Μας το ζητήσατε και σας το φέραμε . Ζεστό , ζεστό , μόλις βγήκε από τον φούρνο των επιτυχιών . Ξημερώνει 14 Φλεβάρη και οι ερωτευμένοι βρίσκονται σε πανικό , αναζητούν τραγούδια για ατμόσφαιρα σε ρομαντικό δείπνο , ήχους να γεμίζουν το δωμάτιο καθώς αγκαλιάζουν το ταίρι τους , μελωδίες να ψυθιρίζονται υπό το φως των κεριών. Ed Sheeran , Bruno Mars , Adele , Taylor Swift , Beyoncé , Coldplay, Whitney Houston , είναι όλοι εδώ και περιμένουν εσένα και την παρέα σου , για να “ γιορτάσετε μαζί “ το πανανθρώπινο συναίσθημα , τον θεό με τα φτερωτά βέλη , που σημαδεύει ανυποψίαστους ανθρωπίσκους και μετά του ζητάμε και τα ρέστα . Και σαν να μην έφτανε αυτό , έρχεται και το σύνδρομο “ αγοράζω σοκολατάκια και λουλούδια για να γλιτώσω την γκρίνια “ , οπότε πάρε και το playlist με τραγούδια που θα ελαφρύνουν την ατμόσφαιρα !

Bruno Mars – Just The Way You Are

Ένα κλασικό beat που τα μεγάφωνα παίζουν επί ώρες , στα πολυκαταστήματα την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου . Ο Bruno Mars , με το τραγούδι Just The Way You Are , εξυμνεί την εσωτερική και εξωτερική ομορφιά του ανθρώπου που θεωρεί ως ταίρι του , When I see your face, there’s not a thing that I would change , cause you’re amazing, just the way you are τραγουδάει και εμείς λιώνουμε . Μια ιδανική πρόταση τραγουδιού , για σένα και για εκείνη/ο , αν προτιμάς τα ρομαντικά δείπνα , τα λουλούδια , τα μικρά δωράκια , τις απρόσμενες εκπλήξεις , τα γλυκά σε σχήμα καρδούλας . Ένα τραγούδι μπορεί να εξελιχθεί σε slow dance, με αργές κινήσεις , στροβιλιζόμενοι κάτω από το φως της κουζίνας . Τι , και εμείς , κατά βάθος ψοφάμε για τέτοια !

Taylor Swift – Love story ( Taylor’s version)

Η επιτομή του ρομαντικού τραγουδιού ! Δεν θα μπορούσε να λείψει από την λίστα μας , η Tay Tay με το ανανεωμένο ( πια δικό της ) Love Story , εξιστορώντας μια σύγχρονη ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας , που δεν θυσιάζεται στο βωμό της αγάπης , αλλά την κάνει όπλο της για να διεκδικήσει το happy end που της αρμόζει . Αν αγαπάς τις ρομαντικές ταινίες , τα βιβλία που περιγράφουν φλογερούς έρωτες , τα ροζ σύννεφα που επισκέπτεσαι κάθε φορά που ο άνθρωπος σου σε αγκαλιάζει και νιώθεις την μυρωδιά του να ακουμπά τις ευαίσθητες πλευρές του , αν είσαι φαν της Taylor Swift ( φίλος μου γίνε ) , τότε αυτό το τραγούδι είναι για σένα.

Adele- Make you feel my love

I’ve known it from the moment that we met
No doubt in my mind where you belong

Μπήκαμε στα βαθιά τώρα. Ένα αριστούργημα της δεκαετίας που μας πέρασε , ένα διαμάντι της μουσικής , μια καλλιτεχνική “ ευωδία “ , κυρίες , κύριοι και κύρι@ γενικότερα. Η Adele με το τραγούδι make you feel my love από το άλμπουμ της , “19” , με μια δόση μελαγχολικής διάθεσης , περιγράφει την ανάγκη της να μεταδώσει το αίσθημα αγάπης που την κατακλύζει σε εκείνον που το προκαλεί . Ρομαντικό , θα λέγαμε , με μια μικρή επιφύλαξη – η συγκινησιακή του χροιά δρα ως φάρμακο και σε εκείνους που δεν μπορούν να γιορτάσουν την ημέρα αυτή με το ταίρι τους . Ένα όμορφο – fans’ favourite – τραγούδι , με νοσταλγικές νότες , που δεν παραλείπουν το τελικό μήνυμα : να δείχνεις όσα αισθάνεσαι και να εκφράζεσαι για αυτά που νιώθεις .

Elvis Presley – Can’t help falling in love

Έφτασε στο νούμερο 1 δεκάδων charts, όπως το αμερικανικό Billboard Hot 100 και το Billboard Hot Top 40 Mainstream. Αρχικά , είχε γραφτεί για γυναίκα. Το τραγούδι του βασιλιά του ροκ εντ ρολ , αποτελεί must για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Η μουσική υπόκρουση , οι στίχοι , σε προδιαθέτουν να χορέψεις ένα όμορφο βαλς , μην μπορώντας να αντισταθείς στην δίνη του έρωτα. Αποδέχεσαι την πρόκληση ; Fun fact :  Το κομμάτι έχει διασκευαστεί από δεκάδες συγκροτήματα από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, μεταξύ αυτών, οι A-Teens και οι UB40. Επίσης, το διασκεύασε και το Μπομπ Ντύλαν, όπου το συμπεριέλαβε στον δίσκο του Dylan (1973). Με την εκτέλεση των UB40, να καταλάβει στο νούμερο 1 αμερικανικών και βρετανικών charts. Μεταξύ άλλων διακρίσεων, το περιοδικό Rolling Stone, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών και το κατέταξε στην 394η θέση.

Taylor Swift – Lover 

Ξανά στην λίστα μας , η Tay , με το άλμπουμ της – και συγκεκριμένα το τραγούδι Lover , για το οποίο το αγαπημένο της ( και δικό μας ) boyfriend , θα πρέπει να νιώθει πολύ υπερήφανος . Μια ακόμη κυκλοφορία , σε ρυθμό βαλς , ικανή να μετατρέψει κάθε ατμόσφαιρα σε ρομαντική , ενώ οι στίχοι , όπως υποδηλώνουν μιλούν για την αγάπη που αντέχει στον χρόνο , στα εμπόδια και προσωπογραφούν την ιδανική σχέση , μια σχέση που τα σύννεφα δεν την επισκιάζουν – αντιθέτως την κάνουν ακόμα πιο δυνατή ! Η Taylor , με το lover , έναν διθύραμβο στον έρωτα , μας δείχνει τον δρόμο , πως ναι , υπάρχει τελικά και αγκαλιάζει μελωδικά την ψυχούλα μας….Το Lover κατάφερε να γίνει το πιο επιτυχημένο άλμπουμ και στην Ελλάδα, αφού κατάφερε να καταλάβει την πρώτη θέση στα ελληνικά charts. Στις ΗΠΑ το Lover ξεκίνησε με 900.000 αντίτυπα καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση των charts. Στο τέλος του 2019 κατάφερε όχι μόνο να γίνει το μόνο άλμπουμ στη χώρα που ξεπέρασε τις ένα εκατομμύριο πωλήσεις, αλλά τις ξεπέρασε κατά πολύ φτάνοντας τις 1,2 εκατομμύρια πωλήσεις. Κατά τις πρώτες 24 ώρες της δημοσίευσης του στο youtube, το μουσικό βίντεο του ME! έφτασε σχεδόν τις 70 εκατομμύρια προβολές, με αποτέλεσμα να σπάσει το ρεκόρ για το πιο προβεβλημένο βίντεο κατά τις 24 πρώτες ώρες τις δημοσίευσης του στην πλατφόρμα. 

Το Lover έσπασε πολλά ρεκόρ, συμπεριλαμβανομένων του ρεκόρ γκίνες για το άλμπουμ που σημείωσε τις περισσότερες πωλήσεις το 2019, και κέρδισε 7 American Music Awards, έλαβε 17 υποψηφιότητες για τα MTV Video Music Awards, κερδίζοντας 4 συμπεριλαμβανομένων του σημαντικότερου βραβείου, του βίντεο της χρονιάς, του βίντεο για καλό σκοπό, (και τα δύο για το You Need To Calm Down) των καλύτερων οπτικών εφέ (για το ME!), το 2019 καθώς και της καλύτερης σκηνοθεσίας (για το The Man) το 2020. Επιπλέον κατάφερε να κερδίσει το βραβείο για το άλμπουμ της χρονιάς στα 45α People’s Choice Awards. Τέλος κερδίζοντας πολλά ακόμη βραβεία, το Lover έγινε το πιο βραβευμένο άλμπουμ της χρονιάς και αποθεώθηκε από το κοινό και τους κριτικούς αφού τερμάτισε σε πολλές λίστες για τα άλμπουμ της χρονιάς, στη πρώτη θέση. Το Lover δημοσιεύτηκε μετά το Reputation και ανήκει στην Τέιλορ Σουίφτ.

Beyonce- Crazy in love ( Cover by Sofia Karlberg)

Και φτάνουμε στο αγαπημένο μου σημείο της playlist , καθώς το τραγούδι που εισβάλλει , έχει σκοπούς απόρθητους και έχει βάλει στόχο να αφυπνίσει και τις πιο …. ηδονικές μας βλέψεις . Έκανε τεράστια επιτυχία και γνώρισε μεγάλη απήχηση , μέσα από την ταινία Fifty Shades of Grey (αγαπάμε <3) . Ίσως η original version , να είναι καθαρά χορευτική , μια σκιαγράφηση της μεγάλης πορείας , που έχει διανύσει ως τώρα , το φαινόμενο Beyonce , όμως το cover της υπέροχης Karlberg δεν γνωρίζει σύνορα και “τρυπάει “ τις καρδιές των ερωτευμένων και μη , σαν να ‘τανε βέλος αιχμηρό , μικρή σφενδόνα που σκίζει τον αγέρα ! Το τραγούδι συνδυάζεται υπέροχα με λίγο κρασί , λίγο άγγιγμα,  κεριά και άκρως ….σεξουαλική διάθεση ! 

Ellie Goulding – Love me like you do

ΕΛΑ ΑΛΕΚΟ ! Ξεκίνησαν τα άκρως σιροπιαστά και ρομαντικά κομμάτια και δεν θα μπορούσε να λείπει φυσικά αυτό το ποιητικό αριστούργημα που εννοείται προέρχεται ξανά από την ταινία Fifty Shades of Grey και συγκεκριμένα από την σκηνή που ο κούκλος Christian Grey ( Jamie σε ποθώ ταμάλα που θα έλεγε μία πιο πονηρεμένη από μένα ) πηγαίνει την Anastasia μια βόλτα πάνω από το  Σιάτλ , με Ε-ΛΙ-ΚΟ-ΠΤΕ-ΡΟ . Ναι υπέροχ@ μου πλάσματα και εμείς εδώ περιμένουμε πάνω από το κινητό για ένα μήνυμα….Αγάπα με , με τον δικό σου τρόπο , το μήνυμα του τραγουδιού , η τρέλα , ο πόθος , το άγγιγμα που τόσο αγωνιάς να νιώσεις και η θέρμη του κορμιού αναδιπλώνονται σε ένα κομμάτι γεμάτο ….έρωτα ! Ρυθμικό και σέξι, δείχνει να ταιριάζει απόλυτα στο κλίμα της ταινίας, ιδίως με την διαρκή επανάληψη στίχων όπως «Touch me like you do» (άγγιξέ με όπως εσύ το κάνεις), που καταλήγουν στο ερώτημα: «Τι περιμένεις;» ( σίγουρα όχι χειροπέδες όπως στην ταινία !)

Coldplay – Yellow

Τι να πει , κανείς και τι να πρωτογράψει . Αυτό το τραγούδι . Αυτό το τραγούδι είναι μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνο του . Δεν φτάνει μια playlist και 4 λεπτά για να το ακούσεις . Ενδοφλέβια χορήγηση χρειάζεται , ως παυσίπονο , συνοδευόμενο με ένα πακέτο χαρτομάντιλα . Το yellow μιλά για εκείνον , τον άνθρωπο , που συνοδεύεις το όνομα του με μια γλυκιά γεύση στα χείλη και ένα ελαφρύ φτερούγισμα στην καρδιά , με το χρώμα της ελπίδας , πως όλα θα είναι καλύτερα από δω και πέρα. Το yellow είναι ο άνθρωπος σου , αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κατ’εξαίρεση την κτητική αντωνυμία . Το yellow μας δείχνει πως αν αγαπάμε κάτι , δεν μας σταματά τίποτα . Πως εκείνος ο άνθρωπος , μοιάζει με αστέρι φωτεινό , με κίτρινη ηλιαχτίδα ,με ένα χρώμα ζεστό , του ήλιου θυγατέρα ,  με βλέμμα ακαθόριστο και δάκρυα περίσσια . Για εκείνον , θα αιμορραγούσαμε συνεχώς , όπως τραγουδάνε οι στίχοι και δείχνουν πως η αγάπη , χρειάζεται θυσίες για να επιζήσει . Είσαι έτοιμος ;

Ed Sheeran – Perfect

  Το «Perfect» είναι single που συστήνει ο 26χρονος τραγουδιστής – τραγουδοποιός και έχει αρχίσει να αποκτά σταθερό χώρο στα ραδιόφωνα. Πρόκειται για μία ρομαντική μπαλάντα που “γράφει” συναισθήματα, θυμίζοντας το «Thinking Out Loud». «Ήθελα να νικήσω το “Thinking Out Loud” επειδή ήξερα ότι αυτό το τραγούδι θα με όριζε. Με το “Perfect” σκέφτηκα ότι χρειάζεται να γράψω το καλύτερο ερωτικό τραγούδι της καριέρας μου», δήλωσε ο Ed Sheeran. Ουσιαστικά , μιλά για τον έρωτα μέσα από μια διαφορετική σκοπιά, εκείνης της ωριμότητας και της συνειδητοποίησης πως το ταίρι μας έχει ατέλειες και αυτό είναι που το κάνει ταυτόχρονα τέλειο ! Δεν ξέρω αν με πιάσατε ; Το perfect μας μαθαίνει πως η αληθινή αγάπη αντέχει στο πέρασμα του χρόνου και δεν γνωρίζει …από ατέλειες !

 Witney Houston – I will always love you

Ούτε εδώ έχουμε να γράψουμε πολλά . Λιτά και περίτεχνα . Κομματάρα ! Ένα κλισέ κομμάτι-έλα τώρα και ποιος δεν το ξέρει – μια μικρή υπενθύμιση στο πρόσωπο ότι η αγάπη δεν τελειώνει , η αγάπη είναι παρούσα , είναι πάντα εδώ , παρά τις καταιγίδες και τα ρεύματα. Η Witney , με την υπέροχη κρυστάλλινη φωνή της και τις οκτάβες που ούτε νότα δεν ξεφεύγει , μας μεταφέρει σε ένα μακρινό παρελθόν όπου ο έρωτας περνάει ….από το πεντάγραμμο!

Frank Sinatra – Fly me to the moon

Στα γειτονικά μας ’80s , η μουσική αντηχούσε στους τοίχους και έκανε την μαμά μας έξαλλη , κάθε φορά που ο δίσκος γυρνούσε στο αγαπημένο μας πικαπ , καθώς δεν υπήρχε ο ιδανικός χρόνος για να συγκεντρωθούμε στα μαθήματα ! Το «Fly Me to the Moon» είναι ένα δημοφιλές τραγούδι που γράφτηκε από τον Μπαρτ Χάουαρντ το 1954. Ο αρχικός του τίτλος ήταν «In Other Words», και πρωτοερμηνεύθηκε από τη Φελίσια Σάντερς σε καμπαρέ.Το τραγούδι έγινε γνωστό ως «Fly Me to the Moon» από τον πρώτο στίχο του, και μετά από λίγα χρόνια οι παραγωγοί άλλαξαν τον τίτλο του επίσημα. Ε και τι να λέμε , ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία , ως η “ Φωνή” , έμελλε να δώσει στο κομμάτι , με την δική του εκτέλεση , μια αίσθηση …. σεληνιακής προσεδάφισης και ένα απαλό , βελούδινο vibe , όπως μόνο εκείνος ξέρει ! 

The Beatles – All You Need Is Love

Μεγάλη επιτυχία των Beatles, που πρωτοακούστηκε στις 25 Ιουνίου 1967, στα εγκαίνια του δορυφορικού προγράμματος του BBC. Ήταν παραγγελία του βρετανικού ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού προς το συγκρότημα και γράφτηκε από τον Τζον Λένον με τη συνεργασία του Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Ηχογραφήθηκε στα στούντιο της Άμπεϊ Ρόουντ στις αρχές Ιουνίου με τη συμμετοχή μεγάλων ονομάτων της ροκ μουσικής, όπως ο Μικ Τζάγκερ, ο Κιθ Ρίτσαρντς, η Μαριάν Φέιφθουλ, ο Κιθ Μουν και ο Έρικ Κλάπτον. Οι ιθύνοντες του BBC ζήτησαν από τους Beatles ένα τραγούδι, που να περιέχει ένα μήνυμα κατανοητό απ’ όλους τους τηλεθεατές, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής ή θρησκείας. Ο Λένον, που ανέλαβε να το γράψει, σκέφθηκε αμέσως τη λέξη «Αγάπη, που υπερνικά όλα τα εμπόδια και τα σύνορα» . Το «All You Need is Love» παίχτηκε ζωντανά στην πρεμιέρα του δορυφορικού προγράμματος του BBC με τη συμμετοχή αρκετών από τους καλλιτέχνες, που πήραν μέρος στην ηχογράφησή του. Υπολογίζεται ότι το πρόγραμμα παρακολούθησαν κοντά στους 400.000.000 τηλεθεατές σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιτυχία του τραγουδιού ήταν άμεση κι έτσι αποφασίστηκε η κυκλοφορία του σε σινγκλ στις 7 Ιουλίου 1967. Εφθασε στο Νο1 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και συμπεριελήφθη στο άλμπουμ «Magical Mystery Tour», που κυκλοφόρησε μόνο στις ΗΠΑ και στο «Yellow Subamarine» για τον υπόλοιπο κόσμο.  Τη δική τους ξεχωριστή ερμηνεία στο «All You Need is Love» έχουν καταθέσει καλλιτέχνες, όπως ο Elvis Costello και συγκροτήματα, όπως οι Oasis, Echo & The Bunnymen και Einstürzende Neubauten. Ένα μήνυμα για την διαφορετικότητα και τον σεβασμό που εμπεριέχει η αγάπη . Στο κάτω κάτω , αγάπη δεν χρειάζονται όλα για να γιάνουν ;

Elton John – Your Song

Το Your Song είναι τραγούδι το οποίο συνέθεσε και τραγούδησε ο Άγγλος μουσικός Έλτον Τζον, με στίχους του μακροχρόνιου συνεργάτη του Bernie Taupin. Εμφανίστηκε αρχικά στο ομότιτλο δεύτερο στούντιο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε το 1970. Το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 1970 ως B-side του “Take Me to the Pilot”. Και τα δύο τραγούδια κέρδισαν ραδιοφωνική επιτυχία, αλλά το “Your Song” προτιμήθηκε και αντικατέστησε το “Take Me to the Pilot” ως το A-side, φτάνοντας τελικά στο 8 του Billboard Hot 100 τσαρτ. Έκανε επίσης κορυφαία θέση στο 7 του UK singles τσαρτ και έφτασε στο top 10 σε πολλές άλλες χώρες. Έχει επανεκτελεστεί από πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους ξεχώρισε η εκδοχή της Ellie Goulding, που έφτασε στη θέση 2 του UK Singles Chart το 2010 και της Lady Gaga, από το άλμπουμ – φόρο τιμής στον Έλτον Τζον, Revamp (2018). Το 1988, το “Your Song” μπήκε στο Grammy Hall of Fame. Το 2004 τοποθετήθηκε στη θέση 137 της λίστας του περιοδικού Rolling Stone “Τα 500 Καλύτερα Τραγούδια Όλων των Εποχών”, καθώς και στη λίστα του το 2010. Ένα ντέμο του συμπεριλήφθηκε το 1990 στο box set άλμπουμ του Έλτον To Be Continued.

Έλαβε πολύ θετικές κριτικές κατά την κυκλοφορία του. Γράφοντας στο NME, ο Derek Johnson είπε “Το τραγούδι είναι λαμπερό και παράξενα στοιχειωμένο, η σύνθεση είναι απαλή και ντελικάτη και η απόδοση είναι συμπτωματική μιας νέας εποχής στα ποπ είδωλα. Ο Bill Janovitz από το AllMusic το χαρακτήρισε ένα “σχεδόν τέλειο τραγούδι”. Σε συνέντευξή του το 1975 στο Rolling Stone, ο Τζον Λένον αναπόλησε, λέγοντας «Θυμάμαι να ακούω το “Your Song” του Έλτον Τζον στην Αμερική -ήταν ένα από τα πρώτα του μεγάλα χιτ- και θυμάμαι οτι σκεφτόμουν “Ωραία, αυτό είναι το πρώτο νέο πράγμα που συνέβη από τότε που εμείς (οι Μπίτλς) είχαμε συμβεί “. Ήταν ένα βήμα μπροστά. Υπήρχε κάτι στη φωνή του που ήταν εξέλιξη σε κάθε Αγγλικά φωνητικά έως τότε. Ήμουν ευχαριστημένος με αυτό».

Foo Fighters – Everlong

Το 14ο τραγούδι μας , για αυτόν τον Βαλεντίνο , είναι κάπως ιδιαίτερο . Περίεργο , θα έλεγε κανείς . Δεν είναι κλισέ – συνηθισμένο , παρά απροσδιόριστο και ωραίο . Είναι ένα τραγούδι που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για μένα . Δεν είναι το κλασσικό σαγαπώ- μ’αγαπάς και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα . Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως έχεις βρει τον άνθρωπο σου . Soulmate , όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Άγγλοι . I’ve waited here for you , μας λένε οι στίχοι και εμείς νιώθουμε το δέρμα να αναφλέγεται και το στήθος μας να ανεβοκατεβαίνει με γοργές κινήσεις . Σε περίμενα , καθώς δεν ξέρεις ποτέ τι θα φέρει ο χρόνος , τι είναι γραφτό να εισβάλει στο μονοπάτι της ζωής σου . Το τραγούδι αντιπροσωπεύει την δυσκολία που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος , στην προσπάθεια του να βρει το άλλο του μισό , το άτομο που θα συμπληρώσει το παζλ του εγκεφάλου του και θα ολοκληρώσει συνειδητά την προσωπικότητα του . Και όταν το βρίσκει , αισθάνεται πλήρης . «Το “Everlong” γράφτηκε πιθανότατα το χειμώνα του 1996, όταν ηχογραφήσαμε το δεύτερο άλμπουμ μας, “The Color and the Shape”», θυμήθηκε ο Dave Grohl , τον Απρίλιο του 2021 , στο Oates Song Fest 7908 .«Αν ποτέ έχεις βρεθεί στο στούντιο με μία μπάντα για μεγάλο χρονικό διάστημα και ηχογραφείς πολλά τραγούδια πάντα υπάρχει πολύς χρόνος όπου απλώς κάθεσαι και περιμένεις κάτι να συμβεί. Εκείνη την περίοδο θυμάμαι καθόμουν σε ένα booth και κοιτούσα τα άλλα παιδιά της μπάντας, περιμένοντας ανάμεσα στις λήψεις για να παίξω… και απλώς άρχισα να παίζω αυτή τη συγχορδία», περιέγραψε. Για σένα , φίλε ακροατή , που θα ακούσεις αυτό το κομμάτι και θα ασπαστείς τα λόγια του, θα δακρύσεις στο πέρασμα των συγχορδιών , σου έχω μια εκτίμηση – είσαι πράγματι , βαθιά ερωτευμένος . 

Love, love, love. Όπως θα έλεγε και ο φίλος μας ο Ross , από την υπέροχη τηλεοπτική σεζόν, τα Φιλαράκια ( Friends) : “ Ah love …. L-O-V-E . LOVE . Ο μήνας του έρωτα και του καρναβαλιού είναι εδώ και το Cityvibes σου προτείνει 14 υπέροχα τραγούδια για να χορέψεις, να τραγουδήσεις , να ακούσεις με το έτερο ήμισυ σου ή μόνος σου , παρέα με ένα ποτήρι κρασί και μια κουβέρτα. Και τα δύο είναι αποδεκτά ! Αν δεν έχεις Βαλεντίνο , μην σκας, μην σε νοιάζει , φάε , διασκέδασε και χαμογέλα , σαν να μην υπάρχει αύριο . Η αγάπη δεν περιορίζεται ανάμεσα σε δύο πρόσωπα . Πολλές φορές χρειάζεται να αγαπήσουμε πρώτα τον εαυτό μας , πριν αγαπήσουμε κάποιον δίπλα μας . Το μήνυμα της 14ης Φλεβάρη είναι πάντως ένα : Αγάπη!

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Το ταξίδι στην άκρη του Αιγαίου , σε εκείνο το πανέμορφο νησί με την αρχέγονη ομορφιά ,  δεν έχει ολοκληρωθεί αν δεν επισκεφθείτε τις Αμμοθίνες Λήμνου, ένα μοναδικό φαινόμενο που κόβει την ανάσα. Μπορεί τα μνημεία του πολιτισμού να προκαλούν το θαυμασμό και να μένουν χαραγμένα στην ιστορία και την αιωνιότητα, όμως όταν η φύση μεγαλουργεί ξεπερνά κάθε όριο. Και στις Αμμοθίνες της Λήμνου συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Η Λήμνος είναι ένα από τα ελληνικά νησιά που την αίγλη του ανακαλύπτουν σιγά σιγά όλο και περισσότεροι Έλληνες και επισκέπτες από το εξωτερικό.Το άγονο αυτό νησί με τις εκπληπτικές παραλίες μαγνητίζει τους φωτογράφους που αποθανατίζουν τοπία απαράμιλλης ομορφιάς – βιότοπους που τους σκεπάζουν κοπάδια φλαμίγκο, καλοδιατηρημένα νεοκλασικά κτίρια μοναδικής αρχιτεκτονικής αξίας, λαξευμένα με το χέρι πλακόστρωτα δρομάκια. Η Λήμνος είναι το ένατο μεγαλύτερο νησί της Ελλάδας με έκταση 476 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το τέταρτο σε μήκος ακτών (310 χιλιόμετρα). Βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο, στο Θρακικό πέλαγος, ανάμεσα στο Άγιον Όρος, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο και τη Λέσβο. Πρωτεύουσα και κύριο λιμάνι της Λήμνου είναι η Μύρινα, που πήρε το όνομα της γυναίκας του πρώτου βασιλιά του νησιού, του Θόαντα. Ως το 1955 η Μύρινα ονομαζόταν Κάστρο, ονομασία που επικράτησε κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο και άτυπα ακόμα έτσι αποκαλείται από τους παλιότερους Λημνιούς. Το όνομα Λήμνος αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο.

 Το όνομα Λήμνος προέρχεται είτε από την ομηρική λέξη Λήιον, που προσδιορίζει το σπαρμένο χωράφι, τον αγρό, ή από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «ληίς» (που σημαίνει κοπάδι) + «μήλο» (που σημαίνει πρόβατο), δηλαδή νήσος κοπαδιών αιγοπροβάτων. Η τελευταία αυτή εκδοχή φέρεται να είναι και η επικρατέστερη, επειδή η Λήμνος είναι το πεδινότερο νησί του Αιγαίου με μεγάλη παραγωγή αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων από την αρχαιότητα. Στους κλασικούς χρόνους ήταν ο σιτοβολώνας της αρχαίας Αθήνας, από την οποία άλλωστε κατελήφθη, και αργότερα ο προμηθευτής σιταριού της αυτοκρατορικής αυλής του Βυζαντίου. Ακόμα και σήμερα, το σήμα κατατεθέν της Λήμνου είναι τα σπαρμένα σιταροχώραφα που φθάνουν ως την άκρη της θάλασσας. Κατά τη μυθολογία, η Λήμνος είναι το νησί του Ηφαίστου. Η ανάπτυξη της μεταλλουργίας από τους παλαιότατους κατοίκους του νησιού αποδόθηκε στον θεό Ήφαιστο. Σύμφωνα με τον μύθο ο Δίας, μετά από έναν καβγά με την Ήρα, εκσφενδόνισε από τον Όλυμπο τον Ήφαιστο, καθώς αυτός υπερασπίστηκε τη μητέρα του, με αποτέλεσμα να πέσει στη Λήμνο και έκτοτε να μείνει ανάπηρος.

Οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι μια «μικρογραφία» ερήμου, όπως αυτές που συναντούμε στη Σαχάρα και τη βόρεια Αφρική. Πρόκειται για μια αμμώδη έκταση, που όμως δεν βρίσκεται σε κάποια παραλία ή σε κάποια αμμώδη ακτή του νησιού. Καλύπτουν έκταση περίπου 70 στρεμμάτων στην περιοχή Γομάτι και θάλασσα δεν θα δείτε παρά μόνο στο βάθος. Κατά διαστήματα στην έκταση που καλύπτουν οι Αμμοθίνες Λήμνου συναντάται χαμηλή βλάστηση, ενώ οι χαμηλοί λόφοι που τις περιτριγυρίζουν είναι επίσης κατάφυτοι από θάμνους. Σύμφωνα με τους γεωλόγους, οι Αμμοθίνες Λήμνου είναι ενδοχωρικές θίνες και όχι παράκτιες . Δημιουργούνται από τη διάβρωση και την απόθεση της άμμου στις παράκτιες περιοχές. Η άμμος που υπάρχει στην ακτή παρασύρεται από τον άνεμο και την αντικαθιστά η άμμος που κύματα και ρεύματα φέρνουν στην παραλία. Αποτελούν σημαντικούς αλλά και ευαίσθητους οικότοπους. Σε αυτές υπάρχουν φυτά και ζώα που είναι ανθεκτικά και προσαρμόζονται εύκολα στις δύσκολες συνθήκες του περιβάλλοντος. Είναι οικότοποι που προστατεύονται με την Οδηγία 92/43/ΕΟΚ “για τη διατήρηση των φυσικών οικοτόπων καθώς και της άγριας πανίδας και χλωρίδας”. Το φαινόμενο θεωρείται εξαιρετικά σπάνιο σε νησιωτικές περιοχές. Οι αμμόλοφοι (αμμοθίνες) είναι πιο συνηθισμένο φαινόμενο στις ακτές. Στη Λήμνο όμως το συγκεκριμένο οικοσύστημα βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιόμετρα από την ακτή κάτι που το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Όπως και στη Σαχάρα, έτσι και στη Λήμνο, οι ισχυροί βόρειοι άνεμοι ανασχηματίζουν συνεχώς τη μορφή αυτών των χρυσαφένιων βουνών από άμμο, με αποτέλεσμα ένα ασυνήθιστο οπτικό θέαμα κόντρα στην καταγάλανη θάλασσα. Η ελάχιστη βλάστηση που συνθέτει τη χλωρίδα των Αμμοθινών, είναι κυρίως τα πανέμορφα λευκά κρινάκια της Λήμνου (pancratium maritimum), ενώ περιμετρικά των ολόχρυσων αμμοθινών, υπάρχουν αμμόφιλη βλάστηση (Ammophila arenaria), λυγαριές (Vitex agnus castus), αγριοαχλαδιές (Pyrus spinosa), αστυφίδες (Sarcopoterium spinosum), θυμάρι (Thymus vulgaris), πικροδάφνες (Nerium oleander) και αγριελιές (Olea europea var. Oleaster).

Κατά καιρούς έχει δημοσιευτεί πως στις Αμμοθίνες γυρίστηκαν οι σκηνές της ερήμου για την ταινία του 1971 «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι» με πρωταγωνίστρια τη Ρένα Βλαχοπούλου. Αν και δεν ισχύει -ο σκηνοθέτης Γιάννης Δαλιανίδης έχει αναφέρει πως τα συγκεκριμένα γυρίσματα έγιναν στην Αττική- είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πως βγήκε αυτή η φήμη. Αρκεί να βρεθεί σε αυτό το κομμάτι της βορειοανατολικής Λήμνου μια ζεστή μέρα του ελληνικού καλοκαιριού και να αντικρίσει αυτό το μοναδικό στον ελληνικό χώρο τοπίο.

Πώς και πότε να πάτε

Για να φτάσετε στις Αμμοθίνες θα ακολουθήσετε τον δρόμο από το χωριό Κατάλακκο. Είναι χωματόδρομος που απαιτεί χαμηλές ταχύτητες αλλά υπάρχουν ενημερωτικές πινακίδες που θα σας πληροφορήσουν για το προς τα πού θα κινηθείτε. Παρκάρετε στο πρώτο κιόσκι και ξεκινάτε την περιπλάνηση όσο και όπως θέλετε. Σε κάθε περίπτωση να έχετε μαζί σας έστω λίγο νερό ενώ καλό θα είναι φοράτε ελαφριά παπούτσια. Αν μετά από την «διάσχιση της ερήμου» αναζητήσετε την «όαση» αυτή είναι η παραλία Γομάτι η οποία απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα. Κοντά στην παραλία βρίσκεται εδώ και χρόνια ένα εγκαταλειμμένο άρμα.

Η καλύτερη ώρα για να πάει κανείς έχει να κάνει με το τι θέλει να κάνει και φυσικά τον καιρό. Νωρίς το πρωί μπορείτε να συνδυάσετε την εκδρομή με μπάνιο, το καλοκαιρινό μεσημέρι θα έχετε την «αίσθηση Σαχάρας», αργά το απόγευμα θα μπορέσετε να περάσετε περισσότερο χρόνο ξυπόλυτοι στην άμμο αλλά και να έχετε καλύτερο φυσικό φως για φωτογραφίες.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Playlist to read this article

Mastermind by Taylor Swift

You could say she had a diabolical mind. And if you expressed it to her face, she considered it a compliment, more so than when you praised her beauty. Her brain was thinking of all the possible versions of a plan. Ways out and solutions, in the exceptional case that she was faced with obstacles. And she always won the battles that unfolded in front of her. She always won. At any cost. Having in her quiver, bows steeped in the poison of wit that stood out on her forehead, she took out of contention every enemy who dared to set foot on the blood-stained land of emotions she claimed. You could say that her mind worked like a faithful clock that wakes its master when the sun rises and the moon disappears from the field of view of the human eye. A precious all-gold watch was her mind, adorned from head to toe with rose petals that the ghost of the dawn left behind, as she went to meet her secret lover behind the pointers of the clock that always struck midnight. Indeed, she had thought of everything. Every possible scenario, every self-destructive thought had crossed her mind. And always the gilded shell of her brain came to the same conclusion. In this particular solution. As if the stars and planets had aligned when the two of them found themselves in that room. As if they did it on purpose jokingly, they placed their fates on the wooden table of that low-ceilinged room and began to cut and sew their thread. Messing up the tangles of their existences, as if it were a badly written joke. She pushed that thought out of her mind and looked angrily at the sky. The stars, now pretending to hide under the sunlight, smiled at her mentally and subtly illuminated the path she had to follow. Gritting her teeth, she smiled at the male figure to her left who looked at her with wide eyes and grabbed the red marker in front of her. The male figure managed to whisper not to do what she had in mind, but she had already written on the board. They looked at the board at the same time and the red letters symbolized the start of war – they knew it themselves. Her name, written, was capable of causing the luck of both of them, leading to bad events. Which she might not have planned. Or she could have. After all, she was known as a true mastermind.

Her cold and trembling flustered hands deliberately let the red marker fall to the ground, making an irritating- dragging sound and laughing in her mind at her dramatic self, who always wanted to chase elusive dreams and make everything sparkle, born with the coveted Midas touch. She had the whole afternoon at her disposal, to face her opponent and create the plan that would bring her closer to the much-desired victory. And then, it would clearly show to that male shocked face that watched every twitch of her forehead, how much intelligence she had drilled into her thighs. She would show that sun-tanned face from the Italian land, with whom she had to do. What ancient powers birthed her mother and what bird’s beak quenched her never-before-seen bleeding lips,  for him to come and stand with such audacity in front of her. She was enchanted by this audacity. She made her temples tremble, at the dance of Enceladus and let her not admit it. It might have been a simple debate, but she thought it was a deadly power play. Who will be recognized as the most intelligent among the others. Who will lead the hungry wolves that were about to rush into civilization and devour it at once. She tried to concentrate her thoughts in the small mental boxes defined by the procedure and immediately got down to business, writing in detail what could be used against him. She had colorful markers next to her, but she preferred to use the red one. She imagined it would be his wasted blood, rolling down the paper and staining her cheeks red, every time he decided to pull her chair to watch her fall to the ground, always at lunchtime. She would soon show him that his little antics irritated her more than anything else. She didn’t dare admit that they made her heart skip a beat and her lower limbs freeze to death. Waiting to taste his eternal kiss. Nonsense, she whispered to herself. He was only an enemy. Nothing more. Nothing less. What she could not understand was that during wars, it is not forbidden to kiss your enemy. No one could tell if she hadn’t foreseen it.The smart ones do not analyze their plans, nor do they engage in small talk with the rest. Masterminds do not reveal their secrets. They act silently under the city lights. Αnonymously.

Her precious hand stretched out in pain as she caught herself writing on some scrap paper for over three hours.Her incomprehensible mind was already working overtime and she thought it was time to loosen up a little.Her allies proposed the same, having in the back of their heads, that she was their strong card and she should not withdraw from the first quarter, as they saw it from their perspective, victory was a one-way street.The getaway car hadn’t reached her nerve cells yet, nor had the thought of giving up crossed her mind.They wouldn’t get very far as a team if they quit now. They had to continue the search,  at all costs.This battle was nothing compared to the Greco-Italian war that had been going on for days now, giving a taste of Mediterranean temperament to the other members of the European Union. This war would end today, whether Italian sovereignty wanted it or not, having found the source of the trouble and the beginning of the war estrus, which was none other than her presence.Hard to guess, I daresay. Back to the foreign soil that hosted the impending war conflict, the conifers bent over her gaze and met her all-around handwriting spread out on the crumpled papers, steeped in self-doubt and they laughed repeatedly at the fastidiousness of her annotations. Such meticulousness, not even in his wildest dreams.She knew where to strike, even though the way the battle was developing, favoured the Italian enemy.Her ancestors trusted her. She would not betray her brave parentage.A smug breeze interrupted her attention and an Italian hand landed on her shoulder, rousing the wild one inside her. She turned backwards, annoyed at his insolence and a seeming storm formed in her eyes expressing all the disgust she could feel for him. Enemies should not be in the same encampment. Nor look at each other, as if they want to swallow the nectar of their existence and stab their hurt feelings in succession. He leaned down next to her and whispered in her ear, softly, that he would come out victorious between them, electrifying the atmosphere surrounding them and letting her know he wasn’t joking at all.She found herself resenting and wanting to suffocate him slowly and painfully with her bare hands, depriving his wasteful presence of this vain world one, until now, dared to question the power of her mind. How capable she was, as a general of the Greek side. How smart she was. And this unruly Italian horse had just done it. Oh, he would pay dearly for this humiliation, she swore to herself. You don’t provoke masterminds, unless you want to kill yourself.

The sun was setting and the pen was almost out of ink when she raised her head and looked behind her. The procedures were completed. The time of the collision was on her feet and waiting to be rebuilt from the ground up. Most of the war observers had started to enter the room where the battle would take place, clueless about the following ones. The Italian horse, as she mockingly called him, gave her a complimentary look, full of arrogance,  as he stepped his foot inside the door and held it ostentatiously, saying ladies first. – What an idiot, my Lord, trying to play it superior when he’s sure to lose, she thought to herself , dripping irony from her parted lips, forming a crooked smile. She shouldn’t care so much about his insolence, she had a fight to face against him. They weren’t characters from a fantasy book with dragons and knights, nor did they have an incurable passion for each other. All this war needed was strategy. Nothing more, nothing less, she kept reminding herself. Then why do they constantly dream of themselves, under the same roof, nights when the moon dominates the sky, bewitching nights where the caress becomes a mark, an imprint, on naked bodies that are sacrificed on the altar of pride? She pushed that thought from her mind, which had planned everything since the day she crossed the conceivable limits of the universe and sat in her chair quietly. She threatened her tears not to flow, not to humiliate her, in front of her enemy and above all not to betray the empathy she hid deep within her soul. She watched the hostile male figure rise and lift the group onto his shoulders. His speech had good prospects, she had to admit. Her resourceful mind had foreseen this version of the story and was not threatened in the least. The tricks he used to convince the others in the room were outdated, even though they were arguing about his land, the one that gave him life and made him a fierce warrior of northern Italy . She squirmed quite a bit in her chair, anxious about her foray into battle, didn’t want to be ridiculed in front of his eyes, as if she cared enough about his opinion to feel threatened by his pretended cloth that was pinned on her while he was talking. What did she just – Oh no. Oh . That means something. This thing, that keeps looking at her angrily, that keeps trying to be with her constantly. He is not as much of an enemy as she thought. Damn it. As a mastermind, she should have realized this sooner. How do we proceed from here on, in a camp with mines placed everywhere?

She was drenched in cold sweat as soon as she heard her name being mouthed by her allies . Time to show this poor creature who would really win this war , although it was not difficult to guess. She had all the provisions to be declared the winner. No roadblock would ever stand in her way to immortality. She had crossed this path countless times,  so many that it seemed like a game to her now. After all, she didn’t want to win in ordinary ways, had become like an immune food the fact that she always won, whoever the enemy was. Her mind had already formed the initial illusion she wanted to feed on the opponent before the  scuffle even begins . She began to speak, greeted those upon present and pushed a clump of her hair that was falling in front of her eyes. The male figure kept his eyes on her, constantly, making her task even more complicated. She was trying not to look at him, wanted to erase that stupid smile from his face , he wanted to confuse her, that devil with lifelong eyes  . Suddenly, her tongue got stuck, didn’t know what to say, trying to show that she forgot her words, the ones she’d been memorizing all afternoon . She apologized to the audience and sat down, pretending to be disappointed , playing the grieving widow beautifully. She was shaking her leg incessantly, as a sign of inability to betray her human nature , making the time pass even harder. The hardest moment had just arrived and reached upon their feet . Two hands rose stiffly, ready to swallow her existence and the war plan she had proposed. No sentence with a question mark scared her anymore . That’s why she responded bluntly to those who will crucify her at the first moment not letting a single pin drop on the dirty floor. A sneer was stuck on the other side΄s lips , causing a disturbance inside her. Her mind played games with her confidence, thought she saw a glint of pride in his ey – I am going to prison for life , just by touching your flames , said softly to her subcutaneous world .  The opposite side interrupted the coherence of her proposals and began to launch attacks on the plan she had drawn up, stressing that they would not be able to reach even the borders with such visions. She threw the chair to the side and began to refute the nonsense , enemy was spouting, pointing out the flaws in his own plan.How was it possible for them to win in this way? She had been forced to work with newborns , everyone could see it . However, masterminds don’t lose. Never. Time for checkmate .

By the time the meeting was over, the flowers had grown back as thorns and her anxiety had peaked. The verdict of the public has never been good for bloodthirsty criminals who constantly seek the validation of the world. The message was clear from the enemy -he would crush her at every chance he got. She dragged her carcass to the wooden benches outside the conference room, mourning herself. People’s decisions scared her more than torturous death, could lead innocents to the gallows. An ally approached her discreetly and informed her that the decision had been made, punching a hole in the bubble she was trapped in, cradling her face in both of her hands. She felt great relief looking at the smiles of the attendees, entering the hall with her head held high. Her confidence was hardly caged, she thought as she approached the table with the envelope containing the result. If her plan worked, she had to lose the ballot . She didn’t want to expose her hidden narcissism, so she gave her hand to the enemy, clenching her fingertips. The people took their seats and the general coughed loudly so that they could finally start.  Among the rest of the members, his own eyes locked on hers, hearing that he had won this rough-and-tumble clash . She had lost honorably to her most valuable rival , it was something she would hardly accept. Unless she already knew . But these are games of chance, impossible to escape one’s destiny. Not a single beat escaped from the heart that has been carrying for twenty-one years, the girl with the flaming eyes and the invisible bow slung across her back. She remained unfazed, approaching her opponent diplomatically and shaking his hand again, muttering congratulatory words of victory . The war was still raging, but she had just played her strong card , eagerly awaiting his own reaction. She didn’t have to wait long. Half an hour earlier during dinner, the constellations presented her with the most elusive opportunity. She followed him to that secluded warehouse to fetch a chair , clearing her throat only time. The male figure who thought he had won the battle between them stood in front of her and asked her in surprise why she appeared in such a place, at such a time. Her tender words nestled in his heart,  was hard for him to understand that this unruly warrior might even have feelings after all , as she congratulated him once more, telling him she had a present for him, as a sign of reconciliation. He didn’t have time to open his mouth as she pressed her lips to his, savoring her own victory, bringing to the surface the true nature of the Greco-Italian war ,the struggle between these two to express what they felt. And she had done it first, with great success. She had managed to see behind the words and insults they exchanged daily. For her, losing a battle by feigning the truth makes you win the war by straight-corner execution. Masterminds do not need the truth .

 After all, a sloppy kiss can win a war

Ariadne Emmanouilidou

Η Άννα, ο Λάρι, ο Νταν και η Άλις δείχνουν ανοιχτοί να έρθουν κοντά, πλησιάζοντας ο ένας τον άλλον ασφυκτικά, αχόρταγα, χωρίς καμία αναστολή. Μοιραία, μέσω του πλησιάσματος της σάρκας, θα ενσαρκωθεί και το αιώνιο παράδοξο του έρωτα: όσο πιο κοντά θα πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, τόσο πιο έντονα θα βιώνουν τις παγίδες, τα ρίσκα, τα συναισθηματικά κενά, τα αδιέξοδα, τις ματαιώσεις και το βαθύ ανικανοποίητο τού μαζί. Ο πόθος, η έλξη, η σεξουαλική ορμή, ο εθισμός, τα σκοτεινά πάθη, οι ανασφάλειες, η περηφάνεια, η ζήλια, η απόγνωση, η προδοσία, η προσποίηση, η εκδίκηση – τίποτα δεν θα μείνει ανέγγιχτο σε αυτό το αιχμηρό ερωτικό τετράγωνο, που παραμένει διαρκώς και με τις τέσσερις πλευρές ανοιχτές.

Το πολυβραβευμένο έργο του Μάρμπερ παίρνει σάρκα και οστά , επάνω στο σανίδι και καθηλώνει τον θεατή , βρισκόμενος σε μια μάχη αέναου έρωτα και προδοσίας . Τι είναι άραγε προδοσία ; Είναι να γνωρίζεις πως το έτερον ήμισυ σου πολιορκείται από κάποιον δικό σου , παραδιδόμενο σε μια πύρινη κόλαση αλήθειας ; Ή μήπως δεν είναι στα αλήθεια , το άλλο μας μισό , είναι μια φράση που ολότελα μισοτελειωμένη , σε αφήνει απροσάρμοστο στην εκδοχή της θλίψης ; Το Closer είναι ένα δραματικό έργο του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Πάτρικ Μάρμπερ. Έκανε την πρεμιέρα του στο Cottesloe Theatre του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου στο Λονδίνο το 1997 και έκανε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική στο Music Box Theatre στο Μπρόντγουεϊ στις 25 Ιανουαρίου 1999.   Γνώρισε τεράστια επιτυχία και κέρδισε σημαντικά βραβεία του αγγλόφωνου θεάτρου, όπως Laurence Olivier Award for Best New Play (1998), New York Drama Critics’ Circle Award for Best Foreign Play (1999) και άλλα. Το 2004 , το κείμενο γίνεται ευρέως γνωστό , μέσα από την τηλεοπτική ενσάρκωση των χαρακτήρων του , με τους Τζούλια Ρόμπερτς, Τζουντ Λο, Νάταλι Πόρτμαν και Κλάιβ Όουεν , σε σκηνοθεσία Μάικ Νίκολς . Στο ελληνικό θέατρο ,  ο δικός μας Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος σκηνοθετεί ένα sold out αριστούργημα της σύγχρονης τέχνης , μεταφέροντας στο ακροατήριο , τον συναισθηματικό διχασμό των πρωταγωνιστών . Η ερμηνεία των διαλόγων απογειώνεται από τους καταξιωμένους ηθοποιούς που συμμετέχουν στην παράσταση και προσδίδουν την αίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας στα βλέμματα των θεατών . Ο θεατής παρακολουθεί τα ζευγάρια να εναλλάσσονται , επί σκηνής και βιώνει φανερά τον πόνο που αποτυπώνεται στα πρόσωπά τους , ζει μέσα από το φοβισμένο χαμόγελο τους , ανίκανοι να αντιμετωπίσουν την ευτυχία που τους αρμόζει και γνωρίζει ξανά την κοινωνική κατασκευή του , καθώς και τα θεμέλια από τα οποία αποτελείται η σημερινή καθημερινότητα. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αγιοπετρίτης-Μπογδάνος λέει για την παράσταση: «Η αναζήτησή της ευτυχίας είναι εναγώνια, η υπέρβαση της μοναξιάς καθίσταται αδύνατη και η ανθρώπινη προσέγγιση, ζωώδης. Απομένει μόνο η ευθραυστότητα της επαφής. Ήρωες νησίδες που ταξιδεύουν ανερμάτιστοι και εν πολλοίς ορφανοί. Ανικανοποίητοι και λαίμαργοι. Το Closer του Πάτρικ Μάρμπερ παραμένει ένα διαχρονικά επίκαιρο close-up στην ανθρώπινη αγωνία για σύνδεση. Στην θεατρική του εκδοχή οι ηλεκτρισμένοι, καταιγιστικοί διάλογοι, η έντονη χημεία, και οι περισσότερες από μία κορυφώσεις, αφήνουν να αιωρείται η υπόνοια ότι οι πρωταγωνιστές ενεργούν με κίνητρο τον συναισθηματικό πόνο και την αυτοκαταστροφή, παρά τη γνήσια σύνδεση. Αν “closer” σημαίνει πλησίασμα, τελικά ερχόμαστε πιο κοντά στις απαντήσεις ή πιο στην απομάκρυνση;» Η κάθαρσις της απόλυτης διαστρέβλωσης του έρωτα , ρέει άφθονη μέσα από τις φράσεις που επιλέγουν οι ηθοποιοί για να περιγράψουν , αυτό που πραγματικά τους συμβαίνει .

Σχέσεις αναλώσιμες , σχέσεις φθηνές και τιποτένιες . Μέσω της θεατρικής γλώσσας , το ακροατήριο παρατηρεί εξόφθαλμα τέσσερις ανθρώπους , μπλεγμένους σε έναν σχηματισμό πολύπλοκων ερωτικών σχέσεων . Η τρυφερότητα των συναισθημάτων καταρρίπτεται από την ωμή απεικόνιση των σεξουαλικών διεργέσεων , χρησιμοποιώντας ένα έντονα ακατάλληλο φραστικό περιεχόμενο . Ερχόμαστε σε αυτήν την ζωή μόνοι , ακάθαρτοι χωρίς φιλοδοξίες . Αποχωρούμε από αυτήν την ζωή , με τιμές και δόξα , χωρίς κανείς να μας κρατά το χέρι . Το βαθύ αίσθημα της μοναχικότητας διατρέχει όλο το έργο , οραματίζεσαι την απόλυτη εξαθλίωση της ζωής σου , σε απαριθμημένα δευτερόλεπτα και ας σε κοιτούν κατάματα , πρωταγωνιστές ερωτευμένοι . Το έργο αυτό , με τους εξαιρετικούς Μιχάλη Λεβεντογιάννη , Βίκυ Παπαδοπούλου , Σπύρο Σταμούλη και Ναταλία Swift ταράζει συθέμελα τα γλυκά νερά της ψυχής μας και ταυτόχρονα γαληνεύει τις αναταραχές των σκέψεων μας . Η σκηνοθετική μαεστρία και οι εκρηκτικές σχέσεις που αντανακλώνται στην παράσταση , μας κάνει να απορούμε τελικά , πόσο κοντά μπορούν να βρεθούν δυο ανθρώπινα σώματα ; Οι ήρωες θα μπορέσουν να συναντηθούν ή δεν μπορούν να έρθουν κοντά ούτε με τον εαυτό τους; Τελικά «Closer» σημαίνει «πιο κοντά μεταξύ μας» ή «πιο κλεισμένα μέσα μας»; Επηρεασμένη βαθύτατα από τα χρόνια της πανδημίας και τον εσωτερικό εγκλεισμό μας  , η παράσταση επιδίδεται σε μια εναλλαγή μεταξύ αυταπάτης και πραγματικότητας , ένα φιάσκο ανάμεσα στην αληθινή αγάπη και στην καπήλευση της . Τι είναι αγάπη ; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε αγάπη στα σωθικά μας και γιατί τα πυρπολούμε , ευθύς μόλις το αντιληφθούμε ; Πως νιώθουμε όταν κάποιος μας αγαπά ; Πως νιώθουμε όταν εμείς τον αγαπάμε ; Γιατί ενώ αγαπούμε κάποιον , αναζητούμε πρόχειρες λύσεις των συμπεριφορών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ; Γιατί ερεθιζόμαστε από την εικόνα και όχι από την πραγματική υφή που μας προσφέρει ο άνθρωπος μας ; Καθώς απολαμβάνουμε την παράσταση , εφαρμόζεται μια πάλη , μέσα μας , μεταξύ ενοχής και τρόμου . Τι είναι αυτό που πραγματικά επιθυμούμε από τους άλλους ; Γιατί τους πλησιάζουμε , γιατί επιδιώκουμε να έρθουμε κοντά τους ; Ποια αρχέγονα ένστικτα ξυπνούν , όταν συνάπτουμε σχέσεις με το πεπρωμένο μας ; Το Closer είναι ένα έργο που θα σε κάνει να αναρωτηθείς την πραγματική αιτία των ανθρώπινων σχέσεων , γιατί φεύγουμε , γιατί τρέχουμε , γιατί καταδικάζουμε τις ψυχές μας , σε ισόβια δεσμά , ελεύθεροι πολιορκημένοι των αναγκών μας , δεσμώτες των τραυμάτων μας και είλωτες των πράξεων μας . Αυτό το αέναο κυνήγι αυτοπροσδιορισμού , μέσα από τα μάτια του άλλου , φθείρει την κακοτράχηλη υπομονή που διαθέτουμε και μας μετατρέπει σε πολιτικά παίγνια , στα χέρια στρατηλατών – μη έχοντας επιλογή να αντισταθούμε . Το τραγούδι που συνοδεύει την αλλαγή των σκηνικών αποτελεί ένα σπαρακτικό δείγμα αφοσίωσης της καλλιτεχνικής διεύθυνσης ακόμα και στις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες!

Μέσα στο ερωτικό σχήμα που διαφαίνεται καθόλη την διάρκεια της παράστασης , οι πρωταγωνιστές εκδικούνται ο ένας τον άλλον , ή έτσι περισσότερο νομίζουν , μπλέκοντας ακόμα περισσότερο τις ερωτικές τους έλξεις . Η αποτύπωση των ενδεχόμενων σεξουαλικών πράξεων γίνεται με απόλυτη πειστικότητα . Το σεξ , η βία , ο έρωτας , η θλίψης , είναι θέματα που διαπερνά σταθερά το έργο , βάζοντας κάποιες φορές τον θεατή στην θέση του αμερόληπτου δικαστή . Ποιος έχει δίκιο σε αυτές τις περιπτώσεις που δεν καλύπτεσαι πια από σου έχει προσφέρει ως τώρα , ο ερωτικός σου παρτενέρ ; Κατά πόσο έχουμε αποδομημοποιήσει την έννοια των σεξουαλικών ορμών και πως αυτές δικαιολογούνται στο πλαίσιο της κοινωνίας ; Σε τι διαφέρουμε τελικά από το ζωικό βασίλειο , τι μας κάνει ανώτερα όντα , αν καταρρίψουμε τον αστικό μύθο των συνευρέσεων ; Με ένα ανατρεπτικό τέλος , η συγκεκριμένη παράσταση βυθίζει το ακροατήριο στην απόλυτη σιωπή και συνιστά τροφή για σκέψη , αφήνοντας πίσω σου τις κλειστές πόρτες του θεάτρου . Ο χώρος των σκηνικών και κοστουμιών , που έχει επιμεληθεί με ιδιαίτερη προσοχή η παραγωγή , δημιουργεί ένα κλίμα κορύφωσης που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την λυρικότητα του έργου . Φυσικά , οι ερμηνείες μιλούν από μόνες τους . Ο υπέροχος Μιχάλης Λεβεντογιάννης , ο αγαπημένος μας εισαγγελέας από την σειρά Παγιδευμένοι , που προβάλλεται στον ΑΝΤ1 , υποδύεται έναν από τους τέσσερις εκρηκτικούς χαρακτήρες που συμμετέχουν στο ερωτικό τετράγωνο που εξελίσσεται και ομορφαίνει ακόμα περισσότερο την σκηνική παρουσία του έργου , με το υποκριτικό του ταλέντο . Η πολυτάλαντη Βίκυ Παπαδοπούλου , που γνωρίσαμε καλύτερα μέσα από την επιτυχημένη σειρά – Έτερος Εγώ -, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια , δεν αργεί παρά να μπλεχθεί στα δίχτυα του έρωτα , προσπαθώντας να στοιβάξει τα ερωτικά συναισθήματα με το αστείρευτο ταλέντο της , ενώ η φοβερή Ναταλία Σουίφτ ,το αστέρι της σειράς Milky Way , που ολοκλήρωσε τα γυρίσματα του στο κανάλι MEGA , ενσαρκώνοντας έναν πολύπαθο γυναικείο χαρακτήρα στην παράσταση , μας έχει ότι τονίσει ότι  «Κάθε φορά που παίζω αυτόν τον ρόλο, συνειδητοποιώ πόσο ανεξερεύνητο παραμένει το σύμπαν του έρωτα. Σαν ένα άλυτο μυστήριο, που ο καθένας το προσεγγίζει με τον δικό του τρόπο». Τέλος , μια ξεχωριστή μνεία στον γοητευτικό Σπύρο Σταμούλη , τον εισαγγελέας μας από την σειρά Άγριες Μέλισσες , που κατακτά την ερμηνεία του ρόλου του , με μεγάλη άνεση , χαρίζοντας μας , έναν κρυφό πόθο αμαρτίας για τον χαρακτήρα που υποδύεται .Οι 4 ήρωες , βαθιά πληγωμένοι από τις εγωιστικές συμπεριφορές τους δεν διστάζουν να τολμήσουν το άπιαστο – να αγγίξουν την ευτυχία με κάθε κόστος . Παρακολουθώντας με αμείωτο ενδιαφέρον την παράσταση , χωρίς πραγματικά να κλείσω βλέφαρα , θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τους ηθοποιούς και τους συντελεστές της παράστασης , για αυτήν την φαντασμαγορική εμπειρία !

Το Closer είναι μια παράσταση – μπέρδεμα . Σου γεννά απορίες , σου αποκαλύπτει τους πιο ευφάνταστους προβληματισμούς σου , ανακατεύει αρκετά χρώματα της εικαστικής παλέτας , ώστε να βγει ένα αριστούργημα . Είναι η παράσταση που οφείλεις να κλείσεις εισιτήριο γιατί τα sold out πέφτουν βροχή ! Αν ψάχνεις μια εναλλαγή των δραστηριοτήτων σου , μη έχοντας λύσεις , τότε το Closer σε περιμένει να εξερευνήσεις τους πολυδιάστατους χαρακτήρες που παρουσιάζει και ένα τέλος που σίγουρα …. δεν είναι αυτό που έχεις στο μυαλό σου ! Αν θέλεις να ακολουθήσεις τα χνάρια τεσσάρων ανθρώπων , που μοιάζουν ολότερα διασκορπισμένοι στην λήθη των προβλημάτων τους , αν θέλεις απολαυστικό χιούμορ που πάντα πλαισιώνει τις σκηνές και μια δόση ειρωνείας για την ανθρώπινη εξιλέωση , τότε σου προτείνουμε να παρακολουθήσεις την συγκεκριμένη παράσταση , απολαμβάνοντας τους πρωταγωνιστές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη . Ένα ιδιαίτερο καλοδουλεμένο θέαμα , με μια αξιόλογη διανομή ρόλων , κερδίζει ακόμα και τον πιο αυστηρό κριτή  ! Μια παράσταση με ιδιαίτερα βωμολοχικό περιεχόμενο , κατάλληλο για άνω των 18 ετών . Ποιοι είμαστε και πως βαδίζουμε προς το άγνωστο ; Ποιες ανώτερες δυνάμεις καταστρέφουν την πηγή των δυνατοτήτων μας και ποιος τελικά μας στερεί τον έρωτα ; Πως είναι να αγαπάς βαθιά και ανεπηρέαστα κάποιον ; Πως νιώθεις τον παλμό του , κάτω από τα ιδρωμένα χέρια σου και πόσο το αξίζεις ; Πόσο αξίζουν οι ζωές μας , με τίμημα την προδοσία ; Και τελικά , τι είναι προδοσία ; Γιατί εκδικούμαστε αυτόν , που στην πραγματικότητα μισούμε ; Πως βιώνουμε το αίσθημα της προδοσίας από τον σύντροφο μας ; Είναι το σεξ , η πλήρης διαύγεια των ανθρώπινων επιλογών μας ; Τι είναι αυτό που μας τραβάει πίσω , απομακρύνοντας την σκέψη μας από την εκάστοτε πτυχή του έρωτα ; Πόσο πονάει τελικά , η ατίμωση από το ζευγάρι μας ;  Τι είναι αυτό που τελικά μας φέρνει κοντά με την αγάπη ;Πως νιώθεις , όταν διαβάζεις στα χείλη μου , την λέξη έρωτας και πόσο θα με τιμωρήσεις που την είπα ;  Υπάρχει αυτό που αισθανόμαστε και αν ναι , γιατί δεν το ανακαλύπτουν όλοι ; Ερωτήματα που παρακολουθώντας την παράσταση , καλύπτονται διαδοχικά , αφήνοντας μια επίγευση οικειότητας στα χείλη του θεατή . Και να θυμάσαι πάντα κάτι . Το θέατρο δεν  σε προδίδει ποτέ . Όσο και αν έχεις συνηθίσει . Το θέατρο είναι πάντα εκεί , για να καλύψει τις πιο βαθιές πληγές !

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο Πάτρικ Μάρμπερ

Σκηνοθεσία Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος

Δραματουργική επεξεργασία Δημήτρης Αγιοπετρίτης–Μπογδάνος

Μετάφραση Θωμάς Μοσχόπουλος

Σκηνογράφος Λίνα Πηγαδιώτη

Σχεδιασμός Φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης

Ενδυματολόγος Βασιλική Σύρμα

Μουσική Δανάη Νίλσεν

Βοηθός ενδυματολόγου Λίλη Ζωγραφάκη

Βοηθός σκηνοθέτη Νάλια Ζήκου

Φωτογραφίες Πάτροκλος Σκαφίδας

Ερμηνεία Μιχάλης Λεβεντογιάννης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Ναταλία Σουίφτ, Σπύρος Σταμούλης

Μακιγιάζ Διονυσία Κωνσταντίνου

Επιμέλεια κομμώσεων/περούκες Διονυσία Κωνσταντίνου

Σύμβουλος δραματουργίας Τζιάνα Τσαϊλακοπούλου

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

TW: Sexual content

Playlist to read this article 

Do i wanna know by Arctic Monkeys 

It was in the suitcase, folded, among thousands of clothes, which had become a tangle. The things in the suitcase always became a mess, if we look at the way in which the clothes were placed, by the person who had the suitcase in their possession. It was hiding inside the suitcase but managed to stand out from the rest of the luggage. Perhaps its color provoked this, cobalt blue that reminded Greece and the islands that adorn the Mediterranean Sea, cobalt blue used by the ancient Egyptians to make glasses, cobalt blue used by Vermeer for creating “Girl with a Pearl Earring”. The shade of blue that brings electrified caress to whoever touches it, made el vestido look even more wonderful, even more invincible. After all, it had been bought with special intentions, without anyone knowing why it had ended up in the person’s suitcase in the first place. Not that it wasn’t beautiful. It was very beautiful. It reached up to one’s knees and hugged one’s curves perfectly. It was sleeveless and gently caressed the wearer’s shoulders, giving it a glimpse of a hidden haven in fashion. Made by the dainty hands of the fairies that hid in the flower bed under the window of the person to whom el vestido belonged, it harmoniously framed the chest of the person who had it to the extent that the eyes of the rest fell upon the result indiscriminately. The person who would wear it gasped at the sight of it and decided to give it a chance to show off the beauty that was hidden under the sea blue that adorned the fabric. The roommate of the person who would wear it was shocked by the sight of el vestido and suggested that the person not change anything about the stage presence. It had to go down, as it was. The person who would wear it finished with the final touches of the look and put on a pair of pink high shoes. The time had come. The person wearing el vestido slowly descended the stairs, took a deep breath, and entered the living room through the open door. The gazes of the people gathered there fell upon the person and felt her cheeks burn with shame. El vestido managed to distinguish only one glance. That of the shadow.

The shadow, standing in the doorway, let his gaze spread in awe over the body of the person wearing el vestido. The shadow imagined kissing, again and again,  passionately, the point where flesh and cloth met, where the heavenly bodies deviated from course while chasing their tails and moving in orbits of pleasure. The one wearing el vestido bit the soft red lips that accompanied the magic, floating in the ether of the hall, and pushed back the naiveties hiding the forehead.  Felt uncomfortable, hearing the sound of blood in her veins flowing erratically and took a seat next to the group that was ready to start the presentation. The shadow felt the disputed spot between the legs ignite and pulsate rhythmically synchronized with the hips of the person wearing el vestido, in a failed attempt to conceal the commotion that had been created in the vessels of the aorta which was now about to burst from the passion of the moment. El vestido caught red-handed the shadow, have already been marbled by the drool that flowed from the wearer’s parted lips, as the person explained the cultural heritage of the country that had organized the particular evening. It was all set up for the scene to come this way, el vestido observed. Looked at its owner, as if to whisper words of comfort into her ears that had been engulfed in flames by the tension in the low-ceilinged room. The shadow hung from the lips of the person wearing el vestido, like the hanging gardens of Babylon feeling an inexhaustible sexual desire permeate every cell of the brain system, and notwithstanding anymore, tried not to think about el vestido and the person wearing it. Trying to think of other things. Calmer. More frozen. The shadow was thinking how things would progress if he pushed the person wearing el vestido against the wall that separated the corridor from the courtyard and asked some entirely innocent questions about the origin, the person so proudly declared during the presentation. Only the answers –  would be implicit. A nod of satisfaction was enough. So enough for him. Or maybe resort to more drastic solutions, that no one would ever need to find out. The shadow wanted to remove el vestido from the person by any means possible, at all costs.

Like the lightning of god Zeus and the will of a man, the opportunity appeared before the shadow’s eyes and it could not ignore it. Couldn’t give up on her like the others that appeared all these days. It’s now or never, the shadow reminded itself and opened the door to the room with the number 15 faintly written on it. The shadow saw the person wearing el vestido prowling the third-floor hallway. She wanted to sneak it out before the shadow saw her. However, did the person know that the shadow had already heard the footsteps creaking on the wooden floor . And was about to start a new era. The shadow took a few silent leaps to reach the unreachable step of the person wearing el vestido, while it saw a strong hand gently grasping the fabric of which had been materialized. El vestido managed to distinguish the blurred,  by the sense of touch, golden irises wishing to beam up into some galaxy tonight or be silent forever as the shadow inhaled the wearer΄s scent and could barely stop itself from admiring the magnificent bosom. El vestido should have accepted the fate the stars had planned for it. It was made to go out, while it was barely worn. Back at ours, the wearer was shocked to see the wrist immovable and a pair of large eyes,  full of shots of the Sicilian coast, staring into her as if they wanted to swallow her existence. El vestido saw its wearer whisk away the hands as if they had been drenched in blood and automatically took a step back, smiling defiantly. Everyone knew where this challenge would lead painted on that person’s lips. The shadow unprovoked took a step forward. El vestido saw his master take a step back, letting one leg dangle before stepping firmly onto the rung. The shadow took another step forward. The person wearing el vestido took another step back and felt her back against the damp cold wall. The shadow let out a loud laugh and stood in front of the stairs leading down, blocking the person’s path. El vestido was caught like a mouse in a rattrap, realizing there was no way out . The person wearing it tried to take a step back. No success. The shadow licked her lips and took two steps forward. Could smell impending death if she would lavish her kisses. If only she did that.

The shadow that previously came dangerously close and cornered el vestido on the little naughty steps of the far-flung inn, was now unfolding its hidden graces, making el vestido slide gently off the wearer’s shoulders, marking the area with a passionate kiss on the collarbone of the person who had just parted with el vestido. It fell discreetly to the floor and revealed the beauty of the person’s nudity looking at it with a shy smile. With an actually questioning smile about whether anything like this had ever happened before. The shadow gently pushed it into the corner of the closet which it later thought of clumsily brushing against the wearer’s back and clasped strong warm hands around the exposed waist which, as el vestido could tell, was tormented by desires that would lead her to burn indefinitely in hell, in the company of sinners who thought to dream of a night like this, bestowed with nature’s blessings. The shadow began to reverently lead the person who had bought el vestido to the headboard of the bed, turning off the lights so that the person would become a shadow like it and casually tossing the sheets that preheated the den that was going to host in the wild dawn,  the most hedonistic words ever heard from the language that Romeo used to describe as if she were an ancient goddess, his lover. Maybe they haven’t been written yet. Maybe not. Back in the night that gave birth to an unrestrained passion, the head of the person wearing el vestido gently rested on the pillow, while the shadow, with discrete movements, began to trace paths with his fingertips on the body that protruded without a trace of cloth to cover it, paths that no mortal would ever dare to cross. El vestido prayed to the gods that this moment would never pass as the shadow stilled its hand, looking deep into the naked person’s soul, and bent down slowly and excruciatingly to bite the earlobe that had been burning with every word the shadow uttered. Listened to the howling of the wind, which was desperately asking for the window to be opened and for him to taste the orgasm they had lost in the bed sheets. El vestido closed its eyes and felt an incomprehensible heat smoldering the fabric of which it was made. It felt like a human for a while.

El Vestido looked at them, the shadows that protruded on the edge of the bed, and admired the ethereal movement of their hands, as they successively touched with so much care,  each other’s fiery flesh, in a slow sensual rhythm, with the ultimate goal of ascending to heavenward. It let his gaze spread and capture the scene which was developing rapidly in front of el vestido, thrown to the floor, as it was, exploring the echo that carried the sharp breaths of the two shadows. It had just found what human happiness finally stood for. The puzzle pieces came together and gave the answer which had been sought throughout its soulless life. Two resplendent bodies, united mentally and physically, not being able to find the primitive start, where the first begins and where the other ends, not knowing whether the beginning of love-consciousness was the one that gave birth to the universe or completely destroyed it. El vestido was dizzy, given the intensity of the erotic moment, and began memorizing all that could be understandable, since it had no human hypostasis. It was trying to memorize the unbridled movement of the shadow, shifting back and forth, increasing the pace, with each impingement with the wearer’s naked body. It saw its master floundering, like a fish out of water, dominating the heavens and cursing the Devine, as the nebula of human existence parted and passed into something more ethereal, something more like a vicious cycle of nature. Εl vestido saw the shadow emerge from the rush of sexual climax as it moved back and forth and the clamor spread throughout the small hut, leaving behind traces of magical dust that clung to the walls and absorbed the love that all the ancient poets extolled. What ancient tragedy can embrace these two creatures and tame them, thought el vestido. This dangerous thought was interrupted by the shadow that threw his head back and placed his lips gently on the forehead of the person who until now wore el vestido. The wind had stopped howling and the night spread its black veils over the two creatures and covered what should not be seen, unable to help but admire the work of art unfolding before the eyes, as the hands of the clock struck midnight. El vestido smiled widely. The purpose of its existence had just been achieved.

Ariadne Emmanouilidou

Το ξέρω ότι το περιμένατε , μην το αρνηθείτε . Σας είχε φάει η αγωνία , τα πόδια σας έτρεμαν από την ανυπομονησία και μετρούσατε τα δευτερόλεπτα , ένα ένα , μέχρι να είναι διαθέσιμο στο Spotify. Μέχρι να δημοσιευτεί το ποστ που είχε προγραμματισμένο, η μοναδική αυτή ψυχή που έχει σίγουρα μελετήσει την ζωή μου , αν κρίνουμε από τους στίχους που διαμορφώνουν τα τραγούδια της. Αγαπημένα μου παιδιά , που διαβάζετε τις λίγες αράδες που σας γράφω εδώ , στο Cityvibes , σας ενημερώνω , με πολλή περηφάνια , ότι το 1989 Taylor΄s Version είναι εδώ , γεμάτο αλλαγές και εκπλήξεις , όπως πάντα φροντίζει η Blondie να έχει το κάθε άλμπουμ που γίνεται δικό της . Το 1989 TV είναι ένα από τα πιο δημοφιλή άλμπουμ της μητέρας , συνδεδεμένο βέβαια με μια , όχι και τόσο χαρούμενη εποχή για εκείνη . Το 1989 σηματοδοτεί την αλλαγή  που τόσο επιθυμούμε κάθε τόσο , μιας και η Taylor μετακόμισε στην Νέα Υόρκη , την περίοδο που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, μας μιλάει για τον έρωτα και εκφράζει την δυσαρέσκεια απέναντι στην αδιακρισία του Τύπου , το κυνήγι των παπαράτσι , σε μια προσπάθεια να αποθανατίσουν την καλλιτέχνη , σε προσωπικές στιγμές της και την στοχοποίηση της , ως θύμα slut-shaming , στο διαδίκτυο , καθώς όπως φαίνεται οι σύντροφοι της αποτελούν μεγαλύτερο ειδησεογραφικό θέμα , από ότι τα βραβεία που κέρδισε , το 2014 , κυκλοφορώντας το συγκεκριμένο άλμπουμ.

Το 1989 πήρε την ονομασία του από το έτος γέννησης της και αποτελεί το τελευταίο ίχνος μουσικής που διέδωσε , πριν την εξαφάνιση της από τα σόσιαλ μίντια και το δημόσιο μάτι , μετά τις απειλές και τις εχθρικές δηλώσεις που έλαβε στο ίντερνετ , εξαιτίας του Kanye και της οικογένεια Kardashian ( θα αναφερθούμε στο γεγονός , σε επόμενο άρθρο ) και πριν την επαναφορά της στα μουσικά πράγματα με το άλμπουμ της Reputation , σπάζοντας ταμεία και κερδίζοντας την αγάπη του κόσμου ξανά ! Το 1989 είναι ένα αριστούργημα , ένα κόσμημα της ποπ μουσικής και επαναφέρει την Taylor στο προσκήνιο , μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ της Red. Μήπως όμως να εξηγήσουμε γιατί η μητέρα επανακυκλοφόρησε το άλμπουμ το 2023 , με την φράση Taylor΄s Version να συνοδεύει τον τίτλο του άλμπουμ 1989;

Η Swift άρχισε να κυκλοφορεί την επανηχογραφημένη μουσική της τον Απρίλιο του 2021, όταν κυκλοφόρησε το Fearless (Taylor’s Version). Ακολούθησε το Red (Taylor’s Version), που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, το οποίο κέντρισε τα βλέμματα λόγω  της κυκλοφορίας μιας νέας έκδοσης 10 λεπτών του κλασικού “All Too Well” της Swift. Τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, κυκλοφόρησε το Speak Now (Taylor’s Version), μια νέα εκδοχή του τρίτου της άλμπουμ του 2010. Με το 1989 Taylor΄s Version ήρθε η ώρα να αποκτήσει τα δικαιώματα ενός ακόμα πολυαγαπημένου άλμπουμ και να ολοκληρώσει σιγά σιγά την διαδικασία των re-recordings. Ανατρέχουμε το μακρινό 2019 , όταν έσκασαν τα νέα για την πώληση των τραγουδιών της . Ναι καλά ακούσατε ! Η Big Machine Records , η παλιά δισκογραφική της Swift , από την οποία έφυγε το 2018 , πούλησε τα τραγούδια της , στον Scooter Braun. Η πώληση έδωσε στον Braun τα δικαιώματα για όλες τις κύριες ηχογραφήσεις για την παλιά μουσική της Τέιλορ , πράγμα που σημαίνει ότι όποιος ήθελε να λάβει άδεια για ένα από τα παλιά τραγούδια του Swift για να παίξει σε μια τηλεοπτική εκπομπή ή ταινία ή μια διαφήμιση θα έπρεπε να ζητήσει την άδεια του Braun και να του πληρώσει ένα τέλος αδειοδότησης. Και δεδομένου ότι ο Braun συνήθιζε να συνεργάζεται με τον εχθρό της Taylor Swift, Kanye West, η Swift ήταν συντετριμμένη. Ας σημειώσουμε εδώ , ότι το 2016 που ο Kanye αποφάσισε να δημοσιεύει το τραγούδι Famous, στο οποίο κορόιδευε και μιλούσε αισχρά για την Taylor , ο Scooter δούλευε μαζί του !Λίγο αργότερα, σε μια συνέντευξη με την Τρέισι Σμιθ του CBS , η Σουίφτ είπε ότι σχεδίαζε να παρακάμψει τον Μπράουν ηχογραφώντας ξανά τα πάντα στο βιβλίο τραγουδιών που τώρα κατέχει, δηλαδή όλα τα τραγούδια που είχε κυκλοφορήσει πριν από το άλμπουμ της τον Αύγουστο του 2019, Lover.Ενώ ηχογραφούσε ξανά τα τραγούδια που η ίδια έγραψε, η Τέιλορ παρέμεινε απασχολημένη καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας. Το 2020, κυκλοφόρησε δύο νέα άλμπουμ με έκπληξη: το Folklore του Ιουλίου και το Evermore του Δεκεμβρίου. Και τώρα έχει τρία από τα προηγούμενα άλμπουμ της πίσω στον κόσμο με τους δικούς της όρους!

Τώρα που γνωρίζουμε την αλήθεια για την προσπάθεια της τραγουδίστριας να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της  , μπορούμε να μελετήσουμε από κοντά αυτό το υπέροχο άλμπουμ ! Το 1989 , όπως έχει δηλώσει η ίδια συνοδεύει μια δύσκολη περίοδο για εκείνη , καθώς πάλευε με την ύπαρξη της διατροφικής διαταραχής , κάνοντας την να επιλέγει προσεκτικά τις θερμίδες που κατανάλωνε και να αισθάνεται τον εαυτό της αδύναμο επί σκηνής . Το 1989 Taylor΄s Version , την βρίσκει πιο χαρούμενη από ποτέ , έχοντας δημιουργήσει μια υγιή σχέση με το φαγητό και έτοιμη για νέες περιπέτειες ! Το 2014 , λοιπόν , η Taylor μετακομίζει στην Νέα Υόρκη και μετατρέπει τις εικόνες που βιώνει , σε στίχους , σχηματίζοντας το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ : Welcome to New York ! Ένα τραγούδι για όσα άτομα αποφασίζουν να αλλάξουν τα δεδομένα γύρω τους και να προσχεδιάσουν την πορεία προς το άγνωστο , λέξεις που υποδηλώνουν την μεταβολή των σκηνικών που στοιχειοθετούν τον χαρακτήρα μας . Αυτό το τραγούδι ακούγεται πάντοτε στα ακουστικά μου , όταν περιπλανιέμαι στο κέντρο της αγαπημένης μου Θεσσαλονίκης , και ας μην μοιάζει με την πόλη που δεν κοιμάται ποτέ ! Τα μικρά μαγαζιά , λουσμένα με το σκιώδες σχήμα του ήλιου , έτοιμα να υποδεχτούν τον επισκέπτη τους , ανοίγουν την καρδιά τους , εμπρός μου και ρίχνουν το βλέμμα τους στην αιώνια πλάνη που τυλίγει αυτήν την πόλη , σχηματίζοντας ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη μου .

Σειρά έχει το Blank Space και θα σε μεταφέρω στο μακρινό 2014 , όταν το βίντεο του συγκεκριμένου τραγουδιού παραβίασε κάθε όριο και αποτελεί μέχρι και σήμερα μια τεράστια εμπορική επιτυχία με 3 δισεκατομμύρια προβολές ! Το θέμα του ; Απλό . Όταν οι φήμες συναντάνε το κορμί σου και το βασανίζουν σε ένα κελί φτιαγμένο από “άκουσα και έμαθα “ . Όταν οι ερωτικοί σύντροφοι είναι χοτ θέμα σε σχέση με τα επιτεύγματα σου . Αν θέλεις να μάθεις περισσότερα για την λυκειακή μου πορεία , δεν έχεις παρά να το ακούσεις 🙂

Έπειτα , έρχεται το λατρεμένο σε όλα μας Style με τον στίχο James Dean daydream look in your eye , να ρίχνει φλογοβόλα βέλη στην αδειανή καρδιά μου . Μα , πες μου ειλικρινά , δεν θα’θελες μια ματιά , σαν και την δική του ; Δεν θα μπορούσα να αποκλείσω την πιθανότητα να εμφανιστεί μετά από αυτό , εκείνο το περίεργο , το γρήγορο κομμάτι , το πως το παμε να δεις , το Out of the Woods , τρένο που σφυρίζει καθώς διασχίζει τα άγρια βουνά της Ρουμανίας με μια δόση αισιοδοξίας για το τέλος . Το κομμάτι αυτό , συμβολίζει την ψυχική λύτρωση , από όσα μας κρατούν δέσμιους και όσα μας πληγώνουν. Βγαίνοντας από το δάσος μιας κακοποιητικής και πολυτάχαρης σχέσης , αντικρίζεις επιτέλους την αλμύρα  να καίει τα πνευμόνια σου και την θάλασσα να χαϊδεύει απαλά τα ακροδάχτυλα σου. Και αν με ρωτάτε , προσωπικά είναι από τα αγαπημένα μου ! Αν είσαι ακόμα εδώ , η τρελή πορεία του 1989 συνεχίζεται με το All You Had Τo Do Was Stay . Κυριολεκτικά , στο λέει η ίδια η Τέιλορ, δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα παραπάνω – απλά μείνε και πάλεψε για όσα αξίζουν. Σε μια συνέντευξη που διηύθυνε ο Ryan Adams , το μακρινό 2015 (σοβαρά, πηγαίνετε να το ακούσετε τώρα αν δεν το έχετε κάνει ακόμα)— η Taylor αποκαλύπτει ότι είχε ένα περίεργο όνειρο για έναν πρώην στο τραγούδι της «All You Had to Do Was Stay». Ο Ράιαν ξεκινά τη συνέντευξη ρωτώντας την Τέιλορ αν έχει ονειρευτεί ποτέ ένα τραγούδι ή έναν στίχο και παραδέχεται ότι το έντονο “Stay!” στο τραγούδι της «All You Had to Do Was Stay» προήλθε από ένα όνειρο. «Είδα ένα όνειρο ότι ο πρώην μου εμφανίστηκε στην πόρτα μου, χτύπησε την πόρτα , άνοιξα και ήμουν έτοιμη να βρω το τέλειο πράγμα για να πω», λέει στον Ryan. «Αντίθετα, το μόνο που θα έβγαινε από το στόμα μου ήταν αυτό το υψηλών τόνων ρεφρέν ανθρώπων που τραγουδούσαν «Μείνε!»… και μετά πας να πεις κάτι άλλο και ξαφνικά, δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη !

Εμ , ήρθε η πιο συγκλονιστική στιγμή , ως OG Swiftie , να σας παρουσιάσω το ένα και μοναδικό Shake It Off , που το τρέχαμε στα περίφημα δικαστήρια της Αμερικής για το Haters gonna hate hate HATE ! Το “Shake It Off” της Taylor Swift κυκλοφόρησε στις 18 Αυγούστου 2014, ως το βασικό σινγκλ από το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της, το 1989. Το τραγούδι θεωρείται ως απομάκρυνση από τον συνήθη ήχο της που επηρεάζεται από την country και μια κίνηση προς ένα στυλ πιο ποπ. . Το κομμάτι έγινε γρήγορα εμπορική επιτυχία, κάνοντας το ντεμπούτο του στην κορυφή του αμερικανικού Billboard Hot 100 και παραμένοντας στην πρώτη θέση για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες. Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού έχει πάνω από 3,3 δισεκατομμύρια προβολές στο YouTube, καθιστώντας το ένα από τα πιο δημοφιλή βίντεο της πλατφόρμας όλων των εποχών. Το αισιόδοξο τραγούδι έχει μια εθιστική  μελωδία και έχει επαινεθεί ευρέως για το μήνυμα αυτοπεποίθησης που διαδίδει ! Σε συνεντεύξεις, η Swift έχει δηλώσει ότι το “Shake It Off” εμπνεύστηκε από την αρνητικότητα που αντιμετώπισε στα μέσα ενημέρωσης. Έχει μιλήσει ανοιχτά για τους τρόπους με τους οποίους έχει επικριθεί και κριθεί σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της, ιδιαίτερα για τον τρόπο που χειρίζεται τα ραντεβού της και τις φιλίες της με άλλες διασημότητες. Αντί να κρυφτεί ή να ξεσπάσει, η Σουίφτ αποφάσισε να διοχετεύσει την απογοήτευσή της στη μουσική της και να δημιουργήσει ένα τραγούδι που θα ενέπνεε άλλους να ξεπεράσουν την αρνητικότητα και να αγκαλιάσουν τον εαυτό τους πλήρως !

Πες μου ότι θα με θυμάσαι , με νοσταλγία , τραγουδάει το είδωλο στο Wildest Dreams , που ακολουθεί.Το «Wildest Dreams» περιγράφει τους αγώνες της Σουίφτ που προσπαθεί να  προστατέψει  ένα βραχυπρόθεσμο, καταδικασμένο ειδύλλιο ενώ περνάει από τα χέρια της.Καθώς το τραγούδι μπαίνει στην εκρηκτική γέφυρα του, η Σουίφτ φαίνεται να έχει αποδεχτεί ότι η σχέση θα τελειώσει. Τραγουδάει για το πώς θα θυμάται ο αγαπημένος της,  τις όμορφες στιγμές, δηλώνοντας “Κάποια μέρα που θα με αφήσεις, βάζω στοίχημα ότι αυτές οι αναμνήσεις σε ακολουθούν”, κάτι που δείχνει ότι η σχέση θα στοιχειώνει και τους δύο. Ακολουθεί το How You Get The Girl , με οδηγίες , βήμα – βήμα για να κερδίσετε την εύνοια του ατόμου που σας αρέσει . Αγαπημένα μου πλάσματα , πάρτε χαρτί και σημειώστε !

 To This Love είναι εδώ και σας περιμένει , να χαθείτε στα μονοπάτια του έρωτα ,  που ανοίγονται μέσα από τους στίχους του ποιήματος – ναι , ως ποίημα ξεκίνησε ! Το τραγούδι μιλάει για την αγάπη με έναν τρόπο που ο καθένας μπορεί να συνδεθεί. Αφηγείται μια ιστορία για το πώς η αγάπη μπορεί να είναι καλή και κακή, αλλά είναι πάντα εκεί. Η γραμμή “Αυτή η αγάπη έρχεται  ζωντανή από τους νεκρούς” είναι μια αναφορά στο πώς η αγάπη μπορεί να ξαναζωντανέψει μετά από ραγίσματα. Θα λέγαμε , πως πάντα  υπάρχει πάντα ελπίδα για αγάπη, ακόμα κι αν φαίνεται χαμένη ! 12ο κομμάτι του άλμπουμ είναι το I Know Places. Η αγάπη που έχω για αυτό το κομμάτι φαίνεται από τα Streams στο Spotify μου !  Στον πυρήνα του, το “I Know Places” είναι ένα τραγούδι για τους αγώνες του να είσαι στο μάτι της δημοσιότητας  και να προσπαθείς να διατηρήσεις μια ιδιωτική ζωή. Η Σουίφτ βρισκόταν στο κέντρο της δημοσιότητας  για πάνω από μια δεκαετία, και αυτό το τραγούδι είναι ο τρόπος της να εκφράσει τις δυσκολίες που έρχονται με αυτό το επίπεδο φήμης. Μιλάει για το ότι χρειάζεται ένα μέρος για να κρυφτεί από τους παπαράτσι, τα μέσα ενημέρωσης και τη συντριπτική προσοχή που έρχεται με το να είσαι διασημότητα.

Αν θέλεις να καταλάβεις το Clean , ακούγοντας την μελωδία του στα ακουστικά σου , ρίξε μια ματιά στους στίχους . Το τραγούδι είναι μια σημαντική υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν είναι πάντα εύκολη και ότι μπορεί να είναι επίπονη και προκλητική μερικές φορές. Ωστόσο, με τον χρόνο, την υπομονή και την επιμονή, είναι δυνατό να βρούμε την κάθαρση που επιθυμεί η ψυχή μας ! Ύστερα έρχεται το Wonderland , που μας θυμίζει λίγο παραμύθι . Ενδόμυχα , το «Wonderland» είναι ένα τραγούδι που σε ωθεί να χαθείς σε έναν φανταστικό κόσμο. Είναι μια ιδιότροπη και χαοτική εξερεύνηση της αγάπης, όπου η Σουίφτ προσπαθεί να ξεφύγει από τη μονοτονία της πραγματικότητας και να κυνηγήσει μια αγάπη που είναι απλά απρόσιτη.

Ξέρω ότι κουράστηκες , μα έμειναν δύο τραγούδια μόνο . You Are In Love . Το λιγότερο αγαπημένο μου , στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Το τραγούδι «You Are In Love» εξερευνά το συναίσθημα του να είσαι βαθιά ερωτευμένος και τη μεταμορφωτική δύναμη που μπορεί να έχει στη ζωή ενός ατόμου. Οι στίχοι δίνουν μια εικόνα μιας σχέσης που είναι γεμάτη με γνήσια σύνδεση, εμπιστοσύνη και κατανόηση. Θέλοντας να κλείσει το άλμπουμ , η Taylor , αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να βρει καλύτερο τραγούδι από το New Romantics . Αγαπημένος στίχος ; Cause baby, I could build a castle ! Out of all the bricks they threw at me! Το τραγούδι είναι υπέροχο γιατί δεν είναι τραγούδι αγάπης από μόνο του, παρά το γεγονός ότι μιλάει για την αγάπη. Δεν είναι τραγούδι χωρισμού από μόνο του, παρά το γεγονός ότι μιλάει για χωρισμό και θλίψη. Είναι χορευτικό και αισιόδοξο και πραγματικά φωνάζει ακριβώς αυτό που αισθάνεται περισσότερο η γενιά των ανθρώπων που γεννήθηκαν γύρω στο 1989. Το New Romantics συνοψίζει όλα τα θέματα του 1989 – το να είσαι νέος, να ζεις στη μεγάλη πόλη, να αφήνεις πίσω σου την απογοήτευση.  Σαν ένας ύμνος γενιάς λόγω του τρόπου που αφηγείται με το “εμείς” και μιλά για γενικές εμπειρίες. Και ας μην ξεχνιόμαστε . Το σημαντικότερο μήνυμα που περνάει είναι ένα . Μην αφήσεις τους κακεντρεχείς ανθρώπους να σε καταπλακώσουν με τα σχόλια τους . Ανάδειξε την μοναδικότητα της προσωπικότητας σου και ζήσε αυτή την εμπειρία στο έπακρο !

Δεν θα αναφερθώ στα Vault Tracks . Είναι μια κατηγορία από μόνα τους . Είναι πάντως 1989 coded ! Μια μικρή εξαίρεση θα κάνω για το Is It Over Now ? Νιώθω κολλημένη με αυτό το άσμα , τοποθεσία Θεσσαλονίκη . Έσφαξε με γάντι τον πρώην – συγγνώμη Χάρρυ μου – και μας επιβεβαίωσε τις πληροφορίες που χρειαζόμασταν για την αρχαία εποχή του 2014. Το 1989 είναι το 5ο άλμπουμ της ξανθούλας , με το οποίο έκανε στροφή μουσικά , στο ποπ είδος και κατέκτησε την κορυφή των Charts . Ήταν μια βαρυσήμαντη αλλαγή στη ζωή, όπως επιδίωξαν γενιές νεαρών γυναικών σε μια αναζήτηση ενός νέου, λαμπερού ονείρου ανεξαρτησίας. Αλλά για τη Swift, το 1989 αντιπροσώπευε κάτι περισσότερο από μια απλή αλλαγή προσωπικού ρυθμού. Το άλμπουμ άλλαξε την καριέρα της —και τη μουσική βιομηχανία— για πάντα.

Σας εύχομαι καλή ακρόαση !

Ariadne Emmanouilidou

  Playlist to read this article

So it goes by Taylor Swift

L’amore è come il vento, non lo puoi vedere, ma lo puoi sentire

-Italian quote

He looked at her, letting his gaze wander into her large eyes, a source of oasis. He looked at her, persistently, greedily, tenderly, letting the cascades of his eyes flow down her legs and find themselves at the mercy of the darkness that gently enveloped her .The scant light, emitted by the constellation of the Dioscuri, showed on the surface their most hidden dreams, their most hidden desires and made her gold-embroidered skin shine perpetually. He had never encountered such an ethereal creature before. The blinding glint of her face crossed the ridge of his head and perched on the peaceful feel of his hands, feeling his blood simmer in Venetian rhythms.His hand slipped out of place and gently touched her waist, bringing her a breath away from his dangerous lips, without moving an inch more. He wouldn’t do it. Not today . Not now. In her own spacetime, where the muscles of her mind would surrender their spirit to the warmth of his soul, burning desire that pierced the foliage of his thoughts constantly. Far from the lights of the city, their footsteps met in that little clearing, deep in the forest, in the land where Transylvanian blood flowed.Trembling breaths came from her parted lips as she felt his hand touch her fiery flesh , bearing in mind an irregular path of kisses and a chemical reaction of fire and oxygen floated in the rose petals that adorned her dress. Don’t say she took too long to figure it out, he repeated to himself. The faded wounds of her soul prevented her from seeing clearly the rekindling of his feelings and thwarted the ongoing behests that sprouted in the corridors of his brain as soon as he kept track of her image that July morning.So that was it. What could even try to separate them? Only a slow sensual dance with the shadows of the coniferous trees witnessing their carnal wistfulnesses.

Look at his eyes,  if you dare, tell me how to describe them, a flare, maybe a flame. They are fireworks that light up Rome all at once and captivate the passers-by who admire the bright full moon, an impregnable castle, a bullring, for its eyes sacrifices would have been made and much blood would have been shed, for this beautiful, unique glow. This strange, otherworldly glow of theirs, could tear down the Colosseum and build it straight away, could crucify Jesus and resurrect him again, scatter the remnants of love on the five continents and unite them into one. His eyes are reminiscent of Alighieri’s hell ,artwork inspired by the Renaissance era, hanging in the Louvre, a masterpiece given by Botticelli, his eyes, a tornado that sweeps everything in their path. For his eyes you would become a god of Olympus, in their sacred bonds they guard you and look at you in awe, healing the scratches of the past, setting fire to the inhibitions of the future. If you manage to raise your stature against them, you will be faced with the stormy sea that surrounds their inner world, huge waves of delegation will envelop you and transform you into a pirate ship, full of golden ornaments and and if fate decrees it , captive of his yearnings you will become. Enough of that, look at his lips and tell me how to immortalize them in the written world , how to bring them to life through lifeless words. Τhey are hair-twirling wind speeds , as if I manage to ride the white horse of optimism and spill out into the streets that lead to Via Montenapoleone . Nectar of the gods and gumption of the demigods, oh,  his lips are shaped like happiness and set fire to the entrails successively ,  made into the drug that immobilizes the body and skyrockets serotonin levels. What would you do if you kissed his bloody lips in a character collision ? Pilgrimage refuge in Vatican City , propitiation at the altar of the Pantheon, you become a kneeling supplicant on the steps that enter Milan Cathedral, in the tears of the Virgin Mary you seek your atonement ,  not amenable to any punishment.

Ten volumes of books, gilded with the pen of an unknown author, are not enough to glorify his divine hands and the heat they disperse to random directions in the solar system. Overlaid with the most beautiful knits of human tissue that nature has ever created, his hands are able to construct temples and pyramids from the substructures, brought a knife to a gun fight and killed anyone who threatened the sun that loomed up behind the Alps. In his long-suffering hands, the fatal sunset dissolves, at the thought of him turning the withered grass into fresh-smelling flowers and raising new camellias from the ground, bringing spring wherever he is, whatever he does, whatsoever he may be. But how life brings you like this, a pair of hands like his,  leads you where no other hand has ever taken you,  on a road where hell meets heaven and gently strokes its angel wings. They conjure up tricks in the second and make magic potions of love, making himself the greatest wizard of all time, in the name of the darkness that grounds his existence , not withstanding the idea of ​​seclusion nor habit and enumerating one by one his gifts. His fingertips , beating to the rhythm of Τarantella, take hold of the brush and form rainbows on the canvas in front of him, their colors mingling in his curly short hair and his bright smile flows abundantly in them. Ah, his smile. A dose of happiness for a few . A self-luminous shooting star that acts as a source of energy for those around him, a planet that little children seek to find with their innocent eyes, hanging above the stars that connecting them, etching lines straight and parallel, intersecting and curved , you get the the faithful acolyte of the goddess Artemis , who obeying at her command ,killed Orion with an arrow when the latter tried to hurt her.Don’t tell me you don’t recognize the Scorpio myth?Don’t tell me you still haven’t figured out ,with all these literary metaphors above, how handsome he is?

He leaned over her and savored the scent, breathing slowly down her neck and letting out unintelligible phrases in an unknown language.His words broke the silence of the space and bewitched her body, locking it in a golden cell whose key has been lost and only he,  has the power ,using his commands as the weapon , to save her from the impending suffocating death and deliver her from the demons that haunt her in her prophetic dreams.She couldn’t concentrate on what he was telling her. She gazed momentarily at the galaxy lighting up his hands as they left her waist exposed to the icy breeze and moved to her lips.Guided by his fingers, he wandered to the line that formed them and began to strip her with his eyes, reverently, as if it were her body, an ancient witchcraft ritual , that in order to participate, he would have to kneel before her and manifest what he keeps a seven-sealed secret, in his lustful mouth.Abruptly she pulled herself away from the warmth of his body and bowed her head, looking coyly at her pink summer shoes, which brought her close to his height without much difficulty.The strange creature with the big brown eyes let her first words come out of her mouth,  trying to compose her thoughts properly, facing bluntly the turmoil ,  hovered in the atmosphere. – “They looked at us. They were here. A pair of eyes. And another one. That’s where they headed. They know about us. They saw us clearly. What will we do now that they know about us? We shouldn’t have left the same road together, we shouldn’t, we couldn’t, we didn’t need to, we better not – Oh, why are you laughing, you idiot!” In the midst of her thoughts, she looked at the smirk on his lips and automatically a similar one formed on hers.There . Under his beard. As soon as he laughs. Dimples. He has dimples. – “Love, sorry to spoil your monologue “, said looking at her eyes while they avoided him as usual . -“But you don’t have to pull away from me and resist my touch. If you don’t feel comfortable, you can always tell me. I’m here to make you feel comfortable. Do you understand that?” She dared to raise her pupils to his side, letting them escape and find the support she sought. – “But they saw . They smiled . They know .” He grabbed her face with his strong hands and brought it close to him.

– “Let them be , mia cara. Let them be. I don΄t care.“

Out of the blue , he took a bright device out of his pocket and browsed somewhere, not giving an explanation to her. Bewildered by his momentary reaction, she remained silent, looking at the celestial dome held by Atlas. What a beautiful night this too, how many stars, and the moon disappeared, having given its place to her , as it should. Suddenly, she heard notes surrounding her ears and a low hiss from his lips. The creature with the big brown eyes felt her cheeks explode, staining them burgundy and gyrated her hips sluggishly to the rhythm of the familiar song.The one that the birds chirp as soon as they see him,  placed the device back in his pocket and extended his hand towards her. He couldn’t have been more serious. Ed Sheeran could be heard in the background singing the opening notes as the surrounding trees and freely galloping horses watched the two figures embrace each other , dancing slowly, under the starlight. Once, twice she tried to talk to him, to tell him that they would be seen and to stop their aerial waltz, but to no avail. He was adamant, and as always seemed headstrong. Hush, he managed to articulate, carried away by the passion that lingered in the night. Don’t think, leave it in my hands and let me travel you to unknown lands, far away .Listen to the music and let your body sway to the tempo, just hear my voice softly singing and tearing through the silence that prevails in a place like this, far from the city lights and airport΄s bustle. These were his words, traveled to her eardrums and made her shudder straight away, creating a climate of imperceptible peace. He hugged her tighter, bringing her head to his shoulder, giving a sweet gentle kiss in her hair, sending shivers down her body. I’m not going anywhere. I’m not going to leave your side, he reassured her. The song is over. So suddenly. But the magic is not lost. It is there, in the land where castles sprout like seeds in the ground and enchant visitors with the legends hidden within their walls. In the country where two strangers, two creatures of the Mediterranean sea, were destined to cross their fates and to overcome what hinders them. Τo discover what unites them. Perhaps a single drop of southern European blood.

Ariadne Emmanouilidou

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και το ημερολόγιο γράφει 65 μέρες αναμονής , έως ότου έρθει η αγαπημένη γιορτή των Χριστουγέννων. Ναι , καλά ακούσατε ! 65 ολόκληρες ημέρες και 92,697 λεπτά , που πιθανότατα θα έχουν μειωθεί , όταν θα έχει δημοσιευτεί αυτό το άρθρο. Πότε ήρθε το φθινόπωρο , πότε ο Σεπτέμβρης , πότε η 28η Οκτωβρίου και πότε θα πούμε Χριστός Ανέστη , ούτε που θα το καταλάβουμε ! Φτάσαμε , λοιπόν στα τέλη Οκτωβρίου και ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να γεμίσουμε τα σαββατοκύριακα μας με εξόδους και βόλτες , να ξεσκάσουμε λιγο , να πάρουμε τον αέρα μας και να ενημερωθούμε για νέες εμπειρίες , να ζήσουμε μέσα από τον εθελοντισμό και να απομακρύνουμε το μυαλό μας από τα προβλήματα που το βασανίζουν στην διάρκεια της καθημερινότητας . Αν είσαι ένα από αυτά τα άτομα , που ψάχνουν νέες δράσεις και θέλουν να δώσουν πνοή στο όνειρο για ένα καλύτερο αύριο , αν είσαι ένας περαστικός ταξιδιώτης της ζωής που αγωνιά για το μέλλον του , αν θέλεις να καλλιεργήσεις το ακαδημαϊκό σου ταξίδι , ψάχνοντας το κατάλληλο μεταπτυχιακό ή το κατάλληλο πανεπιστήμιο που θα σε προετοιμάσει με όπλο τα απαραίτητα εφόδια της ζωής , για να βγεις έτοιμ@ στον επαγγελματικό στίβο , αν θέλεις να θυσιάσεις την γλυκιά ζέστη που προσφέρει εκείνη η συγκεκριμένη γωνιά του καναπέ σου , αγκαλιά με μια κουβέρτα , τότε σου έχουμε την λύση ! Έχεις ακούσει για την IUF ; Σε συγχωρούμε , αν δεν έχεις ιδέα για τι μιλάμε ! Το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό event στην Νοτιοανατολική Ευρώπη ! Ένας χώρος , μια οργάνωση , μια εθελοντική δράση , μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που σε ενημερώνει για όλα όσα θα ήθελες να ρωτήσεις σχετικά με την ακαδημαϊκή σου μόρφωση , σε επίπεδο εγχώριου αλλά και εξωτερικού τομέα.Η IUF , λοιπόν, είναι το μεγαλύτερο εκπαιδευτικό event στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στο οποίο μαθητές, φοιτητές και γονείς μαθαίνουν ό,τι χρειάζεται να ξέρουν σχετικά με τις σπουδές στο εξωτερικό.

Στην IUF έχεις την ευκαιρία να αλληλεπιδράσεις με αντιπροσώπους πανεπιστημίων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από όλο τον κόσμο, φοιτητές που ήδη σπουδάζουν στο εξωτερικό αλλά και εξειδικευμένους συμβούλους διεθνών σπουδών και επαγγελματικού προσανατολισμού. Η IUF (International University Fair ) έχει παρουσία σε 4 χώρες της Ευρώπης :Ελλάδα (Αθήνα, Θεσσαλονίκη και διαδικτυακά) , Ρουμανία (Σε 6 πόλεις & Διαδικτυακά) , Ισπανία (Διαδικτυακά) , Ιταλία (Διαδικτυακά). Η IUF , σε νούμερα , τα σπάει ! Μόνο το 2017 είχαμε 560 εθελοντές που  συμμετείχαν στην οργάνωση της Έκθεσης , 25.900 επισκέπτες και 241 εκθέτες , με πληροφορίες για μεταπτυχιακές και προπτυχιακές σπουδές σε όλο τον κόσμο ! 17 χρόνια εμπειρίας , με δύο εκθέσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ,σου δίνουν την δυνατότητα να λάβεις  μέρος σε συζητήσεις και σεμινάρια επαγγελματικού προσανατολισμού ή γενικού περιεχομένου για σπουδές στο εξωτερικό.   Εάν λοιπόν,είσαι μαθητής λυκείου,φοιτητής ή πτυχιούχος και ενδιαφέρεσαι για προπτυχιακό, μεταπτυχιακό ή διδακτορικό πρόγραμμα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, τότε η IUF είναι το πρώτο σου βήμα! Και έρχεται η αγαπημένη μας απορία : Μα , γιατί να συμμετάσχω ; Τι έχει να μου προσφέρει η Έκθεση ; Σου έχουμε την απάντηση ! 

• Αξιοποίησε τα Ψυχομετρικά Τεστ που θα παρέχει δωρεάν η EMPLOY EDU  αποκλειστικά στους επισκέπτες της IUF.
• Συνομίλησε live με εκπροσώπους διεθνών πανεπιστημίων και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων
• Απόκτησε πρόσβαση σε πληροφορίες για πάνω από 5000 προγράμματα προπτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων του εξωτερικού
• Απόκτησε πρόσβαση σε υποτροφίες και άλλες πηγές χρηματοδότησης
• Συνέκρινε τα προγράμματα σπουδών και τα πανεπιστήμια για να αποφασίσεις ποιο είναι αυτό που σου ταιριάζει καλύτερα
• Ανακάλυψε ό,τι χρειάζεται να ξέρεις για τη διαδικασία εισαγωγής σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, τις αιτήσεις φοιτητικών δανείων και κρατικών επιδοτήσεων
• Βρες απαντήσεις στις ερωτήσεις σου συζητώντας με εξειδικευμένους εκπαιδευτικούς συμβούλους διεθνών σπουδών ή σταδιοδρομίας

Σε πείσαμε ή …έχουμε ακόμα ; Σου φυλάξαμε το καλύτερο για το τέλος ! Η εγγραφή είναι ΔΩΡΕΑΝ . Πάτησε εδώ , για να μεταβείς στην κεντρική ιστοσελίδα της IUF και κάνε εγγραφή για να σε υποδεχτούμε με αγάπη την ώρα της έκθεσης και να σε ξεναγήσουμε στον μαγικό κόσμο της εκπαίδευσης ! 

Ο Νίκος μας αφηγείται:

“Μια περιπέτεια υγείας που παραλίγο να μου στοιχίσει τη ζωή και μου ακρωτηρίασε το αριστερό μου πόδι, μου άλλαξε τη ζωή προς το καλύτερο, όσο περίεργο και εάν ακούγεται. Μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να καταλάβω το πόσο ωραία είναι η ζωή. Μαζί θα μοιραστούμε το ταξίδι μου από το μηδέν στο τώρα.”

Δωρεάν Παρουσιάσεις

Επισκέψου την Έκθεση Πανεπιστημίων IUF για να βρεις και να παρακολουθήσεις σεμινάρια που θα πραγματοποιηθούν από Έλληνες συμβούλους σπουδών ή εκπαιδευτικούς καθώς και από αντιπροσώπους διεθνών πανεπιστημίων. Στην έκθεση , θα μπορέσεις να ενημερωθείς  από Έλληνες συμβούλους για τη διαδικασία αιτήσεων στο εξωτερικό , να συμμετάσχεις σε  σεμινάρια επαγγελματικού προσανατολισμού και σταδιοδρομίας  και να παρακολουθήσεις τις παρουσιάσεις προγραμμάτων σπουδών από τους Εκθέτες Πανεπιστημίων. Σε συμβουλεύουμε , με την εγγραφή σου , να εγγραφείς , και πάλι δωρεάν στα σεμινάρια που επιθυμείς να παρακολουθήσεις , καθώς ο μεγάλος όγκος επισκεπτών δεν δίνει σε όλα τα άτομα την δυνατότητα να βιώσουν την εμπειρία των σεμιναρίων. Μπορείς να κρατήσεις μια θέση, με την εγγραφή στο σεμινάριο που έχεις επιλέξει και έτσι , να αποφύγεις την πολύωρη….ορθοστασία ! 

Γιατί επιλέξεις την Ιρλανδία για τις μεταπτυχιακές σου σπουδές; Η Ιρλανδία είναι ένα κέντρο αριστείας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και μια τοποθεσία για έρευνα παγκόσμιας κλάσης. Τα μεταπτυχιακά προγράμματα στην Ιρλανδία προσφέρουν εξαιρετικές ευκαιρίες σταδιοδρομίας μετά τις σπουδές.

(Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά.)

Φέτος , με ενημερώνουν από το κοντρόλ , ότι έχουμε την δυνατότητα να κάνουν όλοι οι ενδιαφερόμενοι επισκέπτες δωρεάν τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού και να ενημερωθούν σχετικά με τα αποτελέσματα τους . Τα επαγγελματικά τεστ δεν καθορίζουν φυσικά την τελική επιλογή σου , αλλά λειτουργούν πάντα βοηθητικά και σε συνδυασμό με τη γνώμη του ειδικού στον επαγγελματικό προσανατολισμό, δείχνουν το δρόμο στους νέους για μια πιο συνειδητή επιλογή ενός επαγγέλματος το οποίο θα τους ταιριάζει όσο το δυνατόν περισσότερο. Επιπλέον , οι συνεδρίες εκπαιδευτικής συμβουλευτικής είναι εδώ για να σε καθοδηγήσουν για ένα μέλλον , πιο σίγουρο , ασφαλές και ευχάριστο για σένα !

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, είναι σημαντικό να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής και στις συνεχείς αλλαγές της αγοράς εργασίας. Πώς μπορεί να με βοηθήσει ένα έξυπνο μεταπτυχιακό;

Τι εννοείς έχουμε και Giveaway ,  διαγωνισμούς και πολλά άλλα  στην Διεθνή Έκθεση Πανεπιστημίων ; Μπες στην σελίδα μας στο Instagram ή στο Facebook και ενημερώσου σχετικά με τους τρόπους που μπορεί να κερδίσεις , για παράδειγμα το νέο τεστ της LABORA “ANALYSIS TEST” που θα σε βοηθήσει να ανακαλύψεις ευκολότερα τις σπουδές που σου ταιριάζουν και δύο δωρεάν συμβουλευτικές συνεδρίες για σπουδές , προσαρμοσμένες στα μέτρα και τις ανάγκες κάθε μαθητή ή ενηλίκου που αξίζει να επιλέξει το καλύτερο για το άμεσο μέλλον! Αρκεί να κάνεις δωρεάν εγγραφή και ταγκ 1-2 φίλους στην δημοσίευση και τότε ο κόσμος του giveaway ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του …. και σε περιμένει !

Συμμετέχοντα Πανεπιστήμια

Ψάχνεις προγράμματα σπουδών για να ξεκινήσεις το πτυχίο, μάστερ ή διδακτορικό σου πρόγραμμα στο εξωτερικό; Ανακάλυψε για ποια πεδία σπουδών και ποια πανεπιστήμια μπορείς να βρεις περισσότερες πληροφορίες στην IUF , πατώντας εδώ , για να δεις τους εκθέτες της Θεσσαλονίκης και εδώ της Αθήνας.

Το εθελοντικό κομμάτι της IUF είναι προσωπικά το αγαπημένο μου . Οι εθελοντές της IUF , είμαστε περίεργα πλάσματα. Μπορούμε και επιβιώνουμε μέσα από το χάος που δημιουργείται , όταν πρόκειται να συσταθεί μια τέτοια πολύπλοκη οργάνωση . Γνωριζόμαστε μεταξύ μας , ανασυγκροτούμε τις πράξεις μας με την καθοδήγηση των υπέροχων και βοηθητικών leader μας και δακρύζουμε με το αποτέλεσμα μας , την ημέρα της έκθεσης . Υποδεχόμαστε με χαρά τα νέα μέλη που θέλουν να γίνουν μέλος αυτής της οικογένειας , γελάμε , πειραζόμαστε , δημιουργούμε φιλικούς δεσμούς και απολαμβάνουμε την εμπειρία στο μέγιστο . Και φυσικά , κανείς δεν μένει πίσω ! Για να σας δώσω ένα παράδειγμα , το όποιο με έκανε πραγματικά να νιώσω τους ανθρώπους που συγκροτούν την ομάδα , πιο κοντά μου . Έχοντας σπάσει το χέρι μου , κατά την διάρκεια της διοργάνωσης της προηγούμενης έκθεσης , αισθάνθηκα πως μόνο θα εμπόδιζε το χέρι μου ,με την παρουσία μου , τις διαδικασίες , καθώς δεν μπορούσα ούτε να γράψω , ούτε να εξυπηρετήσω τον κόσμο , παρά μόνο να δίνω πληροφορίες για τους εκθέτες και τα σεμινάρια . Η Σαλώμη , η υπεύθυνη των εθελοντών της Θεσσαλονίκης , ένας υπέροχος άνθρωπος που δεν κάθεται ούτε λεπτό πραγματικά , με βοήθησε να αξιοποιήσω την παρουσία μου στον χώρο , αντικαθιστώντας έναν εκθέτη που δυστυχώς έτυχε να λείψει και όπως τα υπόλοιπα άτομα, με αντιμετώπισαν , σαν δικό τους παιδί, προσπαθώντας να ενισχύσουν εκεί που το χέρι δεν μπορούσε. Τους ευχαριστώ θερμά που δεν με άφησαν ούτε λεπτό από τα μάτια τους και ανυπομονώ να δημιουργήσουμε αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις γεμάτες χαμόγελα και γέλια, και φέτος !

Ανακάλυψε κόλπα για καλό προϋπολογισμό, βελτίωσε την οικονομική σου τεχνογνωσία, εξερεύνησε τις δυνατότητες χρηματοδότησης και κάνε τα όνειρά σου για διεθνή εκπαίδευση πραγματικότητα!

(Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά)

Επανερχόμαστε στο σήμερα , με το πρότζεκτ της Educativa , την IUF που τόσο αγαπήσαμε , να παίρνει σάρκα και οστά , στις 27 Οκτωβρίου στην Αθήνα και στις 29 Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη ( θα μαι και εγώ εκεί , μην τυχόν και δεν έρθετε !) από τις 4 το μεσημέρι μέχρι τις 9 το βράδυ . Αθήνα: Royal Olympic Hotel , Θεσ/νίκη: Makedonia Palace .Αυτά είναι όσα πρέπει να γνωρίζετε για να έρθετε στην εκπαιδευτική αυτή εκδήλωση που μπορεί να οδηγήσει τους επαγγελματικούς σας δρόμους σε ένα καλύτερο μέλλον . Χρειάζεται εισιτήριο ή πληρωμή για την είσοδο σας στον χώρο της Έκθεσης ; Μα φυσικά και όχι ! Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι την φυσική σας παρουσία και το πιο ωραίο σας χαμόγελο . Σας περιμένουμε με ανυπομονησία . Ραντεβού στην Έκθεση !

27 & 29 Οκτωβρίου
σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη

Αθήνα: Royal Olympic Hotel
Θεσ/νίκη: Makedonia Palace

16:00 – 21:00

FACEBOOK

INSTAGRAM

WEB PAGE

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Playlist to read this article

Everlong by Foo Fighters

Prologue 

Πάντα μου άρεσε ο μακροπερίοδος λόγος . Και ας μας μαθαίναν στο σχολείο ότι δεν πρέπει στην έκθεση να τον χρησιμοποιούμε . Είχε κάτι το εξουσιαστικό , το μαγικό πάνω μου . Λάτρευα τα κόμματα , τα επίθετα που στοιχίζονταν  το ένα δίπλα στο άλλο και άντε να βρεις την άκρη τους , περιέγραφαν τον απερίσκεπτο ενθουσιασμό μου . Με γέμιζε δύναμη και ανάγκη , να πω την ιστορία πριν ακόμα χαράξει . Ας μου συγχωρεθεί τούτη η αμαρτία , για αυτήν την ιστορία . 

Τα πόδια του είχαν βουλιάξει στην βρεγμένη άμμο , περιμένοντας υπομονετικά να αντικρίσει την μορφή της . Ο ουρανός είχε αρχίζει να ροδίζει , όταν η μαγική της λάμψη , έσυρε βοή και τάραξε την ηρεμία των πτηνών που παραμόνευαν κρυφά , στις άκρες των βουνών. Πρωτόγνωρο για ‘κεινη . Σκοτεινός και απόμερος , ο δρόμος καθώς ήταν , τα μάτια της δεν φόβιζε , καμία ανησυχία . Οι παλμοί της ήταν σταθεροί , ένιωθε σαν σπίτι , ο άνθρωπος που είχε απέναντί της . Μικρές μεγάλες λέξεις , χείμαρρος τα λόγια της , μονόλογος που σπάει καντράν χιλ-ιομέτρων , σαν έρημο Σαχάρα χωρίς φραγμό και σκέψη . Και εκείνος , εκείνος που ξεμυτίζει από χρυσό – γεμάτο δώρα –  κάστρο , σαν βγει από βραδύς ,  αστερισμός των Διοσκούρων , σημάδι απροσπέλαστο , αιώνιο καταφύγιο , μοιραίο δειλινό που σιγολιώνει . Ο μικρός πρίγκιπας άκουγε με προσοχή το στόμα της να ανοιγοκλείνει , μελωδία ανήκουστη, από άλλον πλανήτη . Της είχαν θυμώσει , ζεστά και πολύχρωμα αστέρια , είχε την τύχη να μιλά με θνητό , γιο βασιλέα μέγα . Και τι ήταν εκείνη ; Μια μοναχική και απρόσιτη Σελήνη. Βλέπεις , οι άνθρωποι , του πε ψιθυριστά , σαν να φοβόταν πως θα ξυπνούσε οικισμούς και γύρω χωριά , έχουν την τάση να πληγώνουν . Να μην εκτιμούν την φύση , τον Δημιουργό , τον ίδιο τον εαυτό τους . Να χάνονται και να περνούν , το λιγοστό τους χρόνο , σε ξένα αποτυπώματα , σε πλάνες ξελογιάστρες . Μην τα παρεξηγείς – μην πεις πως φταις σε κάτι. Είναι που τραύμα κουβαλούν , βαρύ και δεν μπορούν να το σκεφτούν , πως όλοι δεν είναι ίδιοι .

Δύσκολο να ξεχάσεις την όψη του , βασιλική θωριά και ελεύθερο του πνεύμα . Τα μάτια του , δάσος απόμερο στην άκρη του βουνού , κύμα που σκάει στην ακτή μόλις βραδιάσει , πίνακας του Ρέμπραντ , κρεμάμενος επί Λούβρο , φύλλα που ‘τα σερνε ο αέρας , φεγγάρι αυγουστιάτικο που καθρεφτίζεται στην λίμνη . Τα μάτια του τα φωτεινά , αλλάζουν χρώμα κάθε φορά , σαν φώτα Χριστουγέννων , τυλιγμένα σε έλατο που το βαραίνουν τα στολίδια , φάτνη που λείπουν οι βοσκοί , τον Μεσσία να προυπαντήσουν , στα μάτια του τον βρίσκουν και τον καλωσορίζουν . Είναι τα μάτια του φωτιά , Αίτνα , Βεζούβιος και λάβα  , είναι αγέρας που τρυπώνει ανάμεσα στα παραθυρόφυλλα , την ώρα που η νοικοκυρά καλημερίζει την ανατολή και ατενίζει στο άπειρο με αναστεναγμό και σκέψη . Είναι ιδέα λαμπερή , φωτιά στα σωθικά της , όταν υψώνει την ματιά του στα δικά της και λιώνει σαν θεά στους πρόποδες του Ολύμπου . Είναι έργο που προσέφεραν , Ικτίνος , Καλλικράτης , με χέρια θεϊκά τον εσφυρηλατήσαν , ασπίδα που’ φτιαχνε χίλιες μια νύχτες , στο κρυφό του εργαστήρι , Ήφαιστος μέγα σιδηρουργός με ολόχρυσο μαντήλι. Είναι τα αστέρια που στολίζουν τα καστανόξανθα μαλλιά του και μπρος στην πυρά θυσιάζουν , χωρίς να το σκεφτούνε , τις μάγισσες , τους δαίμονες και ό,τι άλλο βασανίζει , τις σκέψεις της μοναχικής και απρόσιτης Σελήνης . Ο μικρός πρίγκιπας ήταν ένα πλάσμα , από εκείνα τα περίεργα , τα αλλόκοτα , τα σπουδαία , ήταν μια έννοια αόριστη και ταυτόχρονα οριστέα , ήταν κοχύλι στολισμένο με φύκια και πολύχρωμες δαντέλες, που δεν άνοιγε ποτέ παρά μονάχα σε εκείνους που το θελε και αγαπούσε . Ήταν τα χέρια του γραμμές , κάθετες οριζόντιες , παράλληλες και ευθείες , ήταν πετρόχτιστα αρχοντικά με δούλους και αφεντάδες να τρώγουν και να πίνουν σιμά στο ίδιο τραπέζι , με κεντητό τραπεζομάντηλο , όμορφα στρωμένο . Ήταν τα λόγια του , βαρέα , το μέλλον να αλλάξουν και ράβε ξήλωνε τον κόσμο θε να τον εβάψουν, με χρώμα του φωτός, ελπίδα χαρισμένο , με κίτρινη μπογιά που μένει και δεν φεύγει . Τι λέγαμε , τι γράφαμε , θαρρείς πως ξέχασα τι σκέφτομαι και νιώθω  ; Α ναι , για εκείνον , τον μικρό , τον  πρίγκιπα, τον νέο ,με τα υπέροχα χρώματα που ‘χε για χάδια , το γέλιο σαν γάργαρο νερό και τα βλέφαρα κλειστά , σαν να απολάμβανε κονσέρτο από βραδύς  , εν ώρα του πολέμου . 

Τον κοίταξε αποσβολωμένη , μια μεθυστική ζάλη , από εκείνες που αναδεύουν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπινου οργανισμού, προκαλούν ένα γνώριμο συναίσθημα ευφορίας και σφυρηλατούν την θέρμη που αναπλάθει τα παγωμένα ακροδάχτυλα του , τύλιξε την απόσταση μεταξύ τους και φλόγισε τα μάγουλα της. Κάτω από το βελούδινο πέπλο του ουρανού, η αναπνοή του επανήλθε στο ρυθμό που πρόσταζε η καρδιά του και κοίταξε το χέρι της , αλεξανδρινά ερείπια των αυτοκρατοριών που μάχονταν για μια ματιά της. Μια αυθόρμητη κίνηση και θα τα χαλούσε όλα. Καρτερούσε να σφίξει το μικρό κλωνάρι που φάνταζε για χέρι στο δικό του και να της πει πως την καταλαβαίνει . Πως είναι εδώ , ακοίμητος φρουρός , φυλάει Θερμοπύλες για κείνες τις καταιγίδες που ταράζουν τα ήρεμα γλυκά νερά της λίμνης που καθρεφτίζεται στο βλέμμα της. Μα η Σελήνη , χιλιοβεβηλωμένη, αστόλιστο δάκρυ του ουρανού δεσπόζει, σε μια γωνιά της στέρνας , ενώ μικρές μικρές αχτίδες τυφλώνουν το εικόνισμα της και διαγράφεται ολοκάθαρα το λειψό αποτύπωμα χαδιού, που τόσο έχει ανάγκη . Σαν νύμφη του βουνού έλουζε το χρυσοκεντημένο δέρμα της σε αθάνατο νερό , την νύχτα που ο ήλιος πενθούσε, φιλώντας απαλά τα ματωμένα χείλη της και φάνταζε για αερικό , βηματίζοντας γοργά, σαν διέκρινε ανθρώπινη κορμοστασιά να εισχωρεί στα πέλματα της . Αλίμονο , που πήγαινε να μπλέξει , ποια αρχαία θρησκεία και ποια τελετουργία , έφερε στο διάβα του σαν όρισε η μοίρα , μια τέτοια οπτασία ;Είχε μπροστά του , καταγής , το πιο ποθητό σώμα του ουρανού, ελιξίριο φτιαγμένο με ευτυχία , φοβόταν μην και δε ραγίσει τις γυάλινες επιφάνειες που κοσμούσαν το κορμί της. Σαν να ‘ξερε πως αίμα αθώων θα χυθεί , αν τολμούσε τούτα τα χείλη να φιλήσει. Και μετά , τι μπορεί να ακολουθήσει ; 

Θυμάσαι , του είπε , θυμάσαι πως με κοίταξες την ώρα που έτεινα το χέρι προς το μέρος σου, για να το πιάσεις και σε σκοπούς μελωδικούς τα βήματα μας να χαράξεις ; Ήταν το πιο ζεστό και ονειροπόλο βλέμμα που έλαβα ποτέ μου . Σαν να διέκρινες τις χίλιες μύριες σκέψεις μου και πολέμησες τους δαίμονες που με ενοχλούν τα βράδια , σαν να ‘δες σε μένα όλες τις ηλιαχτίδες του ουρανού , δίχως να ‘χω μέσα μου φλόγα καμιά και ελπίδα. Κοίταξε με. Είμαι η Σελήνη , η κόρη του Υπερίωνα , ένα γαλαξιδιακό σύμπλεγμα ομορφιάς , εκείνη που θαυμάζουν. Εκείνη που οι άνθρωποι αποφεύγουν να πλησιάσουν , μήπως και στερέψει το οξυγόνο. Είμαι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της Γης και απέχω 384.403 χιλιόμετρα από την ανθρωπότητα . Είμαι η Σελήνη , ένα κορίτσι που αγαπά τα μακρινά ταξίδια και τις ακρογιαλιές. Εξαφανίζομαι σαν έρθει η χαραυγή , για να δώσω την θέση μου στον μεγαλοπρεπή Ήλιο. Πάντα θεωρούσα την αγάπη ,απόκτημα των Γήινων, έκλαιγα βουβά τις νύχτες, καρφιτσωμένη σε τροχιά απογοήτευσης , για αυτά που μας χωρίζουν. Και εσύ , μικρέ μου πρίγκιπα , όαση της Σίβα, σαν να ξέρες πως φτιάχτηκα για σένα , μου χαμογέλασες λειψά και μου πες αν μπορείς,  κατέβα . Κατέβα  κόρη του ουρανού , άσε τον θρόνο σου για λίγο και άσε τα χέρια σου ανοιχτά , να σε αγκαλιάσω ,μήπως να φύγω; Ο μικρός πρίγκιπας έσκυψε το κεφάλι προβληματισμένος . Θυμόταν τα πάντα. Αυτή η πεταλούδα με τα πολύχρωμα φτερά και την πασπαλισμένη αστερόσκονη στις άκρες  , θυμόταν τα πάντα . Κάθε κίνηση , κάθε του βλέμμα. Σαν να ‘ ταν μαγεμένη από τον τρόπο που ανοιγόκλεινε τα υπέροχα χείλη του . Μπορεί και να ήταν . Γέλασε δυνατά , σε μια στιγμή αδυναμίας – πάλευε το ουράνιο πλάσμα να ξεμπλέξει τα ατίθασα κοχύλια που μαζευόταν στα μαλλιά της , το κύμα τα χε φέρει . Περπατούσαν ολοταχώς προς το τέλος του δρόμου , εκεί που σύχναζε η Σελήνη , εκεί που η άμμος υποχωρεί και εκεί που η θάλασσα ανοίγει . Εκεί που ο Λόρκα συναντά τον Καζαντζάκη , εκεί που τα πουλιά κελαηδούν , στίχους μακρόσυρτους του Ελύτη . Το γέλιο του μικρού πρίγκιπα , σωστή κλίμακα του πενταγράμμου , σαν θρόισμα της μοίρας άγγιζε τα αυτιά της και ανατρίχιαζε τα εσώψυχα της . Ένιωθε πλήρης.

Την είδε , καθώς ξεπρόβαλε αργοπορημένη πίσω από τα σύννεφα που επισκίαζαν την φλογερή της όψη . Οι πρώτες σταγόνες ευτυχίας έλουσαν το πρόσωπο της ,φωτίζοντας την φεγγαρόσκονη που ’χε φωλιάσει στις φακίδες της . Η Ανατολή , η περήφανη αναγέννηση της λύπης , με τις μυστικιστικές τελετουργίες που ‘χε για σύμβολο αληθείας , και το στεφάνι στα μαλλιά που έπλεκαν για εκείνη , χαμογέλασε πικρά προς την όμορφη Σελήνη – ήξερε πως ήταν καιρός πια να αποχωρήσει. Ο μικρός πρίγκιπας κοίταξε προς το μέρος της και βάλθηκε να απομνημονεύει τις κινήσεις της . Βιαστικές , απόμακρες , άτσαλες κινήσεις , μηχανικά σκέπασε τα πόδια της με άμμο και έστρεψε το ολοστρόγγυλο πρόσωπο της προς τον ορίζοντα . Τα μάτια της έλαμψαν , όπως κάθε άλλη φορά που ερχόταν τούτη η ώρα . Ήταν η αγαπημένη της στιγμή. Η ώρα που έπρεπε να φύγει . Η ώρα που έπρεπε να δει τον Ήλιο να φωτίζει. Θα σε ξαναδώ , την ρώτησε ψιθυριστά ο μικρός πρίγκιπας , απευθυνόμενος περισσότερο στον εαυτό του. Την ησυχία έσπασε εκείνη , κλοτσώντας αμήχανα μερικά πετραδάκια που στόλιζαν την ακτή που τόσο αγαπούσε . Η φύση ορίζει για εκείνους που τολμούν και θέλουν . Για εκείνους που λένε όσα καίγονται και όσα δεν γίνονται ποτέ. Κάπου κάπου , μια κιθάρα αντηχούσε , σκοπούς για ακυβέρνητες αγάπες τραγουδούσε. Ήταν το τραγούδι του για κείνη , νότες που εξέφραζαν πόσο περίμενε τούτη την στιγμή , πόσο ήθελε να μείνει.  Οι λιγοστές ανθρώπινες φιγούρες ξεπρόβαλαν στο τέλος του δρόμου , εκεί που το κύμα σταματά και η άσφαλτος αρχίζει , για τον πρωινό τους περίπατο , διακόπτοντας βίαια την ευφορία που γλιστρούσε ανάμεσα στα κορμιά τους. Σηκώθηκε απότομα , κοίταξε γύρω της , σαν να φοβόταν τις σκιές που έζωναν τους τοίχους  και με μια κίνηση αστραπής χάθηκε από το οπτικό του πεδίο , αφήνοντας τις σκέψεις του κενές και την καρδιά του άδεια. Αυτό ήταν . Το σεληνιακό πλάσμα είχε πια εξαφανιστεί. Ο μικρός πρίγκιπας έστρεψε το βλέμμα του , σαν να ‘ξερε τι έπεται, προς τα σύννεφα που είχαν ζωγραφίσει την φυγή της .Τίναξε τους κόκκους άμμου , που βρήκαν στέγη στα παπούτσια του και αποκαρδιωμένος βημάτισε αργά προς την έξοδο . Είχε πάρει πια , τον δρόμο της επιστροφής.

Αριάδνη Εμμανουηλίδου

Τα λόγια στερεύουν , όταν η κοινωνία θρηνεί . Όταν η κοινωνία σαστίζει στο άκουσμα των εγκλημάτων που τελούνται καθημερινά . Τα λόγια παραμένουν λέξεις ,  αποτυπωμένες λέξεις στο χαρτί, βουβές , θρηνούν και οι ίδιες βλέπεις . Η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει . Κοχλάζει το αίμα των νεκρών , αναδεύεται , ουρλιάζει ωσάν σφυρίχτρα τρένου και επιφέρει την οργή αυτών που μένουν πίσω . Μια οργή που παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμα της . Μια οργή που άργησε να έρθει . 23 χρόνια πριν . Τότε έπρεπε να νιώσουμε οργή . Μα που να ξέραμε πως θα στέλναμε 57 ανθρώπους  σε ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή . Κάποιος ήξερε. Κάποιος έφταιγε . Όλοι φταίγαμε . Όλοι φταίμε . Και στην Ελλάδα , το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών , το μπαλάκι με το “φταις “, γραμμένο με αίμα νεκρών , με εκατόμβες , με “θυσίες”, όπως τολμούν να το ονομάζουν κάποιοι , καλά κρατεί . Ένα μπαλάκι που δεν τόλμησε κανείς να σφίξει στην χούφτα του και να πει συγγνώμη . Μια πολυπόθητη συγγνώμη. Μα τι να σου κάνει και η συγγνώμη . Τι συγγνώμη να πεις και ποιον να πρωτοκοιτάξεις , στα μάτια , στα μάτια που δακρυσμένα , κλαίνε πάνω από άψυχα κορμιά και απαιτούν δικαίωση . Οργή , οργή , οργή . Ο τίτλος του άρθρου δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα αυτό που αισθανόμαστε , αυτό που πνίγει τα πνευμόνια μας , αυτό που στερεύει την αναπνοή μας . Οργή και πάλι οργή . Οργή για τους νεκρούς συνανθρώπους μας , τους συμφοιτητές μας , τα αδέρφια μας , τους αγαπημένους μας , τους γνωστούς και τα ξαδέρφια μας . Οργή για τις εικόνες που η χώρα μας αντικρίζει , βαίνοντας “ αισίως” , όπως φαίνεται , στην μηχανή του χρόνου και ξυπνά το 1882 , χαιρετώντας την προσπάθεια του Χαρίλαου Τρικούπη να αναπτύξει σιδηροδρομικό δίκτυο . Στην προσπάθεια του ΝΑ αναπτύξει , θα λέγαμε . Γιατί ακόμα , στο ΝΑ παραμείναμε . Στο ΘΑ γίνει . Και πάνω σε όλα τα ΘΑ των κυβερνώντων , μηδενός εξαιρουμένου , σε όλα αυτά τα ΘΑ που κράτησαν την χώρα φτωχότερη τω πνεύματι , γκρεμίστηκαν όνειρα και ελπίδες αθώων . Αφαιρέθηκαν βάναυσα ζωές ανθρώπων σε ένα καθημερινό ταξίδι επιστροφής . Δεν αφαιρέθηκαν οι ζωές τους . Ας μου επιτραπεί η ένταση με την οποία γράφω. Ένας κόμπος στέκεται στο λαιμό μου και το οξυγόνο μειώνεται . Δολοφονήθηκαν .

Δολοφονήθηκαν , μια νύχτα του Φλεβάρη , με μια βαλίτσα όνειρα στο χέρι , καθώς επέβαιναν στην σιδηροδρομική γραμμή Αθήνα – Θεσσαλονίκη. Μια διαδρομή που πολλοί από εμάς έχουν κάνει επανειλημμένα , προκειμένου να επιστρέψουμε στο χώμα που μας γέννησε , στο χώμα που φοιτούμε . Δολοφονήθηκαν , στις 28 Φεβρουαρίου 2023 , 57 αθώες ψυχές . Και ω , αγαπημένε μας αναγνώστη , δεν πρόκειται για ατύχημα , αυτό να το επισημάνουμε . Δεν πρόκειται για μια ατυχία της ζωής , ένα παιχνίδι της μοίρας . Παιχνίδι της μοίρας δεν είναι δυο τρένα που συγκρούστηκαν , ενώ βρίσκονταν στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή για 12 (!) λεπτά . Παιχνίδι της μοίρας δεν είναι το σύστημα τηλεδιοίκησης που χάλασε και δεν ξαναφτιάχτηκε ποτέ . Στέλνοντας στον δήμιο πρόβατα επί σφαγή , ψυχές γεμάτες καλοσύνη. Παιχνίδι της μοίρας δεν είναι ο διορισμός ενός μη καταρτισμένου σταθμάρχη για μια τόσο σημαντική θέση . Ήταν έγκλημα . Είναι έγκλημα . Και έχουμε και τους πολιτικάντηδες να επιρρίπτουν ευθύνες , ο ένας στον άλλον , σαν να βρίσκονται σε αγώνες τένις . Εσύ τον διόρισες . Ναι αλλά εσύ τον άφησες να παραμείνει . Ναι αλλά στα χέρια σου κάηκαν ανθρώπινες ζωές στο Μάτι και έμειναν μόνο αποκαΐδια. Ναι αλλά εσύ- φ-τ-ά-ν-ε-ι . Απλά φτάνει . Στα χέρια μας έχουμε ακόμα το αίμα των νεκρών μας , στα μάτια μας ακόμα , σταλιά σταλιά , το δάκρυ μας κυλάει και θρέφει τον πόνο που μαχαιρώνει τα σωθικά μας και εσείς τολμάτε να παίζετε με την μπάλα των ευθυνών , αγέρωχοι , σαν να’στε σχολιαρόπαιδα ; Δεν ντρέπεστε ; Δεν έχετε ένα γραμμάριο ντροπής πάνω σας , να σιωπήσετε , να κάνετε ησυχία όταν οι νεκροί κοιμούνται ; Καμία πολιτική θέση . Καμία γαλάζια , κόκκινη και πράσινη σημαία . Καμιά πολιτική χροιά . Ούτε τους πράσινους , ούτε τους κόκκινους , ούτε τους Βένετους . Είναι όλοι υπεύθυνοι . Είμαστε όλοι υπεύθυνοι . Και βλέπουμε τις κλαίουσες στο Μαξίμου , να θρηνούν με κροκοδείλιο δάκρυ , σαν κακογραμμένο σενάριο του ελληνικού κινηματογράφου . Σαν σκηνοθετημένο πλάνο του Παντελή Βούλγαρη . Εμπαιγμός , Μια καθαρή κοροϊδία , που έχει τα χνάρια της στην αρχαία τραγωδία που γέννησε , στις ράγες της η Ελλάς. Για κείνους που θέλουν να τα πολιτικοποιούν όλα και ονειρεύονται ψήφους και πράσινα άλογα , με κομματική χαίτη . Καμία πολιτική θέση . Καμία γαλάζια , κόκκινη και πράσινη σημαία . Καμιά πολιτική χροιά . Ούτε τους πράσινους , ούτε τους κόκκινους , ούτε τους Βένετους . Είναι όλοι υπεύθυνοι . Είμαστε όλοι υπεύθυνοι .

Στην Ελλάδα του σήμερα , φοιτητές χάνουν την ζωή τους τόσο άδικα . Στην Ελλάδα του χθες δολοφονούνται ζευγάρια , οικογένειες , μοναχικοί ταξιδιώτες στο βωμό του κέρδους – παιδιά που ακούν το σφύριγμα του τρένου και χτυπάνε ρυθμικά τα μικρά χεράκια τους – στα μάτια τους φαίνεται η ευτυχία , ένα μεγάλο ερωτηματικό ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους για το άγνωστο . Πως να κρυφτείς από τα παιδιά , άλλωστε ; Πως να τους κοιτάξεις κατάματα, με θράσος και να τους ξεστομίσεις πως δεν έκανες τίποτα για να αλλαχθεί , να ξηλωθεί τούτος ο κόσμος . Πολλά τα λόγια . Περισσότερα τα δάκρυα . Λίγες οι πράξεις . Να μην ξαναζήσουμε τέτοιες σκηνές . Οι τραγωδίες είναι για το σανίδι. Στην πραγματική ζωή , δεν μιλάμε για ηθοποιία , για δράματα της αρχαιότητας , καλογραμμένα σε χέρι Αισχύλου . Μιλάμε για εγκλήματα . Για δημόσια εγκλήματα . Πως το ‘λεγε ο στίχος να δεις ;Είμαι απ τη χώρα των δημοσίων εγκληματιών και των νεκρών μαθητών σε μια στροφή των Τεμπών. Όχι , δεν μας φταίνε τα Τέμπη , οι κοιλάδες , τα βουνά και τα χωράφια . Δεν θα ενοχοποιήσουμε φύση και ουρανό για τα δικά μας λάθη . Δεν είναι δική τους ευθύνη , όταν δύναται ο άνθρωπος να αποφύγει την επικινδυνότητα . Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε αποδιοπομπαίους τράγους στην ζωή μας και ας αναλάβει ο καθείς και τα έργα του . Ο ποταμός της ανοχής ξεχείλισε και εμείς στεκόμαστε άοπλοι μπροστά του . Δεν μπήκαμε στον πειρασμό να χτίσουμε μια κιβωτό για να σωθούμε . Δεν προφτάσαμε να αρπάξουμε ένα σανίδι , να μην παλεύουμε με κύματα θεόρατα , οργισμένα. Και η σχεδία του πολυμήχανου Οδυσσέα δεν αρκεί για την μεταστροφή του ανθρώπινου γένους . Για την δική μας σωτηρία , η Καλυψώ δεν έχει απαντήσεις . Απόμερα στους βράχους στέκει και θρηνεί για τον χαμό ψυχών που τόσο άδικα χαθήκαν. Συγχωρέστε τον λυγμό που πνίγει τα στήθη μου , το ουρλιαχτό που αντηχεί στους τοίχους του διαμερίσματος . Δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου και ας μην ήμουν εγώ υπαίτιος με το κλειδί ή την ψήφο μου . Που δεν μπόρεσα να κάνω , έστω κάτι παραπάνω από αυτές τις λέξεις που παραθέτω . Δεν μπορεί να το συλλάβει το φτωχό και απαίδευτο μυαλό μου , πως άνθρωπος που μοιραστήκαμε τα ίδια θρανία , τις ίδιες φιλοδοξίες , τα όνειρα , τα γέλια με  τους συμφοιτητές μας , τις απογοητεύσεις πάνω σε μια κόλλα χαρτί , δεν είναι εδώ πια . Και η απουσία βαρύνει τα βλέφαρα και αποκοιμίζει γλυκά το πνεύμα , σε ένα ταξίδι πρόσκαιρης χαράς , βλέποντας τις ψυχές να ζωντανεύουν.

Σε εκείνους που έφυγαν , στα νέα αυτά παιδιά που βεβιασμένα εγκατέλειψαν νωρίς τον κόσμο μας και την αδικία που τον διαπνέει , στην Αναστασία , τον Κυπριανό, την Αφροδίτη και την Ελπίδα , τον Ντένις , την Αγάπη , στον Άγγελο και την Καλλιόπη , στην Θώμη και τον Νίκο , στην Κλαούντια και τον Παναγιώτη , στον Σπύρο και την Μαρία , τον Βάιο και σε όλα τα άτομα που βρισκόταν σε αυτό το μοιραίο τρένο . Συγγνώμη . Μια καθαρή και ειλικρινέστατη συγγνώμη . Που δεν σας προστατέψαμε . Που δεν φροντίσαμε να φτάσετε στον προορισμό σας , στους φίλους και στους γονείς σας . Συγγνώμη – δεν φτάνει μια συγγνώμη , πως να φτάσει μια συγγνώμη,  το γνωρίζουμε – πως να απαλύνει μια συγγνώμη τον πόνο της μανούλας που είπε στο παιδί της “στείλε όταν φτάσεις “ και εκείνο δεν έστειλε ποτέ . Γιατί κάποιοι δεν το άφησαν να στείλει . Σας υποσχόμαστε πως το έγκλημα αυτό δεν θα ξεχαστεί .Θα φροντίσουμε να μην σιωπήσουμε μπροστά στα λάθη και την εγκληματική αμέλεια , από τον πρώτο υπουργό μέχρι τον τελευταίο σταθμάρχη. Θα κινήσουμε Γη και θάλασσα , για να εκτελέσει η Δικαιοσύνη το έργο της . Για τα παιδιά αυτά που άφησαν τα όνειρα τους σε αιματοβαμμένες ράγες και ο θάνατος τους σκόρπισε θλίψη σε όλο το πανελλήνιο. Να τη η οργή , έρχεται πάλι . Την διακρίνω με την άκρη του ματιού μου , με σύννεφα ντυμένη και στάλες βροχής να στολίζουν ομοιόμορφα το πρόσωπο της , σκυθρωπή και λιγομίλητη . Με κοιτάει και γνέφει . Σκύβει και αφήνει λίγα λουλούδια , γονατίζει , προσεύχεται στον δικό της Θεό να αποδοθεί δικαιοσύνη . Η βροχή γύρω μας δυναμώνει . Τα αστέρια συγκλίνουν και οι αστραπές σκίζουν αδιάκοπα τον ουρανό στην μέση. Πενθεί η φύσις . Της προσφέρω την ομπρέλα μου , μα αρνείται . Ανοίγει τα χέρια της και αγκαλιάζει σφιχτά τα σώματα τους . Κλείνει ερμητικά στην χούφτα της,  τα χέρια τους και φιλά ευλαβικά τα μέτωπα τους . Με κοιτάει, με εκείνο το αδιαπέραστο , ακανόνιστο βλέμμα , που ξεσηκώνει τα πλήθη . Έρχεται σιμά μου και  αγγίζει απαλά τα ακροδάχτυλα μου . Η φωνή της τρεμοπαίζει , κερί που σιγολιώνει , με εκείνο τον παλμό που ξεσηκώνει τα πλήθη. Σκύβει στο αυτί και ψιθυρίζει  : “ Ήρθε η ώρα “ . 

Ήγγινεν η ώρα , λοιπόν , όπως προμηνύει η οργή στο παραπάνω απόσπασμα . Να ξεσηκωθεί ο λαός . Για το έγκλημα που συντελέστηκε στα Τέμπη , με την υπογραφή αόρατων δυνάμεων που παίζουν παιχνίδια στρατηγικής για μερικές ψήφους και σταθμαρχών που αγνοούν την αξία της ανθρώπινης ζωής . Ήρθε η ώρα . Να βγούμε στους δρόμους . Να φωνάξουμε , να υπερασπιστούμε . Αόπλως να διεκδικήσουμε το δίκαιο , με πανό και με συνθήματα . Με μόνο όπλο την δύναμη της ψυχής μας . Το χρωστάμε στην νέα γενιά που ευτυχώς μας δίνει το παράδειγμα και με γοργό βήμα ξεχύνεται στους δρόμους  φωνάζοντας, ενωμένοι για τους νεκρούς συνανθρώπους μας . Η νέα γενιά δεν σας συγχωρεί, κύριοι . Η νέα γενιά έχει ιδανικά . Δεν ξεπουλιέται , δεν εξαγοράζεται , δεν ξεχνά . Οι ελπίδες μας αναπτερώνονται , στην εικόνα  να πλημμυρίζουν τους δρόμους , ελεύθερα όντα που παλεύουν για αυτό το καλύτερο μέλλον που γράφουν στις γραμμές των τετραδίων τους , για αυτές τις ευχετήριες προτροπές που βρίσκονται στους επιλόγους των εκθέσεων τους . Αφήστε τα παιδιά να γράψουν τις σκέψεις τους και μην βαλσαμώνετε τα λόγια τους σε κελιά δικανικού λόγου και εντυπωσιακού λεξιλογίου . Εκείνα μας δείχνουν τον δρόμο  . Είναι η οδός ,που στις γωνιές της, γεννιέται κρυφά η ελπίδα . Βγείτε στους δρόμους . Για αυτούς που δεν μπορούν να αγκαλιάσουν σφιχτά τους αγαπημένους τους . Για τους εκείνους που δεν είναι πια εδώ μαζί μας . 28 Φεβρουαρίου , λίγο πριν τα μεσάνυχτα . Τα όνειρα διακόπτονται βίαια . Για σένα , που διαβάζεις τις φτωχές μου λέξεις . Μην το αφήσεις να περάσει. Μην το αφήσεις να ξεφύγει . Μην αφήνεις , τούτο το έγκλημα ατιμώρητο .

28 Φεβρουαρίου 2023 , ώρα 23:22

Ήταν έγκλημα

Αριάδνη Εμμανουηλίδου