Οι γάτες συντροφεύουν τους ανθρώπους ως κατοικίδια ζώα από την εποχή της αρχαίας Αιγύπτου. Οι Αιγύπτιοι της εποχής εκείνης λάτρευαν τη γάτα ως θεά του σπιτιού. Οι κατοικίδιες γάτες προστάτευαν τους αγρούς και τις οικίες από μολύνσεις που προκαλούσαν διάφορα βλαβερά ζώα, όπως τα ποντίκια, και μερικές φορές τις θεωρούσαν όπως τα πολεμικά θηλυκά λιοντάρια. Πιθανότατα οι πρώτες εξημερωμένες γάτες να είχαν σώσει τους Αιγυπτίους από μολύνσεις εξαιτίας της παρουσίας τρωκτικών και η θεά-γάτα Μπαστ, ως προστάτιδα, να προέκυψε από το θαυμασμό για τις άλλες γάτες. Η Μπαστ ήταν κόρη του θεού ήλιου και διαδραμάτισε σημαντικότατο ρόλο στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία. Υπάρχουν υποθέσεις ότι οι γάτες που κατοικούν στα νησιά της Κένυας στο Αρχιπέλαγος Λαμού, είναι πιθανότατα οι τελευταίοι απευθείας απόγονοι των γατών που ζούσαν στην αρχαία Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι όταν πέθαινε η γάτα τους συχνά ξύριζαν τα φρύδια τους σε ένδειξη πένθους. Σε πολλές θρησκείες στην αρχαιότητα υπήρχε η δοξασία ότι οι γάτες είναι εκστατικές ψυχές, σύντροφοι ή οδηγοί για τους ανθρώπους και ότι είναι παντογνώστες αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν τις ληφθείσες αποφάσεις των ανθρώπων, επειδή δεν έχουν φωνή.

Στην Ιαπωνία, η Μανέκι Νέκο είναι μια γάτα που συμβολίζει την καλοτυχία. Ενώ για το Ισλάμ δεν αποτελεί ιερό ζώο, ορισμένοι συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Προφήτης Μωάμεθ είχε μια αγαπημένη γάτα, με το όνομα Μουέζα. Λέγεται ότι η αγάπη του για τα ζώα αυτά ήταν τόσο μεγάλη, ώστε θα προτιμούσε να έμενε χωρίς το μανδύα του παρά να ενοχλούσε μια γάτα που θα κοιμόταν επάνω σε αυτόν. Υπάρχουν επίσης και προλήψεις σε πολλούς πολιτισμούς για τα ζώα αυτά. Μία από αυτές είναι η πρόληψη ότι αν κάποιος δει μια μαύρη γάτα να περνά μπροστά του, τότε αυτός θα έχει κακοτυχία.

Το 2007 φιλοζωικές οργανώσεις στην Ιταλία ανακήρυξαν την 17η Νοεμβρίου ως ημέρα της μαύρης γάτας, προσπαθώντας να δώσουν τέλος σε αυτήν την προκατάληψη. Επίσης, ιδιαίτερα το Μεσαίωνα πίστευαν ότι οι γάτες είναι μάγισσες ή χρησιμοποιούνται για την ενδυνάμωση των μαγικών δυνάμεων και ικανοτήτων για μάγια. Για το λόγο αυτό κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους εξοντώθηκαν συστηματικά πολλές γάτες. Η εξολόθρευσή τους οδήγησε στον πολλαπλασιασμό των αρουραίων και συνακόλουθα σε μαζικούς θανάτους από την επιδημία πανώλης (Μαύρος Θάνατος). Η εν λόγω επιδημία μεταδόθηκε από ψύλλους που είχαν μολύνει τους αρουραίους.

Η ζωή των γατών δίπλα στον άνθρωπο τις καθιστά μιμητές της κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων. Έτσι, κάποιοι υποστηρίζουν ότι εδώ και χιλιάδες χρόνια πριν, οι γάτες έχουν ως υποκατάστατο της μητέρας τους το άτομο που τις φροντίζει και οι οικόσιτες ενήλικες γάτες ζουν ένα είδος ζωής σαν να ήταν ακόμη μικρά γατάκια και να μην έχουν μεγαλώσει. Επίσης, κυρίως τα γατάκια αρέσκονται στο να παίζουν με ανθρώπους ή με αντικείμενα (π. χ. κουβάρι).Με τη συμπεριφορά αυτή εκπαιδεύονται στο να συλλαμβάνουν τη λεία τους.

Οι γάτες δείχνουν πολλές φορές στοργή για τους ανθρώπινους συντρόφους τους, ιδιαίτερα αν τις αγαπούν και τις φροντίζουν από πολύ μικρή ηλικία. Ένας τρόπος έκφρασης της οικειότητας και της ζεστασιάς της γάτας με τον άνθρωπο είναι το χαρακτηριστικό “γουργούρισμα” που παράγουν, ιδιαίτερα όταν ο άνθρωπος τις χαϊδεύει και τις φροντίζει. Άλλος ένας τρόπος με τον οποίο εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους προς τον άνθρωπο, είναι με το να τρίβονται στα πόδια του ή να του γλείφουν τα χέρια.

Οι γάτες θυμώνουν και εμπλέκονται σε μάχες με άλλες γάτες, συχνά για τη διεκδίκηση του θηλυκού ή και για άλλες αιτίες. Όταν οργίζεται αλλά και ενώ παίζει ή είναι σε αυτοάμυνα, η γάτα προσπαθεί να φανεί πιο εντυπωσιακή και απειλητική, ορθώνοντας τη γούνα της και κυρτώνοντας τη ράχη της. Έτσι αυξάνεται το μέγεθος του σώματός της. Παρά τη σχετική κοινωνικότητα που αποτελεί γενικό χαρακτηριστικό στις γάτες, υπάρχουν ακόμη γάτες που πληρούν ή και υπερβαίνουν το στερεότυπο ότι παρουσιάζουν αρνητική κοινωνική συμπεριφορά. Οι μεγαλύτερες σε ηλικία γάτες μερικές φορές είναι επιθετικές απέναντι στα γατάκια, πολλές φορές δαγκώνοντας και γρατζουνώντας τα.

Είναι γνωστές για τη σχολαστική καθαριότητά τους. Περιποιούνται τον εαυτό τους με το να γλείφουν τη γούνα τους, επιστρατεύοντας τις θηλές στη γλώσσα τους και το σάλιο. Το τελευταίο ενεργεί ως ισχυρό καθαριστικό μέσο και αποσμητικό.

Οι γάτες λατρεύουν να πιάνουν ποντίκια. Η γάτα σας δε θα κυνηγήσει επειδή πεινάει – είναι πολύ καλά ταϊσμένη. Κι ως φυσικοί κυνηγοί, είναι πολύ καλές σε αυτό. Το κάνει αυτό ως φυσικό ένστικτο. Η γάτα σας μπορεί επίσης να σας αφήσει ως δώρο ένα ποντίκι, ή ορισμένες φορές κάτι μεγαλύτερο, στο κατώφλι σας. Οι ερευνητές των γατών δεν είναι εντελώς σίγουροι γιατί οι γάτες αφήνουν νεκρή λεία για τους ιδιοκτήτες τους, αλλά πιστεύουν ότι αυτό συμβαίνει για δύο λόγους:1)Ως σημάδι τρυφερότητας για τον ιδιοκτήτη τους2)Ως αποτέλεσμα του γονεϊκού ενστίκτου της.

Τελος, διακρίνεται για την εξαιρετική της όραση στο σκοτάδι και για τις ικανότητές της στο σκαρφάλωμα. Οι περισσότερες ράτσες γάτας αρέσκονται στο να ανεβαίνουν και να κάθονται σε μέρη με μεγάλο ύψος. Αυτό οφείλεται σύμφωνα με επιστήμονες κυρίως στο ότι με τον τρόπο αυτό τα ζώα κατοπτεύουν το χώρο τους και μπορούν να δουν τις ενέργειες των ανθρώπων και των άλλων κατοικίδιων ζώων στην περιοχή. Κατά την πτώση της από κάποιο ύψος, μια γάτα έχει την ικανότητα να περιστρέψει έτσι το σώμα της με ευλυγισία και να επιστρέψει στην κανονική της θέση, με τα πόδια προς το έδαφος, αρκεί να έχει χρόνο για να το κάνει αυτό. Οι οικόσιτες γάτες είναι γνωστές για τη συνήθειά τους να επιτίθενται στη λεία τους πηδώντας από μέρη όπως π.χ. ένα κλαδί δέντρου, τακτική που ακολουθεί και η λεοπάρδαλη. Τα ύψη δίνουν στη γάτα μία αίσθηση ασφάλειας και γοήτρου. Όταν βρίσκεται σε κίνδυνο μπορεί να κάνει άλμα και πτώση από ύψος μεγαλύτερο των 8 μέτρων.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ Η ΑΝΝΑΜΑΡΙΑ ΣΥΝΙΟΡΑΚΗ

Η Αράχοβα είναι χτισμένη σε μία πλαγιά του Παρνασσού, που καταλήγει σε μία χαράδρα, στο βάθος της οποίας ρέει ο ποταμός Πλείστος. Το μέσο υψόμετρο του οικισμού είναι 950 μέτρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην κύρια οδό που συνδέει από την αρχαιότητα τους Δελφούς και την Θήβα και την πεδιάδα της Άμφισσας με την Βοιωτία. Η ομορφιά της Αράχοβας σε συνδυασμό με τον αναλλοίωτο παραδοσιακό χαρακτήρα της, το κοσμοπολίτικο πρόσωπό της και τις πολυάριθμες δραστηριότητες που προσφέρει ο μαγευτικός Παρνασσός, την κατατάσσουν δικαίως στην κορυφή του ελληνικού χειμερινού τουρισμού και στη λίστα με τους κορυφαίους προορισμούς για όλες τις εποχές, κυρίως για την χειμερινή. Το κλίμα της Αράχοβας είναι ξηρό το καλοκαίρι, με δροσιά και ψύχρα ακόμη και τις βραδινές ώρες, ενώ το χειμώνα επικρατεί κρύο με αξιόλογες βροχές και χιονοπτώσεις.

Η επικρατέστερη άποψη για την προέλευση της ονομασίας της είναι πως προέρχεται από τη νοτιοσλαβική λέξη Οrechova που σημαίνει καρυδότοπος. Όμως υπάρχουν ακόμη δύο εκδοχές για την προέλευση της ονομασίας της.

Σύμφωνα με την πρώτη, η περιοχή ήταν γνωστή «τα χ»όνια της Επανάστασης ως «Ράχωβα», λέξη ελληνικής ρίζας, η οποία προέρχεται από το συνδυασμό «ράχις» και «ωβάς» η οποία χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την οικιστική ένωση κατοίκων που ζούσαν σε μικρότερα μορφώματα. Σύμφωνα με τον Αραχωβίτη συγγραφέα του πονήματος «Ο παππούς μου κι εγώ στην Αράχωβα» Γεώργιο Θ. Σύρο, η ονομασία αυτή προέρχεται από το παλαιό χωριό Ράχωβο Γρεβενών, εκ του οποίου ήρθαν κάτοικοι διωγμένοι από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η άλλη εκδοχή θέλει τη λέξη να προέρχεται από την ελληνική «ράχις» και τη σλαβική «ova» (τόπος), άρα «Αράχωβα» = «ραχότοπος».

Ο Παρνασσός είναι φημισμένος για το ski και το snowboard. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού με την ολοκλήρωση της αναβάθμισης των αναβατήρων, αλλά και με την προσθήκη του νέου συρόμενου αναβατήρα «Σαχάρα», προσφέρει πλέον μία ανταγωνιστική χιονοδρομική εμπειρία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια. Στο Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού υπάρχουν δύο χιονοδρομικές περιοχές, οι οποίες διαθέτουν συνολικά 21 πίστες και 7 χιονοδρομικές διαδρομές,5 συνδετικά μονοπάτια και 4 μίνι πίστες αρχαρίων με babylifts.

Το κεντρικότερο σημείο στην Αράχωβα και σημείο συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών, είναι η πλατεία Λάκκα.Στην καρδιά της Αράχωβας, μια πλατεία πλημμυρισμένη από τραπεζάκια για καφέ, γλυκό και ποτό, χειμώνα – καλοκαίρι.Τους χειμερινούς μήνες πλήθος κόσμου απολαμβάνει τον καφέ του στη λιακάδα, όποτε το επιτρέπει ο καιρός δίπλα στις αναμμένες σόμπες. Αλλά και τα καλοκαίρια οι επισκέπτες αναζητούν τη δροσιά κάτω από τη σκιά των δένδρων.Τα βράδια η ατμόσφαιρα γίνεται ζεστή και ρομαντική, από τα φωτάκια που στολίζουν τα δένδρα της πλατείας και παραμένουν εκεί όλο το χρόνο. Η νυχτερινή ζωή στην Αράχωβα είναι και παραμένει ένα από τα πράγματα που πρέπει να κάνεις αν την επισκεφτείς, άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ονομάζεται και Μύκονος του χειμώνα.Αναλόγως το στυλ διασκέδασης που προτιμάς, θα διαλέξεις και πάλι ένα από τα πολλά cafe-bars που βρίσκονται κοντά στην πλατεία Λάκκα για να πιεις τα ποτά σου και να διασκεδάσεις μέχρι το πρωί.

Ένα από τα ομορφότερα αξιοθέατα της Αράχωβας, αλλά και το πιο φωτογραφημένο, είναι το ρολόι της. Επιβλητικό πάνω στο βράχο του Τυριά, γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακό το βράδυ όταν φωταγωγείται.Η ιστορία του ξεκινάει περίπου στις αρχές του 18ου αι., όταν το ρολόι αποτελούσε τμήμα του Μητροπολιτικού Ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου, ο οποίος καταστράφηκε από το σεισμό του 1870. Το ρολόι ύστερα από ανακατασκευή πήρε την μορφή που έχει σήμερα.Τα παλαιότερα χρόνια χρησίμευε ως φυσικό ψυγείο για τη συντήρηση τροφίμων και τυριών, ενώ κατά τη διάρκεια της Κατοχής αποτέλεσε κρυψώνα σημαντικών αντικειμένων των ντόπιων της περιοχής.

Ως ορεινό χωριό της Ρούμελης, η Αράχωβα διατηρεί αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα και την αρχιτεκτονική της. Σήμα κατατεθέν της παράδοσης αποτελούν τα πανέμορφα πλακόστρωτα καλντερίμια της, που βρίσκονται πέριξ του κεντρικού δρόμου της και θα ανταμείψουν όσους ξεγλιστρήσουν από την έντονη κίνησή του.

Στις ταβέρνες και τα εστιατόρια της Αράχωβας, μπορείτε να γευτείτε ντόπια κρέατα όπως το φημισμένο πρόβειο κοντοσούβλι και το κοκορέτσι, αρνάκι ή κατσικάκι στη λαδόκολλα, χωριάτικες πίτες, παραδοσιακά μεζεδάκια και σαρμάδες από τα γιδοπρόβατα του Παρνασσού, χειροποίητες χυλοπίτες και τραχανά. Σε όλες τις ταβέρνες και τα εστιατόρια θα βρείτε το περιβόητο Αραχωβίτικο τυρί, την φορμαέλα, σε διάφορες εκδοχές. Η φορμαέλα έχει ονομασία προέλευσης κατοχυρωμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνοδέψτε το γεύμα σας με το ονομαστό μπρούσκο αραχωβίτικο κρασί και ολοκληρώστε το γεύμα σας απολαμβάνοντας ντόπιο γιαούρτι με μέλι ή παραδοσιακά αραχωβίτικα γλυκά και γλυκά του κουταλιού.

Χωριά που αξίζει να επισκεφθείτε κοντά στην Αράχωβα

Αγόριανη.. Απέχει μόλις 20 λεπτά οδικώς από την Αράχωβα.Με φυσικά τοπία, δάση και καταρράκτες που συγκλονίζουν, το χωριό του Παρνασσού με τη διπλή ονομασία (Αγόριανη ή Επτάλοφος) μαγνητίζει πολλούς επισκέπτες της Αράχωβας ως ένας εναλλακτικός προορισμός για βόλτα μέσα στα έλατα και καλό ρουμελιώτικο φαγητό.Η Αγόριανη φημίζεται για τις συχνές χιονοπτώσεις που κάνουν το τοπίο παραμυθένιο.

Δελφοί..Σε απόσταση μόλις 10 χιλιομέτρων από την Αράχωβα, στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, βρίσκονται οι Δελφοί. Το κέντρο του κόσμου της αρχαιότητας δέχεται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο κάθε χρόνο. Κατά τη διάρκεια μίας εκδρομής στην Αράχωβα, η επίσκεψη στους φημισμένους αρχαιολογικούς χώρους των Δελφών, θεωρείται εξαιρετική ιδέα.

γραφει και φωτογραφιζει η ΑνναΜαρια Συνιορακη

Χτισμένη στις πλαγιές της Οίτης στα 1.040 μέτρα υψόμετρο η Παύλιανη είναι ένα ορεινό χωριό στο  νομό Φθιώτιδα. Βρίσκεται μέσα σε πυκνό ελατοδάσος και σήμερα είναι πολύ αναπτυσσόμενη τουριστικά. Μία θεωρία για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομά της το οφείλει στους πρώτους της κατοίκους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πίστεψαν στα διδάγματα του Αποστόλου Παύλου. Πιο πιθανή εκδοχή όμως είναι να οφείλεται σε Σλαβική ονομασία.

Για να πας να επισκεφθείς την πλατεία του χωριού περνάς από μια γέφυρα ιδιαιτερότητα της γέφυρας είναι όταν την διασχίζεις αρχίζει και παίζει μουσική.

Καθώς ανεβαίνεις το γεμάτα δρομάκια με τα καταπράσινα δεξιά και αριστερά δέντρα παρατηρεί κανείς κάτω έναν μικρό δρόμο ασφάλτου με μικρά παιδικά αυτοκίνητα με διάφορα χρώματα να είναι δίπλα από ποταμάκια γεμάτα νερό ,αλλά και πάνω από τα ποτάμια αιώρες χρώματος ροζ που μπορεί κανείς να ξαπλώσει πάνω τους και να αράξει ακούγοντας τον ήχο των ποταμιών και την ηρεμία που σου παρέχει ένα τέτοιο μέρος.

Αν αναζητάτε σημεία με πανοραμική θέα, τότε στη θέση «Θρόνος του Δία», σε ένα περίπτερο από ξύλο πάνω από την είσοδο του αισθητικού πάρκου της περιοχής που βλέπει έως τον Μαλιακό Κόλπο.Ο σιδερένιος Θρόνος, δημιουργήθηκε μετά την διαταγή που έδωσε ο Αίγκον ο Κατακτητής, στον Δράκο του, Βαλέριον, να λιώσει με την καυτερή του ανάσα χίλια σπαθιά των ηττημένων εχθρών του κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κατάκτησης (War of Conquest). Στον σιδερένιο Θρόνο, κάθεται ο Βασιλιάς των Andals και των πρώτων Ανθρώπων.

Κοντά σας βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου με το πετρόχτιστο καμπαναριό που χρονολογείται από το 1868. Στη διαδρομή μεταξύ Άνω και Κάτω Παύλιανης θα συναντήσετε το μονοπάτι γνωστό και ως «του άγνωστου καλλιτέχνη». Έλατα, βελανιδιές, ιτιές, πλατάνια μικροί καταρράκτες, ξύλινα γεφυράκια, πινακίδες ζωγραφισμένες στο χέρι, αιώρες και γκλίτσες είναι μόνο μερικές από τις εκπλήξεις που σας επιφυλάσσει σε μια πορεία μισής ώρας.

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ Η ΑΝΝΑΜΑΡΙΑ ΣΥΝΙΟΡΑΚΗ

Το Μέτσοβο είναι μια ορεινή κωμόπολη του νομού Ιωαννίνων. Παραδοσιακός οικισμός, βρίσκεται στο ανατολικό άκρο του νομού, κοντά στα όρια με το νομό Τρικάλων, στις βόρειες πλαγιές, ανάμεσα στα βουνά της μεγαλύτερης οροσειράς της Ελλάδος, της Πίνδου. Οι κάτοικοι του είναι Βλάχικης καταγωγής και ασχολούνται λιγότερο με τη γεωργία και περισσότερο με την κτηνοτροφία.

Δείτε µια από τις πιο σπάνιες συλλογές πινάκων, γλυπτών και χαρακτικών του 19ου και 20ου αιώνα, που αποτυπώνουν το όραμα του ιδρυτή της Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα στην Πινακοθήκη Αβέρωφ. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ που λειτουργεί στο Μέτσοβο είναι μουσείο νεοελληνικής τέχνης που χτίστηκε το 1985 και εγκαινιάστηκε το 1988. Το 1994 το κτίριο επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει μια καινούργια πτέρυγα προκειμένου να στεγάσει και νέους πίνακες πέραν της αρχικής της συλλογής που αποτελούνταν από 200 έργα σημαντικών Ελλήνων ζωγράφων του 19ου και 20ού αιώνα. Το σύγχρονο τριώροφο κτίριο στο οποίο στεγάζεται δορίθηκαν από τον Ευάγγελο Αβέρωφ. Τα περισσότερα από τα έργα της έκθεσης της Πινακοθήκης προέρχονται από την προσωπική συλλογή του Ευάγγελου Αβέρωφ. Πολιτικός, συγγραφέας και εμψυχωτής του σημερινού «θαύματος του Μετσόβου», ο Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας από καιρό οραματιζόταν την ίδρυση Πινακοθήκης  υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μέτσοβο. Προς τον σκοπό αυτό, συγκέντρωσε τα έργα της συλλογής, που θεωρείται μια από τις πληρέστερες αυτής της περιόδου, έκτισε το κτίριο της Πινακοθήκης, και το 1988 ίδρυσε κοινωφελές Ίδρυμα που φέρει το όνομά του, στο οποίο δώρισε τόσο τα έργα όσο και το κτίριο της Πινακοθήκης. Η Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ εγκαινιάστηκε στις 27 Αυγούστου του 1988.Το 1994 έγινε επέκταση των κτιριακών εγκαταστάσεων και λειτούργησε η Νέα Πτέρυγα της Πινακοθήκης. Δημιουργήθηκαν νέοι εκθεσιακοί χώροι και η συλλογή εμπλουτίστηκε σημαντικά. Το κτίριο εκσυγχρονίστηκε και απέκτησε πρόσθετους βοηθητικούς χώρους. Δημιουργήθηκε η βιβλιοθήκη, η αίθουσα προβολών, το υπαίθριο καφενείο, και το μαγαζί με τις εκδόσεις της Πινακοθήκης και τα άλλα είδη δώρων. Διαμορφώθηκε ο ειδικός χώρος του παιδικού εργαστηρίου και το αίθριο για τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις και εκθέσεις.

Το οινοποιείο Κατώγι Αβέρωφ αποτελεί ένα κτήριο εξαιρετικής αισθητικής. Εξωτερικά είναι εναρμονισμένο με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του Μετσόβου, ενώ οι εσωτερικοί χώροι παραγωγής χάρη στις εικαστικές παρεμβάσεις δημιουργούν ένα μοναδικό θέαμα. Πλάι στο οινοποιείο βρίσκεται και το ομώνυμο ξενοδοχείο προσφέροντας μία ολοκληρωμένη οινοτουριστική εμπειρία. Οι αμπελώνες στο Μέτσοβο βρίσκονται μέσα στο βιότοπο της καφέ αρκούδας. Δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκουμε αποτυπώματα από αρκούδες και αρκουδάκια πλάι στα κλήματα. Στο παρελθόν οι αρκούδες της περιοχής έτρωγαν το ένα τρίτο περίπου της παραγωγής της λευκής ποικιλίας Traminer. Ακόμα και σήμερα οι αρκούδες επισκέπτονται τα αμπέλια μας και επιλέγουν τα σταφύλια της αρεσκείας τους. Παράλληλα κάθε χρόνο στο Μέτσοβο διοργανώνεται ο ορεινός μαραθώνιος αγώνας δρόμου «UrsaTrail – Στα χνάρια της αρκούδας». Ξεκινάει από το χωριό του Μετσόβου, συνεχίζει στα μονοπάτια των βουνών και ακολουθεί τα χνάρια της αρκούδας περνώντας μέσα από τους αμπελώνες.Τα κρασιά του Μετσόβου είναι προικισμένα με το άγγιγμα της αρκούδας.

Το τυροκομείο του ιδρύματος Τοσίτσα λειτουργεί από το 1955, όταν λειτούργησε ουσιαστικά ως πρακτική σχολή τυροκομίας. Νεαροί Μετσοβίτες από οικογένειες κτηνοτρόφων πήγαν, με έξοδα του ιδρύματος, στην Ιταλία για τυροκομικές σπουδές και, επιστρέφοντας, πάντρεψαν τον τρόπο παρασκευής ορισμένων ιταλικών τυριών με τον αντίστοιχο ελληνικό. Έτσι γεννήθηκε το Μετσοβόνε, που εδώ και 60 χρόνια φτιάχνεται με τη μέθοδο πάστα φιλάτα (όπως η μοτσαρέλα) και του ιταλικού Provolone. Στο τυροκομείο του Ιδρύματος παράγονται επίσης, σε περιορισμένο αριθμό κεφαλιών, άλλα απίθανα τυριά όπως η μετσοβέλλα, η γραβιέρα Μετσόβου (που παρασκευάζεται με την ελβετική μέθοδο), το γιδίσιο τυρί, τύπου chèvre, με χοντρό πιπέρι που παράγεται μόνο την άνοιξη κ.α. Με δεδομένο ότι το Ίδρυμα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην εκμάθηση και την τυροκομία, παρά στην επιχειρηματικότητα, έχει δώσει τη δυνατότητα στους τυροκόμους του να πειραματιστούν, χωρίς το άγχος του κόστους των πειραμάτων τους. Έτσι κατάφεραν να παράξουν και καταπληκτική παρμεζάνα (χρειάζονται 500 κιλά γάλα για να τυροκομηθεί ένα κεφάλι παρμεζάνα 25 κιλών!), που ονομάζουν Μετσοβάνα και ωριμάζει δυο χρόνια. Το τυρί αυτό άφησε έκθαμβο τον αείμνηστο Ιταλό Επίτροπο Lorenzo Natali, κατά την επίσκεψή του στο Μέτσοβο τη δεκαετία του ’80.Στις ταβέρνες του Μετσόβου, αλλά και στο κοντινό Ανήλιο, θα απολαύσετε καταπληκτικά κρέατα, εξαιρετικό κρασί, αλλά και τα ντόπια τυριά, χλωρά ή ψητά στα κάρβουνα και, προφανώς, θα φύγετε με γεμάτες σακούλες για το σπίτι.

Μονή, το μικρό νησάκι απέναντι από την Αίγινα, που λίγοι έχουν δει. Ένα ακατοίκητο καταφύγιο άγριων ζώων, σκεπασμένο από φουντωτά πευκοδάση και τιρκουάζ νερά για τους λίγους που θα το ανακαλύψουν. Πεύκα που φτάνουν ως το κύμα, ξαπλώστρες και ομπρέλες και ένα beach bar που συνθέτουν το προφίλ της μοναδικής παραλίας του νησιού. Οι λάτρεις της πεζοπορίας θα ενθουσιαστούν με τις διαδρομές που διασχίζουν το δάσος, καταλήγοντας στο παρατηρητήριο, στο ψηλότερο σημείο του νησιού.

Το καραβάκι που θα σας περάσει απέναντι από την Πέρδικα σας αφήνει στην μικρή, οργανωμένη αμμουδιά του νησιού. Για μουσική έχετε το τραγούδι των τζιτζικιών, για ομπρέλα τα κοιλώματα των βράχων, που δημιουργούν άφθονη σκιά και για παρέα τα παγόνια, τα κρι κρι και τα ελάφια που –αν είστε τυχεροί και σας συμπαθήσουν– θα βγουν από το δάσος για να σας περιεργαστούν.

Από το 1960 έως το 1990, η Ελληνική Περιηγητική Λέσχη, στην οποία ανήκε το νησί, λειτουργούσε εδώ ένα οργανωμένο κάμπινγκ –απομεινάρια του οποίου ίσως συναντήσετε στις βόλτες σας. Τα μέλη της λέσχης έφεραν εδώ τα πρώτα ζώα, τα οποία με τα χρόνια έφτασαν να αποτελούν σημαντικό πληθυσμό για το προστατευόμενο οικοσύστημα του νησιού. Παλαιότερα υπήρχαν και άλλα είδη, όπως αλογάκια πόνι και λαγοί, τα οποία όμως δεν επιβίωσαν.

Πώς θα πάτε; Με βαρκάκι από την Πέρδικα, το γραφικό ψαροχώρι της Αίγινας, που θα σας μεταφέρει στη Μονή σε 8 λεπτά. Τα δρομολόγια εκτελούνται τακτικότατα, κάθε 20-30 λεπτά, από νωρίς το πρωί μέχρι τη δύση του ήλιου. Το τελευταίο βαρκάκι φεύγει από τη Μονή γύρω στις 20.30. Η τιμή μετ’ επιστροφής είναι 5€.

Γράφει και Φωτογραφίζει η ‘ΑνναΜαρία Συνιοράκη

Ιδιαίτερα δημοφιλής προορισμός για ξένους τουρίστες αλλά και για Αθηναίους, δεδομένης της σχετικά μικρής απόστασης είναι η  Ύδρα όπου είναι νησί του Αργοσαρωνικού.Το νησί των καπεταναίων και των καλλιτεχνών θα το λατρέψετε για την κοσµοπολίτικη αύρα, την αρχιτεκτονική, την καλλιτεχνική ψυχή και την πλούσια ιστορία του και για τα όμορφα χρώματα που έχει, το γαλάζιο και το λευκό.

Οφείλει το όνομά της στα άφθονα νερά, που έβγαζαν από τις πλούσιες πηγές που είχε κατά την αρχαιότητα. Έχει σημαντική ναυτική ιστορία και παράδοση. Αναπαλαιωμένα αρχοντικά, το παλιό γραφικό λιμάνι με τις πολεμίστρες και τα κανόνια, τα μουσεία, τα μοναστήρια και η ναυτική σχολή, συνθέτουν την εικόνα του νησιού, η οποία μας μαρτυρεί την σημαντική ιστορική σημασία της. Κατά τον αγώνα της επανάστασης του 1821 η Ύδρα μαζί με τις Σπέτσες και τα Ψαρά έπαιξαν σημαντικό ρόλο, λόγω της μεγάλης ναυτικής δύναμης που διέθεταν.

Η σημαντικότερη γιορτή στην Ύδρα είναι τα Μιαούλεια, τα οποία είναι εκδηλώσεις, αφιερωμένες στη δράση του Ναυάρχου Μιαούλη και όλων των ναυμάχων και πυρπολητών και πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, προς το τέλος του Ιουνίου. Η Ύδρα, περισσότερο από όλα τα Ελληνικά νησιά, ενέπνευσε τις Καλές Τέχνες. Διάσημοι Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι απεικόνισαν στα έργα τους τα τοπία της. Μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Μαρκ Σαγκάλ, την επισκέφτηκαν και αποτύπωσαν σε σχέδια τα αυστηρά της σχήματα.

Στην είσοδο του λιμανιού βλέπει κανείς και από τις δύο πλευρές να προεξέχουν κανόνια, κατάλοιπο της τουρκοκρατίας και της εποχής των ναυτικών. Το επόμενο που διακρίνει κανείς είναι αρχοντικά που βρίσκονται περιμετρικά του λιμανιού και τα πολλά σκάφη που είναι συνήθως αγκυροβολημένα. Επί του λιμανιού βρίσκεται το Ναυτικό Μουσείο, το Λιμεναρχείο, το ρολόι, τα Κανόνια στους δρόμους.Στο νησί απαγορεύεται η κυκλοφορία όλων των οχημάτων. Η μετακίνηση γίνεται με τα πόδια και με γαϊδουράκια, τα οποία μπορεί κανείς να τα βρει στο λιμάνι. Για την μετάβαση στις παραλίες, μπορεί κανείς να πάει με καραβάκι.

Όπως βρίσκεται κανείς στο λιμάνι κοιτώντας τη θάλασσα, βλέπει έναν παραλιακό δρόμο στα αριστερά του. Αν ακολουθήσει κανείς το δρόμο, μετά από 20 περίπου λεπτά ομαλό ποδαρόδρομο, βρίσκεται στην παραλία Μανδράκι. Πρόκειται για έναν μικρό κολπίσκο με οργανωμένη παραλία και Λίγο πριν βρίσκεται και μια ψαροταβέρνα. Επιστρέφοντας στο λιμάνι, κινούμαστε αυτή τη φορά προς τα αριστερά. Αμέσως μετά τα Κανόνια και τον Όμιλο, βρίσκει κανείς την παραλία Σπηλιά. Στην ουσία πρόκειται για βράχια, από τα οποία μπορεί κανείς να βουτήξει.Τα βράδια έχουν άλλο νόηµα µε ένα σεργιάνι μέσα στα σοκάκια ανάµεσα στα αρχοντόσπιτα µε τις ολάνθιστες αυλές και τις πλατείες µε τα ταβερνάκια.

φωτογραφία&κείμενο

Άννα Μαρία Συνιοράκη

Το Λονδίνο είναι ένα από τα κορυφαία μέρη που πρέπει να επισκεφτείς στην Ευρώπη. Είναι μία από τις ακριβότερες πόλεις του κόσμου και φυσικά το κέντρο της Αγγλίας. Οι κάτοικοι που μένουν εκεί λέγονται Άγγλοι και έχουν ως πολίτευμα την βασιλευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Χαρακτηριστικό σύμβολο που έχει το Λονδίνο είναι ο μεγάλος πύργος η αλλιώς Μπιγκ Μπεν. Μπιγκ Μπεν ονομάζεται η μεγάλη καμπάνα και το ρολόι στο άλλο άκρο των ανακτόρων του Ουινστμίνστερ στο Λονδίνο και παραπέμπει στο ρολόι η τον πύργο του ρολογιού. Είναι το μεγαλύτερο τεσσάρων όψεων με καμπάνες και ο πύργος είναι ο τρίτος ψηλότερος στο κόσμο. Το κάτω μέρος του ρολογιού αποτελείται από πλινθοδομή με άμμο χρωματισμένα με Άνστον επένδυση ασβεστόλιθο. Το υπόλοιπο ύψος του ρολογιού είναι πλαισιωμένο κωδωνοστάσιο από χυτοσίδηρο.

Το κυριότερο άλλα και το σημαντικότερο που πρέπει να δεις και να γνωρίζεις πριν πας εκεί πέρα είναι τα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ αφού είναι η έδρα της βρετανικής μοναρχίας και ένα από τα διασημότερα παλατια του κόσμου. Βρίσκονται κοντά στο πάρκο σάιντ Τζέιμς παρκ και κατασκευάστηκαν για τον Σέφιλντ, ο οποίος ήταν δούκας του Μπάκιγχαμ και αγοράστηκαν από τον βασιλιά της Αγγλίας. Το ανάκτορο έχει πάρα πολλές πτέρυγες οπού ο βασιλιάς διοργανώνει τις επίσημες δεξιώσεις. τα ανάκτορα διαθέτουν 602 δωμάτια (19 αίθουσες τελετών 52 βασιλικά δωμάτια/δωμάτια προσκεκλημένων, 100 δωμάτια προσωπικού και 70 μπάνια). Μπροστά στο παλάτι έξω από τα κάγκελα δεσπόζει το ψηλό χρυσό άγαλμα, της βασίλισσας Βικτορίας. Το προαύλιο του παλατιού του Μπάκιγχαμ χρησιμοποιείται για την τελετή αλλαγή της φρουράς, μίας διαδικασίας που αποτελεί έλξη στους τουρίστες. Η αλλαγή φρουράς γίνεται περίπου στις 11 το πρωί αφού γίνεται, οπού μία παρέλαση από ομάδα φρουρών οι οποίοι φοράνε μαύρο καπέλο με φούντα, κόκκινη στολή πάνω, μαύρο παντελόνι με μία κόκκινη γραμμή.

Αξέχαστη η βόλτα από το μάτι του Λονδίνου η καλύτερα από το London Eye. Το μάτι του Λονδίνου είναι η γιγαντιαία ρόδα στην όχθη του ποταμού Τάμεση. Είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό αξιοθέατο του Λονδίνου, μετά το Μπιγκ Μπεν. Από την ρόδα μπορείς να απολαύσεις την πανοραμική θέα 360 μοιρών πάνω απ’ το Λονδίνο. Κι αν είναι και βράδυ βλέπεις όλο το Λονδίνο φωταγωγημένο.

Από την άλλη μεριά αν είσαι λάτρεις των μουσείων να πας να ξεναγηθείς στο διάσημο μουσείο της Μαρί Γκροσχόλτζ ή αλλιώς στο διάσημο μουσείο της Μαντάμ Τισσό, οπού εκεί βλέπεις πολλά κέρινα ομοιώματα. Κέρινα ομοιώματα με γνωστές φυσιογνωμίες, όπως για παράδειγμα ιστορικούς ήρωες, όπως εκείνος ο Ναπολέων ή ο Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός ο Βολτέρος ή ακόμα και ο Σαίξπηρ. Ακόμα να δεις ομοιώματα διάσημων καλλιτεχνών όπως του Μάικλ Τζάκσον, Amy Winehouse και του Μπομπ Μάρλει, ή ακόμα να δεις και την βασιλική οικογένεια.

Γράφει & Φωτογραφίζει η Άνναμαρια Συνιοράκη

Η Μύκονος είναι νησί του Αιγαίου Πελάγους και ανήκει στις Κυκλάδες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Χώρα, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού. Η Μύκονος ήταν από τα πρώτα ελληνικά νησιά που αναπτύχθηκε τουριστικά.  Σήμερα η νυχτερινή ζωή της Μυκόνου θεωρείται από τις πιο ζωντανές και ενεργές στην Ευρώπη. Το πιο γνωστό σημείο του νησιού στη χώρα ονομάζεται μικρή Βενετία λόγω της ομοιότητας του με τη Βενετία.Ο κάτοικος της Μυκόνου ονομάζεται Μυκονιάτης – Μυκονιάτισσα.

Οι πιο γνωστές παραλίες του νησιού είναι: ο Άγιος Σώστης, ο Πάνορμος, η Λιά, το Καλό Λιβάδι, η Φτελιά,η Αγία Άννα, το Super Paradise, η Παράγκα, ο Ορνός και η πιο διάσημη και κοσμική, η Ψαρού.

Σε απόσταση 2 χλμ. νοτιοδυτικά από την πολυκοσμία της πόλης της Μυκόνου, βρίσκεται το γραφικό και ήσυχο χωριό του Ορνού. Το κύριο χαρακτηριστικό του χωριού αυτού είναι το μικρό, απάνεμο, αλλά ενεργό λιμάνι όπου δένουν τα σκάφη από αλιευτικά μέχρι υπερπολυτελή γιοτ. Ο Ορνός έχει μια όμορφη και καθαρή παραλία, με γαλαζοπράσινα νερά και ψιλή λευκή άμμο .Είναι μια παραλία με καθόλου κύματα και ρηχά νερά, έτσι ώστε την καθιστά ένα υπέροχο μέρος για να πάτε είτε με την παρέα σας είτε με την οικογένεια σας . Πολλά μπαρ βρίσκονται ακριβώς πάνω στη παραλία, οπότε αν θέλετε ένα κοκτέιλ η ένα ποτήρι κρασί να σερβίρετε σε σας ενώ είστε στην παραλία, ο Ορνός είναι το κατάλληλο μέρος. Μπορείτε ακόμα να περπατήστε στην παραλία και απολαύσετε το φως του φεγγαριού. Τι πιο ρομαντικό! Ο Ορνός είναι πολύ δημοφιλής και με πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια της υψηλής τουριστικής σεζόν, οπότε οι κρατήσεις για όλες τις ανέσεις είναι απαραίτητες. Οι επισκέπτες μπορούν να βρουν εδώ ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και έχουν πολλές ευκαιρίες για διασκέδαση και shopping therapy, όπως υπαίθριες αγορές, καφετέριες και ταβέρνες.

Kάντε λοιπόν, μεγάλες βόλτες κάτω από το λαμπερό ήλιο και θαυμάστε τη μοναδική αρχιτεκτονική των λευκών σπιτιών, που κάνει αυτό το χωριό, τόσο μοναδικό.

Η Λευκάδα είναι νησί του Ιονίου πελάγους μαζί με τα νησιά Κέρκυρα, Κεφαλονιά, Ιθάκη, Ζάκυνθος και Παξούς .Το όνομά της η Λευκάδα το πήρε από το ακρωτήριο Λευκάτα η αλλιώς Κάβος της Κυράς, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του νησιού. Το ακρωτήριο στην αρχαιότητα ονομαζόταν Λευκάς πέτρα ή Λευκάς άκρα. Ένας μύθος λέει ότι η ποιήτρια Σαπφώ, από τη Λέσβο, πήδηξε από το βράχο του ακρωτηρίου για να απαλλαγεί από τον έρωτά της για τον Φάωνα . Κοντά σ’εκείνη την περιοχή υπάρχει και ο ναός του θεού Απόλλωνα, στον οποίο είναι αφιερωμένος ο λευκός βράχος . Πιο παλιά το νησί ονομαζόταν Αγία Μαύρα παίρνοντας το όνομα αυτό από το ναό που ήταν χτισμένος μέσα στο κάστρο της Αγίας Μαύρας , το οποίο βρίσκεται απέναντι από την πόλη της Λευκάδας και το οποίο αποτελούσε πρότυπο οχυρωματικής τέχνης.

Το νησί της Λευκάδας φιλοξενεί εντυπωσιακές παραλίες, οι οποίες φημίζονται για τα κρυστάλλινα νερά και τις υπέροχες αμμουδιές τους. Δεν υπάρχει λοιπόν, επισκέπτης που να μην άρπαξε την ευκαιρία στο νησί, για να επισκεφθεί σε μία από τις πιο θεαματικές παραλίες της Λευκάδας. Αυτή η παράλια  λέγεται <<Εγκρεμνοί>> .Οι Εγκρεμνοί είναι μια συναρπαστική παραλία κάτω από γκρεμούς, σε απόσταση από την πόλη της Λευκάδας και από το χωριό Αθάνι. Ήταν προσβάσιμη παλιότερα είτε με καραβάκι είτε με τα διαβόητα 350 σκαλοπάτια στον βράχο. Οι Εγκρεμνοί παραμένουν προσβάσιμοι με καράβι, προσφέροντας την ευκαιρία μιας μοναδικής εμπειρίας.H ταυτότητα των Εγκρεμνών διατηρείται με τα εντυπωσιακά καταγάλανα νερά τους , με το υπέροχο κι επιβλητικό φόντο τους.