. Είναι δύσκολο να ανοιχτεί κάποιος , το γνωρίζω , δεν είναι άλλωστε και το πιο λογικό πράγμα , στην κοινωνία που ζούμε . Δεν χωράνε άβολες καταστάσεις μεταξύ τους . Δεν μπορείς να αρνηθείς , όταν ο άλλος σου ζητά να αναλύσει την ψυχή σου . Επιθυμεί διακαώς να σε λυτρώσει , να σε οδηγήσει στην ευδαιμονία που εσύ θα επιλέξεις .

Είναι όμορφο να διεισδύεις στην ψυχή των ανθρώπων . Και ας λένε μερικοί πως πρέπει να κοιτάς εσένα πρώτα . Μέσα από τους άλλους μαθαίνεις να ζεις με ορθά πρότυπα , με δικούς σου κανόνες και μοιράζεσαι εμπειρίες και νέες απόψεις . Οι ψυχές των ανθρώπων είναι όμορφες , αυτές καθαυτές , απλά κάποιοι φρόντισαν να τις λασπώσουν πριν καν βγάλουν τα πρώτα άνθη τους . Γονείς , φίλοι , πρώην , δεν έχει σημασία . Η ζημιά που μπορείς να κάνει στην ψυχή του άλλου είναι ανυπολόγιστης αξίας . Και κανένας δεν σε τιμωρεί για αυτό . Ίσως θα έπρεπε να είχαμε όλοι μια ψυχανάλυσης στην ζωή μας , κάποιον να λέμε τα αληθινά προβλήματα μας , τις βαθύτατες σκέψεις μας , την αγωνία και τις ανασφάλειες μας . Ίσως και όχι . Οι άνθρωποι δεν αξίζουν να έχουν δίπλα τους κάποιον να τους ψυχαναλύει και να τους οδηγεί προς την λύτρωση , όταν οι ίδιοι δεν το εκτιμούν . Όταν δεν σέβονται την προσπάθεια του . Όταν τον κατακεραυνώνουν και τον απομακρύνουν , τον μοναδικό σωτήρα τους . Μα δεν είναι όλοι έτσι . Ανακαλύπτεις μόνος σου και αποφασίζεις . Ποιος θα είναι ψυχαναλυτής , αν αξίζει η ψυχανάλυση , πως τέλος πάντων θα ανοιχτείς σε κάποιον .

Η ψυχανάλυση , το ομορφότερο δώρο . Ευχή και κατάρα . Ή και όχι .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Δεν ξέρω τι μου φαίνεται πιο δυστυχισμένο. Να κατατάσσεις τους ανθρώπους σε μια κατηγορία ή να προσποιείσαι πως είναι ο καθένας τους διαφορετικός. Ενώ μέσα σου θάβεις την ωμή αλήθεια . Την αλήθεια που εσύ διαλέγεις να αποκαλείς αλήθεια , που φυλάς καλά κρυμμένη στα ενδόμυχα της ψυχής . Την αλήθεια που δεν τολμάς να πεις , επειδή ξέρεις πως φταίει κάποιος για εκείνη. Την αλήθεια που κανένας δεν δέχεται επειδή δεν το έχουν νιώσει . Και πως να το έχουν νιώσει . Το συναίσθημα της ψυχικής αλλοίωσης , το τέλμα της ανθρώπινης ύπαρξης . Ή έτσι θέλουμε να παρουσιάσουμε την απογοήτευση που γευόμαστε όταν θέτουμε κάποιον πολύ πιο υψηλά από ότι του άξιζε. Ή έτσι νιώθουμε μάλλον και κανείς μας δεν είναι ικανός να ανακαλύψει τι είναι τελικά αυτό που μας προκαλεί να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε μια μόνο κατεύθυνση.

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί . Δεν υπάρχουν ευγενείς και αγενείς . Ούτε λάθος και σωστοί. Προσανατολισμένοι προς το λάθος , το λάθος που πρόκειται να κάνουμε , όλοι εκείνοι που γνωρίζουμε στην ζωή μας . Και αναρωτιόμαστε τι ίσως να έφταιξε και τους κατηγορούμε άδικα έτσι . Και αν μας συναντήσουν και μάθουν για την κατάταξη τους , θα μας ζητήσουν εξηγήσεις. Επιχείρημα . Και εσύ τι να τους πεις. Τα ρέστα στον προηγούμενο . Έτσι ωμά , απλά και ρεαλιστικά . Δίχως γιατί ξέρεις εγώ , σε θεωρώ καλό αλλά , και διάφορα άλλα προηγούμενα . Ο προηγούμενος . Ο πρώην . Ο παλιός . Ο εκείνος . Όπως θέλεις αποκάλεσε τον , αλλά για μας είναι κοινός παρονομαστής . Ο άνθρωπος που προκαλεί την κατάταξη των άλλων , προς μια μόνο πλευρά . Και αυτή , θα ναι κακιά πάντα , έτσι γιατί μας έμαθε έτσι . Έτσι , γιατί βάλαμε το χέρι μας στην φωτιά και βιαστικά το τραβήξαμε γιατί κάηκε . Έτσι , γιατί μας έμαθε να μην πιστεύουμε τίποτα , πάρα μόνο να εμπιστευόμαστε την σκιά του εαυτού μας . Και εκείνη σκοτεινή καθώς είναι , μας τρομάζει και δεν τολμάμε να εκμυστηρευτούμε τα πιο απόκρυφα μυστικά μας , ούτε στο ίδιο μας το  είναι . Έτσι , γιατί μια φορά μαθαίνεις πως δεν τίθεται θέμα εμπιστοσύνης. Γιατί όλοι σου φαίνονται κακοί . Γιατί στο προσωπάκι τους , βλέπεις όσα έχεις περάσει .

Κοιτάζεις τα μάτια των ανθρώπων και πάνω σε αυτά , αντικατοπτρίζεται όλος ο πόνος που βίωσες . Όλο εκείνο το συναίσθημα θυμού που έχεις κρύψει καλά , μέσα στα δικά σου μάτια και δεν λέει να βγει παρά έξω . Κοιτάζεις την θωριά τους και ανατριχιάζει το χέρι σου γιατί θυμάσαι πως δεν πρέπει να ακουμπάς. Γιατί θα καείς. Θαυμάζεις το σκοτάδι των ματιών τους , και κανείς αυτόματα ένα βήμα πίσω γιατί σου θύμισε τι απέγινες εσύ , όταν έμπλεκες με τα σκοτάδια. Αφουγκράζεσαι τα όνειρα τους και τις ανησυχίες σου και ταυτόχρονα αδιαφορείς γιατί δεν έχει μείνει μήτε στάλα , μήτε ίχνος ευαισθησίας εκεί που θέλουν να ψάξουν . Εκεί που έχεις κλειδώσει καλά και φοβάσαι μήπως κάποιος από αυτούς , δει με μια διαπεραστική , τυχαία ματιά , κομμάτια του παρελθόντος. Ανιχνεύεις την ύπαρξη τους και σκιάζεσαι στην ιδέα να ειπωθούν δύο τρία λόγια μεταξύ σας . Γιατί θυμάσαι καλά , πως καταλήγει όλο αυτό . Γιατί τα τραύματα , νωπά ακόμα , πάνω στο δέρμα σου , είναι σημάδια που δείχνουν την σωστή κατεύθυνση. Τον σωστό δρόμο , εκείνον που θεωρείς αλήθεια . Εκείνον που στο διάβα του , έχει ταμπέλα ” Προσοχή κίνδυνος “. Και μετά , αφού τα σκεφτείς όλα αυτά , κατηγοροποιείς τους ανθρώπους . Όχι δεν μου κάνει , ούτε αυτός , ούτε εκείνος , ούτε κανένας άλλος . Γιατί άραγε . 

Και κανένας δεν είναι έτοιμος ψυχικά να ζητήσει τα ρέστα . Υπάρχει κανένας γενναίος , ανάμεσα μας , που θα κυνηγήσει την απόδειξη από τα σπασμένα που άφησε κάποιος ; Αλίμονο σε εκείνους που δέχονται να καθαρίσουν τα υπολείμματα. Δεν έφταιξε κανένας τους , σε τίποτα . Δεν είναι υπαίτιοι , δεν έσπασαν εκείνοι, δεν ήξεραν , δεν ήθελαν να μάθουν . Οι φήμες λένε , πως ακόμα μαζεύεις τα σπασμένα. Και εκείνα , σου θυμίζουν να κατατάσσεις τους ανθρώπους προς μια οδό . Την οδό αλήθειας , έτσι την έχεις ονομάσει . Την οδό που διαβαίνουν , όσοι έρχονται και πάνε στην ζωή σου . Και είναι στρωμένη με τα σπασμένα . Και μόνο οι κακοί στρίβουν επί της οδού αυτής και δοκιμάζουν την τύχη τους . Και αν περάσουν όλοι από εκεί , σημαίνει πως όντως είναι όλοι κακοί ; Τολμάς να ερωτήσεις την καρδιά σου , τα σπασμένα όμως θρυψαλα σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα . Όλοι ίδιοι , όλοι προς μια κατεύθυνση. Και δεν αλλάζεις γνώμη , επιμένεις . Δεν υπάρχει diversity. Δεν υπάρχει διαφορετικότητα , κανένας τους δεν διαφέρει . Και αν είναι όλοι κακοί , ας είναι . Δεν επιμένεις , ξέρεις , άλλωστε μια φορά το έζησες .

Και ας παραπονιούνται μερικές φορές πως είναι κρίμα να τοποθετούμε τους ανθρώπους προς μια κατεύθυνση . Σε μια κατηγορία , διαμαρτυρόμενοι πως δεν τους αξίζει . Αν ήξεραν , θα καταλάβαιναν . Αν γνώριζαν , θα έλεγαν καταλαβαίνω . Αν ένιωθαν , θα μπορούσαν να κατανοήσουν . Αλλά όχι . Αλλά ποτέ , δεν συνέβη αυτό . Πάντα κρίνουμε τους άλλους , για την απόλυτη στάση τους , δίχως να βλέπουμε τα τραύματα τους . Τους κρίνουμε, με την αγαθή μας φύση , νομίζοντας πως είναι εύκολο να τους πλησιάσουμε . Χωρίς να γνωρίζουμε πως έχουν καεί και έχουν χορτάσει από δαύτα . Χωρίς να γνωρίσουμε τα trust issues που έχουν αναπτύξει , αγνοώντας τα πλήρως. Ξέρεις , μερικές φορές ζωγραφίζουμε στο μυαλό μας , πως όλα είναι όπως την πρώτη φορά . Την πρώτη φορά που γνωρίζεις κάποιον και θέλεις να μάθεις για κείνον. Για κάποιους , όμως , όλες οι γνωριμίες είναι ίδιες . Καταλήγουν στο ίδιο άτοπο συμπέρασμα, στην ίδια φαρσοκωμωδία , στην ίδια θεατρική παράσταση . Δεν χρειάζεται να τους κατευθυνθούμε. Ξέρουν την αλήθεια . Αλλά την αγνοούν για το καλό τους . Γιατί , κουράστηκαν. Γιατί απηυδήσσαν . Γιατί σιχσθηκαν τον κόσμο που αναπνέουν και κινούνται. Γιατί κανένας τους δεν απέδειξε πως αξίζει να μοιραστούν το όνειρο . Και μετά , δεν θέλησαν να ξαναδοκιμάσουν.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό ή λάθος . Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσουμε για υπευθυνότητα , σε μια κοινωνία που έχει χαθεί η αξία της. Γιατρειά θα βρεις , μα όταν εσύ το θελήσεις . Όταν συνειδητοποιείς πως ή όλοι είναι ίδιοι ή ο καθένας είναι διαφορετικός. Εσύ διαλέγεις και παίρνεις . Εσύ επιλέγεις τι θέλεις να ορίσεις ως αλήθεια. Η ζωή μας , όλη , μια πλάνη , που παλεύουμε να βρούμε κάποιον να ρίξουμε το φταίξιμο και να πάμε παρακάτω . Ή μήπως πρέπει . Πρέπει να επιρρίπτουμε τις ευθύνες , εκεί που πρέπει . Κανένας μας δεν θέλει να ξέρει , πως είναι η αιτία που κάποιος μαζεύει τα σπασμένα . Μα σε κάποιους αξίζει . Γιατί θέλησαν να χαλάσουν , ο,τι όμορφο είχε χτίσει κάποιος . Που με έκανες και σ’ αγαπώ , και τώρα μαραζώνω , λένε οι στίχοι . Και τους πιστεύουμε. Και μαραζώνεις , όχι γιατί θέλεις να επιστρέψεις , αλλά γιατί αναγκάζεσαι να ξεφύγεις προς την κατάταξη . Και είναι κρίμα για τους άλλους. Αλλά δεν φταις εσύ . Δεν ξύπνησες μια μέρα και είπες να μην πιστέψεις ξανά ποτέ κανέναν. Μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνες , εκεί που πρέπει λοιπόν. Εκεί που ξέρεις . Και ας κάνουν πως δεν κάνουν . Ξέρουν πως έχουν ευθύνη και ας μην το παραδέχονται. Αργά ή γρήγορα , όλοι το παραδέχονται.

Το θέμα είναι , είναι πράγματι όλοι ίδιοι ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Γλαρόκαμπος, Πευκοχώρι

Η ησυχία που προσφέρει αυτό το μέρος , μοιάζει με πειρατικό θησαυρό . Μακριά από πολυσύχναστους δρόμους και το καυσαέριο των αυτοκινήτων , η παραλία του Γλαρόκαμπου , στην τοποθεσία Πευκοχώρι Χαλκιδικής , μοιάζει ιδανική για απομόνωση. Γεμάτη βράχια και αχινούς , δεν προτιμάται από τους κολυμβητές , αλλά είναι μέρος διαφυγής από την βαβούρα της πόλης. Η σκιά των ελαιών , που εκτείνονται κατά μήκος της παραλίας , δημιουργεί το κατάλληλο σκηνικό για ατελείωτη σιέστα σε καρέκλες και αιώρες ! Πάρτε το αμάξι σας και κατασκηνώστε στο υπέροχο αυτό μέρος , δίχως δισταγμό. Προμηθευτείτε τρόφιμα και νερό , αναψυκτικά , καθώς δεν υπάρχει τριγύρω κάποια πηγή ανεφοδιασμού , παρά μόνο αν βγείτε στον κεντρικό. Η αίσθηση ηρεμίας που κατακλύζει το τοπίο είναι ικανή να σας αποζημιώσει για τα χιλιόμετρα που διανύσατε..

Πολύχρονο Χαλκιδικής

Μια όχι και τόσο συνηθισμένη επιλογή για τους ταξιδιώτες , μολονότι κυριαρχεί η ομορφιά της φύσης και το τοπίο φιλοξενεί τις πιο βαθιές σας επιθυμίες ! Σε απόσταση αναπνοής από το Πευκοχώρι και την Χανιώτη , ο οικισμός του Πολύχρονου σε καλεί να μοιραστείς μαζί του ατελείωτα βράδια. Οργανωμένη παραλία , με μικρά μαγαζάκια , να ξεπροβάλλουν δειλά δειλά , καλωσορίζοντας τον επισκέπτη και προσφέροντας του μοναδικές στιγμές ξεγνοιασιάς.

Μια ιδιαίτερη επισήμανση για τους λάτρεις τη φύσης και μη. Άνθρωπος και περιβάλλον μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά , όταν εκείνος το θέλει. Οι εικόνες που αντικρίζουμε , στις παραλίες και όχι μόνο ντροπιάζουν την νοημοσύνη μας και αδικούν την προσπάθεια που γίνεται όλα αυτά τα χρόνια , για την διάσωση του περιβάλλοντος. Παρακαλώ , μην πετάτε σκουπίδια στο χώμα και οπουδήποτε εντοπίζετε κενό χώρο. Η μόλυνση του οικοσυστήματος είναι αρκετή για να αποτρέψει τον άνθρωπο να επισκεφτεί το μέρος και παράλληλα οδηγεί τον πλανήτη σε τέλμα , όσον αφορά την ρύπανση του. Τοποθετήστε τα σκουπίδια και άχρηστα αντικείμενα ΜΟΝΟ στους κάδους , εφόσον υπάρχουν. Αν δεν υπάρχει τριγύρω διαθέσιμος κάδος ,βάλτε τα σε ένα ασφαλές μέρος έως ότου βρεθεί . Τέτοιες εικόνες αμαυρώνουν το όνομα της ανθρωπότητας και προκαλούν δυσφορία.

Μια βόλτα στην παραλία θα καλύψει κάθε γευστική ανάγκη σας , ικανοποιώντας ακόμα και τους πιο δύσκολους επισκέπτες ! Προσιτές τιμές , με ποικιλία πιάτων και με θέα το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας .

Παρακάτω , το πιάτο που παρήγγειλα , μανιτάρια ψητά , τυλιγμένα σε στυλ σουβλάκι .Τι λέτε , δοκιμάζουμε ;

Τρανή Αμμούδα , δεύτερο πόδι Χαλκιδικής

Από όλες τις φωτογραφίες των διακοπών μου , αυτή αντικατοπτρίζει την φύση των διακοπών που συνήθως επιλέγω. Αμμουδιά και άθληση, θάλασσα και διασκέδαση. Η παραλία Τρανή Αμμούδα βρίσκεται κοντά στον Όρμο Παναγιάς. Είναι πολύ μεγάλη, εξωτική και ήσυχη. Είναι πιθανότατα μία από τις μεγαλύτερες αμμώδεις εκτάσεις στη Σιθωνία. Βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία. Το νερό είναι ήρεμο και ρηχό, η άμμος ψιλή και λευκή και για αυτό θεωρείται ιδανικός προορισμός για οικογένειες. Είναι μερικώς οργανωμένη, ενώ ποτέ δεν δημιουργείται συνωστισμός εκεί λόγω του μεγέθους της. Έτσι αποτελεί θαυμάσια επιλογή για όσους επιθυμούν να χαλαρώσουν στην ακροθαλασσιά.

Νικήτη Χαλκιδικής

Η Νικήτη είναι μία παραθαλάσσια κωμόπολη στη Σιθωνία Χαλκιδικής. Απέχει από τη Θεσσαλονίκη 105 χλμ. και από τον Πολύγυρο 36 χλμ.. Πρόκειται για μία μικρή πόλη με πολλές φυσικές ομορφιές και μεγάλη ακτογραμμή. Η Νικήτη τους καλοκαιρινούς μήνες κατακλύζεται από Έλληνες και ξένους τουρίστες οι οποίοι είτε διαμένουν στην πόλη, είτε την επισκέπτονται για μπάνιο στην όμορφη παραλία τους ή για να εξυπηρετηθούν από την πληθώρα καταστημάτων που υπάρχουν. Στη Νικήτη οι επιλογές διαμονής σας είναι πολλές, αφού υπάρχουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και βίλες στις οποίες μπορείτε να περάσετε αξέχαστες διακοπές.  

Τορώνη Χαλκιδικής

Η Τορώνη είναι ένας οικισμός που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της χερσονήσου της Σιθωνίας, σε απόσταση 20 χλμ από την Νέο Μαρμαρά και 130χλμ από το αερόδρομιο της Θεσσαλονίκης. Είναι ένας όμορφος τουριστικός προορισμός κατάλληλος για ήσυχες και ξεκούραστες διακοπές. Η μαγευτική αμμώδης παραλία της με τα καταγάλανα νερά της εκτείνεται για 3 χιλιομέτρα και προσφέρει πανοραμική θέα σε όλον τον Τορωναίο κόλπο αλλά και στο Αιγαίο. Απλωμένη κατά μήκος της παραλίας και δίπλα από τον παράλληλο δρόμο που τη διασχίζει, σας παρέχει όλες τις σύγχρονες ανέσεις κατά τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Εδώ θα βρείτε πληθώρα καταλυμάτων για την διαμονή σας αλλά και super market, εστιατόρια και beach bar όπου μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ, το παγωτό ή το ποτό σας με θέα το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα.

Ο τωρινός επισκέπτης της Τορώνης μπορεί να δει το ερείπια του τείχους της Ληκύθου (μία εκ των δυο ακροπόλεων της αρχαίας Τορώνης), στη μικρή χερσόνησο στην νότια πλευρά της παραλίας της, και τον στρόγγυλο ανεμόμυλο στην ομώνυμη θέση. Αξίζει επιπλέον να επισκεφτεί τον χώρο της παλαιοχριστιανικής τρίκλιτης βασιλικής του Αγίου Αθανασίου, κτίσμα του 5ου αι., η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 6ο αι. και στη θέση της οικοδομήθηκε νέα, καταστράφηκε όμως και πάλι και σήμερα σώζεται το μωσαϊκό του μεσαίου κλίτους.

Πιάσε μια μπύρα και άραξε στο ωραιότερο μέρος , κατά πολλούς. Η ψιλή άμμος , η οργανωμένη παραλία , τα μικρά μαγαζιά , που εκτείνονται κατά μήκος της παραλιακής , δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε νησί !

Το ηλιοβασίλεμα στην Τορώνη είναι μοναδικό. Ανεπανάληπτο , χρυσαφένιο , ντυμένο με όλα τα χρώματα του ουρανού , ανεμειγμένα με τα σύννεφα που δεσπόζουν στον καλοκαιρινό ουρανό. Καθώς ο ήλιος συνεχίζει το ταξίδι του προς την Δύση , διακρίνεις την μαγεία της φύσης , να χάνεται μέσα στην θάλασσα και το απέραντο γαλάζιο.

Τα χρώματα του δειλινού συγκινούν και τον πιο απόμακρο επισκέπτη. Η αρμονία που εκπνέουν μαγνητίζει το εσωτερικό των ματιών και αποτυπώνει εικόνες αγαλλίασης . Άλλωστε , ποιος μπορεί να μείνει απαθής , μπροστά στο μεγαλείο της φύσης ;

Πευκοχώρι , Γλαρόκαμπος , Πολύχρονο , Νικήτη και Τορώνη. Ό,τι και να επιλέξεις , ο προορισμός σε ανταμείβει. Τα τοπία της φύσης , η παραλία με τους λουόμενους , η οργάνωση και η εξυπηρέτηση , όλα απαραίτητα και όλα σημαντικά. Μην ξεχνάτε όμως : στο ταξίδι δεν έχει σημασία ο προορισμός . Αλλά η παρέα . Βρες την ιδανική συντροφιά , για σένα και ξεκίνα εξορμήσεις στα μέρη που σου δείξαμε. Και αν δεν πείθεσαι , δοκίμασε να τα επισκεφτείς και δεν θα χάσεις. Οι φωτογραφίες αντιπροσωπεύουν μόνο τις δικές μου εμπειρίες , μέσα από την κάμερα του κινητού μου.

Τι λες , δοκιμάζουμε ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Μπορεί να ανήκει στον προηγούμενο αιώνα , ως μέθοδο πειθαρχίας , μπορεί να το θεωρείτε ένα απλό “μάθημα” για το παιδί σας , μπορεί να μην δίνετε σημασία στις επιπτώσεις που έχει. Κάποιος , όμως οφείλει να επιστήσει την προσοχή σε νεοσύλλεκτους γονείς – παλαιούς για την μέθοδο διαπαιδαγώγησης που έχει ως βάση …. την βία , σωματική και λεκτική. Η φράση “Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο “κάποτε μας έκανε να γελάμε , βλέποντας την Αλίκη Βουγιουκλάκη , ως μαθήτρια να δέχεται ράπισμα από τους καθηγητάς της. Φούσκωνε τα περήφανα στήθη των γονέων που το παιδί τους , είχε εξελιχθεί σε ήρεμο και υπάκουο στρατιωτάκι. Και αναρωτιόταν , πολλές φορές , έχοντας την λύση στα χέρια τους , τι έφταιγε και εκείνο επαναστατούσε και ήθελε να κόψεις τις επαφές μαζί τους. Μπορεί να μην ανήκουμε στην σφαίρα του 19ου , στην εποχή που η ψυχή του μικρού Καζαντζάκη δεχόταν αλλεπάλληλα στίγματα από την βάναυση και παράλληλα αδιανόητη συμπεριφορά του πατέρα του , καθώς και του δασκάλου του . Όμως , μέχρι και σήμερα , αρκετοί γονείς θεωρούν ότι το να σηκώσει χέρι κάποιος επάνω στο παιδί του ,αποτελεί την τέλεια διδακτική μέθοδο !

Είναι κρίμα να συγκρίνουμε γονείς με παιδιά και την συμπεριφορά αμφότερων. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον έχουν συχνές εκρήξεις και ξεσπάσματα , ενώ οικιοποιούν το αίσθημα της ανάγκης να επιβληθούν σε κάποιον διά της βίας . Μα φυσικά , πρότυπο τους είναι η συμπεριφορά των γονιών , οπότε δεν μου φαίνεται διόλου παράξενο , που παρατηρείται συχνά διαμάχη με κινήσεις βίας , μεταξύ αδελφών , όταν οι ίδιοι οι γονείς αδυνατούν να διαχειριστούν την ιδιοσυγκρασία των παιδιών τους και καταφεύγουν στην χρήση βίας. Και το να σύρεις από τα μαλλιά ένα δεκάχρονο παιδί , ναι είναι βία. Και το να πετάξεις ένα αντικείμενο πάνω στο αδύναμο σώμα του παιδιού , πάνω στα νεύρα σου , ναι είναι βία. Γιατί γνωρίζεις πως εκείνο , επειδή σέβεται την ιεραρχία της οικογένειας δεν θα μπορέσει να κάνει το ίδιο. Και το να βομβαρδίσεις το παιδί με ανούσιες κατηγορίες τύπου “ θα μείνεις μόνος σου , δεν θα σε θέλει κανένας” , “ είσαι άχρηστος /ανίκανος” , ναι είναι βία. Ψυχολογική μεν , λεκτική δε , όμως πάλι είναι βία. Και κανένα δικαστήριο , κανένας ουρανός , καμιά δύναμη δεν πρόκειται να δικαιολογήσει την βίαιη συμπεριφορά σου , επειδή απλά είσαι ο γονιός και έχεις το δικαίωμα να συνετείς το παιδί σου.

Οι γονείς συχνά χρησιμοποιούν την εξουσία που τους δίνεται , βάσει της ιεραρχίας της κοινωνίας και συνάμα της οικογένειας , για να επιβληθούν πάνω στην προσωπικότητα του ατόμου και να το χειραγωγήσουν προς όφελος τους. Κανένας χαρακτήρας παιδιού , δεν αξίζει μια βίαιη , σε συνδυασμό με σκληρές τιμωρίες , αντιμετώπιση. Το να χτυπήσεις το παιδί σου είναι εύκολο, το να κερδίσεις τον σεβασμό του όμως , είναι η αληθινή σου πρόκληση. Σαφώς , δεν υπονοούμε να μεγαλώσει ένα παιδί χωρίς όρια και παραδείγματα. Εφόσον πιστεύετε ότι είναι ο καθρέφτης της ψυχής σας , πως νομίζετε ότι ένα παιδί αποκτά ειρωνική – βίαιη συμπεριφορά απέναντί σας ; Ξυπνώντας μια μέρα με κακή διάθεση , αποφασίζοντας να χαλάσει το σύμπαν ; Ή μήπως υιοθετώντας την στάση σας , ως προς αυτό ; Τα σωματικά τραύματα είναι καταδικαστέα και αξίζουν αμέριστη προσοχή. Τι γίνεται όμως , με τα ψυχολογικά ; Το ξύλο φαίνεται να αποδίδει όσο πίστευαν παλαιότερα ; Τα ψυχικά τραύματα , είναι εκείνα που διαμορφώνουν σε μεγάλο ποσοστό την συμπεριφορά των ατόμων και καλλιεργείται η εικόνα του χεριού που σηκώνεται , με βία , πάνω στο σώμα του παιδιού ως η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να μάθει ένα παιδί.

Στον αντίποδα , ο διάλογος , τα όρια και η ηρεμία μπορούν να διαπαιδαγωγήσουν με τον καλύτερο τρόπο το παιδί , χωρίς βίαια ξεσπάσματα και σωματικούς τραυματισμούς. Μιλήστε στο παιδί σας , για τον τρόπο που συμπεριφέρεται . Ξανά και ξανά . Εξηγείστε του ότι ο σωστός τρόπος για να μιλάμε μεταξύ μας εμπεριέχει σεβασμό και διάλογο , όχι φωνές και φασαρία. Δείξτε του ότι το εμπιστεύεστε , καθώς με αυτόν τον τρόπο εμπνέετε σεβασμό και συγκρατήστε τον θυμό σας , σε περίπτωση που προβεί σε μη επιτρεπτές ενέργειες. Εκφράστε την δυσαρέσκεια σας και την απογοήτευση σας για ένα ζήτημα με λόγια και όρια , όχι με το σήκωμα του χεριού . Το παιδί σας θα μάθει , ότι για να λύνουμε τα προβλήματα μας, χρησιμοποιούμε βία και όχι διάλογο. Αργότερα , ως καλλιεργημένο άτομο πλέον , θα μπορεί να αντιμετωπίζει προβληματικές καταστάσεις με λόγια και ψυχική ηρεμία. Για το κομμάτι της λεκτικής βίας , θα μπορούσα να μιλάω για ώρες. Σκεφτείτε εσάς , στην θέση του και τους γονείς σας , κάθε φορά που μαλώνετε ( γιατί φυσιολογικό είναι , εφόσον είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι) να εκφράζουν με βίαια ξεσπάσματα τον θυμό τους. Σκηνές , βγαλμένες από ταινία του ‘60 , με γονείς να λένε στα παιδιά τους “ Αν συνεχίσεις έτσι , θα μείνεις μόνος σου “ και “ δεν θα καταφέρεις τίποτα “. Ευτυχώς , για μερικούς από εμάς , τέτοιες ανούσιες προσβολές μόνο καλό μας κάνουν , γιατί συνειδητοποιούμε πως πρέπει να δουλέψουμε σκληρότερα . Μετατρέποντας την βία ( λεκτική και σωματική ) σε όπλο , καταλαβαίνουμε ότι δεν μας χρειάζεται και μπορούμε να σταθούμε πλέον στα πόδια μας , με ηρεμία και αυτοπεποίθηση.

Είναι δύσκολο να κάνεις παιδιά και να τα μεγαλώνεις σωστά , το γνωρίζω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη από το να βγάλεις στην κοινωνία σωστούς ανθρώπους , όπως λέει και ο λαός μας. Το ξύλο , η βία , δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μέρος αυτής της διαπαιδαγώγησης. Διάλογος και πάλι διάλογος. Όσες φορές και αν χρειαστεί. Όρια , σαφή και απλά όρια . Εκείνο επιτρέπεται , το άλλο δεν επιτρέπεται. Κάποια οφείλετε να τα συζητήσετε μαζί με το παιδί σας , για να κάνει ο καθένας αμοιβαίες υποχωρήσεις και να βρείτε μια κοινή πορεία. Μην ξεχνάτε όμως , πως τα παιδιά μιμούνται με ιδιαίτερη ευκολία τις κινήσεις σας και τον τρόπο που τα αντιμετωπίζετε. Εάν ένα παιδί , την επικείμενη στιγμή του καυγά , εισπράξει βία και άσχημα λόγια , θα αποδεχτεί την όλη φάση , ως κάτι νορμάλ και ενδέχεται να υιοθετήσει αυτήν την στάση , αργότερα στην ζωή του. Εάν ένα παιδί νιώσει την αγάπη και την διαλεκτική συζήτηση που του προσφέρετε ως λύση , θα μάθει να λύνει τις διαφορές του με αυτόν τον τρόπο. Σαφώς , να τονίζετε κάθε φορά πως ο διάλογος έχει και αυτός όρια , καθώς εάν ξεφύγουν τα πράγματα θα καταφύγουμε σε άλλες λύσεις , που ωστόσο δεν εμπεριέχουν βία. Γίνε η αλλαγή που εσύ επιθυμείς για τον κόσμο , με μικρά σταδιακά βήματα , προς την κατανόηση και τον σεβασμό. Άλλωστε , το χρωστάμε σε αυτές τις ευγενικές και μικρές ψυχούλες….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Από όλα τα ουράνια σώματα , εκείνη ξεχωρίζει. Σαν συγκριθεί με τα υπόλοιπα αστέρια , σβήνουν μονομιάς στο πέρασμα της. Όσα χρόνια και αν περάσουν , όσοι αυτόφωτοι οργανισμοί και αν γεννηθούν , πάντα εκείνη θα ξεχωρίζει , με την διακριτική της λάμψη , να επισκιάζει κάθε άλλη ύπαρξη στον αιθέρα. Μόνη , δίπλα σε χιλιάδες αστέρια να της κάνουν παρέα . Μόνη , σαν ένα παράξενο είδος πεταλούδας που οι άνθρωποι με μανία προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν. Μαγεύονται από την αστείρευτη ομορφιά της και προσπαθούν διακαώς να την κατακτήσουν. Ξεχνώντας πως εκείνη , γεννήθηκε μόνη . Μεγάλωσε νομίζοντας πως πρέπει να είναι μόνη. Ωρίμασε , πιστεύοντας ότι η φύση της έδωσε το χάρισμα να μαγνητίζει τα βλέμματα των ανθρώπων. Και δεν το θέλησε ποτέ της.

Ανάμεσα σε τόσους χιλιάδες αστερισμούς , η σελήνη μοιάζει να διαφέρει. Ατάραχη , χαμένη στο διάστημα , με δικό της σκοπό , χωρίς να ξέρουμε την προέλευση ή το νόημα της ύπαρξης της . Η μοναξιά που την συνοδεύει , γίνεται χαρακτηριστικό της ταυτότητας της , ένα με το σώμα της . Κανένας τους δεν μπόρεσε να καταλάβει , πως δεν επιλέγει εκείνη να είναι μόνη . Κανένας τους δεν κατάλαβε ότι εκείνη δεν είναι σαν τα άλλα ουράνια σώματα , ούτε προσπάθησαν να το καταλάβουν. Και αν επιχείρησαν να αναγνωρίσουν την μοναδικότητα της , γρήγορα εντυπωσιάστηκαν από άλλα τυχάρπαστα αστέρια του γαλαξία και σώπασαν. Και η σιωπή τους , πλήγωσε την όμορφη σελήνη . Και η σελήνη θύμωσε , που οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ να την πάρουν στα σοβαρά , όπως της πρέπει και σώπασε και εκείνη . Και η σελήνη , θύμωσε , που οι άνθρωποι την εξερευνούσαν , λόγω της ομορφιάς της. Γιατί η σελήνη δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε. Μήπως εμείς , μπορούμε να κατανοήσουμε τι ακριβώς θέλει η σελήνη; 

Μπερδεμένη , γεμάτη ερωτηματικά , η όμορφη σελήνη. Πότε αναζητά την μοναξιά , ποτέ μια όμοια σελήνη για να σμίξει , ποτέ κάποιο να την χαρτογραφήσει. Μα , σάμπως αυτή , δεν είναι η ομορφιά της ; Να αναζητούμε πάντα , την απάντηση στο τι ; Μια εξήγηση για το πώς λειτουργεί αυτή η ρημάδα η σελήνη ! Μα οι άνθρωποι, όπως φαίνεται , βαρέθηκαν να πραγματοποιήσουν κάθε τι διαφορετικό για να την προσεγγίσουν . Ξεχνώντας πως η σελήνη , δεν θέλει να την προσεγγίσουν , όπως όλα τα υπόλοιπα αστέρια . Και η σελήνη θυμώνει , όταν εμείς , τα άβουλα – μικρά – μπροστά της όντα , προσπαθούμε να την αντικρίσουμε με τα γυμνά μας μάτια . Εξαγριώνεται με την ανθρώπινη φύση μας να τα ισοπεδώνουμε όλα , στον βωμό του εύκολου . Την πιάνει αναγούλα ,όταν περηφανευόμαστε για το λειψό κατόρθωμα μας , την φορά που πατήσαμε το πόδι μας πάνω της . Η σελήνη , δεν έχει ανάγκη από το είδος μας , ούτε κανέναν άλλον. Αν μπορούσαμε να διανοηθούμε την δύναμη που διαθέτει , θα κάναμε αυτόματα ένα βήμα πίσω . Τα σχέδιά του κάθε μικρού ανθρωπάκου , να την κατακτήσει και να κομπάζει για το αριστούργημα της φύσης που έχει στην κατοχή του , ναυαγούν , μπροστά στην επιβλητική σελήνη . Και εκείνη δεν χαρίζει. 

Η σελήνη οργιάζει μπροστά στην όψη του ανθρώπου. Υποφέρει , όταν σκέφτεται κάθε προσσελήνωση του , τις βαρύτατες συνέπειες της , την φθορά που περιβάλλει την ψυχή της. Κλαίει , ουρλιάζει , χτυπιέται , μα οι εκείνοι σιωπούν , γιατί δεν θέλησαν ποτέ να πουν τίποτε παραπάνω. Οι εκείνοι , που θαρρούν πως έχουν να κάνουν με νεράιδα , ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα θηρίο ανήμερο. Μήπως , ενδιαφέρθηκαν ποτέ να μάθουν τα θέλω της σελήνης ; Την ανάγκη της να ερωτευτεί , να γελάσει , να ζήσει σαν τα υπόλοιπα αστέρια. Οι συχνότητες που η όμορφη σελήνη σπαράζει για τα χαμένα κομμάτια της ψυχής της , δεν αγγίζουν τις ανθρώπινες. Και όταν κάποιος βρεθεί , που να ακούσει το άγριο κλάμα της , στην μέση της νύχτας , για όσα πρόκειται να καταφέρει , για αυτό το αβάσταχτο φορτίο , σιωπά. Έτσι , γιατί τον έμαθαν έτσι . Για να μην μπορέσει ποτέ να βρει την γαλήνη της . Για να μπορεί να είναι πάντοτε μια πορσελάνινη κούκλα σε βιτρίνα . Για να μπορεί να εξυπηρετεί τις ανάγκες του ανθρώπου , χωρίς δικαίωμα γνώμης . Και όταν θα αντιμετωπίσουν την οργή της – θα ναι πολύ αργά για εκείνους. 

Η σελήνη έχει ανάγκη από Εκείνον . Τον άνθρωπο εκείνο , που δεν θα διστάσει να εισχωρήσει και στους πιο απόμακρους λόφους της , για να μπορεί να καταλάβει το μεγαλείο της δύναμης της. Εκείνον , που δεν θα μείνει μόνο στην εξωτερική πλευρά της περιστροφής της , αναζητώντας την καλύτερη πλευρά του εαυτού της. Εκείνον, που αδιάκοπα θα της θυμίζει πως το ανθρώπινο γένος δεν έσβησε τα μόνα ίχνη σεβασμού που διαθέτει. Ενώ , σε κάθε της λάθος , θα βοηθά για την σωστή περιφορά γύρω από την γη . Η σελήνη ψάχνει για κάτι ανώτερο και εμείς εδώ , οι γήινοι , δεν της γεμίζουμε το μάτι. Ψάχνει τον εκείνον , που θα αδράξει την ημέρα και θα πηδήξει τα απροσπέλαστα τροχοπέδη για να φτάσει κοντά της, τα εκατομμύρια έτη φωτός που τους χωρίζουν. Που θα χορέψει βαλς , κάτω από την βροχή κομητών , πιασμένοι χέρι χέρι , χωρίς να τους νοιάζει που τα υπόλοιπα αστέρια τους κοιτούν. Άλλα με θαυμασμό και άλλα με ζήλεια. Εκείνον που θα την κάνει να γελάει αδιάκοπα , για να ακούγεται στην διαπασών η φωνή της , σε κάθε άκρη του μικρού μας γαλαξία. Εκείνον , τέλος , που δεν θα κοιτάξει την επίπεδη επιφάνεια της , με το γυμνό του μάτι , αλλά την παραμικρή λεπτομέρεια με μεγάλη προσοχή. Και θα αφουγκραστεί την ανάγκη της , να ξεφύγει και λίγο. Και την γκρίνια της για το πόσο μόνη νιώθει , ανάμεσα σε αναλώσιμα αστέρια και πλανήτες . Για τα όνειρα της , για τον σκοπό της , να κάνει το σύμπαν καλύτερο ! Εκείνον, που θα συνοδεύει την μαγική φωνή της , με τραγούδια ανατολίτικα , χαμένα στους αιώνες , γραμμένα σε παπύρους αιγυπτιακούς και σκοπούς αμέτρητους , που της έμαθε η μάνα της , η Γη. Που θα την κυνηγάει με ταχύτητες διαστημικές , μέσα στην κακοκαιρία , για να της πει συγνώμη. Που δεν θα την πληγώσει , σαν όλα τα υπόλοιπα έμβια όντα. Άραγε , αντέχει κανένας μας , να είναι εκείνος ;

Η σελήνη , μπορεί να παραμείνει ένας αυτόφωτος οργανισμός , στο νου μας . Μια καταδικασμένη ψυχή , να ζει στο σκοτάδι του σύμπαντος . Που και που , ίσως να παίρνει και την μορφή ενός ανθρώπου . Ενός μικρού , ασήμαντου , ανθρώπου. Που είναι μοναδικός , σαν την μικρή σελήνη . Και όμορφος , ένα σωστό αριστούργημα του Δημιουργού. Και να ταυτίζεται με την ιστορία της σελήνης , η οποία δεν γράφτηκε ακόμα . Και να χορεύει μόνος , στον ρυθμό της σελήνης , αγναντεύοντας τα ηλιοβασιλέματα , στο τέλος του κόσμου , εκεί που σταματά ο χάρτης . Και η καρδιά του , να χτυπά δυνατά , κάθε φορά που κοίτα την σελήνη . Γιατί του θυμίζει την δική του ιστορία . Ή μπορεί να παραμένει απλά , η γνωστή μας σελήνη …

Την μακροφροφτέρουγη Σελήνη ακολουθήστε, Μούσες,

γλυκόλαλες κόρες του Κρονίδη Δία, γνώστριες τη ωδής.

Λάμψη ουρανόφαντη χύνεται γύρω στη γη απο εκείνην,

από τα αθάνατο κεφάλι της, και πολλή χάρη ξεσηκώνεται

με τη δική της λάμψη. Ο σκοτεινός αέρας λαμπυρίζει

απο το χρυσό στεφάνι της. Οι ακτίνες της φεγγοβολούν,

όσο, αφού λούσει στον Ωκεανό το όμορφο κορμί της

κι αφού ντυθεί ρούχα που λάμπουν, η θεϊκή Σελήνη

ζεύει στα αμάξι τους δασύτριχους, λαμπρούς ίππους

και βιαστικά κάνει να τραβήξουν μπροστά οι ομορφότριχοι

ίπποι, βραδινή κι ολοφέγγαρη.

Ομηρικός Ύμνος -Εις Σελήνην

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τελειώνοντας με το μαρτύριο που ονομάζεται Πανελλαδικές , αρχίζεις να ρωτάς τον εαυτό σου , που θα ήθελες να βρισκόσουν τώρα. Σε κανένα νησί , προφανώς , συμμετέχοντας σε ένα από τα ατελείωτα πάρτι που οργανώνονται κάθε χρόνο και περιλαμβάνουν αλκοόλ , χορό , ξενύχτι και κέφι. Ωραία η νυχτερινή ζωή του νησιού , δεν λέω. Για σένα , όμως , που θέλεις να ηρεμήσεις και να διασκεδάσεις ταυτόχρονα με τους πιο ευφάνταστους τρόπους , σε μια τοποθεσία που δεν εμπεριέχει συρροή τουριστών και την ίδια στιγμή , μια αρκετά φθηνή διαμονή, σου έχω την λύση. Δεν μιλάω για τις Μπαχάμες , βέβαια , όπου ο καθένας θα πλήρωνε για να βρίσκεται τώρα , αλλά για κάτι πιο…. κοντινό μας ! Άλλωστε , έχεις ακούσει που λένε πως… σαν την Χαλκιδική δεν έχει ;

Στην παραλία Διονυσίου , μπορείς να βρεις τα πάντα ! Αν δεν έχεις ακούσει ξανά , αυτό το μαγευτικό μέρος , επίτρεψε μου να σε διαφωτίσω για την ύπαρξη του. Η Παραλία Διονυσίου είναι μια όμορφη γωνιά στην Δυτική Χαλκιδική, ένα τυπικό ελληνικό χωριό, μόλις 2 χλμ. από τα Νέα Μουδανιά. Υπάρχει μια μεγάλη αμμώδη παραλία κατά μήκος του χωριού. Η παραλία είναι ελεύθερη για όλους, στην οποία μπορείτε να πάτε με τον δικό σας εξοπλισμό. Επίσης μπορείτε να βρείτε και beach bars, όπου μπορείτε να αγοράσετε ένα ποτό – καφέ και να χρησιμοποιήσετε τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες τους δωρεάν. Ο βυθός της θάλασσας είναι ιδανικός , υπάρχουν ορισμένες περιοχές με βότσαλα και κάποιες περιοχές με άμμο. Η είσοδος στη θάλασσα είναι μεγάλη και επίπεδη, που κάνει τις παραλίες ιδανικές για διακοπές με τα παιδιά .Ο οικισμός της Παραλίας (παραλία) Διονυσίου δημιουργήθηκε το 1964 από τους κατοίκους του παλιού χωριού Διονυσίου, που ιδρύθηκε το 1922, μόλις λίγα χιλιόμετρα πιο βόρεια, από πρόσφυγες που ήρθαν εδώ από την Κωνσταντινούπολη. Ο κεντρικός δρόμος , που ενώνει τα Φλογητά με την Παραλία Διονυσίου , μας επαναφέρει στην σύγχρονη πραγματικότητα. Τα χιλιάδες αυτοκίνητα που διασχίζουν την άσφαλτο διαταράσσουν την ηρεμία που εκπνέει το χωριό.

Μένοντας εκεί , λίγες μέρες , συνειδητοποιείς πως ο παράδεισος , βρίσκεται εκεί που αισθάνεσαι ευτυχισμένος. Κάνοντας μια μικρή βόλτα στο χωριό , από τον παραλιακό δρόμο , αντικρίζεις περιποιημένα σπιτάκια , με όμορφες αυλές γεμάτες πράσινο , ενώ δεν λείπουν οι παραδοσιακές ψαροταβέρνες που δεσπόζουν στην άκρη του κύματος. Παρακάτω , στρίβοντας δεξιά από την παραλία , έρχεσαι σε επαφή με την γραφική όψη του χωριού. Η πλατεία , με τα μικρά μαγαζάκια γύρω γύρω να την περιτριγυρίζουν, το ψητοπωλείο “ Λαδόκολλα” με πλούσιες επιλογές σε κρέας , καθώς και σε ….  vegan / vegetarian απολαύσεις για εμάς , τους πιο απαιτητικούς γνώστες της γεύσης ! Το εξαιρετικό μπιφτέκι λαχανικών , συνδυασμένο με πατάτες , μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω , το παγωτατζίδικο στην γωνία , με ποικιλία γεύσεων που καλύπτουν όλες τις επιθυμίες του τουρίστα. Η ευγενική εξυπηρέτηση , θα μπορούσε να θεωρηθεί το ατού τους…. Δυο σούπερ μάρκετ στην αρχή και το τέλος του χωριού , διαθέτουν τα απαραίτητα εφόδια για την διαβίωση σας , αν πρόκειται να μαγειρέψετε ο ίδιος ( προσοχή , η περιοχή δεν διαθέτει πυροσβεστικό κέντρο )

Ακολουθώντας τον παραλιακό δρόμο , φτάνεις στον συνοικισμό Μουριές , την τελευταία στάση , πριν το χωριό Φλογητά. Αν επιχειρήσετε να το διασχίσετε με πόδια ή ακόμα καλύτερα ποδήλατα, η διαδρομή είναι 10 λεπτά. Μια εξόρμηση στα γειτονικά Φλογητά , μπορεί να ανανεώσει τις διακοπές σας και να προσθέσει στο πιάτο σας , νέες εμπειρίες και γεύσεις. Θα λέγαμε , πως συμπληρώνει την νυχτερινή ζωή που δεν διαθέτει στο έπακρο η παραλία Διονυσίου. Για εσάς , τους μοναχικούς λάτρεις της μουσικής, θα σας συμβούλευα να προμηθευτείτε μια μπύρα και να απολαύσετε τον μαγευτικό ουρανό με τα αναρίθμητα αστέρια , κάτω από το φως του παραλιακού δρόμου. Δίχως κόσμο , η παραλία , ιδιαίτερα το βράδυ , αποτελεί ιδανικό προορισμό για ηρεμία και χαλάρωση! Όσον αφορά την παραλία , θέλει μεγάλη προσοχή , καθώς σε μερικά σημεία παρατηρούνται ανεμώνες και μπορούν να προκαλέσουν πόνο με το τσίμπημα τους. Γενικότερα , η παραλία είναι ιδανική για κολύμπι και εξερεύνηση του βυθού , ενώ οργανωμένη πλαζ διακρίνεται στην αρχή του χωριού.

Διασχίζοντας τον πεζόδρομο του χωριού , αντικρίζεις αυτό που λέγαμε παράδεισο. Μια τεράστια αλάνα , καλυμμένη με χορτάρι , ξεπροβάλλει στα πόδια σου . Ιδανικό μέρος για πικνίκ και παιχνίδια με τον αγαπημένο τετράποδο φίλο σου. Το ηλιοβασίλεμα , φαντάζει εκπληκτικό , με τον ήλιο να παίζει κρυφτό ανάμεσα στα κτήρια και τα σύννεφα να ζωγραφίζουν το τοπίο. Θα μπορούσες να ζητήσεις κάτι παραπάνω ;

Η χαραυγή , στην παραλία Διονυσίου μαγεύει και τους πιο δύσπιστους. Περιμένοντας όλο το βράδυ , μέχρι να δούμε τον ήλιο να ξεπροβάλλει , πίσω από τους λόφους , στην παραλία , αναρωτιέσαι πόσο άραγε αξίζει μια χαραυγή στις μέρες μας. Το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Τα χρώματα δένουν αρμονικά μεταξύ τους , σε μια προσπάθεια της φύσης να αναδείξει την ομορφιά της , ενώ ο ήλιος κάνει την εμφάνιση του.

Το Κτελ Χαλκιδικής εξυπηρετεί την διαδρομή Θεσσαλονίκη – Παραλία Διονυσίου , καθημερινές με 3 δρομολόγια (9:00, 11:00 , 17:00 ) , ενώ διαρκεί περίπου μιάμιση ώρα. Δημοφιλής προορισμός ή όχι , η παραλία Διονυσίου έχει το εξής μοναδικό : συνδυάζει ηρεμία με διακοπές , διασκέδαση και θέα , ευτυχία και παράδεισο σε ένα. Δεν είναι αυτό που λέμε κοσμοπολίτικο μέρος , η Μύκονος της Χαλκιδικής . Καταφέρνει , όμως , να ηρεμήσει τον ταξιδιώτη και να αποτυπώσει στο μυαλό του εικόνες που πηγάζουν από την ομορφιά που διαθέτει. Η παρέα αποτελεί σημαντικός παράγοντας στην διαμόρφωση της εικόνας του πανέμορφου μέρους. Είναι εκείνη που θα δώσει το αλατοπίπερο στις διακοπές σας. Μια ακόμα φωτογραφία , που απεικονίζει την μοναδικότητα του , ίσως σας πείσει να το επισκεφτείτε σύντομα…

Για όλους εσάς , που ακόμα διστάζετε να πάτε , επειδή ανησυχείτε μήπως οι φίλοι σας δεν θελήσουν να επισκεφτούν ένα τόσο γραφικό και ήρεμο χωριουδάκι , σας έχω την λύση. Διαβάστε ξανά και ξανά το άρθρο και δείτε μερικές φωτογραφίες. Δεν αξίζει μια επίσκεψη άραγε ; Άλλωστε , ο καλύτερος μας φίλος , φαίνεται να απολαμβάνει την ομορφιά του τοπίου. Έτσι δεν είναι Joonie ;

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Και ξαφνικά , ο μέσος Έλληνας , θυμήθηκε να σηκωθεί από τον καναπέ του σαλονιού , να αρπάξει μια σακούλα πατατάκια και να απολαύσει την εκπομπή του Λαμπρόπουλου , βλέποντας πράγματα τα οποία δεν θα φανταζόταν ότι θα άγγιζε ποτέ του. Και ταράζεται όταν βλέπει την ελληνική κοινωνία να ξυπνά και να προβάλλει σθεναρή αντίσταση απέναντι στα λανθασμένα πρότυπα που προβάλλονται στον χώρο του αθλητισμού . Ο μέσος Έλληνας , ο οποίος μάλλον πιστεύει ότι είναι ο Μέσι , σε κάποια άλλη ζωή, αγχώνεται όταν βλέπει γυναικείες φωνές να κραυγάζουν για την σεξιστική άποψη που προβάλλεται μέσω της εκπομπής του Αντ1 , στα πέναλτι. Ιδρώνει το μέτωπο του , όταν σκέφτεται πως θα τον ζαλίσουν πάλι με φεμινιστικές αηδίες , όπως ο ίδιος τις αποκαλεί. Θίγεται με την κίνησή απόρριψης τέτοιων νοσηρών ιδεολογιών και λέει -αστο μωρέ , τι σας ενοχλεί, σιγά την εκπομπή. Αγνοώντας την σκιαγράφηση , μιας γυναίκας , ως χαζοβιόλας χορεύτριας που στον αγωνιστικό χώρο του ποδοσφαίρου , δεν έχει άλλη θέση , πέρα από την επίδειξη του καλλίγραμμου κορμιού της. Λες και οι γυναίκες , εκτελούν με αυτόν τον τρόπο πέναλτι – πιθανώς ο κολλητός μας μέσος Έλληνας δεν έχει παρακολουθήσει ποτέ του την Alex Morgan να διαπρέπει στο γήπεδο. Δεν έχει δει ποτέ του τελικό champions League γυναικών – πιθανότατα δεν γνωρίζει ότι η δημοφιλής αυτή γιορτή του ποδοσφαίρου συμπεριλαμβάνει και τις γυναικείες ομάδες. Και γιατί άλλωστε να δει ; Μήπως θεωρεί ότι οι γυναίκες έχουν την ίδια θέση στα γήπεδα και στις κερκίδες , με τον ίδιο και τα φιλαράκια του;

 Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους . Εκπομπές υπάρχουν , όσο υπάρχουν άνθρωποι που τις βλέπουν. Συνεπώς , σε ένα μεγάλο ποσοστό ευθύνης , μερίδιο έχουν και εκείνοι που προσφέρουν ποσοστά τηλεθέασης σε σκουπίδια – εκπομπές που εστιάζουν στην προβολή λανθασμένων προτύπων. Ποιος ο λόγος να κάτσεις να δεις μια τέτοια εκπομπή , που το μόνο που έχει να αναδείξει είναι …επίμαχα γυναικεία μέρη και χορούς της κοιλιάς; Η εκπομπή λέγεται στα πέναλτι , όχι dancing with the stars , ούτε pornhub. Αν θέλεις, να προβάλεις την γυναίκα στο γήπεδο, κάνε το με το σωστό τρόπο. Όπως της αξίζει. Όχι γελοιοποιώντας  την , με φαρσοκωμωδίες και τραγελαφικές παραστάσεις κοριτσιών που κουνιούνται ( χωρίς Ρυθμό ) μέσα σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Όσο ο άνθρωπος συνεχίζει να αποδέχεται άκριτα τα προβαλλόμενα πρότυπα σαπίλας που αναπαράγει η κοινωνία , σαν αυτό , δεν θα μπορέσει να εξελιχθεί ποτέ. Μερίδιο ευθύνης , λοιπόν , έχουν όλοι εκείνοι που χαζεύουν τέτοιου είδους θεάματα και αρέσκονται στο να κατηγορούν όλους όσοι αντιδρούν σε αυτά τα ‘κακώς κείμενα ” ως φεμιναζί! Όχι , καλέ μου , χρυσέ μου , Έλλην@ , δεν σου φταίει ο φεμινισμός . Και καμιά φεμινιστική αντίληψη. Εκπομπές σαν και αυτή , έπρεπε να σε προβληματίζουν για την κατάντια της κοινωνίας μας , να διακωμωδεί το γυναικείο ποδόσφαιρο , την στιγμή που οι αθλήτριες μας μοχθούν για να αναδείξουν το αστείρευτο ταλέντο τους . Σε μια κοινωνία που μάθανε πως αυτό που κάνουν δεν συνάδει με την φύση τους . Και τόλμησαν να πουν όχι. Αυτές λοιπόν , τις εξαιρετικές φύσεις , τα εξαιρετικά πνεύματα , τα γελοιοποιούμε και από πάνω , ενώ απάντησαν με ένα ηχηρό Ο Χ Ι , στις απαιτήσεις και τα πρέπει της κοινωνίας .

Μπορεί να γίνομαι καυστική απέναντι τους. Μπορεί και όχι. Το ζήτημα δεν είναι να διασφαλίσουμε μόνο την απόσυρση τέτοιων εκπομπών από την ελληνική τηλεόραση . Ούτε να κουνάμε επικριτικά το δάχτυλο απέναντι σε όσους την βλέπουν. Το ζήτημα είναι να τους δείξουμε ότι αυτό που κάνουν , μόνο προβλήματα φέρνει. Το ζήτημα είναι να τους δείξουμε ότι όσο αναπαράγουμε τέτοια κακοήθη στερεότυπα , μέσα από τα κανάλια και τα 10 λεπτά εκπομπής που διαθέτει κάθε άκυρος , για να μας μιλήσει για το γυναικείο ποδόσφαιρο , τόσο η κοινωνία μας θα απομακρύνεται από την εξέλιξη . Από την αλλαγή στάσεων , αναπαραστάσεων και αντιλήψεων , που με τόσο κόπο προσπαθεί να αποβάλλει. Τα δέκα λεπτά αυτής της εκπομπής δεν αντιπροσωπεύουν το γυναικείο ποδόσφαιρο. Την ομορφιά του , την ευγενής άμιλλα που προβάλλει , το πάθος που έχουν οι άνθρωποι όταν μιλούν για αυτό. Η εκπομπή αυτή , δεν δείχνει τίποτα άλλο πέρα από επίμαχα σημεία γυναικών που προσπαθούν μάταια να μας αποδείξουν ότι μπορούν να βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο. Η εκπομπή αυτή , τοποθετεί την γυναίκα στην θέση της κοκέτας- ποια άλλη γυναίκα θα ήθελε τέλος πάντων , να κυκλοφορεί με φόρμες και τάπες , ξέρουμε καμία ; Κρίμα , και πάλι κρίμα .

Καταθέτουμε μερικές προτάσεις που ενδεχομένως οι άνθρωποι του εκάστοτε καναλιού , μπορούν να αξιοποιήσουν , προκειμένου να προβάλλουμε με δημιουργικό τρόπο , την θέση της γυναίκας στον αθλητισμό και ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο! Θα μπορούσε κάλλιστα , να αναμεταδόσει στιγμιότυπα από τους αγώνες της Εθνικής μας , παρασκήνια από την κατάκτηση του γυναικείου Champions league . Την ζωή της Μάρτα, που θεωρείται για πολλούς ο θηλυκός Μέσι. Ενώ είναι απλώς η Μάρτα , η Βραζιλιάνα γυναίκα που σαρώνει τα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Θα μπορούσε να αφιερώσει ώρες ολόκληρες να εξιστορεί την ζωή της Άλεξ Μόργκαν , αυτόν τον θρύλο , που οδηγεί συνεχώς την Εθνική ομάδα της Αμερικής σε νέες επιτυχίες. Και ύστερα , τα δικά μας τα κορίτσια , δεν αξίζουν λίγη προβολή ; Δεν αξίζουν πέντε λεπτά στον τηλεοπτικό φακό – προτιμάτε να βλέπετε γυναικεία στήθη μάλλον , παρά να ακούσετε τα προβλήματα της ποδοσφαιρικής κοινότητας στην οποία ανήκουν. Δώστε τους , δύο λεπτά , δύο λεπτά μόνο , και θα σας πουν , τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα. Θα σας πουν για τις ανύπαρκτες υποδομές , θα σας μιλήσουν για τους πενιχρούς μισθούς , γιατί κυρίες και κύριοι ξεχνάτε πως το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα θεωρείται ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΌ! Θα σας μιλήσουν για το πόσο δύσκολο είναι να συνδυάζουν οικογένεια , μητρότητα , εργασία και πάθος. Θα σας δείξουν πως ντρίμπλες και προσπεράσεις , δεν κάνουν μόνο οι άνδρες. Θα μάθετε τα ονόματα τους , όπως ξέρετε τα ονόματα των παικτών που συμμετέχουν στο Euro. Θα ακούσετε , πόσο αγαπούν αυτό το άθλημα και πως αντιμετωπίζουν τον ρατσισμό απέναντι τους. Γιατί , ας μην γελιόμαστε , πολλάκις έχουμε δει σχόλια και αναρτήσεις κάτω από τις επιτυχίες της εθνικής μας και την προσπάθεια της να αναδειχθεί. Σχόλια που ανήκουν στο μεσαίωνα , σχόλια που συνήθως κυμαίνονται γύρω από το – πήγαινε πλύνε κανένα πιάτο , γύρνα στην κουζίνα κτλ. Και συνήθως , αγαπημέν@ μου , αυτοί που τα γράφουν, είναι οι μέσοι Έλληνες του καναπέ….

Το ζήτημα αυτό , δεν αφορά μόνο την γυναικεία ύπαρξη. Το ζήτημα δεν επικεντρώνεται μόνο στην ισότητα. Θέλοντας και μη , η ελληνική κοινωνία αναπαράγει σκουπίδια που αναγκαστικά γνωρίζουμε την ύπαρξη τους . Αυτό δεν σημαίνει όμως , ότι οφείλουμε να τα υιοθετήσουμε. Πες όχι στην εκπομπή αυτή και στην κάθε εκπομπή , που διαμορφώνουν την εικόνα της γυναίκας , ως μια χαρούμενη cheerleader που κουνάει πέρα δώθε ο,τι έχει , προκειμένου να ανεβάσει τα νούμερα τηλεθέασης . Πες όχι , στην εκπομπή αυτή και την κάθε εκπομπή που ενώ θα μπορούσε να καλέσει άτομα που δραστηριοποιούνται ενεργά στο ποδόσφαιρο πλαίσιο , αρκείται στο να προβάλλει σεξιστικά πρότυπα που παρεμποδίζουν την ισότητα στον αθλητισμό. Πες όχι , στον ρατσισμό και την προκατάληψη , που διαιωνίζονται μέσα από τέτοια στιγμιότυπα και τέτοια κακογραμμένα σενάρια εκπομπών. Πες όχι , σε όσους θέλουν να σου παρουσιάσουν ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο μόνο αυτό έχει να προσφέρει . Μίλησε τους για την Σόλο , την Μάρτα , την Ραπίνο , Wilson , για όλες εκείνες τις γυναίκες που δεν άφησαν τον ρατσισμό και την προκατάληψη , να τους παρασύρει και ανέδειξαν το ταλέντο τους . Μην αφήσεις την θλιβερή αυτή εικόνα γυναικών να τοποθετούν τόσο χαμηλά τον εαυτό τους , να σε παρασύρει. Σκέψου καλύτερα , ποιος είναι ο χαμένος στο τέλος ; Ονειρέψου ελεύθερα και άφησε την φαντασία σου να κυλήσει για την καριέρα σου στον ποδοσφαιρικό χώρο. Και επιτέλους , ας εναντιωθούμε απέναντι σε τέτοια σκουπίδια , που υποβιβάζουν την γυναίκα , καλώντας την ομοσπονδία να ενεργοποιηθεί για την αποβολή τους. Η ομοσπονδία του γυναικείου ποδοσφαίρου , είθε να αναλάβει ενεργό δράση στην προσπάθεια μας να διεκδικήσουμε απλές συνθήκες ισότητας και παραγκωνισμό του ρατσιστικού στοιχείου. Μην ξεχνάς , όμως το σημαντικότερο …

Μόνο εσύ έχεις την δύναμη να σταματήσει αυτή η εκπομπή . Μόνο εσύ , μπορείς να βάλεις ένα τέρμα σε αυτά τα κακώς κείμενα της εποχής μας. Μόνο εσύ , οφείλεις να υπερασπιστείς την εικόνα που διαμορφώνουν οι άλλοι για τις γυναίκες. Πώς ; Πατώντας απλά , το κόκκινο κουμπί!

Αριάδνη Εμμανουηλίδου