Ήξερα από την αρχή πως έπρεπε να την δω. Να παρακολουθήσω την ιστορία του κολοσσού της μόδας , την τραγική φιγούρα που ενσαρκώνει το είδωλο Lady Gaga . Μην γελιόμαστε , απογείωσε την ταινία σε μηδέν δευτερόλεπτα , με την ανακοίνωση του καστ που συμπεριλαμβάνεται ως πρωταγωνίστρια. Μέσα από το τρέιλερ , η ιταλική προφορά της , αν και τεχνητή , ήταν υπερβολικά ελκυστική για να μην ψάξω την ημερομηνία που έβγαινε στους κινηματογράφους. Άκουγα σχόλια , από δω και εκεί , στην πλατφόρμα του twitter , για το τέλος και την ρεαλιστική ηθοποιία που ξεδιπλώνεται στην ταινία. Το house of Gucci (δεν)άφησε το στίγμα του στην 7η τέχνη , πριν ακόμα κυκλοφορήσει. Έβγαλε στην φόρα , την δολοφονία που άλλαξε για πάντα την πορεία του διάσημου οίκου Gucci , ανέδειξε τα ένοχα μυστικά της οικογένειας και μας έκανε να θεωρήσουμε την Gaga υποψήφια για όσκαρ. Η ταινία , παρότι , καλή , όχι μόνο σε σκηνοθετικό επίπεδο , τείνει να χάνει 1-2 αστέρια , λόγω μερικών λαθών που θα επισημάνουμε στην συνέχεια. Ο σκηνοθέτης Ρίντλει Σκοτ , θέλησε να στριμώξει την τεράστια ιστορία του οίκου σε ένα φιλμ 2,5 ωρών , χάνοντας μερικά σημαντικά κομμάτια που ένωναν το παζλ του μύθου της οικογένειας Gucci. Ωστόσο , δεν γίνεται να μην επαινέσουμε την ρεαλιστική απόδοση των τοπίων που λαμβάνει χώρα η ιστορία ή την επιλογή των ηθοποιών . Ας δούμε , όμως , λίγο καλύτερα , την ιστορία πίσω από το σήμα του οίκου Gucci.
Στη δεκαετία του ’70, τα αδέλφια Ροντόλφο και Άλντο Γκούτσι διευθύνουν με επιτυχία τον διάσημο οίκο μόδας τους. Αλλά ο γάμος του νεαρού Μαουρίτσιο, γιου του Ροντόλφο, με τη φιλόδοξη Πατρίτσια Ρετζιάνι θα ξεκινήσει έναν ανελέητο οικογενειακό πόλεμο. Κι όπως στο «Όλα τα Λεφτά του Κόσμου» (2017), ο βασικός πρωταγωνιστής της ταινίας ήταν η νύφη του Γκέτι, Γκέιλ Χάρις, στον «Οίκο των Gucci» στο κέντρο του κάδρου στέκονται οι Μαουρίτσιο Γκούτσι και Πατρίτσια Ρετζιάνι. Η γνωριμία τους, απότομη, ενδιαφέρουσα , σε ένα πάρτι , τραβάει τα βλέμματα από την αρχή της ταινίας. Ο έρωτας που ξετυλίγεται , η άρνηση του Μαουρίτσιου aka Άνταμ Ντράιβερ να αφήσει την Πατρίτσια aka Lady Gaga , υπό την προτροπή του πατέρα του , ο γάμος , η εγκυμοσύνη , τα προβλήματα στην σχέση , τα μυστικά , η φυλακή του Άλντο , η πτώση , όλα συνδυάζονται αρμονικά στο κινηματογραφικό πανί , με μερικές , όμως ελλείψεις .Ο σκηνοθέτης κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατή , με τα πλάνα του οίκου , τις πασαρέλες , τα εντυπωσιακά συνολάκια . Εδώ αξίζει να δώσουμε ένα μπράβο στον στυλίστα της πρωταγωνίστριας , καθώς σε όλη την διάρκεια της ταινίας , η αίθουσα σχολίασε τα outfit της Gaga . Εκθαμβωτικά , υπέρλαμπρα , σε κάθε σκηνή και από ένα καινούριο , αντάξια του ρόλου της . Ας μην ξεχνάμε πως η Πατρίτσια γλυκοκοιτάζει την αμύθητη περιουσία που πρόκειται να κληρονομήσει ο σύντροφος της , μια γυναίκα φιλάρεσκη , υπερόπτης , που δεν διστάζει να υιοθετήσει το επώνυμο Gucci , σε κάθε της συνομιλία !
Στα θετικά , θα μπορούσαμε να βάλουμε τις ξεκαρδιστικές συνομιλίες μεταξύ του Άλντο aka Αλ Πατσίνο και του γιου του Πάολο aka Jared Leto , εφόσον ο πρώτος δεν εκτιμά το “ ταλέντο “ και τα σχέδια του συνεχιστή του , ενώ ο δεύτερος , αγνώριστος με προσθετικά και ιταλική προφορά , ενσαρκώνει έναν άνθρωπο φιλόδοξο , αλλά και αφελή, κάτι που η Πατρίτσια σπεύδει να εκμεταλλευτεί , προς όφελος της οικογένειας της . Ωστόσο , ο σκηνοθέτης , με την γρήγορη εναλλαγή των εικόνων , δεν προλαβαίνει να μας αποτυπώσει καθαρά τον χαρακτήρα του και την δική του πορεία ζωής . Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε την μουσική υπόκρουση που “ντύνει “ ομοιόμορφα τις σκηνές και αυξάνει το σασπένς για την συνέχεια . Το τέλος , αναμενόμενο , ειδικά για όποιον έχει διαβάσει την βιογραφία του οίκου .
Στο τέλος του , έγκειται και η αδυναμία που εντοπίζει το κοινό σε αυτήν την ταινία . Η βιασύνη του σκηνοθέτη να τελειώσει , όπως όπως , τον χαρακτήρα του Μαουρίτσιο , χαλάει το συγκλονιστικό πλάνο της Gaga , ως πληγωμένης Πατρίτσια που προσπαθεί να βρει τρόπο να διεκδικήσει μέρος της περιουσίας του μοναδικού , πλέον , κληρονόμου , μετά το διαζύγιο . Επιπλέον , η αφανής κόρη του ζευγαριού , με τα λιγοστά πλάνα που ο σκηνοθέτης αποφασίζει να της ρίξει , δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά στο κοινό . Παράλληλα , η απουσία της Gaga , πριν το τέλος , ναι μεν δίνει χώρο στον Μαουρίτσιο να αποτυπώσει την αλαζονεία του , την νέα του σχέση , τις συναλλαγές με Άραβες επιχειρηματίες για να διασωθεί ο οίκος και βλέπουμε μια δραματική μεταστροφή του χαρακτήρα του , από τον ντροπαλό αθώο φοιτητή νομικής ως τον μοναδικό διάδοχο του Οίκου , αλλά το κοινό απορεί – που βρίσκεται όλον αυτόν τον καιρό η Πατρίτσια ; Τα διάσπαρτα πλάνα,με την χαρτορίχτρα κολλητή της σώζουν ίσως το κενό που δημιουργεί η σκηνοθετική αμέλεια.
Η ταινία λαμβάνει ανάμεικτες κριτικές , με τις περισσότερες να εστιάζουν στην ερμηνεία της Gaga και το εσπευσμένο τέλος . Εμάς μας άρεσε , την απολαύσαμε , φυσικά έχουμε δει και καλύτερες . Συνολικά , θα πρότεινα να μεταβείτε στον κοντινότερο κινηματογράφο για να την δείτε, ως μια καλή ταινία που δεν αγγίζει , όμως το “καλύτερη από άλλες “, ειδικά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την ιστορία του Οίκου. Τα τοπία του Μιλάνου και η χιονισμένη Ελβετία προσδίδουν στην ταινία το elegance που της χρειαζόταν. Η Gaga οφείλει να φύγει για Όσκαρ χθες , ενώ και ο Άνταμ , ειδικότερα στην αρχή ταυτίζεται απόλυτα με τον ήσυχο , ντροπαλό νέο που υποδύεται. Η τεχνητή ιταλική προφορά των ηθοποιών ,σε συνδυασμό με την ένδυση τους , μας προκαλεί να τους φανταστούμε ως αυθεντικούς κληρονόμους Gucci . Το αξιομνημόνευτο “Father , Son and House of Gucci “ της Gaga είναι εκείνο που κρατάτε καθώς βγαίνετε από την αίθουσα!
Η Περιβαλλοντική ομάδα του Παμακ , σε συνεργασία με την Περιβαλλοντική Ομάδα Απθ διοργάνωσε , στις 17 Δεκεμβρίου , μια επίσκεψη σε ένα από τα πιο σημαντικά μέρη της πόλη μας , λύνοντας μας , όλες τις απορίες , σχετικά με την διαδικασία της ανακύκλωσης . Που καταλήγουν τα ανακυκλώσιμα υλικά από τους μπλε κάδους της Θεσσαλονίκης ; Ποια είναι , τέλος πάντων , τα υλικά που ανακυκλώνονται ; Πόσο κοστίζει η μεταφορά και η πολτοποίηση τους ; Τι γίνεται με τους εργαζόμενους στα κέντρα διαλογής ; Το Κδαυ Σίνδου και οι άνθρωποι του , ήταν εκεί για να μας εξυπηρετήσουν και να απαντήσουν σε όλα τα ερωτήματα μας . Το Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών , που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από την Θεσσαλονίκη , στην βιομηχανική περιοχή της Σίνδου , είναι το μέρος που τα ανακυκλώσιμα υλικά διαχωρίζονται , μαζοποιούνται και στέλνονται στο ΧΥΤΑ ( χωματερή ) , αν πρόκειται για συσκευασίες ή προϊόντα που δεν ανακυκλώνονται ή σε χώρες του εξωτερικού , για να μεταποιηθούν . Ας μιλήσουμε , όμως , για αρχή , για τους φορείς ανακύκλωσης που εποπτεύουν και διαχειρίζονται την διαδικασία.
Η Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (συντ. Ε.E.A.A.) είναι ελληνική μη κερδοσκοπική εταιρεία που έχει αναλάβει την ανακύκλωση συσκευασιών στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2001. Συστήθηκε ως κοινωνική επιχείρηση όπου αποτέλεσε πρωτοβουλία μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στην παραγωγή συσκευασιών και την εμπορία συσκευασμένων προϊόντων, με στόχο να ανταποκριθούν πιο αποτελεσματικά στη νομική τους υποχρέωση για Ανακύκλωση των αποβλήτων συσκευασίας των προϊόντων τους, μέσα από την διαχείριση των πόρων τους, στο πλαίσιο της εθνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Από το 2003, η εταιρία σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση , εφαρμόζει προγράμματα ανακύκλωσης υλικών σε κάθε Δήμο . Ο εκάστοτε Δήμος δεν κερδίζει άμεσα από την υλοποίηση των προγραμμάτων -ωστόσο εξοικονομείται ένα σημαντικό ποσοστό , εφόσον πληρώνουν τέλος για την μεταφορά και εναπόθεση των απορριμμάτων στον χώρο ταφής τους ( ΧΥΤΑ ). Τα Κδαυ αποτελούν είτε ιδιοκτησία της ΕΕΑΑ , είτε ιδιωτών που συνεργάζονται με την εταιρία , ενώ ο χώρος τους είναι ειδικά διαμορφωμένος για την διαλογή των ανακυκλώσιμων υλικών σε κατηγορίες όπως χαρτί , γυαλί , αλουμίνιο κ.α
Όπως μας ενημέρωσε ο κ. Γιώργος , ως υπεύθυνος του ανθρώπινου δυναμικού , στο Κδαυ Σίνδου απασχολούνται 110 εργάτες , ενώ οι παράγωγοι τόνοι που επεξεργάζονται , ανέρχονται στους 100-150 την ημέρα . Με λύπη , μας πληροφόρησε , ότι στο μέρος , είχε ξεσπάσει μεγάλη πυρκαγιά , το 2019 , ημέρα Μεγάλη Παρασκευή. Αιτία ; Μια λαμπάδα , που βρισκόταν μέσα σε ένα απορριμματοφόρο ! Μέσα σε 20 λεπτά είχε καεί σχεδόν όλο το εργοστάσιο – χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα . Η αποκατάσταση του ολοκληρώθηκε τον επόμενο χρόνο . Επιπλέον , μας πληροφόρησε για τα νεότερα στατιστικά της ανακύκλωσης στην πόλη μας : 26% του πληθυσμού ανακυκλώνει , ενώ το ποσοστό μειώνεται όταν αναφερόμαστε σε ολόκληρη την Ελλάδα ( 20 %) !
Τι απορρίμματα παράγει και ανακυκλώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης ; Περίπου 350-400 τόνοι παράγονται ημερησίως . Από αυτούς , οι 70 περίπου συλλέγονται ως ανακυκλώσιμα υλικά , ενώ οι υπόλοιποι καταλήγουν στο ΧΥΤΑ Μαυροράχης . Αξίζει να σημειωθεί , παρα ταυτα , ότι περίπου 60 τόνοι , ως έξτρα υλικό , περισυλλέγεται από γυρολόγους και πωλείται παράνομα. Διαπιστώνουμε , έτσι ότι το ποσοστό ανακύκλωσης διαμορφώνονται από μια ποικιλία παραγόντων , που όμως , όπως μας τόνισαν , αισιόδοξα ολοένα και μεγαλώνει ! Παράλληλα , οι επιδοτήσεις που γίνονται στα εργοστάσια ανακύκλωσης , σε συνδυασμό με την λογική “ ο ρυπαίνων πληρώνει “ που υιοθετούν οι μεγάλες εταιρείες βάσει νόμου , οι οποίες παράγουν υλικά που δύναται να ανακυκλωθούν , σκιαγραφούν ένα καλύτερο μέλλον στον ανακυκλώσιμο τομέα.
Ποιο είναι το κόστος των απορριμμάτων μας ; Σε ποιο ποσοστό ανέρχονται τα μη ανακυκλώσιμα υλικά που τοποθετούνται λανθασμένα στον μπλε κάδο ; Ερωτήματα που δεν δίστασαν να μας απαντήσουν , με ευγένεια , οι εργαζόμενοι του Κδαυ . Καταρχάς , ας σημειώσουμε ότι η ύπαρξη των ΧΥΤΑ είναι παράνομη , με βάση το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και η Ελλάδα αποκομίζει “τσουχτερά” ποσά-ποινές από την διαδικασία αυτή . Συνολικά , η χώρα μας πληρώνει γύρω στα 60 εκατομμύρια ευρώ , ετησίως , ως πρόστιμα , από την ΕΕ για την εναπόθεση απορριμμάτων στους χώρους αυτούς . Τα έξοδα μεταφοράς των σκουπιδιών μας, στην Θεσσαλονίκη , για μια μόνο διαδρομή αγγίζουν τα 60 ευρώ ! Εντοπίζουμε το πρόβλημα , άραγε ; Στον αντίποδα , αξίζει να επισημανθούν τα καρποφόρα αποτελέσματα της παιδείας που λαμβάνει ο κόσμος , σχετικά με το τι ανακυκλώνεται , καθώς 40 % του μπλε κάδου , μόνο , αποτελούν υπολείμματα που λανθασμένα βρίσκονται εκεί. Δεν θα μπορούσαμε , να πούμε το ίδιο για το ανάποδο , καθώς 50 % ανακυκλώσιμων υλικών καταλήγει στο ΧΥΤΑ , μετά από εσφαλμένη τοποθέτηση τους . Μια άλλη σημαντική πληροφορία , που μας έδωσαν , είναι ότι η καύση υλικών απαγορεύεται , έπειτα από την μεταφορά τους στα Κδαυ .
Πως πραγματοποιείται η διαλογή ; Το απορριμματοφόρο , έχοντας συλλέξει τα υλικά από όλους τους μπλε κάδους της πόλης , καταφθάνει στον χώρο του Κδαυ. Εκεί τα αδειάζει ,με το τοπίο να γίνεται πολύχρωμο από την πληθώρα συσκευασιών που εντοπίσαμε , με την είσοδο μας στο κέντρο . Έπειτα , ο φορτωτής τα τοποθετεί στην πρώτη ταινία , και η ίδια περνάει τα υλικά μέσα από μηχανήματα που λειτουργούν είτε με μαγνήτες είτε με οπτικούς διαχωριστές. Σε μερικά σημεία , υπάρχουν τρύπες που ξεχωρίζουν τα χαρτόνια , το έντυπο πλαστικό ( σε ποσοστό 60 %) , ενώ οι εργαζόμενοι της πρώτης ταινίας ,16 σε αριθμό συλλέγουν με το χέρι , σκουπίδια , ανοίγουν κλειστές σακούλες που πετιούνται ολόκληρες στους κάδους κ.α Εφόσον καθαριστούν τα υλικά , τα τοποθετούν σε ένα μεγάλο πλυντήριο που γίνεται επιπλέον διαλόγηση , ενώ ύστερα , στέλνονται στην μεγάλη καμπίνα , όπου γίνεται η κατηγοριοποίηση τους . Στο Κδαυ Σίνδου , μας ανέφεραν ότι υπάρχουν 12 βασικές κατηγορίες , και μικρές μικρές υποκατηγορίες . Τα υπολείμματα που εντοπίζουν τα μηχανήματα ή οι εργαζόμενοι , υποχρεούται το Κδαυ να μεταφέρει στο ΧΥΤΑ για να αποσυντεθούν.
Ποιο είναι το τελικό στάδιο ανακύκλωσης ; Τα μηχανήματα συλλέγουν τα καθαρά , πλέον , ανακυκλωμένα υλικά , μετά την επίσκεψη τους από την πρέσα και τα μετατρέπουν σε ένα συμπαγές ομοιόμορφο υλικό , σε μορφή κύβου . Έπειτα , προετοιμάζεται η αποστολή τους προς τα εργοστάσια ανακύκλωσης. Τα οποία λιγοστεύουν , όλο και περισσότερο στην Ελλάδα. Αναλυτικά :
Στις 6 Ιουλίου 2019, στις 4.30 το πρωί, ξέσπασε πυρκαγιά στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στο Λασίθι της Κρήτης.
Στις 30 Αυγούστου 2019, τη νύχτα, ξέσπασε μεγάλη φωτιά σε αποθήκη ανακύκλωσης υλικών στην Πρέβεζα.
Στις 14 Οκτωβρίου 2019, τα ξημερώματα, ξεσπά πυρκαγιά σε εργοστάσιο ανακύκλωσης μετάλλων στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στην παλιά Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης-Κιλκίς.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2019 ξεσπά φωτιά, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, σε εργοστάσιο ανακύκλωσης μπαταριών στη ΒΙΠΕ Πατρών.
Στις 14 Ιανουαρίου 2020, στις 4 τα ξημερώματα ξεσπά πυρκαγιά σε εργοστάσιο ανακύκλωσης, στο 128ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Κορίνθου – Πατρών, στην περιοχή Μπολάτι Κορινθίας.
Στις 17 Μαρτίου 2020, στις 2 τα ξημερώματα, ξέσπασε φωτιά από άγνωστη αιτία σε μονάδα ανακύκλωσης που βρίσκεται στο δρόμο Λάρισας-Καρδίτσας.
Στις 8 Απριλίου 2020, το βράδυ, ξεσπά πυρκαγιά σε μονάδα ανακύκλωσης μετάλλων στην οδό Ιωνίας 105 στο Μενίδι, φωτιά που ξεκίνησε από το ημιυπόγεια της διώροφης επιχείρησης.
Στις 11 Μαϊου 2020, το απόγευμα, φωτιά καταστρέφει πλαστικά και ελαστικά αυτοκινήτων σε εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Αυλίδα του Δήμου Χαλκίδας.
Στις 14 Μαϊου 2020, πυρκαγιά ξεσπά το απόγευμα, σε εργοστάσιο ανακύκλωσης πλαστικών και χαρτικών ειδών, στην περιοχή της Νέας Ζωής Ασπροπύργου. Ο Ασπρόπυργος είναι από τις πλέον επιβαρυμένες περιοχές καθώς το 2015 είχε ξεσπάσει η μεγάλη πυρκαγιά που διέσπειρε τοξικό νέφος επί μέρες , όπως επίσης το 2018 και το 2019.
Στις 19 Μαΐου 2020, πυρκαγιά ξεσπά τα ξημερώματα στις 5.30 σε εργοστάσιο ανακύκλωσης που βρίσκεται στη Μάνδρα Αττικής.
Συμπέρασμα ; Η επιχείρηση ανακύκλωσης δεν χρήζει ιδιαίτερο κέρδος στην Χώρα μας . Προτιμάται η εξαγωγή ανακυκλώσιμων υλικών σε χώρες του εξωτερικού πχ χαρτί – ανεβασμένη οικονομικά αγορά Ινδίας.Αυτό γίνεται παρόλο που στην Ελλάδα, υπάρχουν σχεδόν όλων των ειδών εργοστάσια ανακύκλωσης . Επιπλέον , το νομοθετικό πλαίσιο δεν προωθεί την ανάπτυξη των επικερδούμενων σχέσεων μεταξύ Κδαυ και εργοστασίων εφόσον πχ τα Κδαυ δεν υποχρεώνονται , νομικά , να απευθύνονται αρχικά στα ελληνικά εργοστάσια ανακύκλωσης. Σας έχουμε και μια σημαντική πληροφορία – έκπληξη ! Το ξέρατε πως , παλαιότερα , υπήρχαν εταιρείες , στον ελλαδικό χώρο που ανακύκλωναν το φελιζόλ ; Μπορείτε να φανταστείτε τι απέγιναν ….
Extra note : Στην διαδικασία της ανακύκλωσης , το γυαλί γίνεται τρίμμα και ξανά γυαλί, ενώ το αλουμίνιο καταφθάνει στα χυτήρια , επεξεργάζεται και παίρνει περίπου την αρχική του μορφή !
Κατά την διάρκεια της συζήτησης μας , πολλά χέρια υψώθηκαν , επαναλαμβάνοντας την ίδια ερώτηση : Τι μπορούμε να πετάξουμε στους μπλε κάδους ανακύκλωσης ; Τι δεν επιτρέπεται ; Για την δική σας διευκόλυνση , συγκεντρώσαμε τα βασικά σημεία της συζήτησης, σε έναν μικρό πίνακα ! Για αναλυτικότερη ενημέρωση , πατήστε εδώ
Επιτρέπεται
Απαγορεύεται
Όλες οι συσκευασίες με το ειδικό πράσινο σήμα ανακύκλωσης , Πλαστικά δοχεία , μαζί με το καπάκι τους( π.χ γάλα ) ,αλουμινόχαρτο ,συσκευασίες από αλουμίνιοπλαστικές καρέκλες ,πλαστικά ποτήρια μιας χρήσης , πιάτα , μαχαιροπίρουνα,σακούλες σουπερμαρκετ , σακούλες από σνακ , σακούλες κατεψυγμένων τροφίμων ,κούτες τσιγάρων , κεσεδάκια από γιαούρτιακουτιά πίτσας ( αφού βγάλουμε το λαδωμένο μέρος ), αδιαφανή συσκευασία σαμπουάν – αφρόλουτρο ,αντηλιακάπλαστικές φιάλες αναψυκτικών , ανθρακούχο νερόπροϊόντα ζελατίνης ( εξαιρετικά δύσκολα- μεγάλο κόστος ), κουτιά που έχουν επικάλυψη αλουμινίων ( εξαιρετικά δύσκολα – μεγάλο κόστος ), σπιράλ τετραδίων ,Χαρτιά ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ μέγεθος ( φύλλο τετραδίου , εισιτήριο ΟΑΣΘ)κ.α
Μερικές ακόμα συμβουλές του προσωπικού για την βελτίωση της διαδικασίας :
Μην πετάτε δεμένες σακούλες , καθώς δυσχεραίνεται το έργο των εργαζομένων στα κέντρα διαλογής . Προτιμήστε να ρίχνετε χύμα το ανακυκλώσιμο υλικό
Κλείνετε τους κάδους , όταν βρέχει
Μην πετάτε οτιδήποτε αιχμηρό . Υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού των εργαζόμενων
Δεν χρειάζεται να πλένετε εξονυχιστικά τις λερωμένες συσκευασίες . Ένα απλό ξέπλυμα αρκεί .
Δεν πετάμε ποτέ σκουπίδια στους μπλε κάδους
Διπλώνουμε τα χαρτοκιβώτια
Ενημερωθήκαμε , επιπλέον , για την ύπαρξη , παλαιότερα , ενός μουσείου παράξενων αντικειμένων , που έχουν εντοπίσει οι εργαζόμενοι , ως …. ανακυκλώσιμα υλικά ! Το μουσείο καταστράφηκε , με το ξέσπασμα πυρκαγιάς , ο κ. Γιώργος , όμως , μας υποσχέθηκε την ανακατασκευή του. Γελώντας , μας ανέφερε την ύπαρξη … μέχρι και όπλων στα υλικά που κατέφθασαν στα Κδαυ , παραδόθηκαν , όμως στην αστυνομία !
Η ανακύκλωση δεν είναι μόδα . Δεν οφείλει να είναι. Δεν είναι μια βαρετή αγγαρεία . Είναι τρόπος ζωής . Είναι το μέλλον του πλανήτη , η εν δυνάμει σωτηρία μας . Εκεί που η πολιτεία, ο κρατικός μηχανισμός , οι άνθρωποι κρίνεται αναγκαίο να εστιάσουν . Για κάθε ένα σκουπίδι που πετάς , ενώ ανακυκλώνεται , τρώμε υπέρογκα πρόστιμα . Για ακόμα ένα υλικό που δεν ανακυκλώνεται , ο πλανήτης αναστενάζει , αγανακτεί , κραυγάζει . Για κάθε φορά που δεν πετάς τα σωστά υλικά στον κάδο , εμποδίζεις έναν εργαζόμενο να συνεχίσει σωστά την δουλειά του . Ενημερώσου σωστά , επισκέψου το Κδαυ Σίνδου , μάθε πως γίνεται η ανακύκλωση . Ενημέρωσε τους φίλους σου για τα πολλαπλά οφέλη της ανακύκλωσης . Το χρωστάς στον πλανήτη άλλωστε – είναι το σπίτι σου . Και το σπίτι μας , το προσέχουμε , το φροντίζουμε , το περιποιούμαστε , ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αφιερώσεις 10 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο σου , να διαχωρίσεις τα υλικά ανακύκλωσης από τα σκουπίδια του νοικοκυριού σου! Γίνε εσύ , η αιτία για την αλλαγή . Μην περιμένεις . Δράσε τώρα !
Η Περιβαλλοντική Ομάδα ΑΠΘ , Η Περιβαλλοντική Ομάδα ΠΑΜΑΚ και το ΚΔΑΥ Σίνδου σας εύχονται καλές γιορτές , με υγεία και περισσότερη ….ανακύκλωση !
Δολοφονία του Μαρά : Εσύ ακόμα να δεις την παράσταση ;
Η δολοφονία του Μαρά , ως έργο, δεν είναι απλά ένα κείμενο. Του Πέτερ Βάις συγκεκριμένα. Δεν είναι μια παράσταση , από εκείνες που τρομάζεις στην όψη της αφίσας τους , αγνοώντας το αληθινό μήνυμα που προωθεί , κατατάσσοντας την στην σφαίρας της “ κουλτούρας”. Σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη και μουσική Δήμητρας Γαλάνη, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για πρώτη φορά, ανεβάζει με έναν εξαιρετικό σαρανταμελή θίασο , Πέτερ Βάις. Η παράσταση «Η Δολοφονία του Μαρά» έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, στις 21.00 στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Μια από εκείνες τις ημέρες που διψάς για γνώση και …θέαμα , βρέθηκα στο κτίριο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών , μαζί με φίλη , για να παρακολουθήσουμε την εν λόγω παράσταση. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για το περιεχόμενο – οφείλω να το ομολογήσω . Είχα διαβάσει για τον Πέτερ Βάις , το ύφος του , τον διάσημο Μαρά της Γαλλικής Επανάστασης και ανυπομονούσα να δω επί σκηνεί την δυστυχία του Γαλλικού λαού , 4 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση , μέσα από έναν θίασο γεμάτο ηθοποιούς – που όπως ανακάλυψα αργότερα – το ταλέντο τους ξεχείλιζε από τα εκπληκτικά κοστούμια . Δεν συνηθίζω να γράφω διθυράμβους για παραστάσεις , ούτε να ενθουσιάζομαι ιδιαίτερα με όσα βλέπω – φταίει ίσως η ασχετοσύνη μου στον χώρο του θεάτρου , που τώρα εξερευνώ , οι παιδικές παραστάσεις που το σχολείο μας υποχρέωνε να βλέπουμε . Όμως , για την παράσταση αυτή , που τόσο με ενθουσίασε , θα κάνω μια εξαίρεση.
Πρόκειται για μια παράσταση “ θεάτρου , μέσα στο θέατρο”. Τρόφιμοι του ψυχιατρικού ασύλου του Charenton το 1808 , ήρωες της καθημερινότητας που δημιούργησε ο Βάις , υπό την καθοδήγηση του Μαρκησίου Ντε Σαντ , δίνουν ρεσιτάλ με θέμα την δολοφονία του αρχιεπαναστάτη Ζαν Πωλ Μαρά , ενός από τους πρωταγωνιστές της Γαλλικής Επανάστασης. Ποιος ήταν ο Ζαν Πωλ Μαρά ; Γάλλος πολιτικός και αρθρογράφος επαναστατικής εφημερίδας, από τις σημαντικότερες μορφές της Γαλλικής Επανάστασης. Γεννήθηκε στο Μπουντρύ του Νεσατέλ της Ελβετίας. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε ιατρική στα πανεπιστήμια του Μπορντό και του Παρισιού. Ως γιατρός ήταν αποτυχημένος και φτωχός, καταλήγοντας μάλιστα σε κάποια φάση της ζωής του να βρίσκει καταφύγιο στους υπονόμους του Παρισιού, όπου απέκτησε μία δερματοπάθεια που τον υποχρέωνε αργότερα σε πολύωρα λουτρά. Επηρεασμένος από τις ιδέες των Γάλλων διαφωτιστών, στράφηκε από τα νεανικά του χρόνια στη μελέτη και στην έρευνα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της εποχής του. Πρώτος καρπός των ερευνών του ήταν δύο μελέτες με τους τίτλους: Φιλοσοφικό δοκίμιο για τον άνθρωπο και Αλυσίδες της δουλείας, τις οποίες δημοσίευσε σε ηλικία 30 ετών. Το 1789 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα «Ο Φίλος του Λαού», από τις στήλες της οποίας στηλίτευε τους αριστοκράτες. Επίσης, έκανε λόγο για ανεπάρκεια των κυβερνητικών παραγόντων.
Ήταν μέλος της περίφημης «Λέσχης των Κορδελιέρων» και αναγκάστηκε πολλές φορές να διακόψει την έκδοση της εφημερίδας του και να καταφύγει στο εξωτερικό (στην Αγγλία) για να αποφύγει τη σύλληψη. Ήταν αδιάλλακτος αντίπαλος του μοναρχικού καθεστώτος και συνέβαλε με την αρθρογραφία του στην καταδίκη και εκτέλεση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, το 1793. Ο Μαρά αναδείχθηκε σε ηγετική μορφή της «Επιτροπής για Επαγρύπνηση της Κομμούνας». Το τέλος του ; Συγκλονιστικό , όπως ακριβώς και στην παράσταση ! Παρόλο που απολάμβανε της αγάπης του λαού, ως πολιτικός σύντομα κατέληξε σε ακρότητες. Υποστήριζε τη βία ως μέσο για την εξουδετέρωση των συνωμοσιών εναντίον της Επανάστασης και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις «Σφαγές του Σεπτέμβρη». Ως πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων» απομάκρυνε το Στρατηγό Ντιμουριέ από την ηγεσία των επαναστατικών στρατευμάτων. Συνέβαλε επίσης στην ανατροπή των Γιρονδίνων από την εξουσία (1793). Ένα μήνα αργότερα και ενώ βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του, στις 13 Ιουλίου 1793, δολοφονήθηκε από τη νεαρή Σαρλότ Κορντέ. Η Κορντέ τον δολοφόνησε με μαχαίρι στο λουτρό του, όπου ο Μαρά περνούσε πολλές ώρες λόγω της δερματοπάθειάς του. Μετά το θάνατό του, τιμήθηκε ως ήρωας και μάρτυρας, λίγους μήνες όμως μετά, ο γαλλικός λαός τον χαρακτήρισε τέρας και αποκατέστησε τη δολοφόνο του, η οποία είχε εκτελεστεί στη λαιμητόμο, λίγο μετά την πράξη της…
Ο ηθοποιός Δημήτρης Σιακάρας , ως ένας Μαρά της σύγχρονης εποχής , αποδίδει στον ρόλο του την δραματικότητα , την αθλιότητα που περικυκλώνουν τα γεγονότα της ζωής του ήρωα. Η έκφραση ; Άψογη . Εντυπωσιακή , αρτιμελής , μεταφέρει μέχρι και στον τελευταίο θαμώνα του θεάτρου , ψηλά στον εξώστη , το θάρρος του Μαρά , την ανάγκη του να διαλαλεί στον ταλαιπωρημένο λαό , πως τα βάσανα τους , δεν σταματούν με τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου. Η φωνή του , ως ένας άνθρωπος βασανισμένος ,λόγω της ασθένειας του , η ψυχική και σωματική γύμνια του , μας ανατριχιάζουν , μας προκαλούν συναισθήματα αγωνίας , συμπόνιας , δέους μπροστά στον υπεράνθρωπο του Βάις, σε μια ύστατη προσπάθεια να απευθυνθεί στο πλήθος. Και δεν σταματά εκεί.
Ο εξαιρετικός Κώστας Σαντάς , ως Μαρκήσιος Ντε Σαντ , διεκδικεί την σκηνή , από τα πρώτα 10 λεπτά. Τοποθετημένη φωνή , στο ύψος των ατομικιστικών ιδεών που κραυγάζει ο ήρωας του , καθηλωτικό βλέμμα που παρεμβαίνει σε κάθε σκηνή που ο Ζαν Πολ Μαρά , τολμά , δημόσια , να καταγγείλει ευγενείς , παπάδες και άρχοντες , ως νέοι “δήμιοι “ του λαού , όλα προσανατολισμένα σε μια ευθύγραμμη επιτυχία . Η ηθοποιός Άννη Τσολακίδου , ως Σιμόνη Εβράρ , σαν σκηνή αρχαιοελληνικής τραγωδίας , περιποιείται με ευλάβεια τον εκλεκτό της , Μαρά , μη θέλοντας να αφήσει κανέναν κοντά του , προσδίδοντας στον ρόλο την τρυφερότητα που πηγάζει . Ως Σαρλότ Κορντέ , προσωποποιημένη πέτρα της δυστυχίας , η Μαριάννα Πουρέγκα , με σθένος φωνής , κραυγές , απλανές βλέμμα , τρόμο στα μάτια της καθώς αντικρίζει την κατάσταση στους δρόμους του Παρισιού , ανατρεπτικό ύφος , ξέρει πως να πείσει τον θεατή , πως εκείνη θα κινήσει τα νήματα της ιστορίας . Γνωρίζει , μέσα από την τέχνη πως να παρουσιάζει , με τρόπο πειστικό και καθηλωτικό , τον χαρακτήρα της ηρωίδος. Είναι άλλωστε , εκείνη που προμηνύει το τέλος – ο Μαρά δεν θα γλιτώσει.
Η μουσική ; Η Δήμητρα Γαλάνη , φροντίζει να πλαισιώνει το έργο με σεβασμό και αγάπη , δίνοντας χώρο στον θίασο να δρα , χωρίς ωστόσο να λείπει ο ήχος που συνοδεύει άριστα σκηνές παραφροσύνης εντός ψυχιατρείου , αγωνία για την λύτρωση των ηρώων , σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερα προσεγμένο φωτισμό . Το σκοτάδι που απλώνεται στην σκηνή , το φως που σηματοδοτεί την απαρχή του τέλους , την κορύφωση του θεατρικού σανιδιού , όλα δοσμένα αρμονικά υπό το πρίσμα του φωτισμού . Ας μην ξεχνάμε , τα υπέροχα , πομπώδη σκηνικά , που καλλιεργούν , στο μυαλό μας , την αίσθηση πως βρισκόμαστε , παρέα με τους ήρωες , στο ψυχιατρείο , στους δρόμους του Παρισιού , στο λουτρό του Μαρά, σβήνοντας για λίγο την έννοια παρόν , υπογράφοντας με χρυσά καλλιγραφικά γράμματα την επιτυχία. Το κουαρτέτο των Αριστοτέλης Ζαχαράκης, Σοφία Καλεμκερίδου, Νίκος Καπέλιος, Νίκος Κουσούλης , προκαλεί θαυμασμό , με τις φωνές τους να συνδυάζονται αρμονικά και δρουν , κατεβαίνοντας από τον περιορισμένο χώρο της σκηνής , με το κοινό – το αγκαλιάζουν – γίνονται ένα κουβάρι μαζί του – το φροντίζουν ωσάν “θεατρικό παιδί “ τους.
Ο – γεννηθείς στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου – Κοραής Δαμάτης , ο σκηνοθέτης της παράστασης δεν διστάζει να παρουσιάζει , με ρεαλιστικό τρόπο την υπόθεση των γεγονότων, στο κείμενο του Πέτερ Βάις . Ξεγυμνώνει την Σαρλότ , αφήνει τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τους τρόφιμους τους ψυχιατρείου να ουρλιάζουν , ζητώντας την πολυπόθητη ελευθερίας τους – τολμά να αποδώσει με τρόπο πρωτόγνωρο την βία, τα όργια που λαμβάνουν χώρα στο Παρίσι και μας υπόσχεται πως θα αφήσουμε για λίγο την πραγματικότητα – έξω από τις πόρτες του θεάτρου . Και το καταφέρνει , με απόλυτη επιτυχία. Όσο για τους ασθενείς του ψυχιατρείου , σε εκείνους , θα ήθελα να σφίξω το χέρι , τελειώνοντας την παράσταση. Συγχρονισμένοι , εκδηλωτικοί , αφανείς ήρωες , πιστοί στον ρόλο τους , μέσω των κραυγών τους , των γέλιων τους , των φωνών τους , καθώς υψώνουν το ανάστημα τους στην αδικία , πετυχαίνουν το απίθανο . Δεν είναι απλά, οι τρελοί έγκλειστοι του ψυχιατρείου , τα “ ανθρώπινα δακτυλοδεικτούμενα απορρίμματα “ της κοινωνίας . Είναι λαϊκοί , βιοπαλαιστές , ήρωες που ο καθένας κουβαλάει την δική του ιστορία και μέσα από το ταλέντο τους επιδιώκουν να μας αφυπνίσουν για όσα συνέβησαν εν καιρώ Γαλλικής Επανάστασης. Ένα χειροκρότημα για κάθε μέλος , του θιάσου , αυτό θα ήταν συνετό , θαρρώ.
Η δολοφονία του Μαρά , όπως προαναφέραμε , δεν είναι απλά ένα έργο . Μια ακόμη θεατρική παράσταση που παρακολουθείς , βυθισμένος στο κάθισμα του θεάτρου , ενώ περιμένεις να σε πάρει ο ύπνος . Σε αφυπνίζει , προβληματίζει , δημιουργεί περαιτέρω όρεξη για συζήτηση και εντρύφηση στην Γαλλική Επανάσταση και τους όρους της . Δεν είναι τυχαίο που το Κρατικό Θέατρο επιλέγει την προβολή της . Ένα σύμπλεγμα επιτυχίας , από ταλαντούχους ηθοποιούς , σκηνοθέτη , μουσικό , σκηνογράφο και εν ολίγοις , ολόκληρο θίασο. Το κοινό , έμεινε ευχαριστημένο , η τελείωσις επέρχεται με το χειροκρότημα και η κάθαρσις επιτυγχάνεται σε απόλυτο βαθμό. Είναι άλλωστε καιρός , να δώσουμε χώρο και σε εκείνους που χτίζουν την καριέρα τους και καρτερούν να αναδείξουν το ταλέντο τους , να μας εξηγήσουν , μέσα από την δική τους ματιά , τι εστί τέχνη.
«Αυτό που έχει σημασία είναι να σπρώξετε στα άκρα τον εαυτό σας. Να φέρετε τα μέσα έξω, ώστε να μπορέσετε να δείτε τον κόσμο με καινούρια μάτια» (Ζαν Πωλ Μαρά).
Δεν θα σας αφήναμε έτσι , τόσο αχόρταγους από την θεματική εβδομάδα ‘’Παρίσι’’ ! Είναι δυνατόν , να αφήναμε απέξω την μαγευτική βόλτα στον χώρο που παιδιά και ενήλικες γίνονται ένα ; Καλά και τα μουσεία , οι τέχνες , τα τυριά και τα κρασιά , η Μονμάρτη και ο Λούβρος …. Αλλά σαν την Χαλκιδική δεν έχει ! Όχι ….λάθος άρθρο , σαν την Ντίσνεϊλαντ ήθελα να πω ! Η Disneyland Paris (πρώην Euro Disney) είναι ένα τουριστικό συγκρότημα με συνολική έκταση 22 τετραγωνικών χιλιομέτρων που βρίσκεται στην κοινότητα του Chessy, 32 χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού.Το συγκρότημα περιλαμβάνει 2 θεματικά πάρκα- Parc Disneyland και Walt Disney Studios – ξενοδοχεία, καταστήματα, εστιατόρια, γήπεδα γκολφ και άλλα. Μια πλήρη αυτοψία του χώρου , έρχεται , στο παρόν άρθρο , για να ολοκληρώσει το ταξίδι στο Παρίσι και όλα όσα πρέπει να ξέρετε … Ή και όχι ! Πρόκειται, για τον δημοφιλέστερο ταξιδιωτικό προορισμό στην Ευρώπη , με περισσότερους από 13 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο ! Φανταστείτε , τι γίνεται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες που ο τουρισμός στην Γαλλία αγγίζει τα ύψη….Η Disneyland Paris άνοιξε τις πόρτες της για το κοινό για πρώτη φορά στις 12 Απρίλη 1992 υπό την ονομασία Euro Disney Resort και από τότε έχει φιλοξενήσει περισσότερους από 320 εκατομμύρια επισκέπτες. Οι πληροφορίες δεν αποκαλύπτουν , εντούτοις , το υπερθέαμα που συναντά κανείς , ακόμα από την πύλη ! Το ταξίδι στην Ντίσνεϊλαντ ξεκινάει , είστε έτοιμοι ;
Μπαίνοντας , από την κεντρική είσοδο , καταλαβαίνουμε πως βρισκόμαστε στον χώρο όπου ο Αλαντίν , ο Μίκυ Μάους και άλλοι ήρωες της Ντίσνεϊλαντ ζουν και οι περιπέτειες τους εκτυλίσσονται. Θα αντιμετωπίσετε έναν μικρό τυπικό έλεγχο , στην είσοδο . Προσπερνώντας τα stand ελέγχου , βρίσκεστε μπροστά στο δίλημμα : Walt Disney Studios ή πάρκο Ντίσνεϊλαντ ; Προτείνουμε το δεύτερο , καθώς διαθέτει περισσότερη φαντασία , εκπλήξεις και διασκέδαση ενώ στο πρώτο θεματικό πάρκο γυρίζονται οι ταινίες της Disney. Προχωρώντας στο εσωτερικό του , θαυμάζετε την χριστουγεννιάτικη διακόσμηση ,μήνα Νοέμβριο να υπενθυμίσω , ενώ σας ζητείται να επικυρώσετε τα ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ σας εισιτήρια! Λόγω πανδημίας , μπορείτε μόνο να κλείσετε τα εισιτήρια σας ηλεκτρονικά και όχι να τα προμηθευτείτε από τα ταμεία , για περισσότερες πληροφορίες συμβουλευτείτε την επίσημη ιστοσελίδα της Disneyland.
Και αυτό ήταν ! Απολαύστε την διαδρομή προς το – σήμα κατατεθέν της Ντίσνεϊ- κάστρο , με τα καταστήματα ρουχισμού , σουβενίρ , να απλώνονται δεξιά και αριστερά , κατά μήκος του δρόμου, ενώ το πελώριο χριστουγεννιάτικο δέντρο σας επιφυλάσσει μια έκπληξη για το τέλος ! Προμηθευτείτε μια ομπρέλα , καθώς ο καιρός στην Ντίσνεϊλαντ παραμένει συννεφιασμένος για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας . Οι τιμές είναι ελαφρώς απλησίαστες , ιδίως τα είδη ρουχισμού , τα σουβενίρ , όμως παραμένουν σε λογικά επίπεδα…
Κάστρο Ωραίας Κοιμωμένης
Φτάνοντας στο κάστρο , κάνουμε μια στάση για να απαθανατίσουμε το επιβλητικό κτίσμα !To κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης, το πιο εμβληματικό κτίριο της Disneyland από τη στιγμή που άνοιξε το πρώτο θεματικό πάρκο το 1955 στην Καλιφόρνια, αποκαλύφθηκε στο κοινό 4 ολόκληρα χρόνια πριν την πρεμιέρα της ταινίας κινουμένων σχεδίων Sleeping Beauty, η οποία έγινε τον Ιανουάριο του 1959. Τα κάστρα σε όλες τις Disneyland του κόσμου φαίνονται πάντα τόσο καλά στις φωτογραφίες γιατί έχουν κατασκευαστεί ώστε να κοιτούν προς το βορρά κι έτσι έχουν πάντα πολύ καλό φως, ιδανικό για φωτογράφηση όλες τις ώρες της ημέρας.Το κάστρο έχει ύψος 50 μέτρων και στα υπόγεια του κάστρου φιλοξενείται ένας εντυπωσιακός δράκος 27 μέτρων και 2.5 τόνων. Το πάρκο έχει δημιουργηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε το κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης να είναι ορατό από κάθε σημείο κάθε χώρας.
Μέσα στο κάστρο , εντοπίζουμε καταστήματα με στολές πριγκιπισσών , σουβενίρ , αλλά και το εργαστήριο κοσμημάτων και γυάλινων αντικειμένων. Στον πρώτο όροφο , μπορείτε να κάνετε ένα pause για να θυμηθείτε την ιστορία της Ωραίας Κοιμωμένης , μέσα από τις τοιχογραφίες , τα αγάλματα και τα βιτρώ. Tip : Περιπλανηθείτε στο κάστρο , μόνο αν είστε φαν της πριγκίπισσας , αλλιώς περάστε στην απέναντι πλευρά , ώστε να μην χρονοκαθυστερήσετε !
Βγαίνοντας από το κάστρο , αντικρίζουμε το παραπάνω θέαμα. Βρισκόμαστε στην Fantasyland ! Δεξιά , στο βάθος , το σπίτι του Peter Pan , όπου θα σας πρότεινα να επισκεφτείτε πρώτο πρώτο – για να πάρετε μια γεύση , για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Ουσιαστικά επιβιβάζεσαι σε μια τεχνητή βάρκα και περιφέρεσαι “ πετώντας” στα μαγευτικά σκηνικά που εξελίσσεται η ιστορία του Πίτερ Παν και του Κάπτεν Κουκ ! Το σκοτάδι που κυριαρχεί και τα επιτυχημένα soundtracks που έχουν επιλεγεί προσδίδουν μια αίσθηση αληθοφάνειας στην περιπέτεια διάρκειας 7-8 λεπτών και αισθάνεσαι πραγματικά ότι βρίσκεσαι μαζί με την Τίνκερμπελ στην Χώρα του Ποτέ Ποτέ ! Tip : Παρόλο που τα παιχνίδια της χώρας αυτής είναι αυτά ενός τυπικού λούνα παρκ, να περιμένετε αρκετή αναμονή διότι τα προτιμούν τα παιδιά όλων των ηλικιών.
Άλλα παιχνίδια που βρίσκονται στην Fantasyland :
Carrousel de Lancelot
Mad Hatter’s Tea Cups
Κούπες τσαγιού , που χαρίζουν άφθονο γέλιο , στους μικρούς μας φίλους , καθώς στροβιλίζονται στον ρυθμό απαλής μουσικής . Ενδείκνυται για το τέλος της βόλτας , καθώς η ουρά είναι ιδιαίτερα μεγάλη και η αναμονή περίπου 15 λεπτά.
Les Voyages de Pinocchio – διασκεδαστικό παιχνίδι για οικογένειες , κυρίως , που επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά τις περιπέτειες του Πινόκιο , επιβιβαζόμενοι σε ένα μικρό όχημα , σε κλειστό χώρο !
It’s a small world
Μπορεί να είναι κατάλληλο για μικρότερες ηλικίες , ωστόσο αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία σε αυτό το συναρπαστικό – διδακτικό παιχνίδι ! Η επιβίβαση γίνεται σε μια βάρκα , ενώ η περιήγηση γίνεται σε κλειστό χώρο.Είναι ένα πολύ εντυπωσιακό παιχνίδι σε ότι έχει να κάνει με τα σκηνικά που έχουν φτιάξει και απεικονίζουν τους λαούς όλων των ηπείρων. Το υπέροχο τραγούδι που συνοδεύει τα ομοιόματα που αναπαριστούν πιστά την κάθε εθνικότητα , η ενότητα που πηγάζει μέσα από αυτό το αισιόδοξο μήνυμα για έναν μικρό- αλλά καλύτερο κόσμο και ο ρυθμός στον οποίο κινούνται οι βάρκες , κάνουν το ταξίδι στην Ντίσνειλαντ ακόμα πιο συναρπαστικό ! Προτείνεται για το τέλος της ημέρας , όταν θα έχετε πια εξουθενωθεί με τα υπόλοιπα παιχνίδια και θα θελήσετε να δοκιμάσετε κάτι πιο …ήρεμο.
Κατευθυνθείτε , δεξιά από την είσοδο του σπιτιού .Και φτάσατε στους Πειρατές της Καραϊβικής ! Ετοιμαστείτε να γνωρίσετε από κοντά τον υπέροχο Τζακ Σπάροου, να μπείτε στην βάρκα που σας ταξιδεύει ( μέσα σε αληθινό νερό παρακαλώ) προς την Τορτούγκα και να απολαύσετε τα ομοιώματα που -ναι παιδιά- μιλούν , κινούνται και δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι ανάμεσα σε καλόκαρδους , μεθυσμένους , φασαριόζους πειρατές ! Στη διαδρομή όμως μπορεί να βραχείς οπότε να το αφήσεις είτε για το τέλος της μέρας είτε να έχεις μαζί σου μια αλλαξιά ρούχα. Μην παραλείψετε να περάσετε από το καράβι – που ήταν κλειστό προς συντήρηση εκείνες τις μέρες , της επίσκεψης μου και αν είστε τυχεροί , να απολαύσετε μια βόλτα , σε …τρικυμία !
Μην μπερδεύεστε παιδιά , ομοίωμα είναι !
Να και ο πραγματικός !
Αφήνουμε πίσω μας την Fantasyland και πατάμε το πόδι μας στην Adventureland ! Προχωρώντας , μέσα από δρομάκια με θάμνους , γέφυρες και εστιατόρια να πλαισιώνουν την διαδρομή , αντικρίζουμε την είσοδο για την μαγική Χώρα του Αλαντίν ! Οι ανατολίτικοι σκοποί , που ακούγονται , αρμονικά δένουν με το τοπίο της αραβικής κουλτούρας .
Restaurant Hakuna Matata
Δεξιά , το τρενάκι του γνωστού ήρωα Indiana Jones ! Μια διαδρομή για γερά στομάχια , καθώς η γρήγορη ταχύτητα του τρένου , οι τρομακτικοί ήχοι καθώς ανεβαίνει στην κορυφή , το απότομο πέσιμο , το ανάποδο γύρισμα , το όριο ύψους 1,40 ανεβάζει την αδρεναλίνη σου στα ..ύψη ! Δεν προτείνεται για παιδιά κάτω των 10 ετών . Το όριο αναμονής είναι μεγάλο και μπορεί να φτάσει μέχρι και την μισή ώρα …
Στην Adventureland θα βρεις και ένα από τα πιο ωραία εστιατόρια της Disneyland τόσο σε σκηνικό όσο και φαγητό, το Captain Jack’s που αξίζει να το επισκεφτείς αλλά θα πρέπει να έχεις κάνει κράτηση ένα μήνα πριν.
Frontierland
Η Frontierland είναι η χώρα της Άγριας Δύσης που συνορεύει με την Adventureland και την USA main street. Τα βασικά της παιχνίδια είναι μόλις τρία ενώ διαθέτει και μια παιδική χαρά, την Pocahontas Indian Village. Αξίζει να επισκεφτείτε το Big Thunder Mountain . Πρόκειται για μια πολύ γρήγορη διαδρομή σε ένα νησί – ορυχείο, που στα υπόγεια τμήματα το τρένο αναπτύσσει τρελή ταχύτητα, η οποία θα σου αφήσει ένα τεράστιο χαμόγελο φεύγοντας. Υπάρχει περιορισμός ελάχιστου ύψους 1.02μ οπότε είναι σίγουρα για παιδιά άνω των 4 χρονών. Tip :αν θες να το ζήσεις στο έπακρο , επίλεξε να κάτσεις στις πίσω θέσεις. Έπειτα από την τρελή βόλτα , το Thunder Mesa Riverboat είναι εκεί , για να σε ηρεμήσει. Το εκσυγχρονισμένο ποταμόπλοιο κάνει τον γύρο του “βουνού ” και αποσυμφορείται η ένταση που έχει δημιουργηθεί από τα παιχνίδια αδρεναλίνης αλλά και από την κούραση της ημέρας !
Στα δεξιά της αποβάθρας , που βρίσκεται το ποταμόπλοιο , ορθώνεται το Phantom Manor ή αλλιώς σπίτι του τρόμου ! Πρόκειται για ένα σπίτι στοιχειωμένο με φαντάσματα που έχει ως στόχο να τρομάξει τους επισκέπτες του. Σαν εμπειρία , αξίζει , αλλά , αν είστε ενήλικας μην περιμένετε να τρομάξετε ιδιαίτερα με την διακόσμηση ή τους φρικιαστικούς ήχους , βγαλμένοι από θρίλερ δεκαετίας 1980….
Στην Frontierland βρίσκεται και το εστιατόριο Silver Spur Steakhouse, σε αρχιτεκτονική Άγριας Δύσης, με αρκετά καλό φαγητό τόσο για μικρούς όσο και για μεγάλους.
Περνάμε ξανά από την κεντρική πλατεία , αγναντεύοντας το κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης, με προορισμό την Discoveryland , που ομολογώ δεν ήταν η αγαπημένη μου. Αξίζει , όμως να της ρίξετε μια ματιά , ιδίως για τον πύραυλο που αποτελεί το καλύτερο της παιχνίδι ! Η Discoveryland έχει ως θέμα την ταινία Star Wars και το Toy story. Εκτός από τα παιχνίδια, εκεί γίνεται και η 3D προβολή του σόου “Mickey’s PhilarMagic” και οι προβολές του Videopolis Theater που δε πρέπει να χάσετε.
Buzz Lightyear Laser Blast – με διαφορά το πιο διασκεδαστικό οικογενειακό παιχνίδι της Disneyland. Η αναμονή είναι μεγαλύτερη από ότι σε άλλα παιχνίδια , αλλά μην το παραλείψετε , θα σας ενθουσιάσει , ειδικά αν είστε φαν της τετραλογίας ! Μπαίνεις σε ένα όχημα και με ένα laser όπλο σημαδεύεις του στόχους που έχει για να κερδίσεις πόντους.
Συνεχίστε την πορεία σας , δεξιά , προς το παιχνίδι Star Tours. Πρόκειται για έναν εξομοιωτή που σε ταξιδεύει στο διάστημα με χαρακτήρες και σκηνές από τη ταινία Star Wars. Έχει ελάχιστο ύψος: 1.02μ. Tip : Υπάρχουν 4 διαφορετικοί εξομοιωτές με διαφορετικό πρόγραμμα οπότε αξίζει να το κάνεις περισσότερες από μια φορές. Απλά να θυμάστε σε ποιον εξομοιωτή μπήκατε για να μη ξαναμπείτε. Το Autopia , ακριβώς δίπλα, είναι μια πίστα με αυτοκινητάκια που οδηγείς , δεν θα το συνιστούσα , όμως , σε παρέα ενηλίκων , καθώς απευθύνεται περισσότερο σε παιδιά .
Σας άφησα το καλύτερο ( χειρότερο κατ’εμέ) για το τέλος ! Το Hyperspace Mountain , τον θρύλο , το φημολογούμενο ως πιο δύσκολο παιχνίδι όλου του πάρκου .Πρόκειται για ένα επικό ταξίδι στο διάστημα με απίστευτη ταχύτητα και 3 αναστροφές. Παρόλο που τα νέα βαγόνια απαιτούν μόλις 1.20μ ύψος δε θα το πρότεινα σε καμία περίπτωση σε παιδιά κάτω των 12 ετών. Για τις οικογένειες που θέλει να μπει ένας από τους γονείς μόνος του, υπάρχει και Single Rider επιλογή. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνεις σε μια διαφορετική ουρά αναμονής πολύ σύντομη (5΄) όπου σε βάζουν σε θέσεις που προκύπτουν κενά. Το Space Mountain έχει τελική ταχύτητα μικρότερη από 30 μίλια την ώρα, αλλά φαίνεται ότι πηγαίνει πιο γρήγορα επειδή η διαδρομή πραγματοποιείται εντός ένας σχεδόν μαύρος θόλος. Η πρόσφατη ανακαίνιση έκανε τη διαδρομή ακόμα πιο σκοτεινή, επομένως είναι πλέον πιο δύσκολο να δεις πού κατευθύνεσαι τις περισσότερες φορές. Για ασφάλεια, εσείς θα πρέπει να είναι σε καλή υγεία και απαλλαγμένο από αυξημένο αίμα πίεση, προβλήματα στην καρδιά, την πλάτη ή τον αυχένα, ναυτία της κίνησης ή άλλες καταστάσεις που θα μπορούσαν να επιδεινωθούν από αυτήν την περιπέτεια. Οι μέλλουσες μητέρες δεν πρέπει να οδηγούν. Επίσης, τα παιδιά κάτω των 7 ετών πρέπει να συνοδεύονται από άτομο ηλικίας 14 ετών και άνω.
Tip : Η ουρά για το διαστημόπλοιο είιναι υπερβολικά μικρή ( μαντέψτε γιατί !), οπότε δεν θα χρειαστεί να περιμένετε περισσότερο από 5-10 λεπτά.
Μην ξεχάσετε , ταξιδιώτες μου , στο τέλος : Την μεσημεριανή και βραδινή παρέλαση των ηρώων της Ντίσνειλαντ ! Κατά τις 2 , θα δεις το έμπειρο προσωπικό του πάρκου να απομακρύνει τους επισκέπτες που βρίσκονται στα δρομάκια της πλατείας , προκειμένου να αρχίσει η παρέλαση . Με τον γνωστό ήχο της Ντίσνεϊ , ανακοινώνεται ότι ο Μίκυ , ο Ντόναλντ , οι πριγκίπισσες και άλλοι πολλοί ήρωες καταφθάνουν …με τα άρματα ! Αν επισκεφτείς την Ντίσνειλαντ , κατά τους ” χριστουγεννιάτικους ” μήνες ( Νοέμβριο – Δεκέμβριο ) , θα μπορέσεις να δεις από κοντά και τον αγαπημένο μας , Άγιο Βασίλη , με το έλκηθρο του να ολοκληρώνει την παρέλαση , μοιράζοντας ευχές και χαμόγελα σε όλους τους μικρούς μας φίλους ! Για καλύτερη θέα , επίλεξε να δεις την παρέλαση από την μεριά του κάστρου , ενώ φρόντισε να είσαι εκεί πριν ξεκινήσει !
Η παρέλαση επαναλαμβάνεται στην κεντρική πλατεία του πάρκου , με φωταγωγημένα άρματα , στις 9 περίπου το βράδυ !
Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του ενώ εμείς θέλουμε και άλλο . Αυτή είναι η Ντίσνειλαντ του Παρισιού . Ένας τόπος ψυχαγωγίας , μια ανάσα ανεμελιάς , ένας θόρυβος παιδικότητας , μια σύνοψη όλων όσα έχουμε ζήσει . Και αυτή την φορά , είναι ολοζώντανα , μπροστά μας , παίρνουν μορφή , σάρκα και οστά , μέσα από παιχνίδια και ήρωες που μας συντροφεύουν . Μην παραλείψετε να δείτε , καθώς κατευθύνεστε προς την έξοδο , την φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου , που γίνεται …με θεαματικό τρόπο ! Δεν θα σας αποκαλύψω άλλα , ήδη σας προετοίμασα για το τι μέλλει γενέσθαι , αν επισκεφτείτε ποτέ την Χώρα που τα παιδικά μας οράματα γίνονται πραγματικότητα. Πάρτε χυμούς και μικρά σνακς από το σπίτι , προμηθευτείτε όρεξη για δράση και οπλιστείτε με …..γερή υπομονή για να απολαύσετε την μαγική διάσταση του πάρκου !
Πως να φτάσετε ως εκεί : Chatelet les Halles ( περιοχή Le Marai ) – προαστιακός ( RER A ) με κατεύθυνση Marne-la -Vallee Cheesy ( στην τελευταία ομώνυμη στάση βρίσκεται η αρχή του θεματικού πάρκου !) , ενώ η διαδρομή καλύπτει περίπου 40 λεπτά . Τα δρομολόγια είναι πολύ συχνά και το κόστος είναι μόλις 7.6€ για ενήλικες και 3.8€ για τα παιδιά.
Μπες εδώ για περισσότερες πληροφορίες , σχετικά με τα ωράρια , τις ανακαινίσεις των παιχνιδιών , τις τιμές των εισιτήριων και κάνε booking σε ένα από τα ξενοδοχεία που βρίσκονται στο θεματικό πάρκο για μεγαλύτερη άνεση !
Σας το είχαμε υποσχεθεί εξάλλου . Σας κάναμε να περιμένετε με αγωνία για την συνέχεια του άρθρου. Ο πλήρης οδηγός ταξιδιού στο Παρίσι , είναι εδώ , με νέες φωτογραφίες , πληροφορίες για τα μέρη που αξίζει να επισκεφτείτε, συμβουλές για να αποφύγετε τον…συνωστισμό σε τουριστικά μέρη , μετρό και αξιοθέατα. Άλλωστε , το ‘παμε και θα το ξαναπούμε – το Παρίσι είναι από μόνο του ένα κόσμημα της ευρωπαϊκής ηπείρου. Θα ΄έλεγε κανείς πως χρειάζεσαι τουλάχιστον μια εβδομάδα για να εξερευνήσεις τις βασικές πτυχές του. Και έχουν δίκιο . Η πρώτη επαφή με το Παρίσι , οφείλει να γίνει στα σημεία που εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο επισκέπτονται. Σήμερα , θα μιλήσουμε για Μονμάρτη. Έχει κανείς ιδέα τι είναι ; Θα δούμε το φημισμένο Μουρλέ Ρουζ(όχι τις χορεύτριες δυστυχώς) και θα πάρουμε μια γεύση από την απίστευτη Βασιλική της Ιερής Καρδιάς , ενώ θα απολαύσουμε την θέα του Παρισιού από ψηλά . Οι κήποι του Κεραμεικού , θα είναι ο πρώτος μας σταθμός , βγαίνοντας από το Λούβρο , που είχαμε κάνει στάση στο προηγούμενο άρθρο , ενώ θα δούμε πως είναι να βρίσκεσαι κάτω από την επιβλητική Αψίδα του Θριάμβου . Και όχι , αγαπημένοι μου , δεν ήταν η Αψίδα του Θριάμβου , στην τελευταία φωτογραφία , το ξέρατε άλλωστε . Είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή . Θα γευτούμε γαλλικό κρασί και ποικιλία τυριών , γέννημα θρέμμα παριζιάνικης κουλτούρας. Θα θαυμάσουμε την φημισμένη Gallery Lafayette και τα ακριβά της πολυκαταστήματα . Θέλετε μια μικρή δόση από τον οίκο Gucci και Dior που βρίσκονται στα Ηλύσια Πεδία ; Το σπίτι του -κολλητού μας – Μακρόν , ξέρετε κατά που πέφτει ; Πόσο εντυπωσιακή τέλος πάντων είναι η Όπερα Garnier ; Μπόρεσα να συνεννοηθώ τελικά με τους Γάλλους ή ήταν απόφοιτοι του ΙΕΚ Ξυνή , σαν του λόγου μου ; Προσδεθείτε , η πτήση αναχωρεί….τώρα !
Κήποι του Κεραμεικού
Βγαίνοντας από το Λούβρο , ενθουσιασμένη από την απαράμιλλη ομορφιά των εκθεμάτων του μουσείου , έπεσα πάνω σε μια Αψίδα . Μην σας πω ψέματα , δεν γνώριζα ποια ήταν . Κατευθύνθηκα προς εκείνη , όταν το μάτι μου εντόπισε μια έκταση πρασίνου να βρίσκεται όπισθεν αυτής . Ένας ακόμα κήπος του Παρισιού , είπα μέσα μου . Έκανα λάθος . Ο κήπος του κεραμεικού δεν είναι απλά , ΕΝΑΣ κήπος ! Ο κήπος του Κεραμεικού (γαλλικά: Jardin des Tuileries) είναι ένας δημόσιος κήπος που βρίσκεται ανάμεσα στο Λούβρο και την πλατεία Κονκόρντ στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού της Γαλλίας. Δημιουργήθηκε από την Αικατερίνη των Μεδίκων ως κήπος του παλατιού του Κεραμεικού το 1564 και άνοιξε για το κοινό το 1667. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση έγινε δημόσιο πάρκο και από τότε είναι τόπος συνάντησης και χαλάρωσης τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους Παριζιάνους.
Ο κήπος του Κεραμεικού οριοθετείται από το παλάτι του Λούβρου προς τα νοτιοανατολικά, την οδό Ριβολί στα βορειοανατολικά, την πλατεία Κονκόρντ στα βορειοδυτικά και τον Σηκουάνα στα νοτιοδυτικά. Είναι ο παλαιότερος κήπος του Παρισιού και παλαιότερα ήταν ο ιδιωτικός κήπος του παλατιού του Κεραμεικού, βασιλική και αυτοκρατορική κατοικία που δεν υπάρχει σήμερα. Ο κήπος του Κεραμεικού έχει ταξινομηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1914 και περιλαμβάνεται στις περιοχές που προστατεύονται ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO στις όχθες του Σηκουάνα. Ο κήπος εξυπηρετείται από τις γραμμές 1, 8 και 12 του μετρό στο σταθμό Κονκόρντ και από τη γραμμή 1 στο σταθμό Κεραμεικός.
Ο κήπος είναι διακοσμημένος με υπέροχα μαρμάρινα αγάλματα. Το 1719 η κύρια είσοδος πλαισιωνόταν από δύο αγάλματα, το καθένα από τα οποία απεικόνιζε τον Ερμή με το φτερωτό άλογο του. Ο κήπος στεγάζει επίσης πολλά από τα αγάλματα του Αριστίντ Μαγιόλ, έναν από τους πιο διάσημους γλύπτες του 20ού αιώνα, και τα γλυπτά του Ωγκύστ Καιν. Από το 1998, ο χώρος έχει υποδεχτεί νέα σύγχρονα γλυπτά των Ωγκύστ Ροντέν, Χένρι Μουρ, Ρόι Λίχτενσταϊν και πολλών άλλων. Οι προσωρινές εκθέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και του ρυθμού του κήπου.
Στην φωτογραφία , απεικονίζεται μόνο η είσοδος του , από την μεριά του Λούβρου. Δεν έχετε παρά να προχωρήσετε στο εσωτερικό του και να θαυμάσετε την αρχιτεκτονική του , καθώς και το υπέροχο πράσινο που πλαισιώνει τα αγάλματα . Στο βάθος διακρίνουμε τον Πύργο του Άιφελ !
Απομακρυνόμαστε από την περιοχή του Λούβρου και αναζητούμε λεωφορείο με προορισμό την Μονμάρτη . Στην διαδρομή θαυμάζουμε , για μια ακόμη φορά την αρχιτεκτονική των κτιρίων , πριν μπούμε στο μετρό.
Λεωφορείο 40 . Εδώ είμαστε. Θα ανεβούμε ψηλά , να το ξέρετε. Δεν το λες και κοντά , στην διαδρομή διακρίνουμε μικρές μικρές γαλλικές συνοικίες και ανθρώπους βιαστικούς να πηγαίνουν στην δουλειά τους . Μα γιατί να πάμε , τέλος πάντων , στην Μονμάρτη , τι το ιδιαίτερο έχει ; Είναι αυτό που αποκαλούν οι Γάλλοι , ο λόφος των καλλιτεχνών ;
Τοίχος της Αγάπης
Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο , μια μικρή στάση , ανεβαίνοντας τον λόφο , στον τοίχο της αγάπης . Μην φανταστείτε κάτι μεγαλειώδες , ένα ρομαντικό πάρκο και ένας τοίχος στον οποίο είναι γραμμένη η φράση “ σε αγαπώ” , σε 311 διαφορετικές γλώσσες ! Απίστευτο ε ; Ο «τοίχος της αγάπης» στο Παρίσι δημιουργήθηκε το 2000 από το καλλιτεχνικό δίδυμο Φεντερίκ Μπαρόν και Κλερ. Για να γεμίσει ο τοίχος τα 40 τετραγωνικά μέτρων στην πλατεία Ζεάν Ρικτούς, στη Μονμάρτη, ο Baron ζήτησε πρώτα από τον αδελφό του και αργότερα από τους ξένους γείτονές του να γράψουν λόγια αγάπης στις γλώσσες τους. Στη συνέχεια , απευθύνθηκαν στις πρεσβείες των κρατών για να συλλέξουν όλα τα «σ ‘αγαπώ», τα οποία έγραψαν πάνω σε πλάκες από σμάλτο και τα κόλλησαν στον τοίχο. «Τα κόκκινα σχήματα στον τοίχο αντιπροσωπεύουν τα κομμάτια μιας ραγισμένης καρδιάς, είναι η καρδιά της ανθρωπότητας που τόσο συχνά ραγίζει, και ο τοίχος έρχεται για να συγκεντρώσει όλα αυτά τα κομμάτια στον ίδιο χώρο», λέει ο Frederic. Διακρίνουμε το ελληνικό ” σαγαπώ ” , αλλά και την αντίστοιχη φράση , ” σου ερώ” – ναι στα αρχαία ελληνικά !
Προχωρώντας , προς τα πάνω , ξεπηδιούνται , δεξιά και αριστερά , γαλλικές ομορφιές που πλαισιώνουν την διαδρομή και την κάνουν ακόμα πιο όμορφη ! Όσο εμείς , θα σας δείχνουμε φωτογραφίες από τα στενά της Μονμάρτης , μέχρι να φτάσουμε στην Βασιλική της Ιερής Καρδιάς και να αντικρίσουμε το Παρίσι από ψηλά , θα σας πούμε δυο λόγια , για το φημισμένο αυτό μέρος .
H Μονμάρτη η αλλιώς, “βουνό του μάρτυρα” λέγεται ότι αποτελεί ίσως την πιο ρομαντική γειτονιά του Παρισιού και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού και με υψόμετρο περίπου στα 130 μέτρα, κρύβεται μια όαση τέχνης και διασκέδασης δημοφιλής τόσο στους τουρίστες και σε ντόπιους όσο και σε μεγάλους καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως Πάμπλο Πικάσο, Ρενουάρ, Πισαρό, Τουλούζ-Λωτρέκ, Ανρί Ματίς, Έντγκαρ Ντεγκά και πολλοί ακόμη που ζούσαν στην Μονμάρτη. Ο χαρακτηρισμός της Μονμάρτης ως “βουνό του μάρτυρα”, πηγάζει από το μαρτύριο του επισκόπου του Παρισιού Σαίν Ντενίς (Saint Denis), που το 250 μ.Χ. εκτελέστηκε με αποκεφαλισμό στην κορυφή του ιστορικού αυτού λόφου. Οι πρώτοι κάτοικοι του λόφου, εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, όταν ο αυτοκράτορας Ναπολέων ο τρίτος έδωσε ένα μεγάλο μερίδιο της γης σε εύπορους φίλους, αναθέτοντάς τους συνάμα και το καθήκον της ανάπτυξης του.
Οι αρχικοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα προάστια του Παρισιού, όπου γρήγορα ανέπτυξαν τη δική τους πόλη, η οποία “έτρεχε” με τους δικούς της κανόνες. Αυτό κατά συνέπεια, κατέστησε τη Μονμάρτη “κακόφημη” γειτονιά καθώς έγινε δημοφιλής περιοχή κατανάλωσης αλκοόλ και διασκέδασης στα παγκοσμίως γνωστά και ιστορικά “Κόκκινος Μύλος”, πιο γνωστό ως Moulin Rouge και Le Chat Noir! Τέχνη και ακολασία λοιπόν, ένας συνδυασμός αθεράπευτος!
Και φτάσαμε ! Το Παρίσι απλώνεται στα πόδια μας και εμείς κοντοστεκόμαστε , τραγουδώντας Edith Piaf και αισθανόμαστε όπως ο Πικάσο ( μόνο που δεν ξέρουμε να τραβάμε μια ίσια γραμμή ) . Αξίζει ο ποδαρόδρομος , σας το υπόσχομαι . Εάν θέλετε να γλιτώσετε την κούραση , επιλέξτε το τελεφερίκ που μεταφέρει τους τουρίστες στην κορυφή της Μονμάρτης και πίσω . Πίσω μας , δεσπόζει , η εκθαμβωτική Βασιλική της Ιερής Καρδιάς και πλήθος κόσμου σπεύδει να βγάλει μια φωτογραφία με φόντο την γαλλική πρωτεύουσα…Απολαύστε !
Βασιλική της Ιερής Καρδιάς
Η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς της Μονμάρτης χτίστηκε μεταξύ του 1875 και 1914 από τον αρχιτέκτονα Πώλ Αμπάντι κατά τη ρωμανο-βυζαντινή περίοδο. Ο Αμπάντι ήταν αρχιτέκτονας ήταν επίσης γνωστός για την αποκατάσταση του καθεδρικού ναού του Périgueux, τον οποίο επαναδόμησε με αρχιτεκτονική αρκετά παρόμοια με αυτή της Βασιλικής της Ιερής Καρδιάς της Μονμάρτης. Η κορυφή του λόφου της Μονμάρτρης, όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία, αποτελούσε ανέκαθεν μια άκρως ιερή και μυστηριώδης θα έλεγε κανείς τοποθεσία. Λέγεται ότι δρυΐδες της εποχής τελούσαν μυστήρια εκεί και τελετές, δοξάζοντας τους θεούς τους και ότι οι Ρωμαίοι είχαν χτίσει ναούς αφιερωμένους στους θεούς Άρη και Ερμή. Η έντονη λευκή όψη του ναού, οφείλεται σε ένα συγκεκριμένο είδος πετρώματος, προερχόμενο από το λατομείο Château-Landon, αλλά όχι μόνο. Σε καιρικές συνθήκες με έντονη υγρασία, ο ασβεστίτης που απαρτίζει το πέτρωμα λειτουργεί σαν χλώριο, “ξεπλένοντας” και ανανεώνοντας το χαρακτηριστικό του λευκό χρώμα. Προφανώς και αυτό είναι έντονης πρακτικής σημασίας αλλά και αλληγορικής σημασίας, απεικονίζοντας την πίστη και την δύναμη της να εξυγιάνει τον άνθρωπο, απομακρύνοντας τις “ακαθαρσίες”.
Η εκκλησία είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 6 π.μ. έως τις 10.30μ.μ με την είσοδο να είναι δωρεάν ενώ για επισκέψεις σε ομάδες δεν απαιτείται κάποια κράτηση. Η πρόσβαση στο τρούλο βρίσκεται έξω από τη Βασιλική στα αριστερά και από εκεί και έπειτα υπάρχουν… 300 βήματα προς “αναρρίχηση” και χωρίς ανελκυστήρα! Η εκκλησία διατίθεται για επίσκεψη κάθε μέρα από τις 8.30 π.μ. έως τις 8μ.μ. (Μάιο έως Σεπτέμβριο) και 9 π.μ. έως τις 5μ.μ. (Οκτώβριος έως Απρίλιος). Αυτές οι ώρες υπόκεινται σε αλλαγές και μπορεί να ποικίλουν ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Επιπλέον υπάρχουν διάφορες τιμές για πρόσβαση στο τρούλο.
Tip : Ενδέχεται να σας πλησιάσουν άτομα , ζητώντας σας να βάλετε μια υπογραφή , για διάσωση του περιβάλλοντος κτλ. Μην υπογράψετε κανένα χαρτί , πρόκειται περί πλάνης , καθώς μετά σας αναγκάζουν να πληρώσετε 200 ευρώ έξτρα , ως συνδρομή , εφόσον έχετε συμμετάσχει με την υπογραφή σας.
Μουλέν Ρουζ
Κατηφορίζοντας , στα στενά της Μονμάρτη , μαγαζάκια με σουβενίρ και μια ευρεία γκάμα μπερέδων ξεπροβάλλουν, δεξιά και αριστερά , ενώ το φημισμένο Μουλέν Ρουζ – με τα εντυπωσιακά υπερθεάματα των 200 ευρών – πέφτει πάνω μας καθώς διασχίζουμε τον δρόμο! Ο Κόκκινος Μύλος – όπως μεταφράζεται στα ελληνικά – έχει την δική του ιστορία να μας πει. 125 χρόνια Ιστορίας. Από τότε που άνοιξε τις πόρτες του πριν από περισσότερα από 125 χρόνια, το Μουλέν Ρουζ (Moulin Rouge) έθεσε το πρότυπο για τα πιο διάσημα καμπαρέ του κόσμου. Τον Οκτώβριο του 1889, το Παρίσι βούιξε σχετικά με το άνοιγμα ενός νέου μουσικού θεάτρου. Οι ιδιοκτήτες Ιωσήφ Ογιέρ και Σαρλ Ζίντλερ επέλεξαν το όνομα Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος) για το θέατρο τους, και του έδωσαν το παρατσούκλι “Le Premier Palais des Femmes” (Το πρώτο παλάτι των γυναικών) και ισχυρίστηκαν ότι το Μουλέν Ρουζ θα γίνει σύντομα “ένας ναός της μουσικής και του χορού”.Κατά τις πρώτες δεκαετίες η εγκατάσταση ήταν ανοιχτή και δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα χορευτικό που εκτελούνταν από εταίρες για να ψυχαγωγήσουν την πελατεία τους. Μερικές φορές ήταν εντελώς χυδαία και ότι γινόταν στο εσωτερικό του Μουλέν Ρουζ προκαλούσε μεγάλη δημόσια κατακραυγή. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, ένας από τους πιο αξιοσημείωτους προστάτες του μουσικοθεάτρου ήταν ο καλλιτέχνης Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ο οποίος ζωγράφισε μια σειρά από διάσημες σκηνές του Μουλέν Ρουζ. Στα νεότερα χρόνια, η επιχείρηση προσπάθησε να «καθαρίσει» (ας πούμε δηλαδή), και κατάφερε να χάσει τελικά τη φήμη της ως οίκος ανοχής. Έτσι έγινε μια μοντέρνα αίθουσα μουσικής και ένα γνωστό καμπαρέ για τα φαντασμαγορικά σόου του. Με αυτό τον τρόπο άρχισε να προσελκύει πελατεία υψηλότερης ποιότητας. Ακόμα και αν δεν επιθυμείτε να επισκεφτείτε το εσωτερικό του και να δείτε μια παράσταση ( ο τιμοκατάλογος σας απομακρύνει ενδεχομένως από αυτήν την επιλογή ) , αξίζει να δείτε από κοντά την πιο κακόφημη συνοικία του Παρισιού και να αποθανατίσετε την στιγμή !
Τροκαντερό
Επόμενη στάση, Τροκαντερό . Μια γαλλική μπακέτα στο χέρι και φύγαμε για μια από τις πιο δημοφιλείς πλατείες , του Παρισιού. Το Τροκαντερό αποτελεί μια περιοχή στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού, απέναντι ακριβώς από τον Σηκουάνα και από τον ιστορικό πύργο του Άιφελ. Ο λόφος του Τροκαντερό, σε μια μακρινή εποχή, αποκαλούνταν λόφος Σελώ (Chaillot), καθώς φιλοξενούσε κάποτε ένα μικρό χωριό με την εν λόγω ονομασία.Το τοπωνύμιο ονομάστηκε έτσι προς τιμή τη μάχης του Τροκαντερό, η οποία έλαβε χώρα στην κοιλάδα του Τροκαντερό στην Ισπανία όπου η Γαλλικές ένοπλες δυνάμεις κατέλαβαν το μέρος υπό τις οδηγίες του Δούκα της Ανγκουλέμ, γιό του βασιλιά Καρόλου Ι΄ της Γαλλίας.Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα και μεγαλύτερο έκθεμα του Πάρκου του Τροκαντερό αποτελεί το αποκαλούμενο συντριβάνι της Βαρσοβίας και είναι ένας μεγάλος όγκος νερού, ή και καθρέφτης νερού, με 12 υδάτινες “κιονοστοιχίες” που φτάνουν τα 12 μέτρα στο τελικό τους ύψος, 24 μικρότερα συντριβάνια που το νερό τους φτάνει τα 4 μέτρα σε ύψος και 10 υδάτινες αψίδες.
Έπειτα από πολυάριθμες μεταβολές στην ιδιότητα του Παλατιού του Τροκαντερό, αποφασίστηκε να αγοραστεί από την πόλη του Παρισιού και επανασχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Γκαμπριέλ Νταβιού. Στη συνέχεια, επαναπροσδιορίστηκε για άλλη μια φορά η ταυτότητά του και μετατράπηκε σε χώρο φιλοξενίας και στέγασης του προσωπικού του αστρολογικού και μετεωρολογικού σταθμού Ομπσερβατουάρ (Observatoire de Paris) από το 1876 και έπειτα. Ωστόσο, λόγω ελλιπούς συντήρησης, το 1974 το κτίσμα βρισκόταν πλέον σε τόσο κακή κατάσταση που οι εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να το εκκενώσουν. Μια πυρκαγιά το κατέστρεψε εντελώς το 1991.
Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων
Μετρό και πάλι μετρό ! Στάση – δεν ξέρω πως γράφεται στα ελληνικά – Σαμ-Σελιζε . Ή αλλιώς λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων. Εκεί που είναι τα Gucci , Louis Vuitton , Dior , Renault . Α, ναι και η Αψίδα . Αλλά εδώ μιλάμε για μια από τις πιο πλούσιες συνοικίες του Παρισιού. Όπου και αν κοιτάξεις , διακρίνεις την φινέτσα . Ή έτσι θέλει να δείχνουν , οι κάτοικοι. Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (γαλλικά:Avenue des Champs-Élysées) είναι μεγάλη λεωφόρος στο 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, με 1,9 χιλιόμετρα μήκος και 70 μέτρα πλάτος, που ξεκινάει από την πλατεία Σαρλ ντε Γκωλ, όπου βρίσκεται και η Αψίδα του Θριάμβου και καταλήγει στην πλατεία Κονκόρντ (Πλατεία Ομονοίας). Είναι διάσημη για τα θέατρα, τις καφετέριες, τα πολυκαταστήματα, τους κινηματογράφους της αλλά και για τις στρατιωτικές παρελάσεις που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο στις 14 Ιουλίου, εθνική εορτή της Γαλλίας. Πήρε το όνομά της από τα Ηλύσια Πεδία στα οποία κατά την ελληνική μυθολογία αποτελούσαν τμήμα του Άδη και ήταν ο τελικός προορισμός της ψυχής των ηρώων και των ενάρετων.
Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων ήταν ακατοίκητη, υπήρχαν μόνο δάση, χωράφια και λαχανόκηποι. Ο δρόμος σχεδιάστηκε αρχικά το 1667 από τον Αντρέ Λε Νοτρ ως επέκταση του κήπου του Κεραμεικού που περιέβαλαν το παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο, αρχικά κατασκευασμένο το 1564, ο Λε Νοτρ είχε ξαναχτίσει με το δικό του ύφος για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1664. Ο Λε Νοτρ σχεδίασε έναν ευρύ χώρο περιπάτου μεταξύ του παλατιού και της σύγχρονης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ, με δύο σειρές φτελιών εκατέρωθεν, και παρτέρια στο συμμετρικό στυλ του γαλλικού τύπου κήπου.
Αψίδα του Θριάμβου
Διασχίζουμε την λεωφόρο , φθάνοντας εκεί που θέλαμε . Και μένουμε άναυδοι. Η Αψίδα του θριάμβου στέκεται περήφανη , αγέρωχη , επιβλητική στην μέση του δρόμου και δημιουργεί ένα κυκλοφοριακό χάος .Ένα νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα και μνημείο μορφής θριαμβικής αψίδας που κατασκευάστηκε καθ’ εντολή του Ναπολέοντα. Αμέσως μετά την νίκη του στο Αούστερλιτς, ο Γάλλος Αυτοκράτορας Ναπολέων ο Α’ είπε, απευθυνόμενος προς το στράτευμά του ότι θα επιστρέψουν στα σπίτια τους μονάχα αφότου περάσουν κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου. Η εντολή για την έναρξη της κατασκευής της δόθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1806 με πρωτεργάτη και αρχιτέκτονα τον ξακουστό Ζαν Σαλγκρέν, ο οποίος αντλούσε έμπνευση από ελληνικά και ρωμαϊκά κτίσματα της αρχαιότητας.
Οι εργασίες θεμελίωσης της Αψίδας του Θριάμβου κράτησαν δύο χρόνια, η κατασκευή ωστόσο, εγκαταλείφθηκε ύστερα από τις συνεχείς ήττες του Ναπολέοντα κατά την Ρώσικη εκστρατεία το 1812. Οι κατασκευές έλαβαν χώρα ξανά έπειτα από εντολή του βασιλιά Λουδοβίκου – Φιλίππου του Α’ (Louis-Philippe le Ier) το 1832, ο οποίος αφιέρωσε το έργο στη δόξα των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων, για την ολοκλήρωσή του το 1836 κάτω από την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Γκιγιώμ Αβέλ Μπλουέ (Guillaume Abel Blouet), ο οποίος παρέμεινε πιστός στο αρχικό σχέδιο του Σαλγκρέν. Ο λιτός σχεδιασμός και το τεράστιο μέγεθος του μνημείου είναι συνήθη χαρακτηριστικά του ρομαντικού νεοκλασικισμού του τέλους του 18ου αιώνα.
Αναζητήστε ανάγλυφα γλυπτά στη βάση καθενός από τους τέσσερις πυλώνες, περίτεχνους στρατιώτες σε μια ζωφόρο γύρω από την κορυφή, καθώς και τα ονόματα 128 μαχών και 558 στρατηγών. Μπορεί να χρειάστηκαν τριάντα χρόνια, αλλά άξιζε τον κόπο. Στη βάση της αψίδας, ο τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη αποτίει φόρο τιμής στους 1,3 εκατομμύρια Γάλλους στρατιώτες που πέθαναν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Άγνωστος Στρατιώτης κηδεύτηκε το 1921, κάτω από την αιώνια φλόγα. Στο 18:30 κάθε βράδυ, η φλόγα αναζωπυρώνεται. Υπάρχει επίσης μια έκθεση που εξηγεί τη συμβολική σημασία αυτού του μνημείου. Φροντίστε να τη δείτε, αφού πρώτα ανεβείτε στην κορυφή.
Ένα κόσμημα της τέχνης , δεν συμφωνείτε ;
Tip : Η είσοδος για την κορυφή της αψίδας , όπου μπορείτε να θαυμάσετε την θέα , κοστίζει 12 ευρώ το άτομο . Για άτομα κάτω των 18 και πολίτες Ευρωπαϊκής ένωσης 18-26 η είσοδος είναι δωρεάν !
Φεύγοντας από τα Ηλύσια Πεδία , πέσαμε πάνω στο -κάτι σαν μέγαρο Μαξίμου- σπίτι του προέδρου της Γαλλίας . Φυσικά , δεν επιτρεπόταν η φωτογράφηση , ούτε να πλησιάσουμε στο κτίριο , ενώ ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις περιφρουρούσαν εμπρός και όπισθεν του οικοδομήματος . Οι κήποι που πλαισίωναν το κτίριο ήταν πανέμορφοι , καθαροί και περιποιημένοι , ενώ τα πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα έδιναν μια νότα μελαγχολίας στο τοπίο.
Θα ξεχνούσαμε το βασικότερο . Κάναμε και μια βόλτα στην μπουτίκ της Παρί , χαζεύοντας την συλλογή από μπλούζες και κούπες . Είδαμε και τον Μέσσι . Σε φωτογραφία , να μας χαιρετάει :/
Όπερα Γκαρνιέ
Γυρνώντας από τα Ηλύσια Πεδία , κάναμε μια στάση στην φημισμένη όπερα Γκαρνιέ. Η ‘Οπερα Γκαρνιέ, ή αλλιώς Παλέ Γκαρνιέ (Palais Garnier) αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πιο περίτεχνα και επιβλητικά κτίρια στην μαγευτική και γλαφυρή θα έλεγε κανείς, πόλη των Παρισίων. Ιστορικά, ήταν επίσημα η πρωτεύουσα λυρική σκηνή στο Παρίσι, αλλά και έδρα του μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού, μέχρις ότου το η Όπερα της Βαστίλης άνοιξε τις πύλες της το 1989. Το ιστορικό αυτό κτίσμα, συντελείται συνολικά από 17 ορόφους με την κύρια αίθουσα να καταλαμβάνει μόλις το 1/5 της συνολικής του έκτασης! Το ωοειδές του αμφιθέατρο μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι και 1.979 επισκέπτες συγχρόνως, ενώ πηγή φωτός αποτελεί ο τιτανομέγιστος του πολυέλαιος με το καθεαυτού βάρος του να ανέρχεται στους… 6 τόνους! Σε προγενέστερες εποχές, ο πολυέλαιος λειτουργούσε με λάμπες αερίου, πράγμα που σταδιακά κατέστρεψε εντελώς το ταβάνι της Όπερας. Το 1964, ύστερα από επιλογή του υπουργού πολιτισμού Αντρέ Μαλρό, ανέλαβε να το σχεδιάσει εκ νέου ο διάσημος Ρώσος ζωγράφος Μαρκ Σαγκάλ, αποδίδοντάς του τη σημερινή του μορφή. Πηγή έμπνευσης για το έργο του Σαγκάλ αποτέλεσαν πολλά κλασικά έργα του μπαλέτου και της Όπερας.
Ο βασιλιάς Ναπολέων ο 3ος είναι αυτός που αποφάσισε την ανέγερση μιας καινούριας Όπερας, ενώ η τοποθεσία επιλέχτηκε από το Βαρόνο Οσμάν και το έργο καθεαυτού ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Σαρλ Γκαρνιέ έπειτα από διαγωνισμό. Ο νεαρός τότε Γκαρνιέ έχει μόλις επιστρέψει από μεγάλο ταξίδι στη Αθήνα και την Ρώμη, και μαγεμένος από την ομορφιά, την χάρη αλλά και την σύνθετη αρχιτεκτονική του ναού του Παρθενώνα, θέλησε να κάνει κάτι επηρεασμένο από αυτό, εισάγοντας πολλούς αρχιτεκτονικούς χαρακτήρες σε ένα κτίριο. Το έργο ξεκίνησε επίσημα το 1861 αλλά υπήρχαν συνεχείς διακοπές των εργασιών λόγω ελλιπούς χρηματοδότησης, αλλά και λόγω του Γαλλογερμανικού πολέμου του 1870 και της εργατικής επαναστατικής κυβέρνησης, Παρισινής Κομμούνας του 1871. Η Όπερα εν τέλει, εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε να λειτουργεί στις 5 Ιανουαρίου του 1875.
Τελικά τι, στ’ αλήθεια, απέγινε με τη λίμνη στα θεμέλια της όπερας; Ο ήχος του νερού που περνάει κάτω από το κτίριο δημιούργησε το θρύλο του φαντάσματος. Ο Gaston Leroux, Γάλλος συγγραφέας, μεγαλώνοντας στη γαλλική πρωτεύουσα άκουγε διάφορες ιστορίες και μύθους που τον ενέπνευσαν. Έμπλεξε τον μύθο με την πραγματικότητα με ένα τρόπο μοναδικό και δημιούργησε μία από τις πιο διάσημες ιστορίες αγάπης όλων των εποχών: Το Φάντασμα της Όπερας. Το 1896 έπεσε ένα αντίβαρο από τον μεγάλο πολυέλαιο της κεντρικής αίθουσας, σκοτώνοντας έναν από τους εργάτες. Το γεγονός αυτό στάθηκε ως αφορμή για μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές του μυθιστορήματος: το φάντασμα σκοτώνει με τον ίδιο τρόπο ένα από τα μέλη του ακροατηρίου, ώστε να απαγάγει την Christine φυγαδεύοντας την στα υπόγεια κελάρια. Η όπερα του Παρισιού επιβιώνει μέχρι σήμερα με την ίδια μορφή που περιγράφεται στο μυθιστόρημα. Ο ίδιος ο Leroux, μάλιστα, υποστήριζε σε όλη τη ζωή του ότι το φάντασμα δεν είναι μύθος, αλλά αληθινό.
Gallery Lafayette
Πίσω από την όπερα , σε απόσταση 100 μέτρων , εντοπίζουμε την πιο φαντασμαγορική χριστουγεννιάτικη εικόνα του Παρισιού. Το πολυκατάστημα , με 6 ορόφους σε κάθε κτίριο , που καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Το Galeries Lafayette (Γκαλερί Λαφαγιέτ) ίσως είναι το πιο διάσημο πολυκατάστημα στο Παρίσι και ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Κάθε χρόνο, εκατομμύρια καταναλωτές επισκέπτονται κεντρικό κατάστημα της στη λεωφόρο Haussmann, στο 9 διαμέρισμα του Παρισιού. Μια επίσκεψη στο Galeries Lafayette δεν έχει να κάνει μόνο με τα ψώνια. Το πολυκατάστημα είναι από μόνο του είναι ένα αξιοθέατο με τον υπέροχο γυάλινο θόλο σε στιλ αρτ νουβό. Μπορείτε ακόμα να πάτε μέχρι τον τελευταίο όροφο του καταστήματος, να πιείτε τον καφέ σας, να γευματίσετε και φυσικά να απολαύσετε την εκπληκτική θέα σε όλο το Παρίσι.
Δειπνήστε σε ένα από τα εστιατόρια της περιοχής Châtelet, κατά την επιστροφή σας , σπίτι. Δοκιμάστε το κρασί της, γευτείτε τα τυριά της , απολαύστε τα δρομάκια γεμάτα κόσμο . Αυτό είναι το Παρίσι.
Το Παρίσι δεν σταματά εδώ . Σε αυτές τις εικόνες , σε αυτές τις πληροφορίες . Το Παρίσι συνεχίζει σε δρόμους και στενά που σας περιμένουν να τα εξερευνήσετε . Ένα πάρκο , μια πλατεία , μια γειτονιά λαϊκή , όλα έχουν νόημα και αξία εδώ . Μην διστάσετε να έρθετε σε επαφή με το άγνωστο. Η εμπειρία , άλλωστε , είναι ανεκτίμητη . Ο οδηγός , δεν έχει σκοπό να σας επιβάλλει που να κατευθυνθείτε . Ένα διαδικτυακό εγχειρίδιο , με προσωπική χροιά , για όσα μπορείτε να επισκεφτείτε . Τα λόγια είναι φτωχά, μπροστά στις φωτογραφίες . Ένα είναι σίγουρο . Η καλύτερη παρέα κάνει το ταξίδι , ακόμα πιο συναρπαστικό . Κλείστε τώρα , τα εισιτήρια σας για το Παρίσι , και να θυμάστε . Το άρθρο μας , θα σας συντροφεύει ….όποτε το χρειαστείτε !
Ταξιδεύοντας για την Γαλλία , συγκεκριμένα για την πόλη του φωτός , το μαγευτικό Παρίσι , μου έρχονται στο μυαλό , όλα τα παιδικά όνειρα που εκπληρώνονται στο άκουσμα της λέξης : εξωτερικό . αυτό δεν ονειρευόμαστε , έστω οι περισσότεροι , από μικροί ; Να ταξιδεύουμε έξω από τα σύνορα της χώρας μας , να έρθουμε σε επαφή με λαούς και νοοτροπίες . Να ξεφύγουμε από την βαρετή καθημερινή ρουτίνα και να δώσουμε μια ανάσα ζωής στον εαυτό μας . Γιατί του το χρωστάμε . Το Παρίσι , μοιάζει ιδανική επιλογή . Η πόλη με τους περισσότερους τουρίστες σε όλο τον κόσμο . Η πόλη που έχει ταυτιστεί με τον πύργο του Άιφελ και τον Λούβρο . Η πόλη που φιλοξενεί το αριστούργημα της τέχνης , την Μόνα Λίζα και την αψίδα του θριάμβου , να στέκεται επιβλητική στον πολυσύχναστο δρόμο των Ηλυσίων πεδίων . Η πόλη , που σε κάθε γωνιά της , τραβάς και μια φωτογραφία , νιώθοντας θαυμασμό για την αρχιτεκτονική της. Για τα καλοδιατηρημένα μνημεία της . Για τους θησαυρούς που κρύβονται σε μικρές γειτονιές . Αν σχεδιάζετε να επισκεφτείτε μια ευρωπαϊκή πόλη , το Παρίσι αποτελεί τοπ επιλογή για πολλούς λόγους . Θα μπορούσαμε να γράψουμε άρθρα 10.000 λέξεων για το πόσο αξίζει κανείς να επισκεφτεί αυτήν την όμορφη πρωτεύουσα . Θα αρκεστούμε σε φωτογραφίες και μερικά λόγια για τα μνημεία , τα μουσεία και γενικότερα τα μέρη που αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία . Δεν θα μιλήσουμε μόνο για τον Λούβρο και την Αψίδα . Σε αυτό το άρθρο , θα φροντίσουμε να καλύψουμε και την ποικιλία ποτών – τροφίμων που προσφέρει η Γαλλία . Το Παρίσι , αν και ακριβότερο σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις , ξέρει σίγουρα τι θα πει ποιότητα και εκλεπτυσμένο φαγητό . Αν δεν νιώθετε σίγουροι , για την επιλογή του Παρισιού , ως μέρος διακοπών , μην αγχώνεστε . Οι ερασιτεχνικές φωτογραφίες , από τα χεράκια μου μπαρντόν , θα σας μαγέψουν . Έπειτα , κάποιος πρέπει να διαψεύσει και αυτές τις φήμες για την γαλλική πρωτεύουσα. Μιλάνε τελικά οι Γάλλοι αγγλικά ; Πόσο ακριβή , είναι τέλος πάντων , η ζωή στο Παρίσι ; Από φιλοξενία , πως τα πάμε ; Είναι εύκολο να χαθείς , σε αυτήν την τεράστια πόλη ; Ερωτήματα που ο κλασσικός ταξιδιώτης ψάχνει στο google για να είναι προετοιμασμένος . Εδώ σου τα έχουμε όλα . Πάρε θέση και άσε μας να σε ταξιδέψουμε , σε αυτήν την ονειρεμένη παριζιάνικη ζωή .
Διαμονή στο Le Marai
Με μια γρήγορη αναζήτηση , καταλαβαίνει κανείς ότι η περιοχή Le Marai του Παρισιού είναι από τις καλύτερες για διαμονή . Ο δείκτης εγκληματικότητας της περιοχής , βρίσκεται αρκετά χαμηλά , ενώ η εύκολη πρόσβαση , με μέτρο, σε όλες τις τουριστικές περιοχές , την καθιστά ιδανική για να μείνετε , όσο θα βρίσκεστε στο Παρίσι . Κυριολεκτικά , στην περιοχή Le Marai μπορεί να βρει κανείς τα πάντα . Από ακριβά γαλλικά εστιατόρια , μέχρι αυθεντικές γαλλικές κρέπες , στο χέρι , ως γνήσια λαϊκά παιδιά . Η περιοχή Le Marai απέχει μόλις 20 λεπτά από το μουσείο του Λούβρου , ενώ βρίσκεται κοντά σε μνημεία της γαλλικής πρωτεύουσας , όπως η Παναγία των Παρισίων , το Πάνθεον , το πανεπιστήμιο της Σορβόννης κ.α. Ο ποταμός Σηκουάνας συνοδεύει την ροή του περπατήματος , καθώς εξερευνάτε τους δρόμους του Παρισιού , ενώ η ποδηλατοδρομία είναι ένα συχνό φαινόμενο- ποδηλάτες ξεπροβάλλουν από όλες τις κατευθύνσεις , κινούμενοι πάντα στους ειδικούς ποδηλατόδρομους, που πλαισιώνουν τον αυτοκινητόδρομο. Μην διστάσετε να εξερευνήσετε τα μικρά στενά – διαθέτουν τους καλύτερους φούρνους με ζεστά κρουασάν και φρεσκοστυμμένους χυμούς , όλα σε ικανοποιητική τιμή . Προσοχή ! Η περιοχή Le Marai κοστολογείται , γενικότερα , ως ένα από τα ακριβότερα διαμερίσματα της πρωτεύουσας- και έχουν δίκιο. Να είστε προετοιμασμένη , με ένα γερό budget , για τις επιλογές που προσφέρει η γαλλική συνοικία . Να σημειώσουμε , επιπλέον , ότι η γαλλική πρωτεύουσα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μετρό , στον ευρωπαϊκό χάρτη, ενώ από την συγκεκριμένη περιοχή διέρχονται πληθώρα διαδρομών που οδηγούν εντός και εκτός Παρισιού , σε διάσημα μνημεία και τουριστικά μέρη , όπως η Ντίσνεϊλαντ , Πύργος του Άιφελ, Μονμάρτη .
Rue Chapon
Hôtel-de-Ville
Στο Le Marai βρίσκεται , επιπλέον , το διάσημο Hotel De Ville ,κατά κόσμο Δημαρχείο του Παρισιού.Το Δημαρχείο του Παρισιού είναι το κτίριο που στεγάζει την τοπική διοίκηση της πόλης από το 1357. Βρίσκεται στην πλατεία Οτέλ ντε Βιλ, στο 4ο διαμέρισμα. Η νότια πτέρυγα κατασκευάστηκε αρχικά από τον Φραγκίσκο Α’ από το 1535 μέχρι το 1551. Η βόρεια πτέρυγα χτίστηκε από τον Ερρίκο Δ΄ και τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ μεταξύ 1605 και 1628. Κάηκε από την Παρισινή Κομμούνα, μαζί με όλα τα αρχεία της πόλης, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της τον Μάιο του 1871.Το εξωτερικό ανακατασκευάστηκε ακολουθώντας τον αρχικό σχεδιασμό μεταξύ 1874 και 1882, ενώ το εσωτερικό τροποποιήθηκε σημαντικά. Είναι το κέντρο του Δήμου του Παρισιού από το 1357. Επιτελεί πολλαπλές λειτουργίες, στεγάζει την τοπική διοίκηση, τον Δήμαρχο του Παρισιού (από το 1977) και χρησιμεύει ως χώρος για μεγάλες δεξιώσεις.
Le BHV Marais
Το Bazar de l’Hôtel de Ville ή το Le BHV Marais είναι ένα πολυκατάστημα στη rue de Rivoli στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού, με θέα στο Hôtel de Ville. Είναι μέρος του Groupe Galeries Lafayette και εξυπηρετείται από το σταθμό του μετρό Hôtel de Ville.
Ο ποταμός Σηκουάνας είναι σύμβολο για το Παρίσι και ταυτόχρονα ένα σημαντικό αξιοθέατο της πόλης. Το όνομα “Σηκουάνας” προέρχεται από το λατινικό Sequana, το οποίο έχει κέλτικες ρίζες και σημαίνει, σε ελεύθερη μετάφραση, “ιερός ποταμός”.O ποταμός είναι πλωτός στο μεγαλύτρο μέρος του και αποτελέι μια σημαντική εμπορική οδό τόσο για το Παρίσι όσο και για ολόκληρη τη Γαλλία. Πολλά είναι επίσης τα καραβάκια που πραγματοποιούν κρουαζιέρες και προσφέρουν μια διαφορετική οπτική του Παρισιού. Υπάρχουν 37 γέφυρες που διασχίζουν το Σηκουάνα μέσα στην πόλη του Παρισιού και δεκάδες ακόμη στα προάστιά του. Περπατήστε , κατά μήκος του ποταμού και απολαύστε την ηρεμία που προσφέρει το τοπίο .
Παναγία των Παρισίων
Η Παναγία των Παρισίων (Notre Dame de Paris) είναι ένα από τα γνωστότερα μνημεία στο Παρίσι και στέκεται μεγαλοπρεπής στο Ιλ ντε λα Σιτέ (σ.σ. ένα μικρό νησί στο κέντρο της πόλης), σε μια τοποθεσία που ήταν ανέκαθεν το θρησκευτικό κέντρο του Παρισιού.Πρόκειται για έναν γοτθικό ναό, εντυπωσιακό αρχιτεκτονικά, τα θεμέλιο λίθο του οποίου έβαλε το 1163 ο πάπας Αλέξανδρος Γ’.Χρειάστηκαν περίπου 170 χρόνια για να ολοκληρωθεί (1345), ενώ κατά τη Γαλλική Επανάσταση καταστράφηκε ολοσχερώς και ανακαινίστηκε κατά την περίοδο 1841-1864. Το αποτέλεσμα είναι ένα θεόρατο κτίριο, μήκους 128 μέτρων, με δύο ψηλούς πύργους 69 μέτρων, η χωρητικότητα του οποίου αγγίζει τα 9.000 άτομα.Εκτός από το περίφημο κωδωνοστάσιο, που προστέθηκε το 19ο αιώνα, εντύπωση προκαλούν οι «τερατόμορφες» υδρορροές που είναι τοποθετημένες στα γλυπτά πάνω από τα τύμπανα των θυρών και στις μεγάλες αντηρίδες στην πίσω πλευρά. Αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία , κατά την διαμονή σας , στην γαλλική πρωτεύουσα , στο αξιοσημείωτο αυτό οικοδόμημα. Δεν είναι μόνο η επιβλητική παρουσία του , ή ο αρχιτεκτονικός του σχεδιασμός που εμπνέει θαυμασμό. Η γνωστή ιστορία της Εσμεράλδας και του Κουασιμόδου , παίρνει σάρκα και οστά , μπροστά στα μάτια σας και οι μορφές τους σας καλούν να ζήσετε μαζί το παραμύθι του Βίκτωρος Ουγκώ……
Πάνθεον των Παρισίων
Το Πάνθεον αποτελεί ένα ιστορικό κτίσμα στη Λατινική συνοικία του Παρισιού που αρχικά χτίστηκε ως εκκλησία αφιερωμένη στην θαυματουργή Αγία Γενοβέφα των Παρισίων και φιλοξενεί τη λειψανοθήκη που περιείχε τα λείψανα της. Έπειτα από πολλές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, λειτουργεί πλέον ως μαυσωλείο που περιέχει τα ερείπια διακεκριμένων Γάλλων πολιτών και πρόκειται για ένα πρώιμο παράδειγμα νεοκλασικισμού, με πρόσοψη πανομοιότυπη με το αντίστοιχο Πάνθεον στη Ρώμη. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος XV όταν υπέκυψε στην ασθένεια που τον έπληττε, ορκίστηκε το 1744 ότι αν ανακάμψει, θα αντικαταστήσει την ερειπωμένη εκκλησία της Μονής Αγία Γενοβέφας των Παρισίων με ένα κτίριο ανάξιο της προστάτιδας και Αγίας του Παρισιού. Όταν πλέον ανάρρωσε, τήρησε τον όρκο του και ανέθεσε στον σχεδιασμό και την επιμέλεια των εργασιών στον Αβέλ-Φρανσουά Ποισόν, ο οποίος έπειτα από έναν χρόνο, το 1755, έκρινε άξιο να αναλάβει αυτό το έργο να σχεδιάσει την εκκλησία τον Ζάν Ζακ Σουφλώ. Από αυτό το σημείο και έπειτα, τα σχέδια άρχισαν να τείθενται σε εφαρμογή με τις πρώτες εργασίες να ξεκινούν δύο χρόνια αργότερα.
Ανάμεσα στις εξέχουσες προσωπικότητες που κείτονται στον αιώνιο ύπνο στους σιωπηλούς θαλάμους του Πάνθεον είναι και ο Βολταίρος, ο περίφημος συγγραφέας Αλέξανδρος Δουμάς (ο πρεσβύτερος), γνωστός για τα μυθιστορήματά του “Ο Κόμης Μοντεχρήστος” και “Οι Τρεις Σωματοφύλακες”, ο φιλόσοφος Ζάν Ζακ Ρουσώ και πολλοί ακόμη. Η εικονική σιλουέτα και ο περίτεχνος θόλος του Πάνθεον στην κορυφή του Montagne Sainte-Geneviève, του ιστορικού λόφου της Λατινικής συνοικίας διατίθεται στο κοινό από τον Απρίλιο ως τον Σεπτέμβρη με ωράριο από τις 10πμ-6:30μμ και από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο από τις 10πμ-6μμ. Το κόστος εισόδου είναι στα 9 ευρώ αλλά ποικίλλει ανά άτομο καθώς με αρκετά κριτήρια γίνεται μείωση του κόστους ή ακόμη και δωρεάν είσοδος.
Φτάνει πια με τα αξιοθέατα , κυρ αρθρογράφε . Ας μιλήσουμε λίγο και για τα στενά , μικρά , σοκάκια του κέντρου , που προσφέρουν μια αίσθηση ζεστασιάς ( παρόλο που τρίζουμε τα δόντια μας , από το κρύο) και η μυρωδιά της μπακέτας παρεισφρέει στα ρουθούνια μας , κάνοντας τα στομάχια μας να γουργουρίζουν για λίγο γαλλικό ψωμί. Πεινάσατε ;
Δίπλα βλέπουμε ένα από τα πολυκαταστήματα της περιοχής , όπου μέσα βρίσκεται και ο σιδηρόδρομος ( REC) , απίστευτο ε ; Ο σιδηρόδρομος , οδηγεί σε διάφορα μέρη του παρισιού ,αλλά είναι και το κύριο μεταφορικό μέσο , για όσους επιθυμούν να επισκεφτούν την Ντίσνειλαντ ! Η διαδρομή είναι 40 λεπτά και τα αναπαυτικά καθίσματα του κάνουν την διαδρομή ακόμα πιο γρήγορη. Εν ολίγοις , δεν αντιμετωπίζει προβλήματα συνωστισμού , σαν το μετρό Θεσσαλονίκης ….
Για την Ντίσνεϊλαντ θα αναφερθούμε σε ξεχωριστό άρθρο . Είναι τόσες οι φωτογραφίες από το μαγικό αυτό μέρος που δεν χωράνε σε ένα …ολόκληρο άρθρο ! Αρκεί να σας πω ότι η πρόσβαση στην Ντίσνεϊλαντ , όπως προαναφέρθηκε , είναι αρκετά εύκολη , εφόσον διαμένετε στο Le Marai και σας υπόσχομαι πως το υπερθέαμα δεν προορίζεται μόνο για μικρούς αλλά και για μεγάλους !
Πύργος του Άιφελ
Άπλα θα σου πω , δύο λόγια μόνο , έτσι πληροφοριακά , για αυτό εδώ το αριστούργημα και θα σε αφήσω να χαζέψεις τις φωτογραφίες . Πρόκειται για το σύμβολο της Γαλλικής πρωτεύουσας , το Νο.1 αξιοθέατο που ΟΦΕΙΛΕΙΣ να επισκεφτείς , έστω και αν δεν ανέβεις με το ανσασέρ στην κορυφή του . Ο Πύργος του Άιφελ, κατασκευάστηκε μεταξύ 1887 και 1889, με αφορμή την εκατονταετή επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης. Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 302 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από το κοινό όταν κατασκευάστηκε, καθώς πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι καθημερινές εφημερίδες γέμισαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού.Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέγεται ότι έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, από όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τον πύργο. Ενώ, ο ποιητής Πολ Βερλαίν άλλαζε δρόμο για να μην τον βλέπει. Σήμερα, ο Πύργος ευρέως θεωρείται ότι είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι της διαρθρωτικής τέχνης. Και για να σας προλάβω : Ναι , κάθε μία ώρα ανάβουν τα μικρά φωτάκια του , με ρυθμό , για 5 ακριβώς λεπτά !
Πρωινή λήψη του πύργου
Έξτρα tip : Κατά την επίσκεψη σας , είναι πιθανόν να συναντήσετε ανθρώπους που πουλούν βραχιόλα , μινιατούρες που απεικονίζουν τον Πύργο του Άιφελ και πολλά άλλα . Αν δεν θέλετε να αγοράσετε , προσπαθήστε να επιμείνετε , καθώς οι πλανόδιοι μικροπωλητές , πολλές φορές , επιχειρούν να γραπώνουν τα χέρια των ανυποψίαστων τουριστών και να τους δένουν τα …εν λόγω βραχιόλια !
Μουσείο Λούβρου
Το μουσείο του Λούβρου είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία τέχνης στον κόσμο. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού, στις όχθες του Σηκουάνα και εκθέτει 35.000 έργα τέχνης – το 8% των αποκτημάτων του, που υπολογίζονται στα 445.000 κομμάτια. Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου καταλαμβάνουν συνολικά έκταση 60.600 τετραγωνικών μέτρων και ανάμεσα σε αυτές είναι και οι ελληνικές, που καλύπτουν 25 αίθουσες ή χώρους. Το Λούβρο, προτού πάρει την σημερινή καθεαυτού του μορφή αποτελούσε αρχικά φρούριο τον 12ο αιώνα, ενώ τον 14ο αιώνα μετατράπηκε σε παλάτι. Η σημερινή του ένδοξη μορφή χρονολογείται τον 15ο αιώνα, όταν έγινε η κατασκευή της πρώτης πτέρυγας κατά μήκος του Σηκουάνα, ενώ σε διάρκεια χρόνου επεκτάθηκε ακόμη παραπάνω, ολοκληρώνοντας την σημερινή του εικόνα και έκταση. Θαυμάστε απλά το εξωτερικό του :
Τι να πει κανείς , για αυτό το αριστούργημα τέχνης ! Που να δείτε και το εσωτερικό του … Ας αρχίσουμε από τα κλασσικά έργα τέχνης που ο ταξιδιώτης οφείλει να κοντοσταθεί και να θαυμάσει… Νίκη της Σαμοθράκης , Αφροδίτη της Μήλου , Μόνα Λίζα , και η λίστα συνεχίζεται…
Ας περάσουμε στους πίνακες ζωγραφικής , γνωστοί μέσα από τα εικονογραφημένα βιβλία μας , μόνο που από κοντά …ζωντανεύουν στην φαντασία του θεατή και σε μεταφέρουν χιλιάδες χρόνια πίσω , την εποχή που αναπαριστά ο εκάστοτε καλλιτέχνης .
Αιγυπτιακή πτέρυγα
Ομολογώ , πως ενδέχεται να είναι το μέρος του Λούβρου , που θα σας ενθουσιάσει περισσότερο . Μιλάμε για αιγυπτιακό θησαυρό, μια πτέρυγα γεμάτη από κειμήλια , σαρκοφάγους , είδωλα , πλάκες με ιερογλυφικά, την περίφημη στήλη του Χαμουραμπί , νομίσματα της αρχαίας Αιγύπτου. Το ωραιότερο βέβαια …. για να είμαστε ειλικρινείς , είναι η μοναδική μούμια του μουσείου ! Καλά ακούσατε … πρόκειται για την μοναδική μούμια του Λούβρου , που βρίσκεται εκτεθειμένη στο κοινό , στην πίσω πλευρά της πτέρυγας . Θυμάμαι πόσες ώρες έκανα να την βρω , τόσο καλά φυλαγμένη , από τον ήλιο,που ήταν . Φυσικά και υπάρχουν άλλες τόσες μούμιες , δεν αποτελούν όμως μέρος της έκθεσης , λόγω της εύκολης φθοράς τους από τα καιρικά στοιχεία . Ο άνδρας , στην προκειμένη περίπτωση , ύψους μόλις 1,65 , αποτελεί μοναδικό φαινόμενο , για εμάς τους πτωχούς που δεν έχουμε επισκεφτεί από κοντά τις πυραμίδες και τον θησαυρό που κρύβουν ! Θαυμάστε :
Αν σας δείξω όλες τις φωτογραφίες που έβγαλα στο Μουσείο , δεν θα τελειώσουμε ποτέ ! Τα εκθέματα είναι τόσα πολλά , με τόση μεγάλη ιστορία , που δεν χρειαζόμαστε ολόκληρους τόμους για να τα παρουσιάσουμε… Ίσως οι λιγοστές φωτογραφίες της ανθρώπινης κληρονομιάς μας , να αποτελούν κίνητρο για να επισκεφτείτε το Μουσείο ! Extra tip : Μιας και γνωρίζετε πως 10 εκατομμύρια κάθε χρόνο τουρίστες επισκέπτονται την πόλη του φωτός , θα ήταν καλό να κλείσετε online τα εισιτήρια σας και 9 το πρωί , που ανοίγει το μουσείο , να είστε εκεί . Άτομα κάτω των 18 ετών και άτομα 18-26 , πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης δικαιούνται δωρεάν εισιτήριο !
Στο βάθος αχνοφαίνεται το μουσείο
Τα αξιοθέατα στο Παρίσι είναι αμέτρητα . Θέλεις τουλάχιστον μια εβδομάδα για να τα επισκεφτείς όλα . Το σίγουρο είναι ένα : Σας υποσχόμαστε , νέο άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες και πληροφορίες για τα “κοσμήματα “ που αντικρύσαμε … Μείνετε συντονισμένοι στο www.cityvibes.gr !
Για την Ελένη . Που δεν είναι πια μαζί μας . Για την Ελένη. Που τόσο άδικα χάθηκε , σε μια κοινωνία που χαϊδεύει τα αυτιά σε βιαστές και δολοφόνους . Για την Ελένη , που δύο τέρατα , γιατί ανθρώπους δεν μπορείς να τους αποκαλέσεις , αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της ζωής της , αφού πρώτα την βασάνισαν και την οδήγησαν σαν πρόβατο επί σφαγή στον αιώνιο ύπνο . Για την Ελένη , που πέρασαν 3 χρόνια , 3 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που οι μάσκες έπεσαν , στις 28/11/2018 και η κοινωνία συγκλονίστηκε από το μέγεθος της κτηνωδίας που έλαβε χώρα στην Ρόδο , που κατάλαβε πως οι αξίες της κλονίστηκαν . Για αυτήν την Ελένη , που με συνοδεύει από την ημέρα που έμαθα για το πόσο βάναυσα της φέρθηκαν – όχι η ζωή – αλλά τα δύο αυτά κτήνη . Για την Ελένη , που δεν πρόλαβε να ζήσει , να χαρεί , να ερωτευτεί και να αγαπήσει , καθώς δύο άνανδροι , την βασάνιζαν επί ώρες , την βίασαν , την χτύπησαν και για να ικανοποιηθούν τα κτηνώδη ένστικτα τους , την πετούν από τα βράχια , σαν να είναι ένα άψυχο αντικείμενο . Η Ελένη , όμως είναι ζωντανή . Και είναι εδώ , μαζί μας, περιμένοντας δικαιοσύνη για όσα έχουν συμβεί . Και αρνούμαι , να μιλήσω , κόσμια και να κρύψω όσα της έκαναν , όσα της καταλόγισαν , θα μιλάμε με αλήθειες και με γεγονότα. Για την Ελένη , που γίνεται σύμβολο του αγώνα , ενάντια στην πατριαρχία . Στην Ελένη, που η βίαιη δολοφονία της , θα τριγυρνά , κάθε τόσο στο μυαλό μου και θα παλεύω για εκείνη και για κάθε Ελένη , στα δικαστικά έδρανα . Στην Ελένη .
Θα σου μιλώ , σαν να είσαι παρών και με ακούς Ελένη. Γιατί ξέρω πως μας ακούς και μας προσέχεις. Σου ζητώ συγνώμη Ελένη . Όχι σαν αυτές , των δύο άνανδρων τεράτων , μια βαθιά , αγνή και ειλικρινή συγνώμη , για την κατάντια μας , για τον ξεπεσμό της ανθρώπινης κοινωνίας. Συγνώμη , για όλα όσα τόλμησαν να σου κάνουν , συγνώμη που δεν ήμουν εκεί να σε προστατέψω από την βαρβαρότητα τους , συγνώμη . Με πονά , κάθε φορά που το σκέφτομαι Ελένη . Με ταράζει το γεγονός , πως μπορώ να βρεθώ και εγώ στην θέση σου . Με γεμίζει , μίσος και αηδία , όσα σου προκάλεσαν , αυτά τα δύο ανθρωπόμορφα τέρατα και συνέχιζαν να προκαλούν εντός του δικασίμου χρόνου . Γιατί , εγώ δεν ξεχνώ Ελένη. Δεν ξεχνώ και δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς , πως γελούσαν στα διαλείμματα της δίκης , πως τόλμησαν να υποστηρίξουν πως εσύ έφταιγες , πως εσύ θέλησες . Ενώ , εσύ , με τα μεγάλα αθώα σου μάτια , έβλεπες τούτον εδώ τον κόσμο , με καλοσύνη . Ενώ εσύ , ήθελες απλά να ζήσεις . Και εκείνα τα τέρατα , δεν σταμάτησαν , την κτηνωδία , μέχρι να σε εξαφανίσουν τελείως . Καμία δικαιολογία , κανένα ελαφρυντικό. Δεν θα σταματήσω να φωνάζω , πως σε βασάνιζαν , επί ώρες , σε εκείνο το σπίτι , του ενός τέρατος , πως σε βίασαν , σε κακοποίησαν , σε χτύπησαν , δεν δίστασαν να σε μεταφέρουν αναίσθητη , καθώς εσύ τους εκλιπαρούσες να σε μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Ούτε εκεί δεν σταμάτησαν . Ούτε εκεί δεν λογάριασαν το κακό που έκαναν . Αχρείοι .
Και μετά από όλα αυτά Ελένη μου , δεν δίψασε το τέρας μέσα τους και επιχείρησαν να σε εξαφανίσουν από προσώπου γης , για να μην δικαστούν ποτέ για όσα φριχτά πράττουν. Σε πέταξαν από τα βράχια , Ελένη μου , σαν να ήσουν μια άψυχη πέτρα , σαν ένα φθαρμένο υλικό σώμα . Μα εσύ , ήσουν ζωντανή , όμορφη μου Ελένη . Μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους , το τι κτηνωδία έζησες ; Και ύστερα , όλα τελείωσαν . Οι δυο δολοφόνοι , βιαστές, τέρατα, ο Μανώλης και ο Αλέξανδρος , γιατί εγώ θα τους λέω με το όνομα τους ,με εκείνο που θα στιγματίζονται για το πέρας της ζωής τους , ως καθάρματα , ως άνανδροι , αφού τα έριξαν ο ένας στον άλλον, για το κακό που σου κάναν , κοριτσάκι μου , τα έριξαν σε σένα . Δεν σεβάστηκαν , ούτε το άψυχο σωματάκι σου , που τόσο βάναυσα δολοφόνησαν . Ούτε την μνήμη σου. Αμετανόητοι . Είπαν πως λυπούνται . Είπαν πως θα ήθελαν να είναι εκείνοι στην θέση σου . Συνέχιζαν το θέατρο , δολοφονώντας την μνήμη σου , ξανά και ξανά, μα ποιος να τους πιστέψει , Ελένη μου. Παιδιά με προβληματική συμπεριφορά , με φασαρίες και καυγάδες στα σχολικά τους χρόνια , ανήλικοι παραβάτες . Και οι οικογένειές τους ,σιώπησαν . Και η κοινωνία έκλεισε τα μάτια της. Και όταν τα παιδιά τους , δολοφόνησαν την Ελένη μας , εκείνοι σιώπησαν ξανά και είπαν πως δεν “ θα έκαναν ποτέ αυτοί τέτοια πράγματα” και πως ήταν καλά παιδιά. Γιατί , τα καλά παιδιά δεν δολοφονούν , δεν βιάζουν , δεν κακοποιούν.
Και ας μιλήσουμε για εκείνα που με εξόργισαν Ελένη μου , που μου προκάλεσαν θυμό και μου θύμισαν σε τι είδους κοινωνία ζω . Βιασμό με στηθόδεσμο , δεν μπορώ να φανταστώ . Έτσι , είπε ο δικηγόρος του Μανώλη , Ελένη . Λες και τα ρούχα προκαλούν τον βιασμό . Αχρείοι . Έπαιρνε ναρκωτικά , είχε πρόβλημα με το αλκοόλ , η ψυχική του υγεία ήταν κλονισμένη . Φθηνό θέατρο , χωρίς κοινό . Χωρίς στάλα μεταμέλειας . Και δεν την είχαμε ανάγκη. Μια λυπηρή εικόνα , για έναν δολοφόνο , αυτό ήθελαν να μας περάσουν , Ελένη μου , αλλά δεν έπεισαν κανέναν. Όσα χρόνια και αν περάσουν , δεν θα πείσουν ποτέ κανέναν . Άκουγα επί μήνες το όνομα σου , Ελένη και η τραγική φιγούρα της μητέρας σου , με συγκλόνιζε κάθε φορά που μιλούσε για όσα έζησες . Ποιος να δώσει παρηγοριά , στην μάνα ετούτη ; Για ποια δικαιοσύνη μιλάμε , όταν σου στέρησαν το δικαίωμα να ζεις , ενώ εκείνοι αναπνέουν ακόμα , μετά από όσα έπραξαν ; Ποια ποινή , είναι ικανή να σωφρονίσει τα δύο αυτά κτήνη ; 3 χρόνια και ακόμα να συνειδητοποιήσουμε πως εξακολουθούν και βασανίζονται , βιάζονται , δολοφονούνται πλάσματα , σε αυτήν εδώ την χώρα . Πως η θυσία σου , γιατί έγινες σύμβολο Ελένη μου , να ξέρεις , δεν είναι αρκετή για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες , δεν είναι αρκετή να βάλει φρένο στην κατάπτωση .
Λίγο το κείμενο μου , Ελένη και πολλά όσα θέλω να σου πω . Να ξέρεις , πως σε σκέφτομαι και ας μην σε γνώρισα ποτέ μου . Να ξέρεις πως θα παλεύω , σε όλη μου την ζωή , για την δικαίωση σου και την δικαίωση της κάθε Ελένης , που κτήνη κατασπαράζουν καθημερινά . Δεν είμαστε όλες , Ελένη μου , λείπεις εσύ και η κάθε Ελένη , που η κοινωνία και οι άνθρωποι της δεν φρόντισαν να προστατέψουν. Να προσέχεις την μητέρα σου Ελένη , που με τόσο κόπο και αγώνα σε μεγάλωσε , για να έρθουν , να σε πάρουν μακριά της . Δεν σταμάτησε , λεπτό , η κυρία Κούλα , Ελένη μου , να μάχεται για την μνήμη σου . Και δεν θα σταματήσει , μέχρι να ανταμώσετε ξανά . Θα σε θυμάμαι , Ελένη , για όσα σου έκαναν . Και θα με συγκλονίζει η φιγούρα σου , ξανά και ξανά , κάθε φορά που διαβάζω την υπόθεση σου. Δεν είσαι όμως απλά , μια υπόθεση βιασμού , δολοφονίας . Είσαι η απόδειξη ότι τα θεμέλια της κοινωνίας σαπίζουν . Είσαι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι το χειρότερο ον , όταν δεν πρυτανεύει η λογική και το δίκαιο. Είσαι το στήριγμα μου , για όσα σκοπεύω να κάνω . Για την δικαίωση σου . Για την δικαίωση της κάθε Ελένης . Άλλωστε , ποτέ δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά , από το σπίτι τους , Ελένη .
Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους, τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους, είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.
Taylor Swift : Το άλμπουμ της , Red και η ταινία μικρού μήκους.
Το περιμέναμε . Το επιζητούσαμε καιρό τώρα . Μας ενημέρωνε συνεχώς για την πορεία του . Για το πως της ανήκει και επίσημα , ενώ μας υποσχέθηκε περισσότερες λεπτομέρειες για όσα μας φύλαγε , τώρα 10 χρόνια. Ανυπομονούσαμε για την δική της version, για τα μυστικά του χωρισμού της , για τον μουσικό πλούτο που ετοίμαζε. Και στις 12 Νοεμβρίου , Παρασκευή , ένα πρωινό , προετοιμαστήκαμε για την επικείμενη κηδεία των συναισθημάτων μας . Και η Taylor δεν μας απογοήτευσε . Ακούγοντας το red ( taylor’s version) , την νέα ηχογράφηση του τέταρτου ολοκληρωμένου της άλμπουμ , δεν μπορούσαμε παρά να νιώσουμε μαζί της . Να μεταφερθούμε πίσω , στο 2012 , όταν το red κυκλοφόρησε αρχικά για να τοποθετήσει τα θεμέλια της τολμηρής μετάβασης από country σε pop .Όταν ο Jake Gyllenhaal , χωρίζει την αγαπητή μας Taylor και ο λόγος παραμένει άγνωστος . Μέχρι σήμερα , με την νέα ηχογράφηση του άλμπουμ , που η κολλητή μας τα εξηγεί όλα. Πάρε θέση και κάτσε να στα πω , όσο στο playlist ηχεί η επανεκτέλεση. Και άσε τον θυμό και τα δάκρυα να κυλήσουν. Που ξέρεις …μπορεί να βρεθείς και εσύ με 11 Grammys αγκαλιά , έχοντας γράψει στίχους για να ξεπεράσεις τον χωρισμό σου . Όπως η αγαπητή Tay.
Ας αρχίσουμε από τα βασικά. 7 φορές πλατινένιο στις Ην.Πολιτείες , Νο1 του Billboardγια 7 συνολικά βδομάδες και εμφανίζεται σε πολλές λίστες ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας του 2010 , ενώ κατακτά την 99η θέση στην αναθεώρηση του 2020 της λίστας του Rolling Stone με τα 500 καλύτερα άλμπουμ , όλων των εποχών. Μην σταματήσεις , έχουμε και άλλα. Υποψήφιο για το βραβείο του Άλμπουμ της Χρονιάς και του καλύτερου Country άλμπουμ στα Grammys 2014. Η Τέι , ξέρει τι κάνει και το πετυχαίνει. Ξεφεύγει από τα δεσμά του μουσικού είδους που την ανέδειξε και πειραματίζεται. Με απόλυτη επιτυχία . Σχεδόν 10 χρόνια αργότερα , ηχογραφεί το άλμπουμ ξανά και τα social media παίρνουν φωτιά. Και ο λόγος είναι …ο Jake . Ο πρωταγωνιστής του Brokeback Mountain, ο οποίος είχε κάποτε σχέση με την αγαπημένη μας πρωταγωνίστρια Kirsten Dunst από το 2002 έως το 2004 και την Reese Witherspoon από το 2007 έως το 2009, έγινε ζευγάρι με την Taylor Swift το 2010 και έναν χρόνο μετά, τη χώρισε ξαφνικά, αφήνοντάς την να κλαίει . Η κολλητή Taylor , μετατρέπει τον πόνο σε στίχους και μας παραδίδει ένα ολοκαίνουριο αριστούργημα , κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της . Επιπλέον , θέλοντας να ολοκληρώσει την ύπαρξη μας , κυκλοφορεί μια ταινία μικρού μήκους (διάρκειας 10 λεπτών ) , με πρωταγωνιστές την Sadie Sink ( Stranger things ) και τον αγαπημένο μας Dylan O’Brien ( Teen Wolf , Maze Runner) , για το τραγούδι της All too Well. Μην νομίζεις πως αυτό , το genius- lyric πλάσμα , δεν φρόντισε να μας αναδείξει , μέσα από την ταινία , τον λόγο που χώρισε , με συνέπεια , to all too well να σκαρφαλώνει στις προτιμήσεις του κοινού , αλλά και της ίδιας της Tay !
Το άλμπουμ περιλαμβάνει 30 tracks , με 9 bonus τραγούδια , ενώ το All too Well μας χαρίζεται και σε μια επανεκτέλεση 10 λεπτών , με προσθήκη όλων των αρχικών στίχων που η Τέι σημείωνε στο μικρό notebook της , κατά την διάρκεια των προβών , το μακρινό 2010.
Red ( Taylor’s version) Tracklist
Stace of Grace
Red
Treacherous
I knew you were trouble
All too well
22
I almost do
We are never getting back together
Stay Stay Stay
The last time
Holy ground
Sad Beautiful Tragic
The lucky one
Everything has changed ( ft Ed Sheeran )
Starlight
Begin Again
The moment I knew
Come Back ….Be Here
Girl at Home
State of Grace ( acoustic version)
Ronan
Better man
Nothing New ( ft. Phoebe Bridgers )
Babe
Message in the Bottle
I Bet you think about me ( ft. Chris Stapleton )
Forever Winter
Run ( ft. Ed Sheeran )
The Very first night
All too well ( 10 minutes version)
Aς μεταφερθούμε όμως , στην ταινία μικρού μήκους που η Taylor Swift σκηνοθετεί και υπογράφει ως σεναριογράφος. Εντάξει , λιώσαμε λίγο με τον Dylan ως Him , αλλά η τοξική σχέση που παρουσιάζεται μεταξύ της Taylor και του Jake , μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν τελικά η ηλικία παίζει ρόλο ! Για όσους δεν ξέρουν , η αγαπητή μας singer ήταν 19 μόλις χρόνων , όταν άρχισε να βγαίνει με τον 31χρονο τότε Jake . Το ζευγάρι , μετά από ένα διάστημα 3 μηνών , χωρίζει , λίγο μετά τα γενέθλια της Tay( τα οποία ο κύριος Jake , χάλασε, κάνοντας έξαλλες , εμάς τις Swifties). Μέσα από τους στίχους , αλλά και την ταινία μαθαίνουμε ότι η διαφορά ηλικίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφαση του χωρισμού “Εϊναι πολύ δύσκολο να γράψω αυτό το τραγούδι γιατί έπρεπε να φιλτράρω όλα όσα ένιωθα και όλα όσα είχαν συμβεί. Ξεκίνησε ως ένα τραγούδι 10 λεπτών, το οποίο δεν μπορείς να βάλεις σε ένα άλμπουμ. Έπρεπε να το φιλτράρω σε μια ιστορία που θα μπορούσε να λειτουργήσει με τη μορφή τραγουδιού», είχε πει η Taylor. Και σήμερα , μας το δίνει , όλο , απλόχερα. Στην ταινία , εύστοχα , το αστέρι της μουσικής βάζει τον 30χρονο ηθοποιό Dylan και την 19χρονη Sadie να μιμηθούν την σχέση της , με την ιστορία να ξεδιπλώνεται , καθώς η Sadie έχει σαγηνευτεί από τον σύντροφό της.
Στην συνέχεια , ξεκινούν οι καυγάδες , καθώς ο χαρακτήρας του Dylan μετατρέπεται σε αλαζόνα και περιφρονητικό, καθώς προσπαθεί να εντυπωσιάσει τους φίλους τους . Η πληγωμένη Sadie τον δικαιολογεί και συνεχίζει να είναι μαζί του. Ωστόσο , ο Dylan την χωρίζει. Η Sadie , εμφανίζεται μόνη της σε διάφορες στιγμές της ζωής της , βυθισμένη στην θλίψη , ενώ ο ίδιος συνεχίζει την ζωή του , περπατώντας μόνος του στους δρόμους του Brooklyn. Η ιστορία μεταπηδά 13 χρόνια μετά , στο μέλλον , ενώ τον χαρακτήρα της Sadie υποδύεται πλέον , η Taylor , η οποία εμφανίζεται ως συγγραφέας , σε ένα κατάμεστο βιβλιοπωλείο , διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το βιβλίο της “ All too Well” στους θαυμαστές της . Σας αφήνουμε το τέλος για έκπληξη . Ένα είναι σίγουρο . Ο Jake θα κάνει πολλά χρόνια να εμφανιστεί στο προσκήνιο. Η θρυλική 10λεπτη εκδοχή , διαθέτει ακόμα πιο καυστικούς στίχους , για τη σχέση που ενέπνευσε το τραγούδι , σε σύγκριση με την πρωτότυπη έκδοση που συμπεριλήφθηκε στο αρχικό άλμπουμ “ Red” του 2012. Η Τέιλορ σκιαγραφεί τα όσα έζησε , με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση , διακρίνουμε όμως , σε όλα τα τραγούδια , την ωριμότητα της φωνής της που τα διαφοροποιεί από την αρχική εκτέλεση . To “ We are never getting back together “ , είναι γραμμένο , επίσης για τον Jake , ενώ ο Ed Sheeran , η Phoebe Bridgers , Chris Stapleton συμμετέχουν σε 3 τραγούδια του άλμπουμ. Extra πληροφορία : το συγκινητικό Ronan είναι αφιερωμένο σε ένα 4χρονο αγοράκι που έφυγε από την ζωή.
Taylor , σε ευχαριστούμε για αυτό το δώρο . Μας χρειαζόταν . Σε ευχαριστούμε για όσα μοιράστηκες μαζί μας , μέσα από 30 τραγούδια . Σε ευχαριστούμε που μέσα από τους στίχους σου , ταυτιζόμαστε και βιώνουμε μετά μουσικής τα ανάμεικτα συναισθήματα με χωρισμούς , ευτυχισμένες σχέσεις και κλάματα. Ποιος θα το φανταζόταν , ότι ένα 19χρονο κορίτσι , θα μπορούσε να γράψει τέτοιους στίχους , γεμάτο μελαγχολία και πάθος , νοσταλγία για όσα αφήνει πίσω της , για όσα της προκάλεσαν . Και αν στεναχωριέσαι για τον Jake , μην σκας . Το -κατά 15 χρόνια μικρότερο – κορίτσι του , επιβεβαιώνει τους στίχους σου . I’ll get older , but your lovers stay my age …
Κάνοντας μια ανασκόπηση του νέτφλιξ , όλο και μειώνεται ο αριθμός των παραγωγών που αξίζουν έστω μια προβολή . Οι περισσότερες ταινίες τρόμου δεν διακρίνονται για το ευφάνταστο σενάριο και αρκούνται σε 3-4 στιγμές με jump scares ! Ωστόσο , ανακαλύψαμε για σένα , μια …ιδιαίτερη ταινία επιβίωσης , με σασπένς και καλογραμμένο σενάριο . Μια κριτική , για το Hush ( Σιωπή ) , του 2016 ( φανταστείτε από πότε έχει να βγάλει το νέτφλιξ καλή ταινία …) , ίσως σας προσελκύσει το ενδιαφέρον , ώστε να την παρακολουθήσετε. Πάρτε ποπ κορν και ετοιμαστείτε για μια … διείσδυση στον κόσμο μιας κωφάλαλης !
Η Maddie , μια επίδοξη κωφάλαλη συγγραφέας , εγκαταλείπει την Νέα Υόρκη και μετακομίζει σε ένα απομονωμένο δάσος , μαζί με την συντροφιά της , την μικρή γάτα της. Η ανερχόμενη συγγραφέας , μόλις στα 13 της χρόνια , χάνει την ακοή της , ενώ η μόνη επαφή με τον έξω κόσμο είναι η φίλη της Σάρα και ο άντρας της , που μένουν λίγο πιο πέρα από το μοντέρνο σπίτι της. Η ζωή της , αλλάζει , ένα βράδυ , όταν ένας αιμοσταγής δολοφόνος απειλεί την ζωή της . Μέσα σε ένα κλίμα γεμάτο σασπένς , η πρωταγωνίστρια , Kate Siegel , αποδίδει εξαιρετικά τον ρόλο της κωφάλαλης τρομαγμένης γυναίκας , που απειλείται , σε όλη την διάρκεια της ταινίας , η ζωή της από τον John Gallagher Jr, ως The man . Η υπέροχη ερμηνεία της κάνει την ταινία περισσότερο ρεαλιστική , ενώ τα jumpscares πλαισιώνουν το σενάριο αρμονικά , χωρίς υπερβολή. Η απουσία ακοής και ομιλίας της Maddie εντείνει την αγωνία και πολλές φορές βιώνουμε την κατάσταση από την υποκειμενική της ματιά.
Στα θετικά της ταινίας , θα μπορούσαμε να προσθέσουμε την φοβερή αγωνία παρατεταμένης διάρκειας , καθώς ο δολοφόνος δεν εισβάλλει κατευθείαν στο σπίτι , ενώ έχει την δυνατότητα, αποφασίζοντας να τρομοκρατήσει την πρωταγωνίστρια . Αυτό ίσως ξενίσει μερικούς , όμως η ρεαλιστική απόφαση του να βασανίσει την νεαρή συγγραφέα , προσδίδει στο σενάριο το σασπένς που μας έχει λείψει από τα θρίλερ της τελευταίας διετίας. Η αίσθηση κλειστοφοβίας και απομόνωσης , μέσα από τις σκηνές τρόμου , αποτυπώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά , ενώ ο ταχύς ρυθμός που “τρέχει” το σενάριο , σε συνδυασμό με τις ευρηματικές ιδέες της πρωταγωνίστριας , για να σωθεί , ανεβάζουν την ταινία στα 4 αστέρια.Μη σας προβληματίζει ο μικρός αριθμός ηθοποιών. Το «Hush» αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται πολυπληθές επιτελείο ηθοποιών για να δημιουργηθεί μια ποιοτική ταινία τρόμου.
Στα αρνητικά της ταινίας , δεν φαίνεται να διακρίνουμε κάποιο σοβαρό ελάττωμα ,πέρα από την πρόωρη αποκάλυψη του προσώπου , του μασκοφόρου δολοφόνου. Δεν επηρεάζει ολοκληρωτικά την πλοκή της ταινίας , ωστόσο ίσως οι θεατές απογοητευτούν . Γενικότερα , το σημείο αυτό δεν κλέβει ούτε στιγμή τα φώτα από τον -όχι και τόσο φιλικό – δολοφόνο , που επιχειρεί να σκοτώσει την πρωταγωνίστρια. Η έλλειψη διαλόγου , στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ( οι διάλογοι συνολικά καλύπτουν 15 λεπτά !) , δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις πολύωρες ταινίες με βαρετούς και άσκοπους διαλόγους , ανάμεσα στο καστ. Επιπλέον, τα sound effects που χρησιμοποιούνται με σύνεση από τον σκηνοθέτη , αυξάνουν την δραματικότητα της ταινίας και της δίνουν το άρωμα τρόμου που αγαπήσαμε μέσα από τα κλασικά θρίλερ που έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές.
Hit : Η ταινία περιέχει αρκετές σκηνές σωματικής / ψυχολογικής βίας . Η παρακολούθηση της ενδείκνυται για άτομα άνω των 15 ετών.
Συνοψίζοντας, εάν έχετε βαρεθεί τις μέτριες παραγωγές του Netflix και ψάχνετε μια καλή ταινία τρόμου , το Hush είναι κατάλληλο για εσάς ! Αν θέλετε δράση , στιγμές τρόμου που θα σας κάνουν να αναπηδήσετε από την καρέκλα σας , αγωνία για το τέλος , συμπόνια για την πρωταγωνίστρια , σαδομαζοχιστικές δολοφονικές έλξεις , τότε το άρθρο αυτό , σας προτείνει την κατάλληλη ταινία …για γερά νεύρα . Η εφευρετικότητα της συγγραφέως και η μανιακή τρέλα του δολοφόνου δίνουν στην ταινία το σασπένς που σας έχει λείψει από τις νέες κυκλοφορίες ταινιών τρόμου. Αν θέλουμε να γίνουμε και λίγο…Κουτσογιαννόπουλος, θα μπορούσαμε να χαρίσουμε στην ταινία 4,5 αστέρια , ολόκληρα δικά της ! Θα βάζαμε και 5 , αλλά , είπαμε να γίνουμε λίγο…αυστηροί κριτές. Ένα είναι σίγουρο. Η ταινία πληροί όλα τα κριτήρια για να εδραιωθεί στην λίστα με τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ / ταινίες τρόμου , όλων των εποχών !
Billie Eilish: Γιατί ξεχωρίσαμε το Happier than Ever από το νέο της άλμπουμ
Στις 30 Ιουλίου, της χρονιάς αυτής, το φαινόμενο – μόλις 19 ετών – Billie Eilish, κυκλοφόρησε το νέο της άλμπουμ με τίτλο Happier than Ever και 16 ολοκαίνουρια τραγούδια. Ο νέος ολοκληρωμένος δίσκος της πολυβραβευμένης με Grammy τραγουδίστριας έρχεται μετά το ντεμπούτο της album “When We All Go To Sleep, Where Do We Go?” και μας ανταμείβει για την υπομονή που δείξαμε, όλο αυτόν τον καιρό. Ακούγοντας το άλμπουμ για πρώτη φορά, ενθουσιάστηκα με την πρώτη. Οι νότες που ηχούν στα αυτιά μου, ως μουσικό, με κάνουν να ευγνωμονώ την μουσική κοινότητα που έφερε στο φως, το ανερχόμενο ταλέντο της Billie. Στηρίζοντας την από την αρχή, πριν ακόμα το Ocean Eyes γίνει τεράστια επιτυχία, διακρίνουμε μια ενθαρρυντική αλλαγή τόσο στον τύπο τραγουδιού που επιλέγει να ερμηνεύσει, όσο και στο ηχόχρωμα που επιλέγει να προσδώσει στα κουπλέ. Απέδειξε περίτρανα, πως δεν ψελλίζει, όπως πολλοί την κατηγορούσαν ευθέως στο Twitter, αλλά σαγηνεύει με την υπέροχη, μοναδική χροιά της, που – ας μην ξεχνάμε την ηλικία της, είναι αξιοθαύμαστη!
Ας μιλήσουμε, όμως για την περίπτωση του τραγουδιού, στο οποίο βασίστηκε ο τίτλος του άλμπουμ. Το happier than ever, δεν είναι ένα απλό τραγούδι. Δεν είναι μια ακόμα ιστορία. Δεν είναι απλά ένα μέρος του άλμπουμ. Αξίζει ανάλυση, εξήγηση, “ψαχούλεμα“ στους στίχους, αυτοκριτική. Διακρίνεται σε δύο μέρη: το πρώτο, συνοδευόμενο από ακουστική κιθάρα και έναν απαλό ήχο κρουστών, σε ηρεμεί, σε μετατρέπει από μαινόμενο τέρας, σε πράο, συνεσταλμένο άνθρωπο. Το beat μένει σταθερό, η Billie, όπως την ξέρουμε, σε όλη την μουσική της πορεία, μιλά για το πόσο χαρούμενη αισθάνεται, μετά τον χωρισμό, που έχει επέλθει. Μας ανοίγεται, μας εξιστορεί το πως νιώθει και πως δεν μπορεί να περιγράψει το τι της συμβαίνει. Το ήρεμο και παράλληλα εμπλουτισμένο ηχόχρωμα στην φωνή της, μας κάνει να αναπολούμε τον δικό μας έρωτα/τον δικό μας χωρισμό. Στην συνέχεια, το ανερχόμενο ταλέντο, αναρωτιέται, αν την σκέφτεται, αν την αναζητά, αν κατάλαβε ποτέ του πόσο μίζερη έκανε την ζωή της. Billie, γλυκιά μου, ούτε συνεννοημένη να ήσουν και λάνσαρες αυτό το τραγουδάκι, σαν φαρμάκι για τον πόνο μας. Οι στίχοι αποδίδουν με ακρίβεια, τα αισθήματα αυτοεκτίμησης που βιώνουμε, μετά τον χωρισμό, κατανοώντας τα προβλήματα που δεν βλέπαμε τότε.
When I’m away from you (when I’m away from you) I’m happier than ever (I’m happier than ever) Wish I could explain it better (wish I could explain it better) I wish it wasn’t true,
Και φτάνουμε στο σημείο. Στο αποκορύφωμα του τραγουδιού. Της καριέρας της. Το άκουγα ξανά και ξανά, προκειμένου να συνειδητοποιήσω, πως κατάφερε να συνδέσει την ροκ χροιά με το υπόλοιπο κομμάτι. Πως κατάφερε να μας κάνει από εκεί που καταγράφαμε τα προβλήματα μας, να κλαίμε με δάκρυ από θυμό για τον πόνο που μας έχει προκαλέσει. Η Billie, με μια καταπληκτική γέφυρα, κρίνει τον εκείνον, για τις επιλογές του (you called me again/drunk in your Benz), για το πόσο επηρεαζόταν από τον κοινωνικό του κύκλο και μας προκαλεί deja vu . Άραγε, όλοι μας δεν γνωρίσαμε κάποιον, που αφουγκραζόταν τους φίλους του, σαν να ‘τανε η ζωή του; Η Billie , με τον στίχο I don’t relate to you, εις διπλούν, σπάει το ήρεμο κλίμα που είχε δημιουργήσει πριν και μας προκαλεί συναισθήματα θυμού και αγανάκτησης. Δίνει μια κλωτσιά, στο μισητό πρόσωπο που σκιαγραφεί, μέχρι στιγμής και ουρλιάζει, για τα τραύματα της, που καίνε. Προσωπικά, οι στίχοι ‘Cause I’d never treat me this shitty / You make me hate this city , με συγκλονίζουν. Διεγείρουν, μέσα μου και μέσα στον κάθε ακροατή , συναισθήματα οργής , που έχουμε θάψει βαθιά μέσα μας. Είναι ο ορισμός του “ακούω και σπάω μέσα στην οργή μου ό,τι βρω, μα και μέσα μου”. Η 19χρονη, αποφασίζει, με την ερμήνευση 2 μόνων στίχων να μας δείξει την πληγωμένη σάρκα της και το πόσο σκάρτα της φέρθηκε εκείνος, που δεν θέλει πλέον να ζει σε αυτήν την πόλη, ενώ η ίδια δεν θα τολμούσε ποτέ, να συμπεριφερθεί, με τον ίδιο τρόπο. Ταυτιζόμαστε ;
Εδώ πια μιλάμε για οργή. Ξεχνάς ,με την μαγευτική φωνή της Billie, που αγγίζει τα όρια της έκτασης της και σου έρχονται στην επιφάνεια σκηνές από προηγούμενες ζωές / στιγμές. And I don’t talk shit about you on the internet /Never told anyone anything bad. Τι άλλο να πούμε για αυτούς τους στίχους . Συμπυκνώνουν , σε λίγες μόλις λέξεις το αίσθημα δικαίου που μας κατακλύζει. Πως εμείς, δεν μιλήσαμε άσχημα, πως εμείς υπομέναμε κρυφά, τα όσα συνέβησαν, πως εμείς δεν μοστράραμε στο Instagram, το πόσο (ψεύτικα) όμορφα περνάμε, επειδή νιώθουμε ελεύθεροι. Ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο.
Στην υπόλοιπη ώρα που απομένει, το ανερχόμενο μουσικό είδωλο, εξωτερικεύει τα απωθημένα της. Ειδικά προς το τέλος, ακούμε τις κραυγές της, βλέποντας στο Video clip, να πνίγεται, μέσα στο θυμό και την θλίψη της. You ruined everything good/Always said you were misunderstood. Τελειώνοντας, η ηλεκτρική κιθάρα, δίνει το χαρακτηριστικό τέλος, με τον έντονο ήχο παρασίτων, να μας εκδηλώνει το τέλος αυτής της οργής και συνάμα της σχέσης.
Δεν είναι σαν όλα τα άλλα τραγούδια. Και τα άλλα τραγούδια δεν είναι σαν αυτό. Το αγαπήσαμε, γιατί ακριβώς είπε την ιστορία που εμείς δεν είπαμε ποτέ. Τα λόγια και τον πόνο που δεν εκφράσαμε. Μια δουλειά, γεννημένη από τον Finneas και την 19χρονη αδερφή του, που εξακολουθεί να συγκλονίζει τον κόσμο. Με πανηγυρική διάθεση, εδραιώνεται στα charts και αφήνει το δικό της στίγμα στην μουσική κοινότητα. Εμείς, Billie, πάντως το νιώσαμε και ταυτιστήκαμε. Εσείς;
