Τα φετινά Χριστούγεννα ήρθαν σαν σίφουνας , εμπρός μου, εκείνη την ημέρα που κάθισα σιμά στην πόρτα με όνειρα και ελπίδα στις τσέπες του παντελονιού μου . Ήρθε κιόλας , εκείνη η μέρα του χρόνου , που τα σπίτια γεμίζουν με δώρα , αγάπη και φωτάκια , να τρεμοπαίζουν στον ρυθμό των χτύπων του ρολογιού , καθώς σημάνει μεσάνυχτα και ο Θεάνθρωπος , ο Θεάνθρωπος του κάθε ατόμου γεννιέται . Στις 25 Δεκεμβρίου γεννιέται ο Χριστός , για αυτούς που τηρούν ευλαβικά το ημερολόγιο της θρησκείας και δίνει μια νέα πνοή στην ζωή του ανθρώπου , το χαρμόσυνο αυτό γεγονός . Για άλλους , δεν είναι παρά μια ημερομηνία , που συμβολίζει την ελπίδα , την αισιοδοξία που υπόσχεται η αλλαγή του νέου έτους που κοντοζυγώνει . Τα φετινά Χριστούγεννα , παρά ταύτα , είναι αλλιώτικα . Δεν είναι πια παιχνιδιάρικα , τσαχπίνικα , ατημέλητα και ωραία . Δεν ακούς παρά μόνο τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων να πηγαινοέρχονται στους μεγάλους δρόμους των πόλεων , πνίγοντας τις παιδικές φωνούλες που μάταια προσπαθούν να αρθρώσουν δύο νότες . Έξω από την ζεστασιά του σπιτιού και την μυρωδιά του καλοψημένου φαγητού ,βρίσκεται ένας συνάνθρωπος μας , περιμένοντας ένα χάδι και μια αγκαλιά να ζεστάνουν τα παγωμένα χέρια του , ένα μωρό που κλαίει και μια μητέρα πανικόβλητη που ζητά ολίγον προσοχή για να τραφεί το θαύμα της φύσης που κρατά στην αγκαλιά της . Τα φετινά Χριστούγεννα , είναι μουντά , απροσδιόριστα , αφύσικα και στοιβαγμένα πάνω σε απλήρωτους λογαριασμούς ρεύματος . Δεν έχουν τόση λάμψη , τα μάτια των ανθρώπων δεν σφύζουν από ευτυχία , τα βλέμματα χαμηλώνουν και το κρύο εισχωρεί βίαια στις ψυχές τους . Πλησιάζει παραμονή Χριστουγέννων , λίγες ώρες μας χωρίζουν από τις καμπάνες που μεταφέρουν το αισιόδοξο μήνυμα της εισόδου σε έναν νέο κόσμο και οι σκέψεις στροβιλίζουν στο τέμπο των αποφάσεων . Πως θα μπορούσαμε να αλλάξουμε , όσο προλαβαίνουμε , όσο μπορούμε και όσο θέλουμε , τα φετινά Χριστούγεννα ; 

Τα φετινά Χριστούγεννα δώσε πνοή στα κάλαντα που λεν μικροί και μεγάλοι , χόρεψε στο ρυθμό τους και άσε τον εαυτό σου ελεύθερο να επιλέξει την μαγεία των Χριστουγέννων που εκείνος θέλει . Και ας καυτηριάζουν την μοναξιά – ο μοναχός ο άνθρωπος δεν είναι συνώνυμο της δυστυχίας . Δεν χρειάζεται να μεταβείς σε κανένα γιορτινό τραπέζι , να συμμετέχεις σε καμία συζήτηση , να κοινωνικοποιηθείς . Ας αφήσουμε χώρο , σε αυτήν , την μικρή μας κοινωνία , στα άτομα που απλώς προτιμούν να περνάνε μοναχικά τις γιορτινές μέρες που έρχονται ! Τα φετινά Χριστούγεννα , φόρα το πιο όμορφο χαμόγελο σου και κάνε αυτό που εσύ θεωρείς πως θα σε κάνει ευτυχισμένο – είτε είναι ένα όμορφο δείπνο στην βεράντα του σπιτιού , με ένα ποτήρι κρασί στο ένα χέρι και ένα βιβλίο στο άλλο , είτε ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι στην αυλή ενός χωριού . Τα φετινά Χριστούγεννα , μην αφήσεις κανέναν να καταπιέσει τα θέλω σου .  Η αλλαγή του κόσμου ξεκινά από μέσα σου . Θέσε ως προτεραιότητα την δική σου ευτυχία . Βάλε μουσική στην διαπασών και χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο , δοκίμασε νέες συνταγές ( μελομακάρονα με λιναρόσπορο του Άκη ) , βγες μια βόλτα στην αγορά ή κάτσε σπίτι και βάλε την αγαπημένη σου σειρά να παίζει στο παρασκήνιο . Μην ξεχάσεις τα φωτάκια . Αχ αυτά τα φωτάκια . Κόκκινα , πράσινα , κίτρινα και μπλε , το δωμάτιο γεμίζει αισιοδοξία και η θερμοκρασία αγκαλιάζει την παγωμένη ατμόσφαιρα του σπιτιού . Πόσο μου αρέσουν τα φωτάκια . Δίνουν μια άλλη αίσθηση στα Χριστούγεννα και ξεδιπλώνουν όλες τις παιδικές αναμνήσεις που κρατάμε φυλαγμένες στην καρδιά μας . Και αν δεν έχουμε αναμνήσεις , είναι η στιγμή , αν το θέλουμε , να δημιουργήσουμε….

Τα φετινά Χριστούγεννα μην αφήσεις έναν αριθμό να καθορίσει την ευτυχία σου . Πάρε το κουτί με τα μελομακάρονα , τους κουραμπιέδες , τα Χριστουγεννιάτικα γλυκά και αφέσου στην γλυκιά απόλαυση τους . Πιες εκείνη την ζεστή σοκολάτα που λιγουρεύτηκες , φτιάξε μια δόση μπισκότων με σχήμα δέντρου και Αι Βασίλη , αγόρασε ένα μπουκάλι κρασί για σένα και μην δώσεις αναφορά σε κανέναν ! Τα κιλά είναι απλά ένας αριθμός , σαν αυτούς που προσθέταμε και διαιρούσαμε στο δημοτικό . Ας μην του δώσουμε παραπάνω σημασία .Τα φετινά Χριστούγεννα μην αφήσεις τα γραμμάρια να καθορίσουν την ποσότητα του φαγητού που ο οργανισμός σου ζητάει να καταναλώσει . Το αξίζεις . Το αξίζει το σώμα σου και το υπέροχο μυαλό σου . Κάθε μπουκιά που κατεβαίνει στον οισοφάγο και καταλήγει στο στομάχι , κάθε γουλιά και κάθε αίσθηση κορεσμού , σου αξίζει . Μην αφήσεις ποτέ , κανέναν, να σου πει το αντίθετο ! Μην φοβηθείς τα σχόλια κανενός και μην δίνεις σημασία στις ταμπέλες που κρέμονται στα ρούχα . Φόρα αυτό που σε κάνει να νιώθεις άνετ@ . Τα φετινά Χριστούγεννα δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου να αγαπήσει το σώμα σου ! Αν τα φετινά Χριστούγεννα σε βρίσκουν σε ψυχολογική εντέλεια , χαίρομαι πολύ – μα προσπάθησε να μην χαλάσεις και την εντέλεια των άλλων . Τα φετινά Χριστούγεννα δεν σχολιάζουμε τα κιλά που πλαισιώνουν την προσωπικότητα κάποιου , ούτε αν έφαγε πολύ ή λίγο τις γιορτές . Τα φετινά Χριστούγεννα δεν ασχολούμαστε με το πιάτο του άλλου , ούτε με τα ρούχα του . Αντίθετα , ας ρίξουμε μια ματιά στον ραγισμένο καθρέφτη μπροστά μας . Μήπως διακρίνουμε την ψυχή μας να κολυμπάει αβοήθητη σε σαπιοκάραβο δίπλα , σε φουρτουνιασμένη θάλασσα και τα δάκρυα να στερεύουν ; 

Τα φετινά Χριστούγεννα δώσε αγάπη και στοργή σε εκείνους που το έχουν ανάγκη. Άνθρωποι πεινάνε , κοιμούνται στους δρόμους , εκτεθειμένοι στο κρύο , γίνονται επαίτες για ένα κομμάτι ψωμί . Μην τους αγνοήσεις , καθώς τα λυπημένα τους μάτια σε περιεργάζονται . Θα μπορούσες να βρισκόσουν εσύ στην θέση τους . Μοίρασε χαμόγελα στους συνανθρώπους σου και πρόσφερε τους ένα κομμάτι από το περίσσευμα σου , αν μπορείς . Θα το εκτιμήσουν , να είσαι σίγουρ@ . Εάν πάλι , δεν θα ήθελες να προσφέρεις από το μερτικό σου , δύναται να συμμετάσχεις στην κοινωνική κουζίνα του δήμου σου , μαγειρεύοντας και μοιράζοντας φαγητό σε άπορους . Τα φετινά Χριστούγεννα ας μεταφέρουμε το μήνυμα της ελπίδας στις καρδιές μας , με έμπρακτη υποστήριξη προς όλους. Διότι , δεν νοείται Χριστούγεννα , χωρίς λίγη …προσφορά ! Τα φετινά Χριστούγεννα ας κάνουμε έναν γενικό απολογισμό της χρονιάς . Βοηθήσαμε αρκετά τους γύρω μας ; Καταφέραμε να κάνουμε τον κόσμο , έστω , λίγο καλύτερο ; Όλα αυτά φυσικά προϋποθέτουν να διαθέτουμε άριστη ψυχική υγεία . Μην σε πάρει από κάτω , αν αφιέρωσες χρόνο και έδωσες  περισσότερη φροντίδα στον εαυτό σου . Το άξιζες . Άλλωστε , 365 καινούριες σελίδες σε περιμένουν με ανυπομονησία , να γράψεις πάνω τους , την δική σου ιστορία . Τα φετινά Χριστούγεννα , κοιτάμε πέρα από την οριογραμμή του εαυτού μας . Τα φετινά Χριστούγεννα αφήνουμε τους εγωισμούς στην άκρη και σηκώνουμε το ακουστικό του τηλεφώνου μας . Φιλίες που χαλάσαν, καρδιές που ράγισαν , σαν να ρθε ο καιρός τους να βγουν στην επιφάνεια και να εκπληρωθούν οι υποσχέσεις που δοθήκαν – να γιατρευτούν όλα και ο καινούριος χρόνος να φέρει ηρεμία στις ψυχές των ανθρώπων . Και σωστά θα αναρωτηθείτε – γιατί όλα αυτά να συμβούν τα Χριστούγεννα ; Γιατί μάτια μου , ξέρω πως αγαπάς και ας είσαι πληγωμένος . Τα φετινά Χριστούγεννα ας αποτελέσουν αφορμή συγχώρεσης , σμιξίματος και από την άλλη πλευρά , οριστικού απογαλακτισμού . Κρατάμε εκείνους που ευφραίνουν την καρδία και απομακρύνουμε τους τοξικούς , τα φετινά Χριστούγεννα. Τι λες ; 

Τα φετινά Χριστούγεννα ήρθαν κιόλας . Σε άλλους απροσκάλεστα , σε άλλους προειδοποιημένα . Είναι εδώ , ατενίζουν τον στολισμό έξω από την πόρτα και χτυπάνε στον ρυθμό του “ Χριστούγεννα ήρθαν πάλι “ , ενώ κοιτάζουν με λαχτάρα τα μελομακάρονα , τους κουραμπιέδες και τις δίπλες . Τα φετινά Χριστούγεννα είναι εδώ και διαταρράσουν την ροή του αίματος που κυλάει στις φλέβες μας . Ήρθαν τα Χριστούγεννα επιτέλους , ξεφωνίζει με χαρά το παιδί που στέκει παράμερα του δέντρου και ανοίγει με ανυπομονησία τα δώρα του . Ήρθαν τα Χριστούγεννα , ανακοινώνει με έναν απόλυτα ψυχρό τόνο , σαν κάτι αδιάφορο να συνέβη , κάποιος που ίσως να πεινά , να δειψά και να κρυώνει . Για κείνον τα Χριστούγεννα δεν έχουν νόημα πια , δεν κρύβουν την ελπίδα . Ίσως περιμένει από εσένα να την διαδώσεις . Σαν όμορφος πυρσός που σιγοκαίει . Τα φετινά Χριστούγεννα ήρθαν και μας καλωσορίζουν σε έναν καινούργιο κόσμο – σε μια νέα αρχή χωρίς σύννεφα στον ουρανό και ένα ουράνιο τόξο να ξεπροβάλει. Έφτασε εκείνη η εποχή της αυτοκριτικής και των λαμπιόνων , της χαράς και των δώρων . Έφτασε η εποχή που αξίζει να δοκιμάσουμε όλες τις γεύσεις των μελομακάρονων ! Μα , στάσου μια στιγμή . Ήρθε η ώρα να κάνεις μια ευχή . Η ευχή των Χριστουγέννων . Σκέψου καλά , πως θα ήθελες να την αξιοποιήσεις . Σου προτείνουμε μια λύση , αν έρθεις ποτέ σε δείλημμα . Τα φετινά Χριστούγεννα να είναι μαγικά , ανεπανάληπτα και γεμάτα ευτυχία .  Τα φετινά Χριστούγεννα ήρθαν και μας προσκαλούν να πάρουμε μια γεύση από την λάμψη τους . Σε ευχαριστούμε που διάβασες μέχρι εδώ . Σου έχουμε μια τελευταία ερώτηση . Με λίγη προσπάθεια και πολύ γράψιμο . Κάναμε τα φετινά Χριστούγεννα σου , λίγο πιο μαγικά ; 

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Playlist to read this article

Cruel Summer by Taylor Swift

Do I Wanna Know by Arctic Monkeys

Το ροδαλό χρώμα των μαγούλων , στο άκουσμα του ονόματος του , είναι ικανό να χαμηλώσεις το βλέμμα σταθερά και να στριφογυρίσεις τις κόρες των ματιών σου . Τα χείλη σου σχηματίζουν καμπύλη αισθητή , χαριτωμένη , χρωματισμένη από αναμνήσεις μπλε και μωβ , σήμα της ελπίδας . Κάτι καινούριο γεννιέται , παίρνει ανάσα και αναδύεται ομοιόμορφο από τον πάτο της θαλάσσης . Εκείνος που δεν λέγεται , εκείνος που καυχιέται , πως έχει με τα βέλη του πληγώσει , τόσους ανθρώπους γύρω του , και ακόμα να τελειώσει . Σαν σεντόνι μαγικό , καλύπτει με ευλάβεια τα λάθη του παρελθόντος και νέα μονοπάτια ανοίγονται εμπρός σου . Εκείνος που δεν μένει , που φεύγει με το πέρασμα του χρόνου και φέρνει την αγάπη , ξενυχτά παρέα με τα βράδια του καλοκαιριού και αναζωπυρώνει την φλόγα της αλήθειας , που χαμηλά υψώνει το κορμί της . Ο καλοκαιρινός σου έρωτας , το πάθος μιας νύχτας , φεύγει μακριά – αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που χάνεις .Τελειώνει ο μήνας και το νοίκι και μας πετάει έξω από την μνήμη , τα δανεικά του μήνα να πληρώσουμε και τα συναισθήματα μας να κλειδώσουμε . Σε ένα υπόγειο κελί , χωρίς παράθυρο , με μόνη ηλιαχτίδα την θέρμη της σαρκός μας που ανέμελα χτυπούσε ο αέρας . Τα σημάδια του καλοκαιρινού έρωτα , ζωγραφική πολύχρωμη , σκιές ανάμεσα στα δάχτυλα , που τρεμοπαίζουν στο φως του κεριού που σιγολιώνει , μου ψιθυρίζουν στο αυτί . Νιώθω το κρύο να με κοιτά , αγέρωχη την ώρα που διακρίνω την μορφή του , με την άκρη του ματιού μου , να χαμογελά , ατάραχη , αδιάσπαστη , καθώς μου τραγουδά.

Ο καλοκαιρινός έρωτας δεν είναι όπως τον ξέρεις . Όπως τον ονειρεύτηκες κάτω από το χειμωνιάτικο σου πάπλωμα , υπό τον ήχο της βροχής , με το μπουφάν στο χέρι . Ο καλοκαιρινός έρωτας δεν είναι όπως τον θυμάσαι . Ατίθασος , ανέμελος , απροσδιόριστος και ωραίος . Έχει την γεύση της σταφίδας , την σμιλεμένη  όψη και την ώριμη γεύση που δεν αρέσει σε κανέναν . Έχει την γεύση της αλμύρας που απλώνεται επάνω στο κορμί σου , γεμάτη πέτρες  και αχινούς , φύκια και κοχύλια . Σαν τον γευτείς , το δέρμα σου ροδίζει , τα μάγουλα αναψοκοκκινίζουν , νιώθεις καλοκαίρι .Τα πόδια σου βουλιάζουν , καθώς προσπαθείς να ξεφύγεις από την δίνη του , σε χρυσοστολισμένη άμμο , που σε καλωσορίζει, στα δέσμια αυτού του κόσμου . Νιώθεις ελεύθερος . Ο καλοκαιρινός έρωτας , είναι παντού παρών και πουθενά . Παίζει κρυφτό ανάμεσα στις ηλιαχτίδες του ήλιου , που ξεπροβάλλουν δειλά δειλά από το βουνό , κραυγάζει την φιλαρέσκεια του σε όλο τον απέραντο ουρανό , κάνει αισθητή την παρουσία του , μοιράζεται τις φιλοδοξίες του , γελά ασυναίσθητα , σαν να ‘τανε πιωμένος . Τα χνάρια του στην άμμο , στολίδι τα θεωρεί , μέγας παντογνώστης , ακλόνητος ηγέτης . Η φύση που χει στο νου της , σχέδια σπουδαία για εκείνους που την υπηρετούν , μικρά και άβουλα ανθρωπάρια , μπροστά σε κείνα που αποφάσισε ευθύς κοντολογής για το καλό τους . Είμαστε , αυτός ο κόσμος , ο μικρός , ο μέγας , που μπουρδουκλώνει τα μικροσκοπικά του πόδια , σε έρωτες καλοκαιρινούς , εγωισμούς και ψέμα. 

Ο καλοκαιρινός έρωτας σε ωθεί  να ανακαλύψεις καινούριες πτυχές του εαυτού σου . Σε μια στιγμή , κοιτάζεις την μορφή που έχει πάρει , αυθόρμητα σηκώνεσαι , μια τσάντα και κλειδιά , στον δρόμο της αυγής πια βρίσκεσαι , πριν χαράξει η ομορφιά της , διώχνοντας τα γκριζομάλλινα σύννεφα που εμποδίζουν την κόρη του ματιού σου . Καβάλα στο ποδήλατο , ο αέρας μαστιγώνει την τυφλή όψη του προσώπου σου , στις φλέβες σου κυλά αδρεναλίνη και το σώμα σου ανατριχιάζει στην απεικόνιση του καλοκαιρινού έρωτα , ως έργο τέχνης στο μυαλό σου . Καλημερίζεις τους ανθρώπους γύρω σου , με το χαμόγελο στα χείλη , σαν νίκη τρομερή , όμοια της δεν έχει δει άγαλμα χρυσελεφάντινο , της Αθηνάς η όψη .Είναι αλλιώτικη η μυρωδιά του καλοκαιρινού έρωτα . Βροχή που μόλις ξεκινάει , ψιχάλες που αποτυπώνονται στην γυμνή ανθρώπινη σάρκα , καλομαγειρεμένο φαγητό της μαμάς , καινούριο βιβλίο τυλιγμένο σε χαρτί , μελομακάρονα και κουραμπιέδες , πρωινή δροσιά μετά από μπουρίνι . Σαν νικοτίνη εθιστική εισχωρεί απροσδιόριστα , ακανόνιστα στον οργανισμό που με τόση υπομονή ,προσπαθεί να διαχειριστεί , τα όσα χίλια μύρια συμβαίνουν και τον αποτελειώνει . Τον αποδιοργανώνει , τον ξανασυναρμολογεί , τον ριζώνει, τον κατακεραυνώνει . Είναι φορές που σε μειώνει , σε καταδυναστεύει , σε απομονώνει . Θέλεις να κλάψεις , να ξεσπάσεις για όσα βιώνει το κορμί σου . Εφιάλτες με ανασφάλειες μπερδεύονται στα όνειρα σου , αγριεύουν την μορφή του έρωτα και όλα φαίνονται θολά , μικρά και αρρωστημένα . Μα είναι εκεί , ο καλοκαιρινός σου έρωτας , να σου υπενθυμίζει , πως όμοιο συναίσθημα στην γη δεν θα υπάρξει , το χάδι του είναι γατρειά και το κορμί του η πλάση .

Το μεγαλείο της ανθρωπότητας υποκλίνεται μπροστά στην φλογερή του ανάσα , τα στήθη του προτάσσει , καθώς υψώνεται τοίχος αδιαπέραστο , φραγμό στα σχέδια του έρωτα και στα κρυφά του λόγια . Ο καλοκαιρινός σου έρωτας , το στίγμα μιας νύχτας , κάτω από μια πανσέληνο , ορθώνει την ματιά σου , βάζει φωτιά στα σωθικά και θερμά ζητωκραυγάζει . Ο καλοκαιρινός έρωτας θέλει μοίρασμα στα δύο . Θέλει υπομονή και κατανόηση , διαιρεμένα με το 2 . Σαν κυλιστείς ,  με τα μαλλιά βρεγμένα , στα καθαρά σεντόνια , η σάρκα παίρνει οστά και το μυαλό γυρίζει σβούρες γύρω από γιατί, αν και δεν , μήπως… και θα δείξει . Αμφιβολίες για τι μέλλει γενέσθαι , αν άξιζε να ασχοληθείς , αν έπρεπε να το δεχτείς , αν ήθελες εν τέλει . Στον καλοκαιρινό έρωτα , στην αίσθηση που σου προσφέρει, τα χέρια που απλώνονται , απλόχερα να αγγίξουν , όχι μην πεις βροντόφωνα , με σθένος . Κάτσε και σκέψου , τις στιγμές , τα όνειρα , τα σχέδια , το παρελθόν και το παρόν , το αύριο και τα θέλω. Ο καλοκαιρινός έρωτας επέρχεται με ημερομηνία λήξης . Δεν περιμένει για πάντα , σκεπτικός , αν πάρεις αποφάσεις . Σκορπίζεται σαν στάχτη , μικρό σύννεφο γίνεται και στους δρόμους νυχτοπερπατά , καινούριες αγκαλιές ζητά και τρυφερά τους χάδια . Ο καλοκαιρινός έρωτας , σαν όλους τους άλλους έρωτες , είναι παράφορα εγωιστής και φεύγει , αν νιώσει φόβο και απειλή , στο σώμα του να ρέει . 

Το φθινόπωρο κατέφθασε και συμπαρασέρνει τους καλοκαιρινούς μας έρωτες , στο καλάθι των αχρήστων . Τα φύλλα σκεπάζουν την ένδοξη μορφή τους και οι βρόχες λασπώνουν το κορμί τους , καθιστώντας το άθικτο για την επόμενη καλοκαιρινή περιπέτεια . Για τους τυχερούς , η μυρωδιά , τα χάδια και η θέρμη που εκπέμπουν , διασώζονται , ως άλλοι ακέραιοι πάπυροι , γράμμενοι σε χέρι που φίλησε εικόνες , που προσκύνησε θαύματα και μένουν αλώβητοι ανά τους αιώνες . Για άλλους , το χώμα που έφερε η βροχή , αναμειγνύεται εξαίσια με το σχήμα των αμφιβολιών που κρατούν αλυσοδεμένο τον έρωτα , τον καλοκαιρινό, τον εκείνο μακρινό , με τα σύννεφα μπλεγμένο . Για κείνους , που ατέρμονα αναζητούσαν την ελπίδα , τους γέλασε ο έρωτας και εμφανίστηκε μπροστά τους , σαν από μηχανής θεός , σαν ήρωας , σαν θρύλος . Για λίγους και μικρούς , που τον καταδιώκαν , απότομα τους γύρισε την πλάτη  και μπήκε σε τρένο υπερσιβηρικό , για άλλους ωκεανούς και εχάθη . Μα όπου και αν παν , και όπου σταθούν , αγάπη θε να δώσουν , οι έρωτες του καλοκαιριού , αρνούνται να τελειώσουν . Να δώσουν την σειρά τους σε χειμωνιάτικους , απλούς , συμβιβασμένους . Γιατί, πως να το κάνουμε , χείμωνας όταν έρθει , αστέρια λείπουν από τον ουρανό και ο έρωτας στερεύει .

Τι είναι για σένα , ο καλοκαιρινός έρωτας ; Αγάπη που γεννιέται ή άστρο του ουρανού που γρήγορα ξεχνιέται ; 

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Playlist to read this article

The Scientist by Coldplay 

I love you by Billie Eilish 

My tears ricochet by Taylor Swift

Σκέψου μια στιγμή, τι θα ‘κανες αν το σκοτάδι και το φως , παίρνανε μορφή ;

Εν αρχή , εγένετο το φως . Και το σκοτάδι . Ή το σκοτάδι . Και το φως. Κανένας δεν ξέρει την σειρά , το πώς , το πότε , το γιατί και το μετά . Κανείς δεν γνωρίζει , πως γεννήθηκαν , την ίδια ώρα και στιγμή , στο ίδιο μέρος , στην ίδια κούνια . Και κανένας τους δεν ξέρει , πως το ένα συμπληρώνει το άλλο. Πως αλληλοσυμπληρώνονται. Συνεχίζουν και παλεύουν, προσπαθώντας το ένα , να κατακτήσει το άλλο , να το νικήσει , να το σκοτώσει . Να το κατατροπώσει. Νομίζοντας πως είναι αιώνιοι εχθροί που έχουν τόσα να χωρίσουν. Και όταν φτάνουν στην ένωση – στην πολυπόθητη ένωση – που σημαδεύει κοινωνίες ανθρώπινες και θείες , τότε μόνο καταλαβαίνουν , πως είναι φτιαγμένα το άλλο για το άλλο. Το σκοτάδι για το φως και το φως για το σκοτάδι. Χωρίς κανέναν τρίτο , καμιά θεϊκή δύναμη να παρεμβαίνει . Μόνο εκείνοι , χαμένοι στον ατελείωτο έρωτα τους και την ανάγκη τους να μάχονται . Για ό,τι αγαπούν και αισθάνονται. Και η ιστορία τους , διδάσκεται , σε σπίτια και θρανία , σε μαύρους πίνακες με κιμωλία , χωρίς να λένε την αλήθεια .Το τι έγινε , το τι συμβαίνει , γιατί αποφάσισαν αυτά τα δυό να ζούνε χώρια . Και αν εκείνα , δεν το αποφάσισαν ; Αν ήταν οι άνθρωποι εκείνοι που στάθηκαν εμπόδιο σε αυτήν την ευτυχία . Ας την μάθουμε ξανά , την ιστορία ετούτη , όπως το φως την έγραψε , σκυμμένη πάνω στο μικρό της τετράδιο , με τα χρυσά καλλιγραφικά αποτυπώματα της .

Ήταν που λες , εκείνη , ας την ονομάσουμε “ το φως “ , αυτό που επιζητούμε σε κάθε ανθρώπινη αδυναμία. Εκείνη που ξεπροβάλλει δειλά δειλά , μόλις το Αυγουστιάτικο φεγγάρι γλιστρήσει στον γεμάτο αστέρες ουρανό και δώσει την θέση του στην αυγή , που γλυκοχαράζει . Η φωτεινή Εκείνη , όπως μπορείς να φανταστείς , με μια κίνηση , γεμάτη χάρη , και νάζι , μοιράζει στους ανθρώπους καλοσύνη . Έμαθε να βοηθά , σκορπώντας απλόχερα αγάπη , γνωστούς και αγνώστους . Παλεύοντας για όσα της ανήκουν . Στην ίδια γειτονιά , δυο μέτρα παρακάτω , η φλόγα της δεν φτάνει. Η σκυθρωπή μορφή του , στιλώνεται στον τοίχο του απέναντι , η επιβλητική σκιά του ξεπροβάλλει με τρόπο αθόρυβο και μυστικοπαθή , τάζοντας τα χίλια μύρια στους περαστικούς , για να του πουν ποια είναι αυτή . Η θεία μυστική , αιθέρια παρουσία , που με ανάστημα υψώνεται αγέρωχη μπροστά του . Με ύφος μπλαζέ , αφ’ υψηλού θα λεγε κανείς , με βήμα που κραυγάζει αυτοπεποίθηση και σθένος . Τα χάνει αυτός , ψάχνει να βρει , όνομα , στοιχεία για την φλόγα της , ένα τηλέφωνο , μια επαφή , κάτι για να την εντοπίσει , μήπως και χαθεί . Και θα μελλε να γίνει , μέγας χαλασμός και θέαμα , τα όσα πρόκειται να πουν , να γίνουν από δω και πέρα . Εκείνος , εκείνος που χανόταν στην δίνη του μυαλού του , τριγυρισμένος από ανασφάλειες και σκέψεις , για την σκοτεινή μορφή του . Εκείνος , που ακούει στο όνομα ” σκοτάδι ” , που το μαύρο διαγράφει υπέροχα πάνω στην φρεσκοκαμμένη από έρωτα σάρκα του , κομπλάρει και κολλάει . Πως να πλησιάσεις πλάσμα τέτοιο  , που να βρεις πείσμα όμοιο με εκείνης , ατίθασο , αέναο , απέραντο , πως να της πει πως το σκοτάδι του θα την καταπιεί ; Την είδε , καθώς πήγαινε να μάθει , πως να διαχειριστεί το πένθος του , πως να αγαπήσει πάλι . Εκείνο που δεν ήξερε, ήταν πως και  εκείνη , σε εκείνα τα μαθήματα πήγαινε με ελπίδα ,να απλώσει την αγάπη της , να πετύχει τα όνειρα εκείνα.

Και εγεννήθη έρως , σαν αστραπή,  από Διός χέρι , κατέβηκε και σκίρτησε καρδιές , χωρίς να ξέρει. Πως θα γραφόταν ιστορία που θα διάβαζαν αργότερα άνθρωποι στα βιβλία. Εκείνος , με την σκοτεινή του όψη , συνήθιζε να την τρομάζει ,ενώ εκείνη θύμωνε , χωμένη στα βιβλία της , στριφογύριζε τα μάτια της , σε κάθε του ανοησία. Μα μέσα της , χτυπούσε , σφυρί βαρύ και ενοχλούσε , την ψυχή της και απορούσε , πως θα μπορούσε να κοιτάξει , τα μάτια του τα σκοτεινά , χωρίς καθόλου να διστάσει. Σιγά σιγά , σαν ο καιρός να κύλαγε νερό στο αυλάκι , τα δύο τους σμίξαν ατάραχα και χάρηκε όλη η πλάση . Το πάθος τους αστείρευτο , η ένωση πηγαία και όσο φύσαγε ο αέρας , σκόρπιζε όνειρα τυχαία . Το φως βρήκε σε εκείνον , ελπίδα για το αύριο και έρωτα για δύο . Και εκείνος καμάρωνε που είχε δίπλα του εκείνη και φώτιζε το τεθλιμμένο του χαμόγελο , σε κάθε στιγμή , ο,τι και αν γίνει . Σφίγγαν τα χέρια τους , στα αλήθεια και ονειρευόταν στην στιγμή απίθανα σενάρια ζωής , για το πως θα ταξίδευαν στα πέρατα της γης και πως θα φώτιζαν απόκρημνα χωριά , διδάσκοντας αγάπη και ανθρωπιά. Και σαν ήρθε ο καιρός , που απόφαση έπρεπε το φως , να πάρει σοβαρή για την ζωή του , εκείνη δεν λογάριαζε τίποτα  , σαν τα μάτια του κοιτούσε και χανόταν στο σκότος των χρωμάτων που αγαπούσε . Και Εκείνος , παιδί της νύχτας , γεμάτο πάθη , σαν λαβωμένο πουλί γατζωνόταν από εκείνη , μήπως και τον άφηνε  σύξυλο ,  πριν προλάβει να της πει . Το σ’αγαπώ που τόσο καιρό αναζητούσε . Και της το πε . Μέρα μεσημέρι , απόγευμα θα ήταν , που το χέρι της άγγιξε τρυφερά και της ψιθύρισε στο αυτί – θα σαγαπώ , θα προσπαθώ , ό,τι και αν γίνει . 

Η υπόσχεση του , είπε και έγινε , σκουριασμένο καρφί , στα δροσερά της χέρια , το βάρος του ασήκωτο, τα μαγικά της μάτια , χαμήλωσαν θλιμμένα . Πίστεψε τα λόγια του , τα σ αγαπώ και τα σε θέλω , το χαμόγελο από αγκάθι μπηγμένο στα μάγουλα της ήδη , την σκοτεινή μορφή του που σαγήνευε τα πλήθη. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε εκείνη . Σύννεφα σκοτείνιασαν την όψη του ηλιουκαμμένου προσώπου της , εμπόδιο στα χνάρια του μυαλού της. Της το χε μηνύσει η φύση , καιρό πριν τώρα . Ήρθε η ώρα να αναλάβεις , την θέση που σου αρμόζει . Εκείνος δεν χωρούσε στα τολμηρά της σχέδια – φως και σκοτάδι στον ίδιο ουρανό ; – πως να παρέμβουμε στους νόμους που σε καθιστούν υπαρκτό . Τα σχέδια της ύψιστα , οι νόμοι την καλούσαν , πως θα μπορούσε να αρνηθεί , ακόμα και αν μπορούσαν . Η ανάσα της στέρεψε , τα βήματα της χάνονται στην αδιαπέραστη σκιά του ουρανού και σχίστηκε η καρδιά της από μαχαίρι κοφτερό .  Να τρέξω , να τον βρω , να τον προλάβω . Και να του πω πως τέρμα ως εδώ . Κανένας για κανένα . Οι δρόμοι μας χωρίζουν • δεν είμαστε πια ένα . Σε μια στιγμή , σε μια στροφή , τον προλαβαίνει , αμέριμνος όπως κοιτούσε αστέρες του ουρανού, του θύμιζαν Εκείνη , κομήτης φωτεινός και απρόσιτη Σελήνη . Δεν θέλω πια , να σε κοιτώ και να σε βλέπω , να ακούω την βελούδινη φωνή σου , καμπάνα μελιστάλαχτη να ηχεί, δόνηση ατράνταχτη , σε όλο το κορμί . Σ’αγαπώ , σ’αγαπώ από εκείνη , την πρώτη σου φορά που σήκωσες το βλέμμα σου διστακτικά , που αγκάλιασες την κάθε μου μικρή ενοχή και γκρίνια , που μου έκοψες την περίσσεια υπεροχή και γκρέμισες τους τοίχους μου με άφθονη στοργή . Μου ‘μάθες πως να αγαπώ , που χα ξεχάσει θαρρώ , την μυρωδιά του έρωτα στα καθαρά σεντόνια . Μα δεν μπορούμε πια μαζί , ήρθε η ώρα να αποχωριστούμε , να αφήσουμε πίσω μας τα όνειρα και ελπίδες , φως και σκοτάδι στον ίδιο ουρανό , δεν πρόκειτο να δούνε . Τα χάρτινα της μάτια , κόμπους χονδρούς , διαμάντια ακατέργαστα , ρέεουν στην επιφάνεια , διαβάζοντας την σκέψη της “ μην φύγεις σε ικετεύω “ . Δεν θέλω αυτόν τον χωρισμό, την θλίψη που μου φέρνει . Η αρμονία του ουρανού μπορεί να περιμένει– Θα γίνει θέλημα Θεού , φύσης και αλήθειας , τα μαγικά σου μάτια θα ξεχάσω και στον Άδη θα κατέβω , αμάραντο να σπέρνω και τις ψυχές των νεκρών θα ταριχεύω.

Μέσα σε εκείνο το σχολειό , που τα παιδιά γελούν και παίζουν , μαθαίνουν να τραγουδούν , να αγαπούν , να μένουν , μέσα σε εκείνη την αυλή , χτισμένη με αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων , αναλήθητη στο πέρασμα του αιώνα , σε εκείνο το παγκάκι του ουρανού , με σύννεφα ζωγραφισμένο , η ιστορία μας σιγά σιγά τελειώνει . Την άφησε και φεύγει , στο βάθος του ορίζοντα ακούγεται η ηχώ των ουρλιαχτών της , τα μάτια της πλημμυρίζουν ,η μοίρα της παλεύει , να σταματήσει το κακό , να τρέξει , να αντέξει . Δεν το ‘θελε , δεν το πε , πάνω στην σύγχιση ακούστηκε , σαν να ‘τανε δικά της , λόγια πικρά , ανείπωτα , πίεση της στιγμής , που να ξέρε τι νιώθει . Άγγιγμα ουράνιο , επίγεια μαγεία , τα χείλη τους συγκρούστηκαν , γεύση μιας μανίας . Αντίο μιας αλλόκοτης ιστορίας . Μην το ξεχνάς , να μου το πεις , αν είναι αυτό που θέλεις , απάντηση ως αύριο , θα ‘θελα αν θέλεις . Το νεκρικό κορμί της , μισοσβησμένη λάμπα του ουρανού , βάδιζε αλύγιστο , Εκείνος από πίσω . Είναι δύσβατος , μακρύς , ο δρόμος της επιστροφής . 

Και κάπου εδώ , ο κύκλος κλείνει , η κιμωλία σβήνει . Σήκωσε απαλά το χέρι της και χάιδεψε την σκοτεινή της λύπη , σημάδι ανεξίτηλο , έκλειψη την λέγαν , άνθρωποι και δαιμόνια , έτσι το σκεφτήκαν, τα χέρια του την ‘καναν . Ζούσε . Επιζούσε . Και ας είχε πια χλωμιάσει , η άλλοτε λαμπερή της σκέψη . Και ας είχε πια κολλήσει , σε κείνη τη μέρα του Μαγιού , μην μπορώντας να αγαπήσει . Την σκυθρωπή μορφή του , περίμενε να αντικρύσει . Και να της πει , πως δεν θα φύγει , να παλέψει τα εμπόδια θα κατάφερνε ,αν το ήθελε και κείνη . Τον είχε για σπουδαίο , για μέγα θαρραλέο . Για ήρωα του κόσμου , για μάγο αυτού του τόπου . Και ας τρωγόταν από ανασφάλειες – με μια ματιά της έσβηνε , με μια αγκαλιά της έκαιγε . Αρχινιστής , υπασπιστής  , Εκείνος μόνο μπορούσε . Και να της πει . Πως χωρούσε λίγο πια , στο σύμπαν των ονείρων της . Άλλοτε, θαρρείς , πως έχει πια ξεχάσει , τα λόγια του , τα σαγαπώ , τα δάκρυα και τις πράξεις . Η σκυνθρωπή μορφή του , δεν ήταν , πια όμως μόνη . Λιώνει σαν το κερί , σαν σκέφτεται κομήτες και αστέρες , δίπλα σε αυτή . Μα , κανένας , κανένας τους , δεν θα ‘ναι σαν αυτήν.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Playlist to read this article  

Love song by Taylor Swift 

Wildest Dreams by Taylor Swift 

Take my breath away by Berlin

Unconditionally by Kate Perry 

I don’t want to miss a thing by Aerosmith

Στο ταξίδι για Αθήνα , στην μακρινή εκείνη πόλη , που κάτω από την στέγη των αστεριών της , φιλοξενεί εκατομμύρια ανθρώπους , θυμήθηκα την πρώτη μου αγάπη . Στο ταξίδι για το αύριο , μια ελπίδα για το σήμερα , θυμήθηκα το τσίμπημα του έρωτα που πρωτόγνωρα ακουμπούσε το κορμί μου . Στην πολύωρη μετάβαση για την πόλη του άγνωστου , που όμοια της δεν υπάρχει , που σε τυλίγει σε δρόμους και στενά , με σκοτάδι αναμειγμένα και φωτιά , θυμήθηκα πως ήταν να σε αγαπούν , όταν ήσουνα παιδί . Για εκείνη την αθώα , την πρώτη , την παιδική αγάπη . Την αγάπη που κρατάς όπου και αν πας , εικόνισμα στην καρδιά σου , ανάμνηση από το παρελθόν που ανακαλείς κάθε φορά που ακούς την λέξη αγάπη . Και ας έχουν μείνει λείψανα εκτίμησης και σεβασμού και ας έχουν περάσει δεκάδες χιλιάδες αιώνες από τότε . Η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται . Και αν την βάλεις στο νου, και αν γελάσεις σθεναρά , θα ναι πάντα η αγάπη , η εκείνη αγάπη που σε κανε να νιώθεις ζωντανός . Σε καλοσώρισε στον κόσμο τον πραγματικό , τον σκληρό και γεμάτο συναισθήματα , τον άδικο τον κόσμο , τον καλό . Σε ταξίδεψε σε τόπους μακρινούς που η φλούδα σου δεν είχε ακουμπήσει , σου έκλεισε τα μάτια για να την εμπιστευτείς τυφλά , σου χάιδεψε το εφηβικό σου πρόσωπο γεμάτο θέρμη και σου ψιθύρισε στο αυτί, καλή τύχη , θα την χρειαστείς . Πάντα να εύχεσαι στην πρώτη σου αγάπη . Να σηκώνεις το ποτήρι ψηλά και να χαμογελάς για όλα όσα σου έχει προσφέρει . Χωρίς εκείνη , δεν θα ξερες τι γλυκό να σ’αγαπούν και να σου το δείχνουν . Χωρίς εκείνη , δεν θα ξερες τι σου αξίζει , τι οφείλει να περάσει το κατώφλι της ψυχής σου . Χωρίς εκείνη , δεν θα ‘χες μάθει να εκτιμάς , να παραστρατείς , να συγχωρείς , να παραβλέπεις. Και ας είναι γεμάτη λάθη η πρώτη μας αγάπη . Εκείνα μας δίδαξαν και τώρα θα μας διδάσκουν, πως οι άνθρωποι γεννιούνται , ζουν και φεύγουν ελεύθεροι . Και ας είναι γεμάτη καρδούλες και γλυκόλογα η πρώτη μας αγάπη . Κακό σημάδι της ενηλικίωσης , επάνω στο κορμί μας , η σιγή των αισθημάτων μας . Και ας είχε λόγια παιδικά και υποσχέσεις ανεκπλήρωτες , όνειρα απατηλά που τότε έμοιαζαν αληθινά .

 Η πρώτη μας αγάπη , σκέψη του μυαλού μας πια , οριοθετεί τα θέλω μας . Μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε την σωστή και αγνή αγάπη , μακριά από σημάδια κακοποιητικής συμπεριφοράς . Γιατί αυτά δεν είναι αγάπη . Η πρώτη μας αγάπη συνοδεύεται από συναισθήματα αγνώστου προελεύσεως που η καρδιά αδυνατεί να ταυτοποιήσει . Είναι τόσο δυνατά , τόσο ηχηρά που καμιά φορά φοβάσαι μήπως και τα ανακαλύψουν οι περαστικοί του δρόμου . Αχ , και ξαφνικά γεμίζουν τα πνευμόνια σου αέρα , φουσκώνει περήφανα η ψυχή σου και νιώθεις την αδρεναλίνη να ρέει απεριόριστη στα μικρά μικρά , μικρά σου αιμοσφαιρίδια . Και δώστου πάλι όνειρα , τρελούτσικα και απίθανα , σενάρια ζωής που ίσως , και ναι , και όχι , και δεν ποτέ , μην βγουν αληθινά  και σκέψεις , που σε κατακλύζουν την πρώτη ώρα του σχολείου . Η πρώτη μας αγάπη , συνήθως μας συναντά στα μαθητικά μας χρόνια . Σχολιαρούδα ακόμα , το άγγιγμα μας φαίνεται ιερό και το βλέμμα αθώο . Συνειδητοποιούμε την ομορφιά του σώματός μας και επενδύουμε σε εκείνη . Και έρχεται . Ήρθε , έφτασε κοντά μας , χωρίς καν να αναμένεις . Η πρώτη μας αγάπη , δεν είναι σαν τις άλλες . Ανακαλύπτει για πρώτη της φορά , τα απόκρυφα σημεία της ψυχής μας . Μαθαίνει να συνυπάρχει με τα υπόλοιπα συναισθήματα στο κουβάρι της καρδιάς μας . Και τραβάει ο τυχερός το νήμα που απλόχερα προσφέρει το μυαλό μας και μπερδεύονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε ένα μπολ γεμάτο νάρκη .  Η πρώτη μας αγάπη , είναι η κάψα που πρωτόγνωρα βιώνει το υπέροχο κορμί σου , σαν κοιτάς με σε βαθιές θάλασσες που σχηματίζουν τα μάτια του ανθρώπου που σε έφερε ως εδώ . Και τα μικρά του όνειρα , γίνονται δικά σου . Ένα με το σώμα σου , ένα με τα σχέδια , ένα με τα μάτια σου . Η πρώτη αγάπη δεν σε απογοητεύει . Σε ανεβάζει στον 7ο ουρανό και από εκεί χαζεύεις με ελπίδα . Τα σύννεφα που φεύγουν ,  τα γλαροπούλια που πετούν και την αλμύρα της θάλασσας να ακουμπά την άκρη του ποδιού σου . Και δεν σου φτάνει αυτό. Ζητάς άλλο και άλλο , σαν να στερεύει το οξυγόνο που αποζητά η κοφτή αναπνοή σου .  Με απώτερο σκοπό , να μην την ξεχάσεις ποτέ . Αφήνει τα σημάδια της η πρώτη μας αγάπη .

Το αόρατο χέρι της πρώτη μας αγάπης , κατευθύνει την σκέψη του μυαλού μας . Σαν από μηχανής θεός , ξεπροβάλλει από αρχαία τραγωδία και μας οδηγεί σε πράξεις που μόνο ο έρωτας θα μπορούσε να λογίσει. Και ας φαίνονται όλα λανθασμένα . Και ας φαίνονται σωστά. Και ας μην γνωρίζεις πως πρόκειται για αληθινή αγάπη . Η πρώτη σου αγάπη και παντοτινή. 

Στην πρώτη μας αγάπη , τα βλέπουμε όλα φωτεινά . Λουλούδια , αρχίζουν και φυτρώνουν στο σκοτεινότερο σημείο της συνειδήσεως μας και η γεύση των πραγμάτων αποκά μια άλλη διάσταση. Δεν γνωρίζουμε από χωρισμούς , μελόδραμα και γύρνα πίσω . Στην πρώτη μας αγάπη δεν χωράνε εγωισμοί . Το συγγνώμη ακούγεται ευωδία από τα χείλη του ανθρώπου , που αργότερα προτιμά να κρατά το στόμα του κλειστό . Το βλέμμα , εκείνο το σπινθιροβόλο βλέμμα που σε καρφώνει ολόκληρο , καθώς βαδίζεις στα τυφλά προς την μεριά του . Και σου κρατά το χέρι , σου ανεβάζει τους παλμούς βήμα προς βήμα και ο ουρανός γεμίζει αστέρια. Το γέλιο σου σκεπάζει με ευλάβεια τα ( ίσως και όχι τόσο πετυχημένα ) αστεία που ηχούν σαν ύμνος από τα χείλη που κοιτάς με τόση αγωνία. Και γελάς . Πολύ γελάς . Οι ματιές γεμίζουν τον χώρο που απλώνεται στα πόδια σου , φαρέτρα ολόκληρη κατέχουν , με βέλη ερωτεύσιμα και ανάθεμα αν ξέρεις που θέλουν να σε βρουν . Η πρώτη σου αγάπη γίνεται η αχίλλειος πτέρνα που συνοδεύει το σώμα σου για πάντα . Δεν την ξεχνάς . Δεν μπορείς να την ξεχνάς . Και ας έχει φύγει το πάθος . Ξέρεις ποιο είναι το αγαπημένο μου μέρος στην πρώτη μας αγάπη; Και στην κάθε αγάπη . Τα μικρά μεγάλα , αμέτρητα , αχόρταγα πειράγματα . Ποιος θνητός και ποιος θεός μπορεί να αντισταθεί μπροστά τους ; Σαν από χάδι αγγέλου , ομορφαίνουν εκείνο που αναπτύσσεται και σου ψιθυρίζει μυστικά της προσωπικότητας του άλλου . Τα μεγάλα τους μάτια , σε θωρούν και κάνουν την αγάπη σου ακόμα πιο μεγάλη . Η σάρκα σου , ανέγγιχτη ακόμα , από τα ανεξίτηλα σημάδια της αγάπης , αφήνεται στην δίνη του κυκλώνα που φωνάζει το όνομα του . Το μόνος γίνεται μαζί , και ας μην το βλέπεις έτσι . Τα δάχτυλα σου μπλέκονται στην ονειροπαγίδα και μετατρέπουν το θάρρος σε πράξη . Χρόνια αργότερα  , σε ένα ταβερνάκι , σαν θυμηθείς εκείνες τις πράξεις , μην κοκκινήσεις  λέγοντας πως ήταν χαζομάρες . Οι μνήμες ολοζώντανες στο πέρασμα του χρόνου , μας αποδεικνύουν ότι εκείνες έφτιαξαν την αγάπη . Την έχτισαν , πετραδάκι πετραδάκι , την πότισαν νερό για να ανθίσει . Και ήρθε και έδεσε η τύχη και σου πρόσφερε απλόχερα την πρώτη σου αγάπη. 

Ο αέρας φυσάει λυσσασμένα και ακουμπά νοσταλγικά τα απόκρυφα σημεία του μυαλού σου. Στο τώρα , το σήμερα , το παρόν και το ύστερα . Η πρώτη σου αγάπη , συντροφεύει διστακτικά τα βήματα σου όπου και αν πας . Όπου και αν βρεθείς . Σου θυμίζει πως κάποτε αγαπήθηκες και αγάπησες πολύ . Και αν δεν την έχεις βρει ακόμα , μην σε νοιάζει , μην λυπάσαι – η μοίρα γνέθει για όλους το κρυφό τους πεπρωμένο . Σε εκείνους που ένιωσαν την πρώτη τους αγάπη , να κυλά αρμονικά , δροσοσταλίδες στο αίμα τους , φτερούγες πεταλούδας που αντικρίζει πρώτη φορά τον ήλιο . Η πρώτη μας αγάπη μας εγκαταλείπει όταν πια ωριμάσουμε . Μπορεί να γίνει και παντοτινή . Ποτέ δεν ξέρεις . Η ανάμνηση της , τα Εισόδια σε έναν καινούργιο κόσμο , χαράζονται ανέπαφα στα σύννεφα που προστατεύουν τα τοιχώματα της ψυχής μας . Στο παρόν , στο τώρα . Να θυμάσαι με δόξα την πρώτη σου αγάπη . Να την τιμάς και να την σέβεσαι . Γιατί σου έμαθε πολλά . Είτε να επιμένεις σε πολλά, είτε να φεύγεις αφήνοντας πίσω σου τα λίγα . Και ας πάει στο καλό . Η πρώτη σου αγάπη λείπει του έρωτος πολύ – μα δεν είναι αυτό το θέμα . Ο έρωτας προσωρινός , θυελλώδης , ατάραχος με βαρύ ιστορικό στην πλάτη του , δίνει την θέση στην αγάπη . Και εκείνη , εστεμμένη βασιλίσσης των συναισθημάτων , δεν ξεχνιέται ποτέ. Στην υγειά , λοιπόν , της πρώτης μας αγάπης , είπα και η πόλη έσβησε από μπροστά μου .

“There is nothing like young love. It comes at a time before the heart knows to protect itself when everything important is raw and exposed—the perfect environment for a soul-sucking, heart-crushing burst.”

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

  Από πού να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις. Θέλεις μια ολόκληρη ζωή για να περιγράφεις την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων. Τα στραβά και τα καλά. Τα άσχημα και τα λιγότερα άσχημα . Τα δίκαια και τα άδικα. Την αγωνία και τον φόβο , την ανακούφιση και την θλίψη . Τα πάντα όμως συνδέονται με ένα πράγμα : με επιτυχία. Κανένα αποτέλεσμα , δεν είναι αποτυχία και όποιος λέει το αντίθετο , μάλλον δεν βρήκε κάτι πιο έξυπνο να πει .Η αποτυχία εφευρέθηκε από τα συστήματα του 1800 , για να χαρακτηρίζει τις πράξεις εκείνες που δεν συμβάδιζαν με τα θέλω και τα πρέπει της κοινωνίας . Για αυτό , να έχεις στο μυαλό σου ότι η δοκιμασία των πανελληνίων , δεν είναι , παρά μια ανηφόρα , στην οποία περπατάς με ψηλοτάκουνα μεγέθους 15 εκατοστών και κοιτάζεις προς την κορυφή . Ένα σέρφινγκ ανάμεσα σε κύματα , μια δυσκολία της ζωής που ευτυχώς δεν κρατά για πολύ. Θα σε ανακουφίσω , σημειώνοντας πως έχω περάσει από την κόλαση των πανελληνίων . Δις . Αυτό μου δίνει, ένα κάπως άλλοθι για να μπορέσω να μεταφέρω το συνηθισμένο μήνυμα προς τους υποψήφιους των πανελλαδικών . Ένα , ιδιαίτερο μήνυμα που δεν περιλαμβάνει τις λέξεις αποτυχία και τέλος . Μια ελπίδα για το αύριο – όπως ξέρετε τίποτα δεν τελειώνει με μερικές ψωροχιλιάδες μόρια . Μια ανάσα οξυγόνου για τα ταλαιπωτημένα ( σωματικά και ψυχικά ) σώματα σας . Ένα χαμόγελο για τον κόπο σας .

Αγαπητέ υποψήφιε των πανελλαδικών , η ζωή δεν τελειώνει εδώ που λέει και το τραγούδι . Έχεις μπροστά σου χρόνια και χρόνια , μέρες και μήνες να πραγματοποιήσουν τα όνειρα σου . Να αγαπήσεις και να αγαπηθείς , να κάνεις πράξη τις ιδέες σου και να τα βάλεις με το θεριό που λέγεται κοινωνία . Ο εχθρός σου , μονόφθαλμος , απαιτητικός , αλύγιστος στο πέρασμα του χρόνου , δεν θέλει παρά 3 ώρες από την όμορφη ζωή σου . Μην τον αφήσεις να σπαταλήσει έστω 3 δευτερόλεπτα περισσότερα από αυτά που καθορίζει . Μην του ανοίξεις την πόρτα του μυαλού σου , προσφέροντας γεύσεις των εμπειριών σου . Σε αυτήν την μάχη , εσύ είσαι ο κυρίαρχος . Ο δυνατός , ο ισχυρός , ο μαχητής , ο μέγιστος . Μαθηματικά και Ιστορία , Βιολογία και Αρχαία , Αοθ και Χημεία , δεν αποτελούν παρά λέξεις και αριθμοί γραμμένοι σε χαρτί που η κοινωνία επιβάλλει να μάθουμε . Και , δεν λέω , η γενική παιδεία είναι προτέρημα και άσσος , για όσα θέλουν να εντρυφήσουν , μα ποιος το σκέφτηκε θαρρώ , να γράφουμε εξετάσεις , σε ένα βιβλίο παμπάλαιo γεμάτο  στείρες γνώσεις . Το ένα και το αυτό – δεν μπορούμε δυστυχώς να επέμβουμε στην αρμοδιότητα του υπουργείου – μπορούμε όμως να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα της εκπαίδευσης , συγκρίνοντας τα με άλλα . Είναι κατόρθωμα αυτό που κάνουμε . Που κάνετε . Δεν έχει μόνο ο Ηρακλής άθλους – θυμηθείτε , η ζωή θέλει θυσίες , ιδρώτα για να καλυτερέψει . 

Θυμηθείτε τις μέρες που ξοδεύατε για να μάθετε τα ολοκληρώματα , οι ώρες που έφευγαν πάνω απο την εισαγωγή των λατινικών , εκείνο το παραπονεμένο DNA που μόνο του κλαίει και καίει ( τους μαθητές στα θέματα του υγείας) , την μακροοικονομία που στο άκουσμα της , ένα μικρό μωρό θέλει να βάλει τα κλάμματα . Οι τραυματικές στιγμές που ζήσατε , οι μέρες που περάσαν είναι εκείνες που οφείλουν να σας κρατήσουν εν ενεργεία στον αγώνα . Μην τους κάνετε την χάρη . Μην τους αφήσετε να νομίζουν πως τα ξεχάσατε . Επανάληψη . Ξανά και Ξανά . Μην τα αφήσετε , θα σας αφήσουν . Και τότε θα κρυφογελούν ,  πεινασμένα από φθόνο , που σας στέρησαν το θέμα Δ . Θα σας κουνάνε το δάχτυλο για την αφηρημάδα σας , ξεχνώντας τον δρόμο που φτάσατε ως εδώ . Με δάκρυα και αίμα . Το καθένα με την δική του προσπάθεια , τις δικές του θυσίες , τα δικά του θέλω . Μικρή ή μεγάλη , ψηλά ή χαμηλά , όπου και αν στοχεύετε , ο αγώνας και τα πάθη δικά σας . Και δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί , να εθελοτυφλεί , να κάνει πως δεν τα ξέρει . Άξια επαίνου , η εκάστοτε προσπάθεια , η κάθε αίτηση πανελλαδικών που φτάνει στα χέρια του Υπουργείου. Και ας πουν ότι θέλουν , ας μιλάνε ακατάπαυστα πως τεμπελιάζουν οι γενιές και τα χέρια τους ακροβατούν στα πληκτρολόγια των κινητών. Aγκαλιάστε την προσπάθεια σας , φιλήστε την και πείτε της , σε λίγο τελειώνουν όλα …..

Αγαπητέ υποψήφιε των πανελλαδικών , να ρίχνεις και μια ματιά στον ψυχικό σου κόσμο . Είναι εκείνος που σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος . Εκείνος που δεν δει να καταρρεύσει , τα χάδια σου σταγόνα δροσιάς για τα μάτια του . Βγάλε από μέσα σου όσα νιώθεις και θες να αρθρώσεις ,  δεν σε παρεξηγούν , άλλωστε συμμερίζονται το ζόρι που περνάς . Μην τον εξουθενώνεις . Κοιμήσου όταν κλείνουν τα μάτια σου , κόψε βόλτες όταν σε τρελάνει η άσκηση και πιες ένα ποτήρι νερό . Επιβράβευσε τον με ένα πιάτο φαγητό επιλογής σου και αγκάλιασε τα σημάδια που δείχνουν τις μάχες που έχει δώσει . Είναι εκείνος που γεμίζει αδρεναλίνη όταν τελειώνεις με επιτυχία μια άσκηση και ταυτόχρονα στεγνώνει τα δάκρυα σου επάνω στο κορμί σου , όταν δεν είναι κανένας τριγύρω . Εκείνος που σου ψιθυρίζει τρυφερά πάνω στον ώμο σου – δεν πειράζει , δεν μας νοιάζει , μην τους δίνεις σημασία – όταν ανθρωπάρια της ζωής καυτηριάζουν τον αγώνα ,  κρίνοντας τον νικητή , δίχως να ξέρουν εσένα και τις θυσίες που έχεις κάνει . Μην τους ακούς . Μην τους αφήσεις να μπουν από την χαραμάδα των σκέψεων σου . Μην επιτρέπεις στην καρδούλα σου να χτυπά δυνατά, από φόβο , κάθε φορά που κάποι@ αποφασίζει να ασχοληθεί με τα δικά σου σχέδια……

Αγαπητέ υποψήφιε των πανελλαδικών , μην μου στεναχωρηθείς αν δεν περάσεις εκεί που θέλεις . Η ζωή τα φέρνει κύκλους και , μπορεί στο μέλλον να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα . Ή να συνειδητοποιήσεις ότι τα χνάρια σου βρίσκονται προς άλλη κατεύθυνση . Πρώτος εγώ , ο αναμάρτητος πρώτος τω λίθω βαλέτω , “ απέτυχα “ αναφορικά με τα θέλω της κοινωνίας . Και έκλαψα και οργίσθηκα και βίωσα στο πετσί μου την απομάκρυνση από τον στόχο . Και σήμερα εδώ , μελετάω για την σχολή των ονείρων μου . Με την δεύτερη . Ας είναι . Μην απογοητευτείτε , βλέποντας βαθμούς από δύο απρόσωπους κριτές που γνωρίζουν τις καταστάσεις αλλά είναι υποχρεωμένοι να αγνοούν . Και θα μου πεις, καλά ρε μάγκα , τότε ας μην προσπαθώ για τίποτα , αν είναι να τα παίρνω όλα χαλαρά .  Η ζωή ,  φίλε μου είναι τόσο μικρή .Τόσο μηδαμινή απέναντι στα κλάσματα του δευτερολέπτου που μπορούν να αλλάξουν την ζωή του ανθρώπου . Προσπάθησε . Ξανά . Μην λυπάσαι , ήταν μια δοκιμασία και έφυγε , πάμε για άλλα . Δώσε χρόνο στον πολύτιμο εαυτό σου να μάθει τι έφταιξε. Κρίνε τον , γιατί μόνο εσύ έχεις δικαίωμα να το κάνεις . 

Βρες τα λάθη σου , κάνε την αυτοκριτική σου και από εδώ πάν και άλλοι . Άντε χύσε και κανένα δάκρυ , στο επιτρέπω ! Ας μην προτρέχουμε , έχουμε ακόμα μέρες μέχρι να έρθει η εκείνη ώρα των αποτελεσμάτων . Οπλίσου με θάρρος και πάμε για επίλογο …..

Αγαπητέ υποψήφιε των πανελλαδικών ,

Είμαι περήφανος για σένα . Για τους στόχους και τα όνειρα σου . Για την δουλειά που έχεις ρίξει ως τώρα . Είμαι περήφανος για τα λάθη σου , τις αναποδιές και τις στραβές στιγμές αυτού του δύσβατου χρόνου . Είμαι περήφανος που δεν το έβαλες κάτω και συνεχίζεις να δίνεις κουράγιο και στις επόμενες γενιές. Είμαι περήφανος  που άντεξες ως εδώ . Είμαι περήφανος που χρωστάς ακόμα εκείνες τις εκθέσεις . Είμαι περήφανος που διέλυσες τα προγνωστικά της κοινωνίας . Είμαι περήφανος που βγήκες σχεδόν αλώβητος από αυτήν την διαδικασία . Θα θελα να γιατρέψω κάθε πληγή των πανελληνίων . Είμαι περήφανος που κυνηγάς αυτό που θέλεις . Είσαι πρότυπο για τα μικρά παιδιά . Είμαι περήφανος που παλεύεις με παρέα ή μόνος , υψώνοντας το μεσαίο δάχτυλο στην εξεταστική / βαθμοθηρική πλευρά του σχολείου . Είμαι περήφανος που το τέλος των μαθητικών σου χρόνων , σε βρισκεί εδώ , πιο ώριμο από ποτέ . Αχ και να ξερε ο δωδεκάχρονος εαυτός σου , τι πρόκειται να καταφέρει . Είμαι περήφανος που διάλεξες την σχολή με τα πολλά ή τα λίγα μόρια . Είμαι περήφανος που ακόμα δεν ξέρεις τι σχολή να επιλέξεις . Είμαι περήφανος για σένα , αν αυτή είναι η δεύτερη /τρίτη / τέταρτη φορά . Μην σταματάς να κατακτάς αυτά για τα οποία σε κάνουν ευτυχισμένο. Είμαι περήφανος για σένα , αν δεν δίνεις πανελλήνιες . Είμαι περήφανος για σένα , αν αποφασίσεις να μην δώσεις . Ήρθε η στιγμή να λάμψετε . Και αν η κοινωνία δεν είναι περήφανη , μην σας νοιάζει . Είμαστε εμείς .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τα ταξίδια και οι όμορφοι προορισμοί δεν τελειώνουν ποτέ , αν σκεφτεί κανείς πως έχουμε ακόμα πολύ μέχρι να ανακαλύψουμε πλήρως την Γη. Το ίδιο και οι αναμνήσεις , συνδυασμένες με τις εικόνες που περισυλλέγουμε από τους τόπους που επισκεπτόμαστε. Και θα μου πεις , τα ταξίδια , ποτέ δεν περιέχουν αρνητικές σκέψεις , στοιβαγμένα προβλήματα στην γωνία της βαλίτσας , στριμωγμένα δίπλα σε  ρούχα που φρεσκομυρίζουν σπίτι. Τα ταξίδια πάντα σε ωριμάζουν ,σε αναζωογονούν , παίρνεις μια βαθιά ανάσα για όταν θα γυρίσεις και αντικρίσεις το περίσσιο βουνό της καθημερινότητας. Σε μεταλλάσσουν , γίνονται ένα με το αίμα σου και κυλούν ακέραια σωματίδια , στις φλέβες μέχρι να βρουν φωλιά να κουρνιάσουν . Και τα ταξίδια , ποτέ δεν είναι λυπητερά , φορτωμένα με ενοχές και δάκρυα , ιστορίες που λέμε στα παιδιά για να τρομάξουν , τσαλακωμένα λόγια πικρά σε χαρτί από ασήμι , σχηματισμένο με τόση αγάπη και θέρμη . Τα ταξίδια , εκείνα που λαχταράει η καρδούλα σου, τα χει συνδυάσει η έρημη , με γνωριμίες και ανθρώπους , καινούργια πρόσωπα στον καμβά της ζωής , ελπίδα για το άγνωστο και ένα ζεστό πέπλο μυστηρίου να ξετυλίγεται , καθώς θυμάσαι . Θυμάσαι , θυμάσαι πολλά και εύλογα. Τα ταξίδια , οι περιπέτειες που στροβιλίζονται στην δίνη του μυαλού , έχουν και άλλη όψη . Άσχημη , κακεντρεχή , κανείς τους να μην την αντικρίσει , να μην την δει με τα γυμνά του μάτια . Σαν έκλειψη σελήνης , εμφανίζεται σπάνια , η σκέψη που συντροφέρει τα ταξίδια και σαν αγκάθι τριαντάφυλλου χώνεται στον πυθμένα της καρδιά μας . Πώς θα ήταν , αν μου κρατούσες  το χέρι ; 

Το χέρι μου είναι αδειανό , καθώς γυρνάω με τα πόδια από το μικρό σοκάκι της πόλης. Σκεπτόμενος τα ταξίδια . Γιατί , άραγε πηγαίνουμε σε μέρη που δώσαμε υποσχέσεις , πως θα γεμίζαμε με γέλια , με ματιές κρυφές και λαβωμένα σώματα . Από βέλη έρωτος , από αναμνήσεις . Γιατί επιμένουμε να πληγώνουμε την ενσυναίσθηση , πως η μορφή που τόσο ερωτευτήκαμε θα πάρει σάρκα και οστά και θα ξαναγυρίσει κοντά μας . Ίσως το σώμα να πηγαίνει σε μέρη που έκανες όνειρα πως θα σου έσφιγγε το χέρι , αποζητώντας την χαμένη έλξη . Ίσως το σώμα να αντιδρά και πλάθει με το φτωχό μα δαιμόνιο μυαλό του ιστορίες χωρίς τέλος , συναντήσεις στο σκοτάδι , με λίγο φως να ξεπροβάλει από τις χαραμάδες των ψυχών μας . Και το όνειρο σταματά εδώ . Η ψευδαίσθηση γίνεται χίλια κομμάτια ,μετατρέπεται σε θρύψαλα και σπάνε τα δεσμά του παρελθόντος. Δεν θα έρθει πια , να σου σφίξει το χέρι , πάρτο χαμπάρι. Δεν θα έρθει πια , να σου χαϊδεύει το μάγουλο , πάει . Η σιωπή εξαπλώνεται καθώς ανοίγεις την βαλίτσα με τα πράγματα σου και συνειδητοποιείς την ερημιά που νιώθει η ψυχή σου , στο κάλεσμα της ανάμνησης που αιώνια σε τυραννάει . Γιατί; Ακούς την φωνή σου να ψελλίζει και τους τοίχους του δωματίου να πιέζουν ασφυκτικά τις άκρες των χεριών σου . Γιατί , αναρωτιέσαι . Τα ταξίδια , τα όμορφα ταξίδια δεν θα πρεπε να είναι έτσι . Θα πρεπε να σου προσφέρουν γαλήνη και την αίσθηση ότι είσαι ελεύθερος . Κάτι ακούγεται στο βάθος . Ένας μικρός αλλά γνώριμος ήχος . Οι αλυσίδες που κρατούν δέσμιο το κορμί σου , δεν ακούς ;

Στέκομαι στο ύψος της λίμνης , της ξακουστής και ήρεμης λίμνης , με τα ατάραχα νερά . Η μορφή μου σχηματίζεται στο κρυστάλλινο νερό , μα δεν είναι μόνη . Ένα χέρι σφίγγει την μέση μου . Η αντανάκλαση μου χαμογελά θλιμμένα και αφήνεται στην δίνη του ονείρου . Ένας βουβός πόνος , στο στήθος με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε να ήταν εδώ . Και δεν ήταν . Τα βήματα και οι γνώριμοι ήχοι  απομακρύνονται από το σημείο επαφής και αφήνουν έναν αναστεναγμό. Το χέρι ακουμπά , ασυναίσθητα , την επιφάνεια της λίμνης και ταράζει τους παλμούς των κυμάτων . Η σκυθρωπή μορφή μου είναι πια μόνη … La face glacée du lac. Et mon coeur. Un seul et même.  Νυχτώνει. Εκεί στο βάθος , δύο σκιές συναντιούνται κάτω από το φως της πανσελήνου και χορεύουν κυκλικά γελώντας , ενώ στρέφουν για κλάσματα του δευτερολέπτου το βλέμμα τους προς τα μένα . Και ύστερα , με ύφος λυπημένο , το βάζουν στα πόδια , πριν ακόμα τους θαυμάσει το φεγγάρι . Ίσως γιατί στο πρόσωπο της , είδα την ελπίδα , χαραγμένη στο πλατύ χαμόγελο , ακμάζουσα και σπουδαία . Ίσως γιατί στο πρόσωπο του είδα τις δικές μου πίκρες και αναμνήσεις , τα γιατί που με ακολουθούν ως εδώ . Ίσως γιατί στα πρόσωπά τους είδα υποσχέσεις που δεν καταφεραν να εκπληρωθούν . Από την μία μεριά πάντα . Γιατί εγώ , είμαι εδώ . Λίγο αργά . Αλλά είμαι . 

Τα αυτοκίνητα σκίζουν την άσφαλτο και διακόπτουν βίαια τους συνειρμούς μου , φέρνοντας με στην πραγματικότητα . Τι λέγαμε ; Α ναι . Για τα ταξίδια . Για τα μοναχικά ταξίδια , εκείνα που αν και κουβαλάς μαζί σου ολόκληρο στόλο απο αγαπημένους σου ανθρώπους , πάλι νιώθεις κενός . Άδειος , σαν πακέτο από τσιγάρα που ο καπνιστής , αφού έχει χρησιμοποιήσει για δική του απόλαυση , πετά με δύναμη στον κάδο απορριμμάτων . Χρησιμοποιημένος , είναι η ορθότερη ερμηνεία του συναισθήματος . Και θα μου πεις , τα ταξίδια που τόσο επιζητούμε και ψάχνουμε σε κάθε ευκαιρία να τα πραγματοποιήσουν δεν συστήνονται σε περιπτώσεις εξαιρετικά εύθραστες ; Σαν φάρμακο δεν τα συστήνουν συγγενείς και φίλοι , όταν εσύ μαζεύεις με γυμνά χέρια τα γυαλιά από το πάτωμα της μικρής αθάνατης καρδιάς σου ; Σαν συνταγή γιατρού δεν είναι γραμμένη , με δύσμορφα γράμματα τα λόγια του μυαλού σου : Φύγε . Φύγε και μην ξαναγυρίσεις . Ποιον από όλους να ακούσεις;  Ανοίγω το παράθυρο δειλά δειλά και ακούω τις αστραπές να σκίζουν τον συννεφιασμένο ουρανό . Μοιάζει και αυτός κενός . Θα βρέξει – άλλωστε πάντα βρέχει εδώ . Οι ψιχάλες δεν αργούν να φτάσουν στο παγωμένο χέρι μου και από εκεί εξαπλώνονται σε όλο μου το σώμα. Η μοναξιά , όμως δεν φεύγει . Όσο και να την τρίψεις , όσο και αν την βρέξεις , όσο και αν προσπαθήσεις , δεν φεύγει . Γραμμένη με ανεξίτιλο , σε τούτο το ταξίδι .

Συνταξιδιώτη , συνοδειπόρε , εσύ που θέλεις να βρεις καταφύγιο στα ταξίδια και επιλέγεις την δική τους συντροφιά . Εσύ που θέλεις να κρυφτείς από την ασχήμια του κόσμου , που σε κλωτσά όταν πέφτεις και σε χειροκροτά όταν σηκώνεσαι . Φύγε . Πήγαινε . Μακριά από όσα σε φοβίζουν . Πάρε μια ανάσα . Μόνο μην μου βρεθείς σε μέρη , που τάξατε πως θα πηγαίνατε μαζί . Μόνο μην μου σκεφτείς λέξεις που θα σου λεγε και θα σε ηρεμούσαν. Ώρα της ψευδαίσθησης , να φύγει .  Οι αλυσίδες που ηχούν και σου υπενθυμίζουν πως ο καθένας επιλέγει τον δικό του δρόμο , δεν είναι παρά φαύλοι κύκλοι του παρόντος . Ώρα να τις σπάσεις . Και αν δεν είσαι έτοιμος , δεκτό , ποιος να τολμήσει να αρνηθεί τα όσα έχουν γίνει , βυθίσου στην δίνη του χρόνου και γιάτρεψε τις βαθουλωμένες αναμνήσεις σου. Μα μόνο , μην μου βρεθείς εκεί που ονειρεύτηκες πως θα είσαι ευτυχής .

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Σπας το κεφάλι σου πάνω από τις ασκήσεις των μαθηματικών , μασουλώντας το μολύβι τουλάχιστον δέκα λεπτά και τα γράμματα χορεύουν στην όψη των ματιών σου . Έχει πάει μεσάνυχτα και νιώθεις τα βλέφαρα να κλείνουν από την κούραση της ημέρας . Έχεις μόλις επιστρέψει από την δουλειά και ψάχνεις αφορμή για εξοδούλα αλλά βαριέσαι . Βαριέσαι τις αποστάσεις , βαριέσαι τα χιλιόμετρα , τις ώρες , τα δρομολόγια , τα πολύωρα ταξίδια και το σπίτι σου μοιάζει ιδανική λύση για χουχούλιασμα και υπνάκο. Σενάρια βγαλμένα από ταινία – ή μήπως πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας ; Όπως και να χει , άσε τους φιλοσοφικούς συλλογισμούς και ξεκίνα να ετοιμάζεις τον σάκο σου . Φύγαμε ! Όχι για πολύ μακριά , να εδώ κοντά μας . 1 ώρα και 30 λεπτά συγκεκριμένα . Η Έδεσσα και οι καταρράκτες της , με την υπέροχη φύση της , τα νόστιμα φαγητά της , τους φιλόξενους ανθρώπους της , σε καλούν να δοκιμάσεις μια εξόρμηση σε συνδυασμό με την διασκέδαση ! Λίγα λόγια για εκείνη : Ιδρύθηκε το 813 π.Χ. από τον πρώτο Μακεδόνα Βασιλιά, τον Ηρακλείδη Κάρανο και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα του Μακεδονικού Βασιλείου. Γνώρισε πλούσιο βιομηχανικό παρελθόν κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου.«Πύργος μέσα στο νερό» σημαίνει κυριολεκτικά το όνομα της Έδεσσας από τα αρχαία χρόνια, λόγω ότι η τότε πόλη είχε και έχει έντονο το υγρό στοιχείο (ποτάμια και καταρράκτες, για αυτό και οι ονομασίες της: Έδεσσα (βέδες στα φρυγικά ήταν το νερό ή πύργος στο νερό) και Βοδενά (voda στα σλαβικά είναι το νερό). Αργότερα όταν η Έδεσσα δέχθηκε ένα σλαβικό κύμα μετονομάστηκε σε “Βοδενά”. Το όνομα αυτό ακολούθησε να υφίσταται έως το 1912 όπου η Έδεσσα ελευθερώθηκε από τον Ελληνικό Στρατό. Από τότε η πόλη λέγεται πλέον “Έδεσσα” έως σήμερα.

Φτάνοντας στην πόλη , οι καταρράκτες βρίσκονται σε μικρή απόσταση από την αφετηρία ,με μόλις 10-15 λεπτά περπάτημα. Τα δέντρα , σε όλη την διαδρομή ενισχύουν την ομορφιά του τοπίου και σε κάθε γωνιά ξεπροβάλλει ένα μικρό πάρκο γεμάτο πράσινο. Γενικότερα , οι δρόμοι είναι καθαροί και τα σκουπίδια λείπουν . Τα ήσυχα νερά , διασχίζουν την πόλη και μικρές μικρές γεφυρούλες διευκολύνουν την διέλευση , ενώ η στοά των καλλιτεχνών ξεπροβάλλει μπροστά μας ! Η θέα από το καφέ “ Πολυχώρος Καταρράκτες” σου κόβει την ανάσα… Δεξιά μας η είσοδος των καταρρακτών.

Οι Καταρράκτες της Έδεσσας αποτελούν ένα φυσικό φαινόμενο το οποίο δημιουργήθηκε έπειτα από ισχυρό σεισμό που έπληξε την γύρω περιοχή το 14ο αιώνα, όπου από τότε κατά την πάροδο του χρόνου σημειώθηκαν αρκετές αλλαγές στην μορφολογίας τους εξαιτίας μικρότερης κλίμακας σεισμών. Κύρια πηγή αυτών αποτελεί ο Υγροβιότοπος Άγρα-Νησίου, από τον οποίον ρέει το κυρίως ποτάμι, ο Εδεσσαίος του οποίου οι διακλαδώσεις αποτελούν τους καταρράκτες. Επίσης ,το Γεωπάρκο των Καταρρακτών εκτείνεται σε μια περιοχή πάνω από 100.000 τ μ και σε μία διαδρομή πάνω στο βράχο για 1,1 χλμ. Αποτελεί το βασικό πόλο έλξης επισκεπτών της πόλης και είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στην Ελλάδα. Σε αριθμό οι καταρράκτες είναι δώδεκα, εκ των οποίων μόνο οι τέσσερις είναι θεατοί, ενώ οι υπόλοιποι εξαιτίας της πλούσιας βλάστησης δεν μπορούν να θεαθούν εύκολα.Στα μονοπάτια του Πάρκου Καταρρακτών συγκαταλέγεται και η λιθόστρωτη διαδρομή προς την Αρχαία Έδεσσα μέσα από τον κάμπο της πόλης. Η δίοδος αυτή αποτελούσε τμήμα της αρχαίας Εγνατίας Οδού, που ένωνε την Αρχαία Έδεσσα, την Ακρόπολη της Έδεσσας (συνοικία Βαρόσι) και τη Θεσσαλονίκη ως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Το Σπήλαιο Καταρρακτών στην Έδεσσα είναι το μοναδικό «πρωτογενές» αξιοποιημένο σπήλαιο στην Ελλάδα. Η είσοδος του σπηλαίου είναι στο χώρο του δεύτερου πατώματος των Καταρρακτών. Ακριβώς δίπλα τους, ο επισκέπτης βρίσκει την είσοδο του μικρού αλλά πολύ ενδιαφέροντος σπηλαίου. Η επίσκεψη στους Καταρράκτες δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την επίσκεψη στο χώρο που γίνεται κατανοητό πως χτίστηκε ο υδάτινος πύργος μέσα στο νερό, η βάση πάνω στην οποία βρίσκεται η πόλη της Έδεσσας.

Με τον όρο «πρωτογενές» χαρακτηρίζουμε τα σπήλαια που έχουν δημιουργηθεί από την εναπόθεση διαλυμένου ασβεστόλιθου πάνω στα βρύα που αναπτύσσονται κάτω από τους καταρράκτες. Ο όρος «πρωτογενές σπήλαιο» αναφέρεται στα σπήλαια με ηλικία όμοια με αυτή των πετρωμάτων. Σχηματίζονται σε τραβερτινικές αποθέσεις κυρίως σε θέσεις καταρρακτών. Οι αναφορές για τραβερτινικά πρωτογενή σπήλαια είναι πολύ λίγες που υπολογίζονται μόνο στο 1-2% των σπηλαίων. Στην Ελλάδα είναι σπάνιες γεωμορφές και πρέπει να θεωρηθούν φυσική κληρονομιά.Ο διαλυμένος ασβεστόλιθος τα επικαλύπτει δημιουργώντας λεπτά στρώματα CaCO3 και έτσι μπορούν να διατηρηθούν σχηματίζοντας Τραβερτίνη(Επιστημονική ονομασία τους πορώδες βράχου). Λόγω της υψηλής μέσης περιεκτικότητας των νερών των πηγών σε άλατα (από τις υψηλότερες παγκοσμίως) η διαδικασία δημιουργίας ασβεστολιθικών αποθέσεων από φυσικά και άλλα εμπόδια διευκολύνει την διαδικασία που ονομάζεται περιλίθωση.

Με αυτό τον τρόπο οι Καταρράκτες Έδεσσας συγκαταλέγονται στα παγκόσμια μνημεία φυσικής κληρονομιάς με την μοναδικότητα ότι μετατοπίζονται προς τα εμπρός δημιουργώντας σταδιακά νέα σπήλαια ενώ οι περισσότεροι καταρράκτες παγκοσμίως όπως του Νιαγάρα διαβρώνονται και μετατοπίζονται προς τα πίσω.Στο μικρό λοιπόν αυτό σπήλαιο θα δει κανείς πως σχηματίζεται ένας συμπαγής βράχος με την δύναμη του νερού που έχει την ίδια ηλικία με το πέτρωμα που το δημιούργησε.

Το σπήλαιο αποτελείται από δύο μέρη συνολικού μήκους 36 μέτρα (μπαλκόνι με θέα και το κύριο μέρος του σπηλαίου).

Το επισκέψιμο μήκος του σπηλαίου , 21 μέτρα συνολικά αποτελείται από μία αίθουσα

Το σπήλαιο περιέχει μία αίθουσα στο εσωτερικό στην οποία ο επισκέπτης στα αριστερά θα θαυμάσει τους πρωτογενής σταλακτίτες σε ποικιλία μεγεθών ,σχημάτων και χρωμάτων..Ακριβώς απέναντι οι σχηματισμοί διαφέρουν , ο επισκέπτης θα απολαύσει τους λεγόμενους εκκεντρίτες . Οι εκκεντρίτες ή ελικίτες είναι σπάνιοι σχηματισμοί που δημιουργούνται  «αψηφώντας » τους νόμους της βαρύτητας ακολουθώντας ακανόνιστες πορείες .Λίγα μέτρα πιο κάτω βλέπουμε τις σταλακτατικές κολώνες ύψους τριών μέτρων .Φτάνοντας στο τέλος του σπηλαίου ο επισκέπτης αντικρίζει το λεγόμενο βάραθρο ύψους 5 μέτρων. Σε εκείνο το σημείο οι σχηματισμοί που συναντάμε είναι τα λεγόμενα “κουνουπιδοειδή” που είναι μια άλλη μορφή σπηλαιοαποθέσεων.

Φεύγοντας από τους καταρράκτες απομακρυνόμαστε από την πηγή φυσικής ομορφιάς και εισχωρούμε σε ένα πολεοδομικό συγκρότημα που θυμίζει λίγο μεγαλούπολη σε συνδυασμό με πινελιές τοπικής κοινωνίας. Μια σχέση , μεγάλων δρόμων και μικρών στενακίων , καταστημάτων του σήμερα με χαμηλά σπιτάκια του τότε . Μπροστά μας , η πλατεία Ηρώων . 

Δίπλα ακριβώς από το υπέροχο πάρκο των Καταρρακτών συναντάται το Βαρόσι, η παλιά πόλη της Έδεσσας, που ταξιδεύει τον επισκέπτη πίσω στο χρόνο.

Η συνοικία Βαρόσι, που συναντάται δίπλα από το Πάρκο των Καταρρακτών της Έδεσσας, σημαίνει οχυρό, και ξεχωρίζει για την ατμόσφαιρά της Έδεσσας από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στην ουσία πρόκειται για την πρώτη συνοικία που αναπτύχθηκε στην Έδεσσα, ως μετεξέλιξη του βυζαντινού οικισμού που υπήρχε στην περιοχή της ακρόπολης και της αρχαίας πόλης της Έδεσσας.

Εντοπίζεται στην Ακρόπολη της Έδεσσας, απλώνεται μέχρι τον Ψηλό Βράχο, ενώ προσφέρει και εκπληκτική θέα προς την εύφορη κοιλάδα της Κεντρικής Μακεδονίας.

Γεμάτη με υπέροχα κτίρια που χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα, τα περισσότερα από αυτά αποτελούν κυρίως λαϊκές κατοικίες, ενώ κάποια αρχοντικά. Χτισμένα σύμφωνα με την χαρακτηριστική, παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, έχουν αναπαλαιωθεί και ξεχωρίζουν για τα ιδιαίτερα χρώματά τους όπως θαλασσί, ροζ και της ώχρας. Είναι οργανωμένα σε τρία επίπεδα -όροφος, μεσοπάτωμα, ισόγειο- και ξεχωρίζουν για τα περίφημα σαχνισιά, παράθυρα- μπαλκόνια που στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια, στο εξωτερικό τους.

Γύρω από τον προαύλιο χώρο και τις όμορφες αυλές των σπιτιών στο Βαρόσι υψώνονται μαντρότοιχοι που στην ουσία κρύβουν την ζωή της εκάστοτε οικογένειας, ενώ γύρω από την αυλή υπάρχουν ημιυπαίθριοι χώροι, γνωστοί και ως χαγιάτια, που βοηθούσαν στην καθημερινότητα των κατοίκων τους

Το ρολόι, σήμα κατατεθέν στο κέντρο της πόλης. Η κατασκευή του χρονολογείται γύρω στο 1900. Χτίσθηκε απο τον Κωνσταντίνο Ζήση και τα αδέλφια του που ήταν μάστορες της εποχής. Η Βάση του είναι απο σιδηρόπετρα και το υπόλοιπο κτίσμα απο πουρόπετρα. Σήμερα συνεχίζει την λειτουργία του δίπλα στο κτίριο όπου στεγάζονται οι δραστηριότητες του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Μέγας Αλέξανδρος ενός απο τους πιο παλαιούς συλλόγους της Εδεσσας(1922)

“Και ο Κάρανος με ένα μεγάλο πλήθος Ελλήνων, προσταγμένος από τον χρησμό να πάει να εγκατασταθεί στη Μακεδονία έφτασε στην Ημαθία. Κυρίευσε εκεί την Έδεσσα περνώντας απαρατήρητος από τους κατοίκους της πόλης χάρις σε μια δυνατή μπόρα, με ομίχλη και πυκνή βροχή. Μπροστά του έτρεχαν γίδες που η κακοκαιρία τις έσπρωχνε προς την πόλη και ενθυμούμενος τον χρησμό που έλεγε ότι “θα βασιλέψει εκεί που θα τον οδηγήσουν οι γίδες” διάλεξε την πόλη αυτή για έδρα του βασιλείου του. Από τότε σε κάθε εκστρατεία έβαζε να προπορεύονται του στρατού γίδες για να έχει την ίδια επιτυχία όπως στη πρώτη του κατάκτηση. Σαν ενθύμιο αυτού του περιστατικού ονόμασε Αιγές την Έδεσσα και το λαό της Αιγεάτες”

Η Έδεσσα δεν φημίζεται μόνο για τους καταρράκτες της , αλλά και για το ποιοτικό φαγητό της ! Τολμώ να πω πως καλύπτει κάθε απαιτητικό “γευσιγνώστη “. Μια συμβουλή εδώ : Στον δρόμο σας προς την κεντρική πλατεία θα συναντήσετε πολλούς φούρνους – η αλυσίδα φούρνων Ηλέκτρα , θα ικανοποιήσει κάθε λαχταριστή σκέψη και πόθο. Την περίοδο που επισκεφτήκαμε την Έδεσσα , ήταν περίοδος νηστείας και με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι οι επιλογές σε χορτοφαγικό μενού ήταν αμέτρητες ! Για έναν … περίεργο οισοφάγο ,σαν τον δικό μου , δομημένο με βλαστάρια και ρεβύθια , η Έδεσσα φάνηκε αντάξια της κουζίνας που προσφέρει.

Η Έδεσσα σε καλεί για μια μονοήμερη εξερεύνηση , συνδυάζοντας φύση και πόλη , καταρράκτες και νόστιμο φαγητό ! Κάθε στενό της πόλης , αρχιτεκτονικά δοσμένο με αρμονία, σε καλωσορίζει και φωνάζει από μακριά μείνε. Αφιερώνοντας 3-4 ώρες περίπου στο περπάτημα , έχετε δει όλες τις γωνιές της φιλόξενης πόλης . Σας συμβουλεύουμε να ξεκινήσετε νωρίς ( 10 πμ περίπου να είστε εκεί ) , για να μπορέσετε να ανακαλύψετε τις ομορφιές της Έδεσσας με άνεση και χρόνο! Και αφήστε τις νεράιδες του μύθου , δειλά δειλά να ξεπροβάλουν μέσα από τα νερά του καταρράκτη και να σας τραβήξουν με την θέληση σας , σε χορούς μαγικούς , με σκοπούς ανατολίτικους , κάτω από το άγριο μα θαυμαστό φως της σελήνης ….

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Είχαμε ξαναμιλήσει , για εκείνα τα αντίο. Τα νοσταλγικά , τα απόμακρα , τα – γεμάτα θλίψη , που σου αφήνουν μια πικρία στην άκρη της γλώσσας. Τα αντίο , θα μπορούσαν να ναι και ολόκληρη σειρά . Τόμοι ολόκληροι , γραμμένοι από ανθρώπου χέρι , σκαλισμένα με θυμό και επιφορτισμένα με αναμνήσεις και πρόσωπα . Τα αντίο , είναι πολλά , θυμάστε ; Θέλει , με προσοχή , κάθε φορά να επιλέγεις το σωστό , εκείνο που αρμόζει , που χωράει να μπει σε μια ανθρώπινη σχέση που οδεύει προς την δύση της. Μερικές φορές , επιβάλλονται τα αντίο . Τα αποζητά ο οργανισμός , σαν αντίδοτο του πόνου . Σαν παυσίπονο τσέπης , επιχρυσωμένο με “δεν πειράζει , έτσι έπρεπε να γίνει “ , “ εγώ δεν το θέλα , μα με αναγκάσαν οι συνθήκες “. Τι γίνεται , παρά ταύτα , με εκείνα τα αντίο , που πρέπει να δοθούν; Απαντήσεις που αναμένονται , ερωτήσεις που κρυφογελούν στο σκοτάδι , ψάχνοντας σε ξένα σώματα , να βρουν παρηγοριά. Και εσύ , ηθικός αυτουργός , δέκτης της οργής και συνέταιρος της θλίψης, αρνείσαι κατηγορηματικά την εμπλοκή σου με τα αντίο. Τα ‘πάτε , τα συμφωνήσατε , τα ξεκαθαρίσατε. Τα αντίο , δεν χωρούν. Κοσμούν αυτάρεσκα τα τελευταία μηνύματα σας , με μια δόση ειρωνείας , πως όλα τα καλά τελειώνουν . Και τα αντίο , μόνο έτσι έχουν αξία . Και ξεχνάς , πως και τα αντίο έχουν ψυχή . Και φτερουγάνε , προσμένοντας καρτερικά , να δοθούν με τρόπο σωστό , κατάλληλο , τίμιο . Όμορφο , αξιοπρεπέστατο . Που δεν σβήνει τις αναμνήσεις , σαν να ‘τανε γραμμένες με μολύβι , σε χαρτί τσαλακωμένο γεμάτο υποσχέσεις. Φρόντισε να τιμάς , τα αντίο που επιλέγεις . Και η ολοζώντανη μορφή σου , να παρασέρνει τα λόγια της στο , μένος του αέρα , λόγια πικρά και πληγωμένα , λόγια που κρύβουν αντίο βασανισμένα. Μα να τα λες , κοιτώντας τον άλλον στα μάτια , ευθυτενώς με τόλμη , προσευχόμενος να μην είναι απλά μια λανθασμένη γνώμη , παρά συνειδητοποιημένες αποφάσεις. Γιατί , τα αντίο που πρέπει να δοθούν , τα πληκτρολόγια δεν τα ξέρουν . 

Τα αντίο προσκαλούν στην συζήτηση και εκείνες , τις μικρές αναλαμπές δικαιωμάτων που ανακατεύονται στον πάτο της κατσαρόλας με τα όρια , σαν να μην μας έφτανε ο πόνος και η θλίψη , λες και το κάνουν επίτηδες , να σέρνονται καταβεβλημένα για να δικάσουν εκείνον που έχει ανάγκη από αντίο. Και η υπόθεση μπαίνει στο συρτάρι , σφραγίζεται ο φάκελος , λύνεται το κουβάρι , με συνοπτικές διαδικασίες . Καταδικάζοντας εκείνον , που έχει ανάγκη να αποχωριστεί τον πολύτιμο του λίθο , τον άνθρωπο που διάλεξε , λέγοντας πως – δεν σέβεται τα όρια , την τάση για απομόνωση , την κραυγαλέα μορφή θλίψης του άλλου , απορρίπτοντας με χέρι δικαστή και ατσάλινη ψυχή , ελαφρυντικά και αποδείξεις . Και δικαιώνεται πανηγυρικά , εκείνος που απορρίπτει τα καθωσπρέπει αντίο , που δεν αντέχει , δεν μπορεί , δεν έχει όρεξη να ασχοληθεί. Και οι μικρές φτερούγες , γεμάτες αναμνήσεις που αχνοφαίνονται στον πρωινό καφέ του , φτερούγες που εναγκαλίζουν με θέρμη τα τρυφερά αντίο , κόβονται απότομα , προκαλώντας πτώση. Γιατί , δικαίωμα στην εξιλέωση , στην κάθαρσις , στο όμορφο , ντυμένο με κορδέλες πολύχρωμες και αέρινες , αντίο , έχει και  εκείνος που θέλει με ευλάβεια να αποχαιρετήσει τα χέρια που του προσέφεραν σιγουριά , ασφάλεια , δίχως μίσος. Και ποιος είσαι εσύ , ω άνθρωπε , που κρίνεις ποιος πρέπει να λάβει ,  τα καθωσπρέπει αντίο , δεν φτάνει που σε αγάπησε σαν να τανε αίμα σου και το μοναδικό του βιός του ; Αρνείσαι να συμμεριστείς τις ενοχικές του σκέψεις , πως θα ‘πρεπε να κλείσει , η υπόθεση του έρωτος που “ σε έχει πια ζαλίσει “ , χωρίς αποχαιρετισμούς και ανώδυνα αντίο , παρά μόνο μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο , χωρίς δακρύβρεχτα “μείνε “ , “σε παρακαλώ “ , και στην ψυχή φωλιάζει το διψασμένο κρύο. Μήπως να μαθαίναμε τι θα απογίνουν τελικά εκείνα τα αντίο ;

Με χέρι τρεμάμενο , παράμερα , σκουπίζουμε διστακτικά , τα δάκρυα που τρέχουν , το αίμα από τις πληγές των λαβωμένων “αντίο “. Και η θλίψη πηγάζει βαθιά από την γνώση μας- ξέρουμε άλλωστε πως θα καταλήξουν. Τα σπασμένα τους φτερά , δίνουν ώθηση να φύγουν , σε ξένες φωλιές να εγκατασταθούν , σωστά να αγαπηθούν. Και μένει η πίκρα στα χείλη τους, ακλόνητη η φλόγα αναζωπυρώνεται μέσα τους , σε κάθε ανάμνηση του αείμνηστου εκείνου έρωτα,που του έλειπε ο επίλογος και τα αυθεντικά αντίο. Και σε κάθε στιγμή,  της σύντομης ζωής τους , κραυγάζουν με δύναμη , με μίσος , πως τα αδικήσανε, πως μείνανε ορφανά , χωρίς συγνώμες . Και πως έχουν ανάγκη να δοθούν σωστά , να σταματήσουν το ανούσιο κρυφτοκυνηγητό ανάμεσα στα πλήθη και να φτάσουν στον προορισμό τους. Και ύστερα σιωπή- η νύχτα που απλώνεται φέρνει σιγή στα σπίτια που μετοίκησαν τα αντίο και το σκοτάδι , πυκνό και αδιαπέραστο , φέρνει στο νου τις στιγμές που έλαμπαν από ευτυχία. Και νόμιζαν πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να σταλούν και να λυτρώσουν εκείνον που έχει ανάγκη. Δεν ήξεραν, όμως , πως στους ανθρώπους , στις σχέσεις που διαγράφουν στην πορεία της ζωής τους , τα κουμάντα τα κάνει ο εγωισμός και όχι οι ίδιοι. Και στους δυο , τρίτος πια χωρεί. Ειδικά , αν είναι εκείνος , ο εγωισμός που τρέφεται στα στήθη των ανθρώπινων όντων και τους τρελαίνει , τους τυφλώνει , στέλνει την Άτη του Ομήρου να τους θολώσει το μυαλό και να ξεχάσουν κάθε τι γνώριμο τους . Ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό. Και ξέχνα , αντίο μου , τα θέλω σου και μη , ξέχνα τον καλόκαρδο σκοπό σου και μείνε δέσμιος του εγωισμού , μέχρι να ΄ρθούν τα πάνω κάτω. Και ας μην δεις ποτέ το φως του ήλιου . Και ας μην φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου • άλλωστε ποιος στο εγγυάται ; Ακόμα και αν φτάσεις , θα ναι αργά , η ζημιά θα έχει γίνει και οι πληγές που ξεδιψούν με ψευδαισθήσεις και θεραπείες , ξανανοιγουν – μήπως κλείσαν και ποτέ ;

Στα μάτια μου μοιάζουν , κρυφές πτυχές των πόθων , τα πληγωμένα αντίο που βασανίζουν φίλους , αδέρφια , μανάδες , συντρόφους . Εκείνους τους ανήμπορους , τους τυχαίους , τους ανθρώπους που τυρρανούν τους εαυτούς τους , μέχρι να κλείσουν μόνοι τους τις πληγές τους . Ένα μεγάλο ευχαριστώ , σε όσους δίνουν πνοή στα τελευταία αντίο και υπόσχονται την τελευταία ιερή συνάντηση του αποχαιρετισμού . Που δεν στερούν από το ταίρι τους το δικαίωμα των εξηγήσεων , των χορτασμένων ματιών , των τρεμάμενων φωνών και το τελευταίο χάδι . Όλα ετούτα , συνιστούν το τελευταίο αντίο που πρέπει να δοθεί , θεμελιώνουν την σύσταση του , βάζουν φωτιά στα σωθικά των χωρισμένων και επέρχεται η τελείωσις της σχέσης. Και σε όσους τα στερείτε , τα απαρνήστε , τα φτύνετε και τα χλευάζετε , σαν να ‘τανε κωμικά αστεία , είναι του κύκλου τα γυρίσματα μεγάλη αμαρτία . Θαρρείτε πως δεν θα έρθει και η δική σας ώρα , να νιώσετε το αίσθημα της αδικίας να διατρέχει το κορμί σας και να παρακαλείτε γονατιστοί τα θυμωμένα αντίο που κάποτε αγνοήσατε – και τους στερήσατε και εσείς την εξιλέωση τους ; Θαρρείτε πως δεν θα γελάσουνε εις βάρος σας την ώρα που πνιγμένοι στα δάκρυα μιας άλλης σχέσης , την ώρα και την στιγμή που θα τους απευθυνθείτε με κόμπο στο λαιμό να σας σώσουν ; Ίσως να μην το κάνουν – γιατί είναι και καλόκαρδα πανάθεμα τα . Μα κάποια στιγμή , θα πέσετε πάνω τους και θα σας θυμηθούν. Και τότε θα ναι πλέον αργά για συγνώμες και προσπάθειες . Τότε πια , τα αντίο θα είναι σκουριασμένα , βαλσαμωμένα σε νέες περιπέτειες , απασχολημένα με άλλες υποθέσεις . Ρισκάρεις ;

Τα αντίο που πρέπει να δοθούν  , ζωγραφισμένα στα αγωνιώδη πρόσωπα των καυγάδων , είναι η πολύτιμη σας ευκαιρία. Να αναζητήσετε τα λάθη σας , να ανατρέξετε σε παλαιότερες αναμνήσεις , να αποφασίσετε τέλος πάντων αν μαζί δεν κάνετε (και χώρια δεν μπορείτε ) . Τα αντίο αυτού του είδους , δίνουν στον παρευρισκόμενο μια ανάσα ζωής , έναν τελευταίο συλλογισμό , μια ανασκόπησης της κατάστασης και σιγουρεύουν τα βήματα του . Είναι άραγε αναγκαίο το αντίο σε όλες τις περιπτώσεις ; Ή μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτείτε; Θυμηθείτε μόνο – τα αντίο δεν είναι πάντοτε επιλογή μας , οι μικρές σταγόνες εγωισμού πρέπει να στερέψουν για να δώσετε χώρο στα δικαιώματα του ανθρώπου σας , μην βιαστείτε να του αρνηθείτε την τελευταία συνάντηση , την τελευταία αγκαλιά , το τελευταίο χάδι . Για εκείνον σημαίνουν πολλά ,ίσως να είναι και η κάθαρσις του . Το αποδεσμευτικό σινιάλο , η ξεθωριασμένη ανάμνηση που θα κρατήσει φυλαγμένη στο σεντούκι του για αιώνες. Κοιτάξτε , γύρω σας . Πόσες ξεθωριασμένες αναμνήσεις χωρίς τα αντίο που πρέπει να δοθούν περικυκλώνουν τους ανθρώπους , στοιχειώνουν την ύπαρξη τους και γίνονται δέσμιοι του παρελθόντος. Και σε κανέναν δεν κάνει καλό , να δεσμεύεται από το παρελθόν του . Μάρτυς πολλών δακρύων και συνοφρυωμένων προσώπων , που τους άρπαξαν , μέσα από την ψυχούλα τους , αβίαστα , το αντίο , μην τους το στερείτε . Και αν εκείνα τα αντίο , που δίνονται υπό τον ήχο της βροχής και σφαλίζουν έρωτες και σχέσεις , δεν είναι η δική σου , μονόπλευρη αμαρτία , ίσως και να άλλαζε , αν μιλάγαμε για αυτά τα αντίο . Τα λυτρωτικά , τα αποδεσμευτικά , εκείνα που αποσείουν τα βάρη του έρωτος . Τα γελαστά και όμορφα , που πρέπει να δοθούν αντίο.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Αγαπημένη μου Μαθήτρια Ε ,

Σου γράφω , αυτές τις λίγες παραγράφους , αυτό το μικρό γράμμα , με την ελπίδα ότι θα το διαβάσεις και θα δώσεις σημασία σε όσα πρόκειται να σου πω . Δεν είναι κρυφά μυστικά , πράγματα που δεν έχεις ξανακούσει , μιας και τα επαναλαμβάνω διαρκώς στο μάθημα. Είναι λέξεις που έχεις ακούσει από το στόμα μου και φτάνουν στα ζωηρά αυτάκια σου που με πολλή διάθεση “πιάνουν “ τις λέξεις στον αέρα και τις κάνεις δικές σου. Θα μιλήσουμε λίγο για σένα, άσε στην άκρη τα μαθήματα , τον πολλαπλασιασμό , τις εξισώσεις , τα ουσιαστικά α ‘κλίσης και τον Οδυσσέα ,όλα αυτά που σε αγχώνουν . Θα μιλήσουμε για το πόσο ιδιαίτερο πλάσμα είσαι και πως , αν το βάλεις σαν στόχο , σαν ένα στοίχημα με τον εαυτό σου , μπορείς να καταφέρεις τα πάντα . Και χωρίς υπερδυνάμεις , σαν εκείνες στην τηλεόραση , που έχουν οι ήρωες και μπορούν να μετακινήσουν ολόκληρα κτίρια . Δική σου δύναμη , δικό σου όπλο , εκείνο που οι άλλοι θαυμάζουν σε σένα , είναι το μυαλό σου . Ναι , εκείνο το πραγματάκι που βρίσκεται μέσα στο κεφάλι μας και αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε η φύση. Γιατί , αγαπημένη μου , Ε , ποιος , πιστεύεις , ότι θα γίνει ένας σπουδαίος άνθρωπος , με γνώσεις και ιστορίες να διηγείται , θα πραγματοποιήσει τα όνειρα του ; Η απάντηση κρύβεται στην εξής λέξη : Εσύ ! Δεν με πιστεύεις ; Πάμε να το δούμε!

Στο λέω , από την πρώτη μέρα που σε γνώρισα , από την πρώτη στιγμή που βρεθήκαμε πάνω από εκείνη την καταραμένη άσκηση των ποσοστών ( που μεταξύ μας ούτε εγώ ήξερα την λύση της ). Κανένας δεν είναι τέλειος , κανένας δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας την ρίζα του 178 ,ούτε τραγουδούσε Όμηρο , τα βράδια του στην κούνια . Όλοι μας μάθαμε , πάθαμε και καταλάβαμε . Όλοι μας , σε μια άσκηση κολλήσαμε , σε ένα διαγώνισμα πατώσαμε και νιώσαμε ότι δεν αξίζουμε. Ξέρω πως ταυτίζεσαι , πως νιώθεις όσα λέω , γιατί έχω δει το βλέμμα σου , αγάπη μου , όταν κάνεις λάθος και απελπίζεσαι. Και είμαι εδώ , για να το αλλάξω αυτό , να σου αποδείξω ότι μέσα από τα λάθη σου στα αλήθεια μαθαίνεις και γίνεσαι καλύτερη. Και τι σημασία έχει που δεν κατάλαβες πως ορίζουμε την μεταβλητή , το χ . Θα στο δείξω , ξανά και ξανά , και πάλι από την αρχή και δεν θα τα παρατήσουμε μέχρι να το καταλάβουμε τελείως και να με αγκαλιάσεις , λέγοντας μου πως με ευχαριστείς , ενώ στην πραγματικότητα , δεν έχω κάνει τίποτα. Εσύ είσαι εκείνη , που με πείσμα βγάζει γλώσσα στα εμπόδια και τα βάζει με διαφορετικό εχθρό κάθε φορά  . Και πάντα νικάς , και πάντα θα νικάς, γιατί είσαι γεννημένη μαχήτρια και σου αρέσει να διαβάζεις . Αχ , πόσο μου αρέσει , όταν μου μιλάς με ενθουσιασμό , για το καινούργιο σου βιβλίο , για την νέα ηρωίδα , που τυχαία σου μοιάζει . Να μπορούσες να δεις την χαρά μου , κάθε φορά που μου ζητάς να σου φέρω ένα βιβλίο . Όταν με ρωτάς με ανυπομονησία , πότε θα πάμε στον μαγικό παράδεισο της δικής σου φαντασίας , την βιβλιοθήκη – το μέρος μας , το μεγάλο μυστικό που φυλάμε στις καρδιές μας και που θα φροντίσουμε να το διδάξουμε και σε άλλα παιδιά – το πόσο μαγικός είναι ο κόσμος των βιβλίων . Μια παρένθεση εδώ , σαν συμβουλή , για τούτο τον μαγικό κόσμο , καλό μου . Μην σταματάς να διαβάζεις βιβλία . Μην σταματήσεις ποτέ , να ξεφυλλίζεις τις σελίδες τους και να ρουφάς με αγάπη όσα σου μαθαίνουν . Τα βιβλία είναι οι καλύτεροι μας φίλοι ,  ακόμα και εκείνο το παραπονεμένο και παρεξηγημένο των μαθηματικών . Έχει πολλά να σου πει , γνώσεις να σου δώσει και ένα μήνυμα σημαντικό : Ίσως και να το έχεις παρεξηγήσει , τι λες ; Να του δίναμε μια ακόμα ευκαιρία ;

Ξέρω πως συμβαίνουν διάφορα στο μυαλουδάκι σου , τελευταία. Ένα είναι το ρημαδι , πόσα πια να πρωτο σκεφτεί και να μάθει ; Η εφηβεία , το στάδιο που βρίσκεσαι τώρα , δεν είναι και το καλύτερο , το ξέρω ! Νεύρα , φωνές , φασαρία , άρνηση για διάβασμα . Κάθε φορά που θα νιώθεις , αυτά τα συναισθήματα που περιέγραψα , να μετράς μέχρι το δέκα και να παίρνεις βαθιές ανάσες , όπως σου έμαθα όταν αγχώνεσαι πάνω από μια άσκηση . Τι είναι πιο σημαντικό , να είμαστε ήρεμοι και να μπορούμε να λύνουμε τα προβλήματα ή να νευριάζουμε και με φωνές να μην καταφέρνουμε απολύτως τίποτα ; Προσπάθησε να πείσεις τον εαυτό σου , ότι στην πραγματικότητα δεν αξίζει να νευριάσω τόσο πολύ , για ένα πράγμα , που μετά από 10 λεπτά δεν θα θυμάμαι καν . Πως η ηρεμία θα με βοηθήσει να ξεπεράσω την δυσκολία του προβλήματος και στο τέλος θα βγω νικήτρια ! Είναι σημαντικό να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας και να αγαπάμε τον εαυτό μας – πως αλλιώς θα πετύχαινε ο άνθρωπος όλους τους στόχους του . Να θυμάσαι πάντα και να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου , πόσο έξυπνη , όμορφη , ιδιαίτερη , χαμογελαστή , αστεία είσαι. Του το οφείλεις , άλλωστε , είναι ο μεγαλύτερος σου υποστηρικτής . Να αγαπάς , κάθε εκατοστό του σώματος σου – είναι όλα πλασμένα όμορφα και αγγελικά από την φύση και εκείνα που βλέπεις ως ατέλειες , που κατεβάζεις το βλέμμα κάθε φορά που τα κοιτάς, είναι στην ουσία όλη η ομορφιά σου , το κάτι διαφορετικό που σε ξεχωρίζει . Να αγκαλιάζεις τα σημεία του σώματος σου που δεν σου αρέσουν , να τους ψιθυρίζεις πόσο περήφανη αισθάνεσαι που τα έχεις . Δεν έχεις ανάγκη , κανένα γράμμα , καμία δασκάλα , κανένα φίλο , κανέναν άνθρωπο να σου υπενθυμίζει πόσο ξεχωριστή είσαι – θα πρέπει να το έχεις πάντα στο μυαλό σου . Αυτή είσαι , ένα ξεχωριστό διαμάντι , μια μοναδική προσωπικότητα , μια υπέροχη κόρη , φίλη , μαθήτρια , ένας όμορφος άνθρωπος . Αισθάνομαι τυχερή που έχω έναν τόσο σημαντικό άνθρωπο στην ζωή μου , να του μαθαίνω όσα ξέρω και παράλληλα να με μαθαίνει και εκείνος , διδάγματα ζωής . Γιατί , αγαπημένη μου Ε , όταν συναντιόμαστε κάθε βδομάδα , δεν είσαι εσύ η μόνη που μαθαίνει – ο δάσκαλος μπαίνει και εκείνος σε ρόλο μαθητή. Μου μαθαίνεις πως να χειρίζομαι καλύτερα τα δικά μου προβλήματα , την ηρεμία μου , να αντιμετωπίζω προβλήματα που ίσως προκύψουν και πάνω από όλα , γίνομαι καλύτερος άνθρωπος . Ξέρεις πόσες φορές , μέσα στην ημέρα με πιάνει νευρικότητα , όταν κάτι δεν μου πηγαίνει καλά ; Θυμάμαι , όμως , πως είμαι δάσκαλος σου και όπως αντιμετωπίζω εσένα και τα λάθη σου με ψυχραιμία , έτσι θα πρέπει να κάνω και στην δική μου ζωή . Όμορφα , απλά και ωραία . Βλέπεις που τελικά , που για κάποιους ανθρώπους είσαι σημαντική ;

Είναι πολλές οι ασκήσεις μάτια μου το ξέρω. Είναι πολλά όσα πρέπει να μάθεις , άκου με που σε λέω. Έχεις στα χέρια σου ένα πανίσχυρο μυαλό και θέληση για μάθηση. Μην νομίζεις πως εγώ τρελαίνομαι να σε βλέπω να κουράζεσαι συνέχεια με ένα τόσο φορτωμένο πρόγραμμα , από την μία το σχολείο και από την άλλη οι γονείς , να λένε να λένε και εσύ να προσπαθείς. Είμαι μαζί σου , σε όλο αυτό και ας μην το καταλαβαίνεις . Δική μου επιθυμία , είναι να γίνεις μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου , ένας καλύτερος άνθρωπος , ένας όμορφος άνθρωπος. Τι και αν τελειώσεις όλες τις ασκήσεις , αλλά το χαμόγελο σου έχει σβήσει από τα χείλη σου ; Αγαπητή Ε , εγώ θέλω χαρούμενους μαθητές , ζωηρούς μαθητές , χαμογελαστά παιδιά , με άποψη και θέλω. Θέλω να είμαι ο δάσκαλος σου , όταν κάνουμε ανάλυση τους στίχους του Ομήρου , ψυχολόγος σου όταν σου έχει συμβεί κάτι δυσάρεστο και σε κάνει να νιώθεις άσχημα , προπονητής σου σε κάθε αγώνα- διαγώνισμα ,φίλη σου όταν θέλεις να μοιραστείς την χαρά μαζί μου. Είμαι δίπλα σου σε κάθε μορφή- ρόλο που εσύ επιλέγεις να μου δώσεις . 

Δεν τελειώσαμε εδώ , γλυκιά μου , αγαπητή Ε . Εδώ τελειώνει το μικρό μου γράμμα , γεμάτο συμβούλες και αγάπη για το μέλλον , για σένα , για όσα σκοπεύεις να ονειρευτείς και να κάνεις. Όσα σου γράφω , θα τα επαναλαμβάνω , θα τα λέω ξανά και ξανά , μέχρι οι λέξεις να αποτυπωθούν καλά στο όμορφο μυαλουδάκι σου. Δεν θα ξεχνάς , να αναζητάς αυτό το γράμμα , κάθε φορά που νιώθεις που δεν τα καταφέρνεις , νιώθεις πως πνίγεσαι , πως ο κόσμος δεν σε καταλαβαίνει. Να διαβάζεις συχνά τους κανόνες , αγαπητή Ε που σου έχω δώσει. Εκείνοι είναι σύμμαχοι της αυτοπεποίθησης σου , θα σου υπενθυμίζουν που και που , τι αξίζεις . Μην ξεχνάς να τρως , να πίνεις νερό , να φροντίζεις τον εαυτό σου , να του δείχνεις την απαραίτητη προσοχή , να τον αγαπάς και να τον εμψυχώνεις σε κάθε δυσκολία. Αγαπητή Ε , είμαι περήφανη που έχω την ευκαιρία να σου διδάσκω αρχαία , γλώσσα , μαθηματικά , φυσική , αγάπη , ειλικρίνεια , προσπάθεια , φιλότιμο , σεβασμό και άλλες πολλές αξίες . Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που μου άνοιξες την πόρτα του δωματίου σου και με καλοσώρισες στον κόσμο σου . Που με άφησες να ρίξω μια ματιά στην ψυχή σου , στις ανησυχίες σου , στις πιο βαθιές σου σκέψεις . Μην αμφιβάλλεις , στιγμή , λεπτό , για όσα έχω πει , τα λόγια μου κρύβουν αλήθειες . Μέχρι το επόμενο μάθημα , οι σκέψεις μου στα χνάρια σου , να διαβάσεις όσα γράφω και να θυμάσαι – είμαστε μαζί σε όλο αυτό !

                                                                             Με θαυμασμό και αγάπη ,

                                                                             Ο δάσκαλος σου

*Τα παραπάνω αποτελούν προιόν μυθοπλασίας . Ή και όχι !

I was about to explode if I didn’t catch the opportunity to write about it. Expressing my thoughts, my deepest reactions reading in -not in my mother tongue language -. Firstly, I mentally conceived this was about to get some kind of ass-joke. You know, the one’s when your best friend tells you and you two burst out laughing while being at a goddamn someone’s funeral. I find it hard to explicate myself in Greek – it was not about showing off my well-trained English skills, which I practice from time to time, arguing with random people on tik tok. It was about this book. Este Libro, for my Spanish friends. This book appeared heavenly to change my mind completely. To coerce myself to believe in love, to explore the dark-blued ocean of mixed feelings, to finally make a statement: The love hypothesis was a game-changer. Not soon after I took it, I realised this was going to be epic – you know, when a book, a fictional character, changes you completely. Outside and antithetically. Beforehand, I would love to ask my readers this – don’t bother with any grammatical mistakes or misspellings. These things happen when you endeavour to express yourself in a language you were inspirited to learn. In your own way. I’ve been absorbed by the magnificent plotline, I didn’t pay attention to controlling my emotions while writing this review at 4:00 am. And my grammatical errors. But keep this instead- the love hypothesis is worth your time. 

I was a little concerned when I first saw the book’s cover. Was it about another dull romance story, where people fall in love, overcome their boundaries and find their happy ending; I was sure as hell – I was about to yawn for the rest of the day, as soon as I was leafing through it. I was wrong. So wrong. I ended up putting my high expectations even higher. My standards for the opposite sex reached top floor. Roof garden to be accurate. Adam, the main character, successfully won my heart from his first pick-ups. Protect him, at all costs, my dear writer, who happens to become the cause I will never easily open my world to anyone. So, here’s the plot. As a third-year PhD candidate, Olive Smith doesn’t believe in lasting romantic relationships–but her best friend does, and that’s what got her into this situation. Convincing Anh that Olive is dating and well on her way to a happily ever after was always going to take more than hand-wavy Jedi mind tricks: Scientists require proof. So, like any self-respecting biologist, Olive panics and kisses the first man she sees. Guess the rest. That man is none other than Adam Carlsen, a young hotshot professor–and well-known ass. Which is why Olive is positively floored when Stanford’s reigning lab tyrant agrees to keep her charade a secret and be her fake boyfriend. Suddenly their little experiment feels dangerously close to combustion. And Olive discovers that the only thing more complicated than a hypothesis on love is putting her own heart under the microscope. 

It’s is not about science. It’s not about love either. It’s a mix of both. While reading it, I  felt the need to delve into more details about academia’s high society. Being an undergrad law student didn’t stop me from searching meticulously about Stanford’s science department where all take place. That’s actually impressive, my dear writer. Sharpening my desire of sieving through stuff I don’t honestly find attractive. Well, not as attractive as Adam. Back to the book, I was amused by the fancy dialogues between Olive and Adam, as they turned out to be the comfiest characters I’ve come across. Intelligent, funny, with a dose of black humour, detailed description of their personalities, everything to kill. As their history is evolving, we can sneak a peek at the past, their sob stories, especially Adam’s past, where we can get a glimpse of what causes him to act like a – according to anybody who happens to be his grad – total jerk. You will love him, I can confirm this. Furthermore, the chances of empathising with the rest of the cast are high enough. Despite the intense focus on Adam / Olive, our favourite writer gives us a well-pleasant aftertaste of other characters like Ahn or Malcolm ( Olive’s best friends ), Tom ( Adam’s best friend ), Dr Aslan, Jeremy and so on. Rom-com; Not sure if this characteristic feature responds to the book’s reality. As well as being known for an anti lover warrior, this book caught my heart and melted it within 20 seconds. Believing in love – unconditional, determined, non-toxic, both-sided, pure – this kind of love, was something I didn’t actually expect. Yes, my beloved readers, Mrs Ali Hazelwood achieved the infeasible. Thanks to Adam, after all, for becoming the role model of “ how men should behave” effectually. Seriously, men, favourite creatures on this planet, take notes!

The grumpy professor, in conjunction with the well-meaning grad student, introduce us to a – not as prevalent as I thought – topic: Women in STEM. Much of this is set out by Ahn, Olive’s best friend. Their journey as women in STEM and the challenges they face allowed me to look at this issue with fresh eyes. Working in a field, by a majority of men, is not always easy. As you discover through the story, we, women don’t always get the emotional support to shoot for accomplishments, we set as a goalie. Attention, SPOILER!  Sexual harassments occur more than often in STEM fields … No gender except. Alas, we can’t always get rid of the ignorant misogynists. I think Hazelwood made a really compelling take on the issue of misogyny, gender inequality, and sexual harassment in The Love Hypothesis. Hint: Wanna see furious, charming Adam in a fight ; 

Last but not least, let’s focus on Adam. Here it comes, my favourite paragraph of this review. Why so much ado about him? Special, caring, humorous. Tall, broody, six-packed, handsome with genius IQ but unapproachable, notoriously moody, obnoxious, and antagonistic. Ladies and gentlemen, him. The one who managed to set fire onto some long-forgotten,well-hidden, tender love feelings. The one who extended my high standards…a little? Who I am lying to, this man is absolute perfection! Santa, here’s my gift for next Christmas. The way he treats Olive, the surrounding mystery of his existence, everything in running order. Say less, my dear writer, this man captured my heart, not only for his look but mainly ‘cause he fulfils every girl’s dream. I actually slapped my forehead when I realised that I’ve been simping over a man WHO DOESN’T EXIST IN MY LIFE! Or someone I could find somewhere out there….. SPOILER: My sweet Adam, you ordered and drank Olive’s favourite pumpkin spice drink despite you hate it. L E G E N D! 

“You could room with me.”

“I couldn’t.”

“The room is a double, of course,” he offered, as if that piece of information could have possibly changed her mind.

“It’s not a good idea.”

“Why?”

“Adam.” She rubbed her forehead with her fingers. “There will be only one bed.”

He frowned. “No, as I said it’s a double—”

“It’s not. It won’t be. There will be only one bed, for sure.”

He gave her a puzzled look. “I got the booking confirmation the other day. I can forward it to you if you want, it says that—”

“It doesn’t matter what it says. It’s always one bed.”

He stared at her, perplexed, and she sighed and leaned helplessly against the back of her chair. He’d clearly never seen a rom-com or read a romance novel in his life.

As a demisexual person, it shocked me to my bones, when I discovered that the main character, Olive, is demisexual! For a so-called rom-com smart book, it was actually a surprise to see someone behaving like myself in the sexual field. Let me explain- demisexual –only feeling sexual attraction to someone with whom they have an emotional bond– represented in the book, was so beautifully established and get me thrilled.  Further, Olive states that she doesn’t particularly want to have sex… but she doesn’t want to, either. Never have I ever seen these kinds of words in a book! Soft and simultaneously clever.

I have one, too.” She pulled her hair behind her shoulder and showed him the small, half-moon-shaped line right next to her temple.

“I know.”

“You know? About my scar?”

He nodded.

“When did you notice? It’s really faint.”

He shrugged and began tracing it with his thumb.

Maybe I was a little bit dramatic. Maybe not. Maybe we got lost in translation, maybe I asked for too much. Oops, sorry about that, Taylor’s spirit got into me! After all, ’s said and done, 5 stars are minimum in contrast to the well-written story of these two lovebirds! Count in, a happy ending isn’t always what we actually wait for. Inside Academia’s environment, we feel the pulse of high-level competition, trust issues, anxiety disorder, and love at first sight. Including Adam and his six-pack brilliant ….mind! The love hypothesis will change the way you see romance from now on, I can guarantee that. So,

Have you already noted “ Love Hypothesis” in your booklist?

Ariadni Emmanouilidou